Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ψυχή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-4 «Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (τ
ς Σταυροπροσκυνήσεως)
(Μάρκ. η´ 34-38- θ´ 1)
[Δ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.

Μέρος Α´ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Ὁ Κύριος, σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν θάνατο, προσφέρει τὸν σταυρό, τὸ πιὸ πικρὸ φάρμακο γιὰ τὴν θεραπεία τους».

Mέρος Β´:  ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 «Ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν ἀπατηλὴ μὴ-ὕπαρξη, ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴ θέση τῆς θεόσδοτης ὕπαρξής μας».

Μέρος Γ´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-3 «Ὅταν ὅμως χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, συνειδητοποιεῖ πὼς χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ ν’ ἀξίζει. Μὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Τότε δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ νὰ δώσει κάτι ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του».

.               Εὐλογημένοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ κι ἔμαθαν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά Του μέρα καὶ νύχτα, μαζὶ μὲ τὴν ἀνάσα καὶ τὸ χτύπο τῆς καρδιᾶς τους. Πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο θὰ γνωρίζουν ποιὸν πρέπει νὰ καλέσουν γιὰ βοήθεια. Θὰ ξέρουν ποιὸ ὄνομα νὰ ἐπικαλεστοῦν. Θὰ ξέρουν ἀπὸ ποιὸ ἄκρο ἱματίου νὰ πιαστοῦν. Ἐκεῖνοι θὰ βρίσκονται πραγματικὰ ἐκτὸς κινδύνου, θὰ καλύπτονται κάτω ἀπὸ τὶς φτεροῦγες τοῦ ἀγαπημένου τους Κυρίου.
.               Ἐδῶ τώρα ἔχουμε τὸν σπουδαιότερο λόγο ποὺ πρέπει νὰ φοβοῦνται ἐκεῖνοι ποὺ σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ δὲν ἔχουν ἐπίγνωση τοῦ φόβου τῆς ἁμαρτίας. Εἶπε ὁ Κύριος: «Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῆ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων» (Μάρκ. η´ 38). Ἐκεῖνος ποὺ θὰ δειλιάσει, θὰ ντραπεῖ καὶ θ’ ἀρνηθεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου σ’ αὐτὴν τὴν ἀποστατημένη κι ἁμαρτωλὴ γενιά, αὐτὸν κι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν θὰ τὸν λυπηθεῖ καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὅταν ἔρθει μὲ τὴν δόξα τοῦ Πατέρα Του, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους Του. Ἀκοῦστε τα αὐτὰ ὅλοι οἱ πιστοί. Μὴν ὑπερεκτιμᾶτε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔλεός Του θὰ τὸ δώσει καὶ στοὺς ἀμετανόητους βλάσφημους μόνο σ’ αὐτὴ τὴ ζωή. Στὴν τελικὴ Κρίση, τὴ θέση τοῦ ἐλέους θὰ τὴν καταλάβει ἡ δικαιοσύνη. Ἀκοῦστε τα αὐτὰ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ πλησιάζετε καθημερινὰ τὸν ἀναπόφευκτο θάνατο. Ἀκοῦστε τα καὶ τηρῆστε τα στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή σας. Τὰ λόγια αὐτὰ δὲν τὰ εἶπε ἐχθρός σας, ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος φίλος σας. Τὰ ἴδια αὐτὰ χείλη ποὺ πάνω στὸν σταυρὸ συχώρεσαν τοὺς ἐχθρούς Του, διατύπωσαν κι αὐτὰ τὰ φοβερὰ ἀλλὰ δίκαια λόγια. Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου. Αὐτὸν ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ μπροστὰ στοὺς ἁμαρτωλούς, θὰ τὸν ἀγνοήσει κι ὁ Χριστὸς μπροστὰ στοὺς ἀγγέλους Του. Σὲ τί θὰ ὑπερηφανεύεσαι, ἄνθρωπε, ἂν ὁ Χριστὸς σὲ ἀγνοήσει; Ἂν ντρέπεσαι τὴ ζωή, σημαίνει πὼς ὑπερηφανεύεσαι στὸν θάνατο. Ἂν ντρέπεσαι στὴν ἀλήθεια, ὑπερηφανεύεσαι στὰ ψέματα. Ἂν ντρέπεσαι στὴν ἀγάπη, ὑπερηφανεύεσαι στὴν κακία. Ἂν ντρέπεσαι στὴ δικαιοσύνη, ὑπερηφανεύεσαι στὴν ἀδικία. Ἂν ντρέπεσαι νὰ ὑποφέρεις στὸν σταυρό, σημαίνει ὅτι ὑπερηφανεύεσαι στὴν εἰδωλολατρικὴ ἀνοσιότητα. Ἂν ντρέπεσαι τὴν ἀθανασία, ὑπερηφανεύεσαι στὴ φθορὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ τάφου.
.               Μπροστὰ σὲ ποιόν ντρέπεσαι τὸν Χριστό; Σὲ κάποιον καλλίτερο ἀπὸ τὸν Χριστό; Ὄχι, καλλίτερος ἀπὸ τὸν Χριστὸ δὲν ὑπάρχει. Αὐτὸ σημαίνει πὼς θὰ ντρέπεσαι μπροστὰ σὲ κάποιον ποὺ εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὸν Χριστό. Ντρέπεσαι τὸν πατέρα σου μπροστὰ σὲ μία ἀρκούδα; Μήπως κάποια κόρη ντρέπεται γιὰ τὴ μητέρα της μπροστὰ σὲ μίαν ἀλεποῦ; Γιατί τότε ντρέπεσαι τὸν Πανάγαθο μπροστὰ στὸν κακό, τὸν Πάναγνο μπροστὰ στὸν ἁμαρτωλό, τὸν Παντοδύναμο μπροστὰ στὸν ἀνίσχυρο, τὸν Παντογνώστη μπροστὰ στὸν ἀνόητο; Γιατί ντρέπεσαι τὸν Μεγαλοδύναμο Κύριο μπροστὰ σὲ μία αἰσχρὴ κι ἁμαρτωλὴ γενεά; Μήπως ἐπειδὴ ἡ γενεὰ αὐτὴ χορεύει διαρκῶς μπροστὰ στὰ μάτια σου, ἐνῶ ὁ Κύριος εἶναι ἀόρατος; Περίμενε λίγο, λίγο ἀκόμα, κι ὁ Κύριος θὰ ἐμφανιστεῖ ἔνδοξος ἀνάμεσα στὰ νέφη τῶν ἀγγέλων, κι ἡ γενεὰ αὐτὴ θὰ ἐξαφανιστεῖ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια Του, θὰ σκορπιστεῖ ὅπως ἡ σκόνη μπροστὰ στὸν δυνατὸ ἄνεμο. Τότε θὰ ντραπεῖς πραγματικά, ὄχι γιὰ τὸν ἔνδοξο Κύριο, μὰ γιὰ σένα. Μὰ ἡ ντροπή σου τότε δὲν θά ’χει καμιὰ ἀξία. Εἶναι καλύτερα νὰ ντραπεῖς τώρα, ὅσο ἡ ντροπὴ μπορεῖ ἀκόμα νὰ βοηθήσει. Νὰ ντραπεῖς γιὰ ὅλα μπροστὰ στὸν Χριστό, ὄχι γιὰ τὸ Χριστὸ μπροστὰ σὲ ὅλα.
.               Γιατί εἶπε ὁ Χριστὸς ἐμὲ καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους; Ὅποιος ντρέπεται Ἐμένα, σημαίνει ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὴ θεότητά Μου, γιὰ τὴ θεία Μου ἐνσάρκωση ἀπὸ τὴν ἁγία Παρθένο, γιὰ τὰ σταυρικά Μου πάθη καὶ τὴν Ἀνάστασή Μου, γιὰ τὴν πτωχεία Μου σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη μου πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὅποιος ντρέπεται γιὰ τοὺς λόγους Μου, σημαίνει ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὸ εὐαγγέλιο ἢ ἀρνιέται τὴ διδασκαλία Μου, ὅποιος διαστρέφει τοὺς λόγους Μου καὶ μὲ τὴν αἵρεση προκαλεῖ σύγχυση ἀνάμεσα στοὺς πιστούς, ὅποιος φέρεται ἀλαζονικὰ στὴν ἀποκάλυψη καὶ τὴ διδασκαλία Μου καὶ τὴν ἀντικαθιστᾶ μὲ ἄλλες, δικές του διδαχὲς ἢ ὅποιος κρύβεται σκόπιμα καὶ δὲν ὁμολογεῖ τὰ λόγιά Μου μπροστὰ στοὺς ἰσχυροὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτὸς θὰ νιώσει καὶ τὴ δική Μου ντροπή, καὶ τὸν δικό του φόβο.
.               Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία ζωντανὴ διαθήκη στὸν κόσμο, ὅπως εἶναι καὶ τὰ πάθη Του, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Ὁ Κύριος δὲν διαχωρίζει τὰ λόγια Του ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του, δὲν δίνει μικρότερη ἀξία σ’ αὐτὰ ἀπ’ ὅ,τι στὸ Πρόσωπό Του. Ὁ λόγος Του εἶναι ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Ἑαυτό του. Ὁ λόγος του ἔχει τὴν ἴδια δύναμη μὲ τὸ Πρόσωπό Του, γι’ αὐτὸ καὶ εἶπε στοὺς ἀποστόλους Του: «Ἤδη ὑμεῖς καθαροὶ ἔστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν» (Ἰωάν. ιε´ 3). Μὲ τὸ λόγο Του καθάριζε τὶς ψυχές, θεράπευε τοὺς ἀρρώστους, ἔδιωχνε τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἀνάσταινε τοὺς νεκρούς. Ὁ λόγος Του εἶναι δημιουργικός, καθαρτικὸς καὶ ζωογόνος. Γιατί τότε νὰ ἠχεῖ περίεργο αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε στὸ εὐαγγέλιο, «καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» (Ἰωάν. α´ 1);
.               Ὁ Κύριος ἀποκαλεῖ τὴ γενεὰ αὐτὴ μοιχαλίδα μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἔτσι εἶχαν ἀποκαλέσει κι οἱ παλιοὶ προφῆτες τὴ λατρεία τῶν ψεύτικων θεῶν (βλ. Ἰεζ. κγ´ 37). Ὅποιος ἀφήνει τὴ δική του σύζυγο καὶ ἀκολουθεῖ ἄλλη γυναίκα εἶναι μοιχός. Ὅποιος ξεχνᾶ τὸν ζῶντα Θεὸ καὶ προσκυνᾶ τὸν κτιστὸ κόσμο, εἶναι κι αὐτὸς μοιχός. Ὅποιος ἐγκαταλείπει τὴν πίστη του στὸν Κύριο καὶ πιστεύει σὲ ἀνθρώπους κι ὅποιος ἀπαρνιέται τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν μεταφέρει σὲ ἀνθρώπους καὶ σὲ ἀντικείμενα, διαπράττει μοιχεία. Μὲ λίγα λόγια, ὅλες οἱ ἁμαρτίες ποὺ χωρίζουν τὴν ψυχή σου ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν προσκολλοῦν σὲ κάτι ἢ σὲ κάποιον μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν μὲ τὸ γενικὸ ὄρο τῆς μοιχείας, γιατί ὅλες φέρουν τὰ σημάδια τοῦ μοιχοῦ ἄντρα ἢ τῆς μοιχαλίδας γυναίκας. Ὅποιος ἑπομένως ντρέπεται γιὰ τὸν Χριστό, τὸν Κύριο, τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, μπροστὰ σὲ μία τέτοια μοιχαλίδα γενεά, μοιάζει πραγματικὰ μὲ τὴ νύφη ποὺ ντρέπεται μπροστὰ σὲ ἀκόλαστους ἀνθρώπους γιὰ τὸ μνηστήρα της. Ὁ Κύριος δὲ μιλάει μόνο γιὰ ἁμαρτωλὴ γενεά, ἀλλὰ γιὰ γενεὰ μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλή. Γιατί; Γιὰ νὰ κάνει εἰδικὴ ἀναφορὰ καὶ καταγγελία τῆς μοιχείας. Μὲ τὴ λέξη «μοιχεία» ὑπονοοῦνται ἐδῶ οἱ σοβαρότερες, οἱ πιὸ ἀπεχθεῖς καὶ θανάσιμες ἁμαρτίες, ποὺ συχνὰ ξεστρατίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν αὐταπάρνηση, ἀπὸ τὸν σταυρό του καὶ τὴν ἀναγέννησή του.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-3 «Ὅταν ὅμως χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, συνειδητοποιεῖ πὼς χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ ν’ ἀξίζει. Μὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Τότε δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ νὰ δώσει κάτι ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (τ
ς Σταυροπροσκυνήσεως)
(Μάρκ. η´ 34-38- θ’ 1)
[Γ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.

