Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΕΚΦΡΑΣΗ, ΚΛΗΣΗ τῶν ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. Νά τος, ὄχι ὁ μεσσίας, ἀλλὰ ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως προφήτευσε ὁ Προφήτης Ἠσαΐας, πού θά θυσιασθῆ» (Μητροπολ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ἡ ἐμπειρία καί ἡ ἔκφραση τῶν Ἀποστόλων

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

.                 Λένε μερικοί ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ἀγράμματοι ψαράδες. Βεβαίως ἦταν ψαράδες, ἀλλά δέν ἦταν ἐντελῶς ἀγράμματοι μέ τήν σημερινή ἔννοια τοῦ ὅρου. Εἶχαν κάποιες γνώσεις. Στήν Γαλιλαία πού μεγάλωσαν ἐπικρατοῦσε ἡ ἑλληνική παιδεία, ἡ ἑλληνική παράδοση καί εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι γνώρισαν τήν ἑλληνική γλῶσσα. Ἔχουμε τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη πού ἔγραφε τέλεια ἑλληνικά, δηλαδή ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου εἶναι ἡ πιό σωστή γλῶσσα ἀπό πλευρᾶς ἑλληνικῆς. Ἔχουμε τόν Ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τίς καθολικές ἐπιστολές στήν ἑλληνική γλῶσσα. Ἑπομένως, δέν ἦταν ἁπλῶς ἀγράμματοι ψαράδες.
.                 Φυσικά ἦταν Γαλιλαῖοι, εἶχαν ἑβραϊκή καταγωγή, ἀλλά ἤξεραν τήν ἀραμαϊκή γλῶσσα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, γνώριζαν ὅμως καί τήν ἑλληνική γλῶσσα καί ἄρα δέν μπορεῖ νά τούς πῆ κανείς ἐντελῶς ἀγράμματους. Μάλιστα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος φαίνεται ὅτι γνώριζε καί τήν ἀρχαία ἑλληνική φιλοσοφία διότι, ὅταν πῆγε στόν Ἄρειο Πάγο καί μίλησε, ἀνέφερε μερικούς ἀρχαίους φιλοσόφους, Ἕλληνες συγγραφεῖς. Ὅμως, γιά ἄλλα πράγματα μιλοῦσαν οἱ φιλόσοφοι καί γιά ἄλλα μιλοῦσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἔχουμε τόν Ἅγιο Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν ἐκ τῶν Δώδεκα, ἦταν ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα, πού γράφει πάρα πολύ ὡραῖα ἑλληνικά καί τό τρίτο Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἔχει στό Εὐαγγέλιό του μία θεολογία, ἡ ὁποία εἶναι πολύ ὑψηλή.
.                 Θέλω νά πῶ ὅτι ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν τήν ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς, εἶχαν φθάσει στήν θέωση. Ξέρουμε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως εἶπα χθές, ἀνέβηκε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ καί «ἤκουσε ἄρρητα ρήματα». Τί θά πῆ ἄρρητα ρήματα; Εἶδε καί ἄκουσε πνευματικές καταστάσεις πού δέν συνδέονται μέ αὐτήν τήν ζωή. Ἡ ἐμπειρία τήν ὁποία εἶχε ἦταν «ὑπέρ αἴσθησιν, ὑπέρ νόησιν, ὑπέρ ὅρασιν», ἀλλά στήν συνέχεια, ὅταν καθένας ἐκφράζη τήν ἐμπειρία αὐτή, χρησιμοποιεῖ τίς δικές του γλωσσικές ἱκανότητες καί τά λόγια τά ὁποῖα ὁ ἴδιος γνωρίζει. Ἔτσι βλέπουμε τήν διαφορά μεταξύ τῶν Εὐαγγελιστῶν καί τῶν Ἀποστόλων ὡς πρός τήν γλῶσσα, ὄχι ὡς πρός τήν ἐμπειρία. Ἡ ἐμπειρία εἶναι ἴδια, καί ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων Προφητῶν καί ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων Πατέρων.
.                 Εἶναι χαρακτηριστικό αὐτό πού λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «τοῦτο τελειότης ἐστί σωτήριος ἔν τε γνώσει καί δόγμασι, τό ταὐτά φρονεῖν προφήταις, ἀποστόλοις, πατράσι, πᾶσιν ἁπλῶς, δι’ ὧν τό ἅγιον Πνεῦμα μαρτυρεῖται λαλῆσαν περί τε Θεοῦ καί τῶν κτισμάτων αὐτοῦ». Δηλαδή, ἡ σωτήρια τελειότητα εἶναι νά φρονοῦμε καί νά πιστεύουμε τά ἴδια τά ὁποῖα πίστευαν οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, στούς ὁποίους τά ἀπεκάλυψε τό Ἅγιον Πνεῦμα γιά τόν Θεό καί τά κτίσματά Του.
.                 Δέν εἶναι ἄλλο ἡ προφητική παράδοση, ἄλλο ἡ ἀποστολική παράδοση, ἄλλο ἡ πατερική παράδοση, ἀλλά εἶναι ἡ ἴδια ἐμπειρία καί θεολογία. Ἡ διαφορά εἶναι ὅτι οἱ Προφῆτες στήν Παλαιά Διαθήκη ἔβλεπαν τόν Ἄσαρκο Λόγο, τόν Γιαχβέ, πού σημαίνει ὁ Ὤν, ὁ Ὑπάρχων. Ὅλες οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Θεοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη εἶναι ἐμφανίσεις τοῦ Ἀσάρκου Λόγου. Στήν συνέχεια, στήν Καινή Διαθήκη ὁ Ἄσαρκος Λόγος προσλαμβάνει τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν ἑνώνει μέ τήν θεία φύση ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως καί ἔτσι ἔχουμε τώρα τόν Σεσαρκωμένο Λόγο. Ὅπως ψάλλουμε στήν Ἐκκλησία μας, αὐτό πού ἔχει συνθέσει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τοῦ βαρέος ἤχου, «πρότερον μέν ἄσαρκον, ὕστερον δέ δι’ ἡμᾶς σεσαρκωμένον». Αὐτή εἶναι ἡ μόνη διαφορά.
.                 Βεβαίως, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «τόν Κύριο τῆς δόξης ἐσταύρωσαν» (Α´ Κορ. β´, 8), καί ἐδῶ εἶναι τό μεγάλο μυστήριο, γιατί ὁ Κύριος τῆς δόξης εἶναι ὁ Γιαχβέ, εἶναι ὁ Ἄσαρκος Λόγος. Λέει «τόν Κύριο τῆς δόξης ἐσταύρωσαν», διότι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἦταν πάντοτε ἑνωμένη μέ τήν θεία φύση καί ὅταν ἐνεργοῦσε ἡ θεία φύση ἤ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἐνεργοῦσε κάθε μία «μετά τῆς θατέρου κοινωνίας», δηλαδή μετά τῆς κοινωνίας τῆς ἄλλης φύσεως, γιατί οἱ δύο φύσεις ποτέ δέν χωρίστηκαν. Ὁπότε, ὅταν λέη «τόν Κύριο τῆς δόξης ἐσταύρωσαν», φυσικά δέν σταυρώθηκε ὁ Κύριος τῆς δόξης, ἀλλά σταυρώθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἀλλά ἀκολουθοῦσε καί στήν περίπτωση αὐτή ἡ θεία φύση. Συγχρόνως, λέγεται αὐτό σύμφωνα μέ τήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων.
.                 Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ὅλη αὐτήν τήν ἐμπειρία πού εἶχαν τήν ἐξέφρασαν μέ τά χαρίσματα τά ὁποῖα εἶχε ὁ καθένας καί ἔτσι βλέπουμε μία μικρή διαφορά στήν ἔκφραση. Ἄλλο εἶναι τό τί βίωσαν καί τό τί ἀπεκάλυψε σ’ αὐτούς ὁ Θεός καί ἄλλο εἶναι τό πῶς τό ἐξέφρασαν. Καί βλέπουμε ἀργότερα τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι λένε τά ἴδια, ἀλλά ἐκεῖνοι εἶχαν νά ἀντιμετωπίσουν κάποιες αἱρέσεις στήν ἐποχή τους, οἱ ὁποῖοι αἱρετικοί τῶν πρώτων αἰώνων, δηλαδή τοῦ 3ου , 4ου αἰώνα χρησιμοποιοῦσαν τήν ἑλληνική φιλοσοφία.

