Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος

ΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν ΝϚ´ Λόγο
τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου
ἐκδ. «Ρηγοπούλου», θεσσαλονίκη  1977, σελ. 221.

Τρεῖς τρόποι εἰσι, δι᾽ ὧν πᾶσα ψυχὴ λογικὴ τῷ Θεῷ προσεγγίσαι δύναται:
Ἢ διὰ θερμότητος πίστεως,
ἢ διὰ φόβου,
ἢ διὰ παιδείας.
Οὐδεὶς δὲ δύναται προσεγγίσαι τῇ τοῦ Θεοῦ ἀγάπῃ, εἰ μὴ προηγήσηται εἷς τῶν τριῶν τρόπων τούτων.

Advertisements

Σχολιάστε

ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΟΧΘΟ…! «Ὁ σύγχρονος τεχνολογικὸς ἄνθρωπος θέλει, ὅσο μπορεῖ, νὰ … κάθεται. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀγωνίζεται νὰ … μὴν ἀγωνίζεται. Ἀντιθέτως ἡ ἀσκητικὴ σκέψη θεωρεῖ τὴν περιφρόνηση τῆς ἀναπαύσεως σὰν βασικὴ ἀρετή»!(Ἰω. Κορναράκης)

Ἀνάπαυση μέσα στὸ μόχθο… !

Ἰωάν. Κορναράκη,
(Ὁμοτ.) Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
«Ἀνταύγειες τῆς πατερικῆς ἐρήμου μέσα στὸ σύγχρονο κόσμο»
(Ψήγματα ἀπὸ τὴν πνευματικὴν ἐμπειρίαν Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου),

 ἔκδ. Π. Πουρναρᾶ,
Θεσσαλονίκη 1972,  σ. 51-58

ΑΝΤΑΥΓ..           Ἡ βασικὴ ἐπιδίωξη τῶν τεχνολογικῶν κατακτήσεων ἐντοπίζεται εὔστοχα στὴν ἐξασφάλιση κάθε φορὰ καὶ τελειοτέρων ἀνέσεων μέσα στὴν περιοχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου βίου. Ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος δηλαδὴ ὑπηρετεῖ δουλικὰ καὶ ἀσταμάτητα μία βασικὴ ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος, τὴν ἀκατάσχετη τάση γιὰ ἄνεση, γιὰ ἀνάπαυση!
.            Φαίνεται ὅτι ἡ νοσταλγία τοῦ Παραδείσου, τὴν ὁποία καὶ ὁ Μπερδιάγιεφ ὑπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στὴν κοσμική της διαστροφὴ) σὲ μία ψυχικὴ ροπὴ πρὸς τὴν ἀμεριμνησία, τὴ νωχέλεια, τὴν ἀνάπαυση τοῦ σώματος καὶ τοῦ νοῦ. Ὁ τεχνολογικὸς αἰώνας μας, ὅπως διαμορφώνει τὴ ζωή μας, ἐντείνει συνεχῶς τὴν ψυχικὴ δίψα γιὰ ἄνεση, γιὰ ἀνάπαυση. Ἤδη ὁ αἰώνας αὐτὸς κατόρθωσε νὰ περιορίσει πολλὲς ἀναγκαῖες ἐργασίες τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁπλῆ πίεση ἑνὸς διακόπτη ἢ ἑνὸς ἠλεκτρικοῦ πλήκτρου. Ἔτσι ὁ σύγχρονος τεχνολογικὸς ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὶς προσδοκίες καὶ τὶς κρυφὲς ἀγωνίες του, γιὰ ἀνάπαυση καὶ ἄνεση, σὲ μερικὰ θαυματουργικὰ κουμπιά. Θέλει νὰ κινεῖ μόνο τὸ δακτυλάκι του σὲ κάθε βασικὸ ἢ δευτερεῦον ἔργο τῆς ζωῆς καὶ … τίποτε περισσότερο!! Ὁ σωματικὸς κόπος καὶ μόχθος τοῦ φαίνεται σὰν μία ἀδικαιολόγητη ἀδικία τῆς φύσεως, σὰν μία προσβολὴ τῆς «ἀριστοκρατικῆς» του ὑποστάσεως. Θέλει, ὅσο μπορεῖ, νὰ … κάθεται! Νὰ ἀναπαύεται καὶ νὰ τρυγᾶ τὶς εὐχάριστες μόνο ἐμπειρίες τῆς ζωῆς! Ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος τὸν ἔχει κακομάθει ἀθεράπευτα..!
.           Ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀνέσεως καὶ τῆς ἀναπαύσεως ἀπὸ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, μὲ μία συνεχῶς αὐξανομένη μανία, εἶναι ἕνα σύμπτωμα ἀρκετὰ ἀνησυχητικό. Γιατί δείχνει πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι κουρασμένος, πολὺ βαθειὰ κουρασμένος!
.           Ἡ κόπωσή του αὐτὴ ἴσως νὰ προέρχεται βασικὰ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ψυχολογικὰ ἔχει παραιτηθεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀπὸ τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Ἢ τουλάχιστον ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἀγωνίζεται μὲ ἀγχώδη τρόπο νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Ἡ δυνατότητα τῶν θαυμαστῶν ἀνέσεων, ποὺ ὁ ἴδιος θὰ μποροῦσε νὰ ἀπολαύσει ἢ ποὺ οἱ ἄλλοι ἀπολαμβάνουν, τὸν παροτρύνει ἀσυνείδητα σὲ μία ξέφρενη ἀναζήτηση τῆς ἀναπαύσεως καὶ μάλιστα τῆς σωματικῆς. Ἀλήθεια, ἀγωνίζεται νὰ … μὴν ἀγωνίζεται!
.           Ἀλλὰ βέβαια ἡ ψυχολογικὴ θέση ποὺ παίρνει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μπροστὰ στὸν μόχθο τῆς ζωῆς εἶναι θέση φυγῆς. Ἡ τεχνολογία μὲ τὶς «μαγικές» της ὑποσχέσεις γιὰ ἀνάπαυση καί… ραθυμία δὲν εἶναι τὸ πρωταρχικὸ αἴτιο αὐτῆς τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ ἕνας παράγων ποὺ ἐντείνει μία πολὺ βαθειὰ σύγκρουση μέσα στὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου: τὴ σύγκρουσή του μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Ἡ δίψα γιὰ ἄνεση ποὺ ἐντείνει ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος εὑρίσκει κατάλληλο ἔδαφος στὴν βασικὴ ψυχικὴ σύγκρουση τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί, ἀλήθεια, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγωνίζεται συνειδητὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὴν προσωπικότητά του μὲ τὴν δύναμη ἑνὸς αὐθεντικοῦ ἰδανικοῦ τῆς ζωῆς, διασπαθίζει τὸν ἑαυτό του στὶς ἀπεγνωσμένες προσπάθειες γιὰ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἀνάπαυση. Ξοδεύεται ψυχολογικὰ καὶ πνευματικὰ σὲ μία ἀγχώδη προσπάθεια ποὺ ἐπιδιώκει νὰ κατακτήσει τὸ τέλος, χωρὶς νὰ ἔχει βιώσει τὴν ἀρχή. Φθείρεται σὲ μία ἐπιδίωξη ὑπαρξιακῆς κερδοσκοπίας καὶ φιλαργυρίας, χωρὶς νὰ ἔχει καταθέσει κανένα «κεφάλαιο» αὐθεντικοῦ μόχθου στὸ ταμεῖο τῆς ζωῆς. Καταντᾶ λοιπὸν ἕνας ἀξιοθρήνητος Δὸν Κιχώτης ποὺ ἐμπαίζει τὸν ἀνόητο ὑπηρέτη του! Ἀγωνίζεται θεατρινίστικα κερδίζοντας τελικὰ τὴν πικρὴ ἐμπειρία τῆς ψευδαισθήσεως. Ὁ ἀγώνας του εἶναι πράγματι μία ἀπεγνωσμένη προσπάθεια νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴ ζωή, γι’ αὐτὸ διψᾶ τὴν ἀνάπαυση, κυνηγᾶ τὴν ἄνεσηἩ θέση τοῦ ἀσκητοῦ τῆς ἐρήμου εἶναι κι’ ἐδῶ διαμετρικὰ ἀντίθετη. Θὰ ἔλεγε κανεὶς «παράλογη», ἀφοῦ ἐπιδιώκει τὸν ψυχικὸ καὶ σωματικὸ μόχθο γιὰ νὰ βιώσει τὴν ἀνάπαυση.

