Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἀλλοτρίωση

«ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ ΠΑΤΡΙΔΑ! ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ, βαπτισμένος, σπουδαγμένος ΝΑ ΞΕΣΤΟΜΙΖΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ; Ἡ γεννιὰ σαράντα-πενήντα δὲν ἔχει ἕρμα»

πόσπασμα ρθρου
το
ρχιμ. Πορφυρίου,
γουμένου τ
ς Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας
[Romfea.gr]
π τν τίτλο: «να Σαββάτο βράδυ, μία Κυριακ πρωΐ!»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πολὺ καλὲς οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ ἄρθρου. Δικαία ἡ “ὀργή”. Παρορᾶται ὅμως ὁ ἐντοπισμὸς τοῦ “προβλήματος”. Ποιός δηλ. εὐθύνεται γι᾽ αὐτὲς τὶς ΕΛΕΕΙΝΕΣ δηλώσεις γι᾽ αὐτὸ τὸ κατάντημα ἀλλοτριώσεως, ὁ ὑπουργὸς ποὺ τὶς ξεστόμισε ἢ ὁ ἄφρων καὶ ἀχάριστος λαὸς ΑΥΤΟΣ, ποὺ μὲ τὶς ἐπανειλημμένες ἐπιλογὲς ΑΘΛΙΟΤΗΤΟΣ ἔβαλε ὑπουργὸ αὐτὸ τὸν κύριο στὸ ξερό του τὸ κεφάλι;

 .          Χθὲς προχθὲς ὑπουργὸς στὴν κυβέρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ποὺ εἶναι ἀκόμα ὀρθόδοξο καὶ χριστιανικό, ἔστω καὶ στὰ χαρτιά, εἶπε: «Καὶ ποιά ἡ διαφορὰ Σαββάτου ἀπόγευμα καὶ Κυριακῆς πρωΐ; Γιατί μποροῦν νὰ εἶναι ἀνοιχτὰ τὰ καταστήματα Σάββατο βράδυ καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ εἶναι Κυριακὴ πρωΐ;»

[…]

.          Μὰ εἶναι δυνατόν; Εἶναι δυνατόν, Ἕλληνας, βαπτισμένος, σπουδαγμένος, νὰ φτάσει μέχρι ὑπουργός, καὶ νὰ ξεστομίσει αὐτὸ τὸ ἀπερίγραπτο τερατούργημα;
.             Δὲν εἶχε αὐτὸς ὁ καϋμένος κανένα πρόσωπο, μία μάννα ἢ μία γιαγιά, νὰ τὸν πάρει ἀπὸ τὸ χέρι Κυριακὴ πρωΐ καὶ νὰ τὸν πάει, σὰν παιδί, σὲ κάποια ὀρθόδοξη ἐκκλησία στὴν πατρίδα του, ποὺ δὲν ξέρω ποιὰ εἶναι καὶ οὔτε μὲ νοιάζει νὰ μάθω;?
.            Εἶναι δυνατὸν νὰ λέγονται τέτοιες φρικτὲς γιὰ τὴν πατρίδα φράσεις; Νὰ μὴν ξεχωρίζει ἕνας ἕλληνας ὑπουργὸς τὴν διαφορὰ ἀνάμεσα στὸ σαββατόβραδο καὶ τὸ πρωΐ τῆς Κυριακῆς;
.           Εἶναι δυνατό; Δὲν ἄκουσε ποτὲ αὐτὸς ὁ ἕλληνας ὀρθόδοξος ὑπουργὸς τὴν καμπάνα, ποὺ καὶ αὐτὴν σιγὰ σιγὰ θὰ τὴν βουβάνουν, κάποια Κυριακὴ πρωΐ;
.           Νὰ ξεστόμιζε τέτοια φράση ὑπουργὸς καμιᾶς ἄλλης κυβέρνησης, θὰ ἔπαιρναν φωτιὰ οἱ πέννες τῶν ἐθνοστυλοβατῶν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδας.
.            Τώρα ὅμως γιατί σιωποῦν; Οὔτε μία ἀνάρτηση δὲν εἶδα γιὰ αὐτὴν τὴν βλάσφημη φράση, ποὺ ξεστόμισε ἕλληνας ὀρθόδοξος ὑπουργός.
.           Φράση ποὺ δείχνει ὅτι ἡ γεννιὰ σαράντα-πενήντα δὲν ἔχει ἕρμα, ἑλληνοπρεπές, οὔτε ἑλληνικὸ καὶ πολὺ περισσότερο οὔτε ὀρθόδοξο.

[…]

.           Ποῦ κατάντησες, πατρίδα; Ὑπουργός σου νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τὴν διαφορὰ ἀνάμεσα σὲ σαββατόβραδο καὶ Κυριακὴ πρωΐ. Καὶ δυστυχῶς, ΠΑΤΡΙΔΑ, αὐτὸς σὲ κυβερνάει καὶ ἐσένα καὶ ἐμᾶς.
.             Τί νὰ ποῦμε; Νὰ ἐκφράσουμε τὴν λύπη μας; Νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ντροπὴ ποῦ νιώθουμε γιὰ τὰ χάλια μας; Νὰ κλάψουμε γιὰ τὴν κατάντια τῆς γλυκειᾶς πατρίδας;
.          Νὰ θρηνήσουμε γιὰ τὸ ἀνύπαρκτο μέλλον τῶν παιδιῶν; Νὰ ἀναφερθοῦμε στὸν βοῦρκο τῆς καθημερινότητας;
.         Ξημερώνει ἡ μνήμη τῆς μακαρίας κοιμήσεως τοῦ Γέροντος Παϊσίου, ποὺ ἀγαποῦσε τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἀγαποῦσε καὶ τὴν πατρίδα. […]

,

Σχολιάστε

TO MAΥΡΟ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ., ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΙΤΑΜΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Ἡ EPT ξεγύμνωσε τὴν πολιτικὴ ὑποκρισία

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 30.06.13

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΛΙΟΓΡ.»: Τὸ ΑΠΛΟΪΚΟ ἐρώτημα διατυπώνεται πάλιν καὶ πολλάκις παραμένοντας ἀναπάντητο: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν ναυαγοσῶστες μας ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΥΛΙΑΞΑΝ;

 .           Ἡ ἀπορία εἶναι ἁπλὴ καὶ διαυγής: Ὅλοι ὅσοι ἐκόπτοντο τὶς προάλλες καὶ διερρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὸ κλείσιμο τῆς EPT (γιὰ τὸ γεγονός, ὄχι γιὰ τὸν τρόπο), ποῦ ζοῦσαν ἄραγε τὰ τελευταία τριάντα ἐννέα χρόνια; Σὲ ἄλλον πλανήτη; Τὸ κόμμα ποὺ προκάλεσε κυβερνητικὴ κρίση ἐπικαλούμενο τὴ «δημοκρατική του εὐαισθησία» (!), τὰ πλήθη ποὺ διαδήλωναν μὲ πάθος καὶ ὀργή, οἱ συνδικαλιστικοὶ φορεῖς ποῦ ἀποφάσιζαν ἀπεργίες, αὐτοὶ ὅλοι, δὲν ἔβλεπαν, δὲν ἄκουγαν, δὲν κατάλαβαν ποτὲ τί γινόταν στὴν EPT, δὲν εἶχαν καμιὰ ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα;
.          Τριάντα ἐννέα ὁλόκληρα χρόνια ἡ EPT ἀποτελοῦσε τὸ σκανδαλωδέστερο ἀποκύημα τῆς κομματοκρατίας στὴν Ἑλλάδα: κορύφωμα φαυλότητας, αὐθαιρεσίας καὶ ἰταμότητας. Ὁ σεμνοπρεπὴς κ. Κουβέλης ζήτησε νὰ συνεχίσει τὴ λειτουργία της ἡ EPT μὲ ἀλώβητο τὸ προσωπικό της. Ἀγνοοῦσε ἄραγε ποιὸ ποσοστὸ τοῦ προσωπικοῦ εἶχε διοριστεῖ μόνο μὲ τὸ κομματικὸ σημείωμα, χωρὶς καμία κρίση, ἀξιολόγηση, ἔλεγχο προσόντων; Ἀγνοοῦσε ὁ ἀμύντωρ καὶ τῆς «Δημοκρατίας» καὶ τῆς «Ἀριστερᾶς» ποιὲς ἐξωφρενικές, μυθικὲς ἀμοιβὲς ἀπολάμβαναν οἱ αὐθαίρετα διορισμένοι λακέδες τοῦ ἑκάστοτε κυβερνῶντος κόμματος – πρόεδροι, γενικοὶ διευθυντές, «σύμβουλοι» (χωρὶς ἁρμοδιότητες ἢ ὑποχρεώσεις προσφορᾶς ὑπηρεσιῶν), δημοσιογράφοι στὸν ρόλο τοῦ κυβερνητικοῦ προπαγανδιστῆ (συντονιστὲς «πολιτικῶν» συζητήσεων, «ἀναλυτὲς» ἢ καὶ παρουσιαστὲς εἰδήσεων);
.          Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς πασοκικῆς λοιμικῆς, ἡ φωνὴ τοῦ τελευταίου ἴχνους τίμιας Ἀριστερᾶς, τὸ περιοδικὸ «ANTI», εἶχε εἰσαγάγει τὸν ὅρο «Γιαμπαζολισμός», γιὰ νὰ ἐντοπίσει τὸ καινοφανές τοῦ εἴδους τῆς τηλεοπτικῆς προπαγάνδας ποὺ εἶχε λανσάρει ἡ EPT. Καὶ ἦταν μᾶλλον ἀναιμικὸ τὸ προσωποπαγὲς παράδειγμα σὲ σύγκριση μὲ τὸ τί ἀκολούθησε στὶς ἑπόμενες δεκαετίες τῆς πράσινης καὶ τῆς γαλάζιας πασοκοκρατίας: Σὲ ποιά εὐτέλεια ἔφτασε τὸ ἐπίπεδο τῆς δημοσιογραφίας στὴν EPT, πόσο ταπεινωμένος καὶ προσβεβλημένος ἔνιωθε ὁ πολίτης ἀπὸ τὴ μικρόνοια, τὴν ἀγραμματοσύνη, τὴν ἀγλωσσσία, τὸν λακεδισμό, τὴ χαμέρπεια τῶν κομματικῶν προπαγανδιστῶν, ποὺ τὴν ὑφίστατο πληρώνοντας κεφαλικὸ χαράτσι γιὰ τὴν EPT μαζὶ μὲ τὸν λογαριασμὸ τῆς ΔEH. Ἐκ παραδρομῆς εἶχε ὁμολογήσει γενικὸς κάποτε διευθυντὴς ὅτι βρῆκε στὴν κρατικὴ τηλεόραση διορισμένους 34 σκηνοθέτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήσει μόνο τρεῖς – οἱ ὑπόλοιποι ἦταν ἐπικίνδυνα ἄσχετοι. Πασίγνωστο καὶ τὸ ὅτι, παράλληλα μὲ τὶς μόνιμες καθαρίστριες, ἀναγκαζόταν ἡ EPT νὰ πληρώνει καὶ ἐξωτερικὰ συνεργεῖα καθαρισμοῦ, γιατί οἱ ἐλλείψεις στὴν καθαριότητα ἀποτελοῦσαν πρόβλημα λειτουργικό. Μὲ κομματικὲς «πλάτες» ὁ καθένας μποροῦσε νὰ καθορίζει τὰ ὅρια τῶν ὑποχρεώσεών του στὸ γενικευμένο «μπάχαλο» τῆς ἀσυδοσίας καὶ τῆς καταλήστευσης κοινωνικοῦ χρήματος.
.          Βέβαια καὶ ὁ κ. Σαμαρᾶς μὲ καταγγελίες γιὰ «διαφθορὰ» καὶ «ἀδιαφάνεια» δικαιολόγησε τὸ κλείσιμο τῆς EPT. Ἀλλὰ οἱ καταγγελίες ἀκυρώνονται ἀπὸ μόνες τους ἢ λειτουργοῦν καὶ ὡς μπούμερανγκ, ταν ατς πο καταγγέλλει νέχεται στ καταγγελλόμενα. Στὸ Διαδίκτυο ἀναρτήθηκε ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν κ. Σαμαρὰ γραμμένη ἀπὸ τὸν Γεώργιο Κογιάννη, πρώην Διευθυντὴ Εἰδήσεων τῆς EPT, ποὺ προσδιορίζει μὲ ἀκρίβεια περιπτώσεις ἄμεσης (ἢ ἔμμεσης ἀλλὰ προφανοῦς) ἐμπλοκῆς τοῦ κ. Σαμαρᾶ σὲ κραυγαλέα σκάνδαλα αὐθαιρεσίας καὶ διασπάθισης κοινωνικοῦ χρήματος στὴν EPT. Οἱ ἀναγνῶστες τῆς ἀνοιχτῆς ἐπιστολῆς δὲν ἔχουμε τὴ δυνατότητα ἐλέγχου τῶν ὅσων καταλογίζονται στὸν κ. Σαμαρά. Ἂν ὅμως δὲν ἀπαντηθεῖ ἡ ἐπιστολή, τότε οἱ καταλογισμοὶ ἐπαληθεύονται. Διότι εἶναι συγκεκριμένοι, ἀναφέρονται σὲ ὀνόματα καὶ ἐνεργήματα, σὲ ἡμερομηνίες καὶ ποσὰ ἀμοιβῶν, σὲ λογικὰ προφανεῖς σκοπιμότητες. Ἂν δὲν ὑπάρξει ἀπάντηση, ὁ καταγγελλόμενος κ. Σαμαρᾶς ἔχει (τουλάχιστον ἠθικά, δηλαδὴ κοινωνικὰ) τελειώσει.
.            Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν κ. Κουβέλη, ὅπως καὶ γιὰ κάθε ἔκφανση πολιτικῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ἑλλάδα: Συντάσσονται οἱ «πιστοί» τῆς Ἀριστερᾶς μὲ τὴ γάγγραινα τῆς αὐθαιρεσίας, τῆς φαυλότητας καὶ ἰταμότητας: τὸ ραδιοτηλεοπτικὸ ἐκτρωματικὸ παράγωγο τοῦ πράσινου καὶ τοῦ γαλάζιου πασοκισμοῦ στὴ μεταπολίτευση; Κοινωνιοκεντρικὴ ὑποτίθεται ἡ Ἀριστερά, καὶ αὐτοκαταργεῖται γιὰ λόγους φτηνῆς ψηφοθηρίας καὶ προστασίας τοῦ ἀχαλίνωτου σὲ ἀντικοινωνικὴ συμφεροντολαγνεία συνδικαλισμοῦ; Πρόκληση εἶναι τὰ καταγγελλόμενα, τὰ σχετικὰ μὲ τὴν EPT, καὶ γιὰ τὴν Τρίτη Ἐξουσία, τὴ Δικαστικὴ – προπύργιο αὐτή, ὅπως καυχᾶται, ἄμυνας τῆς κοινωνίας (καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς) ἀπέναντι στὴ λοιμική, τὴ δυσώδη καὶ θανατερή, τῆς κομματοκρατίας.
.          Ἀνάγκη νὰ μὴν παραβλέψουμε ἢ ὑποτιμήσουμε τὰ ἀναμφισβήτητα θετικά: Ὅτι στὴν EPT, ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, μὲ ρουσφέτι ἢ ἀπὸ τύχη καὶ σύμπτωση, ἔφαγαν ψωμὶ καὶ κάποια ἀπὸ τὰ ἀνήσυχα νέα παιδιὰ ποὺ συνεχίζουν στὴν ἔρμη Ἑλλάδα νὰ ψάχνουν, δουλεύοντας τὴ γλώσσα, τὴ μουσική, τὸ θέατρο, τὴν κινούμενη εἰκόνα – νὰ παλεύουν γιὰ τὴν ποιότητα, τὴ χαρὰ κοινωνίας τῆς ἐμπειρίας. Νὰ ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ EPT προσφέρθηκε, ἐρήμην τῶν ἀφεντάδων της, νὰ παίξει ἕνα ρόλο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπὸ τὶς κύριες ἐπιδιώξεις της. Νὰ μνημονεύσουμε ἀνθρώπους ἐκπληκτικῆς ποιότητας, ἱκανότητας καὶ ἀνιδιοτέλειας, ποὺ βρέθηκαν, ἐρήμην τῶν κομματικῶν προϊσταμένων τους, νὰ στελεχώνουν καίριες λειτουργίες τοῦ ὀργανισμοῦ παλεύοντας νὰ λειτουργοῦν σὰν ἀντίβαρο στὴν εὐτέλεια τῶν ἐγκαθέτων.
.          Σόκαρε, ὁπωσδήποτε, καὶ ὁ τρόπος ποὺ ὁ κ. Σαμαρᾶς ἔκλεισε τὴν EPT, βαναυσότητα τς λογικς ν καμε κα τ χλωρ μαζ μ τ ξερά, ταν τ πρτο πο μς νδιαφέρει εναι ν πετύχουμε κριτες, δίχως ξιολόγηση ποιοτήτων, τς πολύσεις πο πιτάσσει Τρόικα. Τὸ κλείσιμο τῆς EPT θύμιζε συμπεριφορὲς κουκουλοφόρων ἐντεταλμένων νὰ βιαιοπραγήσουν ἢ πραιτωριανῶν τοῦ ἡγεμόνα Φωτόπουλου τῆς ΓENOΠ – ΔEH, ποὺ κατεβάζουν τοὺς διακόπτες. Ἂν ὁ κ. Σαμαρᾶς ἀπέβλεπε σὲ καινοτόμο ἐγχείρημα ἀποκομματικοποίησης τῆς EPT, θὰ εἶχε ἕτοιμο τὸν σχεδιασμὸ καὶ τὴ στελέχωση τοῦ καινούργιου ὀργανισμοῦ, ὥστε τὸ βράδυ νὰ λήξει ὁριστικὰ τὸ μπάχαλο καὶ τὸ πρωὶ νὰ ξεκινήσει ἡ ἀναμορφωμένη ἀπαρχή.
.          Ὁ ρεαλισμὸς δὲν ὁδηγεῖ ὁπωσδήποτε στὴν ἀπελπισία, μπορεῖ νὰ καρποφορήσει καὶ δημιουργικὴ ἀφύπνιση, ἐνεργοποίηση τῆς «σιωπηλῆς πλειοψηφίας». Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται, ἐνῶ δὲν ἔχουν ἀκόμα ὑπάρξει καινούργια κρατικὰ MME. Κυβέρνηση χουν συγκροτήσει δύο π τος χαρακτηριστικότερους κφραστς το πολιτικο μοραλισμο τς μεταπολίτευσης. Κα τος ντιπολιτεύονται σοι εχαν πιδοθε σ κοπετος γι τ «μαρο» τῆς βίαια καταργημένης EPT, χωρς ποτ ν χουν διαμαρτυρηθε γι τ «γκρίζο», μνες κα χρόνια, τς πολύτως φασιστικς ΠOΣΠEPT.