Αἱρετικοί θεολόγοι καί Πατέρες

.                 Ἦταν μερικοί θεολόγοι, ὅπως ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεύς, ὁ Λουκιανός, ἀργότερα ὁ Ἄρειος, ὁ Εὐνόμιος, ὁ Νεστόριος ὅλοι αὐτοί, μετέπειτα οἱ μονοφυσίτες. Ποιά εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ αὐτῶν καί τῶν Πατέρων; Ἡ διαφορά εἶναι ὅτι αὐτοί φιλοσοφοῦσαν ἐπί τῇ βάσει κυρίως τοῦ Ἀριστοτέλους. Ὁ Ἀριστοτέλης ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶχε διαδοθῆ στόν ἑλληνικό κόσμο καί τούς ἄρεσε περισσότερο ὁ Ἀριστοτέλης. Προηγουμένως ἦταν ὁ Πλάτων καί μερικοί πλατώνιζαν, ἀλλά στούς αἱρετικούς ἄρεσε κυρίως ὁ Ἀριστοτέλης καί προσπαθοῦσαν ἐπί τῇ βάσει τοῦ Ἀριστοτέλους νά ἑρμηνεύσουν τά ὅσα εἶπε ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιο καί ἔπεσαν σέ λάθη.
.                 Γιά παράδειγμα, κατά τόν Ἀριστοτέλη «κάθε τί πού προέρχεται ἀπό τήν φύση εἶναι ἐξ ἀνάγκης», δηλαδή τό φυσικό εἶναι καί ἀναγκαστικό. Οἱ πρῶτοι αὐτοί αἱρετικοί, ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεύς, γιά παράδειγμα, πού ἔζησαν στήν Μέση Ἀνατολή, στήν Συρία, εἶπαν ὅτι ἐφ’ ὅσον «πᾶν ἐκ φύσεως», ὅ,τι προέρχεται ἀπό τήν φύση, εἶναι κατ’ ἀνάγκην, ἄρα ὁ Λόγος δέν γεννήθηκε ἀπό τήν φύση τοῦ Πατρός, γιατί ἄν ἐγεννᾶτο ἀπό τήν οὐσία ἤ ἀπό τήν φύση τοῦ Πατρός, θά ἦταν ἐξ ἀνάγκης Υἱός, ἑπομένως ἀβούλητος ἀπό τόν Πατέρα. Καί γι’ αὐτό ἔλεγαν ὅτι ὁ Υἱός γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα μέ τήν βούλησή του, δηλαδή ὁ Πατήρ θέλησε νά γεννήση τόν Υἱό, γιά νά μή θεωρηθῆ ὅτι εἶναι ἐξ ἀνάγκης Υἱός. Ἑπομένως, ὁ Υἱός εἶναι κτίσμα.
.                 Ἐκεῖ εἶναι ἡ διαφορά. Ἄλλο τό ἐκ φύσεως καί ἄλλο τό ἐκ βουλήσεως. Τό ἐκ φύσεως εἶναι ὅ,τι προέρχεται ἀπό τήν φύση, ἔχει τήν ἴδια φύση-οὐσία, ὑπάρχει ἀπό τότε πού ὑπάρχει ἡ φύση, ἐνῶ ὅταν λέμε ἐκ βουλήσεως σημαίνει κάποια στιγμή τό δημιούργησε καί εἶναι κτίσμα. Γι’ αὐτό ὁ Ἄρειος ἔλεγε ὅτι ὁ Λόγος «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν», διότι δημιουργήθηκε ἐκ βουλήσεως τοῦ Πατρός, ἄρα εἶναι κτίσμα.
.                 Καί ἔρχεται ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί καταρρίπτει ὅλο αὐτό τό ἐπιχείρημα. Τί εἶναι αὐτά πού λέτε; Γιά παράδειγμα, οἱ ἀκτίνες καί ἡ θερμότητα πού ἐκπορεύονται ἀπό τόν ἥλιο δέν εἶναι ἐξ ἀνάγκης, εἶναι ἐκ τῆς φύσεως, εἶναι φυσικό. Στήν ὀρθόδοξη θεολογία δέν εἶναι «πᾶν ἐκ φύσεως ἐξ ἀνάγκης». Γι’ αὐτό καί ἔλεγε ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ἐκ τῆς φύσεως τοῦ Πατρός, εἶναι ἀληθινός Θεός καί τό ἔλεγε αὐτό ἐπιχειρηματολογώντας ἀπό τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη.
.                 Ἄν πάρουμε ἀπό τήν μία μεριά τούς αἱρετικούς τῶν πρώτων αἰώνων, τόν Παῦλο Σαμοσατέα, .                 τόν Λουκιανό, τούς Λουκιανούς, καί τόν Ἄρειο πού ἀκολουθεῖ αὐτούς, θά δοῦμε ὅτι αὐτοί προσπαθοῦσαν νά μιλήσουν γιά τόν Χριστό, γιά τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, γιά τό τί εἶναι ὁ Χριστός ἐπί τῇ βάσει τῆς ἀριστοτελικῆς φιλοσοφίας, ἐνῶ οἱ Πατέρες δέν μιλοῦσαν ἐπί τῇ βάσει τῆς φιλοσοφίας, ἀλλά μιλοῦσαν ἐπί τῇ βάσει τῶν Προφητῶν καί τῶν Ἀποστόλων.
.                 Γι’ αὐτό, ἄν διαβάση κανείς προσεκτικά τά ὅσα γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἐναντίον τοῦ Ἀρείου, στούς λόγους «κατά Ἀρειανῶν», θά δῆ ὅτι ἐκεῖ συνέχεια χρησιμοποιεῖ ἐπιχειρήματα ἀπό τούς Προφήτας καί τούς Ἀποστόλους καί δέν ἀναφέρεται καθόλου σέ φιλοσόφους, δέν εἶναι καθόλου φιλόσοφος.
.                 Ἄρα ἀπό τήν μία μεριά ἔχουμε τούς ἀνθρώπους πού φιλοσοφοῦν καί χρησιμοποιοῦν τόν στοχασμό καί τήν λογική, ἐπεξεργάζονται φιλοσοφικά ὅλα τά θέματα τῆς πίστεως, ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἔχουμε τούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους οἱ ὁποῖοι μιλοῦν ἐξ ἐμπειρίας.
.                 Καί στούς Πατέρες ἔχουμε ἐμπειρία. Γιά παράδειγμα ὁ Μέγας Βασίλειος ἔχουμε σαφέστατες πληροφορίες ὅτι τήν ὥρα πού προσευχόταν ἦταν μέσα στό φῶς. Τόν εἶδε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης, ὁ ἀδελφός του καί μιλᾶ γιά τόν Βασίλειο τόν Μέγα ὅτι τόν εἶδε ἐν ὥρᾳ προσευχῆς καί ἦταν ὅλος μέσα στό φῶς. Ἑπομένως, οἱ Πατέρες εἶχαν ἐμπειρίες, ἀλλά καί ὅσοι δέν ἔχουν ἐμπειρίες ἀκολουθοῦν αὐτούς πού ἔχουν ἐμπειρίες. Γι’ αὐτό καί εἶναι ἀπαραίτητο γιά μᾶς τούς θεολόγους, τούς Ἐπισκόπους καί ὅλους τούς Κληρικούς, ἄν δέν ἔχουμε προσωπική πίστη ὡς ἀποκάλυψη, νά ἀκολουθοῦμε τήν πίστη τῶν θεουμένων.
.                 Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής καί πολλοί Πατέρες σαφῶς τό λένε ὅτι ὑπάρχει ἡ πίστη ἐκ θεωρίας καί ὑπάρχει καί ἡ πίστη ἐξ ἀκοῆς. Πρῶτα ξεκινᾶμε ἀπό τήν πίστη τῆς ἀκοῆς, δηλαδή ἀκούσαμε ἀπό ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τά ἔζησαν καί ἐφαρμόζουμε τόν λόγο τους, τήν ἐμπειρία τους, καί ἐμεῖς, ἄν ὁ Θεός ἐπιτρέψη, θά φθάσουμε στήν πίστη ἐκ θεωρίας.
.                 Αὐτή εἶναι καί ἡ μεθοδολογία τῆς ἐπιστήμης. Δηλαδή, εἶναι μερικοί ἐρευνητές πού μπαίνουν στά ἐρευνητικά κέντρα –στήν Ἀμερική γιά παράδειγμα– ἐρευνητές ἰατροί ἐξετάζουν καί βλέπουν μέ τό μικροσκόπιο τό ἀνθρώπινο κύτταρο, τό ὁποῖο εἶναι μία μονάδα ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι 1,5 χιλιοστό τοῦ χιλιοστομέτρου. Δηλαδή, ἄν πάρουμε ἕνα χιλιοστό τοῦ μέτρου καί τό διαιρέσουμε σέ χίλια κομμάτια, τό πρῶτο κύτταρο πού συλλαμβάνεται στήν κοιλία τῆς γυναίκας εἶναι τόσο, 1,5-3 χιλιοστά τοῦ χιλιοστομέτρου. Ἔχουν, λοιπόν, τήν δυνατότητα οἱ ἐπιστήμονες νά μποῦν μέσα ἀπό δυνατά μικροσκόπια νά δοῦν τί ὑπάρχει μέσα σέ αὐτό τό κύτταρο. Ὑπάρχουν τά 46 χρωματοσώματα, τό DNA, ὑπάρχουν 25.000 γονίδια στόν ἄνθρωπο καί μέσα σέ αὐτά ὑπάρχουν ἄλλες μικρότερες μονάδες. Καί τά βλέπουν ὅλα αὐτά καθαρά, ἐνῶ ἐμεῖς δέν τά βλέπουμε, γιατί δέν ἔχουμε μικροσκόπιο.
.                 Ὁπότε, ἐμεῖς ἀποδεχόμαστε τήν ἐμπειρία αὐτῶν πού τά εἶδαν καί ἔπειτα ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες πού τά διδάσκουν λένε αὐτά τά ὁποῖα ἔχουν δεῖ ἐκεῖνοι οἱ ἐρευνητές. Καί αὐτοί πού διδάσκουν, ἄν ἔχουν τήν πρόσβαση στό μικροσκόπιο, θά τά δοῦν. Πῆγα στήν Ἀμερική σέ ἕνα τέτοιο ἐρευνητικό κέντρο καί ζήτησα νά μοῦ δείξουν τό κύτταρο. Μέ ἔβαλαν μπροστά σέ ἕνα τέτοιο μικροσκόπιο καί μοῦ ἔλεγαν αὐτό εἶναι τό κανονικό κύτταρο, μέσα στό αἷμα, αὐτό εἶναι τό καρκινικό κύτταρο. Τά εἶδα καθαρά.