.             Καὶ πρῶτα-πρῶτα ἡ ἀσκητικὴ σκέψη θεωρεῖ τὴν περιφρόνηση τῆς ἀναπαύσεως σὰν βασικὴ ἀρετή. «Πρὸ δὲ πασῶν τῶν ἀρετῶν, ἡ τῆς ἀναπαύσεως καταφρόνησις». Ἡ περιφρόνηση αὐτὴ ἐξασφαλίζει στὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα τὴν ἐλευθερία τοῦ βιώματος. Γιατί ὅποιος ἔχει πάρει μία ἀρνητικὴ θέση ἔναντι τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς «τρυφῆς», μοιάζει μ’ ἕνα πανέτοιμο σὲ κάθε στιγμὴ πολεμιστή. Ὁ σωματικὸς ἀλλὰ καὶ ψυχικὸς μόχθος εἶναι λοιπὸν ἕνα ἀφυπνιστικὸ βιωματικὸ στοιχεῖο, ὅταν ἐντάσσεται μέσα στὴν προσπάθεια τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. «Ἡ γὰρ ἐλπὶς τῆς ζωῆς ταύτης χαυνοῖ τὴν διάνοιαν». Ἐκεῖνος ποὺ στηρίζει τὶς φιλοδοξίες του στὶς ἀνέσεις καὶ τὶς ἀναπαύσεις αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀποχαυνώνεται παραλυτικά. «Ἡ ἀνάπαυσις καὶ ἡ ἀργία, ἀπώλεια ψυχῆς ἐστι καὶ πλείω τῶν δαιμόνων δύνανται βλάψαι αὗται». Μόνον δὲ «οἱ ἄφρονες προτιμῶσι τὴν μικρὰν ἀνάπαυσιν τὴν ἐγγύς, ὑπὲρ τὴν ἀπέχουσαν βασιλείαν, ἀγνοοῦντες, ὅτι κρεῖσσον ὑπομεῖναι κολάσεις ἐν τῷ ἀγῶνι, ὑπὲρ τὸ ἀναπαυθῆναι ἐν τῇ στρωμνῇ τῆς ἐπιγείου βασιλείας ἐν κατακρίσει ραθυμίας». Ἡ ἀκατάσχετη τάση γιὰ ἀνάπαυση ψυχικὴ καὶ σωματικὴ συσκοτίζει τὸν νοῦ καὶ διαταράσσει καὶ ἐδῶ τὴν ἱκανότητα τῆς ἀξιολογικῆς ἐπιλογῆς. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγωνίζεται νά…ἀναπαύεται ἐπιλέγει στόχους ποὺ εἶναι κατώτεροι τῶν αὐθεντικῶν πνευματικῶν ἐπιδιώξεων. Καὶ τοῦτο ἀσφαλῶς ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀφροσύνη. Γιὰ τοῦτο· «ὅταν θέλησῃς προσεγγίσαι τῷ Θεῷ τῇ καρδίᾳ σου, πρῶτον ἐν τοῖς σωματικοῖς κόποις δεῖξον αὐτῷ τὸν πόθον σουΛόγισαι δὲ τὴν ἀργίαν, ἀρχὴν τῆς σκοτώσεως τῆς ψυχῆς» .
.           Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δὲν πρέπει νὰ νομίσει κανείς, ὅτι οἱ σωματικοὶ κόποι ἢ γενικὰ ἢ ὁποιαδήποτε ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς, σὰν ἕνα ἁπλὸ βιωματικὸ γεγονός, εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσοδυναμεῖ μὲ πνευματικὴ ἀφύπνιση καὶ προκοπή. Οἱ ταλαιπωρίες αὐτῆς τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ εἶναι πνευματικὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς τῆς προσωπικότητας, πρέπει νὰ ἐντάσσονται φυσιολογικὰ στὴν πνευματικὴ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου. «Οἱ σωματικοὶ κόποι ἄνευ τῆς τοῦ νοῦ καθαρότητος, ὡς ἄτεκνος μήτρα καὶ μαστοὶ κατάξηροι … Καὶ τὸ μὲν σῶμα κατάκοπον ποιοῦσιν, ἐκριζοῦν δὲ τὰ πάθη ἐκ τοῦ νοός, οὐ φροντίζουσι. Διὰ τοῦτο θεριοῦσιν οὐδὲν…». Δὲν φθάνει ἁπλῶς νὰ βασανίζεσαι στὴ ζωὴ αὐτή. Πρέπει ὁ μόχθος καὶ τὸ «μαρτύριο» αὐτοῦ τοῦ βασανισμοῦ νὰ ἀποτελεῖ φυσιολογικὴ πορεία καὶ ἐξέλιξη τῆς πνευματικότητος τῆς προσωπικότητος γιὰ νὰ εἶναι ἕνα αὐθεντικὸ μαρτύριο.
.           Ἐξ ἄλλου οὔτε μπορεῖ κανεὶς νὰ συμβιβάσει τὰ ἀσυμβίβαστα. Δηλαδὴ νὰ ζεῖ ἐνάρετα ἀλλὰ χωρὶς ταλαιπωρία. Κάτι τέτοιο θὰ ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἀκροβατισμὸ ἐπάνω στὸ κενό, χωρὶς τὸ συρμάτινο σχοινί. «Ὁ θέλων ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ εἶναι ἀμέριμνος καὶ τοῦτο ἐπιθυμῶν, καὶ τῇ ἀρετῇ διατρίβειν ἐπιποθῶν, οὗτος κενός ἐστιν ἐκ ταύτης τῆς ὁδοῦ». Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος ποὺ θὰ ὑπέθαλπε μέσα τοῦ ἀσυνείδητα τὴ δίψα γιὰ ἀνάπαυση, θὰ φιλοξενοῦσε «στοργικὰ» μία διαταραχὴ τῶν λογισμῶν ποὺ θὰ ἐνόθευε ἐπικίνδυνα τὴν πνευματικότητά του. Λοιπόν· «Μίσησον τὸν πλατυσμόν, ἵνα διαφυλάξῃς τοὺς διαλογισμούς σου ἀταράχους … φρόντισον μόνης τῆς ψυχῆς σου, ἵνα σώσῃς αὐτὴν ἐκ τοῦ διασκορπισμοῦ τῆς ἐνδοτάτης γαλήνης». Ὁ πνευματικὸς λοιπὸν ἀγωνιστὴς καὶ κατ’ ἐξοχὴν ὁ ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου πρέπει νὰ συντηρεῖ μέσα του τὴν ἑτοιμότητα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ μόχθου τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ καὶ πρέπει νὰ περιφρονεῖ «ἀνακλαστικὰ» κάθε σκέψη ἢ διάθεση ἀναπαύσεως. Γιατί τὸ λάδι ποὺ συντηρεῖ τὴν καντήλα τοῦ ἀσκητικοῦ του βιώματος εἶναι ἀκριβῶς ὁ σωματικὸς καὶ ψυχικὸς μόχθος. Ἔτσι «ὅταν εὕρῃς εἰρήνην ἐν τῇ ὁδῷ σου ἀναλλοίωτον, τότε φοβήθητι. Διότι μακρὰν ἀπέχεις ἐκ τῆς εὐθείας τρίβου τῆς πατουμένης ὑπὸ τῶν μοχθηρῶν ποδῶν τῶν ἁγίων. Ὅσον γὰρ διαβαίνεις ἐν τῇ ὁδῷ τῆς πόλεως τῆς βασιλείας καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ πόλει πλησιάζεις, τοῦτο ἔστω σοι τὸ σημεῖον· ἡ ἰσχὺς τῶν πειρασμῶν ἀπαντᾶ σοι, καὶ ὅσον πλησιάζεις καὶ προκόπτεις, τοσοῦτον οἱ πειρασμοὶ πληθύνονται κατά σοῦ». Τὸ καθαρὸ ἀπὸ κάθε ἀρνητικὸ στοιχεῖο ἀσκητικὸ μάτι βλέπει τοὺς μόχθους καὶ τὶς ταλαιπωρίες τῆς ζωῆς αὐτῆς τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν «ἐγκόσμιο» ἄνθρωπο. Κάθε ἄνεση, κάθε «σιωπὴ» τῶν πειρασμῶν, τὴν ἐκτιμᾶ σὰν παγίδα τοῦ πονηροῦ, ἐπειδὴ «ὁ διάβολος ἐξ ἀρχῆς ἐν ἐπαγγελίᾳ καὶ φρονήματι τῆς ἀναπαύσεως θηρεύει ἡμᾶς». Γι’ αὐτὸ «ἐὰν ἴδῃς σαυτόν, ὅτι ἀνεπαύθης ἐκ τῆς ὀχλήσεως τῶν παθῶν, μὴ πιστεύσῃς σεαυτῷ· ἐνέδραν γάρ τίνα ἐνεδρεύει σοι ὁ ἐχθρός».
.           Ὁ φόβος μπροστὰ στὴν σιωπὴ τῶν πειρασμῶν, τὴν ἀπουσία τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου, πρέπει νὰ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι· «μετὰ τὴν ἀναπαυσιν» ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, ἀκολουθεῖ, χάρις ἀκριβῶς στὶς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου, «πολλὴ ὄχλησις καὶ ταραχή». Ἐνῶ ἀντίθετα· «πάσῃ διὰ Θεὸν ταλαιπωρίᾳ, ἄνεσις ἀκολουθεῖ». Μάλιστα, κι’ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀσκητικοῦ παραλόγου ποὺ καθορίζει τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀναπαύσεως, μέσα στὴ «ψύχα» τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου, μέσα στὴ βασανιστικὴ ἀγκαλιὰ τῶν πειρασμῶν, βιώνεται ἡ ἀναπαύουσα…ἀνάπαυση. «Ἔνδοθεν αὐτῶν ἀπόκειται ἡ θεία ἀνάπαυσις». Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστής, ὅταν βιώνει μία δοκιμασία ἢ μία ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς, ἕνα πειρασμό, βιώνει συγχρόνως δυὸ ἀντιφατικὲς καταστάσεις· τὸν ψυχικὸ μόχθο καὶ τὴν ἀνάπαυση. Αὐτὸς ποὺ ἔχει μυηθεῖ στὸ μυστήριο τῆς ἀσκήσεως ἀναπαύεται πράγματι ἐπάνω στὸ ὀδυνηρὸ καμίνι τῆς δοκιμασίας. Περίεργο, κι’ ἴσως παράλογο, ἀλλὰ ἀληθινό. Ἡ δοκιμασία χαλκεύει καὶ οἰκοδομεῖ τὴν ἐσωτερικὴ ἑνότητα τῆς προσωπικότητος, ἡ ὁποία ἀναπαύει καὶ ἀναγεννᾶ.
.           Ἔτσι πράγματι, ὅταν ἡ προσωπικότης προσανατολίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ ὁλόψυχα στὴ «τιμία» βίωση τῆς δοκιμασίας, τότε ἡ βαθμιαίως συγκροτουμένη ἐσωτερικὴ ἑνότης μεταβάλλει τὸν πειρασμὸ σὲ μία οὐράνια ἀναπαυτικὴ στρωμνή.
.           Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς εἶπε στὸν ἅγιο Ἰσαὰκ τὴν ἱστορία αὐτή.  Ἐπειδὴ στὰ πρῶτα βήματα τῆς μοναχικῆς μου ζωῆς, «ἤμην ἐν λύπῃ ἐκ τῶν πειρασμῶν», ἐπισκέφθηκα ἕνα τίμιο γέροντα γιὰ νὰ ἐξομολογηθῶ τὴ βαθειά μου θλίψη γιὰ τὴν ψυχική μου ταλαιπωρία. Ὁ γέροντας ἦταν ἄρρωστος στὸ κρεββάτι καὶ ἀφοῦ τὸν ἀσπάσθηκα, ἐκάθισα πλησίον του καὶ τοῦ εἶπα μὲ πολλὴ πίκρα. Προσευχήσου, Πάτερ μου, γιὰ μένα. Οἱ πειρασμοὶ μὲ ταλαιπωροῦν ἀφάνταστα καὶ μὲ γεμίζουν μὲ πολλὴ λύπη. Ὁ γέροντας, ἀφοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια του, μοῦ εἶπε· «σὺ νεώτερος εἶ, καὶ οὐκ ἀφίησιν ὁ Θεὸς ἐπὶ σὲ πειρασμούς». Ἀλλὰ ἐγὼ τοῦ ἀπήντησα· ἂν καὶ εἶμαι πολὺ νέος, δοκιμάζομαι μὲ πειρασμούς, «ἰσχυρῶν ἀνδρῶν». Τότε λοιπόν, εἶπε ὁ γέροντας, ὁ Θεὸς θέλει νὰ σὲ κάνει σοφὸ μὲ τοὺς μεγάλους πειρασμούς. Καὶ πάλιν ὅμως ἀπήντησα· πῶς θὰ μὲ κάνει σοφὸ ὁ Θεός, ἀφοῦ ἐγὼ «καθ’ ἡμέραν γεύομαι τοῦ θανάτου;». Κι’ ὁ γέροντας προσέθεσε· «ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ σε, σιώπα. Μέλλει ὁ Θεὸς δοῦναι σοι τὴν χάριν αὐτοῦ». Κι’ ἐπειδὴ δὲν εἶχα πιὰ τί νὰ ἀπαντήσω στὶς πραγματικὰ ἀποστομωτικὲς ἀπαντήσεις τοῦ σοφοῦ ἀναχωρητοῦ, ὁ γέροντας μοῦ διηγήθηκε τὴν πορεία τῶν δικῶν του πειρασμῶν γιὰ νὰ παρηγορηθῶ καὶ νὰ ἡσυχάσω.
.           Πρέπει νὰ γνωρίζεις, παιδί μου, εἶπε, ὅτι ἔμενα μὲ ἐπολέμησαν οἱ δαίμονες τριάντα ὁλόκληρα χρόνια. Τὰ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ αὐτά, καὶ πιὸ πολλὰ ἴσως, τὰ ἔζησα χωρὶς καμμιὰ βοήθεια. Μόλις ἄρχισα νὰ διανύω τὸ εἰκοστὸ πέμπτο ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι πὼς ἀναπαύομαι κάπως μέσα στοὺς πειρασμούς μου. Ὅταν δὲ ἔφθανε στὸ τέλος του τὸ τριακοστὸ ἔτος τῶν πειρασμῶν μου, τόσο πολὺ «ἐκραταιώθη ἡ ἀνάπαυσις, ὡς μηδὲ τὸ μέτρον αὐτῆς εἰς ὅσον προέβη γινώσκειν με». Καὶ τώρα, προσέθεσε ὁ γέροντας, ὅταν σηκώνομαι νὰ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ τρεῖς ἡμέρες συνεχῶς ἂν σταθῶ ὄρθιος, «εἰς ἔκπληξιν μετὰ τοῦ Θεοῦ γίνομαι καὶ τοῦ κόπου οὐδόλως αἰσθάνομαι». Καὶ συνόψισε τὴ συγκλονιστικὴ περιπέτεια τῶν πειρασμῶν του μ’ αὐτὰ τὰ λόγια. «Ἰδοὺ τὸ ἔργον τοῦ πολλοῦ καιροῦ ποίαν ἀνάπαυσιν ἀπλήρωτον ἀπεγέννησεν».

