Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ψαλμοί

ΘΛΙΨΗ καὶ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ

ΘΛΙΨΗ καὶ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ

Ψαλμὸς ΡΙΘ´ (119)

   .             Τὸν Ψαλμὸ αὐτὸ ἀναπέμπει στὸ Θεὸ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ποὺ βρίσκεται αἰχμάλωτος στὴ Βαβυλώνα. Εἶναι αἰχμάλωτος, διότι εἶχε ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ τῶν πατέρων του. Ὁ αἰχμάλωτος λοιπὸν λαὸς ἀνησυχεῖ καὶ λυπεῖται διότι παρατείνεται ἡ δουλεία του, καὶ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει: «Πρὸς Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα καὶ εἰσήκουσέ μου» (στίχ. 1). Ζώντας ὁ εὐ­σεβὴς Ἰσραηλίτης μέσα στὴ θλίψη τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τῆς κακοπαθείας, συν­αισθάνεται τὴν ἁμαρτωλότητά του καὶ ἀ­φήνει κραυγὴ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του. Μιᾶς ψυχῆς κυριευμένης ἀπὸ πόνο, συντριβὴ καὶ ἀγωνία. Ἀφήνει κραυγὴ πρὸς τὸν μόνο Δυνατό, νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴ στυγνὴ τυραννία τῶν Βαβυλωνίων.
.             Ὤ! ἡ θλίψη! Στενοχωρεῖ καὶ πιέζει τὴν ψυχή. Ἀλλὰ εἶναι εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, «ἐπειδὴ συμμαζώνουσα τὸν νοῦν ἀπὸ τὰ ἔξω τοῦ κόσμου πρά­γματα καὶ συνθλίβουσα κατὰ τὸ ὄνομά της, ἤτοι συσφίγγουσα, καθὼς καὶ τὸ σωληνάρι συσφίγγει τὸ νερόν, κάμνει αὐτόν, ἤτοι τὸν νοῦν, νὰ ἀναβαίνῃ εἰς τὸν οὐρανόν»1. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ τὸ ἑξῆς παράδειγμα: Ὅπως τὰ νερά, ὅταν κυλοῦν σὲ πλατιὰ κοίτη καὶ ἔχουν ἄνεση καὶ κάθε εὐρυχωρία, δὲν ἀνεβαίνουν ψηλά· ὅταν ὅμως τὰ περιορίσουν καὶ τὰ πιέσουν ἀπὸ κάτω μὲ τὰ μηχανήματά τους οἱ ὑδραυλικοί, ἐξακοντίζονται στὰ ὕψη ταχύτερα καὶ ἀπὸ βέλος λόγῳ τῆς πιέσεως, ἔτσι καὶ ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου· ὅσο βρίσκεται σὲ ἄνεση, σκορπίζεται καὶ τρέχει ἐδῶ κι ἐκεῖ, ὅταν ὅμως τὴν πιέσει δυνατὰ καὶ τὴν στενοχωρήσει κάποια θλίψη καὶ ἀγωνία, ἀναπέμπει πρὸς τὰ ὕψη προσ­ευχὴ ἁγία καὶ θερμή. Καὶ γιὰ νὰ πεισθεῖς ὅτι εἰσακούονται οἱ προσευχὲς ποὺ γί­νονται μέσα στὴ θλίψη, ἄκουσε τί λέγει ὁ προφήτης: «Πρὸς Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα καὶ εἰσήκουσέ μου»2. Ἀλλοῦ πάλι ὁ Δαβίδ, γιὰ νὰ φανερώσει τὸ κέρδος καὶ τὴν ψυχικὴ ἀνακούφιση ποὺ γεννῶνται ἀπὸ τὴ θλίψη, ἔλεγε· «Κύριε, ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με» (Ψαλμ. δ´ 1)· Κύριε, ὅταν βρέθηκα μέσα στὴ θλίψη καὶ στενοχώρια, μὲ παρηγόρησες χαρίζον­τας ἀνακούφιση στὴν πιεσμένη καρδιά μου. Ἀλλὰ καὶ ὁ προφήτης Ἡσαΐας ἀναφωνεῖ: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου» (Ἡσ. κϛ´ [26] 16)· στὴ θλίψη Σὲ θυμήθηκα!
.             Ἑπομένως, ὅπως οἱ τότε αἰχμάλωτοι λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τους ἔχασαν τὴν ἐλευθερία τους καὶ τώρα δοκίμαζαν θλίψη μεγάλη στὴ Βαβυλώνα, κατὰ παρόμοιο τρόπο, ὅταν καὶ σὲ μᾶς συμβεῖ κάποια θλίψη εἴτε ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ τὴν κακότητα τοῦ Πονηροῦ, εἴτε ἀπὸ κάποια ἀρρώστια, ἂς μὴ γογγύζουμε· οὔτε νὰ κατηγοροῦμε τὸν ἕνα καὶ τὸν ἄλλο ὅτι εἶναι αἴτιοι τῆς θλίψεώς μας, ἀλλὰ νὰ ἀνακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας μήπως ἡ θλίψη εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτιῶν μας. Καὶ κυρίως νὰ στρεφόμαστε πρὸς τὸν φιλάνθρωπο Θεὸ μὲ θερμὴ προσευχὴ ἱκεσίας. Καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐπαναλαμβάνουμε τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν»· δηλαδή, ἂς εἶναι δοξασμένο τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ θλίψη ποὺ μοῦ παρεχώρησε καὶ γιὰ ὅ,τι ἄλλο τυχὸν ἐπακολουθήσει. Ἂν μὲ τέτοια εὐχαριστιακὴ διάθεση ἀπευθυνόμαστε στὸν ἅγιο Θεό, ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ ὅποια θλίψη ἔχει νὰ μᾶς προσφέρει πολὺ μεγάλο κέρδος. Στὴ θλίψη οἱ προσευχὲς εἶναι καθαρότερες καὶ ἡ συμπάθεια τοῦ Θεοῦ μεγαλύτερη. Δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀνεβοῦμε στὸν οὐρανὸ ἀκολουθώντας τὴν ἄνετη καὶ χωρὶς λύπες καὶ δοκιμασίες ζωὴ τοῦ κόσμου.
.             Στὴ συνέχεια ὁ Ψαλμωδὸς παρακαλεῖ τὸν Θεό: «Ρῦσαι τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χειλέων ἀδίκων καὶ ἀπὸ γλώσσης δολίας» (στίχ. 2)· γλύτωσε τὴν ψυχή μου ἀπὸ ἄδικα καὶ συκοφαντικὰ χείλη καὶ ἀπὸ γλώσσα ποὺ στήνει δολοπλοκίες. Χείλη ἄδικα ἦταν τὰ χείλη τῶν Βαβυλωνίων, κατὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, διότι προσέφεραν λατρεία στὰ εἴδωλα. Ἡ ἴδια γλώσσα, συνεχίζει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, πρέπει νὰ θεωρηθεῖ καὶ ὡς δολία, ἐπειδὴ δὲν λέει τίποτε ὀρθὸ σχετικὰ μὲ τὸν ἅγιο Θεό. Ὅμως χείλη ἄδικα καὶ δόλια εἶναι καὶ ἐκεῖνα τῶν συκοφαντῶν καὶ γενικῶς τῶν παρανόμων καὶ ὅλων ὅσοι ἐπιβουλεύον­ται τὴ ζωή, τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη τῶν ἄλλων.
.             Πρόσεξε, διδάσκει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· ἐδῶ εἶναι φανερὴ ἡ εὐαγγελικὴ ἐκείνη προτροπή, «προσευχηθεῖτε καὶ παρακαλεῖτε τὸν Θεὸ νὰ σᾶς προφυλάξει γιὰ νὰ μὴν πέσετε σὲ πειρασμό» (Λουκ. κβ΄ [22] 40). Διότι τίποτε δὲν εἶναι ὅμοιο μὲ αὐτὸ τὸν πειρασμό, τὸ νὰ συναντήσεις δηλαδὴ ὕπουλο ἄνθρωπο. Ὁ ὕπουλος ἄνθρωπος εἶναι φοβερότερος καὶ ἀπὸ τὸ θηρίο. Διότι τὸ θηρίο εἶναι αὐτὸ ποὺ φαίνεται· ἐνῶ ὁ ὕπουλος καὶ δολερὸς ἄνθρωπος ἀποκρύπτει τὸ δηλητήριό του μὲ τὸ πρόσχημα τῆς καλοσύνης (…). Κυρίως δέ, προσθέτει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὀνομάσει ἄδικα τὰ χείλη ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βλάπτουν τὴν ἀρετὴ καὶ ὁδηγοῦν στὴν κακία3.
.             «Πληγώνει τὴν καρδίαν ὡς ὀξὺ καὶ φαρ­μακερὸν ὄργανον ἡ δολία γλῶσσα», παρατηρεῖ ὁ Π. Ν. Τρεμπέλας. «Διότι, ἀφοῦ διὰ λόγων φιλικῶν καὶ κολακευ­τικῶν ἑλκυσθῇ ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ πληττομένου, εἰς ὥραν ποὺ αὐτὸς εἶναι ἀμέριμνος καὶ μόνον ἐκδηλώσεις ἀγάπης καὶ φιλίας περιμένει ἐκ μέρους τοῦ καιροφυλακτοῦντος νὰ τὸν κτυπήσῃ, δέχεται αἰφνιδίως τὸ ὀδυνηρὸν καὶ δηλητηριῶδες κτύπημα», τὸ ὁποῖο «εἶναι καὶ φαρμακερόν, διότι συνοδεύεται ἀπὸ ἄτιμον προδοσίαν»4.
.             Ἦταν πολὺ φυσικὸ ὁ εὐσεβὴς αἰχμάλωτος Ἰσραηλίτης ἐπάνω στὸν πόνο καὶ τὴν ἀπελπισία του νὰ καταφύγει στὸ Θεὸ καὶ νὰ Τὸν ἱκετεύσει: «Κύριε, ρῦσαι με ἀπὸ χειλέων ἀδίκων καὶ ἀπὸ γλώσσης δολίας». Διότι μόνο ὁ Θεὸς ἐλέγχει τὶς καρδιὲς καὶ τὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων καὶ μόνο Αὐτὸς μπορεῖ, ὅταν θέλει, νὰ χαλιναγωγήσει καὶ νὰ ἐλέγξει τὴ γλώσσα τους. Ὁ Ψαλμωδός, ποὺ ἐμίσησε καὶ σιχάθηκε κάθε ἀδικία (βλ. Ψαλ. ριη΄ [118] 163), εἶναι φυσικὸ νὰ ζητεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὸν φυλάξει ἀπὸ τὴ δολιότητα τῶν ἄλλων καὶ τὶς φοβερὲς συνέπειές της.