Νοερά καί λογική ἐνέργεια

.                 Αὐτό τό παράδειγμα χρησιμοποιοῦσε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὁ ὁποῖος ἦταν κορυφαῖος θεολόγος. Προσωπικά δέν βάζω κανέναν θεολόγο – δογματολόγο μπροστά στόν Ρωμανίδη, κανέναν ἀπολύτως, καί ὄχι μόνο γιά τόν 20ό αἰώνα, ἀλλά καί προηγουμένως. Γιατί; Διότι ἔχουμε τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό τόν 8ο αίωνα, ὁ ὁποῖος κάνει τήν κορυφαία σύνθεση «Ἔκθεσις ἀκριβής ὀρθοδόξου πίστεως», πού εἶναι οὐσιαστικά οἱ ἀποφάσεις ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μέχρι τήν ἐποχή ἐκείνη. Ἔχουμε τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, τόν 11ο αἰώνα, ὁ ὁποῖος παρουσιάζει τήν ἡσυχαστική καί τήν ἐμπειρική θεολογία. Καί ἔχουμε τώρα τόν Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος συνδέει ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνό καί ἅγιο Συμεών Νέο Θεολόγο μαζί μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ στήν δογματική. Ἐγώ τοὐλάχιστον δέν βάζω κανέναν καθηγητή πάνω ἀπό τόν Ρωμανίδη, κανέναν ἀπολύτως. Καί ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ ἦταν μεγάλος θεολόγος, ἀλλά τόν ξεπέρασε ὁ μαθητής του, γι’ αὐτό καί ὁ Φλωρόφσκυ θεωροῦσε ὅτι ὁ Ρωμανίδης εἶναι ὁ ὀξυνούστερος τῶν μαθητῶν του.
.                 Ἔλεγε, λοιπόν, γιά τό θέμα αὐτό ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ὅτι τό ὄργανο πού βλέπει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ νοῦς, ὁ ὁποῖος φωτίζεται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, χρησιμοποιοῦσε καί τό παράδειγμα τοῦ ἀστρονόμου. Γιά νά δῆς τά μακρινά ἀστέρια, πρέπει νά ἔχης τηλεσκόπιο. Ποιό εἶναι, λοιπόν, τό τηλεσκόπιο, ποιό εἶναι τό μικροσκόπιο; Εἶναι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Τί εἶναι αὐτός ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου; Δέν εἶναι ἡ λογική. Ὁ Χριστός εἶπε: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». Τό πνευματικό μικροσκόπιο καί τό πνευματικό τηλεσκόπιο εἶναι ὁ φωτισμένος νοῦς μέσα στήν καθαρή καρδιά.
.                 Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, πού κάνει τήν διάκριση μεταξύ λογικῆς ἐνεργείας καί νοερᾶς ἐνεργείας, ὅτι ὁ νοῦς, λέει, εἶναι αὐτοτελής οὐσία καί εἶναι ἀπό μόνη της ἐνεργητική, δηλαδή εἶναι ἀνεξάρτητος ἀπό τήν λογική καί ἀνεξάρτητος ἀπό τίς ἄλλες ἐνέργειες τῆς ψυχῆς, τήν φαντασία, τήν λογική, τήν αἴσθηση, τήν δόξα, εἶναι ἄλλη ἐνέργεια καί κινεῖται διαφορετικά. Καί, δυστυχῶς, μετά τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ ὁ νοῦς σκοτίστηκε.
.                 Ἔλεγε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης τί θά πῆ, σκοτίστηκε; Ἔχουμε τό μικροσκόπιο, ἐγώ θά ἔλεγα τήν φωτογραφική μηχανή πού ἔχουμε τώρα καλύτερη γνώση, ἄν ὁ φακός πού παίρνει τήν φωτογραφία ἔχη κηλίδες, ἄν εἶναι σκονισμένος, ἄν πέση νερό, τότε ἡ σταγόνα τοῦ νεροῦ θά βγῆ στήν φωτογραφία καί ἡ φωτογραφία δέν θά εἶναι καθαρή. Ὁ νοῦς μέ τήν πτώση σκοτίστηκε, στήν συνέχεια ταυτίστηκε μέ τήν λογική, τό περιβάλλον καί τά πάθη. Ὅλοι ἔχουν νοῦ καί ὁ νοῦς ταυτίζεται μέ τήν λογική, τά πάθη καί τό περιβάλλον.
.                 Τί χρειάζεται τώρα; Χρειάζεται νά ἀρχίσουμε λίγο νά ἀποδεσμεύουμε τόν νοῦ ἀπό τά πάθη, ἀπό τό περιβάλλον καί ἀπό τήν λογική. Πῶς ἀποδεσμεύεται ὁ νοῦς; Μέ αὐτό πού ἔχουμε μάθει στήν Ἐκκλησία, μέ τήν ὑπακοή. Κάνουμε ὑπακοή καί δέν τά ἐρευνᾶμε ὅλα λογικά, καί μετά ἀρχίζει ἡ προσευχή.

Φυσικό καί γνωμικό θέλημα

.                 Ἔλεγα τό βράδυ μετά τήν ἀγρυπνία ὅτι αὐτό μαθαίνουν οἱ μοναχοί, ὅταν πηγαίνουν στό Μοναστήρι. Τό πρῶτο πού μαθαίνουν εἶναι ὅτι τό γνωμικό θέλημα πρέπει νά γίνη φυσικό θέλημα. Γιατί, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό, ὁ Ἀδάμ εἶχε φυσικό θέλημα, ὁδηγεῖτο ὁλόκληρος στόν Θεό, αὐτεξουσίως. Ἡ λέξη αὐτεξουσίως σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει καμμία ἐξωτερική ἐπίδραση σέ αὐτό, αὐτό σημαίνει αὐτεξούσιο, ἔχει τήν δική του ἐξουσία, τήν ὁποία τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός καί ὁδηγεῖται ὁλόκληρος πρός τόν Θεό, καί ὁ νοῦς, ὅλη ἡ ψυχή, τά πάντα ὁδηγοῦντο ἐξ ὁλοκλήρου πρός τόν Θεό, ἀνέβαινε πρός τόν Θεό. Κάποια στιγμή μπῆκε ὁ πειρασμός.
.                 Ὁπότε ἡ Εὔα πρῶτα καί μετά ὁ Ἀδάμ προσέχουν τόν πειρασμό καί ἀντί νά πηγαίνη ὁ νοῦς στόν Θεό, αὐτό τό φυσικό θέλημα μετατρέπεται καί γίνεται γνωμικό θέλημα. Τό γνωμικό θέλημα, κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, εἶναι ἡ ἐπιλογή μεταξύ δύο πραγμάτων, εἶναι τό νά ἐπιλέξω ποιό εἶναι τό σωστό, καί ἀρχίζει ἡ κρίση, ἡ ἐπεξεργασία, τό σκεπτικό. Γι’ αὐτό τό γνωμικό θέλημα εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς διασκέψεως, ὑπάρχει καί ἡ ἄγνοια μεταξύ δύο πραγμάτων καί ἐπιλέγω ἕνα ἀπό αὐτά κατόπιν σκέψεως καί ἐπεξεργασίας. Αὐτό εἶναι τό γνωμικό θέλημα. Καί ἐνῶ θά ἔπρεπε τό φυσικό θέλημα νά πορεύεται πρός τόν Θεό, πηγαίνει πρός τήν κτίση, χρησιμοποιώντας τήν λογική καί γίνεται γνωμικό θέλημα, πού εἶναι ἡ πτώση.
.                 Ἐκεῖ μπαίνει τό πρόσωπο, πού λένε μερικοί. Τί εἶναι τό πρόσωπο; Εἶναι ἡ ἐπιλογή πού γίνεται μέ τήν ἐλευθερία. Ἄλλο τό αὐτεξούσιο, ἄλλο ἡ προαίρεση καί ἄλλο ἡ ἐλευθερία, ὅπως διδάσκει ὁ ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής. Αὐτεξούσιο εἶναι ὅτι οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς χωρίς ἐπηρεασμό ἀπό ἔξω, εὑρισκόμενες στήν φυσική τους κατάσταση κατευθεῖαν ὁδηγοῦνται πρός τόν Θεό. Προαίρεση εἶναι ἡ ἐπιλογή δύο πραγμάτων. Ὁπότε, ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἐλευθερία καί ἡ προαίρεση εἶναι τό πρόσωπο, τότε αὐτό εἶναι ἡ αἰτία τῆς πτώσεως. Μετά τήν πτώση πρέπει τό γνωμικό θέλημα νά γίνη φυσικό θέλημα, νά κάνουμε ὅ,τι θέλει ὁ Θεός.