.           Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρεῖ εὐτυχισμένο τὸν ἑαυτό του, ἂν θὰ μποροῦσε νὰ βιώσει τὴν «δυστυχία» μιᾶς δοκιμασίας ἐξαντλητικῆς, σὰν μία ψυχαγωγία καὶ ἀνάπαυση. Ἀλλὰ ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος τὸν ἔχει κακομάθει, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ὁ ἴδιος μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ. Ἔτσι τὸ ἀσκητικὸ μήνυμα γιὰ ἕνα στοργικὸ ἐναγκαλισμὸ τοῦ σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ μόχθου φαίνεται σ’ αὐτὸν σὰν ἕνας νοσηρὸς ψίθυρος. Σὰν μία ἀφροσύνη χωρὶς ὅρια.
.           Κι ὅμως, τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα μακαρίζει αὐτοὺς ποὺ συμφιλιώνονται μὲ τὴν ταλαιπωρία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος χάριν τῆς πνευματικῆς τους προκοπῆς. Γιατί αὐτοὶ θὰ ἀναπαυθοῦν στὰ σκηνώματα τῆς «αἰωνίου ζωῆς». «Μακάριοι οἱ περιζωσάμενοι τὰς ὀσφύας αὐτῶν πρὸς τὴν θλίψεων θάλασσαν ἐν ἁπλότητι καὶ ἀνεξετάστῳ τρόπῳ, χάριν τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης, καὶ μὴ δόντες νῶτα. Οὗτοι ταχέως πρὸς λιμένα τῆς βασιλείας διασώζονται καὶ ἀναπαύονται ἐν σκηνώμασι τῶν καλῶς κοπιασάντων καὶ ψυχαγωγοῦνται ἐκ τῆς ταλαιπωρίας αὐτῶν, καὶ ἀγάλλονται ἐν τῇ εὐφροσύνῃ τῆς ἐλπίδος αὐτῶν».