.          Ὁ Ἑλληνισμὸς σήμερα: μία φθίνουσα νοσταλγία.

, , ,

Σχολιάστε

«ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΝΑΡΗ ΠΥΡΠΟΛΗΤΗ, ποὺ θὰ ἀνέβει πάνω στὴ σκηνὴ γιὰ νὰ κατεβάσει ὅλους αὐτοὺς τοὺς τσαρλατάνους νὰ τοὺς πυρπολήσει, Ἢ ΓΙΑ ΕΝΑ “ΚΛΙΒΑΝΟ” ΚΑΘΑΡΜΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ;»

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

 Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

EIΣ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καλὴ εἶναι ἡ ἰδέα: «Ψάχνουμε γι να πυρπολητή, να Κανάρη πο θ νέβει πάνω στ σκην γι ν κατεβάσει λους ατος τοὺς τσαρλατάνους ν τος πυρπολήσει κα ν τος ρίξει στν Καιάδα ἀπελευθερώνοντας τὴν χώρα ἀπὸ τὸ θέατρο τῆς μεγαλύτερης ἐθνικῆς προδοσίας». Παλαιότερα ἄλλωστε ἡ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ εἶχε ὑπογραμμίσει ὅτι χρειαζόμαστε ἕνα ΜΩΥΣΗ, ἕνα ἀρχηγὸ ἐμπνευσμένο, ποὺ θὰ ὁδηγήσει τὸν λαό στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ Φαραώ (Μνημονίου κ.λπ.).
Καλύτερη ὅμως φαίνεται ἡ ἑξῆς ἰδέα: Ψάχνουμε γιὰ ἕνα κλίβανο καθαρμοῦ γιὰ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες τοῦ Λαοῦ (ἀλλοτρίωση, πνευματικὴ ἀποστασία καὶ θεομαχία), ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ γιὰ τὸ ὅτι ΕΠΕΤΡΕΨΕ ἔστω καὶ μὲ τὴν ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ ἕνα τέτοιο κατάντημα. Ψάχνουμε γιὰ μιὰ πανστρατιά πνευματικῆς ἀνα-γεννήσεως καὶ ἀνα-συγκροτήσεως. 