 1. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Νέα Κλῖμαξ, ἐκδ. Σωτ. Ν. Σχοινᾶ, ἐν Βόλῳ 1956, σελ. 32.
2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Περί Ἀκαταλήπτου Λόγ. Ε΄, PG 48, 744.
3. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ριθ΄ [119], PG 55, 340.
4. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μετὰ συντόμου ἑρμηνείας, τόμ. 10ος: Ψαλμοί, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20025, σελ. 511.

 

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ» ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μἐ πρόσχημα τοὺς νόμους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπιέζουν τὸν λαό.

«ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2121, 15.11.15

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.              Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καταφέρεται ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβίδ ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μἐ πρόσχημα τοὺς νόμους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπίεζαν φρικτὰ τὶς ἀσθενεῖς μάζες τοῦ λαοῦ.
.             Γι᾽ αὐτὸ συγγράφει τὸν ϞΓ´ (93) Ψαλμό του καὶ στηλιτεύει τὴν ὑποκριτικὴ παρανομία τους, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὑπάρχει «δίκης ὀφθαλμός», ὁ ὕψιστος Θεός, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὴν πανουργία, ἀλλὰ τὴν πατάσσει μὲ βδελυγμία.
.             Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ ἐμφανίζεται μὲ ὁρμή, δύναμη άκατάβλητη καὶ δόξα ὑψηλὴ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ ἐπιμελῶς συμπνίγεται καὶ καταπατεῖται. «Ἐπαρρησιάσατο ὁ Θεός», γράφει, καὶ μάλιστα γράφει σὲ χρόνο ἀόριστο γιὰ νὰ δηλώσει τὸ βέβαιο τῆς θείας μεσολαβήσεως. Δὲν λέει: θὰ ἐπέμβει ὁ Θεός· ἀλλά, νά Τος ὁ Θεός, ἦρθε, ἔκανε δυναμικὰ τὴν ἐμφάνισή Του. «Θεὸς ἐκδικήσεων»! (στίχ. 1) Φοβερὸς ὁ Θεός, ἦρθε νὰ ἐκδικηθεῖ, νὰ τιμωρήσει αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν, νὰ ὑπερασπίσει ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.
.         Καὶ ἀμέσως Τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο ὁ Ψαλμωδός: «Ἀνάβα, Κύριε στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας Σου. Ἀπόδωσε δικαιοσύνη καὶ πλήρωσε ὅπως τοὺς ἀξίζει τοὺς ὑπερήφανους, τοὺς ὑπερφίαλους αὐτούς!… Μέχρι πότε Κύριε», συνεχίζει, «μέχρι πότε οἱ ἁμαρτωλοί θὰ καυχῶνται γιὰ τὰ βδελυρά τους ἔργα; Μέχρι πότε θὰ ἀνοίγουν τὸ στόμα τους ἀπύλωτο καὶ θὰ ἐκστομίζουν ὕβρεις καὶ ἀλαζονεῖες; “Τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν”, τὸν πάτησαν κάτω, τὸν ἐξευτέλισαν. Τοὺς ἀδυνάμους, χῆρες καὶ ὀρφανά, τοὺς ἐξουδετέρωσαν καὶ τοὺς νεοφύτους στὴν πίστη τοὺς διέλυσαν. Δὲν Σὲ ὑπολογίζουν, Κύριε. Δὲν τοὺς νοιάζει τίποτε…» (στίχ. 2-7).
.            Τὸ πιὸ φρικτὸ ὅμως σχετικὰ μὲ αὐτοὺς εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Κύριος: ὅτι καταπιέζουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο τὸν λαὸ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου!…
.          Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κραυγάζει μὲ ἕνα «μή!» γεμάτο πόνο: «Μὴ συμπροσέστω σοι θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα» (στίχ. 20). Ἂς μὴ ἔχει καμιὰ σχέση μὲ Σένα, Κύρε, καὶ ποτὲ νὰ μὴ βρεθεῖ κοντά Σου θρόνος ἐξουσίας, δικαστικὴ καθέδρα ἀδικίας, ἐξουσία δηλαδὴ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου προξενεῖ στοὺς ἀνθρώπους βάρος καὶ καταπίεση.