 ΠΗΓΗ ἀνεπεξεργάστου ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΓΕΡΩ-ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΚΑΡΟΥΛΙΩΤΗΣ 3 («Τό μοναδικό βιβλίο πού εἶχε ἦταν ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ».)

Ὁ ἀκτήμων γέρων Φιλάρετος Καρουλιώτης [Γ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

Ἅγιον Ὄρος 2011, σελ. 54 – 63.
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/22/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ/ 

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/23/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ-2/

.            Εἶχε καί ἕνα κύπελλο καί ἔλεγε ὅτι μ’ αὐτό κάνει τρεῖς δουλειές. Πίνει νερό, τό χρησιμοποιεῖ γιά κουτάλα, ὅταν μαγειρεύη, καί γιά μιστρί ὅταν κτίζη. Ἦταν ἀκτήμων, πάμπτωχος, ρακενδύτης καί ἀνυπόδητος. Ἀλλά ἀπό τήν μεγάλη του ἀγάπη θυσίαζε τήν ἡσυχία του καί γύριζε στά γειτονικά κελλιά γιά νά μαζεύη ἐλεημοσύνη ὅ,τι τοῦ ἔδιναν. Ὕστερα πήγαινε στά ἀνήμπορα γεροντάκια καί τά μοίραζε.
.            Ἐργόχειρο δέν ἔκανε. Ἀσχολεῖτο μέ τή νοερά προσευχή. Κομποσχοίνι δέν κρατοῦσε ἀλλά ἔλεγε τήν εὐχή κάνοντας μέ τό δάκτυλό του τήν κίνηση σάν νά κρατοῦσε κομποσχοίνι. Ὅλες τίς Ἀκολουθίες τίς ἔκανε λέγοντας τήν εὐχή καί τό μοναδικό βιβλίο πού εχε ταν ββς σαάκ. Αὐτόν εἶχε μυσταγωγό καί δάσκαλό του.
.            Γιά περισσότερη ἡσυχία κατέφευγε κατά καιρούς σέ σχισμές βράχων καί προσευχόταν ἐπί ὧρες καί ἡμέρες. Τόν πολεμοσαν δαίμονες πού μφανίζονταν μπροστά του καί ατός τούς διωχνε μέ τό σημεο το σταυρο παγγέλλοντας τό «ναστήτω Θεός καί διασκορπισθήτωσαν ο χθροί ατο…». Ἄλλες φορές τοῦ ἔρριχναν πέτρες στήν λαμαρινένια σκεπή του καί ἔκαναν θόρυβο μεγάλο, χωρίς νά παθαίνη τίποτε ἡ σκεπή.
.            Εἶχε μεγάλη ἁπλότητα καί τελεία ξενητεία. Δέν ἤξερε ἄν ὑπάρχουν ἄνθρωποι στόν κόσμο. Δέν ρωτοῦσε, δέν γνώριζε ἀνθρώπους παρά μόνο μοναχούς. Πίστευε τι μόνο ατός καί Θεός πάρχει στόν κόσμο. Ἔκανε μεγάλες νηστεῖες. Ἔτρωγε συνήθως φραγκόσυκα καί παξιμάδι. Ἔβραζε ἀγριοσέλινα καί τά ἔτρωγε γιά μία ἑβδομάδα. Ὅταν πήγαινε ὁ Πνευματικός νά τόν κοινωνήση, ἔφευγε γρήγορα, γιατί δέν ὑπέφερε τήν δυσωδία πού ἀνέδιδαν τά χαλασμένα χόρτα τά ὁποῖα ἔτρωγε ὁ γερω-Φιλάρετος. Συμβούλευε καί τόν γερω-Γεδεών, πού ἦταν τότε νέος μοναχός: «Θά τρῶς τέτοια χόρτα, παιδί μου, καί στό τέλος θά τρῶς λίγο παξιμάδι καί θά ζῆς».
.            Καί ἐνῶ ζοῦσε τόσο ἀσκητικά γιά μία περίοδο ὁ γερω-Φιλάρετος δέν κοινωνοῦσε. Εἶχε ἐξομολογηθῆ στόν Πνευματικό ὅτι τήν παραμονή ἔφαγε ροφό καί ὁ Πνευματικός δέν τόν ἄφηνε νά κοινωνήση. Ἕνας διακριτικός Γέροντας κατάλαβε ὅτι κάτι συμβαίνει καί ρωτώντας τόν γερω-Φιλάρετο βρῆκε τήν ἄκρη. Ροφό ὁ γερω-Φιλάρετος ἔλεγε τό σκουληκιασμένο παξιμάδι. Δέν ἤξερε ὅτι ὁ ροφός εἶναι ψάρι. Ἔτσι φαίνεται τό ἄκουσε ἀπό κάποιον γιά ἀστεῖο, αὐτός τό πίστεψε καί ἔλεγε ὅτι τρώει ροφό.
.        Εχε τέτοια εαισθησία καί κανε τόσο καθαρή ξομολόγηση μέ βαθειά μετάνοια, στε μετά πό χρόνια θυμήθηκε καί ξωμολογήθηκε τι, ταν ταν κηπουρός στήν Σταυρονικήτα, κοβε μικρά τά κολοκυθάκια καί δέν τφηνε νά μεγαλώσουν. Καί ατό τό θεωροσε δικία καί κλαιγε παρηγόρητα.