.             Ἡ πρώτη θεατρικὴ πράξη ἦταν ἐκείνη ἡ περίφημη παράσταση τοῦ Γιωργάκη στὸ ἀκριτικὸ Καστελόριζο, ὅταν ἀνακοίνωνε μὲ τὸ χαρακτηριστικό του ὕφος, (τὸ χαμόγελο τῆς «δολοφονικῆς ἀναισθησίας»), ὅτι ἡ χώρα ἔμπαινε «κάτω» ἀπὸ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο. Ἀκολούθησαν πολλὰ ἐπεισόδια στὸ σήριαλ τῶν μνημονίων καὶ ἄλλαξαν τρεῖς πρωθυπουργοὶ καὶ τέσσερις κυβερνήσεις. Τώρα, ἀφοῦ κατέστρεψαν τὸ ἔθνος καὶ τὴν κοινωνία, ἔχουμε μπεῖ στὴν  καταπληκτικὴ φάση νὰ πιστέψουμε ὅτι σωθήκαμε ὁριστικὰ καὶ ὅτι ἀρχίζει ἡ χώρα νὰ βρίσκει τὴν… χαμένη της εὐτυχία.
.             Εἶναι καταπληκτικὸ νὰ παρατηρεῖς πῶς μία φανταστικὴ πραγματικότητα, ποὺ προβάλλεται ἀπὸ τὰ διάφορα πουλημένα καὶ ἐθνοπροδοτικὰ ΜΜΕ, ἀντικαθιστᾶ τὴν καθημερινὴ πραγματικότητα καὶ ἐπιδιώκει μὲ χίλια μέσα νὰ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι εὐτυχισμένος, ἐπειδὴ εἶσαι δυστυχισμένος καὶ δὲν ἔχεις τὴν δυνατότητα ἀκόμα καὶ νὰ ἐπιβιώσεις. Σίγουρα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τῆς μνημονιακῆς  ἑλληνικῆς κυβέρνησης. Βάσει αὐτῆς τῆς πολιτικῆς τὸ ψέμα προβάλλεται σὰν ὑπέρτατη ἀλήθεια, οἱ ἀποτυχημένοι καὶ ξευτιλισμένοι ὑπουργοὶ προβάλλονται σὰν ἐθνοσωτῆρες, ἡ διάλυση τῆς κοινωνίας καὶ ἡ καταστροφὴ κάθε κοινωνικοῦ ἱστοῦ σὰν ἡ ἀναγκαία κάθαρση ἀπὸ ἕνα ἁμαρτωλὸ παρελθόν, στὸ ὁποῖο αὐτοί, ποὺ μᾶς ἔριξαν, εἶναι αὐτοὶ ποὺ θὰ μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ αὐτό. Ἡ ἀπώλεια μὲ ἐξευτελιστικὸ τρόπο τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας παρουσιάζεται σὰν ἡ μεγάλη ἀγκαλιὰ τῆς στοργικῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἡ ὁποία μὲ πόνο καὶ «γερμανικὴ εὐσπλαχνία» θυσιάζεται γιὰ νὰ σώσει τὸ ἀπολωλὸς πρόβατο ποὺ εἶναι ἡ Ἑλλάδα. Οἱ μεγάλοι κλέφτες, οἱ ἀπατεῶνες ποὺ λεηλάτησαν τὸ κράτος, οἱ μεγαλοκαναλάρχες καὶ μεγαλύτεροι φοροφυγάδες ποὺ χρωστᾶνε δισεκατομμύρια, προβάλλονται σὰν τὰ μεγαλύτερα στηρίγματα αὐτῆς τῆς ἐθνοσωτήριας προσπάθειας, νὰ ἀνορθωθεῖ ἡ χώρα, καὶ νὰ πάει μπροστὰ στὸν δρόμο τῆς… δόξας καὶ τῆς προόδου. Οἱ κολλημένοι σὲ ἰδεολογίες τῆς αὐτοκτονίας, σὲ ἰδεολογίες τοῦ περασμένου αἰώνα ποὺ ξεφούσκωσαν σὲ μία παταγώδη συχνὰ αἱματηρὴ ἀποτυχία, προβάλλονται σὰν οἱ πραγματικοὶ δημοκράτες καὶ γελοιοποιοῦν κάθε προοδευτικὴ ἰδεολογία στὸ ὄνομα ἑνὸς δολοφονικοῦ ἀνθρωπισμοῦ ποὺ καθημερινὰ σκορπίζει θύματα στοὺς δρόμους τῶν ἑλληνικῶν πόλεων. Ἰδεολογίες νεκρὲς ποὺ δὲν ἔχουν πιὰ κανένα νόημα, γίνονται τὰ εὔκολα καὶ τὰ ὡραῖα σλόγκαν, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν τραγική τους ἀνεπάρκεια καὶ την  ἐθνοκτόνο πολιτική τους. Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐξόντωση κάθε οἰκονομικῆς δραστηριότητας παρουσιάζεται σὰν ἡ ἀναγκαία μετάβαση πρὸς ἕνα νέο μοντέλο ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἐξηγήσει τί θὰ εἶναι καὶ πῶς θὰ μπορέσει νὰ ξεπεράσει ὅλη αὐτὴ τὴν οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ λαίλαπα. Σχέδια ἐπὶ σχεδίων ποὺ ἐνῶ ἀνακοινώνονται σὰν ἀναγκαῖα μέτρα, τὸ μόνο ποὺ πετυχαίνουν εἶναι νὰ βυθίζουν ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ τὸ πλοῖο στὸν πάτο τῆς ἐθνικῆς καταστροφῆς. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐνῶ γύρω μας ἡ περιοχὴ φλέγεται ἀπὸ ἐκρηκτικὲς ἐξελίξεις στὶς ὁποῖες ἐμεῖς εἴμαστε τραγικὰ ἀπόντες. Αἴγυπτος, Συρία, Τουρκία, Κύπρος, Ἰσραήλ, Ἰράν, Ρωσία, Εὐρώπη, ΗΠΑ, σὲ ἕνα παιχνίδι τοῦ θανάτου μὲ πολλοὺς παῖκτες ἀλλὰ ὄχι τὴν χώρα μας ποὺ εἶναι ἀνύπαρκτη. Ἔτσι μᾶς κατάντησαν.
.             Σὲ ὅλα αὐτὰ ἕνας κόσμος ποὺ παρακολουθεῖ αὐτὲς τὶς ἀτέλειωτες καὶ ἀλλεπάλληλες παραστάσεις ἔχει χάσει τὴν φωνή του, ἔχει χάσει τὸν ἔλεγχο τῶν κινήσεών του, ἔχει μείνει παράλυτος  καὶ ἀνήμπορος νὰ ἀντιδράσει. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλάδα τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα. Μία λλάδα στν χώρα τν θαυμάτων, στν χώρα τς αταπάτης κα το φανταστικο κόσμου τς εκονικς πραγματικότητας. Μία Ἑλλάδα ποὺ αἱμορραγεῖ ἀκατάπαυστα καὶ οἱ ἠθοποιοὶ-δολοφόνοι της παρουσιάζονται σὰν οἱ μεγάλοι σωτῆρες της ἀκονίζοντας τὰ μαχαίρια γιὰ τὸ τελειωτικὸ  δράμα. Ἀκόμα καὶ θεσμοὶ ποὺ κάποτε ἦταν τὸ μεγαλύτερο στήριγμα τῆς ἐθνικῆς μας  ὑπόστασης, ὅπως στρατὸς καὶ ἐκκλησία, ἔχουν γίνει θλιβεροὶ κομπάρσοι σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἀτελείωτο δράμα. Ἀλήθεια ὑπάρχει κάποια ἐλπίδα μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ σκηνικὸ τῆς συνεχιζόμενης ἐθνικῆς καταστροφῆ; Ποιοί μποροῦν νὰ ἀντιδράσουν ;
.            Ὁ [συμπλ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἅγιος] Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅταν εἶχε ἀρχίσει τὶς περιοδεῖες του σὲ μία σκλαβωμένη χώρα, ἔβρισκε ἕνα κόσμο ποὺ εἶχε σχεδὸν χάσει τὴν ἐθνική του συνείδηση καὶ τὴν θρησκευτική του ταυτότητα, ἐνῶ οἱ συνθῆκες  διαβίωσης ἦταν οἱ σκληρότερες ποὺ εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει  στὴν μακρόχρονη ἱστορία του. Καὶ ὅμως τὸ τόλμησε καὶ ἄρχισε τὸ ἔργο τῆς ἐπανάκτησης τῆς ταυτότητας αὐτοῦ τοῦ ἱστορικοῦ λαοῦ. Σήμερα  ψάχνουμε  ἀγωνιωδῶς  ἕνα Κοσμᾶ Αἰτωλό, ψάχνουμε ἕνα Παπαφλέσσα ποὺ δὲν λογάριασε τὴν ἴδια του τὴν ζωὴ γιὰ νὰ ὑπερασπίσει τὸν λαό του. Ψάχνουμε γι να πυρπολητή, να Κανάρη πο θ νέβει πάνω στ σκην γι ν κατεβάσει λους ατος τοὺς τσαρλατάνους ν τος πυρπολήσει κα ν τος ρίξει στν Καιάδα ἀπελευθερώνοντας τὴν χώρα ἀπὸ τὸ θέατρο τῆς μεγαλύτερης ἐθνικῆς προδοσίας. Ἡ ἐλπίδα πεθαίνει τελευταία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

 ΠΗΓΗ: olympia.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΤΟΛΜΙΑ, ΒΥΘΙΟΤΗΣ καὶ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΟΥΔΑΜΟΥ. «Τὰ γυμναστήρια, οἱ καφετέριες καὶ ἄλλα …εὐαγῆ καταστήματα ἐξακολουθοῦν νὰ γεμίζουν μὲ κόσμο, ποὺ ζεῖ στὸν “κόσμο” του».

Ἀπόσπασμα τοῦ ἄρθρου 
«Ν κοινωνηθε κριτικ μφισβήτηση»
Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ,
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 23.06.13

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  Μιὰ ἁπλὴ παρατήρηση στὴν καθημερινότητα ἀρκεῖ γιὰ νὰ πιστοποιηθεῖ ἡ βασικὴ διαπίστωση ἀπὸ τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα: δὲν ἔχει ἀκόμη συγκροτηθεῖ ἕνα μεγάλο «σῶμα», ἕνα δυνατὸ «ρεῦμα» πολιτῶν ποὺ νὰ συνειδητοποιοῦν τί ἀκριβῶς συμβαίνει τώρα στὴν δύσμοιρη αὐτὴ πατρίδα. Οἱ ἐπὶ τριακονταπενταετίαν ψεκασμοὶ μὲ ἰδεολογικὰ παραισθησιογόνα, ἡ ἄφρων ἀφομοίωση τοξικῶν ὑποπροϊόντων κουλτούρας καὶ παιδείας μὲ ταυτόχρονη συμπλεγματικὴ ἀπεμπόληση τῶν δοκιμασμένων Ἀξιῶν τοῦ Γένους ἔχουν καταφέρει τὴν βαθειά ἀλλοτρίωση καὶ τὴν συνεπαγομένη νάρκωση τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Τὰ γυμναστήρια, οἱ καφετέριες καὶ ἄλλα …εὐαγῆ καταστήματα ἐξακολουθοῦν νὰ γεμίζουν μὲ “αὐτιστικὸ” κόσμο, ποὺ ζεῖ στὸν “κόσμο” του. «Μπορεῖ νὰ ἐκβάλλουν ἐκεῖ ἀσυνείδητες ἀνασφάλειες ἢ καὶ φοβίες, ἄρνηση τῆς ἐνηλικίωσης καὶ τῆς διακινδύνευσης, ἀτολμία γιὰ πρωτοβουλίες καὶ καινοτομίες». Ἀτολμία καὶ  πνευματικὴ βυθιότης. Καὶ προφήτης οὐδαμοῦ!

 […] Ἡ ἱστορικὴ ἐμπειρία μᾶλλον φανερώνει ὅτι τὸ πρωτεῖο τῆς κοινωνικῆς δυναμικῆς τὸ ἔχουν οἱ συλλογικὲς συνειδητοποιήσεις.
.           Οἱ ζωτικοὶ κοινωνικοὶ μετασχηματισμοὶ δὲν προκύπτουν ἀπὸ συνταγές, γεννιῶνται ἀπὸ τὶς κριτικὲς συνειδητοποιήσεις, τὴν ποσοτικὴ εὐρύτητα καὶ ἔκταση τῶν συλλογικῶν συνειδητοποιήσεων. Ἀπαιτεῖται μία κρίσιμη μάζα, καὶ στὴν Ἑλλάδα σήμερα αὐτὴ ἡ μάζα δὲν ἔχει ἀπαρτισθεῖ. Οἱ πολίτες, ὅλοι, δείχνουν ἐκρηκτικὰ ὀργισμένοι μὲ ὁλόκληρο τὸ κομματικὸ φάσμα καὶ τὸ πολιτικὸ σύστημα τῆς μεταπολίτευσης: μὲ τὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα ποὺ ὁδήγησαν τὴν χώρα στὸν αὐτοκτονικὸ ὑπερδανεισμὸ γιὰ χάρη τοῦ πελατειακοῦ κράτους καὶ γιὰ νὰ πλουτίσουν ὅσα κοινωνικὰ σκουπίδια διέθεταν κομματικὴ ταυτότητα. Ἔξαλλοι οἱ πολίτες καὶ μὲ ὅσους σιγοντάρησαν τὸ ἐν ψυχρῷ ἔγκλημα διαλύοντας τὴ χώρα μὲ πορεῖες, ἀπεργίες, καταλήψεις, σὲ καθημερινὴ βάση ἐπὶ χρόνια, γιὰ νὰ ἐκβιάσουν (στὸ ὄνομα τῆς «Ἀριστερᾶς» καὶ τῆς «προόδου») τὶς τρελὲς ἀπολαβὲς τῶν «ρετιρὲ» τῆς χρυσαμειβόμενης ραστώνης καὶ ἀναίδειας.
.             Ὀργισμένοι, ἔξαλλοι οἱ πολίτες, ἀλλὰ ὄχι καὶ συνειδητοποιημένοι – τουλάχιστον ἡ κρίσιμη μάζα ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν κοινωνικὸ μετασχηματισμό, ἀργεῖ νὰ ἀπαρτισθεῖ. Μᾶλλον δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει Ἕλληνας, στοιχειωδῶς νοήμων καὶ ψυχολογικὰ ἰσορροπημένος, ποὺ νὰ μὴν ἀντιλαμβανόταν τὸν ἐμπαιγμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς τρικομματικῆς σύμπραξης. Ἀλλὰ σαφῶς δίσταζε νὰ τὸν καταγγείλει ἔστω καὶ στὶς ἰδιωτικὲς συζητήσεις, ἴσως διστάζει καὶ τώρα νὰ τὸν παραδεχθεῖ ἐνσυνείδητα. Φοβᾶται τὸ χειρότερο; Πάντως ἡ ἀποδοκιμασία δὲν κοινωνεῖται, ἡ δυναμικὴ τῆς ὀργῆς δὲν κυοφορεῖ γόνιμη ἀνατροπή.
.             Βλέπουν οἱ πολίτες τὴν δικομματικὴ τώρα συμπαιγνία νὰ σπεύδει βουλιμικὰ στὴν ἐξουσία, ἀδιαφορώντας καὶ γιὰ τὰ προσχήματα. Μέσα στὸν ἐφιάλτη τῆς χρεωκοπίας αὐτοὶ διόριζαν, μοιράζονταν (4-2-1) τὰ ρουσφέτια. Ἀκοῦσαν οἱ πολίτες ἀκόμα καὶ τὸν Ζάν-Κλὸντ Γιουνκὲρ νὰ χαρακτηρίζει «κοινωνικὸ ἔγκλημα» τὰ ὅσα προσυπέγραψε πειθήνια, μὲ «μνημόνια», ἡ τρικομματικὴ κυβέρνηση (ΣΚΑΪ, 18.6.2013). Ἀλλά, ἂν ἑξαιρέσουμε τὶς φτηνὲς φωνασκίες τῆς ἐπαγγελματικῆς ἀντιπολίτευσης, καμιὰ φωνὴ κοινωνικῆς εὐθύνης, τόλμης, πόνου γιὰ τὰ κοινὰ δὲν ἔγινε εὐρύτερα ἀκουστὴ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία.
.            Θεωρεῖται αὐτονόητο ἀκόμα καὶ σήμερα ποὺ ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐπαγγέλθηκε κυβέρνηση «ἐθνικῆς σωτηρίας», ἀλλὰ παρέδωσε τὴ νομὴ τῶν ὑπουργείων σὲ ὅσους τὸν ἀνέβασαν στὴν ἀρχηγία τοῦ κόμματος […] – καὶ συνεχίζει νὰ διορίζει στὸ Δημόσιο Μεσσήνιους μὲ νοοτροπία πρωτόγονων πολιτικῶν ἠθῶν. Ἡ χώρα ὅλη «κοιλάδα κλαυθμοῦ καὶ βρυγμοῦ τῶν ὀδόντων», ὅμως καμιὰ γενικευμένη κατακραυγὴ γιὰ τὴν «δίχως αἰδὼ ἢ λύπην» τακτική τοῦ πρωθυπουργοῦ. Καὶ ὁ μὲν κ. Βενιζέλος, ὁ «σοσιαλιστής», στύλος καὶ ἀμύντορας τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς καταστροφῆς ποὺ προκάλεσε στὴ χώρα ὁ ὀλίγιστος τῶν Παπανδρέου, τιμωρεῖται ἀπὸ τὸν λαό: τὸ κόμμα του εἶναι πιὰ ἱστορικὰ ἀνύπαρκτο, τὰ ποσοστά του στὶς δημοσκοπήσεις μετρῶνται στὰ δάχτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ. Ἀκόμα καὶ πιὸ βαθιὰ βυθισμένος στὴν πολιτικὴ ἀνυπαρξία ὁ κ. Κουβέλης, ἡγήτορας τῆς κάποτε «ἐγγράμματης» Ἀριστερᾶς (τοῦ καριερισμοῦ καὶ τῆς μηδενιστικῆς ἀρνησιπατρίας) ἐπιβιώνει πιὰ μόνο στὸν ρόλο κομπάρσου τῆς ἀσπόνδυλης καιροσκοπίας. Βενιζέλος καὶ Κουβέλης ἔχουν μετρημένα τελειώσει, μόνο ὁ Σαμαρᾶς εὐελπιστεῖ νὰ τὸν ξαναψηφίσουν οἱ ἐθελότυφλοι τῆς «αἰσιοδοξίας».
.               Τὸ καινούργιο θὰ γεννηθεῖ μόνο ὅταν ἡ ὀργὴ καὶ ἡ ντροπὴ κοινωνηθοῦν μὲ θαρραλέο λόγο, δημόσιο καὶ ἰδιωτικό. Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, μὲ ἔντυπη ἐπωνυμία (καὶ ὄχι διαδικτυακὴ ἀνωνυμία), μὲ μπροστάρηδες τοῦ τίμιου λόγου ὅσους τίμησε ἡ κοινωνία μὲ τὴ θεσμικὴ εὐθύνη νὰ ὑπηρετοῦν τὶς ἀπαιτήσεις της γιὰ ποιότητα.

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ (ἢ ἀλλιῶς “Ἐργολάβοι Ἀλλοτριώσεως”)

Παιδεραστὲς καὶ ἀποδομητὲς

Γράφει ὁ Φαῆλος Κρανιδιώτης

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 02.06.13

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὄψεις τεκμηριωμένες τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως ποὺ σαρώνει ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια

.              Σὲ τί διαφέρουν καὶ σὲ τί μοιάζουν οἱ παιδεραστὲς διδάσκοντες πάσης βαθμίδας τῆς ἐκπαίδευσης καὶ οἱ «γενίτσαροι» ἀποδομητές;
.              Ἡ βασικὴ διαφορὰ εἶναι ὅτι τοὺς πρώτους, ἂν τοὺς εἴχαμε πάρει χαμπάρι ἐξ ἀρχῆς, δὲν θὰ τοὺς προσλαμβάναμε νὰ τοὺς πληρώνει ὁ λαός. Τοὺς δεύτερους, ὅμως, ἐνῶ ξέρουμε πολὺ καλὰ τί καπνὸ φουμάρουν καὶ τὰ μισελληνικὰ χούγια τους, τοὺς βάζουμε στὸ μισθολόγιο καὶ τοὺς ἐξασφαλίζουμε λαμπρὴ καριέρα. Τοὺς δὲ πρώτους, μόλις τοὺς τσακώσουμε νὰ ἀποπλανοῦν ἀνήλικα, τοὺς διαπομπεύουμε καὶ τοὺς στέλνουμε στὴν «ψειροὺ» νὰ παίζουν τὶς λίλιζες μὲ τὸν Μπάμπη τὸν Σουγιὰ καὶ τὸν Χασὰν τὸν δουλέμπορο. Τοὺς δεύτερους τοὺς κάνουμε πανεπιστημιακοὺς καὶ βουλευτές.
.              Κα στ μία κα τν λλη περίπτωση χουμε βάλει λύκους ν φυλνε τ πρόβατα, τὴν ἀνύποπτη νεότητα τῆς χώρας. Οἱ παιδεραστὲς σοδομίζουν καὶ διαφθείρουν σώματα, οἱ ἀποδομητές, ψυχές. Παίρνουν στὰ χέρια τους καθαρὰ μυαλά, ἄσπιλες συνειδήσεις, «σφουγγάρια» γιὰ γνώση καὶ ἐμπειρίες κα τ σέρνουν στν πέραντο κοπρώνα τν σωματικν δεοληπτικν διαστροφν τους. Κατὰ τὸ Σύνταγμα, νὰ τὸ ξαναποῦμε, ὁ σκοπὸς τῆς Παιδείας -κάθε βαθμίδας- εἶναι ἡ ἐθνική, ἠθικὴ καὶ θρησκευτικὴ διαπαιδαγώγηση τῶν Ἑλληνοπαίδων. Δὲν λέει πουθενὰ ὅτι σκοπός της εἶναι νὰ κάνει τὰ σεξουαλικὰ ἢ ἰδεολογικὰ κέφια του ὁ “πᾶσα ἕνας”, διδάσκων ἢ διδάσκουσα.
.              Τὸ κράτος -ὡς τὸ ὀργανωμένο ἔθνος- ἔχει, λοιπόν, ἀποφασίσει, ἀπ’ ὅταν πήγαμε τὰ μεμέτια, σπρώχνοντας μὲ τὸ ντουφέκι καὶ τὸ σπαθί, πίσω στὴν Ἀσία, τί ἀνθρώπους θέλει νὰ ἀνατρέφει. Τὸ λέει καθαρὰ ὁ καταστατικὸς χάρτης. λας θέλει κα χει ποφασίσει Παιδεία ν βγάζει λληνες. χι Οζμπέκους, χι μηδενιστές, χι γενίτσαρους, ναρχικούς, σταλινικούς, ναζ φασιακ νδράποδα. λληνες. Καὶ ἡ Ἱστορία καὶ ἡ διδασκαλία της εἶναι βασικὸ ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ἀνατρέφεις Ἕλληνες. Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε πολὺ πράγμα, νὰ δίνουμε καὶ ρέστα, γιὰ νὰ εἶναι περήφανη ὅλη ἡ Ἀνθρωπότητα γιὰ ὅσα κάναμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἀρχαιότητας ὣς καὶ σήμερα, μὲ τὰ τεράστια προτερήματα καὶ ἐλαττώματά μας.
.              Ὅταν δὲ βγεῖ στὴ φόρα ὁ παιδεραστὴς ἢ ἡ παιδεράστρια, ἡ ἀντίδραση τοῦ κοινωνικοῦ σώματος εἶναι μονομπλόκ. Πλήρης κοινωνικὴ ἀπομόνωση μὲ βδελυγμία καὶ παλλαϊκὴ ἀπαίτηση γιὰ τὴν αὐστηρότερη δυνατὴ τιμωρία. Συνήθως χρειάζεται ἰσχυρὴ ἀστυνομικὴ δύναμη, γιὰ νὰ μὴ λιντσάρουν οἱ φίλοι, οἱ συγγενεῖς καὶ ἀγανακτισμένοι πολίτες, τὸ κτῆνος ποὺ πάει μὲ τὶς χειροπέδες νὰ ἀντιμετωπίσει ἐνώπιον τῆς Δικαιοσύνης τὶς συνέπειες τῶν πράξεών του.
.              Οἱ διεστραμμένοι/ες τῆς Παιδείας, ὅμως, τή… βγάζουν ζάχαρη. Περιφέρονται στὰ ΜΜΕ καὶ συζητοῦν μαζί τους οἱ δημοσιογράφοι, συχνὰ ὁμοϊδεάτες τους, στὰ σοβαρὰ τὴν σέλγειά τους εἰς βάρος τς στορίας, τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, τῶν μαθητῶν καὶ φοιτητῶν. Μὲ βαθιὰ ἐπιστημοσύνη φτύνουν πάνω στὴ μνήμη τῶν ἡρώων μας, στὴ Γενοκτονία τοῦ λαοῦ μας στὴ Μικρὰ Ἀσία, πάνω στ αμα τν πατεράδων κα παππούδων μας, πάνω στ ρείπια τν καμένων κα λεηλατημένων χωριν, κκλησιν κα μνημείων μας. Μ στλ κα χάρη κοπρίζουν τν δεολογικ διαστροφή τους στ κοινωνικ σμα, κα δίως στ νεολαία, κα κάθε μήνα περννε π τ ταμεο ν πάρουν κα τν μισθό τους.
.              Τοὺς προστατεύουν ἡ «πολιτικὴ ὀρθότητα» καὶ ἡ συμμορία τῶν αὐτομόλων, ποὺ ὑποδύονται τὰ τελευταῖα τριάντα τόσα χρόνια τὴν «πνευματικὴ ἐλὶτ» τῆς χώρας. Φουλαράτοι ψευτοπροοδευτικοὶ ἀεριτζῆδες, ἀλληλοπροωθούμενοι, δικτατορίσκοι στὸ βαθὺ σκότος τοῦ ἀριστερίστικου πνευματικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Τὸ ὅτι ἔχουν περίεργα γοῦστα, πνευματικὰ ἀντίστοιχα καὶ τὸ ἴδιο ἀποκρουστικὰ μὲ τὰ σωματικὰ γοῦστα τῶν παιδεραστῶν, θὰ ἦταν δικό τους θέμα, ἂν ἀφοροῦσε τὸ κρεβάτι τους καὶ μόνο συναινοῦντες ἐνήλικες. Ἐδῶ ὅμως δὲν μιλᾶμε γιὰ κρεβάτι ἀλλὰ γιὰ τὴν Παιδεία καὶ κυρίως γιὰ τὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια, ἐκεῖ ποὺ ἀνατρέφονται ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ οἱ νέες γενιὲς τῶν Ἑλλήνων. Μιλᾶμε γιὰ περίεργους τύπους καὶ περίεργες κυρίες ποὺ κάνουν τὸ βίτσιο τους μὲ ἔξοδά σου, μνημονιακὲ πετσοκομμένε μου Ἕλληνα. Κερασμένα π σένα, π τ στέρημά σου, εναι σα ξερνον κάθε τόσο στν κοινωνία λα ατ τ καλοδικτυωμένα φυντάνια μ τς γνς κα δολες προθέσεις. Ὅλως τυχαίως, ποδομητική τους δράση ταιριάζει μ σα πιθυμον λοι ατο πο μς θέλουν να νεοταξίτικο πολτό, χωρς δέες, ρωες κα σύμβολα. Σόρος, κυβερνήσεις, ντόπιες καὶ ἀλλοδαπὲς ΜΚΟ καὶ πρεσβεῖες, σφυρίζουν τὸν σκοπὸ ποὺ χορεύουν οἱ «ἐκκεντρικοὶ» καθηγητάδες μας, μὲ ἀλλεργία στὰ θεμελιώδη τῆς συγκρότησης τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης. Ἄλλωστε, χωρὶς ταυτότητα, χωρὶς τὴν ὁρμὴ καὶ τὸ ἀγέρωχο τῆς περηφάνιας μας, θὰ εἴμαστε πιὸ πειθήνιοι καὶ βολικοί.
.              Ἡ λύση; Ἀφοῦ δὲν διώκεται τὸ μίσος γιὰ τὴν πατρίδα, γιὰ νὰ τοὺς βάλουμε βαθιὰ στὴ φυλακή, πρέπει νὰ ἔχουν τουλάχιστον τὴν ἴδια ὑπόλοιπη ἀντιμετώπιση μὲ αὐτὴ γιὰ τοὺς παιδεραστές: Διαπόμπευση, κοινωνικὴ ἀπομόνωση καὶ ἐκδίωξη ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση. Εἶναι ἀδιανόητο ὁ λαὸς νὰ μισθοδοτεῖ τοὺς συκοφάντες του καὶ τοὺς διαφθορεῖς τῶν παιδιῶν του. Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ἀδιανόητο, εἶναι μολυσματικὰ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν συλλογική μας ὕπαρξη…

Φαῆλος Μ. Κρανιδιώτης

Σχολιάστε

ΝΕΟΣ (κρανιοεγκεφαλικὸς) «ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ»: ΝΑ MH ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Ἢ τὴν κάνεις τὴν “δουλειὰ” ἢ δὲν τὴν κάνεις!