Ἡ κλήση τῶν Ἀποστόλων

.                 Καί ἔχουμε τώρα τούς Ἀποστόλους. Οἱ πρῶτοι ἀπό αὐτούς ἦταν μαθητές τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ἐπειδή ἀναζητοῦσαν τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἦταν μία περίοδος, ἰδίως μετά τήν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία, τό 538 π.Χ., πού ὁ Κύρος ἔβγαλε μία διαταγή νά ἐπιστρέψουν οἱ Ἑβραῖοι πού ἦταν ὑπόδουλοι στήν Βαβυλώνα. Ἦταν μία περίοδος δύσκολη καί ἄρχισαν νά ἀναζητοῦν τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Εἶχε προηγηθῆ ἡ περίοδος τῶν Πατριαρχῶν, τοῦ Μωϋσῆ, τῶν Κριτῶν μέ τούς ὁποίους ὁ Θεός διηύθυνε ἀπ’ εὐθείας ὁ Ἴδιος τόν λαό Του. Ἀκολούθησε ἡ περίοδος τῶν Βασιλέων, ἐπειδή οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν βασιλεῖς, ὅπως τά ἄλλα ἔθνη, καί ἄρχισε νά μειώνεται ἡ σχέση τοῦ λαοῦ μέ τόν Θεό. Ἐμφανίζονται οἱ Προφῆτες, οἱ ὁποῖοι διαφυλάσσουν τήν παράδοση. Μετά τήν ἐπιστροφή ἀπό τήν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία σχεδόν χάνονται οἱ Προφῆτες καί ἐπικρατοῦν οἱ Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι κάτι κρατᾶνε, ἀλλά μετά τήν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία μέχρι τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχε περίοδος προσμονῆς τῆς λυτρώσεως, ἦταν περίοδος κυοφορίας, ἀνέμεναν κάτι καινούργιο καί ὁ λαός βογγοῦσε καί ἀναζητοῦσε Μεσσία.
.                 Βέβαια, στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅπως λέει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὁ μεσσίας ἦταν ἄνθρωπος, ἀφοῦ μεσσίας θά πῆ χριστός, δηλαδή κεχρισμένος, αὐτός πού χριόταν μέ λάδι. Οἱ βασιλεῖς ἦταν οἱ μεσσίες, ἦταν ἄνθρωποι πού ἐχρίοντο. Ὁ Χριστός γίνεται μεσσίας μετά τήν ἐνανθρώπηση, ὅταν ἐχρίσθη ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπό τήν θεία φύση. Στήν Παλαιά Διαθήκη ζητοῦσαν κάποιον νά ἔλθη νά τούς σώση. Ποιός θά ἦταν αὐτός; Καί ὁ λαός βογγοῦσε, ἦταν οἱ πόνοι τῆς κυοφορίας καί τοῦ τοκετοῦ. Καί ἐμφανίζεται ὁ Χριστός.
.                 Εἶναι εὔκολο νά ἀναγνωρίσης τόν Χριστό; Λέμε ἐμεῖς ὅτι Τόν ἀκολούθησαν οἱ πρῶτοι Μαθητές. Τούς εἶπε ὁ Χριστός: «Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. δ´, 19). Ἀλλά πρέπει νά εἶναι κανείς τρελός γιά νά τό κάνη αὐτό. Δηλαδή, ἐμφανίζεται κάποιος καί λέει: «ἐλᾶτε κοντά μου γιά νά ἀλλάξουμε τούς ἀνθρώπους». Ἐμεῖς θά πηγαίναμε; Θά μᾶς ἔλεγε: «ἐλᾶτε κοντά μου καί θά γυρίσουμε ὅλον τόν κόσμο». Τί θά λέγαμε; Τρελός εἶσαι; Ποιός τό κάνει αὐτό;
.                 Οἱ Ἀπόστολοι Τόν ἀκολούθησαν ἀπό ἐμπειρία πού εἶχαν, διότι ἀναζητοῦσαν τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, ἦταν μαθητές τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί περίμεναν. Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κήρυττε καί ἔλεγε ὅτι ἔρχεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί αὐτοί περίμεναν καί εἶδαν.
.                 Κοιτάξτε τήν πρώτη ἀποκάλυψη. Ὁ Ἀνδρέας καί ὁ ἄλλος μαθητής, πού πρέπει νά ἦταν ὁ Ἰωάννης, ἦταν μαζί μέ τόν Γέροντά τους. Γέροντάς τους ἦταν ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁ ὁποῖος τούς εἶπε: «Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. α´ 29 καί 36). Τί βλέπουμε ἐδῶ; Βλέπουμε ὅτι αὐτοί ἀναζητοῦσαν τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δέν ἄκουσαν κάποια στιγμή ἐντελῶς τυχαῖα «ἐλᾶτε καί φεύγουμε, ἐλᾶτε πίσω μου καί θά σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἀλλά αὐτοί ἦταν στήν προοπτική αὐτή, ἦταν στήν κάθαρση καί στόν φωτισμό καί εἶχαν Γέροντα, ἕναν μεγάλο ἀσκητή, τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Καί ἐκεῖνος τούς ὑποδεικνύει: «Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ». Νά τος, ὄχι ὁ μεσσίας, νά τος ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὅπως προφήτευσε ὁ Προφήτης Ἠσαΐας, πού θά θυσιασθῆ. Καί Τόν ἀκολούθησαν. Καί «στραφείς» λέει, ὁ Χριστός τούς εἶπε «τί ζητεῖτε»; Τοῦ ἀπάντησαν: «Κύριε, ποῦ μένεις;» Ἐκεῖνος εἶπε: «Ἔρχεσθε καί ἴδετε». Καί εἶδαν ποῦ μένει καί ἔμειναν κοντά Του τήν ἡμέρα ἐκείνη (Ἰω. α’, 35-40).
.                 Ἑρμηνεύει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος, Ἀρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας, ἀναλύοντας αὐτό τό περιστατικό, ὅτι ἐδῶ ἔχουμε ἕνα μικρό Θαβώρ, ἀφοῦ ὑπάρχουν πολλές ἀποκαλύψεις τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀνδρέας καί ὁ Ἰωάννης ἦταν μαθητές τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί ἀξιώθηκαν νά γνωρίσουν πνευματικά τόν Χριστό.
.                 Ὅταν κανείς ἔχη τήν διάθεση νά πράττη αὐτά πού θέλει ὁ Θεός, ἀκούει τόν πνευματικό του πατέρα, τόν Γέροντά του, σημαίνει ὅτι ἀποβάλλει τό γνωμικό θέλημα. Ὄχι ὅ,τι θέλω ἐγώ, ἀλλά ὅ,τι μοῦ πεῖ ὁ Γέροντας. Καί σέ κάποια στιγμή ὁ Γέροντας λέει: Νά τος, αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἀμέσως τούς ἀποδεσμεύει καί πηγαίνουν στόν Χριστό. Ἄρα Τόν ἀκολουθοῦν. Τότε, ἐνῶ οἱ δύο Μαθητές ἀκολουθοῦσαν τόν Χριστό, ὁ Χριστός στράφηκε καί τούς εἶδε. Τό ὅτι ὁ Χριστός ἔστρεψε τό πρόσωπό Του, τούς εἶδε καί Τόν εἶδαν, σημαίνει ὅτι τούς ἀποκάλυψε μία ἀκτίνα τῆς θεότητός Του. Λέμε «μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπό τοῦ παιδός σου». Ἡ ἀποστροφή τοῦ προσώπου εἶναι πτώση, εἶναι σκοτασμός. Τό νά δῆ κανείς τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἐμπειρία θεώσεως. Τό νά πῆ, ὅπως λέει ἡ Γραφή, «στραφείς καί θεασάμενος αὐτούς», σημαίνει ὅτι τούς ἀποκάλυψε τήν θεότητά Του. «Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού σᾶς εἶπε ὁ Γέροντάς σας». Καί αὐτοί ἀμέσως εἶπαν: «Κύριε, ποῦ μένεις;». Καί λέει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος: Ποῦ ἔμενε ὁ Χριστός; Ὅταν ἀργότερα Τόν ρώτησε κάποιος «Κύριε, θά σέ ἀκολουθήσω ὅπου κι ἄν ἀπέλθης», ὁ Χριστός εἶπε: «αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ» (Ματθ. η’, 20). Δέν εἶχε τόπο. Καί πῆγαν λέει, στόν τόπο ὅπου ἔμενε. Καί ποῦ ἔμενε; Τούς ὁδήγησε στήν θεωρία. Γιατί; Διότι ὁ τόπος τοῦ Χριστοῦ, λέει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος, εἶναι ἡ θεωρία, τό φῶς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ τόπος Του, «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον», ὁ Θεός κατοικεῖ στό ἀπρόσιτο φῶς. Τούς ὁδήγησε στήν θεωρία καί ἀμέσως μετά ἀκολούθησαν. Δέν εἶναι ἐλᾶτε καί φεύγουμε, ἀλλά προηγήθηκε ἡ ἐμπειρία.
.                 Πρῶτον, προσκολλήθηκαν στόν Γέροντά τους, τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Ἐκεῖνος τούς ὑπέδειξε νά Τόν ἀκολουθήσουν. Τόν ἀκολουθοῦν μέ πίστη, μέ ὑπομονή, μέ διάθεση, μέ ἀγώνα. Ἐκεῖνος στρέφει τό πρόσωπό Του καί τούς δείχνει κάτι, τούς αἰχμαλωτίζει, Τόν ἀκολουθοῦν καί τούς ὁδηγεῖ στήν θεωρία. Ἔ, μετά γίνεται κανείς Μαθητής τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι ὅτι τυχαῖα ἔγιναν Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι μιά μέρα, ἀλλά μέσα ἀπό ἐμπειρία ἔγιναν Μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί εἶδαν ὅλα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔδειξε ὁ Χριστός κηρύττοντας τρία ὁλόκληρα χρόνια καί στόν Σταυρό καί στήν Γεσθημανή οἱ τρεῖς ἀπό αὐτούς.
.                 Καί μετά τήν πτώση τους, γιατί Τόν ἀρνήθηκαν ἤ κρύφτηκαν, κατά τήν διάρκεια τοῦ Πάθους Του ἔφυγαν ἀπό κοντά Του, ἀλλά τελικά παρέμειναν πάντα ἑνωμένοι. Καί ὁ Πέτρος ἔκανε αὐτό πού ἔκανε, ἀλλά μετανόησε καί παρέμεινε στόν ὅμιλο τῶν Μαθητῶν. Καί μετά ἐμφανίζεται ὁ Χριστός καί τούς ἐπιβραβεύει καί τούς συγχωρεῖ καί τούς δίνει τό Ἅγιο Πνεῦμα νά συγχωροῦν ἁμαρτίες.

