Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος

Ο ΑΓ. ΙΣΑΑΚ ὁ ΣΥΡΟΣ καὶ Η “ΑΓΧΟΝΗ” τῆς ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ

Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος
καί ἡ «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς

(μέ ἀφορμή τή νέα μετάφραση
τῶν ἀσκητικῶν ἔργων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ
ἀπό τίς Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»).

βλ. σχετ.: ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

.                  Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ, «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ὁ σαρκωθείς Λόγος μᾶς πῆρε ἀπό τό σκότος τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἁμαρτίας καί μᾶς δίδαξε νἀ Τόν προσκυνοῦμε ὡς ὄντα Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης. Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος μᾶς διδάσκει: «Γιά χιλιάδες χρόνια κυριαρχοῦσε στόν κόσμο ἡ κοσμική γνώση, «οἱ τρόποι τῆς γνώσεως» καί ὁ ἄνθρωπος δέν μποροῦσε νά σηκώσει καθόλου τό κεφάλι του ἀπό τήν γῆ καί νά αἰσθανθεῖ τήν ἰσχύ τοῦ Κτίστου του. Κι αὐτό ἕως ὅτου ἀνέτειλε ἡ πίστη μας καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό “τό σκότος τῆς γήινης ἐργασίας”, τίς μάταιες ἰδέες καί ἐνασχολήσεις» (Τοῦ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, Ἐκδόσεις Β. Ρηγοπούλου σ. 252).
.                Πρόκειται γιά τήν πίστη «τήν ἐκ τοῦ φωτός τῆς χάριτος ἀνατέλλουσαν τῇ ψυχῇ» (σ. 261). Αὐτή ἡ πίστη συνίσταται στό καθαρό καί ἁπλό φρόνημα, εἶναι «ἔννοια νηπιώδης καί καρδία ἁπλῆ»(251). Αὐτή ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή, τήν πνευματική γνώση πού στήν οὐσία εἶναι αἴσθηση τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Εἶναι ὁ βασιλιᾶς ὅλων τῶν ἐπιθυμιῶν. Ὅποια καρδιά δεχθεῖ αὐτή τή γλυκύτητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, κάθε ἄλλη γήινη γλυκύτητα τῆς εἶναι περιττή(σ. 164). Ἡ γνώση αὐτή «εἶναι νίκη ἐπί τῆς θνητότητος, σύνδεση τῆς ἐδῶ ζωῆς μετά τῆς ἀθανάτου, ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς). Γιά τήν ἀπόκτησή της εἶναι ἀπαραίτητο ὡς ἀρραβώνας τό ἅγιο βάπτισμα, ἀλλά πρέπει νά ἀκολουθεῖ ἡ πνευματική ἐργασία καί πρό πάντων ἡ μετάνοια(σ.65).
.                    Ἀντίθετη στήν ἁπλότητα τῆς πίστεως καί τῆς πνευματικῆς γνώσεως εἶναι ἡ «ψυχική», ἡ σαρκική γνώση. Πῶς ὁρίζεται; «Ὁρισμός αὐτῆς τῆς γνώσεως εἶναι ὅτι χωρίς ἐξέταση καί ἔρευνα δέν ἔχει ἐξουσία νά κάνει ὁτιδήποτε, ἀλλά ἐξετάζει ἄν εἶναι δυνατόν νά γίνει αὐτό πού ἐπιθυμεῖ καί θέλει(251). Ἡ «ψυχική» γνώση μοιάζει μέ «ἀγχόνη» καί ἄν πιαστεῖ κάποιος ἀπ΄αὐτήν εὐκολότερο εἶναι νά λυθεῖ ἀπό σιδερένια δεσμά παρά ἀπ΄ αὐτήν(σ. 71). Παρά ταῦτα, ἄν κάποιοι θέλουν νά προσεγγίσουν τήν πνευματική γνώση πρέπει νά ἀπαρνηθοῦν τήν ψυχική γνώση, κάθε περίπλοκη λεπτολογία καί ὅλη τήν πολύπλοκη μέθοδο τῆς σαρκικῆς γνώσεως καί νά ἑδραιωθοῦν στό «νήπιο φρόνημα». Ἀλλά καί πάλι χρειάζεται πολύς ἀγώνας γιά νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τή συνήθεια τῆς ψυχικῆς γνώσεως, ἀπό τίς «ἔννοιές» της καί τούς «πολλούς λογισμούς» της καί νά φθάσουν σέ «μίαν ἁπλότητα τῆς καθαρότητος» πού εἶναι ἡ προϋπόθεση γιά νά αἰσθανθοῦν τήν πνευματική γνώση (σ. 69-70).
.                Ὥστε εἶναι μεγάλο τό ἀγώνισμα γιά νά γνωρίσει κάποιος ἀληθινά τόν Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του. Δύσκολο νά ἀπαρνηθοῦμε τούς ἀμέτρητους καί πολύπλοκους λογισμούς μας, τήν χαμερπῆ λογική μας πού δεσμεύει τήν ψυχή μας καί δέν μᾶς ἀφήνει, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, νά σηκώσουμε τό κεφάλι μας καί νά δοῦμε τή δύναμη τοῦ Κτίστου μας. Μέσα στήν ἀδυναμία μας πάντως, ἔχουμε τούς Ἁγίους μας, ὅπως τόν ἅγιο Ἰσαάκ, νά μᾶς ὁδηγοῦν, μέ τόν λόγο τους τόν αὐθεντικό μέ τίς Χριστο-ἐμπειρίες τους πρός τήν ἀληθινή ὁδό τῆς θεογνωσίας. Ἀκόμη κι ἄν τίποτε πνευματικό δέν καταφέρνουμε, οἱ Ἅγιοί μας παραμένουν ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες πρός τήν ἐν Χριστῷ ζωή, μᾶς ἐνθαρρύνουν, ζεσταίνουν τήν προαίρεσή μας καί ἀναπτερώνουν τήν ἐλπίδα μας «γιά νά βάλουμε ἀρχή». Καί ἀλλοίμονο ἄν ἡ κοσμική μας γνώση, μέ τήν «ἐξέταση» τήν «ἔρευνά» της καἰ τήν «πολύπλοκον μέθοδόν» της φθείρει τήν ἐμπιστοσύνη μας πρός τούς Ἁγίους.
. Δυστυχῶς αὐτό συμβαίνει τά τελευταῖα χρόνια μέ τήν μανιώδη προσπάθεια νά ἀποδειχθεῖ α) ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀλλά νεστοριανός. β) ὅτι κάποια ἀπό τά συγγράμματά του δέν τοῦ ἀνήκουν ἀλλά ἀνήκουν σέ νεστοριανούς καί μονοφυσίτες καί γ) ὅτι μιά ἀπαίσια συλλογή νεστοριανῶν ψευδεπιγράφων κειμένων εἶναι δικά του ἔργα!
.                 Ὅλες βέβαια αὐτές οἱ ἰδέες διαχέονται πρός κάθε κατεύθυνση γιατί δῆθεν τίς ἀπέδειξαν οἱ «ἔρευνες» τῶν ἀβαπτίστων προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι δεμένοι στήν «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως κατατρώγονται μέ ζητήματα πού δέν μποροῦν οὔτε κἄν νά τά προσεγγίσουν, ἀφοῦ στεροῦνται τήν βασική προϋπόθεση, τόν «ἀρραβῶνα» τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Καλά, αὐτοί. Ὅμως στήν παγίδα τους ἔχουν πέσει καί οἱ ὀρθόδοξοι πού άκολουθοῦν ὅ, τι πεῖ ἡ ἐπιστήμη! Καθηγητές, ἐπίσκοποι, λόγιοι, θεολόγοι, ἀμπελοφιλοσοφοῦντες βάλλουν κατά τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ καί τόν διαβάλλουν.
.              Τό τελευταῖο χτύπημα δίνει τό βιβλίο «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» τῶν ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. Πρόκειται γιά μετάφραση –«μεταγραφή στά Νεοελληνικά»- τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ. Οἱ μεταφραστές χρησιμοποίησαν τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο, ὅπως τό ἐπεξεργάστηκε ὁ Μάρκελλος Πιράρ στό ἔργο του «Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγοι Ἀσκητικοί, Ἔκδοσις Ἱερά Μονή Ἰβήρων 2012» πού ἀποτελεῖ κριτική ἔκδοση τῶν ἔργων τοῦ ἁγίου. Εἶναι πράγματι ζητούμενο μιά καλή καί ἀξιόπιστη μετάφραση τῶν λόγων τοῦ πρυτάνεως τῶν ἡσυχαστῶν καί προσφιλοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί φαίνεται ὅτι οἱ δύο μεταφραστές ἐργάστηκαν φιλότιμα πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Πάντως προσωπικά μέ ξένισε καί μέ προβλημάτισε ἡ μετάφραση κάποιας φράσεως τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου. Τό κείμενο ἀναφέρει: «οὐδέποτε καταλαμβάνεται ἡ πίστις, ἡ παρέχουσα πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος, ἐκ τῶν ἀβαπτίστων ἤ ἐκ τῶν πεφθαρμένων τήν διάνοιαν ἐκ τῆς ἀληθείας» καί ἡ νέα μετάφραση: γιατί ποτέ δέν γίνεται κατανοητή ἡ πίστη πού χαρίζει τή βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας ἀπό ὅσους δέν ἔχουν φθάσει ἀκόμη τή θεωρία τῆς πίστεως ἤ ἀπό ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ διάνοια ἐφθάρη, ἐπειδή ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια. Εἶναι τελείως αὐθαίρετη αὐτή ἡ ἀπόδοση (ἐκ τῶν ἀβαπτίστων≅ από όσους δεν έχουν φθάσει ακόμη τη θεωρία της πίστεως). Ἐδῶ βέβαια οἱ καλοί μεταφραστές, ἀκολουθοῦν περίπου τήν ὑποσημείωση τοῦ κριτικοῦ κειμένου (σ. 619) ὅπου τό συριακό πρωτότυπο στήν θέση τῆς λέξεως «ἀβαπτίστων» ἔχει μιά λέξη πού ἀντιστοιχεῖ στήν ἑλληνική λέξη «ἀτελῶν». Μήπως ὅμως ἡ λέξη αὐτή σημαίνει τούς μή τελειωθέντες διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος; Καἰ ἐρωτῶ ἐπίσης. Μετά ἀπ΄αὐτό μποροῦν νά ἔχουν οἱ ἀναγνῶστες ἐμπιστοσύνη στή μετάφραση ἀπό τή στιγμή μάλιστα πού δέν παρατίθεται ἀντικρυστά τό ἀρχαιοελληνικό πρωτότυπο; Δέν ἀποτελεῖ μιά μικρή, τόση δά …προδοσία τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου;

.               Πέραν τούτου ὑπάρχουν καί ἄλλα προβλήματα στό βιβλίο αὐτό.