Μέρος Α´ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Ὁ Κύριος, σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν θάνατο, προσφέρει τὸν σταυρό, τὸ πιὸ πικρὸ φάρμακο γιὰ τὴν θεραπεία τους».

Mέρος Β´:  ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 «Ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν ἀπατηλὴ μὴ-ὕπαρξη, ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴ θέση τῆς θεόσδοτης ὕπαρξής μας».

.               Ὁ δεύτερος λόγος ποὺ ὁ Κύριός μας καλεῖ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε εἶναι τόσο σπουδαῖος ὅσο κι ὁ πρῶτος κι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ θεληματικὴ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τὴν ἀνάληψη τοῦ σταυροῦ. Πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαναν ἐπίδειξη κάποιας αὐταπάρνησης γιὰ ν’ ἀποκτήσουν μεγαλύτερη φήμη σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν σωρεύσει ἀμέτρητες δοκιμασίες καὶ βάσανα μόνοι τους, μόνο γιὰ νὰ κερδίσουν τὸ θαυμασμὸ καὶ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων. Πολλοί, κυρίως ἀνάμεσα στοὺς εἰδωλολάτρες, τὸ ἔχουν κάνει αὐτὸ κι ἄλλοι τὸ κάνουν μέχρι σήμερα, γιὰ ν’ ἀποκτήσουν μεγαλύτερες μαγικὲς δυνάμεις κι ἔτσι νὰ ἐπιβληθοῦν στοὺς ἄλλους, νὰ βλάψουν ἢ νὰ ὠφελήσουν αὐτοὺς ποὺ θέλουν. Κι ὄλ’ αὐτὰ ἀπὸ μία μάταιη πλεονεξία κι ἐπιθυμία γιὰ κυριαρχία.
.               Τέτοια αὐταπάρνηση δὲν εἶναι ἀληθινή, εἶναι φιλαυτία. Τέτοιος σταυρὸς δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἀνάσταση καὶ τὴ σωτηρία ἀλλὰ σὲ πλήρη ὄλεθρο. Εἶναι σὰν νὰ παραδίδεται κάποιος στὰ χέρια τοῦ σατανᾶ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀναλαμβάνει τὸν σταυρό του κι ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν ἔπαρση καὶ τὴν ἀλαζονεία, ἀπὸ τὴ φιλαυτία κι ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία γιὰ ἐγκόσμια δόξα καὶ κέρδος. Ὅπως ὁ ἄρρωστος ἄνθρωπος παίρνει πικρὰ φάρμακα, ὄχι γιὰ νὰ δείξει στοὺς ἄλλους πὼς μπορεῖ νὰ τὰ καταπιεῖ, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας του, ἔτσι κι ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς ἀπαρνιέται τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν ἄρρωστη ὕπαρξή του, ἀναλαμβάνει τὸν σταυρό του σὰν πικρὸ καὶ σωστικὸ φάρμακο κι ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό, τὸν θεραπευτὴ καὶ σωτήρα του. Κι αὐτὸ ὄχι γιὰ ν’ ἀποσπάσει τὸν ἔπαινο καὶ τὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ γιὰ νὰ σώσει τὴν ψυχή του ἀπὸ τὸν παραλογισμὸ τῆς ζωῆς αὐτῆς κι ἀπὸ τὸ σκουλήκι καὶ τὸ πῦρ τῆς μέλλουσας ζωῆς.
.               «Ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτὴν» (Μάρκ. η´ 35). Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ἐπίγεια ζωή του, αὐτὸς θὰ χάσει τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωή. Ὅποιος ὅμως ἀψηφήσει καὶ θυσιάσει τὴ ζωή του αὐτὴ γιὰ μένα καὶ τὸ εὐαγγέλιο, αὐτὸς θὰ σώσει τὴ μέλλουσα ζωὴ καὶ μακαριότητά του.
.               Αὐτὰ εἶναι σκληρὰ λόγια, ἀδυσώπητα. Αὐτὴ εἶναι μία φωτιὰ ποὺ γυρεύει νὰ κατακάψει τὸν παλιὸ ἄνθρωπο ὢς τὶς ρίζες του, ν’ ἀφανίσει τὶς ἴδιες τὶς ρίζες. Χριστς δν ρθε πλ γι ν ναμορφώσει τν κόσμο, λλ ν τν νακατασκευάσει, ν φέρει καινούργια ζωή. Νὰ ρίξει τὸ παλιὸ σίδερο στὴ φωτιὰ καὶ νὰ τὸ σφυρηλατήσει ἀπὸ τὴν ἀρχή. Δὲν εἶναι ἀναμορφωτής, ἀλλὰ ὁ Δημιουργός. Δὲν εἶναι ἐπιδιορθωτής, ἀλλὰ ὑφαντής. Ὅποιος θέλει νὰ διατηρήσει ἕνα παλιὸ καὶ σκουληκοφαγωμένο δέντρο, θὰ τὸ χάσει. Μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ τὸ περιποιηθεῖ ἐξωτερικά, νὰ τὸ ποτίσει, νὰ τὸ περιφράξει καὶ νὰ τοῦ ρίξει λίπασμα, τὸ σκουλήκι ὅμως θὰ τὸ τρώει ἐσωτερικά. Τὸ δέντρο θὰ σαπίσει σιγὰ σιγὰ καὶ θὰ πέσει.
.               Ἐκεῖνος ποὺ κόβει ἕνα σκουληκοφαγωμένο δέντρο καὶ τὸ ρίχνει στὴ φωτιὰ μαζὶ μὲ τὰ σκουλήκια καὶ μετὰ φροντίζει τὰ μικρὰ κλαδάκια ποὺ ξεφυτρώνουν ἀπὸ τὴ ρίζα καὶ τὰ προστατεύει ἀπὸ τὰ σκουλήκια, αὐτὸς θὰ σώσει τὸ καινούργιο δέντρο. Αὐτὸς ποὺ προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει τὴν παλιὰ ψυχή, ποὺ εἶναι φαγωμένη καὶ φθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, θὰ τὴ χάσει, γιατί ὁ Θεὸς δὲν ἐπιτρέπει σὲ τέτοια ψυχὴ νὰ παρουσιαστεῖ μπροστά Του. Κι ὅ,τι δὲν παρουσιάζεται ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει. Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ χάνει τὴν παλιὰ ψυχή του, θὰ κερδίσει τὴ νέα ψυχή, τὴν γεγεννημένην ἐκ τοῦ πνεύματος καὶ νυμφευμένη μὲ τὸν Χριστό.
.               Ἡ ψυχὴ στὴν οὐσία εἶναι ταυτόσημη μὲ τὴν ζωή. Διαβάζουμε στὸ εὐαγγέλιο: «Ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι καὶ ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν». Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἡ λέξη ψυχὴ σημαίνει τὴν ζωή. Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ σώσει τὴ θνητὴ ζωή του μὲ κάθε θυσία, αὐτὸς θὰ χάσει καὶ τὶς δύο ζωές, καὶ τὴ θνητὴ καὶ τὴν ἀθάνατη. Τὴ θνητή ἐπειδή, ὅσο κι ἂν κατορθώσει νὰ ἐπιμηκύνει τὴ ζωή του στὴ γῆ, τελικὰ θὰ τὴ χάσει μὲ τὸν θάνατο. Ἀλλὰ θὰ χάσει καὶ τὴν αἰώνια ζωή, ἀφοῦ δὲν ἔκανε τίποτα γι’ αὐτήν, δὲν ὑπέφερε τίποτα. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγωνίζεται νὰ κερδίσει τὴν ἀθάνατη ζωὴ μὲ τὸν Χριστό, αὐτὸς θὰ τὴν λάβει καὶ θὰ τὴν διατηρήσει στὴν αἰωνιότητα, μ’ ὅλο ποὺ θὰ χάσει τὴν πρόσκαιρη, τὴν θνητὴ ζωή.
.               Ὁ ἄνθρωπος ἴσως χάσει τὴν πρόσκαιρη θνητὴ ζωή του γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ εὐαγγέλιο ἄν, σὲ περίπτωση ἀνάγκης, θυσιαστεῖ καὶ πεθάνει ὡς μάρτυρας γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ ἅγιο εὐαγγέλιό Του· ἢ ἂν περιφρονήσει τὴν παροῦσα ζωὴ ὡς ἁμαρτωλὴ κι ἀσήμαντη καὶ προσφέρει τὸν ἑαυτό του μὲ ὅλη του τὴν ψυχὴ καὶ τὴ δύναμη στὸν Χριστό, ἂν μπεῖ στὴν ὑπηρεσία Του, παραδίδοντας τὰ πάντα σ’ Ἐκεῖνον καὶ προσδοκώντας τὰ πάντα ἀπ’ Αὐτόν. Εἶναι πιθανὸ ὁ ἄνθρωπος νὰ χάσει τὴν ψυχή του, τὴ ζωή του, μὲ τὴν αὐτοκτονία ἢ μὲ τὴ θυσία του γι’ ἄσκοπα πράγματα, γιὰ παράδειγμα πάνω σὲ μία φιλονικία ἢ διαφωνία. Σ’ αὐτὸν δὲν ἰσχύει ἡ ὑπόσχεση ὅτι θὰ σώσει τὴν ψυχὴ (ζωή) του, γιατί διευκρινίζεται: «ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου». Ὁ Χριστὸς καὶ τὸ εὐαγγέλιο εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος τόσο στὸν χρόνο ὅσο καὶ στὴν αἰωνιότητα. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ θὰ δίσταζε νὰ θυσιάσει τὰ πάντα γιὰ τὰ παντοτεινὰ αὐτὰ ἀγαθά.
.               Γιατί ὁ Χριστὸς προσθέτει «καὶ τοῦ εὐαγγελίου»; Δὲν εἶναι ἀρκετὸ αὐτὸ τὸ ἕνεκεν ἐμοῦ; Ὄχι, δὲν εἶναι. Ὁ Κύριος εἶπε «ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου» γιὰ νὰ διευρύνει τοὺς λόγους ποὺ ἔχει νὰ θυσιαστεῖ κανεὶς καὶ νὰ ζήσει ἐν Θεῷ. Γιὰ ν’ αὐξήσει τὸν ἀριθμὸ τῶν σεσωσμένων. Σώζεται ἐκεῖνος ποὺ χάνει τὴ ζωή του γιὰ τὸν ζῶντα καὶ ἀθάνατο Χριστό. Ἐκεῖνος ἐπίσης σώζεται, ποὺ χάνει τὴ ζωή του γιὰ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, γιὰ τὴν ἁγία διδασκαλία Του. Τέλος σώζεται ἐκεῖνος ποὺ χάνει τὴ ζωή του γιὰ μία μόνο ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ ἕναν ἁπλὸ λόγο Του. Κύριος εναι Νομοθέτης τς ζως. ποιος θυσιάζεται γι τ Νομοθέτη, θυσιάζεται κα γι τ νόμο Του. Κα ντίστροφα, κενος πο θυσιάζεται γι τος νόμους Του, θυσιάζεται κα γι κενον. Ταυτίζοντας τν αυτό Του μ τ ργα κα τ διδασκαλία Του, Κύριος διευρύνει τ δυνατότητα τς σωτηρίας σ πολλούς.
.               «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. η´ 36 – 37). Τί θὰ ὠφεληθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἂν κερδίσει ὅλον τὸν κόσμο, ἀλλὰ χάσει τὴν ψυχή του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα μπορεῖ νὰ δώσει ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του;
.               Τὰ λόγια αὐτὰ ρίχνουν περισσότερο φῶς στὰ προηγούμενα. Ἀπὸ αὐτὰ προκύπτει ὅτι ὁ Κύριος θεωρεῖ πὼς ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Ἀπὸ αὐτὰ προκύπτει ἐπίσης τί εδους ψυχ πρέπει ν χάσει νθρωπος, γι ν κερδίσει τν ψυχή του: νὰ χάσει τὴν καταρρακωμένη ψυχή, ἐκείνην ποὺ εἶναι βουτηγμένη στὸν κόσμο, ποὺ τὴν ἔχει γονατίσει ὁ κόσμος, ποὺ εἶναι δουλωμένη στὸν κόσμο. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος χάσει τέτοια λεγόμενη «ψυχή», τότε θὰ σώσει τὴν πραγματικὴ ψυχή του. Ἂν ἀπορρίψει τὴν ἀπατηλὴ ζωή, θὰ κερδίσει τὴν ἀληθινή.
.               Ποιά ἡ ὠφέλεια ἂν κερδίσει κανεὶς τὸν κόσμο ὁλόκληρο, ὅταν ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι προορισμένος γιὰ καταστροφή, καὶ νὰ βλάψει τὴν ψυχή του, ποὺ εἶναι προορισμένη γιὰ τὴν αἰωνιότητα; Ὁ κόσμος πλησιάζει πρὸς τὸ τέλος του. Στὸ τέλος θ’ ἀποβληθεῖ σὰν ἕνα σκωροφαγωμένο ροῦχο. Οἱ ἀληθινὲς ψυχές, αὐτὲς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστό, θὰ πετάξουν τότε στὴ βασιλεία τῆς αἰώνιας νεότητας. Τὸ τέλος τοῦ κόσμου θὰ σημάνει τὴν ἔναρξη μίας νέας ζωῆς γιὰ τὴν ψυχή. Τί ἀξίζει τότε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὁλόκληρος ὁ κόσμος, ὅταν σύντομα θὰ χωριστεῖ ἀπ’ αὐτόν, ὅταν ὁ κόσμος ὁλόκληρος στὸ ὄχι καὶ τόσο μακρινὸ μέλλον θὰ ἀποσυντεθεῖ καὶ θὰ ἐξαφανιστεῖ σὰν ὄνειρο ποὺ πέρασε; Σὲ τί θὰ τοῦ χρησιμεύσει ἕνα ἀβοήθητο κουφάρι; Τί ἀντάλλαγμα ἀξίζει νὰ δώσει γιὰ τὴν ψυχή του;
.               Προσέξτε! Ἀκόμα κι ἂν ὁλόκληρος ὁ κόσμος ἀνῆκε στὸν ἄνθρωπο, ὁ Κύριος δὲν θὰ τὸν δεχόταν ὡς ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς του. Μὰ ὁ κόσμος δὲν ἀνήκει στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ στὸν Θεό. Ὁ Θεὸς τὸν ἔφτιαξε καὶ τὸν παρέδωσε στὸν ἄνθρωπο γιὰ χρήση, γιὰ χάρη ἑνὸς μεγαλύτερου ἀγαθοῦ, μεγαλύτερου καὶ πολυτιμότερου ἀπὸ τὸν κόσμο. Τὸ μεγαλύτερο δῶρο ποὺ ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ κατ’ εἰκόνα Του ψυχή. Καὶ τὸ μέγιστο αὐτὸ δῶρο θὰ τὸ ζητήσει πίσω, ὅταν ὁ ἴδιος εὐδοκήσει. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιστρέψει τίποτα στὸ, Θεὸ στὴ, θέση τῆς ψυχῆς του. Ἡ ψυχὴ εἶναι ὁ βασιλιάς, ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι δοῦλοι. Ὁ Θεὸς δὲ, θὰ δεχτεῖ ἕνα δοῦλο στὴ, θέση τοῦ βασιλιᾶ, οὔτε κάτι θνητὸ στὴ, θέση τοῦ ἀθάνατου.
.               Τί ἀντάλλαγμα μπορεῖ νὰ δώσει ὁ ἁμαρτωλὸς γιὰ τὴν ψυχή του; Ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ σωματικὰ στὸν κόσμο γοητεύεται ἀπ’ αὐτόν, πιστεύει πὼς ὁ κόσμος εἶναι πολύτιμος. Ὅταν ὅμως χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, συνειδητοποιεῖ πὼς χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ ν’ ἀξίζει. Μὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Τότε δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ νὰ δώσει κάτι ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του. Πόσο δυσχερς εναι θέση τς μαρτωλς ψυχς, ταν νακαλύπτει πς λα σα τν δεναν μ τὸν Θε κα τν κόσμο χουν τώρα διαρραγε, πς τώρα εναι γυμν κα μοιρη στν πνευματικ κόσμο! Σ ποιόν μπορε ν κραυγάσει γι βοήθεια; Ποιό νομα μπορε ν πικαλεστε; π ποιό κρο ματίου μπορε ν πιαστε καθς πέφτει μέσα στν τέλειωτη κα αώνια βυσσο;