WEB-EPISTOLI nea.              Πλήρης ἐπιβεβαίωση τοῦ Real.gr γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν ὅσων ἀναφέρει ἡ βουλευτὴς τῆς ΔΗΜΑΡ γιὰ τὴν γενοκτονία. Πρόκειται γιὰ ἐπιστολὴ τῆς βουλευτῆ τῆς ΔΗΜΑΡ Μαρίας Ρεπούση πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴ Δικαιωμάτων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
.              Ἡ κυρία Ρεπούση ζητεῖ ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση νά… ἀντιδράσει, προκειμένου νὰ μὴν περάσουν στὸ νομοσχέδιο ὅσα ἔχει ἀποφασίσει, ὡς Γενοκτονίες ἡ Ἑλληνικὴ Βουλή, δηλαδὴ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῶν Ποντίων!
.              Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ βουλευτὴς τῆς ΔΗΜΑΡ καλεῖ τὴν Ἐπιτροπὴ Δικαιωμάτων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νὰ παρακινήσει «συναδέλφους, πολιτικὰ κόμματα καὶ δημοσιογράφους» νὰ μὴν «περάσει» ἡ -ὅπως τὴν χαρακτηρίζει- «προβληματικὴ διάταξη ποὺ ποινικοποιεῖ τὴν ἄρνηση τῶν γενοκτονιῶν καὶ τῶν ἐγκλημάτων πολέμου»! […]

ΠΗΓΗ: real.gr

,

Σχολιάστε

ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

Κινέζοι χάκερ διεισέδυσαν σὲ σχέδια ὁπλικῶν συστημάτων τῶν ΗΠΑ
Σύμφωνα μὲ ἔκθεση τῆς Ἐπιστημονικῆς Ὁμάδας Ἔρευνας τῶν ΗΠΑ.

ΕΙΣ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀλλὰ «σ᾽ τοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα, ὅσο θέλεις βρόντα». Σιγὰ νὰ μὴ ἀνησυχήσουν οἱ ἐγχώριοι Ἐργολάβοι τῆς Ἠλεκτρονικῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ …Διακυβερνήσεως!

.              Κινέζοι χάκερ διείσδυσαν σὲ δεκάδες σημαντικὰ σχέδια ὁπλικῶν συστημάτων τῶν ΗΠΑ, σύμφωνα μὲ ἔκθεση τῆς Ἐπιστημονικῆς Ὁμάδας Ἔρευνας (Defense Science Board).
.              Ἡ ἔκθεση ἀπευθύνεται πρὸς τὸ Πεντάγωνο, κυβερνητικοὺς ἀξιωματούχους καὶ τὴν ἀμερικανικὴ ἀμυντικὴ βιομηχανία, ὅπως ἀποκαλύπτει σημερινὸ δημοσίευμα τῆς Washington Post.
.              Μεταξὺ τῶν σχεδίων ὑπάρχουν προγράμματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἀμερικανικὴ ἀντιπυραυλικὴ ἄμυνα, σημαντικὰ γιὰ τὴν Εὐρώπη, τὴν Ἀσία καὶ τὴν περιοχὴ τοῦ Κόλπου, καθὼς καὶ ὑπερσύγχρονα μαχητικὰ ἀεροσκάφη καὶ πλοῖα, σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεση.
.              Εἰδικοὶ προειδοποιοῦν ὅτι οἱ ἠλεκτρονικὲς αὐτὲς κλοπὲς ἔχουν δώσει στὴν Κίνα πρόσβαση σὲ τεχνολογία αἰχμῆς, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἐπιταχύνει τὴν ἀνάπτυξη τῆς κινεζικῆς στρατιωτικῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ἀμυντικῆς βιομηχανίας καὶ νὰ παράσχει στὸ Πεκίνο τεχνογνωσία ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ χρησιμοποιηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια θεωρητικῆς πολεμικῆς ἀναμέτρησης γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση ἐπικοινωνιακῶν συστήματων καὶ τὴν ἀχρήστευση δεδομένων.
.              Ἀνώτατοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ ἀμυντικοῦ τομέα καὶ τοῦ τομέα τῆς ἀμυντικῆς βιομηχανίας τῶν ΗΠΑ θεωροῦν ὅτι ἡ ἠλεκτρονικὴ κλοπὴ τῶν σχεδίων ἐντάσσεται σὲ μία εὐρεία κινεζικὴ ἐκστρατεία κατασκοπείας κατὰ ἀμερικανικῶν κυβερνητικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἑταιρειῶν τοῦ ἀμυντικοῦ τομέα.

 ΠΗΓΗ: skai.gr

 

, ,

Σχολιάστε

TΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ «Ἡ τραγικότητά μας συνίσταται στὸ ὅτι ἀδυνατοῦμε σήμερα νὰ κατανοήσουμε τὶς μεταβολές, γιατί ζοῦμε μέσα σ’ αὐτὲς καὶ συνυπάρχουμε μὲ ὅλες τὶς ἀδυσώπητες συνέπειές τους». (π. Γ. Δ. Μεταλληνός)

Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ συνέχεια τῆς παραδόσεως

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,
 «Ἡ Ἐκκλησία μέσα στὸν κόσμο»,
ἐκδ. Ἀποστ. Διακονίας,
Ἀθῆναι 1988, σελ. 231-243 

.            Εἶναι γεγονός, ὅτι στὴ χριστιανικὴ ἀρχαιότητα ὑπῆρξαν διάφορα μεγάλα μοναστικὰ κέντρα, στὴν Αἴγυπτο, τὴν Παλαιστίνη, τὴν Μικρασία, τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα. Μὲ τὸν καιρὸ ὅμως παρήκμασαν. Ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀναζωογόνησε τὸν μοναχικὸ βίο τῶν ἄλλων παρηκμασμένων κέντρων καὶ ἀπέβη αὐτὸ μοναστικὸς χῶρος πανορθόδοξος καὶ ἐπισημότατος, ποὺ ἐφείλκυε τὸ θαυμασμὸ ὄχι μόνο τῶν Ρωμηῶν, ἀλλὰ καὶ «τῶν γύρωθεν ἐθνῶν», ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἀλέξιος Α´ ὁ Κομνηνός, τὰ ὁποῖα «ἐσεμνύνοντο διὰ τὸ μοναδικὸν εἰς τὰ ὅρη τῆς οἰκουμένης ἅγιον Ὄρος». Δίκαια, ἔτσι, σημειώνει ὁ π. Γεώργιος Καψάνης: «Εἶναι μεγάλη εὐλογία, ὅτι ἐν μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας ὁ Παντελεήμων Κύριος ἐφύτευσε τὸν παράδεισο τοῦ περιβολιοῦ τῆς Παναγίας, τὸ ἅγιον Ὄρος, γιὰ νὰ ζωογονεῖ ὅλη τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴ μυστικὴ ἀκτινοβολία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ σκηνώνει στοὺς παλαιοὺς καὶ νέους ἁγίους του, στὰ ἱερὰ θεομητοροβάδιστα σκηνώματά του, στὴν ἀδιάκοπο καὶ ζῶσα μέχρι σήμερα ἁγιοπατερικὴ παράδοσή του».
.            Ἔτσι συνδέθηκε στενότατα τὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ τὴ ζωὴ καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ρωμανίας (Βυζαντίου) καὶ συνέχισε τὴν πνευματικὴ ἀκμή της. Γιατί ἰδανικὸ τῆς Ρωμηοσύνης δὲν εἶναι ἡ κατὰ κόσμον σοφία, ἀλλ’ ἡ θεία. Ὄχι ὁ κατὰ κόσμον σοφός, ἀλλὰ ὁ κατὰ Θεὸν σοφός, δηλαδὴ ὁ Ἅγιος. Δεῖγμα δὲ ἀκμῆς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι τὸ ἐπίπεδο τῆς πνευματικότητός της, δηλαδὴ οἱ Ἅγιοί της. Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔγινε τὸ θερμόμετρο τῆς πνευματικότητος τοῦ Γένους μας, ποὺ δὲν κυριεύθηκε ἀπὸ τὸ σκότος, οὔτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῆς δουλείας, γιατί ποτὲ δὲν ἔλειψαν σ’ αὐτὸ οἱ θεούμενοι καὶ τὰ θαυματουργὸ λείψανα, δηλαδὴ οἱ φορεῖς τῆς Χάριτος.
.            Περαιτέρω ὁ κοινοβιακὸς μοναχισμὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους διέσωσε τὸ ὑπαρκτικὸ πλαίσιο καὶ πρότυπο (modellο) τῆς ἑλληνορθόδοξης κοινωνίας. Τόπος καταφυγῆς, ἀνανεώσεως καὶ ἀναγεννήσεως ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἀπέβη κανόνας στοιχήσεως τῶν ἐν κόσμῳ κοινοτήτων – ἐνοριῶν καὶ πνευματικὸς τροφοδότης τῆς ὅλης ζωῆς τους. Κι αὐτὸ σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς βυζαντινῆς καὶ μεταβυζαντινῆς περιόδου.
.            Ὁ τρόπος αὐτὸς λειτουργίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους κατέστη δυνατός, διότι τὸ «Περιβόλι τῆς Παναγίας» διασώζει τὴν ἑνότητα καὶ ὀργανικὴ διασύνδεση πνευματικότητας καὶ κοινωνικότητας. Σ’ αὐτὸ ἡ πνευματικότητα δὲν ὁδηγεῖται ποτὲ σὲ ἄσαρκο σπιριτουαλισμό, οὔτε ἡ πράξη σὲ ἀπνευμάτιστο ἀκτιβισμό. Μέσα στὰ μοναστικὰ κοινόβιά του συνειδητοποιεῖται ἀπόλυτα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν καταργεῖ τὴ βιωτική μας διάσταση, ἀλλὰ τὴν ἁγιάζει καὶ τὴν καταξιώνει σὲ ζωὴ τοῦ Σώματός Του. πνευματικότητα διαφοροποιεται, τσι, π τν ξαΰλωση, τν δυαλισμ (τὴν «δαιμονοποίηση» τοῦ σώματος), τὴν ρεμβώδη ἀπραξία καὶ κάθε εἶδος «νιρβάνα». Ὁ Χριστὸς μᾶς ἕνωσε ὁλόκληρους στὸ Σῶμα Του, γιὰ νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ «πνεῦμα»-προσευχὴ καὶ λατρεία ὅλη ἡ ζωή μας. Καὶ αὐτὸ γίνεται, ὅταν καὶ τὶς θεωρούμενες ὡς ὑλικὲς-βιωτικὲς πλευρὲς τῆς ζωῆς μας, ἐντάσσουμε μέσα στὴν ἀλήθειά Του, τὶς ἀπελευθερώνουμε δηλαδὴ μὲ τὴ Χάρη καὶ ἐνίσχυσή Του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. συχαστικ παράδοση τς ρθοδοξίας, πο εναι χριστιανικ πνευματικότητα στν αθεντικότητά της, εναι ατ πο διέσωσε κα διασώζει τ γιον ρος.
.            Ὅπως γράψαμε κάπου παλαιότερα, «ὁ ἡσυχασμὸς δὲν νοεῖται στὴν ὀρθοδοξία ὡς κατάσταση ἀνενεργοῦ ἀπραξίας. Οἱ ἡσυχαστὲς εἶναι κυριολεκτικὰ πνιγμένοι στὴ δράση. Ὁ ἡσυχαστὴς ἀγωνίζεται νὰ ἐπιτύχει τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀναγκαιότητας καὶ τοῦ δαιμονικοῦ καὶ νὰ φθάσει στὴν ἐλευθερία τῆς Χάρης, μὲ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη καὶ μὲ τὸν ἁγιοπνευματικὸ φωτισμό. Ὁ κεκαθαρμένος ἡσυχαστὴς δὲν ζεῖ πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλ’ εἶναι ὅλος ἀγάπη. Αὐτὸ φαίνεται στὴν δομὴ τοῦ κοινοβιακοῦ μοναστηριοῦ. Μέσα σ’ αὐτὸ δὲν ἀποκλείονται οἱ καθαρὰ ὑλικοβιωτικὲς δραστηριότητες. Καὶ ἐκεῖ θὰ βροῦμε τὸν γιατρό, τὸν οἰκονόμο (τὸν διαχειριστὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν), τὸν τσαγκάρη, τὸν φούρναρη, τὸν ράφτη, τὸν μουλαρά. Στὴν μοναστικὴ ὅμως ἀδελφότητα ὅλ’ αὐτὰ δὲν εἶναι κερδοσκοπικὰ ἐπαγγέλματα, ἀλλὰ προσφορὰ διακονίας ἀγάπης. Γι’ αὐτὸ ὅλες αὐτὲς οἱ «ἐργασίες» ὄχι μόνο δὲν γίνονται ἐμπόδιο στὴν «ἀδιάλειπτη» προσευχή, ἀλλὰ μετουσιώνονται καὶ αὐτὲς σὲ προσευχή, ἀφοῦ στοχεύουν στὴ λειτουργία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, λειτουργοῦν τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης. Προσευχὴ κάνει ὁ μοναχὸς καὶ ὡς τσαγκάρης, φούρναρης ἢ μουλαράς. Ἡ βιωτικὴ ἀπασχόληση ἀλλοιώνεται πνευματικὰ σὲ «λογικὴ λατρεία», (Ρωμ. ιβ´ 1). Τὸ μοναστικὸ κοινόβιο δείχνει σὲ τελευταία ἀνάλυση πὼς εἶναι δυνατὸν ἡ κοινωνικοπολιτικὴ διακονία νὰ ἀναχθεῖ σὲ ἐκκλησιαστικὴ πράξη, λειτουργία».
.            Τὴν μεγαλύτερη μάλιστα κοινωνικὴ προσφορά, παρὰ τὰ ἀντιθέτως πιστευόμενα, δεχόμαστε ἐμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ ἀπὸ τοὺς ἐρημίτες καὶ ἀσκητὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ ἀγρυπνοῦν στὴν ἐρημιά τους, ἑνωμένοι πνευματικὰ μὲ τὸ κοινόβιό τους, καὶ προσεύχονται ἀδιάλειπτα καὶ γι’ αὐτό, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.
.            Ἡ Ρωμηοσύνη στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς δουλείας εἶχε τὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς πνευματική της κολυμβήθρα, στὴν ὁποία βαπτιζόταν ἀδιάκοπα ὅλη ἡ ζωή της. Μόνο μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (1828/ 1833) ἡ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ θὰ δένεται ὅλο καὶ στενότερα μὲ τὴ Δύση – Εὐρώπη σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς ἐθνικῆς ζωῆς. Στὸ σημεῖο δὲ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀναδύεται ἡ σημασία τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὴν ἐποχή μας.

 Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ σύγχρονη ἀλλοτρίωση.

.            Ὁ μέγιστος κίνδυνος τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς ταυτότητάς του, ἡ ἀλλοίωση δηλαδὴ τῆς οὐσίας του, ποὺ ἐπέρχεται μὲ τὴν ἀναίρεση τῆς ἰδιαιτερότητάς του. Καμμιὰ δὲ ἀπολύτως σημασία δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ ὕπαρξη Ἑλληνικοῦ Κράτους χωρὶς Ἕλληνες…
.            Ἡ ἀλλοτρίωση πραγματοποιεῖται ἐθνικὰ μὲ τὴν ἀποσύνθεση τοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ τὴν ἀπορρόφησή του ἀπὸ κάποιον ἄλλο. Σ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Ἀραβοκρατίας καὶ Τουρκοκρατίας ὁ ρωμαίικος πολιτισμὸς δὲν ἀλλοτριώθηκε. Ἀντίθετα, ἀνανεώθηκε καὶ ἀνασυντάχθηκε. Ὁ κίνδυνος παρουσιάσθηκε ἀδυσώπητος στὴν συνάντησή του μὲ τὸν φράγκικο πολιτισμὸ τῆς Εὐρώπης. Ἡ συνάντηση αὐτὴ ἄρχισε ἤδη τὸν 14ο αἰώνα νὰ λαμβάνει ἐπικίνδυνο χαρακτήρα. Εἶναι δὲ γεγονὸς ὅτι ἀνάμεσα στοὺς δύο αὐτοὺς πολιτισμοὺς καμμιὰ σύμπτωση δὲν εἶναι δυνατή, παρὰ τὶς γνωστὲς θεωρίες περὶ «μετακενώσεως» καὶ «συγγενείας» ἑλληνικοῦ καὶ φράγκικου πολιτισμοῦ. Ἀνάμεσά τους ὑπάρχει διαμετρικὴ ἀντίθεση. Εἶναι «ἄλλο καὶ ἄλλο», γιὰ νὰ ἐπαναλάβουμε μία προσφιλῆ διατύπωση τοῦ Μεγάλου Ἁγιορείτη Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁ πρῶτος εἶναι πολιτισμὸς θεοκεντρικὸς – θεόνομος, κοινοτικός, ἁρματοδρόμος, ἀφοῦ στοχεύει στὴ θέωση. δεύτερος ντίθετα εναι νθρωποκεντρικός, τομοκρατικς κα ρατσιστικός, ἐγκοσμιοκρατικὸς μὲ στόχο τὴν ἐγκόσμια ἐπιτυχία ὡς ἐνδοκοσμικὸ εὐδαιμονισμό.
.            Ἡ ἀνάμειξη τοῦ ἑλληνορθοδόξου μὲ τὸν φραγκικὸ πολιτισμό, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες τώρα συνεχίζεται, ὁδηγεῖ ἁλματωδῶς στὴν ἀλλοίωση τοῦ πρώτου καὶ τὴν ἐκφράγκευσή του, κυρίως λόγ τν ασθημάτων μειονεξίας κείνων τν λλήνων, πο πρτοι ρχονται σ παφ μ τὸν δυτικ πολιτισμό, δηλαδ τν διανοουμένων, τν πολιτικν κα κπροσώπων τν οκονομικ ερωστοτέρων τάξεων. Ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς κατέχονται ἀπὸ αἰσθήματα κατωτερότητας λόγῳ ἄγνοιας τῆς πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς τοῦ Γένους, ὁδηγοῦνται στὴν «ξενομανία» καὶ «ξενοδουλεία», ποὺ τὴν μεταδίδουν σ’ ὅλους τοὺς χώρους τῆς ἐθνικῆς ζωῆς, γιατί αὐτοὶ ὡς ἐθνικὴ ἡγεσία διαμορφώνουν τὴν κοινωνική μας πραγματικότητα.
.            ποδεικνυόμεθα δ τελείως οπλοι πέναντι στν εσβολ τν ξένων πολιτισμικν στοιχείων, γιατί μάθαμε ν δεχόμασθε ναντίρρητα τ κριτήρια τν ξένων γι τν ξιολόγηση το δικο μας πολιτισμο. Ἡ «γιββωνικὴ» θεώρηση τοῦ Βυζαντίου συνεχίζεται ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κοραῆ μέχρι σήμερα καὶ ἔπρεπε πρῶτοι οἱ Εὐρωπαῖοι (Κ. Krumbacher κ.λπ.), νὰ ἀποτιμήσουν θετικὰ τὸ Βυζάντιο, γιὰ νὰ ἀρχίσουμε καὶ μεῖς νὰ προσέχουμε τὰ δημιουργήματά του, μολονότι μέχρι σήμερα ὁ κοραϊκὸς ἀντιβυζαντινισμὸς ἐπηρεάζει τὴν λεγομένη «προοδευτικὴ» παράταξη σὲ σημεῖο, ποὺ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ δεῖ τὸ Βυζάντιο / Ρωμανία περισσότερο ἀπὸ ἕνα μουσεῖο, ποὺ ἔχει κάποια ἀξία, ἀφοῦ τὸ θαυμάζουν οἱ ξένοι καὶ πληρώνουν, γιὰ νὰ δοῦν τὰ ἐκθέματά του!
.            Ἡ ἀποσύνθεση τοῦ πολιτισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑποκατάσταση τῶν ἐπὶ μέρους στοιχείων τοῦ (π.χ. ἐγκατάλειψη τοῦ παραδοσιακοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ ρυθμοῦ μὲ τὴ λύση τοῦ τσιμέντου καὶ τῆς τσιμεντούπολης). Ὑπάρχει δὲ ἕνα ἀξίωμα στὴ διαπάλη τῶν πολιτισμῶν: ταν πηλυς πολιτισμς καταπίνει κα φομοιώνει τν γχώριο, πώλεια τς ταυτότητος εναι πληρέστερη. Εἶναι δὲ γνωστὴ καὶ ἡ ἀποσυνθετικὴ διαδικασία. Ὁ πολιτισμός, ὡς πλαίσιο ζωῆς, εἶναι συνισταμένη πολλῶν παραμέτρων. Ὅλα δὲ τὰ συστατικὰ στοιχεῖα του συνδέονται μεταξύ τους καὶ συνιστοῦν μίαν ἁλυσίδα. Ἂν λοιπὸν χαθεῖ κάποιος κρίκος, διασπᾶται ἡ ἁλυσίδα καὶ χάνεται ἡ καθολικότητα. Ἕνας δὲ νοθευμένος πολιτισμὸς εἶναι νεκρός, γιατί χάνει πιὰ κάθε δυνατότητα αὐτοσυνειδησίας.
.            Ὑπάρχουν σημαντικὰ παραδείγματα μιᾶς τέτοιας διασπάσεως τῆς πολιτισμικῆς ἁλυσίδας στὸ δικό μας χῶρο, ποὺ τὰ ἀναλύει ὁ Arnold Toynbee. Π.χ. ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἀλφαβήτου σὲ λατινικό, ποὺ ἔκαμε ὁ Κεμὰλ Ἀτατούρκ, ἦταν τὸ ἀποφασιστικὸ βῆμα γιὰ τὸν ἐκδυτικισμὸ τῆς γείτονος Τουρκίας. Ἕνα Νοσοκομεῖο γιὰ τοὺς ξένους τεχνικοὺς στὴν Αἴγυπτο τοῦ 19ου αἰώνα ἔγινε ἡ εἴσοδος τῆς Δύσεως στὴν ἀνατολικὴ αὐτὴ Χώρα. Κατὰ τὸν Toynbee «Ὁ θρίαμβος τῆς δυτικοποιήσεως καὶ ὄχι ὁ θρίαμβος τοῦ βαρβαρισμοῦ καὶ τῆς θρησκείας ἦτο ἐκεῖνος, ποὺ τελικῶς ἐπεξειργάσθη τὴν κατάρρευσιν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας» Εἰδικότερα δὲ γιὰ τὴ δική μας κοινωνία θὰ δηλώσει· «Εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς κοινωνίας ἡ τελευταία πρᾶξις ὑπῆρξεν ὄχι ὁ θρίαμβος τοῦ βαρβαρισμοῦ καὶ τῆς θρησκείας, ὅπως διατεινόταν ὁ Γίββων, ἀλλὰ ὁ θρίαμβος τοῦ ξένου πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος κατέπιε τὴν ἑτοιμοθάνατον κοινωνίαν ὁλόκληρον καὶ ἐνεσωμάτωσε τὴν ὑφήν της εἰς τοὺς ἰδικούς του κοινωνικοὺς ἱστούς». Αὐτὸ ποὺ ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρει ἐδῶ εἶναι ἡ ἐπισήμανση τῆς ἀλλοτριωτικῆς διαδικασίας στὸν δικό μας χῶρο ἀπὸ ἕνα εἰδικὸ μελετητὴ τῶν πολιτισμῶν καὶ μάλιστα εὐρωπαῖο.
.            τραγικότητά μας συνίσταται στ τι δυνατομε σήμερα ν κατανοήσουμε τς μεταβολές, γιατί ζομε μέσα σ’ ατς κα συνυπάρχουμε μ λες τς δυσώπητες συνέπειές τους. Αἰσθητότερα ὅμως κατανοοῦσαν καὶ τὴν μικρότερη μεταβολὴ οἱ σύγχρονοι, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ σημερινοὶ Ἁγιορεῖτες, ὅταν μετὰ ἀπὸ μακρὰ ἐγκαταβίωση στὸ Ὄρος τους ἀναγκάζονται νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν Ἀθήνα ἢ ἄλλα ἀστικὰ κέντρα.
.            Οἱ πατέρες μας ὅμως τοῦ 19ου αἰώνα ζοῦσαν τὴν ἀλλοτρίωση σὲ κάθε της βῆμα. Ὀπτικά, βλέποντας τὴ νέα ζωγραφικὴ καὶ «ἁγιογραφία» ἢ τὴ νέα Ἀρχιτεκτονικὴ τῶν πόλεών μας. Ἀκουστικά, ἀκούοντας τὴ νέα μουσική, ποὺ εἰσέδυε καὶ σ’ αὐτοὺς τοὺς Ναοὺς ὡς «κανταδιστικὴ τετραφωνία». (Ο Κ. Οἰκονόμος θὰ ὑπογραμμίσει ἐδῶ τὸ πρόβλημα τῶν τραγουδιῶν τῶν Μισσιοναρίων, ποὺ μὲ τὰ κατηχητικά τους μεταδίδονταν στὴν ἑλληνικὴ νεολαία). Ὑπαρξιακά, ζώντας καθημερινὰ τὴν ἐντεινόμενη ἀλλαγὴ σ’ ὅλο τὸ κλίμα τῆς κοινωνίας. Ἡ εἰσβολὴ τῆς Δύσεως στὴ Χώρα μας τὸν 19ο αἰώνα ἦταν καταλυτική, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ τὴν «κατ’ ἀνατολὰς Δύσιν».
.            ρισμένοι κοινωνικο χροι λειτούργησαν ς κέντρα ατς τς λλοτριώσεως, μὲ πρῶτο τὸ βασιλικὸ παλάτι. Τὸ ὀθωνικὸ παλάτι θὰ διαμορφώσει τὴ νέα ἑλληνικὴ κοινωνία στὰ πλαίσια τῆς ἀστικῆς τάξης. Οἱ θυγατέρες τοῦ βαυαροῦ πρωθυπουργοῦ Ἄρμανσπεργκ εἰσάγουν τὸ πρῶτο πιάνο στὴν μικρὴ ναυπλιώτικη καὶ ἀθηναϊκὴ κοινωνία καὶ μεταδίδουν στὴν δική μας «ἀριστοκρατία» τὴν ἐντύπωση ὅτι λίγο πιάνο καὶ λίγα γαλλικὰ στοιχειοθετοῦν τὰ προσόντα μίας κόρης καλῆς οἰκογενείας. Ἡ κ. Ἄρμανσπεργκ ἐξ ἄλλου πρωτοστατοῦσε στὴν δυτικοποίηση τῆς ὑψηλῆς κοινωνίας, μεταδίδοντας τὴν τάση γιὰ ἐπίδειξη καὶ πολυτέλεια. «Πάντα ταῦτα συμβαίνουν εἰς μίαν κοινωνίαν μὲ πλαίσιον δημοκρατικόν, ὡς εἶναι ἡ ἑλληνική», γράφει ὁ Σπ. Μαρκεζίνης. Οἱ δεξιώσεις τῶν Ἀνακτόρων μετέβαλαν σὲ Εὐρώπη τὴ μετεπαναστατικὴ ἑλληνικὴ κοινωνία, σὲ σημεῖο, ποὺ ὁ θρυλικὸς Γέρος τοῦ Μωριὰ νὰ πεῖ ἀγανακτισμένος, ὅταν εἶδε τὸ πρῶτο βὰλς νὰ χορεύεται στὴν καταφώτιστη αἴθουσα: «Αὐτὸ εἶναι μισὴ ἁμαρτία»… Ἔτσι ἄνοιξε ἡ νεογέννητη Ἑλλάδα τὶς πύλες της στὴν Εὐρώπη.