.              Ι. Εἶναι σκανδαλώδης καί βλάσφημη ἡ ἀκόλουθη ….διακήρυξη τοῦ π. Ἀντωνίου Πινακούλα, ὁ ὁποῖος ἐπιμελήθηκε τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου: «Συνήθως έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο αββάς είναι ένας από τους ασκητικούς πατέρες της Εκκλησίας μας…Ο αββάς Ισαάκ δεν ήταν μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας»( Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, τῶν Ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. σσ. 10 καί 14). Θέλοντας νά μᾶς βγάλει ἀπό τίς…ψευδαισθήσεις μας ὁ π. Ἀντώνιος άκολουθώντας τούς ἐρευνητές ἀποφαίνεται ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀσφαλῶς δέν εἶναι ἅγιος, καί καθώς βρίσκεται ἔξω ἀπό τή μάνδρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι δίχως ἄλλο αἱρετικός! ( Τό ἴδιο δίδαξε τούς ἀκροατές του προκλητικά καί ἀπροκάλυπτα ὁ γνωστός Σταῦρος Ζουμπουλάκης κατά τήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ). Πιστός στή διακήρυξή του ὁ π. Ἀντώνιος πουθενά δέν τόν ὀνομάζει ἅγιο. Ἀκόμη καί ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου τῶν ἐκδόσεων Ἐν Πλῷ «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» μαρτυρεῖ τήν βιαία ἐκρίζωση τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό χορεία τῶν ἁγίων. Ἐδῶ θά πρέπει νά πῶ ὅτι σέ ὅλα τά χειρόγραφα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Μ Πιράρ -παρά τό γεγονός ὅτι καί αὐτός υἱοθετεῖ τίς ἴδιες ἀπόψεις- ἡ ἐπικεφαλίδα τῶν συγγραμμάτων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ εἶναι, μέ μικρές παραλλαγές: «Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου ἀσκητοῦ καί ἀναχωρητοῦ… λόγοι ἀσκητικοί».
.               Ἀπομακρύνοντας, κατά τήν ἰδεοληψία τους καί μόνον, τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οἱ ἐρευνητές καταντοῦν ἱεροεξεταστές τοῦ ἁγίου καί τόν στριμώχνουν στήν νεστοριανή «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς». Δυστυχῶς ἐξέλιπε ἡ ντροπή καί πλεονάζει ἡ ἄμετρη ἀλαζονεία καί ἀναισχυντία ἀπέναντι στούς ἁγίους. Θέλω νά πῶ ἐδῶ παρεκβαίνοντας ὅτι γιά τούς ἐρευνητές ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος εἶναι ἐπίσης μεσσαλιανός, ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μονοφυσίτης. Ἴσως καί οἱ ἀββάδες Βαρσανούφιος, Δωρόθεος καί Ἡσαΐας νά ἦσαν κι αὐτοί μονοφυσίτες! Γιά τόν π. Βασίλειο Θερμό, πού εἶναι και αὐτός ἐρευνητής, ὁ Ἀπ. Παῦλος εἶχε ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις γιατί δέν γνώριζε ὅτι ὑπάρχει σεξουαλικός προσανατολισμός, τόν ὁποῖο ἀνεκάλυψαν φεμινίστριες φιλόσοφοι, κατά τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης! Ὁ ὀρθολογισμός σήμερα στήν ἀντίχριστη ἐποχή μας ὑψώνεται ἐπηρμένος κατά τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πλανημένη διδασκαλία τοῦ Βαρλαάμ, ὁ ὁποῖος ἔδινε ἀπόλυτη προτεραιότητα στήν κοσμική γνώση καί φιλοσοφία ἔχει ἀκόμη τούς ὀπαδούς της. Ὁ ἀντίπαλός του ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς προτάσσει τήν ἐμπειρία τῶν ἁγίων καί τή διδασκαλία τους ὡς ἀποδεικτική μέθοδο γιά τίς ἀλήθειες τῆς πίστεως καί ὄχι τούς διαλεκτικούς συλλογισμούς.
.                Ἡ βαρλααμική λογική σέ ὅλους αὐτούς τούς «ἐρευνητές» καί «ἐξεταστές» γίνεται «ἀγχόνη», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ. Δέν τούς συγκινοῦν οἱ γνῶμες καί οἱ λόγοι τῶν ἁγίων. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης τοποθετεῖ τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀνάμεσα στόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή (« Ἀνάγνωθι δέ ἀεί τά περί ἡσυχίας καί προσευχῆς˙ οἷον εἰς τήν Κλίμακα, εἰς τόν ἅγιον Ἰσαάκ, τά τοῦ ἁγίου Μαξίμου, τά τοῦ Νέου Θεολόγου». Οἱ ἅγιοι Πατριάρχες Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι γράφοντας περί πίστεως ἐλπίδος καί ἀγάπης, μετά τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Διάδοχο παραπέμπουν στόν ἅγιο Ἰσαάκ : «καί ὁ ἅγιος Ἰσαάκ˙ ἡ ἀγάπη…». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γράφει: «καρπόν τῆς προσευχῆς ὁ ἅγιος Ἰσαάκ προσηγόρευσε τόν φωτισμόν», ἀποκαλεῖ δέν τόν Ἅγιο «ἐπόπτη καί συγγραφέα τῆς μυστικῆς ἐποψίας». Ὅλοι οἱ ἅγιοι π.χ. ὁ ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος, ὁ Ἅγιος Νεῖλος Σόρσκυ, ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ἅγιος Παΐσιος, ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, θεωροῦν καί ὀνομάζουν τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, Ἅγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλά τί σημασία ἔχουν αὐτές οἱ γνῶμες γιά τούς θαυμαστές τῆς ἐπιστήμης; Βαρύνει στή συνείδησή τους ἡ γνώμη τῶν εἰδικῶν δηλ. τό τί ἀποφαίνεται ὁ Wensinck, ὁ Miller, ὁ Brock, ὁ K. Ware, ὁ Kessel, ὁ Μ. Πιράρ καί ὅσοι τούς ἀντιγράφουν, ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ, ὁ Ν. Καββαδᾶς, ὁ Κ. Κορναράκης κλπ.
.                ΙΙ. Ἀκολουθώντας τίς ἐπιστημονικές προκαταλήψεις τῶν δυτικῶν ἐρευνητῶν ὁ Πιράρ, ἀφαίρεσε 4 λόγους καί μία Ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό τό corpus τῶν κειμένων του καί ἀπέδωσε τούς μέν λόγους σέ κάποιο νεστοριανό ἐρημίτη καί σέ κάποιο μοναστικό Τυπικό(!) τήν δέ ἐπιστολή στόν φοβερό μονοφυσίτη Φιλόξενο! Ἔβαλε ὅμως τά κείμενα αὐτά στό τέλος τοῦ ἔργου του σέ Παράρτημα. Οἱ μεταφραστές ὅμως, ἴσως συμμμορφούμενοι «πρός τάς ὑποδείξεις» τῶν καθοδηγητῶν τους δέν τίς μετέφρασαν καθόλου. Ὅθεν…οἱ ἀναγνῶστες πρέπει νά γνωρίζουν ὅτι τό 1/10 τῶν κειμένων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπουσιάζει ἀπό τήν ἐν λόγῳ μετάφραση. Ὅμως διαγράφοντας ἤ καλλίτερα ληστεύοντας τούς λόγους αὐτούς ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ οἱ ἐρευνητές καί οἱ παθητικοί τους ἀκόλουθοι στεροῦν μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἀπό τούς ἀναγνῶστες τους τήν πατρότητα τῆς κατανυκτικῆς εὐχῆς, ἡ ὁποία βρίσκεται στό τέλος τοῦ Ἱκετηρίου Κανόνος εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν («Δέσποτα Χριστέ ὁ Θεός, ὁ τοῖς πάθεσί σου τά πάθη μου θεραπεύσας…»). Αὐτή ἡ εὐχή εἶναι γραμμένη ἀπό τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί βρίσκεται στό τέλος τοῦ Λόγου του Περί ἀποταγῆς κόσμου καί ἀποχῆς τῆς πρός ἀνθρώπους παρρησίας, τόν ὁποῖο ἔχει ἐξορίσει ἀπό τά ἔργα τοῦ ἁγίου ἡ…ἐπιστημονική κοινότητα. Στεροῦν ἐπίσης τούς ἀναγνῶστες ἀπό τίς ὑπέροχες νουθεσίες τοῦ Ἁγίου (π.χ. «..Ἀπό τραπέζης νηστευόντων καί ἀγρυπνούντων καί κοπιώντων ἐν Κυρίῳ λάβε σεαυτῷ φάρμακον ζωῆς καί διέγειρον τῆς ψυχῆς σου τήν θνῆξιν… κ.λ.π). Αὐτές περιλαμβάνονται στό λόγο Περί φυλακῆς καί τηρήσεως τῆς ἐκ τῶν χαύνων καί ἀμελῶν, ὁ ὁποῖος παρομοίως εἶναι ἐξόριστος καί στοιβαγμένος στά ἄχρηστα ἀπό τούς σοφούς τοῦ αἰῶνος τούτου.
.             ΙΙΙ. Ἀκολουθεῖται τό μονοτονικό, ἀντιθέτως πρός τό πολυτονικό σύστημα πού χρησιμοποίησε ὄχι μόνο κατά τήν καταγραφή τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ κειμένου, ἀλλά καθ΄ὅλη τήν ἐργασία του ὁ Μ. Πιράρ. Ἔτσι ἀποκόπτεται τό μοναδικό ἀπό τά ἐξωτερικά στοιχεῖα πού συνδέει τό πρωτότυπο κείμενο μέ τήν μετάφραση. Ἤδη ἡ νεοελληνική ἐκφορά τῆς γλώσσας μας καί μάλιστα πιεσμένη στό στυλιζαρισμένο δημοτικισμό εἶναι πενιχρή στήν ἀπόδοση νοημάτων. Ἔτσι, κατά τό δή λεγόμενον, ἀπέναντι στόν πόλεμο κατά τῆς γλώσσας μας καί τῶν κλασσικῶν σπουδῶν, «μόνοι μας βγάζουμε τά μάτια μας».
.            Πρός τό παρόν δέν χρειάζεται νά ποῦμε κάτι ἄλλο. Καθένας πού ἀκούει ἤ διαβάζει διεστραμμένες διδασκαλίες καί ἰδέες ἔχει τήν προσωπική του εὐθύνη. Πάντως ὅσο ἀφήνεται ἀκροώμενος παθητικά ἀντορθόδοξα μηνύματα μολύνεται ἡ καρδιά του καί τό φρόνημα σκοτίζεται καί περιπλέκεται. Ἀντίθετα ὅταν μέ καρδιά ἁπλῆ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, δέχεται ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Ἁγίων, εὐφραίνεται, εὐχαριστεῖ τόν φιλάνθρωπο Τριαδικό Θεό, στηρίζεται πνευματικά καί ἀγωνίζεται ὅσο μπορεῖ φιλότιμα: «Μή οὖν παυσώμεθα ἀγωνιζόμενοι καί σπουδάζοντες ἕως ἄν ἐν ἡμῖν μετάνοιαν ἴδωμεν, καί εὕρωμεν τήν ταπείνωσιν καί ἐπαναπαύσεται ἡ καρδία ἡμῶν ἐν τῷ Θεῷ(Ἁγίου Ἰσαάκ, Λόγος Περί τῶν ὁδῶν τῶν πλησιάζειν τῷ Θεῷ ποιουσῶν).
.                 Τέλος μόνον χάριν τῶν ἀληθινά ὀρθοδόξων πιστῶν παραθέτω τήν μαρτυρία γιά τήν ὀρθοδοξία καί ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν ἁγιορείτη : «Καθισμένος στό πεζούλι ἔξω ἀπό τήν Σταυρονικήτα συζητοῦσε ὁ Γέροντας μέ προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος ἦταν Νεστοριανός. Ἐπανελάμβανε δυστυχῶς τίς γνωστές δυτικές ἀντιλήψεις.
.             Ὁ π. Παΐσιος προσπαθοῦσε νά τόν πείση ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ὀρθόδοξος ἀλλά καί Ἅγιος, καί ὅτι οἱ ἀσκητικοί του Λόγοι ἔχουν πολλή χάρι καί δύναμη, ἀλλά ματαίως. Ὁ θεολόγος ἐπέμενε πεισματικά στίς ἀπόψεις του. Ἔφυγε ὁ Γέροντας γιά τό Καλύβι του λυπημένος καί προσευχόμενος.
.             Ὅταν προχώρησε λίγο καί ἔφθασε τό σημεῖο πού εἶναι ὁ μεγάλος πλάτανος, «κάτι τοῦ συνέβη», ὅπως εἶπε, χωρίς νά θελήση νά ἐξηγήση τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτό. Σύμφωνα μέ μαρτυρία εἶδε σέ ὅραμα τόν χορό τῶν ὁσίων Πατέρων νά περνᾶ ἀπό μπροστά του. Κάποιος ἀπό αὐτούς σταμάτησε καί τοῦ εἶπε: «Εἶμαι ὁ Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Εἶμαι ὀρθοδοξότατος. Πράγματι ὑπῆρχε στήν περιοχή μου ἡ αἵρεση τοῦ Νεστορίου, ἀλλά ἐγώ τήν καταπολέμησα». Ἀδυνατοῦμε νά ἐπιβεβαιώσουμε ἤ νά ἀπορρίψουμε τήν ἀξιοπιστία αὐτῆς τῆς μαρτυρίας. Πάντως ἀδιαμφισβήτητο εἶναι ὅτι τό «κάτι πού συνέβη» στόν Γέροντα ἦταν ὑπερφυσικό γεγονός πού τόν πληροφοροῦσε ξεκάθαρα περί τῆς ὀρθοδοξίας καί τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ….Παλαιότερα, πού ἑορταζόταν ὁ Ὅσιος Ἰσαάκ μέ τόν Ὅσιο Ἐφραίμ τόν Σύρο, εἶχε προσθέσει ὁ Γέροντας στό Μηναῖο τοῦ Ἰανουαρίου, στίς 28, τά ἑξῆς: «Τῇ ΚΗ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἐφραίμ τοῦ Σύρου καί Ἰσαάκ τοῦ μεγάλου Ἡσυχαστοῦ καί πολύ ἀδικημένου» (ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου Ἅγιον Ὄρος 2004 σ. 247-249).

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΗ»

Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου,
Λόγος ΠΕ´ Περὶ διαφόρων ὑποθέσεων.

Ἐρώτησις:

Τί ἐστιν ὁ κόσμος, καὶ πῶς γινώσκομεν αὐτὸν καὶ τί βλάπτει τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν;

Ἀπόκρισις:

Ὁ κόσμος πόρνη ἐστίν, ἥτις τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ κάλλους αὐτῆς ἕλκει τοὺς ὁρῶντας εἰς τὸν πόθον αὐτῆς, καὶ ὁ κρατηθεὶς μερικῶς τῷ πόθῳ αὐτοῦ καὶ περιπλακεὶς αὐτῷ, οὐ δύναται ἐξειληθῆναι ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἀποδύσῃ αὐτὸν τὴν ζωὴν αὐτοῦ. Καὶ ὅταν γυμνώσῃ αὐτὸν ἐκ πάντων καὶ ἐκφέρῃ αὐτὸν ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, τότε γνωρίζει αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος πλάνον ὄντως καὶ ἀπατεῶνα. Ὅταν δέ τις ἀγωνίσηται ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ σκότους τοῦ κόσμου τούτου, ἕως ἂν ᾖ κεκρυμμένος ἐν αὐτῷ, οὐ δύναται ἰδεῖν τὰς περιπλοκὰς αὐτοῦ. Καὶ οὕτως ὁ κόσμος οὐ μόνον τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ καὶ τοὺς δεδεμένους ἔνδον αὐτοῦ κρατεῖ, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀκτήμονας καὶ ἀσκητὰς καὶ τοὺς κλάσαντας τὰ δεσμὰ αὐτοῦ καὶ προσάπαξ γενομένους ἐπάνωθεν αὐτοῦ. Ἰδοὺ ἤρξατο θηρεύειν αὐτοὺς εἰς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἔν τισι τρόποις καὶ καταπατεῖ αὐτοὺς καὶ τίθησιν αὐτοὺς κάτωθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 1/3: Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί τά νόθα ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα

ΤΡΙΛΟΓΙΑ 1/3:
Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί τά νόθα ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα

τοῦ πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

1ο ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ :
«Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
πίσω ἀπό τήν υἱοθέτηση αἱρετικῶν πλανῶν ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἀλφέγιεφ
γιά τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου καί ἡ ἀναίρεσή τους».

“… Μὲ τὴν βοήθεια τῆς χάριτος, ἡ πλειοψηφία τῆς ἀνθρωπότητας θὰ εἰσέλθει στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν δίχως τὴν ἐμπειρία τῆς γέεννας. … Γιατί η θεία φύση του Θεού είναι τόσο καλή και τόσο φιλεύσπλαχνη, ώστε πάντα ζητά να βρει τους πιο ασήμαντους τρόπους για να μας διορθώσει” (Ἀπό τό ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου «ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος.Ὁ πνευματικός του κόσμος»)

.                  Μέ πολλή λύπη διάβασα στό διαδίκτυο ὅτι ἐπανεκδόθηκε τό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ « Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» ἀπό τίς ἐκδόσεις ΠΟΡΦΥΡΑ. Πρόκειται γιά ἕνα βιβλίο πού ἀκολουθεῖ τίς γνῶμες καί τά συμπεράσματα τῆς δυτικῆς κουλτούρας, πολλά ἀπό τά ὁποῖα εἶναι ἐσφαλμένα καί κακόδοξα. Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τίς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ καί τή χορηγία τῆς ἀγαπητῆς μας Σταματίνας τό 2010 κυκλοφορήθηκε ἀπό τίς ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ βιβλίο μας  μέ τίτλο «Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, ὁ ἀδικημένος Ἅγιος». Σ΄ αὐτό προσπαθήσαμε νά ἀναιρέσουμε ὅλη αὐτή τήν ψευδώνυμη γνώση τῶν δυτικῶν πού ἐκόμισε στό ἑλληνορθόδοξο κοινό τό βιβλίο τοῦ Ἀλφέγιεφ.

.              Συνοψίζουμε τίς πλάνες τοῦ παραπάνω βιβλίου, οἱ ὁποῖες δέν πηγάζουν πρωτογενῶς ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἱλαρίωνα, ἀλλά ἀπό τίς προκαταλήψεις τῶν δυτικῶν μελετητῶν τίς ὁποῖες ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων υἱοθετεῖ :

Α) Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ἀνήκει στήν «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς», δηλ. εἶναι νεστοριανός!

Β) Οἱ Λόγοι 43, 2, 7 καί 29 τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ δέν εἶναι στήν πραγματικότητα δικοί του, ἀλλά ἑνός νεστοριανοῦ ἀσκητοῦ.

Γ) Ἡ Δ´ Ἐπιστολή του κι αὐτή δέν εἶναι δική του, ἀλλά ἀνήκει σέ ἕνα μονοφυσίτη.

Δ)  Οἱ σαρανταένα (41) Λόγοι πού «ἀνακάλυψε»τό 1983 στή βιβλιοθήκη τῆς Ὀξφόρδης ὁ καθηγητής S. Brock ὑπό τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ θεωροῦνται γνήσιοι λόγοι τοῦ Ἁγίου ἐνῷ εἶναι γεμᾶτοι ἀπό κακοδοξίες.

.              Μέ τό βιβλίο μου φρονῶ πώς, κατά τό δυνατόν, ἀναιρέθηκαν οἱ παραπάνω πλάνες, οἱ ὁποῖες ἔχουν, ἄν γίνουν ἀποδεκτές, τίς ἑξῆς συνέπειες:
.            Ἄν ὁ ἅγιος Ἰσαάκ εἶναι –μή γένοιτο!-νεστοριανός, τότε οἱ νεστοριανοί ἔχουν τήν θεία χάρη κι ἔχουν τή δυνατότητα νά φθάσουν στήν τελειότητα τῶν Ἁγίων. Τό ἴδιο ἰσχύει, ἄν οἱ πλήρεις Χάριτος Λόγοι του 43, 2, 7 καί 29 εἶναι τοῦ νεστοριανοῦ Ἰωάννη  τοῦ Dalyatha.  Σημαίνει πώς οἱ νεστοριανοί ἔχουν ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες!
.               Ἐπίσης τό ἴδιο ἰσχύει, ἄν ἡ ὑπέροχη Δ´ Ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου ἀνήκει στόν φοβερό μονοφυσίτη «ἐπίσκοπο» Φιλόξενο. Καί οἱ μονοφυσίτες ἔχουν καί αὐτοί πλήρη τήν Θ. Χάρη!
.              Ἔτσι σύμφωνα μέ τούς ψευδο-ερευνητές δέν ὑπάρχει διαφορά στήν ἐμπειρία μεταξύ ὀρθοδόξων, νεστοριανῶν καί μονοφυσιτῶν. Ἔτσι προωθεῖται …μαλακά καί…πνευματικά ὁ οἰκουμενισμός στήν πιό λεπτή καί οὐσιαστική πτυχή τῆς Ὀρθοδοξίας: τήν ἐν Χριστῷ ἄσκηση, τήν ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή.
.               Ταυτόχρονα, διά τῆς ἰσχυρῆς προπαγάνδας τους οἱ οἰκουμενιστές θεολόγοι μοιάζουν σάν νά λένε σ᾽ ὅσους μελετοῦν τά ἔργα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ (καί εἶναι πάρα πολλοί οἱ ἀναγνῶστες του): «Δέν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, ἀλλά μπορεῖτε νά διδαχθεῖτε ἀπό τά ἔργα του. Μάθετε γιά τήν ἀγάπη, τήν ταπεινοφροσύνη, τήν προσευχή κλπ. Ὅλοι οἱ…. Χριστιανοί ἔχουν τή Χάρη του Θεοῦ. Οἱ διαφορές Ὀρθοδόξων, Παπικῶν, προτεσταντῶν, μονοφυσιτῶν, νεστοριανῶν εἶναι ἀσήμαντες καί χωρίς ἐπιπτώσεις στή ζωή καί τίς ἐμπειρίες τους».
.            Αὐτό ἔχει καί μιά ἄλλη, ἐξ ἴσου ὀλέθρια, συνέπεια. Ἀνακόπτεται τό ρεῦμα ἐπιστροφῆς στήν Ὀρθοδοξία τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν, πού ἐνθουσιάζονται ἀπό τούς λόγους τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, ἀφοῦ ὅλοι οἱ νεοεποχίτες «θεολόγοι» τούς βεβαιώνουν ὅτι δέν εἶναι ὀρθόδοξος!
.             
Παραταῦτα ὑπάρχουν καί χειρότερα πού ἀφοροῦν στούς τελευταίους 41 λόγους πού ἀνακάλυψε ὁ Brock. Σέ πολλούς ἀπ᾽αὐτούς ὑπάρχουν δύο βασικές κακοδοξίες.