.         «Θρόνος»! Δηλαδὴ ἐπιβολή, δύναμη κυριαρχίας, ἐξουσία. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται περὶ θρόνου ἀνομίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὴν δῆθεν νομιμότητα, προκειμένου νὰ πετύχει αἰσχρούς, διαβολικοὺς στὀχους. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ μετοχὴ «ὁ πλάσσων». Τὴν πλάθει, τὴν μεταλλάσσει τὴν προσταγή, τὴν ἀπόφαση, τὸ διάταγμα, ὥστε νὰ φαίνονται δῆθεν νομιμόφρονα, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιο, τὸ πρέπον, τὸν νόμο, καὶ ὅμως τελικὰ ὑπηρετοῦν τὴν μηχανορραφία, τὴν πλεκτάνη εἰς βάρος ἀθώων. Εἶναι τέτοια ἡ διαταγή, ἡ ἀπόφαση, ποὺ προσθέτει ἀφόρητο βάρος καὶ καταπίεση στοὺς ἁπλούς, νομιμόφρονες ἀνθρώπους.
.               Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ σωστοῦ, τοῦ δίκαιου, τοῦ πρέποντος…
.               Κάτι τέτοιο βέβαια μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Κάποιοι μπορεῖ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ ἐπιβληθοῦν δυναστικὰ στὴν συνείδηση καὶ τὴν γνώμη τοῦ ἄλλου χρησιμοποιώντας τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐκφοβίζοντάς τον καὶ καθιστώντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βαρύ, φορτικό, ἀπεχθές. Αὐτὸ στὴ ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔκαμναν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλαν φόρτο μεγάλων θρησκευτικῶν καθηκόντων στους ὤμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ αὐτοὶ οὔτε μὲ τὸ δαχτυλάκι τους δέχονταν νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ τὸ σηκώσουν, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἴδιοι πλούτιζαν εἰς βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἀδυνάμων. Γι’ αὐτὸ ἄκουσαν τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα «οὐαὶ» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. κγ´ 4, 13).
.             Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς ἀπὸ παλαιὰ μέχρι σήμερα στὶς κοινωνίες, πόσους τέτοιους νόμους, ρυθμίσεις, διατάγματα δυτυχῶς θὰ παρατηρήσει! Τέτοια ποὺ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ δικαίου, τῆς κοινῆς εἰρήνης καὶ ἀσφάλειας, τῆς ἐλευθερίας, στρέφονται ἐναντίον ἀνθρώπων ἀνεπίληπτων καὶ κυρίως θεοσεβούμενων. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τῶν διωγμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γιὰ τοὺς κρατικοὺς φορεῖς οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ βλάπτοντες τὴν κοινωνική συνοχὴ καὶ εἰρήνη, τὴν δημόσια τάξη, θεωροῦνταν στοιχεῖα ταραχοποιά. Γι’αὐτὸ καὶ διώκονταν… Στὰ λίγο προηγούμενα ἀπὸ μᾶς χρόνια τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν οἱ Χριστιανοὶ κατηγοροῦνταν ώς παραβάτες τῶν νόμων καὶ ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευτοῦν. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐμπρὸς αὐτοὶ πάλι θὰ κατηγοροῦνται ὡς «ρατσιστὲς», «φασίστες», «ὁμοφοβικοί», αὐτοὶ ποὺ πᾶνε «κόντρα στὴν δημοκρατία, στὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ αὐτοδιάθεσης τοῦ ἀτόμου»!… Ὡραῖες λέξεις, πολὺ πετυχημένες, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν ἕνα σατανικὸ ξέσπασμα μίσους καὶ διωγμοῦ ἐναντίον τους…
.             Αὐτὸς εἶναι ὁ «θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα». Ἐξουσία δυναστική, ποὺ τάχα μὲ βάση τὸν νόμο καταπιέζει ἀφόρητα τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἀναγκάζοντάς τους νὰ στενάζουν φρικτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἀπαιτήσεις της.
.             Ὅσοι πάντως στήνουν τέτοιους θρόνους ἀνομίας, βαρυφορτώνοντας τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπουες καὶ καθιστώντας ἀσήκωτο φορτίο τὴν τήρηση τοῦ νόμου, θὰ λάβουν τήν δίκαιη ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει ὁ Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο (23): «καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός». Αὐτοὺς τοὺς ὑποκριτὲς καὶ βάναυσους τυράννους, θὰ τοὺς ἐξαφανίσει ὁ Θεός