.            Τὸ Ἅγιον Ὄρος ὅμως ἀνθίσταται ρωμαλέα στὴν διείσδυση κάθε ξένου στοιχείου. Ὑψώνει τὸ τεῖχος τῆς δικῆς του παραδόσεως καὶ διασώζει τὶς προϋποθέσεις τοῦ ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ. Ὁ ἀγώνας αὐτὸς  –ἀπέναντι στὴ Δύση– συνεχίζεται ἀδιάπτωτος ἀπ’ τὸν 12ο αἰώνα, γιὰ νὰ μὴ εἰσέλθουν στὴν ὀρθόδοξη ἀνατολὴ οἱ φραγκικὲς διαφοροποιήσεις στὸ χῶρο τῆς θεολογίας καὶ πνευματικότητας, οἱ ρίζες δηλαδὴ τοῦ νεωτέρου δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ Ἀγώνας θὰ κορυφωθεῖ τὸν 14ο αἰώνα, ὅταν ὁ Ἡσυχασμὸς μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ θὰ ἀποκρούσει γενναία τὴ Φραγκιὰ καὶ τὰ πνευματικὰ θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ της. Ἀντίβαρο στὸν δυτικότροπο διαφωτισμὸ θὰ ἀναδειχθεῖ ἡ νέα φιλοκαλικὴ ἀναγέννηση τῶν «Κολλυβάδων», τῶν Ἁγιορειτῶν δηλαδὴ Ἡσυχαστῶν Πατέρων τοῦ 18ου αἰώνα σὲ μία κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας μας.
.            Τὸ Ἅγιον Ὄρος προβάλλει ἀδιάκοπα τὴ σθεναρότερη ἀντίσταση στὴν προσπάθεια τῆς Δύσεως νὰ ὑποτάξει τὴν Ἀνατολή. Καὶ δὲν πρόκειται γιὰ κάποια ἀφελῆ ἐπιχείρηση τοῦ δυτικοῦ κόσμου χωρὶς συγκεκριμένη στοχοθεσία, ἀλλὰ γιὰ ἄρτια ὀργανωμένη –κάθε φορά– ἐκστρατεία στὰ πλαίσια τοῦ δυτικοῦ πολιτικοῦ ἐπεκτατισμοῦ. Ἡ μετάδοση τοῦ πολιτισμοῦ ὡς τρόπου ζωῆς εἶναι ἄλλωστε ἡ οὐσιαστικὴ προϋπόθεση τῆς πολιτικῆς ὑποδουλώσεως–ἐξαρτήσεως. Θὰ ἐπιτραπεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ μία σύντομη παρενθετικὴ διασάφηση.
.            ερωπαϊκ ποικιοκρατία πεδίωξε πάντα ν μεταβάλει τν ποικία σ πιστ εκόνα – ντίγραφο τς μητροπόλεως, γι ν μπορε ν φαρμόζει καθολικ ρχ «τν συγκοινωνούντων δοχείων» νάμεσά τους. Ὁ ἰμπεριαλισμός, ὡς διάδοχος κατάσταση τῆς ἀποικιοκρατίας, πάλι ἐπιδιώκει νὰ καταστήσει τὶς ἐξαρτώμενες χῶρες περιφέρεια τοῦ κέντρου ἐξαρτήσεως, δηλαδὴ μεταπρατικὸ χῶρο, ὄχι μόνο οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ πνευματικό. Ἡ καθολικὴ ἐξομοίωση διευκολύνει τὴν ἐπέκταση τῆς μητροπόλεως στὴ μικρὴ χώρα καὶ τὴ δυνατότητα ἀπόλυτης ἐπιρροῆς. Ἡ οἰκονομικὴ ἅλωση εἶναι γι’ αὐτὸ ἀνάγκη νὰ συμπληρωθεῖ ἀπὸ τὴν πνευματική. Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί καὶ στὶς ἡμέρες μας μία οἰκονομικὴ ἕνωση κρατῶν ἀπαιτεῖ προσαρμογὴ σύνολης τῆς νομοθεσίας καὶ ζωῆς τῶν μικρότερων ἑταίρων στὰ πλαίσια τῶν ἰσχυροτέρων μελῶν της. Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι τί θὰ προσφέρουν τὰ μικρὰ ἔθνη σὲ μία τέτοια ἕνωση, ἂν ἀφομοιωθοῦν πολιτιστικὰ- πνευματικά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὁλοτελῆ ὑποδούλωσή τους; Ἀλλὰ στὸ σημεῖο αὐτὸ χρειάζεται μία ἄλλου εἴδους ἐξήγηση.
.            «Ὁ φαινομενικὸς ἀντιδυτικισμὸς τοῦ συγγραφέα δὲν σημαίνει, ὅτι εἶναι καὶ πραγματικὴ ἀποστροφὴ ἀπέναντι στὴν (ὁποιαδήποτε) Δύση. Δὲν σημαίνει, περισσότερο, ἄρνηση καὶ ἀπόρριψη τῆς Εὐρώπης ‘ἄνευ ἑτέρου’, ἀφοῦ πιστεύει, πὼς ἡ συνάντηση λαῶν καὶ πολιτισμῶν καὶ ἡ διασταύρωσή τους εἶναι ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἡ συνάντηση καὶ συνεργασία μὲ τὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ τὸ πῶς, μ ποις δηλαδ σωτερικς προϋποθέσεις κα μ ποιος στόχους συναντόμασθε μ τν Ερώπη καὶ τὸν ὑπολοιπο κόσμο καὶ τί περιμένουμε ἀπὸ τὴ συνάντηση αὐτή. Ποιὰ δυνατότητα κριτικῆς ἐπιλογῆς ἔχουμε διασώσει μέσα μας, ποὺ σημαίνει πόσο εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὶς πνευματικὲς καὶ πολιτιστικές μας ρίζες».
.            Μετὰ τὰ παραπάνω μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε καὶ ἐνέργειες τῶν Ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖες φαίνονται στοὺς ἀνυποψίαστους ὡς πεῖσμα καλογήρων καὶ σκοταδισμός. Π.χ. ἡ ἀντίδραση στὸ ἠλεκτρικὸ φῶς, ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε ἀναπόφευκτα στὴν τηλεόραση, στὰ αὐτοκίνητα καὶ τὰ ἄλλα παράγωγα τῆς σύγχρονης τεχνολογίας, ὅπως καὶ μμον στ φυσικ ζωή, πο διασώζει τς δυνατότητες ρθόδοξης μπειρίας, μ τν μεση σχέση κα νότητα νθρώπου κα κτίσεως, ς φυσικο περιβάλλοντος.
.            Ἔτσι καὶ μόνο μπορεῖ τὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ κηρύττει προσφέροντας ὄχι λόγια, ἀλλὰ τὸν Θεῖο Λόγο ὡς ζωὴ καὶ ἐμπειρία. Νὰ μὴ λέγει ἁπλῶς «μετανοεῖτε», ἀλλὰ νὰ ὁδηγεῖ στὴν πράξη τῆς μετανοίας μὲ τὸν κατάλληλο ὁδηγό, τὸν Πνευματικὸ–Γέροντα. Ἡ ἴδια ἡ πράξη του γίνεται διδασκαλία. Καὶ πρέπει ἐδῶ νὰ τονισθεῖ, ὅτι στὰ τελευταῖα χρόνια πολλοὶ κληρικοί, ποὺ κατηχοῦν ἑτεροδόξους ἢ ἀλλοθρήσκους, ποὺ θέλουν νὰ γίνουν ὀρθόδοξοι, τοὺς στέλνουν γιὰ ἕνα διάστημα σὲ κάποιο μοναστήρι κατὰ προτίμηση ἁγιορείτικο, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ζῶσα ὀρθοδοξία καὶ ὄχι ἁπλὰ σχολαστικὰ σκαριφήματα μιᾶς διανοητικῆς κατηχήσεως – διδασκαλίας.
.            Στὸ Ἅγιον Ὄρος ζεῖ κανεὶς τὴν ἑνότητα τῆς ζωῆς ὡς Χριστοζωῆς καὶ Θεοκοινωνίας. Καθολικὰ  τράπεζα – ἐργόχειρο – κανόνας στὸ κελλὶ γίνονται μία συνεχὴς προσευχὴ καὶ ζωή, στὴν ὁποία «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστὸς» (Κολ. γ´11) Ὁ θεολογικὸς λόγος, ποὺ εἶναι καὶ ἐκκλησιαστικός, διασώζει ἀκόμη στὸ Ἅγιον Ὄρος ἀκέραιο καὶ ἀναλλοίωτο τὸ ἁγιοπατερικό του φορτίο. Δὲν ἔχει χάσει τὴ σωτηριολογικὴ σημαντική του. Π.χ. φῶς σημαίνει ἐκεῖ «ἄκτιστο φῶς» τῆς Χάριτος καὶ ὄχι τὴ γνώση ἢ τὴν κοσμικὴ παιδεία. Γέροντας εἶναι ὁ Πνευματοφόρος (Πνευματικὸς) καὶ ὄχι ὁ ἠθικολογῶν ἐξομολόγος. Π ν ευματικὸς εἶναι ὁ ἔχων Πνεῦμα Ἅγιον, «λαλοῦν καὶ ἐνεργοῦν» ἐν ἑαυτῷ καὶ ὄχι ὁ ἠθικὸς μὲ τὴν κοσμικὴ ἔννοια τοῦ ὄρου. Κάθαρση εἶναι ἡ διὰ τῆς τηρήσεως τῶν θείων ἐντολῶν χαρισματικὴ θεραπεία τῆς καρδίας καὶ ὄχι ἡ βελτίωση τῶν τρόπων συμπεριφορᾶς. Ἄσκηση, τέλος, εἶναι ἡ ἐν ταπεινώσει ἄρση τοῦ σταυροῦ τοῦ ἑκουσίου πάθους καὶ ὄχι ἡ διανοητικὴ ἐνασχόληση μὲ τὴν πίστη καὶ ἡ εὐσεβιστικὴ θεολόγηση. Ἔτσι, σημαῖνον καὶ σημαινόμενον στὴν ἁγιορείτικη γλώσσα ταυτίζονται σὲ μία σημαντική, ποὺ σώζει ἀκέραια τὰ ὅρια τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους.

 

ΠΗΓΗ ἀνεπεξ. ἠλ. κειμ. «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»

, , ,

Σχολιάστε

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ἢ ΟΧΙ; ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΣτΕ.

Τ ΣτΕ θ ποφασίσει ἐὰν θ γίνονται ξιωματικο
μ
λληνες στ γένος

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:
1. Ὅλα τελοῦν ὑπὸ αἵρεση, ἀμφισβήτηση καὶ ἀναθεώρηση. Σταθερὸ ἔδαφος πουθενά. Ἰδεολογικὴ σύγχυση, ἀπώλεια τῶν αὐτονοήτων, γενικευμένη ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ εἶναι τὸ μέγα ἐπίτευγμα τῆς ἐποχῆς μας.