ΣYNEXIZETAI: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-4 «Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου».

Πηγὴ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ; (Ὁ “ἐγωισμός”, ἔλεγε ὁ γέρων-Παΐσιος, μᾶς δόθηκε γιά νά μήν τό “βάζουμε κάτω”)

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ. 

Α1) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο,
 Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου: 
Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη – Τί εἶναι καί πῶς θεραπεύονται

Τί εἶναι τά πάθη; Εἶναι οἱ ψυχικές δυνάμεις πού πῆραν λάθος κατεύθυνση.

.        Τά πάθη εἶναι οἱ λάθος κατευθύνσεις, πού τείνουν νά πάρουν οἱ διάφορες δυνάμεις τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ὑποταγή σ’ αὐτά ἀπομακρύνει τήν ὕπαρξή μας ἀπό τήν πορεία της πρός τό «καθ’ ὁμοίωσιν». Ὁ ἄνθρωπος θά πρέπει, μέ τήν Xάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἀντιστέκεται σ’ αὐτά, νά τά περιφρονεῖ καί νά στρέφεται πρός τό καλό, τήν ἀρετή, τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον.

«Ρώτησαν κάποτε τὸν Γέροντα Παΐσιο:
– Γέροντα, ὅταν ὁ Προφήτης Δαβὶδ ἔλεγε : «Πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με», τί ζητοῦσε;
– Ὁ Δαβὶδ ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τοῦ δώση διοικητικὸ χάρισμα, ἐπειδὴ εἶχε νὰ κυβερνήσῃ ἀνθρώπους. Ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος χρειάζεται «πνεῦμα ἡγεμονικό», γιατί ἔχει νὰ κυβερνήσῃ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ μὴν τὸν κάνουν κουμάντο τὰ πάθη του. 
– Γέροντα, τί εἶναι τὰ πάθη;
Ἐγὼ τὰ πάθη τὰ βλέπω σὰν δυνάμεις τῆς ψυχῆς. Ὁ Θεὸς δὲν δίνει ἐλαττώματα, ἀλλὰ δυνάμεις. Ὅταν ὅμως δὲν ἀξιοποιοῦμε αὐτὲς τὶς δυνάμεις γιὰ τὸ καλό, ἔρχεται τὸ ταγκαλάκι, τὶς ἐκμεταλλεύεται καὶ γίνονται πάθη, καὶ ὕστερα γκρινιάζουμε καὶ τὰ βάζουμε μὲ τὸν Θεό. Ἐνῶ, ἂν τὶς ἀξιοποιήσουμε, στρέφοντάς τες ἐναντίον τοῦ κακοῦ, μᾶς βοηθοῦν στὸν πνευματικὸ ἀγώνα.
.        Ὁ θυμὸς λ.χ. δείχνει ὅτι ἡ ψυχὴ ἔχει ἀνδρισμό, ὁ ὁποῖος βοηθάει στὴν πνευματικὴ ζωή. Κάποιος, ποὺ δὲν εἶναι θυμώδης καὶ δὲν ἔχει ἀνδρισμὸ δὲν μπορεῖ νὰ βάλη εὔκολα τὸν ἑαυτό του στὴν θέση του. Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος, ἂν ἀξιοποιήση στὴν πνευματικὴ ζωὴ τὴ δύναμη ποὺ ἔχει, εἶναι σὰν ἕνα γερὸ αὐτοκίνητο ποὺ πιάνει τὴν εὐθεία καὶ κανεὶς δὲν τὸ φθάνει. Ἂν ὅμως δὲν τὴν ἀξιοποιήση καὶ ἀφήνη ἀνεξέλεγκτο τὸν ἑαυτό του, μοιάζει μὲ αὐτοκίνητο ποὺ τρέχει μὲ ὑπερβολικὴ ταχύτητα σὲ ἀνώμαλο δρόμο καὶ κάθε τόσο ἐκτροχιάζεται.
.        Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ γνωρίση τὶς δυνάμεις ποὺ ἔχει καὶ νὰ τὶς στρέψη στὸ καλό. Ἔτσι θὰ φθάση, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση.
.        Τὸν ἐγωισμὸ λ.χ. νὰ τὸν στρέψη ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ νὰ μὴν τὸ βάζη κάτω, ὅταν πάη καὶ τὸν πειράζη. Τὴν τάση γιὰ φλυαρία νὰ τὴν ἁγιάση καλλιεργώντας τὴν εὐχή. Δὲν εἶναι καλύτερα νὰ μιλάη μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἁγιάζεται, παρὰ νὰ φλυαρῆ καὶ νὰ ἁμαρτάνη; Ἀνάλογα δηλαδὴ μὲ τὸ πῶς θὰ χρησιμοποιήση ὁ ἄνθρωπος τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, μπορεῖ νὰ γίνη καλὸς ἡ κακὸς»1.
.        Ἀπό τά ἀνωτέρω καταλαβαίνουμε ὅτι τά πάθη εἶναι δυνάμεις τῆς ψυχῆς πού δέν χρησιμοποιοῦνται γιά τό καλό. Ἀντί νά μᾶς βοηθοῦν νά πλησιάσουμε καί νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό, μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό Αὐτόν. Θά πρέπει νά γνωρίσουμε αὐτές τίς ψυχικές μας δυνάμεις, οἱ ὁποῖες εἶναι Θεῖο δῶρο καί νά τίς ἀξιοποιήσουμε, ὥστε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό. Τότε θά δοξασθεῖ ὁ Θεός καί θά εὐεργετηθοῦν οἱ συνάνθρωποί μας.
.        Ὁ θυμός (τὸ θυμικὸ τῆς ψυχῆς), μᾶς δωρήθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά κινηθοῦμε πρός τόν Θεό μέ ὁρμή, μέ προθυμία καί ἀποφασιστικότητα, ὥστε νά Τόν ἀγαπήσουμε πάνω ἀπ’ ὅλους καί ὅλα. Χρησιμοποιώντας τον σωστά, μποροῦμε ἐπίσης νά συγκρατοῦμε τόν ἑαυτό μας ἀπό τό κακό: Μποροῦμε νά καταστρέφουμε τούς κακούς λογισμούς πού σπέρνει ὁ πονηρός καί τίς κακές ἐπιθυμίες πού ἐκεῖνος κινητοποιεῖ στήν ψυχή μας.
.        Ἐμεῖς συνήθως, ἀντίθετα μέ τά ἀνωτέρω, χρησιμοποιοῦμε τόν θυμό γιά νά ὑπερασπιστοῦμε τόν ἑαυτό μας, γιά νά ἐκδικηθοῦμε, γιά νά ἐπιτεθοῦμε ἐναντίον τῶν συνανθρώπων μας.
.        Ἡ διόρθωση αὐτῆς τῆς κακῆς κατεύθυνσης τοῦ θυμικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς μας ἐπιτυγχάνεται μέ τήν καθολική ἀγάπη, τήν σιωπή καί τήν προσευχή.
.        Ἡ ἐπιθυμία (το ἐπιθυμητικό τῆς ψυχῆς), μᾶς δόθηκε ἀπό τόν Θεό, γιά νά ἐπιθυμοῦμε, γιά νά ἀγαπᾶμε τόν Θεό. Ἐμεῖς, ἀντίθετα, τήν χρησιμοποιοῦμε γιά νά ἐπιθυμήσουμε τά πράγματα τοῦ κόσμου, τίς σαρκικές ἡδονές, τά χρήματα καί τήν μάταιη κοσμική δόξα.
.        Ἡ θεραπεία αὐτῆς τῆς κακῆς κατεύθυνσης τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μας ἐπιτυγχάνεται μέ τήν περιεκτική ἐγκράτεια (ἐγκράτεια στήν τροφή, στόν ὕπνο, στήν σωματική ἀνάπαυση, στούς λόγους-συνομιλίες-συναναστροφές, στίς μετακινήσεις).
.        Ὁ «ἐγωισμός» πάλι, ἔλεγε ὁ γέρων-Παΐσιος, μᾶς δόθηκε γιά νά μήν τό «βάζουμε κάτω»· γιά νά μήν καταθέτουμε τά ὅπλα στόν ἀγῶνα μέ τόν ἀντίδικο (τόν διάβολο). Ἐμεῖς τόν χρησιμοποιοῦμε γιά νά πολεμήσουμε τούς ἀδελφούς μας ἤ ἀκόμη καί αὐτόν τόν Θεό.
.        Ὁ νοῦς (τό λογιστικό τῆς ψυχῆς) μᾶς δωρήθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά προσευχόμαστε ἀδιάλειπτα καί ὄχι γιά νά μετεωριζόμαστε καλλιεργώντας ποικίλους ἀλλότριους καί ἀλλοτριωτικούς λογισμούς. Ἡ θεραπεία τοῦ λογιστικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς μας ἐπιτυγχάνεται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή.
.        Ὅταν λειτουργοῦμε ἔτσι τά Θεῖα δῶρα,τότε πραγματώνουμε τόν σκοπό τῆς ὕπαρξής μας καί ὁμοιάζουμε στόν Θεό, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πάθη ἀλλά Θεῖες Δυνάμεις καί Ἐνέργειες, εὐεργετικές γιά ὅλην τήν κτίση.