1. Ὁ Νεστοριανισμός, ἡ φρικτή αἵρεση κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός δέν εἶναι μιά Ὑπόστασις, ἕνα Πρόσωπο, ἀλλά …δύο!  αὐτή δέχεται καί ὁ Ψευδο-ισαάκ.
.           Ἰδού ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα ἀπό τόν 11ο Λόγο του: Δέν διστάζουμε νά ἀποκαλοῦμε τήν ἀνθρώπινη φύση  τοῦ Κυρίου μας – καί εἶναι πραγματικά Ἄνθρωπος- «Θεό»καί «Δημουργό» καί «Κύριο». Διότι Αὐτός [ὁ Θεός]… μέ τό θέλημά Του κατοίκησε σ΄Ἐκεῖνον [τον Ἄνθρωπο Χριστό] δίνοντας σ΄Ἐκεῖνον τήν τιμή τῆς Θεότητος Του …. Αὐτός παραχώρησε᾽σ᾽Ἐκεῖνον  [τόν ἄνθρωπο Χριστό] ὅτι θά μποροῦσε νά λατρεύεται χωρίς διάκριση μαζί μ΄Αὐτόν μέ  μιά μοναδική πράξη προσκυνήσεως γιά τόν Ἄνθρωπο πού ἔγινε Κύριος καί γιά τή Θεότητα ἐξ ἴσου, ἐνῷ οἱ δύο φύσεις διατηροῦνται μέ τά ἰδιώματά τους χωρίς  νά ὑπάρχει καμμιά διαφορά στήν τιμή πού τούς ἀποδίδεται.
.           
Παραθέτω, γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, τό παραπάνω ἀπόσπασμα στήν ἀγγλική μετάφραση  πού ἔκανε ἀπό τό  συριακό πρωτότυπο  ὁ καθηγητής S. Brock : …we do not hesitate to call the humanity of our Lord- He being truly Man- “God” and  “Creator” and “ Lord” …For He…willingly dwelt in Him giving Him the honour of His divinity…He granted to Him that He should be worshipped with Him indistinguishably, with a single act of worship for the Man who became Lord and  for the Divinity equally, while the (two) natures are preserved with their properties, without there being any difference of honour(  S. Brock, ISAAC OF NINEVEH “The second part” 1995 chapt. XI p.59).
.             
Γιά τόν προσεκτικό ἀναγνώστη εἶναι φανερή ἡ σχιζοφρενική κακοδοξία τοῦ Ψευδο-ισαάκ πού ἀπηχεῖ τήν κακοδοξία τοῦ Νεστορίου καί τῶν διδασκάλων του σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.  Ὁ Χριστός εἶναι «Αὐτός» καί «Ἑκεῖνος».  «Αὐτός» (ὁ Θεός Λόγος)  παραχωρεῖ σ᾽«Ἐκεῖνον»( στόν Ἄνθρωπο Χριστό») νά λατρεύεται μαζί του. Δέν ὑπάρχει, λέει ὁ ψευδο-ισαάκ, διαφορά στήν προσκύνηση πού τούς ἀποδίδεται!  Πρόκειται γιά δύο πρόσωπα. Ἡ κάθε φύσις ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη ἔχει τό δικό της πρόσωπο καί …συστεγάζονται στό λεγόμενο «πρόσωπο τῆς ἑνώσεως». Τέτοιες κακοδοξίες δέν ὑπάρχουν πουθενά στά γνήσια κείμενα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ. Οὔτε στό διασωθέν, ἔστω καί στρεβλωμένο, συριακό πρωτότυπο οὔτε καί στήν ἀρχαιοελληνική μετάφραση.

2. Ὠριγενισμός, ἡ θεωρία τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων.  Ὅλοι θά πᾶνε στόν Παράδεισο!  Ἡ κόλαση, λέει ὁ Ψευδο-ισαάκ, ἔχει προσωρινό χαρακτήρα καί εἶναι γιά λίγους, ὅπως λέει τό ἀπόσπασμα τοῦ ὀπισθοφύλλου. Δηλαδή ὁ Θεός κι αὐτούς πού τόν ἀγαποῦν κι αὐτούς πού τόν μισοῦν κι αὐτούς πού χλεύαζαν τό Εὐαγγέλιο του, κι αὐτούς πού ἔκαναν τίς πιό ἄνομες πράξεις, πού δέν θέλησαν ποτέ οὔτε κἄν νά ἀκούσουν γιά τόν Χριστό, ὅλους μά…ὅλους, θέλουν δέν θέλουν, θά τούς φέρει σέ κοινωνία μαζί Του, θά τούς βάλει στόν Παράδεισο!  Ἔσχατος καί ἀντίχριστος παραλογισμός. Ἰδού σχετικά ἀποσπάσματα :
«Στό τέλος ἀπό ἀγάπη θά ἀνακεφαλαιώσει ὁ Θεός τήν ὅλη πορεία τῆς οἰκονομίας τῆς κτίσης.  Στό νέο κόσμο ἡ ἀγάπη τοῦ Κτίστη θά κυβερνᾶ κάθε λογικό κτίσμα…Γιατί ὁ Θεός δημιούργησε τά λογικά ὄντα γιά νά ἀγάλλονται ὅλα ἐντός Του, τόσο τά δίκαια ὅσο καί τά πονηρά»!
«Πρέπει λοιπόν νά καταλάβεις, πώς ἐνῷ φαινομενικά ὁ Θεός ἐνεργεῖ μέ ἀφορμή τίς δικές μας πράξεις, στήν πραγματικότητα Ἐκεῖνος μᾶς ὁδηγεῖ διά τῆς μέριμνάς Του ὅπου ἐπιθυμεῖ.  Ὁ στόχος Του εἶναι νά πραγματοποιήσει μέ κάθε τρόπο τό θέλημά Του, πού ἀποβλέπει στό δικό μας ὄφελος».
.             
Ἔχει διαβάσει κανείς ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρας τέτοια «θεολογία»; Ὁ Θεός θά μᾶς ὁδηγήσει ὅπου ἐπιθυμεῖ.  Θά πραγματοποιήσει μέ κάθε τρόπο τό θέλημά Του! Τό δῶρο τῆς ἐλευθερίας, τῆς αὐτεξουσίου πορείας πρός τόν Χριστό ἔχει ἀπωλεσθεῖ.  Καί βέβαια ἐμφανίζει ὁ ψευτοάγιος αὐτός τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό –μή γένοιτο! –ψεύτη, ἀφοῦ στό Εύαγγέλιό του μᾶς ἔχει πεῖ τά ἀντίθετα καί γιά τήν ἐλευθερία («Ὅστις θέλει…») καί γιά τήν αἰωνία κόλαση (πορεύσονται εἰς κόλασιν αἰώνιον»).
.          Καί ἕνα τελευταῖο ἀπόσπασμα: «Εἶναι ξεκάθαρο πώς ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει τούς πεπτωκότες, καί πώς δέν θά ἀφήσει τούς δαίμονες νά παραμείνουν στήν δαιμονική τους κατάσταση, οὔτε τούς ἁμαρτωλούς στίς ἁμαρτίες τους. Ἀντιθέτως θά τούς ὁδηγήσει σέ μιά ἑνιαία κατάσταση ἀναλλοίωτης τελειότητας…σ΄αὐτήν τήν κατάσταση τῆς τέλειας ἀγάπης καί τῆς ἀπάθειας τοῦ νοῦ, τήν ὁποία κατέχουν ἤδη οἱ ἅγιοι ἀγγελοι…Ἴσως νά φθάσουν σέ μιά τελειότητα ἀκόμη μεγαλύτερη καί ἀπό αὐτήν τῆς παρούσας ὕπαρξης τῶν ἀγγέλων»!!!

.              Φρίττει κανείς μέ τίς παραπάνω βλάσφημες ἀνοησίες!  Ἄγγελοι ἅγιοι ἁμαρτωλοί καί δαίμονες, ὅλοι μαζί σέ μιά κοινωνία συμφυρμοῦ, ἀταξίας καί παραφροσύνης.  Καί οἱ δαίμονες ἀνώτεροι ἀπό τούς Ἀγγέλους!
.             Ἔχουν ὅλα αὐτά καμμία ἔστω καί τήν παραμικρή σχέση μέ τόν Ἅγιο Ἰσαάκ; Ἄν ἔχουν –μή γένοιτο! – τότε καί ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά ἔχουμε σχέση μ᾽αὐτόν.  Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε τά γνήσια συγγράμματά του καί τίς ἀξιόπιστες μαρτυρίες ὅλων τῶν μετ΄αὐτόν ἁγίων Πατέρων πού μᾶς βεβαιώνουν γιά τήν καθαρή καί τελεία, ὀρθόδοξη πίστη του καί τήν ἐν Χριστῷ τελειότητά του.
.            Ὅσον ἀφορᾶ στό βιβλίο «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ καί τά τρία τομίδια μαύρου χρώματος μέ  τίτλο «Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Ἀσκητικά» τῶν ἐκδόσεων Θεσβίτης, πρέπει νά γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες τους ὅτι περιέχουν προβληματικές γιά τήν ὀρθόδοξη παράδοση ἰδέες καί χρειάζεται μεγάλη προσοχή ἡ μελέτη τους. Ἐξ ἄλλου ἀφοῦ ἔχουμε τό ὕδωρ «τό ζῶν καί ἀλλόμενον» τῶν αὐθεντικῶν λόγων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, γιατί θά πρέπει νά πίνουμε ἀπό ἀμφιβόλου καθαρότητος νερό πού μπορεῖ νά βλάψει τήν πνευματική μας ὑγεία; 

Μέρος Β´ : ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 2/3: Ψυχοθεραπευτικά γιατροσόφια καί τό φάρμακο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς

 

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν ΝϚ´ Λόγο
τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου
ἐκδ. «Ρηγοπούλου», θεσσαλονίκη  1977, σελ. 221.