[…]

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΥΣΙΑ

.         Οἱ αἱρετικοὶ λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι θυσία ἀλλὰ ΑΝΑΜΝΗΣΗ θυσίας! Ἐπιστρατεύουν μάλιστα τὰ ἑξῆς ἐδάφια τὰ ὁποῖα παρερμηνεύουν φρικτά:

«καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ. κβ´19)
«αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ι´12)
.         Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀσφαλῶς ἀνάμνηση ἀλλὰ εἶναι καὶ Θυσία. Τὸ τι εναι καὶ νάμνηση δν σημαίνει τι δν εναι Θυσία. Τὸ να δν ναιρε τὸ λλο.
Γιὰ τὴν ΘΥΣΙΑ τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ λέγει ἡ Γραφὴ :
.         «καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτὴν» (Ἔξ. ΙΒ´14)
Τὸ ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἀμνοῦ ὀνομάζεται «μνημόσυνον», ἀνάμνηση δηλαδή, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν θυσία ἐπαναλαμβανόμενη κάθε ἔτος.
.         Οἱ αἱρετικοὶ συκοφαντοῦν ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὅτι δῆθεν ἐπαναλαμβάνουμε τὴν Θυσία τοῦ Χριστοῦἢ μᾶλλον ὅτι διδάσκουμε τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος ποὺ λαμβάνει χώρα στὴν Ἁγία Τράπεζα – στὸ  Θυσιαστήριο δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας  !
.         Οὐδὲν ψευδέστερον τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ! Διότι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διδάσκει ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔγινε στὸν Γολγοθά. Ὁ Ἰησοῦς ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ.
.         Τότε τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει Θυσιαστήριο ἀφοῦἡ Θυσία τοῦἸησοῦ, ποὺ εἶναι ἡὑπέρτατη Θυσία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

.         «ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» (Ἑβρ. ιγ´10)
.         «διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11)
.         Ἡ θεόπνευστη Γραφή, ποὺὑποτίθεται ὅτι σέβονται καὶ μελετοῦν οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρει ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ΕΧΟΜΕΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ΦΑΓΟΥΝ οἱ Ἰουδαῖοι! Ἄρα τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει Θυσιαστήριο καὶ Θυσία… Νὰ μᾶς δείξουν οἱ αἱρετικοὶ τὸ θυσιαστήριό τους καὶ τὴν Θυσία τους τὴν ὁποία ΤΡΩΓΟΥΝ !
.           Ἐπίσης ἡ Γραφὴ εἶχε προφητεύσει τὴν ὕπαρξη Θυσίας «ἐν παντὶ τόπῳ», καὶ ὄχι μόνο στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἡ Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὶς Νομικὲς θυσίες καὶ λαμβάνει χώρα παντοῦ. Μάλιστα ὄχι μόνο γιὰ Θυσία ὁμιλεῖὁ Προφήτης Μαλαχίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ΘΥΜΙΑΜΑ! Μάλιστα….! Λοιπὸν αἱρετικοί. Συκοφάντες τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι τὸ θυμίαμα ποὺ προσφέρετε;
.         Μερικοὶ φανατικοὶ Ἐκκλησιομάχοι αἱρετικοί, μὲ Χιλιαστικὲς ἀπόψεις, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰἀδικαιολόγητα λέγοντας ὅτι στὴν ὑποτιθέμενη χιλιετῆ βασιλεία τοῦἸησοῦἢ σὲ κάποιον ἔσχατο καιρὸ θὰ ἀνασυσταθεῖ  ἡ Νομικὴ Λατρεία !!! Καὶ ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἡ προφητεία περὶ Θυσίας καὶ Θυμιάματος δὲν λαμβάνουν χώρα στὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ θὰ γίνουν στὸ μέλλον! Ξεχνοῦν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ μίλησε σὲ παροντικὸ χρόνο καὶ εἶπε: «ἔχομεν θυσιαστήριον».
.           Ἐπίσης ξεχνοῦν ὅτι «Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ’ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ἐφ᾽ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ’ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι’ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ». (Ἑβρ. ζ´11-19)
.               Οἱ Νομικὲς θυσίες ἦταν τύποι τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ οὐδένα ἐτελείωσαν. Ἡ προηγούμενη ἐντολὴ γιὰ τὴν Νομικὴ λατρεία ἀθετήθηκε, διότι ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἀνωφελὴς – ἦταν τύπος. Καὶ ἡ Ἱερωσύνη μετετέθη (δὲν καταργήθηκε κακόμοιροι αἱρετικοί…). Πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς προφητεύει ὅτι τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς θὰ ἐπιστρέψει στὸ μέλλον ;;; Στὸ μέλλον δηλαδὴ ἡ Θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ χάσει τὴν ἀξία της;;;; Συνέλθετε καὶ ἀλλάξτε πορεία.

.         Ἄλλοι πλανεμένοι λέγουν  ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Μαλαχία γιὰ ΘΥΣΙΑ καὶ ΘΥΜΙΑΜΑ ἀφορᾶ στὴν λατρεία ποὺὁἈντίχριστος θὰ συστήσει!!! Ἀσφαλῶς καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ συστήσει λατρεία, ἀλλὰ ὄχι αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Μαλαχίας –«διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11) Ἡ Θυσία «ἐν παντὶ τόπῳ» καὶ τὸ Θυμίαμα δὲν ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἡ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν δοξάζει καὶ δὲν μεγαλύνει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «Ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

 

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Γ´]

 

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

 

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Η ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

.           Οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ διδάσκουν πλανεμένα ὅτι δῆθεν ὁ Ἰούδας εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ δεῖπνο, ὅταν ὁ Ἰησοῦς παρέδωσε στοὺς μαθητές του τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του. (Οἱ Χιλιαστὲς καὶ ὅλοι γενικῶς οἱ αἱρετικοὶ Προτεστάντες ἀρνοῦνται ὅτι ὁ ἔνζυμος ἄρτος μεταβάλλεται σὲ Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ οἶνος σὲ Αἷμα Χριστοῦ. Θεωροῦν τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ὡς σύμβολα – ἐμβλήματα. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὅμως στὴν ἑπόμενη ἑνότητα). Πιστεύουν λοιπὸν ὅτι ὁ Ἰούδας ὅτι εἶχε φύγει καὶ δὲν ἔλαβε ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα», ὅπως τὰ ὀνομάζουν, γιατί δὲν ἀνήκει στοὺς 144000 χρισμένους ποὺ μόνο αὐτοὶ ἔχουν, ὑποτίθεται, τὸ δικαίωμα νὰ λάβουν ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα» !!!. Τί λέγει ὅμως ἡ Γραφή;
.           «Καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης». (Λουκ. κβ´ 19-21)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. κϛ´ 27-28)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες» (Μάρκ. ιδ´ 23)
.         Ὁ ἴδιος ὁἸησοῦς λέγει ὅτι ὁἸούδας ἦταν παρών! Ἐκτὸς ἂν οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ πιστεύουν στὰ σοβαρὰ ὅτι ὁἸούδας εἶχε ὄντως φύγει καὶ εἶχε ξεχάσει τὸ χέρι του πάνω στὸ τραπέζι !!!