 

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΑΙ ΠΟΡΕΙΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» Ποῦ πορεύεται ὁ κόσμος; Τί μέλλει νὰ μᾶς συναντήσει; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ βγάλουμε πέρα ὡς ἄτομα, οἰκογένειες, ἔ­­­θνος;

Οἱ πορεῖες τοῦ Θεοῦ

.           Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θε­ός, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ βασιλέως τοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ» (Ψαλ. ξζ´ [67] 25).
.           Ὁ θεόληπτος Δαβίδ, σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δυσνόητα λυρικὰ ποιήματά του, τὸν 67ο Ψαλμό, χαράσσει καὶ τὸν πιὸ πάνω στίχο. Τὶς εἴδαμε τὶς πορεῖες σου, Θεέ, ­γράφει, τὶς παρακολουθήσαμε προσεκτικὰ καὶ τὶς κατανοήσαμε· τὶς πορεῖες ποὺ ἀκολού­θησες μέσα στὸ λαό σου, τοὺς ­δρόμους μέσα ἀπὸ τοὺς ὁποίους πέρασες καὶ τράβηξες καὶ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς Ἰσραηλίτες, στὸ διάβα τῆς ἱστορικῆς μας πορείας, μέχρις ὅτου ἐγκαταστάθηκες βασιλιὰς μοναδικὸς καὶ παντοδύναμος ἐπάνω στὸ ἅγιο ὄρος τῆς Σιών, ὅπου πλέον μονίμως κατοικεῖς μέσα στὸν ἅγιο ναό σου.
.           Οἱ ἑρμηνευτὲς τοῦ δύσκολου στὴν κατανόηση αὐτοῦ Ψαλμοῦ διαβλέπουν συγ­κεκριμένα ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ ὤθησαν τὸν Δαβὶδ νὰ τὸν συντάξει· γεγονότα μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα φάνηκε ἡ θαυμαστὴ ἐπικράτηση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ τοῦ λαοῦ ποὺ ἀποτελοῦσε ἰδιαίτερο κτῆμα Του στὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἀναφέρονται δηλαδὴ στὴ νικηφόρα ἐκστρατεία τοῦ Δαβὶδ ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὅταν ὁ βασιλιὰς τοῦ Ἰσραὴλ μαζὶ μὲ τὰ στρατεύματά του ἐπῆλθε ἐναντίον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ αὐτοῦ λαοῦ ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τὸ ἱερότερο κειμήλιο τοῦ ἔθνους τους, τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης, καθὼς ἐπίσης καὶ στὴ θριαμβευτικὴ ἐπάνοδό του καὶ τὴν ἐπανεγκατάσταση τῆς Κιβωτοῦ στὸ λό­φο τῆς Σιών. Ἕνα πραγματικὸ παλλαϊκὸ παν­ηγύρι συγκροτήθηκε τότε, ποὺ ­θύμιζε τὴν πρώτη μεταφορὰ καὶ ἐγκατάσταση τῆς Κιβωτοῦ στὸν ἱερὸ ἐκεῖνο τόπο.
.           Οἱ ἴδιοι ὅμως ἑρμηνευτὲς ­σημειώνουν ὅτι ὁ Ψαλμὸς αὐτός – ἔκχυση τῶν πιὸ θερ­­μῶν καὶ λυρικῶν αἰσθημάτων τοῦ Δα­­­βίδ – δὲν περιορίζεται σὲ κάποια μόνο ἱστορικὰ γεγονότα· ἀλλὰ ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἀνοίγεται σ’ ἕναν εὐρύτατο ­ὁρίζοντα, μέσα ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ μεγάλη ψυχὴ τοῦ θεοστέπτου βασιλέως ἀτενίζει ὅλες τὶς θαυμαστὲς ἐνέργειες καὶ ­ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ ἀρχαιότατα ἀκόμη χρόνια, ἀπ’ ὅταν δηλαδὴ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἦ­­­ταν ὑπόδουλος στοὺς Αἰγυπτίους καὶ κα­κοπαθοῦσε ἀπὸ αὐτούς. Ἀδύνατοι καὶ ἀ­­­προστάτευτοι φαίνονταν τότε οἱ Ἐβραῖοι, ὑπόδουλοι καὶ αἰχμάλωτοι, νὰ στενάζουν ἁλυσοδεμένοι κάτω ἀπὸ τὸ πέλμα τυράννων ἀδίκων καὶ σκληρῶν. Καὶ ὄχι μόνο τότε, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες ἱστορικὲς περιόδους, ὅταν τὸ δίκαιο τῶν ἀδυνάτων, χη­­ρῶν καὶ ὀρφανῶν καταπατοῦνταν ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς…