, ,

Σχολιάστε

ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ
ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ δημόσιες σχέσεις, οἱ «τρυφεροὶ» οἰκουμενιστικοὶ ἐναγκαλισμοί, τὰ μνημόνια συνεργασίας, τὰ μορατόρια, τὰ ὀρατόρια, ἡ ἔργοις ἀπαξίωση τῶν παραδοσιακῶν δομῶν, θεσμῶν καὶ μορφῶν, ἡ ἀνθρώπινη σοφία, μὲ λίγα λόγια ἡ Ἐκκοσμίκευση, ροκανίζουν ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ τὸ μυστικὸ σωτηριῶδες μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπονευρώνουν τὴν ὁμολογία τῆς Πίστεως. Ἔτσι λίγο λίγο ἔχει ἐξαπλωθεῖ μιὰ χυλοποιημένη ἀντίληψη γιὰ τὴν ὀρθοδοξία.
.         Ἐν συνεχείᾳ λοιπόν τῆς χθεσινῆς ἀναρτήσεως «ΘΕΩΡΙΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ
 ΚΑΙ ΕΝΑ “ΟΡΑΤΟΡΙΟ” ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΝ ΣΥΡΟ» (https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/12/θεωρίες-θεολογικῆς-συνωμοσίας-καὶ-ἕ/ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» ἀναρτᾶ τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα, ὅπου δίδεται ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῶν τυμπανισμῶν τῆς οἰκουμενιστικῆς συναυλίας…!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΗΝΟΣ»
[σελ. 250 κ. ἑξ.]

κεφ. 5.3 
«Ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ καί οἱ Λόγοι του,
ἄγκιστρο Ὀρθοδοξίας γιά κάθε ἄνθρωπο.»

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἡ οἰκουμενιστική στόχευση τοῦ Ἀλφέγιεφ, ἡ προσπάθεια παρουσιάσεως τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ ὡς ἀδογματικοῦ, εἶναι νομίζουμε πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως. Ὅσον ἀφορᾶ στήν τοποθέτησή του ὅτι «ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ διέσχισε τούς ὁμολογιακούς φραγμούς» καί ὅτι «τά γραπτά του συνεχίζουν νά τραβοῦν τήν προσοχή τῶν χριστιανῶν πού ἀνήκουν σέ διάφορες παραδόσεις» μπορεῖ νά πεῖ κανείς ὅτι λέγει περίπου τήν ἀλήθεια. Ὄντως ἀπευθύνεται πρός πάντας ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, σέ κάθε ἄνθρωπο. Τά γραπτά του ἔχουν τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ἄρωμα τῆς Ὀρθοδοξίας, καί γι᾽ αὐτό τόν λόγο τραβοῦν τήν προσοχή ὄχι μόνο τῶν Ὀρθοδόξων ἀλλά καί τῶν ἑτεροδόξων. Διψοῦν οἱ πλανεμένοι ἀδελφοί μας τῆς Δύσεως γιά τήν ζῶσα καί ζωοποιό ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί δέν τή βρίσκουν στίς ψευδοεκκλησίες τους. Ἡ συνέχεια ὅμως ὅσων γράφει ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων, ὅτι δηλαδή «μοιράζονται τήν κοινή πίστη στό Χριστό», δέν ἀνταποκρίνεται στήν ἀλήθεια. Οἱ ἑτερόδοξοι δέν μοιράζονται τήν σωτήρια πίστη τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, δηλαδή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν ὁποία ἀνήκει. Γι᾽ αὐτό ἀναζητοῦν τή σωτηρία, ἀλλά δέν μποροῦν νά τή βροῦν ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστοῦ. Ὑπ᾽ αὐτήν τήν ἔννοια «ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ διασχίζει τούς ὁμολογιακούς φραγμούς», ὄχι ἀδιαφορώντας γιά τό δόγμα, ἀλλά καθαιρώντας ὀχυρώματα, «λογισμούς καί πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ» (B´ Kορ. ι´ 4-5)· καταλύοντας τούς ψευδομολογιακούς φραγμούς, τά ψευδῆ δόγματα καί τίς ψευδοεκκλησίες τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποκόψει πολλούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· καλώντας τούς πλανεμένους ἀδελφούς στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διά τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τοῦ ἁγίου µαπτίσματος, ὅπως θά δοῦμε πιό κάτω.
.          Ὅσον ἀφορᾶ στήν πρόταση τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος γιά μετάφραση ἔργων τοῦ συρφετοῦ τῶν ποικίλων κακοδόξων συγγραφέων, τό δέλεαρ τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, πού προβάλλει, δέν εἶναι ἀρκετά ἑλκυστικό, γιά νά παρασύρει τούς θεολόγους στή μελέτη καί τήν ἐνασχόλησή τους μέ τούς συγχρόνους καί συντοπίτες τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ αἱρετικούς. Ποιά σύγκριση μπορεῖ νά ὑπάρξει μεταξύ τῶν θεοπνεύστων Λόγων τοῦ Ἁγίου καί τῶν συγκεχυμένων συγγραφῶν π.χ. τοῦ Ἰωάννου τοῦ Dalyatha ἀπό τό ἔργο τοῦ ὁποίου παραθέσαμε ἀποσπάσματα; Τό καταπληκτικό ἀγκίστρι τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, οἱ Λόγοι του, σαγηνεύουν τούς ἀναγνῶστες μέ τήν κλήση τους στή μετοχή τῆς θείας ζωῆς.
.          Ὁ Ἅγιος ὄντως ἀπευθύνει μιά πανανθρώπινη κλήση ἀπό τό ἐρημητήριό του. Γίνεται μωρός, ὅπως γράφει, καί ἐκθέτει ταπεινά καί ταυτόχρονα ἀρχοντικά τίς ἐν Χριστῷ ἐμπειρίες του χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ἀδελφῶν. Τούς καλεῖ στή μετοχή τῆς ὄντως ζωῆς, στή μετοχή τῆς Χάριτος. Ἀλλά ὁ λόγος του εἶναι σαφής. Ἡ κλήση του λεπτή καί διακριτική πρός πάντας γίνεται μέ ἀρνητικό καί θετικό τρόπο. Ἰδού ὁ ἀρνητικός μέ τόν ὁποῖο προειδοποιεῖ τούς ἀναγνῶστες του ὅτι χωρίς τίς θεμελιώδεις προϋποθέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δηλαδή πίστη καί βάπτισμα, τίποτα ἁγιοπνευματικό δέν μποροῦν νά ἀπολαύσουν:

 Οὐδέποτε γὰρ καταλαμβάνεται ἡ πίστις, ἡ παρέχουσα πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος, ἐκ τῶν ἀβαπτίστων ἢ ἐκ τῶν ἐφθαρμένων τὴν διάνοιαν ἐκ τῆς ἀληθείας. Πληροφορία γὰρ τῆς πίστεως ἀποκαλύπτεται τοῖς ὑψηλοῖς ἐν τῇ ψυχῇ, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῶν τρόπων τῶν προσεχόντων εἰς τὴν διαγωγὴν τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου.

Οὐδέποτε κατορθώνεται ἡ πίστη, πού παρέχει τήν βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας, ἀπό τούς ἀβάπτιστους ἤ ἀπό ὅσους ἔχουν φθαρμένη τή διάνοιά τους λόγῳ τῆς ἀποστασίας τους ἀπό τήν ἀλήθεια. Ἡ βεβαιότητα τῆς πίστεως ἀποκαλύπτεται στίς ψυχές πού βρίσκονται ὑψηλά ἀνάλογα μέ τήν προσπάθεια γιά τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου.