1.Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, «Πάθη καί ἀρετές», Λόγοι Ε´, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2007

 «Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη – Τί εἶναι καί πῶς θεραπεύονται», σελίδες 282, Τιμή: 9€, Παραγγελίες στό τηλέφωνο 6944577885 ἤ στό e-mail: hristospanagia@yahoo.gr 

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ («Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς [ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ] ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα».)

Σωτηρία κα θάνατος τς ψυχς 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 165-168

 «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον
καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»
.
 (Μάρκ. η´ 36 )

.          Οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἀποκαλυπτικὸ χαρακτήρα καὶ καθολικὴ ἰσχύ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀποκάλυψι τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀνακαλύψη ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰσχύουν γιὰ κάθε ἄνθρωπο ὁπουδήποτε καὶ ὁποτεδήποτε κι ἂν ζῆ. Ἔτσι τὰ Εὐαγγέλια, ποὺ διαβάζονται κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀνάμνησι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μυστηριακὴ ἀκρόασι τοῦ Ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι αἰσθάνονται τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει στὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἐξέρχεται κατὰ τὴν ἀνάγνωσί Του.
.          Μὲ αὐτὸ τὸ πρίσμα πρέπει νὰ βλέπουμε κάθε εὐαγγελικὴ περικοπὴ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν σημερινή. Θὰ ἐξετάσουμε σήμερα ποιὰ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» καὶ τί εἶναι σωτηρία καὶ θάνατος τῆς ψυχῆς.

 Δύο ἔννοιες τῆς ψυχῆς

.          Στὸ σημερινὸ κείμενο, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἁγία Γραφή, παρατηροῦμε ὅτι ὑπάρχουν δύο σημασίες τῆς λέξεως «ψυχή». Τὴν μία φορὰ μὲ τὴν λέξι ψυχὴ παρουσιάζεται ἡ «ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ πνεύματος», «τὸ πνευματικὸ συστατικὸ τῆς ὑπάρξεώς μας» καὶ τὴν ἄλλη φορὰ χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν βιβλικὴ ἔννοια τῆς ζωῆς. Ἄλλοτε δηλ. σημαίνει τὴν ψυχὴ καὶ ἄλλοτε τὴν ζωή. Αὐτὴ ἡ διπλὴ σημασία τῆς ψυχῆς φαίνεται στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ καθαρά: «Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ψυχή του (τὴν ζωή του) αὐτὸς θὰ τὴν χάση. Κι ὅποιος θὰ χάση τὴν ζωή του ἐξ αἰτίας μου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου αὐτὸς θὰ τὴν σώση. Τί θὰ ὠφελήση τὸν ἄνθρωπο, ἂν κερδίση ὅλο τὸν κόσμο καὶ χάση τὴν ψυχή του; Καὶ τί ἀντάλλαγμα θὰ δώση ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του;». Αὐτὴ ἡ διπλῆ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» δείχνει ἕνα ἐσωτερικὸ σύνδεσμο μεταξὺ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ἀναφέρεται στὴν ψυχή, ποὺ εἶναι «λογικὴ καὶ νοερὰ» ἢ ἀκόμα ἀναφέρεται στὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, ἰδιαίτερα στὸν νοῦ καὶ στὸν λόγο, ποὺ σχετίζονται περισσότερο μὲ τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
.          Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ συνδέεται στενὰ μὲ τὸ σῶμα. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρὼν σὲ ὅλη τὴν κτίσι, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Καὶ ὅπως ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Πνεύματός Του συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸν κόσμο, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸ συνημμένο σῶμα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει ὅτι τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα τῶν ἀγγέλων, γιατί ζωοποιεῖ σῶμα. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος, βλέποντας τὸν ἄνθρωπο νεκρό, ψάλλει: «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος».
.          Ἔτσι ἡ ψυχή, ἀφοῦ συνδέεται μὲ τὸ σῶμα, ποὺ εἶναι μέρος τῶν αἰσθητῶν, συνδέεται μὲ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν φύσι. Γι’ αὐτὸ ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔρχεται στὴν ψυχή, μεταβιβάζεται ἔπειτα στὸ σῶμα καὶ μεταμορφώνει τὸ σῶμα, τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν φύσι.
.          Ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ μεταβιβάζεται καὶ στὴν ἄλογο δημιουργία. Οἱ ὑλισταὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ ὅτι ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὴν μεταθανάτιο ζωὴ καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν παροῦσα ζωή. Αὐτὴ εἶναι ψευδέστατη κατηγορία, σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε. Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἐννοοῦμε κυρίως τὴν Ὀρθοδοξία, βλέπει τὸν ἄνθρωπο στὴν ὁλότητά του, ὡς ἀποτελούμενον ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα. Ἐπίσης δὲν χωρίζει στεγανὰ τὴν παροῦσα ζωὴ ἀπὸ τὴν μέλλουσα. Στὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία γίνεται συνεχὴς λόγος γιὰ τὸν στενὸ σύνδεσμο ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἐσχατολογίας. Ὁ Χριστιανισμὸς βιώνει στὸ μεταμορφωμένο παρὸν τὸ σωτηριῶδες παρελθὸν καὶ τὸ εὐφρόσυνο μέλλον. Ξεπερνᾶ τὸν χρόνο, ἀφοῦ χρωματίζεται καὶ μεταμορφώνεται ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα.

 Σωτηρία τῆς ψυχῆς

.          Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς δὲν συνίσταται στὴν ἀπαλλαγὴ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ στὴν φυγή της ἀπὸ τὴν ζωή. Ἡ θεωρία κατὰ τὴν ὁποία πρέπει κατὰ τὴν πορεία τῆς σωτηρίας νὰ φύγη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, «τὸ ἔξω τὸν νοῦν τοῦ σώματος ποιεῖν… δαιμόνων εὕρημα καὶ παίδευμα» (ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς ἀκόμη δὲν συνίσταται σὲ μία μεταφυσικὴ ἔκστασι καὶ σὲ ἕνα διανοητικὸ στοχασμό, ἀλλὰ στὴν μεταμόρφωσι ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μέσα στὸ παρὸν μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας χάριτος.
.          Σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἀποδέσμευσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία ποὺ ἐξασκεῖ ὁ διάβολος, ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Εἶναι ἡ πορεία ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα στὸ καθ’ ὁμοίωσιν μὲ τὴν θέωσι. Γι’ αὐτὸ ὅταν λέμε σωτηρία τῆς ψυχῆς (ὅλου τοῦ ἀνθρώπου) δὲν ἐννοοῦμε μία ἀφηρημένη λύτρωσι ποὺ ἐπιδιώκουν ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἀνθρώπινα συστήματα, οὔτε μία τελείωσι μὲ τὴν ἔννοια, ποὺ συνήθως δίνει ὁ κόσμος, ἀλλὰ τὴν θέωσι ὅλου του ἀνθρώπου, τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν Θεό, τὴν ἀπόκτησι τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ.
.          Σωτηρία λοιπὸν εἶναι ἡ ἀναχαίτισι καὶ ἡ ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της (τὴν φθορὰ κλπ.) καὶ συγχρόνως ἡ ἀναγέννησι, ἡ μεταμόρφωσι καὶ ἡ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό. Αὐτὸ ὅμως δὲν μπορεῖ μόνος του νὰ τὸ ἐπιτύχη ὁ ἄνθρωπος, παρὰ μόνον μὲ τὴν δύναμι καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὴν τὴν βαθειὰ σημασία ἔχει ἡ ἐνανθρώπησι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο Θεό. Ἔτσι ἔξω ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο δὲν ὑπάρχει πραγματικὸς ἄνθρωπος. Διὰ τοῦ Θεανθρώπου ἐξαγιάζεται ὁ νοῦς, τὸ σῶμα καὶ ἡ ζωή. Ὅλα παίρνουν ἕνα ἄλλο σωτηριῶδες νόημα καὶ μία ἄλλη ἀξία.