Τρεῖς τρόποι εἰσι, δι᾽ ὧν πᾶσα ψυχὴ λογικὴ τῷ Θεῷ προσεγγίσαι δύναται:
Ἢ διὰ θερμότητος πίστεως,
ἢ διὰ φόβου,
ἢ διὰ παιδείας.
Οὐδεὶς δὲ δύναται προσεγγίσαι τῇ τοῦ Θεοῦ ἀγάπῃ, εἰ μὴ προηγήσηται εἷς τῶν τριῶν τρόπων τούτων.

Σχολιάστε

ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΟΧΘΟ…! «Ὁ σύγχρονος τεχνολογικὸς ἄνθρωπος θέλει, ὅσο μπορεῖ, νὰ … κάθεται. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀγωνίζεται νὰ … μὴν ἀγωνίζεται. Ἀντιθέτως ἡ ἀσκητικὴ σκέψη θεωρεῖ τὴν περιφρόνηση τῆς ἀναπαύσεως σὰν βασικὴ ἀρετή»!(Ἰω. Κορναράκης)

Ἀνάπαυση μέσα στὸ μόχθο… !

Ἰωάν. Κορναράκη,
(Ὁμοτ.) Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
«Ἀνταύγειες τῆς πατερικῆς ἐρήμου μέσα στὸ σύγχρονο κόσμο»
(Ψήγματα ἀπὸ τὴν πνευματικὴν ἐμπειρίαν Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου),

 ἔκδ. Π. Πουρναρᾶ,
Θεσσαλονίκη 1972,  σ. 51-58

ΑΝΤΑΥΓ..           Ἡ βασικὴ ἐπιδίωξη τῶν τεχνολογικῶν κατακτήσεων ἐντοπίζεται εὔστοχα στὴν ἐξασφάλιση κάθε φορὰ καὶ τελειοτέρων ἀνέσεων μέσα στὴν περιοχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου βίου. Ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος δηλαδὴ ὑπηρετεῖ δουλικὰ καὶ ἀσταμάτητα μία βασικὴ ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος, τὴν ἀκατάσχετη τάση γιὰ ἄνεση, γιὰ ἀνάπαυση!
.            Φαίνεται ὅτι ἡ νοσταλγία τοῦ Παραδείσου, τὴν ὁποία καὶ ὁ Μπερδιάγιεφ ὑπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στὴν κοσμική της διαστροφὴ) σὲ μία ψυχικὴ ροπὴ πρὸς τὴν ἀμεριμνησία, τὴ νωχέλεια, τὴν ἀνάπαυση τοῦ σώματος καὶ τοῦ νοῦ. Ὁ τεχνολογικὸς αἰώνας μας, ὅπως διαμορφώνει τὴ ζωή μας, ἐντείνει συνεχῶς τὴν ψυχικὴ δίψα γιὰ ἄνεση, γιὰ ἀνάπαυση. Ἤδη ὁ αἰώνας αὐτὸς κατόρθωσε νὰ περιορίσει πολλὲς ἀναγκαῖες ἐργασίες τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁπλῆ πίεση ἑνὸς διακόπτη ἢ ἑνὸς ἠλεκτρικοῦ πλήκτρου. Ἔτσι ὁ σύγχρονος τεχνολογικὸς ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὶς προσδοκίες καὶ τὶς κρυφὲς ἀγωνίες του, γιὰ ἀνάπαυση καὶ ἄνεση, σὲ μερικὰ θαυματουργικὰ κουμπιά. Θέλει νὰ κινεῖ μόνο τὸ δακτυλάκι του σὲ κάθε βασικὸ ἢ δευτερεῦον ἔργο τῆς ζωῆς καὶ … τίποτε περισσότερο!! Ὁ σωματικὸς κόπος καὶ μόχθος τοῦ φαίνεται σὰν μία ἀδικαιολόγητη ἀδικία τῆς φύσεως, σὰν μία προσβολὴ τῆς «ἀριστοκρατικῆς» του ὑποστάσεως. Θέλει, ὅσο μπορεῖ, νὰ … κάθεται! Νὰ ἀναπαύεται καὶ νὰ τρυγᾶ τὶς εὐχάριστες μόνο ἐμπειρίες τῆς ζωῆς! Ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος τὸν ἔχει κακομάθει ἀθεράπευτα..!
.           Ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀνέσεως καὶ τῆς ἀναπαύσεως ἀπὸ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, μὲ μία συνεχῶς αὐξανομένη μανία, εἶναι ἕνα σύμπτωμα ἀρκετὰ ἀνησυχητικό. Γιατί δείχνει πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι κουρασμένος, πολὺ βαθειὰ κουρασμένος!
.           Ἡ κόπωσή του αὐτὴ ἴσως νὰ προέρχεται βασικὰ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ψυχολογικὰ ἔχει παραιτηθεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀπὸ τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Ἢ τουλάχιστον ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἀγωνίζεται μὲ ἀγχώδη τρόπο νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Ἡ δυνατότητα τῶν θαυμαστῶν ἀνέσεων, ποὺ ὁ ἴδιος θὰ μποροῦσε νὰ ἀπολαύσει ἢ ποὺ οἱ ἄλλοι ἀπολαμβάνουν, τὸν παροτρύνει ἀσυνείδητα σὲ μία ξέφρενη ἀναζήτηση τῆς ἀναπαύσεως καὶ μάλιστα τῆς σωματικῆς. Ἀλήθεια, ἀγωνίζεται νὰ … μὴν ἀγωνίζεται!
.           Ἀλλὰ βέβαια ἡ ψυχολογικὴ θέση ποὺ παίρνει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μπροστὰ στὸν μόχθο τῆς ζωῆς εἶναι θέση φυγῆς. Ἡ τεχνολογία μὲ τὶς «μαγικές» της ὑποσχέσεις γιὰ ἀνάπαυση καί… ραθυμία δὲν εἶναι τὸ πρωταρχικὸ αἴτιο αὐτῆς τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ ἕνας παράγων ποὺ ἐντείνει μία πολὺ βαθειὰ σύγκρουση μέσα στὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου: τὴ σύγκρουσή του μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Ἡ δίψα γιὰ ἄνεση ποὺ ἐντείνει ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος εὑρίσκει κατάλληλο ἔδαφος στὴν βασικὴ ψυχικὴ σύγκρουση τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί, ἀλήθεια, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγωνίζεται συνειδητὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὴν προσωπικότητά του μὲ τὴν δύναμη ἑνὸς αὐθεντικοῦ ἰδανικοῦ τῆς ζωῆς, διασπαθίζει τὸν ἑαυτό του στὶς ἀπεγνωσμένες προσπάθειες γιὰ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἀνάπαυση. Ξοδεύεται ψυχολογικὰ καὶ πνευματικὰ σὲ μία ἀγχώδη προσπάθεια ποὺ ἐπιδιώκει νὰ κατακτήσει τὸ τέλος, χωρὶς νὰ ἔχει βιώσει τὴν ἀρχή. Φθείρεται σὲ μία ἐπιδίωξη ὑπαρξιακῆς κερδοσκοπίας καὶ φιλαργυρίας, χωρὶς νὰ ἔχει καταθέσει κανένα «κεφάλαιο» αὐθεντικοῦ μόχθου στὸ ταμεῖο τῆς ζωῆς. Καταντᾶ λοιπὸν ἕνας ἀξιοθρήνητος Δὸν Κιχώτης ποὺ ἐμπαίζει τὸν ἀνόητο ὑπηρέτη του! Ἀγωνίζεται θεατρινίστικα κερδίζοντας τελικὰ τὴν πικρὴ ἐμπειρία τῆς ψευδαισθήσεως. Ὁ ἀγώνας του εἶναι πράγματι μία ἀπεγνωσμένη προσπάθεια νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴ ζωή, γι’ αὐτὸ διψᾶ τὴν ἀνάπαυση, κυνηγᾶ τὴν ἄνεσηἩ θέση τοῦ ἀσκητοῦ τῆς ἐρήμου εἶναι κι’ ἐδῶ διαμετρικὰ ἀντίθετη. Θὰ ἔλεγε κανεὶς «παράλογη», ἀφοῦ ἐπιδιώκει τὸν ψυχικὸ καὶ σωματικὸ μόχθο γιὰ νὰ βιώσει τὴν ἀνάπαυση.