.           Τότε λοιπὸν ὁ Θεὸς δὲν ἦταν ἀπὼν ἀπὸ τὴν ἱστορία. Πορευόταν μέσα σ’ αὐτή. Καὶ ἦταν οἱ πορεῖες Του μεγάλες, θαυμαστές, ἐκπληκτικές. Ἴσως τότε δὲν μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποί Του νὰ τὶς κατανοήσουν. Ἴσως γύριζαν μὲ ἀγωνία τὰ βλέμματά τους τριγύρω καὶ ἔλεγαν: «Μὰ ποῦ εἶναι ὁ Θεός; Δὲν βλέπει; Γιατί δὲν ἀπαντᾶ; Μέχρι πότε θὰ βασανιζόμαστε μέσα σ’ αὐτὴ τὴ δεινὴ κατάσταση;»
.           Ἔβλεπε ὁ Θεός! Κι ὄχι μόνο ἔβλεπε. Πορευόταν! Καὶ μαζὶ ὁδηγοῦσε τὸν λαό Του σὲ μιὰ μεγαλειώδη πορεία, πρὸς ἕνα τέλος ἐξαίσιο, θαυμαστό…
.           «Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θε­ός»!
.           Ἡ γενικὴ κατάσταση τῆς πατρίδας μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόσμου ὅλου διαζωγραφεῖ­ται στὰ μάτια ὅλων μας τραγική, ­ζοφερή. Ποῦ πορεύεται ὁ κόσμος; Τί μέλλει νὰ μᾶς συναντήσει; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ βγάλουμε πέρα ὡς ἄτομα, οἰκογένειες, ἔ­­­θνος; Ἐρωτήματα ἀγωνιώδη, πιεστικά, βασανιστικά, ποὺ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὰ χάνουν καὶ νὰ ἀναζητοῦν ἀ­­­πελπισμένα κάποια ἀπάντηση ποὺ θὰ μποροῦσε ἔστω καὶ λίγο νὰ τοὺς ἀνακουφίσει.
.           Κι ὅμως. Ὁ ἅγιος Θεὸς δὲν ἔπαψε νὰ πορεύεται μέσα στὴν ἱστορία, νὰ βηματίζει ἐπάνω στὴ γῆ. Καὶ εἶναι οἱ πορεῖες τοῦ Θεοῦ μεγάλες, σίγουρες, ἀσφαλεῖς. Ὅλα τὰ κατευθύνει ὁ Παντοκράτωρ πρὸς ἕνα αἴσιο καὶ ἐξαίσιο τέλος, πρὸς τὸν ἔσχατο σκοπό τους. Ὁ κόσμος πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ συμπληγάδες, νὰ ­δοκιμαστεῖ, νὰ θλιβεῖ, μέχρις ὅτου καταλάβει ὅτι μό­νο στὸ Χριστὸ κοντὰ ὑπάρχει ἡ ­ἀληθινὴ εὐτυχία καὶ μακαριότητα, καὶ Αὐτὸν νὰ ζητήσει, πρὸς Ἐκεῖνον νὰ ἐπιστρέψει. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἐργάζεται συνεχῶς ὁ Θεός, πυρετωδῶς ἡ Ἁγία Τριάς…
.                Ποιός ὅμως εἶναι σὲ θέση νὰ «θεωρή­σει» τὶς πορεῖες τοῦ Θεοῦ; Νὰ τὶς δεῖ, νὰ τὶς ἐξετάσει, νὰ τὶς κατανοήσει, νὰ τὶς θαυ­μάσει; Ποιός θὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ψηλά, ἔξω καὶ πάνω ἀπὸ τὴν καθημερινότη­τα, πέρα ἀπὸ τὴ μυωπικὴ καὶ κον­τόφ­θαλ­μη θεώρηση τῶν γεγονότων, γιὰ νὰ ἐπισκοπήσει τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀν­θρώπους καὶ τὰ ἔθνη στὴν ὁλότητά του;
    .           Μόνο ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, μᾶς ἀ­­­­παντᾶ ἡ Γραφή. Δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ζεῖ παραδομένος στὶς ἐφήμερες, ­γήινες ἀ­­­πολαύσεις καὶ ἐπιθυμίες τῶν ­αἰσθήσεων, ποὺ τὸ μυαλό του δὲν εἶναι μόνο στὸ τί θὰ φᾶμε, τί θὰ πιοῦμε καὶ θὰ ντυθοῦμε, ἀλ­­λὰ ζεῖ καὶ πορεύεται σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ προσ­οχὴ καὶ προσευχή, πίστη καὶ ἐγκαρτέρηση. Μὲ ἐνεργοποίηση τῶν ἐσωτερικῶν του αἰσθητηρίων, ὥστε νὰ συλλαμβάνει τὶς θεϊκὲς συχνότητες, τὰ μηνύματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ἴχνη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι αὐτὸς ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος «ἀνακρίνει πάντα» (Α´ Κορ. β´15). Ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ διακρίνει, νὰ τὰ ἐξετάζει, νὰ τὰ κατανοεῖ.
.           Αὐτὸς καὶ δὲν καταβάλλεται ἀπὸ τὰ γεγονότα. Συμμετέχει μὲν στὸ πάθος τοῦ και­­ροῦ του, πάσχει ἐνδεχομένως καὶ ὁ ἴδιος, συμπάσχει μὲ τοὺς ἀδελφούς του, ἀλλὰ δὲν τὰ χάνει, δὲν ταράσσεται.
.           Διότι εἶναι ἱκανὸς νὰ «θεωρεῖ» τὶς πορεῖ­ες τοῦ Θεοῦ. Τὶς μεγάλες καὶ θαυμα­στὲς καὶ ἔνδοξες. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν παύει μέ­σα ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς του νὰ Τὸν εὐλογεῖ καὶ νὰ Τὸν δοξάζει…