 Θάνατος τῆς ψυχῆς

.          Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια τρεῖς καταστάσεις θανάτου ψυχῆς, ποὺ ἔχουν ὅμως σχέσι μεταξύ τους. Πρῶτον, ζημία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία κατὰ τὴν πατερικὴ διδασκαλία δὲν ἔχει ἁπλὴ νομικὴ καὶ ἠθικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὀντολογική. Δηλ. ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ ἀπώλεια τῆς θείας Χάριτος: «Ἁμαρτία θάνατός ἐστι τῆς ἀθανάτου». Δεύτερον. Συνέπεια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ὅποιον λόγο ἔχει ἡ λογικὴ ψυχὴ πρὸς τὸ σῶμα τὸν ἴδιο λόγο ἔχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρὸς τὴν λογικὴν ψυχὴν» (ἄγ. Μάξιμος). Ὅπως τὸ σῶμα παραμένει νεκρὸ χωρὶς τὴν ψυχή, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ παραμένει νεκρὰ χωρὶς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν τὸ Τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποφοιτᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, τότε ἡ ψυχὴ χάνει τὴν μακαρία ζωὴ «οὐκ εἰς τὸ μὴ ὂν ἀναλυομένη, ἀλλὰ θανάτου παντὸς χαλεπωτέραν βιοῦσα ζωὴν» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης). Τρίτον. Συνέπεια τῶν προηγουμένων εἶναι ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς. «Θεοῦ ἄγνοια, θάνατός ἐστι ψυχῆς» (Μ. Βασίλειος). Καὶ αὐτὴ ἡ ἄγνοια ὑπάρχει στοὺς ἀβαπτίστους, στοὺς ἀδιδάκτους καὶ στοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς (ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ) ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα. Δὲν ἔχει μεταφυσικὸ ἀγκυροβόλημα. Στερεῖται τῆς Ζωῆς.
.          Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, γιατί προσφέρει ὑγεία στὴν ψυχή, στὸ σῶμα καὶ στὴν ζωή, γιατί μεταμορφώνει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, γιατί γεμίζει τὸ παρὸν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο μέλλον, γιατί καταργεῖ τὸν χρόνο. Οἱ ἄπιστοι δὲν μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν. Οἱ πιστοὶ ὅμως τὸ βιώνουν. Μὲ τὸν Χριστὸ ὅλα εἶναι γεμᾶτα ζωή.

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΡΑΣΕΩΣ (Κυρ. Ζ´ Ματθ.)

Ἀσθένειες τῆς ψυχικῆς ὁράσεως
Κυριακή Z´ Ματθαίου (22 Ἰουλίου 2012) 

τοῦ  Mητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.           Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ τελειότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ σῶμα του ἔχει δημιουργηθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε νὰ ἔχη πολλὲς δυνατότητες νὰ ἐπικοινωνῆ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν περιβάλλοντα κόσμο. Συγχρόνως ὁ ἄνθρωπος ἔχει καὶ τὴν ψυχὴ μὲ τὶς πολλὲς ἐνέργειές της, ἡ ὁποία διὰ τοῦ σώματος βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, σκέπτεται, ἀλλὰ κυρίως ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεό.
.           Μιὰ μεγάλη εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι οἱ ὀφθαλμοί, μὲ τοὺς ὁποίους βλέπουμε τὴν κτίση, τοὺς ἀνθρώπους, θαυμάζουμε τὶς ὀμορφιὲς τῆς φύσεως καὶ μποροῦμε νὰ κινούμαστε ἄνετα. Οἱ ὀφθαλμοὶ ἔχουν σημαντικὸ ρόλο στὴν ζωή μας, καταλαβαίνουμε δὲ τὴν ἀξία τους, ὅταν συναντᾶμε ἀνθρώπους ποὺ στεροῦνται τὸ μεγάλο ἀγαθὸ τῆς ὁράσεως. Συγχρόνως, ἂν μελετήσουμε διάφορα συγγράμματα ποὺ περιγράφουν πῶς λειτουργοῦν τὰ μάτια, τότε μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὴν ἀξία τους, ἀφοῦ λειτουργοῦν πολὺ καλύτερα ἀπὸ τὶς πιὸ τέλειες φωτογραφικὲς μηχανές.
.           Τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται σὲ δύο τυφλούς, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν τὸν Χριστό, Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς εὐσπλαχνισθῆ καὶ νὰ τοὺς δώση τὴν ὅραση τῶν ὀφθαλμῶν τους: «ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ» (Ματθ. θ´ 27). Ὁ Χριστὸς βλέποντας τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τοὺς θεράπευσε.

.        Ὑπάρχουν πολλὲς ἀσθένειες τῶν ὀφθαλμῶν, δηλαδὴ δὲν εἶναι μόνον ἡ τύφλωση. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ἡ μυωπία, ὅταν ὁ ὀφθαλμὸς δὲν διακρίνη καθαρὰ τὰ ἀντικείμενα, ποὺ βρίσκονται σὲ σχετικὰ μακρινὴ ἀπόσταση. Εἶναι ἡ πρεσβυωπία, ὅταν ὁ ὀφθαλμὸς δὲν μπορεῖ νὰ δὴ μὲ ἀκρίβεια ἀντικείμενα σὲ κοντινὲς ἀποστάσεις. Ἀκόμη, εἶναι ἡ ἀχρωματοψία, δηλαδὴ ἡ ἀδυναμία νὰ διακρίνη κανεὶς ἕνα ἢ περισσότερα βασικὰ χρώματα. Ὑπάρχουν καὶ διάφορες ἄλλες ἀσθένειες. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἀπαιτεῖται νὰ ἐπισκεφθοῦμε ἕναν ὀφθαλμίατρο, γιὰ νὰ θεραπευθῆ ἢ νὰ ἀντιμετωπισθῆ κάποια ἀσθένεια ἢ κάποια ἀνικανότητα τῶν ὀφθαλμῶν.
.           Ὅμως, πέραν ἀπὸ τὶς ἀσθένειες τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ σώματος ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀσθένειες τοῦ ὀφθαλμοῦ τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς. Ὅταν κάνουμε λόγο γιὰ τὸν νοῦ, δὲν ἐννοοῦμε τὴν λογική, ἀλλὰ τὴν λεπτοτάτη προσοχή, δηλαδὴ κάποια ἄλλη ἐνέργεια ποὺ λέγεται νοερὰ καὶ διακρίνεται ἀπὸ τὴν λογικὴ ἐνέργεια. Συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ὀφθαλμὸ τῆς ψυχῆς ὅ,τι καὶ μὲ τὸν ὀφθαλμὸ τοῦ σώματος.
.           Κατ’ ἀρχὰς ὑπάρχει ἡ πνευματικὴ τύφλωση, ὅταν ὁ νοῦς ἔχη ἀσθενήσει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δῆ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ λέγεται σκοτασμὸς τοῦ νοῦ καὶ στὴν πραγματικότητα σὲ αὐτὴν τὴν κατηγορία συμπεριλαμβάνονται οἱ ἄθεοι ποῦ ἀρνοῦνται τὸν Θεό. Ἐπίσης, ὑπάρχουν ἄλλες πνευματικὲς ἀσθένειες, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀρνοῦνται μὲν τὸν Θεό, ἀλλὰ Τὸν παρερμηνεύουν, δὲν βλέπουν καθαρά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀλλάζη ὅλη ἡ ψυχικὴ κατάστασή τους, ἄλλοτε ὑπάρχει ἡ πνευματικὴ μυωπία καὶ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὴν μεγάλη δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλοτε ἡ πνευματικὴ πρεσβυωπία καὶ δὲν βλέπουν τὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ποὺ εὐεργετεῖ ποικιλοτρόπως τοὺς ἀνθρώπους.
.          Αὐτὲς οἱ πνευματικὲς ἀσθένειες τοῦ ὀφθαλμοῦ τῆς ψυχῆς δὲν ἀναφέρονται μόνον στὴν σχέση μας μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐπικοινωνία μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὶς καταστάσεις τῆς ζωῆς μας. Ἄλλοτε ὑπερεκτιμοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ κρίνουμε αὐστηρὰ τοὺς ἄλλους, καὶ ἄλλοτε κρίνουμε αὐστηρὰ τὸν ἑαυτό μας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπογοητευόμαστε.
.                  Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας λέγει ὅτι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θὰ ἐμφανισθῆ ὁ Χριστὸς μέσα στὴν δόξα Του, ἀλλὰ θὰ Τὸν δοῦν μόνον ἐκεῖνοι ποῦ φρόντισαν νὰ ἀποκτήσουν ὑγιεῖς ὀφθαλμοὺς ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή. Ἑπομένως, ὁ σκοπὸς τῶν Χριστιανῶν εἶναι νὰ θεραπεύσουν τὸν πνευματικὸ ὀφθαλμό, τὸν νοῦ. Αὐτὸ γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἀγώνα μας, καί, μάλιστα, ὅσο βρισκόμαστε στὴν ζωὴ αὐτή. Ὁπότε, πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι εἴμαστε πνευματικὰ ἀσθενεῖς, ὅτι ἔχουμε πνευματικὴ τύφλωση καὶ διάφορες ἄλλες παθήσεις στὸν νοῦ μας, καὶ νὰ ἀναζητήσουμε τὸν πραγματικὸ ὀφθαλμίατρο, ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύη διὰ τῶν Κληρικῶν Του. Αὐτὸς εἶναι τὸ Φῶς, Αὐτὸς εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς καὶ Αὐτὸς εἶναι ἡ ὀπτικὴ ἐνέργεια, μὲ τὴν ὁποία βλέπουμε. Ἂς εὐχηθοῦμε νὰ συμβῆ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Δαυΐδ: «ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς» (Ψαλμ. λε´ 10).

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΦΡΟΣΥΝΗ (Κυρ. Θ´ Λουκ.)

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ´ ΛΟΥΚΑ (20.11.2011)

(Λουκ. ιβ΄ 16–21)

Εἶπεν ὁ Κύριος την παραβολὴν ταύτην· 
«Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; Καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου.
 Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;
Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν».

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Εἶπεν ὁ Κύριοςτὴν ἑξῆς παραβολή:
«Ἑνὸς ἀνθρώπου πλουσίου τὰ χωράφια ἔφεραν ἐσοδείαν μεγάλην καὶ ἐσκέπτετο μέσα του, «Τί νὰ κάνω, ἐπειδὴ δὲν ἔχω ποὺ νὰ συγκεντρώσω τοὺς καρπούς μου;» καὶ εἶπε, «Αὐτὸ θὰ κάνω: θὰ κατεδαφίσω τὶς ἀποθῆκες μου καὶ θὰ κτίσω μεγαλύτερες καὶ θὰ συγκεντρώσω ἐκεῖ ὅλα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ θὰ πῶ εἰς τὴν ψυχήν μου, Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθά, γιὰ πολλὰ χρόνια· ἀναπαύσου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».
Ὁ Θεὸς ὅμως τοῦ εἶπε, «Ἀνόητε, αὐτὴν τὴν νύχτα ζητοῦν ἀπὸ σὲ τὴν ψυχήν σου. Ἐκεῖνα δὲ ποὺ ἐτοίμασες, ποιός θὰ τὰ πάρῃ;». 
Αὐτὰ παθαίνει ἐκεῖνος ποὺ θησαυρίζει διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ δὲν φροντίζει νὰ γίνῃ πλούσιος ὡς πρὸς τὸν Θεόν».
 

 Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΦΡΟΣΥΝΗ

«Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά·
ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου»

.           Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς µὲ µιὰ σύντοµη δραµατικὴ Παραβολὴ µᾶς παρουσίασε τὴν ζωὴ ἑνὸς πλουσίου, τὸν ὁποῖο ὁ Ἴδιος χαρακτήρισε «ἄφρονα». Καὶ ἦταν πράγµατι «ἄφρων» ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ ἔζησε ὅλη του τὴν ζωὴ προσκολληµένος στὰ πλούτη του καὶ τελικὰ πέθανε πρὶν προλάβει νὰ τὰ ἀπολαύσει.
.       Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦµε σήµερα γιατὶ ἡ ἐπιδίωξη ἀποκτήσεως πολλῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν εἶναι ἀφροσύνη.

 1. Διότι γεμίζει μὲ ἄγχος τὸν ἄνθρωπο

.         Αὐτοὶ ποὺ ἐνδιαφέρονται µόνο γιὸ τὸ ὑλικὸ ἀγαθὸ καὶ τὶς κοσµικὲς ἀπολαύσεις, νοµίζουν ὅτι µὲ τὸν τρόπο αὐτὸ χαίρονται τὴν ζωή τους. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Ἂς δοῦµε τὸν πλούσιο τῆς Παραβολῆς: τὴν ἐξαιρετικὴ εὐφορία καὶ τὴν πλούσια σοδειά του ἀκολούθησαν βασανιστικὲς σκέψεις καὶ ἀγωνιώδεις µέριµνες «Τί ποιήσω;», ἔλεγε … Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ πλεονεξία του τὸν ὁδήγησε σὲ µιὰ ἀπόφαση ποὺ τὸν περιέπλεξε σὲ µεγαλύτερες περιπέτειες. «Καθελῶ µου τὰς ἀποθήκας καὶ µείζονας οἰκοδοµήσω», εἶπε. Ἀποφάσισε δηλαδὴ νὰ γκρεµίσει τὶς ἀποθῆκες του καὶ νὰ κτίσει καινούργιες, ἐνῶ ἐν τῷ µεταξὺ ἔπρεπε νὰ ἀσφαλίσει καὶ τὰ ἤδη ὑπάρχοντα. Στ᾽ ἀλήθεια, πόσες φασαρίες, ἔξοδα, πονοκεφάλους, προβλήµατα καὶ ἐντάσεις προκάλεσε αὐτὴ ἡ ἀπόφασή του!
.         Κάτι παρόµοιο συµβαίνει µὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ µπαίνει στὴν λογικὴ τῆς ὑλιστικῆς καὶ καταναλωτικῆς ζωῆς. Ἀρχίζει ἕνα ἀσταµάτητο κυνήγι χρηµάτων µὲ ὅλα τὰ ἔννοµα καὶ ἄνοµα µέσα, καὶ ποτὲ δὲν ἡσυχάζει! Ἂν µάλιστα σὲ αὐτὰ προσθέσουµε τὸ ἐνδεχόµενο κλοπῆς ἢ ἀκόµη τὴν ἀπειλὴ µιᾶς οἰκονοµικῆς κρίσεως, τότε εὔκολα καταλαβαίνουµε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ζεῖ µονίµως στὴν ἀβεβαιότητα, στὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία. Κάτω ἀπὸ τέτοιες συνθῆκες εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ ἀπολαύσει τὰ ἀγαθά του;

2. Διότι ἡ ψυχὴ δὲν χορταίνει μὲ ὑλικὰ ἀγαθά.

 .       Ἐπιπλέον δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶµε ὅτι ἡ ψυχή, τὴν ὁποία µόνο στὸν ἄνθρωπο ἔχει χαρίσει ὁ Θεός, εἶναι πνεῦµα καὶ δὲν χορταίνει µὲ ὑλικὰ ἀγαθά. Οἱ πόθοι της εἶναι ἄπειροι καὶ µόνο ὁ ἄπειρος καὶ τέλειος Θεὸς µπορεῖ νὰ τοὺς ἱκανοποιήσει. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλµωδὸς λέει: «Ἐδίψησεν ἡ ψυχή µου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ἰσχυρόν, τὸν ζῶντα» (Ψαλµ. µα´ [41] 3), δηλαδή, ἡ ψυχή µου διψάει τὴν ἕνωσή της µὲ τὸν Θεό. Τίποτα ἄλλο δὲν µπορεῖ νὰ τὴν ἱκανοποιήσει πραγµατικὰ παρὰ µόνο τὸ «ὄντως ἐφετόν», τὸ ἀληθινὰ ἐπιθυµητὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου.

 3. Διότι ὁ ἄνθρωπος λησμονεῖ τὸν θάνατο

.        Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ φανερώνει κατ᾽ ἐξοχὴν τὴν ἀφροσύνη τῶν ὑλιστῶν εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι τὰ πλούτη τους θὰ τὰ ἔχουν διαρκῶς µαζί τους. Τὸν θάνατο οὔτε κἂν τὸν σκέπτονται. Αὐτὸ ἔπαθε κι ὁ δυστυχὴς πλούσιος τῆς Παραβολῆς, ὁ ὁποῖος ὀνειρευόταν φαγοπότια, ἀνέσεις καὶ ἀπολαύσεις, ὅταν ἐντελῶς ξαφνικὰ κι ἀπρόσµενα τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ θάνατος. Τότε ἄκουσε ἀπὸ τὸ στόµα τοῦ Δικαιοκρίτου Κυρίου τὸ ἀδυσώπητο ἐρώτηµα: «Ἃ δὲ ἡτοίµασας τίνι ἔσται;». Ἀνόητε ἄνθρωπε, ὅλα αὐτὰ ποὺ ἑτοίµασες, τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀσφάλισες στὶς νέες ἀποθῆκες σου, σὲ ποιόν θὰ περιέλθουν; Αὐτὸς ἦταν ὁ θησαυρός σου· τώρα τί θὰ σοῦ µείνει; …
.         Δυστυχῶς πολλοὶ ἄνθρωποι πέφτουν στὴν ἴδια παγίδα. Καὶ προσκολλῶνται σὲ χρήµατα, κτήµατα καὶ πράγµατα, χωρὶς νὰ ἐννοοῦν ὅτι κάποτε θὰ τὰ ἀποχωριστοῦν. Διότι, ὅπως τίποτε δὲν φέραµε µαζί µας, ὅταν γεννηθήκαµε, ἔτσι «οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάµεθα» (Α´ Τιµ. Ϛ´7). Ὅταν θὰ πεθάνουµε, τίποτα δὲν µποροῦµε νὰ παρουµε µαζί µας. Δὲν εἶναι ἀφροσύνη λοιπὸν νὰ ἀγωνιοῦµε καὶ νὰ κοπιάζουµε γιὰ πράγµατα ποὺ εἶναι ἐπίγεια καὶ φθαρτά;

.           Ζοῦµε σὲ µιὰ κοινωνία ποὺ προβάλλει τὸ χρηµα καὶ τὴν ὕλη ὡς ἀπαραίτητα γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὅμως ὅλα αὐτὰ εἶναι µιὰ ἀπάτη! Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀφροσύνη ἀπὸ τὸ νὰ στηρίζεται κανεὶς στὸν πλοῦτο καὶ τὴν ὕλη. Ἂς µὴ µᾶς ἐντυπωσιάζουν λοιπὸν τὰ ἐφήµερα πλούτη, οἱ γήινες ἀπολαύσεις καὶ τὰ πρόσκαιρα ἀγαθά. Ἂς ποθήσουµε τὰ ὑψηλά, τὰ ἅγια, τὰ αἰώνια. Αὐτὰ ποὺ ἱκανοποιοῦν πραγµατικὰ τὴν ψυχή µας καὶ ἀποτελοῦν τὴν καλύτερη ἐπένδυση γιὰ τὸ αἰώνιο µέλλον µας!

ΠΗΓΗ: Περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2033, 15.11.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΜΕΤΑΒΛΗΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΑΣ

Ἡ μεταβλητότητα τῆς ἐσωτερικῆς μας καταστάσεως
Ἁγ. Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου

 .        Παραπονιέστε γιὰ τὴν μεταβλητότητα τῆς ἐσωτερικῆς σας καταστάσεως -ἄλλοτε εἶναι καλὴ καὶ ἄλλοτε κακή. Δὲν γίνεται ἀλλιῶς.
.       «Ἔχω δοκιμάσει καὶ δοκιμάζω δυσάρεστες ψυχικὲς καταστάσεις μὲ διάφορες μορφές». Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ τὶς ὑπομένουμε μὲ ταπείνωση καὶ γενναιοψυχία, χωρὶς νὰ χαλαρώνουμε τὸν πνευματικό μας ἀγώνα, χωρὶς νὰ παραμελοῦμε τὴν ἐκπλήρωση τῶν θείων ἐντολῶν -αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ κάνετε.
.      Ἔρχεται μία καλὴ πνευματικὴ κατάσταση. Φεύγει. Ἔρχεται μία κακή. Φεύγει κι αὐτή. Ἡ ἐναλλαγὴ τους εἶναι συνεχὴς καὶ ἀναπότρεπτη. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖτε καὶ πρέπει νὰ κάνετε, εἶναι νὰ ἐπιθυμεῖτε καὶ νὰ ἐπιδιώκετε πάντα τὸ καλό.
.      Ἂν δὲν ἀντιμετωπίζαμε ποτὲ καμιὰ δυσκολία, τότε θὰ εἴχαμε πέσει σὲ πνευματικὴ νάρκη.

 Ψυχικὲς μεταπτώσεις

.      Οἱ ψυχικὲς μεταπτώσεις συμβαίνουν σὲ ὅλους. Δὲν ἔχετε, λοιπόν, παρὰ νὰ τὶς ὑπομένετε ἤρεμα, ἀφήνοντας τὸν ἑαυτό σας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Μὴ νοιάζεστε γιὰ τίποτ’ ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τοῦτο: Νὰ εἶστε πάντα μαζὶ μὲ τὸν Κύριο. Ὅ,τι κι ἂν σᾶς συμβαίνει, σ’ Αὐτὸν νὰ καταφεύγετε, σ’ Αὐτὸν ν’ ἀποκαλύπτετε τὴν ψυχή σας, σ’ Αὐτὸν ν’ ἀκουμπᾶτε τὰ βάρη σας, σ’ Αὐτὸν νὰ λέτε τὸν πόνο σας… Καὶ νὰ προσεύχεσθε, παρακαλώντας Τον νὰ σᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις, ἂν εἶναι θέλημά Του..
.      Ἡ ψυχικὴ εὐφορία καὶ εὐδιαθεσία, ἡ ἀναψυχὴ καὶ ἡ παρηγοριὰ δὲν εἶναι πάντα γνωρίσματα καλῆς πνευματικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἔχει τρία ἄλλα βασικὰ χαρακτηριστικά: α) ζῆλο γιὰ τὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ, β) φρόνημα ταπεινὸ καὶ καρδιὰ συντετριμμένη, γ) παράδοση στὸ θεῖο θέλημα. Ὑπάρχουν αὐτὰ μέσα σας; Ἂν ναί, εἶστε σὲ καλὸ δρόμο.