.             Καὶ πρῶτα-πρῶτα ἡ ἀσκητικὴ σκέψη θεωρεῖ τὴν περιφρόνηση τῆς ἀναπαύσεως σὰν βασικὴ ἀρετή. «Πρὸ δὲ πασῶν τῶν ἀρετῶν, ἡ τῆς ἀναπαύσεως καταφρόνησις». Ἡ περιφρόνηση αὐτὴ ἐξασφαλίζει στὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα τὴν ἐλευθερία τοῦ βιώματος. Γιατί ὅποιος ἔχει πάρει μία ἀρνητικὴ θέση ἔναντι τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς «τρυφῆς», μοιάζει μ’ ἕνα πανέτοιμο σὲ κάθε στιγμὴ πολεμιστή. Ὁ σωματικὸς ἀλλὰ καὶ ψυχικὸς μόχθος εἶναι λοιπὸν ἕνα ἀφυπνιστικὸ βιωματικὸ στοιχεῖο, ὅταν ἐντάσσεται μέσα στὴν προσπάθεια τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. «Ἡ γὰρ ἐλπὶς τῆς ζωῆς ταύτης χαυνοῖ τὴν διάνοιαν». Ἐκεῖνος ποὺ στηρίζει τὶς φιλοδοξίες του στὶς ἀνέσεις καὶ τὶς ἀναπαύσεις αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀποχαυνώνεται παραλυτικά. «Ἡ ἀνάπαυσις καὶ ἡ ἀργία, ἀπώλεια ψυχῆς ἐστι καὶ πλείω τῶν δαιμόνων δύνανται βλάψαι αὗται». Μόνον δὲ «οἱ ἄφρονες προτιμῶσι τὴν μικρὰν ἀνάπαυσιν τὴν ἐγγύς, ὑπὲρ τὴν ἀπέχουσαν βασιλείαν, ἀγνοοῦντες, ὅτι κρεῖσσον ὑπομεῖναι κολάσεις ἐν τῷ ἀγῶνι, ὑπὲρ τὸ ἀναπαυθῆναι ἐν τῇ στρωμνῇ τῆς ἐπιγείου βασιλείας ἐν κατακρίσει ραθυμίας». Ἡ ἀκατάσχετη τάση γιὰ ἀνάπαυση ψυχικὴ καὶ σωματικὴ συσκοτίζει τὸν νοῦ καὶ διαταράσσει καὶ ἐδῶ τὴν ἱκανότητα τῆς ἀξιολογικῆς ἐπιλογῆς. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγωνίζεται νά…ἀναπαύεται ἐπιλέγει στόχους ποὺ εἶναι κατώτεροι τῶν αὐθεντικῶν πνευματικῶν ἐπιδιώξεων. Καὶ τοῦτο ἀσφαλῶς ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀφροσύνη. Γιὰ τοῦτο· «ὅταν θέλησῃς προσεγγίσαι τῷ Θεῷ τῇ καρδίᾳ σου, πρῶτον ἐν τοῖς σωματικοῖς κόποις δεῖξον αὐτῷ τὸν πόθον σουΛόγισαι δὲ τὴν ἀργίαν, ἀρχὴν τῆς σκοτώσεως τῆς ψυχῆς» .
.           Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δὲν πρέπει νὰ νομίσει κανείς, ὅτι οἱ σωματικοὶ κόποι ἢ γενικὰ ἢ ὁποιαδήποτε ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς, σὰν ἕνα ἁπλὸ βιωματικὸ γεγονός, εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσοδυναμεῖ μὲ πνευματικὴ ἀφύπνιση καὶ προκοπή. Οἱ ταλαιπωρίες αὐτῆς τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ εἶναι πνευματικὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς τῆς προσωπικότητας, πρέπει νὰ ἐντάσσονται φυσιολογικὰ στὴν πνευματικὴ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου. «Οἱ σωματικοὶ κόποι ἄνευ τῆς τοῦ νοῦ καθαρότητος, ὡς ἄτεκνος μήτρα καὶ μαστοὶ κατάξηροι … Καὶ τὸ μὲν σῶμα κατάκοπον ποιοῦσιν, ἐκριζοῦν δὲ τὰ πάθη ἐκ τοῦ νοός, οὐ φροντίζουσι. Διὰ τοῦτο θεριοῦσιν οὐδὲν…». Δὲν φθάνει ἁπλῶς νὰ βασανίζεσαι στὴ ζωὴ αὐτή. Πρέπει ὁ μόχθος καὶ τὸ «μαρτύριο» αὐτοῦ τοῦ βασανισμοῦ νὰ ἀποτελεῖ φυσιολογικὴ πορεία καὶ ἐξέλιξη τῆς πνευματικότητος τῆς προσωπικότητος γιὰ νὰ εἶναι ἕνα αὐθεντικὸ μαρτύριο.
.           Ἐξ ἄλλου οὔτε μπορεῖ κανεὶς νὰ συμβιβάσει τὰ ἀσυμβίβαστα. Δηλαδὴ νὰ ζεῖ ἐνάρετα ἀλλὰ χωρὶς ταλαιπωρία. Κάτι τέτοιο θὰ ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἀκροβατισμὸ ἐπάνω στὸ κενό, χωρὶς τὸ συρμάτινο σχοινί. «Ὁ θέλων ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ εἶναι ἀμέριμνος καὶ τοῦτο ἐπιθυμῶν, καὶ τῇ ἀρετῇ διατρίβειν ἐπιποθῶν, οὗτος κενός ἐστιν ἐκ ταύτης τῆς ὁδοῦ». Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος ποὺ θὰ ὑπέθαλπε μέσα τοῦ ἀσυνείδητα τὴ δίψα γιὰ ἀνάπαυση, θὰ φιλοξενοῦσε «στοργικὰ» μία διαταραχὴ τῶν λογισμῶν ποὺ θὰ ἐνόθευε ἐπικίνδυνα τὴν πνευματικότητά του. Λοιπόν· «Μίσησον τὸν πλατυσμόν, ἵνα διαφυλάξῃς τοὺς διαλογισμούς σου ἀταράχους … φρόντισον μόνης τῆς ψυχῆς σου, ἵνα σώσῃς αὐτὴν ἐκ τοῦ διασκορπισμοῦ τῆς ἐνδοτάτης γαλήνης». Ὁ πνευματικὸς λοιπὸν ἀγωνιστὴς καὶ κατ’ ἐξοχὴν ὁ ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου πρέπει νὰ συντηρεῖ μέσα του τὴν ἑτοιμότητα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ μόχθου τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ καὶ πρέπει νὰ περιφρονεῖ «ἀνακλαστικὰ» κάθε σκέψη ἢ διάθεση ἀναπαύσεως. Γιατί τὸ λάδι ποὺ συντηρεῖ τὴν καντήλα τοῦ ἀσκητικοῦ του βιώματος εἶναι ἀκριβῶς ὁ σωματικὸς καὶ ψυχικὸς μόχθος. Ἔτσι «ὅταν εὕρῃς εἰρήνην ἐν τῇ ὁδῷ σου ἀναλλοίωτον, τότε φοβήθητι. Διότι μακρὰν ἀπέχεις ἐκ τῆς εὐθείας τρίβου τῆς πατουμένης ὑπὸ τῶν μοχθηρῶν ποδῶν τῶν ἁγίων. Ὅσον γὰρ διαβαίνεις ἐν τῇ ὁδῷ τῆς πόλεως τῆς βασιλείας καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ πόλει πλησιάζεις, τοῦτο ἔστω σοι τὸ σημεῖον· ἡ ἰσχὺς τῶν πειρασμῶν ἀπαντᾶ σοι, καὶ ὅσον πλησιάζεις καὶ προκόπτεις, τοσοῦτον οἱ πειρασμοὶ πληθύνονται κατά σοῦ». Τὸ καθαρὸ ἀπὸ κάθε ἀρνητικὸ στοιχεῖο ἀσκητικὸ μάτι βλέπει τοὺς μόχθους καὶ τὶς ταλαιπωρίες τῆς ζωῆς αὐτῆς τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν «ἐγκόσμιο» ἄνθρωπο. Κάθε ἄνεση, κάθε «σιωπὴ» τῶν πειρασμῶν, τὴν ἐκτιμᾶ σὰν παγίδα τοῦ πονηροῦ, ἐπειδὴ «ὁ διάβολος ἐξ ἀρχῆς ἐν ἐπαγγελίᾳ καὶ φρονήματι τῆς ἀναπαύσεως θηρεύει ἡμᾶς». Γι’ αὐτὸ «ἐὰν ἴδῃς σαυτόν, ὅτι ἀνεπαύθης ἐκ τῆς ὀχλήσεως τῶν παθῶν, μὴ πιστεύσῃς σεαυτῷ· ἐνέδραν γάρ τίνα ἐνεδρεύει σοι ὁ ἐχθρός».
.           Ὁ φόβος μπροστὰ στὴν σιωπὴ τῶν πειρασμῶν, τὴν ἀπουσία τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου, πρέπει νὰ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι· «μετὰ τὴν ἀναπαυσιν» ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, ἀκολουθεῖ, χάρις ἀκριβῶς στὶς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου, «πολλὴ ὄχλησις καὶ ταραχή». Ἐνῶ ἀντίθετα· «πάσῃ διὰ Θεὸν ταλαιπωρίᾳ, ἄνεσις ἀκολουθεῖ». Μάλιστα, κι’ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀσκητικοῦ παραλόγου ποὺ καθορίζει τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀναπαύσεως, μέσα στὴ «ψύχα» τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου, μέσα στὴ βασανιστικὴ ἀγκαλιὰ τῶν πειρασμῶν, βιώνεται ἡ ἀναπαύουσα…ἀνάπαυση. «Ἔνδοθεν αὐτῶν ἀπόκειται ἡ θεία ἀνάπαυσις». Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστής, ὅταν βιώνει μία δοκιμασία ἢ μία ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς, ἕνα πειρασμό, βιώνει συγχρόνως δυὸ ἀντιφατικὲς καταστάσεις· τὸν ψυχικὸ μόχθο καὶ τὴν ἀνάπαυση. Αὐτὸς ποὺ ἔχει μυηθεῖ στὸ μυστήριο τῆς ἀσκήσεως ἀναπαύεται πράγματι ἐπάνω στὸ ὀδυνηρὸ καμίνι τῆς δοκιμασίας. Περίεργο, κι’ ἴσως παράλογο, ἀλλὰ ἀληθινό. Ἡ δοκιμασία χαλκεύει καὶ οἰκοδομεῖ τὴν ἐσωτερικὴ ἑνότητα τῆς προσωπικότητος, ἡ ὁποία ἀναπαύει καὶ ἀναγεννᾶ.
.           Ἔτσι πράγματι, ὅταν ἡ προσωπικότης προσανατολίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ ὁλόψυχα στὴ «τιμία» βίωση τῆς δοκιμασίας, τότε ἡ βαθμιαίως συγκροτουμένη ἐσωτερικὴ ἑνότης μεταβάλλει τὸν πειρασμὸ σὲ μία οὐράνια ἀναπαυτικὴ στρωμνή.
.           Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς εἶπε στὸν ἅγιο Ἰσαὰκ τὴν ἱστορία αὐτή.  Ἐπειδὴ στὰ πρῶτα βήματα τῆς μοναχικῆς μου ζωῆς, «ἤμην ἐν λύπῃ ἐκ τῶν πειρασμῶν», ἐπισκέφθηκα ἕνα τίμιο γέροντα γιὰ νὰ ἐξομολογηθῶ τὴ βαθειά μου θλίψη γιὰ τὴν ψυχική μου ταλαιπωρία. Ὁ γέροντας ἦταν ἄρρωστος στὸ κρεββάτι καὶ ἀφοῦ τὸν ἀσπάσθηκα, ἐκάθισα πλησίον του καὶ τοῦ εἶπα μὲ πολλὴ πίκρα. Προσευχήσου, Πάτερ μου, γιὰ μένα. Οἱ πειρασμοὶ μὲ ταλαιπωροῦν ἀφάνταστα καὶ μὲ γεμίζουν μὲ πολλὴ λύπη. Ὁ γέροντας, ἀφοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια του, μοῦ εἶπε· «σὺ νεώτερος εἶ, καὶ οὐκ ἀφίησιν ὁ Θεὸς ἐπὶ σὲ πειρασμούς». Ἀλλὰ ἐγὼ τοῦ ἀπήντησα· ἂν καὶ εἶμαι πολὺ νέος, δοκιμάζομαι μὲ πειρασμούς, «ἰσχυρῶν ἀνδρῶν». Τότε λοιπόν, εἶπε ὁ γέροντας, ὁ Θεὸς θέλει νὰ σὲ κάνει σοφὸ μὲ τοὺς μεγάλους πειρασμούς. Καὶ πάλιν ὅμως ἀπήντησα· πῶς θὰ μὲ κάνει σοφὸ ὁ Θεός, ἀφοῦ ἐγὼ «καθ’ ἡμέραν γεύομαι τοῦ θανάτου;». Κι’ ὁ γέροντας προσέθεσε· «ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ σε, σιώπα. Μέλλει ὁ Θεὸς δοῦναι σοι τὴν χάριν αὐτοῦ». Κι’ ἐπειδὴ δὲν εἶχα πιὰ τί νὰ ἀπαντήσω στὶς πραγματικὰ ἀποστομωτικὲς ἀπαντήσεις τοῦ σοφοῦ ἀναχωρητοῦ, ὁ γέροντας μοῦ διηγήθηκε τὴν πορεία τῶν δικῶν του πειρασμῶν γιὰ νὰ παρηγορηθῶ καὶ νὰ ἡσυχάσω.
.           Πρέπει νὰ γνωρίζεις, παιδί μου, εἶπε, ὅτι ἔμενα μὲ ἐπολέμησαν οἱ δαίμονες τριάντα ὁλόκληρα χρόνια. Τὰ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ αὐτά, καὶ πιὸ πολλὰ ἴσως, τὰ ἔζησα χωρὶς καμμιὰ βοήθεια. Μόλις ἄρχισα νὰ διανύω τὸ εἰκοστὸ πέμπτο ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι πὼς ἀναπαύομαι κάπως μέσα στοὺς πειρασμούς μου. Ὅταν δὲ ἔφθανε στὸ τέλος του τὸ τριακοστὸ ἔτος τῶν πειρασμῶν μου, τόσο πολὺ «ἐκραταιώθη ἡ ἀνάπαυσις, ὡς μηδὲ τὸ μέτρον αὐτῆς εἰς ὅσον προέβη γινώσκειν με». Καὶ τώρα, προσέθεσε ὁ γέροντας, ὅταν σηκώνομαι νὰ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ τρεῖς ἡμέρες συνεχῶς ἂν σταθῶ ὄρθιος, «εἰς ἔκπληξιν μετὰ τοῦ Θεοῦ γίνομαι καὶ τοῦ κόπου οὐδόλως αἰσθάνομαι». Καὶ συνόψισε τὴ συγκλονιστικὴ περιπέτεια τῶν πειρασμῶν του μ’ αὐτὰ τὰ λόγια. «Ἰδοὺ τὸ ἔργον τοῦ πολλοῦ καιροῦ ποίαν ἀνάπαυσιν ἀπλήρωτον ἀπεγέννησεν».