2. Ἀλλὰ ὄχι. Μᾶλλον ὑπάρχουν σταθερές. Ἐκεῖνες ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν καὶ νὰ κατονομάζουν οἱ Ἐργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως. Ὅ, τι δὲν καταλαβαίνει ἢ κάνει πὼς δὲν καταλαβαίνει ἡ πολυπολιτισμικὴ Δύση καὶ ἡ Ἀλλοτριωμένη ἐξ ἴσου νεοελληνικὴ κοινωνία θὰ τῆς τὸ «ἐξηγήσει» ὁ …Μάικλ Ἀντεμπολάτζο! Μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καὶ αἱματηρὴ εὐφράδεια! Δυστυχῶς.

3. Κοινωνίες ποὺ ἀλλοτριώθηκαν καὶ ἀπεμπόλησαν τὶς δοκιμασμένες καὶ σταθερές τους ἀξίες πελαγοδρόμησαν καὶ μετὰ ἀφανίστηκαν ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ προσκήνιο. Τώρα ἔρχεται τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας νὰ ἀποφασίσει γιὰ τὴν ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ. Ἆραγε δὲν μοιάζει μὲ κουκλοθέατρο ὅλο τὸ σκηνικό;

.               Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καλεῖται νὰ ἀποφανθεῖ ἐὰν μποροῦν νὰ εἰσάγονται στὶς στρατιωτικὲς σχολὲς ὑποψήφιοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια, ἀλλὰ δὲν εἶναι Ἕλληνες στὸ γένος.
.               Στὴν Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας συζητήθηκε ἡ αἴτηση ἕξι ἀπόστρατων ἀξιωματικῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦν νὰ ἀκυρωθοῦν ὡς ἀντισυνταγματικὲς καὶ παράνομες οἱ σχετικὲς ἀποφάσεις τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἄμυνας, ποὺ τὸ 2011 ἐπέτρεψαν νὰ συμμετέχουν στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις τῶν στρατιωτικῶν σχολῶν ὑποψήφιοι οἱ ὁποῖοι εἶχαν μὲν τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι Ἕλληνες στὸ γένος.
.               Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο ἔχουν προσφύγει ἕνας ταξίαρχος, ἕνας συνταγματάρχης, ἕνας σμήναρχος, ἕνας ἀνθυπολοχαγός, ἕνας πλωτάρχης, ἕνας στρατιωτικός, οἱ ὁποῖοι τελοῦν ἐν ἀποστρατείᾳ, καὶ ἕνας πολίτης.
.               Οἱ στρατιωτικοὶ ἐπικαλοῦνται ὅτι παραβιάζονται τὰ ἄρθρα 4 καὶ 110 τοῦ Συντάγματος, καθὼς σύμφωνα μὲ αὐτὰ ἀποκλείεται ἡ φοίτηση στὶς στρατιωτικὲς σχολὲς σὲ ὅσους ἔχουν τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια χωρὶς νὰ εἶναι Ἕλληνες στὸ γένος. Παράλληλα, ὑπογραμμίζουν ὅτι παραβιάζεται καὶ ὁ ὀργανισμὸς τῆς Στρατιωτικῆς Σχολῆς Εὐελπίδων, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο δικαίωμα συμμετοχῆς στοὺς ἐπίμαχους διαγωνισμοὺς ἔχουν οἱ Ἕλληνες στὸ γένος.
.               Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μὲ τὸν ὀργανισμὸ τῆς Σχολῆς – ὅπως ἐπικαλοῦνται οἱ ἀπόστρατοι ἀξιωματικοὶ – γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὶς ἐξετάσεις ὁ ὑποψήφιος θὰ πρέπει «νὰ μὴ φέρηται ἀνήκων εἰς θρησκευτικὰς αἱρέσεις, ἢ εἰς κόμματα ἢ ὀργανώσεις περὶ ὧν τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Α.Ν. 509/1947 ἢ μετέχων εἰς ἐνεργείας στρεφομένας κατὰ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης τῆς χώρας ἢ τῆς ἐννόμου τάξεως τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος ἢ τοῦ πολιτεύματος ἢ ἐνεργῶν προπαγάνδα τείνουσαν πρὸς τοὺς αὐτοὺς σκοποὺς ἢ διεγείρων εἰς ἀπείθειαν κατὰ τῶν κειμένων νόμων ἢ προσβάλλων τὴν ἰδέαν τῆς πατρίδος καὶ τὰ ἐθνικὰ σύμβολα».
.               Κατὰ τὸ σκεπτικὸ τῶν στρατιωτικῶν, «τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια αἰτοῦνται πολίτες χωρῶν, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ πατρίδα μας μέχρι τὸ πρόσφατο παρελθὸν εὑρίσκετο σὲ ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ κάποιες ἐξ αὐτῶν (Ἀλβανία, Σκόπια, Τουρκία) ἐξακολουθοῦν νὰ διατηροῦν καὶ νὰ διατυπώνουν ἐδαφικὲς διεκδικήσεις ἐναντίον μας». Συνεπῶς, συνεχίζουν οἱ στρατιωτικοί, «θὰ ἦτο παράλογη ἡ ἀπόκτηση τῆς ἰδιότητας τοῦ σπουδαστοῦ Στρατιωτικῆς Σχολῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀξιωματικοῦ ὑπηρετοῦντος εἰς τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό, Ναυτικὸ καὶ Ἀεροπορία, ἀτόμων, τὰ ὁποῖα ἔτυχαν μὲν τῆς κτήσεως ἑλληνικῆς ὑπηκοότητας, ἕλκουν ὅμως τὴν καταγωγὴν ἀπὸ ἔθνη μέχρι καὶ σήμερον ἐχθρικὰ διακείμενα ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ἕνεκα δὲ τούτου δν εναι βέβαιον, τι ποκτήσας τν λληνικ πηκοότητα, χει ποκτήσει κα τν ναγκαία λληνικ θνικ συνείδηση δι τν προάσπιση τν θνικν μας συμφερόντων, τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἑλληνικῆς πατρίδος, ἀφοῦ εἶχαν ἀποκτήσει τὴν ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα σὲ ἡλικία καθ᾽ ἣν εἶχαν διαμορφωμένη ἐθνικὴ συνείδηση ἀπὸ τὴ χώρα ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχονται».
.               Ἐπίσης, συνεχίζουν οἱ ἀπόστρατοι στρατιωτικοί, «μὲ δεδομένο ὅτι οἱ ἀποκτῶντες τὴν ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα, δὲν ἔχουν ἀποκτήσει ταυτόχρονα καὶ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, δὲν εἶναι βέβαιον ὅτι σὲ περίπτωση ἀνάγκης ὑπερασπίσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, σὲ περίπτωση ἐμπλοκῆς τῆς Ἑλλάδας σὲ ἔνοπλη σύγκρουση μὲ ξένη χώρα, αὐτοὶ οἱ ἀξιωματικοὶ καὶ ὑπαξιωματικοὶ δὲν θὰ προσχωρήσουν εἰς τὸν στρατὸ τῆς χώρας ἐξ ἧς κατάγονται».
.               Ἀκόμη, οἱ ἀπόστρατοι τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ὑποστηρίζουν ὅτι παραβιάζεται καὶ ἡ νομοθεσία ποὺ προβλέπει τοὺς κανόνες εἰσαγωγῆς στὰ Ἀνώτατα Στρατιωτικὰ Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα καὶ τὶς Ἀνώτατες Στρατιωτικὲς Σχολὲς Ὑπαξιωματικῶν.
.               Ὁ εἰσηγητής, σύμβουλος Ἐπικρατείας Μιχ. Πικραμένος, ἀνέφερε κατὰ τὴ συζήτηση τῆς ὑπόθεσης στὴν Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ, ὅτι οἱ ἔξι ἀπόστρατοι ἀξιωματικοὶ κατέθεσαν τὴν προσφυγή τους ὑπὸ τὴν ἰδιότητά τους ὡς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια ἀλλὰ εἶναι καὶ Ἕλληνες στὸ γένος. Ἔτσι, ὅμως, προσέθεσε ὁ κ. Πικραμένος, τίθεται ζήτημα ἂν ἀρκεῖ ἡ ἐπίκληση αὐτὴ καὶ μόνο (Ἕλληνες μὲ ἑλληνικὴ ἰθαγένεια καὶ Ἕλληνες στὸ γένος) γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ τὸ ἔννομο συμφέρον τους, ποὺ τοὺς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ καταθέσουν αἴτηση ἀκύρωσης (προσφυγή).
.               Ἡ Ὁλομέλεια ἐπιφυλάχθηκε νὰ ἐκδώσει τὴν ἀπόφασή της.

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ; ΟΧΙ! (Ὑποβάλλω δήλωση ἀρνήσεως.)

Δν θ γίνω «δωρητς» ργάνων χωρς ν τ θέλω!
ποβάλω δήλωση ρνήσεως.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἂν ἤμασταν συντεταγμένος, ἐχέφρων καὶ ΟΜΟΝΟΩΝ ΛΑΟΣ, θὰ ἀρκοῦσε νὰ καταθέσουμε ΟΛΟΙ τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας γιὰ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», γιὰ νὰ ΔΙΑΤΡΑΝΩΣΟΥΜΕ ἔτσι τὴν ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ Ο,ΤΙ ΥΠΟΥΛΟ, ΟΛΕΘΡΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΟ ΑΠΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ τὰ κέντρα ἀποφάσεων τῶν Ἑργολάβων. Ἐνδεικτικὴ ἡ περίπτωση τῶν μεταμοσχεύσεων καὶ τῆς «εἰκαζομένης συναινέσεως»: Μὲ τὸ ζόρι νὰ γίνουμε δωρητὲς ὀργάνων, γιὰ νὰ πάει μπροστὰ ἡ ἐμπορία ἀνθρωπίνων ἀνταλλακτικῶν.
.                        Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ τριακονταπενταετὴς ἐργολαβία ἀλλοτριώσεως τώρα συλλέγει τοὺς ἀγλαοὺς καρπούς της. Ἡ παραισθησιογόνος εὐημερία καὶ τὸ γενικὸ “ξεσάλωμα” ἀποδιάρθρωσαν τὴν κοινωνία καὶ τὸν κοινὸ νοῦ τῆς συλλογικότητος. Οἱ Ἀλάστορες τῆς αὐτοσυνειδησίας μας εἶναι βέβαιοι ὅτι ἡ ἀρχαία συνταγὴ “διαίρει καὶ βασίλευε” πετυχαίνει. Φλούδα-φλούδα πετσοκόψανε τὴν κοινωνία. Δόντι-δόντι ξεδοντιάσανε τὸ “θηρίο”. Τώρα σχεδὸν φαφούτικο ποὺ ἔμεινε εἶναι ΑΚΙΝΔΥΝΟ!

.          Kαταθέτουμε τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας πρὸς τὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ὁ νόμος ἀφήνει πολλὰ σημαντικὰ κενὰ καὶ ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καὶ βίαιη κατάργηση τῆς αὐτοδιαθέσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.
.          Ἂν δὲν δηλώσουμε τὴν ἄρνησή μας, θεωρούμαστε παρὰ τὴν θέλησή μας, ἐμεῖς καὶ τὰ τυχὸν ἀνήλικα τέκνα μας, δωρητὲς ὀργάνων !
.          Ἡ ἀπαιτούμενη ἀπὸ τὸν νόμο συγκατάθεση τῶν συγγενῶν μας εἶναι ἀόριστη, διότι δὲν ἀναφέρει ὁ νόμος ποιοὶ θεωροῦνται συγγενεῖς, οὔτε καὶ τί γίνεται μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν παρουσιαστεῖ οἱ συγγενεῖς τους (ἄρθρο 9 Ν. 3984/2011 ὅπως τροποποιήθηκε μὲ τὸν Ν. 4075/2012 ΦΕΚ 89/11.4.2012).
.          Ἐφ᾽ ὅσον δὲν θέλουμε νὰ μᾶς πάρουν ζωτικὰ ὄργανά μας, σὲ περίπτωση ποὺ διαγνώσουν ἐγκεφαλικὸ θάνατό μας, εἶναι ἀπαραίτητη μία ἁπλὴ καὶ γρήγορη διαδικασία σὲ ἕνα ΚΕΠ.
.          Ἐκεῖ θὰ καταθέσουμε τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας πρὸς τὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ).
.          Ἐπιλέγουμε τώρα τοὺς παρακάτω συνδέσμους καὶ ἐκτυπώνουμε :

ΕΔΩ  τὸ Ἐνημερωτικὸ Φυλλάδιο μὲ τὶς ὁδηγίες ὑποβολῆς

ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ (τὸ ἔντυπο μὲ τὴν Αἴτηση – Ὑπεύθυνη Δήλωση ἀρνήσεως)

.          Τὴν προσπάθεια αὐτὴ μποροῦμε νὰ τὴν γνωστοποιήσουμε καὶ σὲ ἄλλους ποὺ ἐνδιαφέρονται. (http://www.tideon.org/)

,

Σχολιάστε