 Οἱ πνευματικὲς παρηγοριὲς στὴν κατὰ Θεὸν ζωὴ

.      Λυπηθήκατε, ἐπειδὴ χάσατε πολὺ γρήγορα τὴν παρήγορη ἐκείνη ἐσωτερικὴ κατάσταση, στὴν ὁποία βρισκόσασταν μετὰ τὴν θεία Μετάληψη. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρετε, πὼς μία πνευματικὴ παρηγοριά, μία «παράκληση», μ’ ὅποια μορφὴ κι ἂν μᾶς ἐπισκέπτεται -ὡς ἀπέραντη ψυχικὴ εἰρήνη, ὡς ἀπερίγραπτη χαρά, ὡς ἱερὸς ἐνθουσιασμός, ὡς γλυκεία κατάνυξη ἢ ὡς ὁτιδήποτε ἄλλο-, δὲν εἶναι τὸ κύριο ζητούμενο στὴν κατὰ Θεὸν ζωή. Ἡ πρωταρχικὴ ἐπιδίωξη καὶ τὸ βασικὸ μέλημά μας εἶναι ὄχι οἱ παρηγοριές, ἀλλὰ ἡ ἀποφασιστικὴ καὶ δυναμικὴ διατήρηση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά, σὲ κατάσταση καλή, εὐάρεστη στὸν Κύριο. Ἡ ὅποια παρηγοριὰ δίνεται ἀπὸ τὸ Θεὸ σὰν «δόλωμα», πρόκληση καὶ προτροπή.
.    «Νὰ τί θ’ ἀπολαύσεις! Ἀγωνίσου, λοιπόν!». Ἑπομένως, ὅταν τὴν στερούμαστε, δὲν πρέπει ν’ ἀπελπιζόμαστε, ἀλλὰ μὲ μεγαλύτερο ζῆλο, μὲ σταθερότητα καὶ ἐπιμονὴ ν’ ἀγωνιζόμαστε «τὸν καλὸν ἀγώνα τῆς πίστεως» (Α´ Τμ. Ϛ´12).

Οἱ πνευματικὲς ἡδονὲς δὲν εἶναι πάντα ὠφέλιμες

.     Σᾶς ἀρέσει νὰ βυθίζεστε μέσα στὶς πνευματικὲς ἡδονές, νὰ νιώθετε πάντα ἱκανοποίηση καὶ εὐφροσύνη ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν κοινωνία σας μὲ τὸν Κύριο. Αὐτό, ὅμως, εἶναι καὶ ἀδύνατο καὶ ἀνώφελο. Ἀδύνατο, γιατί κάθε μορφὴ πνευματικῆς ἀναψυχῆς δὲν εἶναι καρπὸς δικῆς μας προσπάθειας, ἀλλὰ δῶρο τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, δῶρο ποὺ προσφέρεται σ’ ὁποῖον, ὅποτε καὶ γιὰ ὅσο Ἐκεῖνος θέλει. Ἀδύνατο εἶναι, ἐπίσης, γιατί, ὅσο ζοῦν καὶ ἐνεργοῦν μέσα μας τὰ πάθη, καμιὰ πνευματικὴ ἡδονὴ δὲν μπορεῖ νὰ παραμείνει σταθερὴ στὴν ψυχή.
.     Ἄλλωστε, ἡ ἄκαιρη καὶ ἄλογη ἐπιδίωξη τέτοιων ἡδονῶν εἶναι, ὅπως εἶπα, καὶ ἀνώφελη, γιατί ὁδηγεῖ σὲ ψυχικὴ παραλυσία καὶ μαλθακότητα. Ἐμεῖς ὀφείλουμε μόνο ν’ ἀγωνιζόμαστε μὲ τρόπο εὐάρεστο στὸν Κύριο, μὲ ζῆλο καὶ ἀνδρεία, μὲ νήψη καὶ αὐτοέλεγχο, μὲ ταπείνωση καὶ συντριβή. Γιὰ τὸν Θεὸ πρέπει νὰ κυριαρχοῦν στὴν καρδιὰ μας δύο αἰσθήματα: ἀγάπη καὶ φόβος… Οἱ ἄγγελοι στέκονται μπροστά Του μὲ φόβο καὶ τρόμο… Ζῆστε, ἐπαναλαμβάνω, μὲ νήψη, μὲ πνευματικὴ ἐπαγρύπνηση, μὲ φρόνημα ταπεινό…

ΠΗΓΗ: Ἁγ. Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, «Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς» -ἐπιλογές-, Ι. Μ. Παρακλήτου (Διαδίκτυο : VatopaidiFriend)

, , , ,

Σχολιάστε

ΓIA TON ΘANATO TOY ANΘPΩΠOY KAI THN ANAΣTAΣH TOY XPIΣTOY [Α´] (π. Γ. Φλωρόφσκυ)

ΓIA TON ΘANATO TOY ANΘPΩΠOY
KAI THN ANAΣTAΣH TOY XPIΣTOY [Α´]
τοῦ πρωτ. Γεωργίου Φλωρόφσκυ (†)

(Ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα)

 .       Ἡ λύτρωση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ συμφιλίωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐξαφάνιση τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Καὶ ἡ λύτρωση ὁλοκληρώθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό, «διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ» (Κολασ. α´, 20· πρβλ. Πράξ. κ´, 28· Ρωμ. ε´, 9· Ἐφεσ. α´, 7· Κολασ. α´, 14· Ἑ‚ρ. θ´, 22· Ἰωάν. α´, 7· Ἀποκ. α´, 5-6· ε´, 9). Ὄχι μόνο μὲ τὴν ὀδύνη τοῦ Σταυροῦ, ἀλλ᾽ ἀκριβῶς μὲ τὸν θάνατο ἐπάνω στὸν Σταυρό. Καὶ ἡ τελικὴ νίκη κερδήθηκε, ὄχι μὲ τὶς ὀδύνες ἢ τὴν καρτερία, ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση. Ἐδῶ φτάνουμε στὸ ὀντολογικὸ βάθος τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου μας ἦταν ἡ νίκη κατὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς θνητότητας, ὄχι ἁπλῶς ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν, οὔτε ἁπλῶς μιὰ δικαίωση τοῦ ἀνθρώπου, οὔτε ἀκόμα μιὰ ἱκανοποίηση μιᾶς ἀφηρημένης δικαιοσύνης. (…)

 .         Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὅταν χωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεό, καταλαμβάνεται ἀπὸ ταραχή, χάνει τὸν εἱρμό της, τρόπον τινά, ἀποσυντίθεται. Ἡ ἴδια ἡ δομὴ τοῦ ἀνθρώπου χάνει τὴ σταθερότητά της. Ἡ ἑνότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος γίνεται ἐπισφαλής. Ἡ ψυχὴ χάνει τὴν ζωτική της δύναμη, δὲν εἶναι πιὰ ἱκανὴ νὰ ζωογονήσει τὸ σῶμα. Tὸ σῶμα μεταβάλλεται σὲ τάφο ἢ φυλακὴ τῆς ψυχῆς. Καὶ ὁ φυσικὸς θάνατος γίνεται ἀναπότρεπτος. (…) Τὸ δημιούργημα, δημιουργημένο ἀπὸ τὸ μηδέν, βρίσκεται ἐπίσης πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τοῦ μηδενός, ἕτοιμο πάντοτε νὰ πέσει μέσα της. Ἡ δημιουργημένη φύση, λέγει ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος, εἶναι θνητὴ καὶ ἀσταθής, «ρέουσα καὶ ὑποκείμενη σὲ διάλυση» («φύσις ρευστὴ καὶ διαλυομένη»). Καὶ σώζεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ «φυσικὴ φθορά» μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς οὐράνιας Χάρης, «μὲ τὴν ἐνοίκηση τοῦ λόγου». Ἔτσι ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁδηγεῖ τὸ δημιούργημα σὲ ἀποσύνθεση καὶ φθορά. (…)

 .          Στὴν Χριστιανικὴ ἐμπειρία ὁ θάνατος παρουσιάζεται κατ᾽ ἀρχὴν ὡς μεγάλη τραγωδία, ὡς ὀδυνηρὴ μεταφυσικὴ καταστροφή, ὡς μυστηριώδης ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπινου προορισμοῦ. Γιατί ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἡ φυσικὴ κατάληξη τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει. Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀφύσικος, εἶναι μία ἀποτυχία. Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε τὸν θάνατο· δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀληθινὴ ζωή, «εἰς τὸ εἶναι» (πρβλ. Σοφία Σολομ. ϛ´, 18 καὶ β´, 23). Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμ. ϛ´, 23). Εἶναι ἀπώλεια καὶ φθορά. Καὶ ἀπὸ τὴν πτώση (τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα) καὶ ἑξῆς τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς ἐκτοπίζεται ἀπὸ τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου. Τί σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅτι πεθαίνει; Ἐκεῖνο τό ὁποῖο στὴν πραγματικότητα πεθαίνει εἶναι προφανῶς τὸ σῶμα, γιατί τὸ σῶμα μόνο εἶναι θνητό.
.          Τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου εἶναι κατ᾽ ἀρχὴν τὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος, τῆς σωματικότητας τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν διακηρύσσει μόνο τὴ μεταθανάτια ζωὴ τῆς ἀθάνατης ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ σώματος. (…)

συνεχίζεται

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/09/γιὰ-τὸν-θάνατο-τοῦ-ἀνθρώπου-καὶ-β´/

Ἐπιλογὴ -Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ (π. Γ. Εὐθυμίου)

  • Ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτ. π. Γεώργιος Εὐθυμίου ἀπέστειλε στὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» τὸ κατωτέρω ἄρθρο. Ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ τὶς καίριες ἐπισημάνσεις του καὶ τὴν πνευματικὴ “πρόταση” ποὺ ὑποστηρίζει.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ
Ὑπὸ τοῦ πρωτοπρ. Γεωργίου Χρ. Εὐθυμίου