.           Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρεῖ εὐτυχισμένο τὸν ἑαυτό του, ἂν θὰ μποροῦσε νὰ βιώσει τὴν «δυστυχία» μιᾶς δοκιμασίας ἐξαντλητικῆς, σὰν μία ψυχαγωγία καὶ ἀνάπαυση. Ἀλλὰ ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος τὸν ἔχει κακομάθει, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ὁ ἴδιος μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ. Ἔτσι τὸ ἀσκητικὸ μήνυμα γιὰ ἕνα στοργικὸ ἐναγκαλισμὸ τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου φαίνεται σ’ αὐτὸν σὰν ἕνας νοσηρὸς ψίθυρος. Σὰν μία ἀφροσύνη χωρὶς ὅρια.
.           Κι ὅμως, τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα μακαρίζει αὐτοὺς ποὺ συμφιλιώνονται μὲ τὴν ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος χάριν τῆς πνευματικῆς τους προκοπῆς. Γιατί αὐτοὶ θὰ ἀναπαυθοῦν στὰ σκηνώματα τῆς «αἰωνίου ζωῆς». «Μακάριοι οἱ περιζωσάμενοι τὰς ὀσφύας αὐτῶν πρὸς τὴν θλίψεων θάλασσαν ἐν ἁπλότητι καὶ ἀνεξετάστῳ τρόπῳ, χάριν τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης, καὶ μὴ δόντες νῶτα. Οὗτοι ταχέως πρὸς λιμένα τῆς βασιλείας διασώζονται καὶ ἀναπαύονται ἐν σκηνώμασι τῶν καλῶς κοπιασάντων καὶ ψυχαγωγοῦνται ἐκ τῆς ταλαιπωρίας αὐτῶν, καὶ ἀγάλλονται ἐν τῇ εὐφροσύνῃ τῆς ἐλπίδος αὐτῶν».

 ΠΗΓΗ ἀνεπεξεργάστου ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΓΕΡΩ-ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΚΑΡΟΥΛΙΩΤΗΣ 3 («Τό μοναδικό βιβλίο πού εἶχε ἦταν ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ».)

Ὁ ἀκτήμων γέρων Φιλάρετος Καρουλιώτης [Γ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

Ἅγιον Ὄρος 2011, σελ. 54 – 63.
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/22/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ/ 

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/23/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ-2/

.            Εἶχε καί ἕνα κύπελλο καί ἔλεγε ὅτι μ’ αὐτό κάνει τρεῖς δουλειές. Πίνει νερό, τό χρησιμοποιεῖ γιά κουτάλα, ὅταν μαγειρεύη, καί γιά μιστρί ὅταν κτίζη. Ἦταν ἀκτήμων, πάμπτωχος, ρακενδύτης καί ἀνυπόδητος. Ἀλλά ἀπό τήν μεγάλη του ἀγάπη θυσίαζε τήν ἡσυχία του καί γύριζε στά γειτονικά κελλιά γιά νά μαζεύη ἐλεημοσύνη ὅ,τι τοῦ ἔδιναν. Ὕστερα πήγαινε στά ἀνήμπορα γεροντάκια καί τά μοίραζε.
.            Ἐργόχειρο δέν ἔκανε. Ἀσχολεῖτο μέ τή νοερά προσευχή. Κομποσχοίνι δέν κρατοῦσε ἀλλά ἔλεγε τήν εὐχή κάνοντας μέ τό δάκτυλό του τήν κίνηση σάν νά κρατοῦσε κομποσχοίνι. Ὅλες τίς Ἀκολουθίες τίς ἔκανε λέγοντας τήν εὐχή καί τό μοναδικό βιβλίο πού εχε ταν ββς σαάκ. Αὐτόν εἶχε μυσταγωγό καί δάσκαλό του.
.            Γιά περισσότερη ἡσυχία κατέφευγε κατά καιρούς σέ σχισμές βράχων καί προσευχόταν ἐπί ὧρες καί ἡμέρες. Τόν πολεμοσαν δαίμονες πού μφανίζονταν μπροστά του καί ατός τούς διωχνε μέ τό σημεο το σταυρο παγγέλλοντας τό «ναστήτω Θεός καί διασκορπισθήτωσαν ο χθροί ατο…». Ἄλλες φορές τοῦ ἔρριχναν πέτρες στήν λαμαρινένια σκεπή του καί ἔκαναν θόρυβο μεγάλο, χωρίς νά παθαίνη τίποτε ἡ σκεπή.
.            Εἶχε μεγάλη ἁπλότητα καί τελεία ξενητεία. Δέν ἤξερε ἄν ὑπάρχουν ἄνθρωποι στόν κόσμο. Δέν ρωτοῦσε, δέν γνώριζε ἀνθρώπους παρά μόνο μοναχούς. Πίστευε τι μόνο ατός καί Θεός πάρχει στόν κόσμο. Ἔκανε μεγάλες νηστεῖες. Ἔτρωγε συνήθως φραγκόσυκα καί παξιμάδι. Ἔβραζε ἀγριοσέλινα καί τά ἔτρωγε γιά μία ἑβδομάδα. Ὅταν πήγαινε ὁ Πνευματικός νά τόν κοινωνήση, ἔφευγε γρήγορα, γιατί δέν ὑπέφερε τήν δυσωδία πού ἀνέδιδαν τά χαλασμένα χόρτα τά ὁποῖα ἔτρωγε ὁ γερω-Φιλάρετος. Συμβούλευε καί τόν γερω-Γεδεών, πού ἦταν τότε νέος μοναχός: «Θά τρῶς τέτοια χόρτα, παιδί μου, καί στό τέλος θά τρῶς λίγο παξιμάδι καί θά ζῆς».
.            Καί ἐνῶ ζοῦσε τόσο ἀσκητικά γιά μία περίοδο ὁ γερω-Φιλάρετος δέν κοινωνοῦσε. Εἶχε ἐξομολογηθῆ στόν Πνευματικό ὅτι τήν παραμονή ἔφαγε ροφό καί ὁ Πνευματικός δέν τόν ἄφηνε νά κοινωνήση. Ἕνας διακριτικός Γέροντας κατάλαβε ὅτι κάτι συμβαίνει καί ρωτώντας τόν γερω-Φιλάρετο βρῆκε τήν ἄκρη. Ροφό ὁ γερω-Φιλάρετος ἔλεγε τό σκουληκιασμένο παξιμάδι. Δέν ἤξερε ὅτι ὁ ροφός εἶναι ψάρι. Ἔτσι φαίνεται τό ἄκουσε ἀπό κάποιον γιά ἀστεῖο, αὐτός τό πίστεψε καί ἔλεγε ὅτι τρώει ροφό.
.        Εχε τέτοια εαισθησία καί κανε τόσο καθαρή ξομολόγηση μέ βαθειά μετάνοια, στε μετά πό χρόνια θυμήθηκε καί ξωμολογήθηκε τι, ταν ταν κηπουρός στήν Σταυρονικήτα, κοβε μικρά τά κολοκυθάκια καί δέν τφηνε νά μεγαλώσουν. Καί ατό τό θεωροσε δικία καί κλαιγε παρηγόρητα.

, ,

Σχολιάστε

ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ
ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ δημόσιες σχέσεις, οἱ «τρυφεροὶ» οἰκουμενιστικοὶ ἐναγκαλισμοί, τὰ μνημόνια συνεργασίας, τὰ μορατόρια, τὰ ὀρατόρια, ἡ ἔργοις ἀπαξίωση τῶν παραδοσιακῶν δομῶν, θεσμῶν καὶ μορφῶν, ἡ ἀνθρώπινη σοφία, μὲ λίγα λόγια ἡ Ἐκκοσμίκευση, ροκανίζουν ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ τὸ μυστικὸ σωτηριῶδες μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπονευρώνουν τὴν ὁμολογία τῆς Πίστεως. Ἔτσι λίγο λίγο ἔχει ἐξαπλωθεῖ μιὰ χυλοποιημένη ἀντίληψη γιὰ τὴν ὀρθοδοξία.
.         Ἐν συνεχείᾳ λοιπόν τῆς χθεσινῆς ἀναρτήσεως «ΘΕΩΡΙΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ
 ΚΑΙ ΕΝΑ “ΟΡΑΤΟΡΙΟ” ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΝ ΣΥΡΟ» (https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/12/θεωρίες-θεολογικῆς-συνωμοσίας-καὶ-ἕ/ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» ἀναρτᾶ τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα, ὅπου δίδεται ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῶν τυμπανισμῶν τῆς οἰκουμενιστικῆς συναυλίας…!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΗΝΟΣ»
[σελ. 250 κ. ἑξ.]

κεφ. 5.3 
«Ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ καί οἱ Λόγοι του,
ἄγκιστρο Ὀρθοδοξίας γιά κάθε ἄνθρωπο.»