.          Μέ τό ἐπίρρημα “οὐδέποτε”, ἄνευ ἄλλων ἐπεξηγήσεων, ἀποκλείει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ οἱαδήποτε ἐμπειρία τῆς Χάριτος ὑπό ἀβαπτίστων καί αἱρετικῶν. Στό παραπάνω ἀπόσπασμα διδάσκει ὅτι τό χάρισμα τῆς βεβαιότητος τῆς πίστεως, δηλαδή ἡ πλήρης ἐμπιστοσύνη καί παράδοση στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖ νά δοθεῖ σέ κανένα ἀβάπτιστο ἤ αἱρετικό. Προσφέρεται σέ πιστούς καί βαπτισμένους πού ἔχουν ὑψηλή πνευματική κατάσταση ἀνάλογα μέ τήν τελειότητά τους κατά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Kυρίου. Τέτοια πίστη ἔχουν οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καί οἱ Ἐρημίτες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραδώσει τήν ζωή τους στήν πρόνοια καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Βασική προϋπόθεση γιά τό δῶρο αὐτό τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ὀρθή Πίστη καί τό Ἅγιο Βάπτισμα.

.          Ἰδού τώρα καί ὁ θετικός τρόπος ὡς κλῆσις στήν Ὀρθοδοξία:

«Ἕκαστον ἀγαθὸν ἐνεργούμενον ἐν σοὶ νοητῶς καὶ ἐν κρυπτῷ, ἔχε αὐτὸ ἀκριβῶς. Ὅτι τὸ βάπτισμα καὶ ἡ πίστις γεγόνασί σοι μεσῖται πρὸς αὐτό, ἐν οἷς ἐκλήθης ὑπὸ τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἀγαθὰ ἔργα αὐτοῦ, σύν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι».

Kάθε ἀγαθό πού ἐνεργεῖται μέσα σου νοητῶς καί κρυπτῶς κράτησέ το μέ ἀκρίβεια, γιατί τό βάπτισμα καί ἡ πίστη ἔγιναν γιά σένα μεσίτες πρό αὐτό. Δι᾽ αὐτῶν (δηλ. τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς πίστεως) κλήθηκες ὑπό τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στά ἀγαθά Του ἔργα σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.

.          Τό βάπτισμα καί ἡ πίστις εἶναι μεσίτες μας πρός κάθε χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.          Ἐδῶ μέ τήν ἀντωνυμία “ἕκαστον” περικλείει μέσα στά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κάθε ἕνα καί ὅλα μαζί τά νοητά καί κρυπτά ἀγαθά, τά ὁποῖα ἀπολαμβάνουν οἱ κεκαθαρμένοι καί θεωμένοι χριστιανοί. Αὐτά τά ὅρια τά χαράσσουν ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί τό βάπτισμα. Τό βάπτισμα καί ἡ πίστις εἶναι οἱ μεσίτες τῶν πιστῶν πρός κάθε πνευματικό καρπό. Δι᾽ αὐτῶν, διά τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς Πίστεως κληθήκαμε ὑπό τοῦ Kυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νά ἐπιτύχουμε τά ἀγαθά ἔργα του καί μάλιστα τά «ἐνεργούμενα νοητῶς καί ἐν κρυπτῷ», δηλαδή τήν ὑψηλή πνευματική κατάσταση τῆς θεωρίας, τήν ἀπόλαυση ἐν κρυπτῷ τῆς Θείας Χάριτος.
.          Μέ λεπτό τρόπο ὁ Ἀββᾶς μας καλεῖ τόν κάθε ἄνθρωπο στή μόνη σωτήρια Ὁδό: τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.          Δυστυχῶς γιά τόν Ἱλαρίωνα Ἀλφέγιεφ καί τούς ποικίλους οἰκουμενιστές ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ δέν μεταίρει τά ὅρια ἅ ἔθεντο οἱ Ἅγιοι Πατέρες, τόν φραγμό τόν ὁποῖο «περιέθηκε» ὁ Χριστός στήν Ἄμπελό Του, τήν Ἐκκλησία του. Kαλεῖ ὅλους στήν Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλησία ἀποκαλύπτοντάς τους τόν ἐσωτερικό, μεταμορφωμένο διά τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Χάριτος κόσμο του καί προειδοποιώντας τους ὅτι μετά τό Βάπτισμα ἀπαιτοῦνται σκληροί πνευματικοί ἀγῶνες, γιά νά ἐπέλθει ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν. Γράφει ὁ Ἀββᾶς μας:

 Ἰδοὺ γὰρ τὸ βάπτισμα δωρεὰν συγχωρεῖ, καὶ οὐ ζητεῖ ὅλως τι, ἀλλ᾽ ἢ πίστιν· ἐν τῇ μετανοίᾳ δὲ τῶν ἁμαρτιῶν τῇ μετὰ τὸ βάπτισμα, οὐ δωρεάν, ἀλλὰ ζητεῖ κόπους καὶ θλίψεις καὶ λύπας τῆς κατανύξεως καὶ δάκρυα καὶ κλαυθμὸν καιροῦ πολλοῦ καὶ οὕτω συγχωρεῖ…».

Ἰδού τό βάπτισμα συγχωρεῖ δωρεάν καί [ὁ Θεός] δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο παρά πίστη. Ὅμως κατά τή μετάνοια γιά τίς ἁμαρτίες μας, μετά τό βάπτισμα, [ὁ Θεός] δέν συγχωρεῖ δωρεάν, ἀλλά ζητεῖ γιά πολύ καιρό κόπους καί θλίψεις καί λύπη πού ὁδηγοῦν στήν κατάνυξη καί δάκρυα καί κλαυθμό καί ἔτσι συγχωρεῖ.

βλ. σχετ.:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/,https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/20/ἀναίρεση-ἀφορμῶν-πνευματικῆς-συγχ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/24/στὸν-ἀστερισμὸ-τῆς-παραχαράξη-ἀπὸ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/09/οἱ-“μυστικοί”-τὸ-…μυστικὸ-τῶν-οἰκ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/20/5491/]

, , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ “ΕΙΔΙΚΩΝ” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ» !

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»

[ἀπόσπασμα, σελ. 68-70]

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΗΝΟΣ»