.             Οἱ πρόγονοί μας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας καταπιέζονταν ἀπὸ τὸν Ὀθωμανὸ δυνάστη μὲ ἕνα πλῆθος ἀπὸ φόρους, ποὺ διαρκῶς ἐπινοοῦσε, προκειμένου νὰ ἐξισλαμισθοῦν, δηλαδή, νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ τὴν ἐθνική τους ταυτότητα. Ἀρκετοί, οἱ ἀδύνατοι, ὑπέκυψαν, ἀλλ’ οἱ πολλοί, συσπειρωμένοι κάτω ἀπὸ τὶς πτέρυγες τῆς Ἐκκλησίας, ἄντεξαν, ἀντιστάθηκαν –μὲ κορυφαίους τοὺς Νεομάρτυρες– καὶ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἦλθε «τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου», πέταξαν ἀπὸ πάνω τους τὸν ἐπαχθῆ ζυγὸ τῆς δουλείας.
.        Σήμερα, ἡ πατρίδα μας εὑρίσκεται καὶ πάλιν κατ’ οὐσίαν ὑπὸ κατοχήν. Τὰ δεσμά της ἐχάλκευσαν συστηματικὰ καὶ ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἐξωτερικοὶ παράγοντες, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικοὶ «Ἐφιάλτες», προερχόμενοι ἐν πολλοῖς ἀπὸ τὶς τάξεις αὐτῶν ποὺ εἶναι ταγμένοι ἀπὸ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Νόμους νὰ ὑπηρετοῦν τὸν Λαὸ καὶ νὰ προασπίζουν τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους.
.        Ἡ ἀνίερος αὐτὴ συμμαχία τῶν ξένων καὶ τῶν ντόπιων παραγόντων ἐφαρμόζει τὴν δοκιμασμένη συνταγὴ τῆς Τουρκοκρατίας. Μὲ διάφορα προσχήματα καὶ «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις», ἐπιβάλλει στὸν κοινό της ἐχθρό, τὸν ἑλληνικὸ λαό, φόρους ἐπὶ φόρων καὶ περικοπὲς ἐπὶ περικοπῶν στὶς ἀποδοχές, γιὰ νὰ τὸν ἐξουθενώσει, τὸν τρομοκρατήσει, τὸν ἀπελπίσει, τὸν μεταβάλει σὲ προσκυνημένο ραγιά, ἕτοιμο νὰ ὑποκύψει στὸ ὁποιοδήποτε κέλευσμά της καὶ νὰ ἀρνηθεῖ, ὅπως οἱ ἀδύνατοι τῆς Τουρκοκρατίας, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, δηλαδή, τὴν προσωπική του ἐλευθερία καὶ ἀξιοπρέπεια, τὴν πίστη του καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα καὶ κυριαρχία.
.        Οἱ πρόγονοί μας ἄντεξαν ὑπὸ τὰς πτέρυγας τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπετίναξαν τὸν ζυγόν. Ἐμεῖς τί θὰ κάνουμε, θὰ τοὺς μιμηθοῦμε; Θὰ ἀναδειχθοῦμε ἄξιοι ἀπόγονοι τῶν προγόνων μας; Στὸ χέρι μας εἶναι νὰ τὸ πετύχουμε μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὴν μετάνοια καὶ τὸν ἐκκλησιαστικὸ-ἀσκητικὸ τρόπο τῆς ζωῆς μας. Τὸν δρόμο μᾶς δείχνει ὁ ἰσαπόστολος καὶ ἱερομάρτυρας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ὁποῖος λέγει: «Τοῦτο σᾶς λέγω πάλιν καὶ σᾶς παραγγέλλω: κἂν ὁ οὐρανὸς νὰ κατέβη κάτω κἂν ἡ γῆ νὰ ἀνέβη ἀπάνω κἂν ὅλος ὁ κόσμος νὰ χαλάση καθὼς μέλλει νὰ χαλάση σήμερον αὔριον, νὰ μὴ σᾶς μέλη τί ἔχει νὰ κάμη ὁ Θεός. Τὸ κορμὶ ἂς σᾶς τὸ καύσουν, ἂς σᾶς τὸ τηγανίσουν, τὰ πράγματά σας ἂς σᾶς τὰ πάρουν, μὴ σᾶς μέλη, δῶστε τα, δὲν εἶναι ἐδικά σας. Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται. Ἐτοῦτα τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέση, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρη, ἔξω ἂν τύχη καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας. Αὐτὰ τὰ δύο νὰ τὰ φυλάγετε νὰ μὴν τύχη καὶ τὰ χάσετε».
.       Θάρρος, ἀδελφοί, «νεφύδριόν ἐστι καὶ θᾶττον παρελεύσεται», ὅπως λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Ἀρκεῖ νὰ μείνουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ μέχρι τέλους ἑδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι στὴν πίστη καὶ τὶς παραδόσεις τῶν Πατέρων μας καὶ τότε ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας, ἀπείρως ἰσχυρότερος ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ὑποτακτικούς του, θὰ μᾶς χαρίσει καὶ πάλι τὴν ποθητὴ ἐλευθερία.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ ΠΟΝΟΥ

Τὸ ἀντίδοτο τοῦ ψυχικοῦ πόνου

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.             Ἐνῶ ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ὑπεραφθονία καὶ τὴν ὑπερκατανάλωση -ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἔβαλε λίγο φρένο-, τὴν ὑψηλὴ τεχνολογία, τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης, τὶς πολλὲς ἀνέσεις καὶ ὑλικὲς ἀπολαύσεις, παρατηρεῖται σοβαρὴ ἔξαρση ψυχολογικῶν προβλημάτων, βλέπει κανεὶς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, ἀγχωμένα, θλιμμένα καὶ στεναχωρημένα.
.             Ἀκόμη καὶ οἱ νέοι ταλαιπωροῦνται ἀπὸ ἔντονα προβλήματα, ἐσωτερικὲς συγκρούσεις, ψυχικὰ ἄφωτα ἀδιέξοδα καὶ ἀβάσταχτα κενά.Νέες ὡραῖες, νέοι μορφωμένοι καὶ πλούσιοι ἀγέλαστοι, κατηφεῖς καὶ ἀπαισιόδοξοι.
.             Μία ἐποχὴ κατακτήσεων, ἀποκαλύψεων, κερδῶν καὶ ἐπιτυχιῶν, ποὺ ὅμως οἱ ἄνθρωποί της αἰσθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχικὴ ὑγεία, γαλήνη καὶ χαρά. Συχνὰ τὰ πρότυπα τῶν νέων μας εἶναι μελαγχολικοὶ τύποι τῆς σκληρῆς μουσικῆς, τῆς ξέφρενης καὶ ταραγμένης. Μερικὲς φορὲς μάλιστα νομίζεις ὅτι τοὺς ἀρέσει νὰ καλλιεργοῦν τὴ θλίψη καὶ τὴν ἀπαισιοδοξία. Ἀντὶ ἡ μουσικὴ νὰ εὐφραίνει καὶ νὰ ἀνασταίνει τὴν ψυχή, τὴν καθηλώνει στὸν πικρὸ πεσιμισμό. Εἶναι τῆς μόδας τὰ μελαγχολικὰ πρόσωπα.
.             Ἡ προκλητικὴ ἔνδυση τῶν νέων, ἡ ὁλονύκτια πρόχειρη διασκέδαση, ὁ παρασυρμὸς στὴ φοβερὴ μάστιγα τῶν ναρκωτικῶν, ἡ μεγάλη κατανάλωση ἀλκοολούχων ποτῶν, ἡ πολύωρη νοσηρὴ ἐξάρτηση στὸ διαδίκτυο καὶ ἄλλα πολλὰ παρόμοια ὀξύνουν τὸ πρόβλημα καὶ καθόλου δὲν τὸ θεραπεύουν. Σὰν νὰ θέλουν σώνει καὶ καλὰ μερικοὶ νὰ καταστρέψουν τὴν ὑγεία τους, νὰ συντομεύσουν τὴ ζωή τους, νὰ μὴ τοὺς ἐνδιαφέρει διόλου τὸ μέλλον. Οἱ στατιστικὲς εἶναι λίαν λυπηρές. Σὲ ὅλο τὸν κόσμο 340.000.000 ἄνθρωποι ὑποφέρουν σήμερα ἀπὸ σοβαρὰ προβλήματα ψυχικῆς ὑγείας. Σὲ Εὐρώπη καὶ Ἀμερικὴ ἡ Παγκόσμια Ὀργάνωση Ὑγείας ἀναφέρει πὼς περίπου ὁ μισὸς πληθυσμὸς πάσχει ἀπὸ κατάθλιψη, μελαγχολία καὶ τὴν ἐλαφρότερη δυσθυμία.
.             Παρατηρεῖ λοιπὸν κάποιος σήμερα εἰλικρινὰ καὶ μὲ πόνο πὼς οὔτε ἡ νεότητα, οὔτε ἡ ὡραιότητα, οὔτε ἡ δόξα τῆς ἐπιτυχίας καὶ τῆς ἀνόδου, οὔτε τὰ πολλὰ χρήματα καὶ τὰ πανάκριβα ἐνδύματα δίνουν πάντοτε τὴν ἀναμενόμενη χαρὰ καὶ τὴν πολυπόθητη εὐτυχία. Ἐν τούτοις, μήπως ἡ συνεχῶς παρουσιαζόμενη κατήφεια θέλει νὰ ἐπηρεάσει τοὺς πάντες, ὥστε νὰ πλουτίζουν οἱ βιομηχανίες ψυχοφαρμάκων; Ἡ ὑπερβολικὴ ἀθυμία, λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι τὸ πονηρὸ πνεῦμα τῆς λύπης, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μελαγχολία. Εὔστοχα εἰπώθηκε πὼς ἡ κατάσταση τῆς θλίψης μπορεῖ κάποτε νοσηρὰ νὰ γίνει εὐχάριστη, μία μορφὴ ἤπιου σαδομαζοχισμοῦ. Ἡ συνήθεια αὐτῆς τῆς σύγχρονης κοινωνίας κφράζει κα δηλώνει τ μεγάλη πογοήτευση, πο προέρχεται π τν λλειψη ξιν κα τν τομικισμό.
.       Μπορεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἂν ἀγωνιστεῖ καὶ θέλει πραγματικά, νὰ ἀπορρίψει ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἄμεσα ὅ,τι δὲν τοῦ δίνει ἀληθινὴ αἰσιοδοξία, χαρὰ καὶ εὐχαρίστηση.  Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔχει ἠρεμία, ἡσυχία καὶ γαλήνη. Ἡ συνείδησή του θὰ εἶναι ἀναπαυμένη, ἡ ζωή του ἀτάραχη, ἀκόμη καὶ ὁ ὕπνος τοῦ γλυκός. Ὁ ποιητὴς Τ. Ἔλιοτ λέγει: «Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ὀρθό, ἀτενίζοντας κάτι πραγματικὰ ὡραῖο, ἀρκοῦν γιὰ νὰ ὀμορφύνουν τὴ ζωή σου». Ὁ Ντοστογιέφσκι ἔλεγε «ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο». Εἶναι γεγονὸς πὼς τὸ κακό, τὸ πονηρό, τὸ αἰσχρὸ προκαλεῖ καὶ δελεάζει, ὅμως τὸ καλό, τὸ ἀγαθό, τὸ ἱερὸ καὶ ὡραῖο εἶναι ποὺ πάντοτε θέλγει πραγματικὰ καὶ συγκινεῖ βαθύτατα.
.             λληνορθόδοξη παράδοση χει δύναμη, ντοχή, νόημα, πίστη, παρηγορι κα λπίδα. Ἡ προσπάθεια ὁρισμένων νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων αὐτὴ τὴν πλούσια καὶ ζωηφόρα παράδοση τὸ μόνο ποὺ θὰ καταφέρει θὰ εἶναι νὰ αὐξήσει τοὺς θλιμμένους, τοὺς ἀπαρηγόρητους, τοὺς ἀνέλπιδους. Ἡ παράδοση αὐτὴ γέννησε ἐκλεκτὲς μορφὲς ἁγίων καὶ ἡρώων. λθε καιρς γι μία οσιαστικ ναζήτηση, πρς πανασύνδεση μ τν στορία, τν παράδοση κα τὴν συνέχειά της. Ὥρα εὐπρόσδεκτη, κατάλληλη καὶ ἀπαραίτητη γιὰ μία καινούργια ἀνακάλυψη τῆς παραδόσεώς μας καὶ τῆς δυνατῆς βεβαιότητος ποὺ προσφέρει στὴν ἀπόγνωση, στὴν κατήφεια, στὴν κατάθλιψη καὶ στὴν μελαγχολία. Νὰ τὸ ἀντίδοτο τοῦ πολλοῦ ψυχικοῦ πόνου τῶν καιρῶν μας. Εἶναι ἀνάγκη σύντομα νὰ τὸ ἀναζητήσουμε πρὸς θεραπεία. Δν παίρνει λλο μία νοημάτιστη κα μαύρη ζωή. Δὲν εἶναι ἔτσι; Εἶμαι ὑπερβολικὸς καὶ παρωχημένος;

ΠΗΓΗ: http://www.makthes.gr/news/opinions/69853/

 

, ,

Σχολιάστε