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΧΙ ΣΥΜΒΟΛΑ

.           «Καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». (Λουκ. κβ´17-20). Ὁἀκριβὴς Λουκᾶς διευκρινίζει ὅτι τὴν φράση  «οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου» ὁἸησοῦς τὴν εἶπε γιὰ τὸν οἶνο κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δείπνου καὶὄχι γιὰἐκεῖνον τὸν οἶνο ποὺ μετέβαλλε σὲ Αἷμα του «μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον». Αὐτὸ τὸ τονίζουμε, διότι οἱ αἱρετικοὶ προσπαθοῦν νὰ ποῦν ὅτι ὁἸησοῦς δὲν ἔδωσε τὸ Αἷμα του στοὺς μαθητὲς ἀλλὰ «γέννημα ἀμπέλου»!!! Νὰ διαβάζουν προσεκτικότερα τὴν Βίβλο οἱ αἱρετικοί. Ὁ ησος κατ τν Δεπνο δωσε γέννημα μπέλου κα «μετ τ δειπνσαι» δωσε Αμα.
.             «Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις.  ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ.  Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶὁ τρώγων μὲ κἀκεῖνος ζήσεται δι᾽ἐμέ». (Ἰω. ϛ´ 55-57)
.             Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σπουδαῖο χωρίο στὸὁποῖο συντρίβεται ἡ αἵρεση ἡ διδάσκουσα ὅτι ὁἸησοῦς Χριστὸς ἔδωσε σύμβολα στοὺς μαθητές του. Ὁ διος ησος λέγει τι σάρκα το εναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΡΟΦΗ κα τ αμα του ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΤΟ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ σάρκα του τρώγεται ἀληθινὰ καὶ τὸ αἷμα του πίνεται ἀληθινὰὄχι μὲ συμβολικὴἔννοια! Καμία ἀληθινὴ τροφὴ καὶ κανένα ἀληθινὸ ποτὸ δὲν τὸ τρῶμε καὶ τὸ πίνουμε συμβολικὰἀλλὰἀληθινά. Ἂν μία τροφὴ δὲν τρώγεται ἀληθινά, τότε δὲν εἶναι ἀληθινὴ τροφὴἀλλὰ συμβολική. Τὸ Σῶμα ὅμως τοῦἸησοῦ καὶ τὸ τίμιο Αἷμα του εἶναι ἀληθῶς βρῶσις καὶ πόσις!  Μάλιστα ὁἸησοῦς Χριστὸς προσθέτει τὴν φράση «ὁ τρώγων με», δείχνοντας καὶ μὲ αὐτὴ τὴν φράση ὅτι πράγματι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του τρώγονται. Ἐπιπλέον ἡ φράση «ὁ τρώγων με» δείχνει καὶ κάτι ἄλλο. Μᾶς δείχνει ὅτι τρώγοντας τὴν σάρκα καὶ πίνοντας τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ κοινωνοῦμε ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ μὲὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο. Καὶ αὐτὴἡ κοινωνία, ἡ θεία κοινωνία εἶναι σωτήρια, διότι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑνωμένα μὲ τὴν θεία φύση του. Γι᾽ αὐτὸὁἸησοῦς εἶπε: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶἐγὼἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇἐσχάτῃἡμέρᾳ» (Ἰω. ϛ´ 53-54).
.           Αὐτὴἀκριβῶς ἡὑποστατικὴἕνωση τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν τρῶμε τὴν σάρκα καὶ πίνουμε τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικὰ δὲν θὰ εἶχε νόημα νὰ τὴν φᾶμε τὴν σάρκα καὶ νὰ πιοῦμε τὸ αἷμα, ἂν ἦταν σκέτο αἷμα καὶ σκέτη σάρκα. Θὰἦταν κανιβαλισμός. Οἱ κανίβαλοι τρῶνε ἀδιακρίτως σκέτη σάρκα καὶ σκέτο αἷμα ἀνθρώπων. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τρῶμε σάρκα καὶ αἷμα ὑποστατικῶς ἑνωμένα μὲ τὴν Θεότητα.
.           «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν» (Ἰω. ϛ´63. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἀπὸ μόνη της, ὅπως κάθε ἄλλη ἀνθρώπινη σάρκα δὲν ὠφελεῖ, δὲν σώζει. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἡὑποστατικῶς ἑνωμένη μὲ τὴν Θεότητά του, σώζει –  «εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. ϛ´53).
.         Τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ζωὴ ἐν ἐαυτῷ εἶναι ἀσφαλῶς ὠφέλεια. Ἀφοῦ λοιπὸν «ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν»,τότε πῶς ὅταν τὴν τρῶμε,θὰἔχουμε «ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς»; Θὰἔχουμε ζωὴὄχι ἐξ αἰτίας αὐτῆς καθ’ ἑαυτῆς τῆς σάρκας μόνης, ἀλλὰ διὰ τῆς θείας φύσεως τῆς ἑνωμένης μὲ τὴν σάρκα. Καὶἂς ἀφήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν ἀποσπασματικὴ παράθεση ἐδαφίων τῆς Γραφῆς !
«Λάβετε φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Α´ Κορ. ια´24)
.             Ὁ Χριστὸς λέγει τοῦτο «ἐστι» = εἶναι τὸ σῶμα μου, ὄχι τοῦτο «συμβολίζει» τὸ σῶμα μου. Ἄλλωστε πῶς εἶναι δυνατὸν ὁἄρτος ποὺ τεμαχίζεται, νὰ συμβολίζει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τὸὁποῖο δὲν τεμαχίστηκε στὸν Σταυρό;  -«ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ» (Ἰω. ιθ´ 36).
«Ἐγώ εἰμι ὁἄρτος ὁ ζῶν ὁἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. ϛ´51). Ὁ Ἰησοῦς λέγει ὅτι ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ. Πρόκειται γιὰ ταυτολογία καὶ ὄχι γιὰ συμβολισμὸ !

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΙΠΙΟΝ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Β´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

ΕΦΑΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟ;

«Ἐκάλεσε δὲ Μωυσῆς πᾶσαν γερουσίαν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀπελθόντες λάβετε ὑμῖν αὐτοῖς πρόβατον κατὰ συγγενείας ὑμῶν καὶ θύσατε τὸ πάσχα. λήψεσθε δὲ δέσμην ὑσσώπου, καὶ βάψαντες ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ παρὰ τὴν θύραν καθίξετε τῆς φλιᾶς καὶ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν σταθμῶν ἀπὸ τοῦ αἵματος, ὅ ἐστι παρὰ τὴν θύραν· ὑμεῖς δὲ ΟΥΚ ΕΞΕΛΕΥΣΕΣΘΕ ΕΚΑΣΤΟΣ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΩΣ ΠΡΩΪ» (Ἔξ. ΚΒ´ 21-22)