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἡ οἰκουμενιστική στόχευση τοῦ Ἀλφέγιεφ, ἡ προσπάθεια παρουσιάσεως τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ ὡς ἀδογματικοῦ, εἶναι νομίζουμε πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως. Ὅσον ἀφορᾶ στήν τοποθέτησή του ὅτι «ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ διέσχισε τούς ὁμολογιακούς φραγμούς» καί ὅτι «τά γραπτά του συνεχίζουν νά τραβοῦν τήν προσοχή τῶν χριστιανῶν πού ἀνήκουν σέ διάφορες παραδόσεις» μπορεῖ νά πεῖ κανείς ὅτι λέγει περίπου τήν ἀλήθεια. Ὄντως ἀπευθύνεται πρός πάντας ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, σέ κάθε ἄνθρωπο. Τά γραπτά του ἔχουν τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ἄρωμα τῆς Ὀρθοδοξίας, καί γι᾽ αὐτό τόν λόγο τραβοῦν τήν προσοχή ὄχι μόνο τῶν Ὀρθοδόξων ἀλλά καί τῶν ἑτεροδόξων. Διψοῦν οἱ πλανεμένοι ἀδελφοί μας τῆς Δύσεως γιά τήν ζῶσα καί ζωοποιό ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί δέν τή βρίσκουν στίς ψευδοεκκλησίες τους. Ἡ συνέχεια ὅμως ὅσων γράφει ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων, ὅτι δηλαδή «μοιράζονται τήν κοινή πίστη στό Χριστό», δέν ἀνταποκρίνεται στήν ἀλήθεια. Οἱ ἑτερόδοξοι δέν μοιράζονται τήν σωτήρια πίστη τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, δηλαδή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν ὁποία ἀνήκει. Γι᾽ αὐτό ἀναζητοῦν τή σωτηρία, ἀλλά δέν μποροῦν νά τή βροῦν ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστοῦ. Ὑπ᾽ αὐτήν τήν ἔννοια «ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ διασχίζει τούς ὁμολογιακούς φραγμούς», ὄχι ἀδιαφορώντας γιά τό δόγμα, ἀλλά καθαιρώντας ὀχυρώματα, «λογισμούς καί πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ» (B´ Kορ. ι´ 4-5)· καταλύοντας τούς ψευδομολογιακούς φραγμούς, τά ψευδῆ δόγματα καί τίς ψευδοεκκλησίες τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποκόψει πολλούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· καλώντας τούς πλανεμένους ἀδελφούς στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διά τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τοῦ ἁγίου µαπτίσματος, ὅπως θά δοῦμε πιό κάτω.
.          Ὅσον ἀφορᾶ στήν πρόταση τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος γιά μετάφραση ἔργων τοῦ συρφετοῦ τῶν ποικίλων κακοδόξων συγγραφέων, τό δέλεαρ τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, πού προβάλλει, δέν εἶναι ἀρκετά ἑλκυστικό, γιά νά παρασύρει τούς θεολόγους στή μελέτη καί τήν ἐνασχόλησή τους μέ τούς συγχρόνους καί συντοπίτες τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ αἱρετικούς. Ποιά σύγκριση μπορεῖ νά ὑπάρξει μεταξύ τῶν θεοπνεύστων Λόγων τοῦ Ἁγίου καί τῶν συγκεχυμένων συγγραφῶν π.χ. τοῦ Ἰωάννου τοῦ Dalyatha ἀπό τό ἔργο τοῦ ὁποίου παραθέσαμε ἀποσπάσματα; Τό καταπληκτικό ἀγκίστρι τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, οἱ Λόγοι του, σαγηνεύουν τούς ἀναγνῶστες μέ τήν κλήση τους στή μετοχή τῆς θείας ζωῆς.
.          Ὁ Ἅγιος ὄντως ἀπευθύνει μιά πανανθρώπινη κλήση ἀπό τό ἐρημητήριό του. Γίνεται μωρός, ὅπως γράφει, καί ἐκθέτει ταπεινά καί ταυτόχρονα ἀρχοντικά τίς ἐν Χριστῷ ἐμπειρίες του χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ἀδελφῶν. Τούς καλεῖ στή μετοχή τῆς ὄντως ζωῆς, στή μετοχή τῆς Χάριτος. Ἀλλά ὁ λόγος του εἶναι σαφής. Ἡ κλήση του λεπτή καί διακριτική πρός πάντας γίνεται μέ ἀρνητικό καί θετικό τρόπο. Ἰδού ὁ ἀρνητικός μέ τόν ὁποῖο προειδοποιεῖ τούς ἀναγνῶστες του ὅτι χωρίς τίς θεμελιώδεις προϋποθέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δηλαδή πίστη καί βάπτισμα, τίποτα ἁγιοπνευματικό δέν μποροῦν νά ἀπολαύσουν:

 Οὐδέποτε γὰρ καταλαμβάνεται ἡ πίστις, ἡ παρέχουσα πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος, ἐκ τῶν ἀβαπτίστων ἢ ἐκ τῶν ἐφθαρμένων τὴν διάνοιαν ἐκ τῆς ἀληθείας. Πληροφορία γὰρ τῆς πίστεως ἀποκαλύπτεται τοῖς ὑψηλοῖς ἐν τῇ ψυχῇ, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῶν τρόπων τῶν προσεχόντων εἰς τὴν διαγωγὴν τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου.

Οὐδέποτε κατορθώνεται ἡ πίστη, πού παρέχει τήν βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας, ἀπό τούς ἀβάπτιστους ἤ ἀπό ὅσους ἔχουν φθαρμένη τή διάνοιά τους λόγῳ τῆς ἀποστασίας τους ἀπό τήν ἀλήθεια. Ἡ βεβαιότητα τῆς πίστεως ἀποκαλύπτεται στίς ψυχές πού βρίσκονται ὑψηλά ἀνάλογα μέ τήν προσπάθεια γιά τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου.

.          Μέ τό ἐπίρρημα “οὐδέποτε”, ἄνευ ἄλλων ἐπεξηγήσεων, ἀποκλείει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ οἱαδήποτε ἐμπειρία τῆς Χάριτος ὑπό ἀβαπτίστων καί αἱρετικῶν. Στό παραπάνω ἀπόσπασμα διδάσκει ὅτι τό χάρισμα τῆς βεβαιότητος τῆς πίστεως, δηλαδή ἡ πλήρης ἐμπιστοσύνη καί παράδοση στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖ νά δοθεῖ σέ κανένα ἀβάπτιστο ἤ αἱρετικό. Προσφέρεται σέ πιστούς καί βαπτισμένους πού ἔχουν ὑψηλή πνευματική κατάσταση ἀνάλογα μέ τήν τελειότητά τους κατά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου. Τέτοια πίστη ἔχουν οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καί οἱ Ἐρημίτες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραδώσει τήν ζωή τους στήν πρόνοια καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Βασική προϋπόθεση γιά τό δῶρο αὐτό τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ὀρθή Πίστη καί τό Ἅγιο Βάπτισμα.

.          Ἰδού τώρα καί ὁ θετικός τρόπος ὡς κλῆσις στήν Ὀρθοδοξία:

«Ἕκαστον ἀγαθὸν ἐνεργούμενον ἐν σοὶ νοητῶς καὶ ἐν κρυπτῷ, ἔχε αὐτὸ ἀκριβῶς. Ὅτι τὸ βάπτισμα καὶ ἡ πίστις γεγόνασί σοι μεσῖται πρὸς αὐτό, ἐν οἷς ἐκλήθης ὑπὸ τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἀγαθὰ ἔργα αὐτοῦ, σύν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι».

Kάθε ἀγαθό πού ἐνεργεῖται μέσα σου νοητῶς καί κρυπτῶς κράτησέ το μέ ἀκρίβεια, γιατί τό βάπτισμα καί ἡ πίστη ἔγιναν γιά σένα μεσίτες πρό αὐτό. Δι᾽ αὐτῶν (δηλ. τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς πίστεως) κλήθηκες ὑπό τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στά ἀγαθά Του ἔργα σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.

.          Τό βάπτισμα καί ἡ πίστις εἶναι μεσίτες μας πρός κάθε χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.          Ἐδῶ μέ τήν ἀντωνυμία “ἕκαστον” περικλείει μέσα στά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κάθε ἕνα καί ὅλα μαζί τά νοητά καί κρυπτά ἀγαθά, τά ὁποῖα ἀπολαμβάνουν οἱ κεκαθαρμένοι καί θεωμένοι χριστιανοί. Αὐτά τά ὅρια τά χαράσσουν ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί τό βάπτισμα. Τό βάπτισμα καί ἡ πίστις εἶναι οἱ μεσίτες τῶν πιστῶν πρός κάθε πνευματικό καρπό. Δι᾽ αὐτῶν, διά τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς Πίστεως κληθήκαμε ὑπό τοῦ Kυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νά ἐπιτύχουμε τά ἀγαθά ἔργα του καί μάλιστα τά «ἐνεργούμενα νοητῶς καί ἐν κρυπτῷ», δηλαδή τήν ὑψηλή πνευματική κατάσταση τῆς θεωρίας, τήν ἀπόλαυση ἐν κρυπτῷ τῆς Θείας Χάριτος.
.          Μέ λεπτό τρόπο ὁ Ἀββᾶς μας καλεῖ τόν κάθε ἄνθρωπο στή μόνη σωτήρια Ὁδό: τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.          Δυστυχῶς γιά τόν Ἱλαρίωνα Ἀλφέγιεφ καί τούς ποικίλους οἰκουμενιστές ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ δέν μεταίρει τά ὅρια ἅ ἔθεντο οἱ Ἅγιοι Πατέρες, τόν φραγμό τόν ὁποῖο «περιέθηκε» ὁ Χριστός στήν Ἄμπελό Του, τήν Ἐκκλησία του. Kαλεῖ ὅλους στήν Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλησία ἀποκαλύπτοντάς τους τόν ἐσωτερικό, μεταμορφωμένο διά τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Χάριτος κόσμο του καί προειδοποιώντας τους ὅτι μετά τό Βάπτισμα ἀπαιτοῦνται σκληροί πνευματικοί ἀγῶνες, γιά νά ἐπέλθει ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν. Γράφει ὁ Ἀββᾶς μας:

 Ἰδοὺ γὰρ τὸ βάπτισμα δωρεὰν συγχωρεῖ, καὶ οὐ ζητεῖ ὅλως τι, ἀλλ᾽ ἢ πίστιν· ἐν τῇ μετανοίᾳ δὲ τῶν ἁμαρτιῶν τῇ μετὰ τὸ βάπτισμα, οὐ δωρεάν, ἀλλὰ ζητεῖ κόπους καὶ θλίψεις καὶ λύπας τῆς κατανύξεως καὶ δάκρυα καὶ κλαυθμὸν καιροῦ πολλοῦ καὶ οὕτω συγχωρεῖ…».

Ἰδού τό βάπτισμα συγχωρεῖ δωρεάν καί [ὁ Θεός] δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο παρά πίστη. Ὅμως κατά τή μετάνοια γιά τίς ἁμαρτίες μας, μετά τό βάπτισμα, [ὁ Θεός] δέν συγχωρεῖ δωρεάν, ἀλλά ζητεῖ γιά πολύ καιρό κόπους καί θλίψεις καί λύπη πού ὁδηγοῦν στήν κατάνυξη καί δάκρυα καί κλαυθμό καί ἔτσι συγχωρεῖ.

βλ. σχετ.:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/,https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/20/ἀναίρεση-ἀφορμῶν-πνευματικῆς-συγχ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/24/στὸν-ἀστερισμὸ-τῆς-παραχαράξη-ἀπὸ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/09/οἱ-“μυστικοί”-τὸ-…μυστικὸ-τῶν-οἰκ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/20/5491/]

, , , ,

Σχολιάστε