(…) Ἀπό παλαιά δημιουργοῦνταν προβλήματα ταυτίσεως ὀρθοδόξων Πατέρων μέ αἱρετικούς. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει κυρίως γιά τόν Ἅγιο Βαρσανούφιο ἀλλά καί γιά ἄλλους ἁγίους, τούς ὁποίους κάποιοι τούς ταύτιζαν μέ ὁμωνύμους τους αἱρετικούς: «… δύο ἐστάθησαν Βαρσανούφιοι, ἕνας ὁ παρών Ἅγιος καί ὀρθοδοξότατος πατήρ, καί ἄλλος αἱρετικός, ἐκ τῆς αἱρέσεως τῶν μονοφυσιτῶν…τόν ὁποῖον..ἀναφέρει ὁ θεῖος Σωφρόνιος, ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων εἰς τόν λίβελλον…ὅπου ἔστειλε πρός τήν ἐν Kωνσταντινουπόλει συγκροτηθεῖσαν κατά τῶν μονοθελητῶν ἁγίαν καί οἰκουμενικήν ἕκτην Σύνοδον. Ὅτι δέ ὁ θεῖος οὗτος Βαρσανούφιος… ἦτον ὀρθοδοξότατος καί ἐδέχετο αὐτόν ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ὡς Ἅγιον, ἐβεβαίωσε καί ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Ταράσιος ἐρωτηθείς περί τούτου ἀπό τόν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην. Βεβαιοῖ δέ καί ὁ αὐτός Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἐν τῇ αὐτοῦ Διαθήκῃ· βεβαιοῦσι καί πολλοί ἀξιόπιστοι μάρτυρες ἐκ τῆς Ἀνατολῆς καταγόμενοι …ἰδού ἐκθέτω ἐδῶ τά ἴδια λόγια τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.. “Προσέτι… ἀποδέχομαι… καί πάντων τῶν θεσπεσίων Πατέρων, Διδασκάλων τε καί Ἀσκητῶν τούς βίους τε καί τά συγγράμματα. Τοῦτο δέ λέγω διά τόν φρενοβλαβῆ Πάμφιλον, τόν ἀπό Ἀνατολῆς φοιτήσαντα καί τούσδε τούς Ὁσίους διαβαλόντα· λέγω δή, Μᾶρκον, Ἡσαΐαν, Βαρσανούφιον, Δωρόθεόν τε καί Ἡσύχιον”». Ἔτσι τό κριτήριο ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ μαρτυρία τῶν μετ᾽ αὐτούς Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τήν συνείδηση συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ. Σήμερα πιθανόν πολλοί ἐρευνητές καί πατρολόγοι ἐρευνώντας γιά τήν ταυτότητα τοῦ Ἁγίου Βαρσανουφίου καί τῶν λοιπῶν Ἁγίων, χωρίς τίς μαρτυρίες τῶν ἁγίων Ταρασίου καί Θεοδώρου Στουδίτου, εὔκολα θά τούς ταύτιζαν μέ τούς ὁμωνύμους τους αἱρετικούς ἀκολουθοῦντες τόν «φρενοβλαβῆ» Πάμφιλο. Ἔχουμε καί ἕνα ἀρκετά πρόσφατο παράδειγμα. Ὁ γνωστός θεολόγος John Meyendorff ἐπέμενε νά χαρακτηρίζει τόν ἅγιο Σάββα τόν Βατοπεδινό ὡς ἀντιησυχαστή, ὁ ὁποῖος ἠρνεῖτο νά ὑποστηρίξει τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ καί ἦταν ἐπιφυλακτικός ἀπέναντι στή θεολογία του. Τόν ταύτιζε ἐσφαλμένα μέ κάποιον ἀντιησυχαστή ὀνόματι Σάββα Λογαρᾶ, πρός τόν ὁποῖο ἀπευθύνονταν κάποιες ἐπιστολές. Ἄν καί ὁ Μέγιεντορφ εἶχε μελετήσει τόν θαυμαστό Βίο τοῦ Ὁσίου Σάββα, γραμμένο ἀπό τόν ἅγιο Φιλόθεο Kόκκινο, βίο πλήρη ἁγιοπνευματικῶν ἐμπειριῶν, τόν χαρακτήριζε ἀντι-Παλαμίτη. Ὅμως ὅλη αὐτή ἡ σοβαροφανής, «ἐπιστημονική», ἀλλά ἄδικη γιά τόν Ἅγιο Σάββα τοποθέτηση κατέπεσε καί ἐπιστημονικά ἀπό τή μαρτυρία ἑνός χειρογράφου τῆς Μεγίστης Λαύρας, τό ὁποῖο περιεῖχε τόν Λόγο τοῦ ἁγίου Φιλοθέου στόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ. Σ᾽ αὐτό ὁ καθηγητής Δ. Τσάμης ἀνακάλυψε ὅτι τό ἐπώνυμο τοῦ ἁγίου Σάββα δέν ἦταν Λογαρᾶς, ἀλλά Τζίσκος! Στ᾽ ἀλήθεια χρειαζόταν αὐτή ἡ μαρτυρία γιά νά πεισθοῦμε περί τῆς ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Βατοπεδινοῦ, ὅταν ἔχουμε τό θαυμαστό Βίο του καί τή μαρτυρία τοῦ ἁγίου Φιλοθέου; Χρειάζεται πάντοτε ὁ τελευταῖος λόγος τῶν “εἰδικῶν” ἐπιστημόνων, γιά νά πειθόμαστε κάθε φορά περί τῆς ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας;

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»

.     Σήμερα Τετάρτη 15 ουνίου κα ρα  19.00  στν αθουσα κδηλώσεων το Δήμου μαρουσίου  π. Σαράντης Σαράντος ς δρυτικ μέλος θ ναγγείλει τν δρυση  τς   “στίας Πατερικν Μελετν”  κα θ παρουσιάσει  τος  σκοπος κα τος στόχους της.

.     Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς  «ἱδρυτικῆς» ἐκδηλώσεως θὰ παρουσιασθεῖ ἀπὸ τὸν π. Σαράντη τὸ  βιβλίο «Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, ὁ ἀδικημένος Ἅγιος» τοῦ π. Ἰωάννου Φωτοπούλου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐπίσης  ἐκ τῶν ἱδρυτικῶν  μελῶν τῆς Ε.Π.Μ.

.     Στὴν παρουσίαση αὐτὴ θὰ μιλήσουν ἐπίσης οἱ: Ὁσιολ. μοναχὸς Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης  (Δρ. Θεολογίας), Φώτης Σχοινᾶς  (Δρ. Φιλοσοφίας), πρωτ. Ἀθανάσιος Λαγουρός  (πτυχ. Νομικῆς – ἐκδόσεις “ΤΗΝΟΣ”)

 Συνοπτικὰ οἱ σκοποὶ  της  “Ε.Π.Μ” (Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν) εἶναι οἱ ἑξῆς:

1) Ἡ μελέτη  Ὀρθοδόξου  Πατερικῆς καὶ  Ἐκκλησιαστικῆς Γραμματείας
2) Ἡ ἔκθεση  Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καὶ  προασπίσεως  τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἔναντι πάσης κακοδοξίας
3) Διαλεκτικὴ ἀντιπαράθεση μὲ  προθέσεις, ἰδέες καὶ πρακτικές, ποὺ ἐναντιώνονται στὴν Ὀρθοδοξη  παράδοση
4) Σπουδὴ καὶ διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, στὴν διαχρονικὴ αὐτῆς  ἔκφραση (ἀρχαίας, λογίας καὶ νέας)
5) Διατύπωσις  γνώμης καὶ προτάσεων  πρὸς ἐπισήμους κρατικοὺς φορεῖς διὰ τὴν διατήρηση  τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος  τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ὑποχρεωτικοῦ, μὲ σκοπὸν τὴν πραγμάτωσιν τῶν ἐπιδιώξεων  τοῦ  ἄρθρου 16 τοῦ Συντάγματος, μέριμνα διὰ τὴν προβολὴν καὶ ἀξιοποίησιν τοῦ συνόλου τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας μας εἰς ὅλους τοὺς βαθμοὺς τῆς ἐκπαιδεύσεως.
6) Ἡ μὲ ποικίλους τρόπους ἀρωγὴ πρὸς τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας συνανθρώπους μας ( φιλανθρωπικὸς σκοπὸς)
7) Προάσπισις  δι᾽ ὅλων τῶν νομίμων μέσων  ὅλων τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ δικαιωμάτων τῶν  Ἑλλήνων  πολιτῶν.
8) Ὑλικὴ καὶ ἠθικὴ συμπαράστασις πρὸς τοὺς ἕνεκεν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως παντοειδῶς  διωκομένους .
9) Συνεχὴς ἐπαγρύπνησις διὰ τὴν προάσπισιν τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ πάσης φύσεως  ἠλεκτρονικὴν συλλογὴν πληροφοριῶν  καὶ διὰ τὴν προάσπισιν τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, ὅπως  ταῦτα  ὁρίζονται καὶ προβλέπονται  σήμερα στὸ ἑλληνικὸ Σύνταγμα  καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ σύμβαση τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου.
10) Ἐπιδίωξις  ἀσκήσεως κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου ἁρμοδίως διὰ μέσου προτεινομένων ἐρωτήσεων, ἐπερωτήσεων, ἀναφορῶν, ἐπὶ θεμάτων πρὸς τὰ ὁποῖα σχετίζονται οἱ σκοποὶ  τῆς Ε.Π.Μ.

, , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΩΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ (περίπτωση Ἀββᾶ Ἰσαὰκ Σύρου)

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΠΑΝΤΟΥ: ΙΣΤΟΡΙΑ , ΠΙΣΤΗ, ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ πρόσφατο βιβλίο τοῦ πρωτ. Ἰω. Φωτοπούλου:
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ – Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010)

[βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/
καὶ https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/20/ἀναίρεση-ἀφορμῶν-πνευματικῆς-συγχ/]

.          (…) Μεγάλο ρόλο στήν ἐξαγωγή ἐσφαλμένων συμπερασμάτων σχετικά μέ τό πρόσωπο καί τό συγγραφικό ἔργο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, στήν ἀντορθόδοξη αὐτή παραχάραξη, παίζει ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς φιλολογικῆς καί θεολογικῆς ἔρευνας. Kαί ὅσον ἀφορᾶ στούς μή ὀρθοδόξους ἐρευνητές εἶναι φυσικό νά κάμουν τίς ἐπιστημονικές τους παρατηρήσεις καί εἰκασίες χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς βάσεις καί ἀρχές ἀναζητώντας τήν ἀντικειμενική «ἀλήθεια», γκρεμίζοντας κάθε προηγούμενη τοποθέτηση ἤ ἀντίληψη πού ἀφορᾶ στόν ἅγιο Ἰσαάκ· ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς κάμουν μέ ὁποιοδήποτε πρόσωπο ἤ γεγονός τό ὁποῖο μελετοῦν. Kαί βέβαια εἶναι ἐπίσης φυσικό, ἐφ᾽ ὅσον δέν ἔχουν ποῦ νά ἀκουμπήσουν κι ἀπό ποῦ νά πιαστοῦν, νά ὁδηγοῦνται σέ ἐσφαλμένα καί καταγέλαστα συμπεράσματα.
.           Ὅμως εἶναι θλιβερό καί ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτο γιά ὀρθοδόξους θεολόγους ἐρευνητές κληρικούς καί λαϊκούς νά ὁμιλοῦν, νά προβληματίζονται, νά ἐρευνοῦν καί νά καταλήγουν σέ ἀντορθόδοξες τοποθετήσεις, ἀθετώντας τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Kι αὐτό τόσο σέ σχέση μέ τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, ὅσο καί σέ σχέση μέ κάθε ἐκκλησιολογική καί θεολογική-δογματική ἀρχή. Στό βωμό τοῦ ἐπιστημονισμοῦ Ἕλληνες καί ξένοι «ὀρθόδοξοι» ἐρευνητές θυσιάζουν τήν Ἀλήθεια καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.           Στήν περίπτωση αὐτή, ὁ ἐπιστημονισμός χρησιμοποιεῖται γιά νά ὑπηρετήσει τήν ὑπόθεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενισμός δέν διαθέτει θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ἐπιχειρήματα, προκειμένου νά ἐπιβληθεῖ στή συνείδηση τῶν ὀρθοδόξων χρησιμοποιεῖ τήν «ἐπιστήμη».
(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/23/ἀντικρούεται-ἡ-ἐσκεμμένη-παραχαραξ/)
Ἀναδιφώντας χειρόγραφα καί ἐρευνώντας μιά πολύ μακρινή ἐποχή, χρησιμοποιώντας τήν εἰκασία καί τή φαντασία προσπαθοῦν οἱ θεράποντες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νά ὁδηγήσουν τούς πιστούς σέ οἰκουμενιστικές ἰδέες καί συμπεράσματα. Στήν περίπτωση τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ παρατηροῦμε ὅτι κάποιοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι δέν εἶναι σέ θέση νά ἐρευνήσουν ἐπιστημονικά τά σχετικά μέ τόν βίο καί τά ἔργα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ. Ἁπλῶς ἀναμασοῦν καί προσαρμόζουν τά συμπεράσματα ἄλλων ἐρευνητῶν σύμφωνα μέ τίς οἰκουμενιστικές προκαταλήψεις τους.
.           Εἰδικώτερα:  Ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ μέ τό βιβλίο: «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» καί ὁ ἐπίσκοπος Kάλλιστος Ware μέ τόν Πρόλογό του στό βιβλίο αὐτό, ἐπικροτώντας τή στρεβλή εἰκόνα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, τήν ὁποία «φιλοτέχνησαν» οἱ ποικίλοι ἐρευνητές, καταλήγουν σέ δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκκλίσεις. Πιό συγκεκριμένα:
.           – Ἀρνοῦνται τίς αἱρέσεις τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί τοῦ Νεστοριανισμοῦ καί τίς ἐξισώνουν μέ τήν Ὀρθοδοξία, ἐνῷ δέχονται ὅλες τίς προκαταλήψεις περί τῆς πνευματικῆς καταγωγῆς τοῦ Ἁγίου ἀπό τόν χῶρο τῆς νεστοριανῆς «Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς»
..           –  Δημιουργοῦν μιά σύγχυση καί ἐνσπείρουν ἀμφιβολίες περί τῆς Μοναδικότητος καί τῆς Ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ἀμφισβητοῦν ὅτι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Χάρις καί ἡ Σωτηρία εὑρίσκεται μόνο στήν Μία, Ἁγία, Kαθολική, Ἀποστολική Ἐκκλησία, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τό κάνουν αὐτό διευρύνοντας μέ τεχνάσματα τήν Ἐκκλησία καί καταρρίπτοντας, «μεταίροντες» τά Ὅριά Της, τά ὁποῖα ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες διά τῶν ἀγώνων, τῶν συγγραφῶν τους καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων κι ἔτσι,
.           – Ἐμβάλλουν ἀμφιβολίες περί τῆς Ἀληθείας πού ἐκφράζεται διά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.           – Ὑπακούοντας στό πνεῦμα τοῦ ἀγαπισμοῦ, πού καλλιεργεῖ ὁ Οἰκουμενισμός, καί χρησιμοποιώντας τά ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα δέχονται συγκεκαλυμμένα τήν ἀντίχριστη διδασκαλία περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός κάποια στιγμή θά καταργήσει τήν Kόλαση καί θά βάλει ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅλους τούς δαίμονες στόν Παράδεισο. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐξαφανίζεται κάθε διαφορά: Ὀρθόδοξοι, αἱρετικοί, ἄνθρωποι κάθε θρησκείας, ἀμετανόητοι, θέλοντας καί μή, ἐπί τῇ βάσει μιᾶς «ἀγάπης» θά ἑνωθοῦν μέ τόν Θεό.
.           – Θέτουν, ὡς μή ὄφειλε, στό στόμα τοῦ Ἁγίου βλάσφημες κακοδοξίες κλονίζοντας ἔτσι τήν ἐμπιστοσύνη τῶν πιστῶν στή διδασκαλία καί τήν ἁγιότητά του καί τέλος
.           –  Kατατάσσοντας τόν ἅγιο Ἰσαάκ στούς νεστοριανούς, τόν ἀδικοῦν, ἀκυρώνουν τήν ὀρθοδοξία του καί διαστρέφουν τή βασική πίστη τῆς Ἐκκλησίας ὅτι Ἅγιος εἶναι ὁ θεωθείς καί ὅτι μόνο μέσα στήν κοινωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προσφέρεται τό δῶρο τῆς θεώσεως.

, ,

Σχολιάστε