.        «Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου. Καὶ ὑμνήσαντες ΕΞΗΛΘΟΝ εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν. Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· πάντες ὑμεῖς σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν ΝΥΚΤΙ ΤΑΥΤῌ, γέγραπται γάρ, πατάξω τὸν ποιμένα, καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης» (Ματθ. κϛ´26-31)
.        «καὶ λέγει αὐτῶ ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν λέγω σοι ὅτι σὺ ΣΗΜΕΡΟΝ ἐν τῇ ΝΥΚΤΙ ΤΑΥΤΗ ΠΡΙΝ ἢ δὶς ΑΛΕΚΤΟΡΑ ΦΩΝΗΣΑΙ τρὶς ἀπαρνήσῃ με» (Μάρκ. ιδ´30)
.      «Καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς. λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὃ ποιεῖς, ποίησον τάχιον. τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔγνω τῶν ἀνακειμένων πρὸς τί εἶπεν αὐτῷ· τινὲς γὰρ ἐδόκουν, ἐπεὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχεν ὁἸούδας, ὅτι λέγει αὐτῷὁἸησοῦς, ΑΓΟΡΑΣΟΝ ὧν χρείαν ἔχομεν ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ, ἢ τοῖς πτωχοῖς ἵνα τι δῶ. λαβὼν οὖν τὸ ψωμίον ἐκεῖνος εὐθέως ΕΞΗΛΘΕΝ· ἦν δὲ ΝΥΞ» (Ἰω. ιγ´27-30)
.         Ὁ ησος δν φαγε Νομικ Πάσχα στ τελευταο Δεπνο μ τος Μαθητές του. Συνεπς ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΑΖΥΜΟ ΑΡΤΟ ΑΛΛΑ ΕΝΖΥΜΟ. Οἱ συμμετέχοντες στὴν βρώση τοῦ Νομικοῦ Πάσχα δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ βγοῦν πρὶν τὸ ξημέρωμα ἀπὸ τὴν οἰκία στὴν ὁποία βρίσκονταν. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως καὶ οἱ Μαθητὲς καὶὁἸούδας βγῆκαν τὴν νύχτα. Καὶ αὐτοὶ οἱἸουδαῖοι,ποὺ τὸν συνέλαβαν,βγῆκαν ἐπίσης καὶ τὸν βρῆκαν στὴν ὕπαιθρο. Κατὰ τὴν νύχτα τῆς βρώσεως τοῦ Νομικοῦ Πάσχα δὲν γίνονταν ἀγοραπωλησίες, γιατί ἦταν Εἰδικὸ Σάββατο. Ὅμως οἱ Μαθητὲς νόμιζαν ὅτι ὁἸούδας θὰ πήγαινε γιὰ νὰἀγοράσει πράγματα γιὰ τὴν Ἑορτή. Ἄρα ἡἙορτὴ δὲν εἶχε ἀρχίσει ἀκόμη. Οἱἀγορὲς γιὰ μία ἑορτὴ γίνονται πρὶν τὴν ἑορτή, ὄχι ὅταν τὸ δεῖπνο ἔχει τελειώσει καὶ τὰ μαγαζιὰ εἶναι κλειστὰ λόγῳ Εἰδικοῦ Σαββάτου. ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΕΟΡΤΑΖΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ, ΑΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΑΖΥΜΑ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ – ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΥΟΤΑΝ Ο ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΑΜΝΟΣ– «ὁ οὖν Πιλάτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἐβραϊστὶ δὲ Γαββαθά· ἦν δὲ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν» (Ἰω. ιθ´ 13-14)
.       «ΠΡΟ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς. καὶ δείπνου γενομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν ᾿Ιούδα Σίμωνος ᾿Ισκαριώτου ἵνα αὐτὸν παραδῷ» (Ἰω. ιγ´1-2). Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἔγινε ΠΡΟ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Ποῦ λοιπὸν βρῆκε τὰ ἄζυμα ὁ Χριστός;
.           Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ. ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ – «Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα» (Ματθ. κ´ 20). ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΥΣΗ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ…..
.         «Καὶ ἀγγαρεύουσι παράγοντά τινα Σίμωνα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπ᾽ ἀγροῦ, τὸν πατέρα Ἀλεξάνδρου καὶ Ρούφου, ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Μάρκ. ιε´ 21). Ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος,ὅταν τὸν ἀγγάρευσαν οἱ Ρωμαῖοι νὰ σηκώσει τὸν Σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ ἐπέστρεφε ἀπὸ τὸν ἀγρό! Ἄρα ἡ ἡμέρα τῆς Σταύρωσης δὲν ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς 15ης Νισάν, ποὺ εἶναι Εἰδικὸ Σάββατο, κατὰ τὸ ὁποῖο ἀπαγορεύονται οἱ ἀγροτικὲς ἐργασίες. Τὸ Νομικὸ Πάχα, ὅπως δείξαμε, τὸ ἔτρωγαν στὴν ἀρχὴ τῆς 15ης Νισάν, τὴν νύχτα πρὶν τὸ ξημέρωμα.
.       «Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ» (Μάρκ. ιε´46). Ὁ Ἰωσὴφ ὁἈριμαθαῖος ἀγόρασε σινδόνα γιὰ νὰ ἐνταφιάσει τὸν Ἰησοῦ, πράγμα ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἂν ἡἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ 15η Νισάν (Εἰδικὸ Σάββατο- ἀργία – ἀπαγόρευση ἀγορῶν καὶ πωλήσεων) .
.        «Κατακολουθήσασαι δὲ αἱ γυναῖκες, αἵτινες ἦσαν συνεληλυθυῖαι αὐτῷ ἐκ τῆς Γαλιλαίας, ἐθεάσαντο τὸ μνημεῖον καὶ ὡς ἐτέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ, ὑποστρέψασαι δὲ ἡτοίμασαν ἀρώματα καὶ μύρα. καὶ τὸ μὲν σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολὴν» (Λουκ. κγ´55-56). Ἡ Γραφὴ λέγει ὅτι οἱ γυναῖκες ἑτοίμασαν πρῶτα τὰ ἀρώματα καὶ κατόπιν «τὸ μὲν σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν». Αὐτὸ ἐπίσης δείχνει ὅτι οἱ γυναῖκες τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης δὲν ἡσύχαζαν (ἄρα δὲν ἦταν ἀργία – Εἰδικὸ Σάββατο 15ης Νισάν). Οἱ ἀπαγορεύσεις γιὰ τὰ Εἰδικὰ καὶ τὰ Ἑβδομαδιαῖα Σάββατα ἦταν οἱ ἴδιες, ὄχι διαφορετικές. Οἱ γυναῖκες σέβονταν τὸν Νόμο καὶ ἡσύχασαν τὸ Ἑβδομαδιαῖο Σάββατο ποὺ ἀκολουθοῦσε τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης. Δὲν ἡσύχαζαν  τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ δὲν ἦταν οὔτε ἑβδομαδιαῖο οὔτε Εἰδικὸ Σάββατο- 15η Νισάν.
.         «Ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα» (Ματθ. κϛ´ 20) ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΤΡΩΓΑΝ ΑΝΑΚΕΙΜΕΝΟΙ !!! ΑΛΛΑ ΕΤΟΙΜΟΙ ΠΡΟΣ ΦΥΓΗΝ ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ– «οὕτω δὲ φάγεσθε αὐτό· αἰ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ὑποδήματα ἐν τοῖς ποσὶν ὑμῶν, καὶ αἱ βακτηρίαι ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν· καὶ ἔδεσθε αὐτὸ μετὰ σπουδῆς· πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ» (Ἔξ. ΚΒ´11). ΑΡΑ ΔΕΝ ΕΦΑΓΕ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ Ο ΙΗΣΟΥΣ.
.           «Ἄγουσιν οὖν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τοῦ Καϊάφα εἰς τὸ πραιτώριον· ἦν δὲ πρωΐ· καὶ αὐτοὶ οὐκ εἰσῆλθον εἰς τὸ πραιτώριον, ἴνα μὴ μιανθῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα φάγωσι τὸ πάσχα» (Ἰω. ιη´ 28). Σύμφωνα μὲ τὸν ΕὐαγγελιστὴἸωάννη, τὸ πρωΐ  μετὰ τὸν Δεῖπνο, ὁἸησοῦς μεταφέρθηκε στὸν Πιλάτο. Ὅμως οἱ κατήγοροι τοῦ Χριστοῦ Ἀρχιερεῖς δὲν εἰσῆλθαν πρὸς τὸν Πιλάτο, γιὰ νὰ μὴν μιανθοῦν ἀλλὰ νὰ μπορέσουν νὰ φᾶνε τὸ Πάσχα. Ἄρα ὁ Ἰησοῦς δείπνησε μὲ τοὺς μαθητές του μία νύχτα πρὶν τὸ Πασχάλιο δεῖπνο, ἄρα δὲν ὑπῆρχαν Ἄζυμοι ἄρτοι γιὰ νὰ χρησιμοποιήσει !
.           Μερικοὶ πονηροὶ αἱρετικοί, παρερμηνεύουν ὡς ἑξῆς τὸ ἐδάφιο αὐτό, προκειμένου νὰ ὑποστηρίξουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα καὶ συνεπῶς ἔκανε χρήση Ἄζυμου ἄρτου. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ φράση «ἵνα μὴ μιανθῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα φάγωσι τὸ πάσχα» δὲν ἀφορᾶ στὴν βρώση τοῦ Πασχαλίου Ἀμνοῦ, ἡ ὁποία εἶχε δῆθεν γίνει τὴν παρελθοῦσα νύχτα, ἀλλὰἀφορᾶ στὴν βρώση τῆς θυσίας τοῦ Πάσχα ποὺ γινόταν ὅταν εἶχε ξημερώσει ἡ 15η Νισάν μετὰ τὴν νυχτερινὴ βρώση τοῦ Πασχαλίου Ἀμνοῦ. Ἡ θυσία αὐτὴ εἶναι γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Chagigah!!! Αὐτὴ ἡ ἄποψη ἀνατρέπεται εὔκολα καὶ αὐτὸ διότι ἂν οἱ Ἰουδαῖοι ὁμιλοῦσαν γιὰ τὴν Chagigah καὶ ὄχι τὸν Πασχάλιο Ἀμνό, μὲ δεδομένο ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔφαγε (ὅπως λέγουν οἱ αἱρετικοὶ) Νομικὸ Πάσχα, καταλήγουμε καὶ πάλι στὴν ἄτοπη ἡμερομηνία Σταύρωσης τῆς 15ης Νισάν (ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἔτρωγαν τὴν Chagigah) ποὺ εἶναι εἰδικὸ Σάββατο – ἀργία, ὅπου τὰ ἀναφερόμενα περιστατικὰ τῆς ἀγορᾶς σινδόνας, ἐπιστροφῆς τοῦ Σίμωνα τοῦ Κυρηναίου ἀπὸ τὸν ἀγρὸ καὶ τῆς ἑτοιμασίας τῶν ἀρωμάτων δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει…!
.           Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα, συνεπῶς δὲν ἔκανε χρήση Ἀζύμων. Σταυρώθηκε τὴν 14η Νισάν. Ὁ μνς το Θεο πέθανε τν ρα πο στν Να σφαγιάζονταν ο Πασχάλιοι μνοί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:

, , ,

Σχολιάστε

ΙΔΕ ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Δὲν χωρᾶ διαπραγμάτευση γιὰ ἄλλες …ἐναλλακτικὲς ἢ παράλληλες λυτρωτικὲς λύσεις)

«ΙΔΕ Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Ο ΑΙΡΩΝ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
(Ἰω. α´ 29)

ΙΔΕ Ο ΑΜΝΟΣ.              Εἶναι μιὰ μεγάλη στιγμή: Ἡ στιγμὴ τῆς πρώτης διακηρύξεως τῆς μεσσιανικότητος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν μείζονα ἐν γεννητοῖς γυναικῶν, τὸν Τίμιο Πρόδρομο, ἡ πρώτη δημόσια ἐξαγγελία ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ αὐτὸς οὗτος ὁ ἀναμενόμενος Σωτὴρ καὶ Λυτρωτής τοῦ κόσμου. Ἴδε, νὰ Αὐτὸς τὸν Ὁποῖον γενεὲς ἐπὶ γενεῶν περιμέναμε νὰ μᾶς σώσει. Ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἄμωμος, τὸν Ὁποῖον προφητεύει ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ποὺ ἄφωνος, χωρὶς νὰ ἀνοίγει τὸ στόμα του, ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν (Ἡσ. νγ´) ὁδηγεῖται στὴν ὑπερτάτη Θυσία, ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας.
.            Εἶναι ἡ τεράστια στιγμὴ τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τὴν γνώση στὴν ἐπίγνωση, ἀπὸ τὴν προφητεία στὴν ἐκπλήρωση. Νά τος ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. Ὅπου ἀμνὸς ἐκεῖ καὶ θυσία. Τὸ ὄνομα “ἀμνὸς” εἶναι σημαντικὸ τῆς θυσίας, τῆς αὐτοθυσίας τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. Τῆς ἀγάπης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ, ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ ἄρη τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καὶ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν δυναστεία της. Νὰ θεραπεύσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του, νὰ “ἐπισκευάσει” τὴν δραματικὴ βλάβη τῆς ὑπάρξεώς του καὶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσει ἀκέραιο γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.
.         Ἰατρὸς ἦρθε ὁ Χριστός, αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Γράφει σχετικῶς ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Ν. Θεολόγος: « Διὰ τοῦτο ἀνάγκη εἶναι νὰ ἰατρευθῆ ἡ ἀσθένειά μας ἀπὸ τὸν Χριστόν, ὅπου ἦλθεν εἰς τὴν γῆν μόνος ἰατρὸς ἀληθινός, διὰ νὰ ἰατρεύση τὰς ἀσθενείας μας, διὰ τὰς ὁποίας ἁμαρτάνομεν. Ὅτι οὗτος ἐστὶν ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἀσθένεια τῆς φθαρτῆς φύσεως ἡμῶν. Διατί, ἀφ᾽ οὗ παρέβη ὁ Ἀδὰμ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξωρίσθη ἀπὸ τὸν παράδεισον, κάθε ἄνθρωπος ἔγινεν ἄρρωστος, καὶ ἀσθενής.… Λοιπὸν αὐταὶ αἱ ἀσθένειαι εἶναι ἀναγκαῖον νὰ ἰατρευθοῦν, καὶ πλέον ἀναγκαιότερον εἶναι νὰ ζητηθῆ ὁ ἰατρὸς ὅπου μέλλει νὰ ταῖς ἰατρεύση. Καὶ διὰ τοῦτο παρέδωκαν οἱ θεῖοι Πατέρες εἰς ἡμᾶς τοὺς χριστιανοὺς δέησιν πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λέγωμεν πάντοτε μὲ συντετριμμένων καρδίαν, «ἅγιε ἐπίσκεψαι, καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου… Λοιπὸν ἐκεῖνος ὅπου ἰατρευθῆ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας του, ἔγινε καὶ χριστιανός. Εἰ δὲ καὶ ἔχει ἀκόμη ἀσθενείας ἀπ᾽ αὐτὰς ὅπου εἴπαμεν, εἶναι φανερόν, πὼς δὲν ἰατρεύθη ἀκόμη. …Μία ἰατρεία εἶναι τούτων ὅλων κοινῶς τῶν ἀσθενειῶν, ἡ κοινωνία θείας φύσεως, ἤγουν τὸ νὰ λάβη τινὰς τὴν θείαν χάριν.
.           …Διότι κάθε ἄνθρωπος, ἢ σοφός, ἢ ἄσοφος, ἢ γνωστικός, ἢ ἀνόητος, ἢ στοχαστικός, ἤ ἀστόχαστος, ἢ παιδευμένος, ἢ ἀπαίδευτος, ἢ πλούσιος, ἢ πτωχός, ὅσα καλὰ καὶ ἂν κάμνη εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ὅσα καὶ ἂν ἀγωνίζεται, καὶ κοπιάζη, ἀνίσως δὲν συμβάλλουν, εἰς τὸ νὰ ὑγιάνη ἡ ψυχή του ἀπὸ τὰς ἀσθενείας της, ὅλα εἶναι μάταια, καὶ ἀνωφελῆ, καὶ κάμνουν τὴν ψυχὴν νὰ μείνη ἔξω ἀπὸ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Διατὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέχεται μόνον τὰς ψυχὰς ἐκείνας ὅπου εἶναι ὑγιεῖς, καὶ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀσθένειαν».

 .          Αὐτὸς ὁ Ἰατρὸς καὶ Σωτὴρ εἶναι Μοναδικός. Μόνον Αὐτὸς εἶναι ὁ Λυτρωτὴς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ συνεπῶς δὲν χωρᾶ διαπραγμάτευση γιὰ ἄλλες …ἐναλλακτικὲς ἢ παράλληλες λυτρωτικὲς λύσεις, ποὺ εἰσηγεῖται ἡ πολυπολιτισμικὴ ἐποχή μας καὶ μαζί της ἕνας ὁρισμένος “θεολογικὸς” προσανατολισμός…!
.         Συνεχίζει ὁ Ἅγ. Συμεὼν Ν. Θεολόγος, πὼς ἀλλιῶς θὰ ἦταν ἄσκοπη ἡ θυσία τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ, θὰ πήγαινε «τζάμπα» ἂν ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες ὁδοὶ …σωτηρίας: «…Διότι ἀνίσως ἡμποροῦσαν αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων, ὄχι τῶν ἐθνικῶν, καὶ ἄθεων, ἀμὴ καὶ αὐτῶν τῶν ἑβραίων ὅπου ἐπίστευαν εἰς τὸν Θεόν, νὰ μισήσουν μὲ εὐκολίαν τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας, καὶ τὰς σαρκικὰς ὀρέξεις, καὶ τοιουτωτρόπως νὰ φύγουν ἀπὸ τὸν κοσμοκράτορα διάβολον, (ὅτι διὰ μέσου αὐτῶν τῶν παθῶν ἀπέκτησεν ὁ διάβολος τὴν ἐξουσίαν τοῦ θανάτου) δὲν εἶχε καμμίαν ἀνάγκην ὁ ἀγαθός, καὶ εὔσπλαγχνος, καὶ φιλάνθρωπος Θεός, νὰ γενῆ ἄνθρωπος, καὶ νὰ σταυρωθῆ, καὶ νὰ καταβῆ διὰ μέσου του θανάτου εἰς τὰ κατώτατα μέρη τῆς γῆς, ἤγουν εἰς τὸν ἄδην. Διατὶ τὸ νὰ μισήση τινὰς τὸν κόσμον, καὶ τὰ ἐγκόσμια, καὶ τὰ σαρκικά, δὲν δύναται νὰ τὸ κατορθώση ἐὰν δὲν μετέχη ἀπὸ τὴν θείαν χάριν, καὶ δύναμιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

, , , , ,

Σχολιάστε