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

Σχολιάστε

«ΠΑΝΤΕΣ ΗΧΡΕΙΩΘΗΣΑΝ»

«Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν,
οὐκ ἔστι ποιῶν ἀγαθόν, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός».
(Ψαλμ. ΝΒ´ 4)

Σχολιάστε

«ΕΥΛΟΓΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ», ΨΑΛΜΟΣ ΡΒ´ (102)

Σχολιάστε

“ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΙΚΟΣ” «ΠΟΛΥΕΛΕΟΣ» (Ψαλμ. ΡΛΕ´)

, ,

Σχολιάστε

ΟΚΤΑΗΧΟΣ ΠΟΛΥΕΛΕΟΣ ΠΕΤΡΟΥ ΕΦΕΣΙΟΥ

, ,

Σχολιάστε

ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ

Ἐξαφανίστηκαν οἱ ἅγιοι!

.    Ἐξαφανίστηκαν οἱ ἅγιοι! Σκίζοντας τὸν ἀέρα ἀπὸ τὰ βάθη τριῶν χιλιάδων χρόνων μιὰ ἀπελπισμένη, μιὰ σπαρακτικὴ κραυγὴ φτάνει μέχρι καὶ τὴν δική μας ὄντως ἀποκαλυπτικὴ ἐποχὴ καὶ μᾶς πληροφορεῖ γι ̓ αὐτὸ τὸ ἴδιο, τὸ τόσο θλιβερὸ γεγονός. Ποιὸ γεγονός; Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἐνάρετοι καὶ ἀφοσιωμένοι στὸν Θεὸ ἄνθρωποι: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος», κραύγασε τότε ὁ Δαβίδ. Χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, σὲ συνθῆκες ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ σωτηριῶδες θέλημα τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ὁ μεγάλος προφήτης καὶ βασιλιάς, ὁ ποιητὴς καὶ ψαλμωδός, ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος κάνει τὴν πιὸ πικρὴ διαπίστωση· τὴν διαπίστωση ὅτι ἐξαφανίστηκαν, δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι.
.      Δὲν ὑπῆρχαν; Ὑπῆρχαν ἀναμφιβόλως, ἀλλὰ εἶχαν λιγοστέψει πολύ, ἀποτελοῦσαν σχεδὸν εἶδος πρὸς ἐξαφάνιση. Καὶ αὐτὴ ἡ πονεμένη διαπίστωση τραυμάτισε βαθιὰ τὰ σπλάχνα τοῦ θεόπνευστου ψαλμωδοῦ. Πόνεσε, ἔκλαψε, ἀπογοητεύθηκε. Γι ̓ αὐτὸ καὶ κραύγασε σπαρακτικά: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος»· σῶσε με, Θεέ μου, διότι χάθηκε, ἐξαφανίστηκε, δὲν ὑπάρχει πλέον ἐνάρετος ἄνθρωπος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ ὡραίου, τοῦ πονεμένου καὶ τόσο περιεκτικοῦ ἑνδέκατου Ψαλμοῦ. Ὁ Ψαλμὸς φέρει τὴν ἐπιγραφὴ «ὑπὲρ τῆς ὀγδόης», ποὺ σημαίνει τὸν τρόπο ψαλμωδίας του, νὰ ψαλεῖ δηλαδὴ «κατὰ ὀκτὼ τόνους κάτω». Ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ὅμως ἑρμηνευτὲς καὶ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐκλαμβάνεται μὲ ἀλληγορικό, συμβολικὸ νόημα καὶ σημαίνει ἱκεσία πρὸς τὸν Θεὸ νὰ ἔλθει σύντομα ἡ ὄγδοη ἡμέρα. Ὄγδοη δὲ ἡμέρα θεωρεῖται εἴτε ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ ἡ περίοδος ποὺ ἀκολουθεῖ, εἴτε ἡ μετὰ τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου ἀτέλειωτη αἰωνιότητα.
.     «Ἐκλέλοιπεν ὅσιος»! Σὲ ἄλλο Ψαλμό, στὸν 13ο, ὁ Δαβὶδ περιγράφει λεπτομερέστερα αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς ἀποστασίας (στίχ. 3): «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός»· ὅλοι ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ἴσιο δρόμο, ὅλοι ἐξαχρειώθηκαν, δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ νὰ ἐργάζεται τὸ ἀγαθό, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας!
.     Οὔτε ἕνας; Καὶ ἐδῶ τὸ ἴδιο φαινόμενο ἔχουμε. Ὑπῆρχαν ἀλλὰ λίγοι, ὑπῆρχαν ἀλλὰ κινδύνευαν σχεδὸν νὰ ἐξαφανιστοῦν. Θέλει δηλαδὴ ὁ Δαβὶδ νὰ φανερώσει τὸ μέγεθος τῆς ἀποστασίας, προσπαθεῖ νὰ περιγράψει τὸν τρόμο ἀπὸ τὴν ἀνησυχητικὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πραγματικὰ εὐσεβῶν ἀνθρώπων.
.      Ἂν ζοῦσε σήμερα; Ἂν ἔπαιρνε καὶ πάλι τὴν κιθάρα του καὶ ἀποσυρόταν σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες πλέον ἥσυχες γωνιὲς γιὰ νὰ ὑμνήσει μὲ πάθος τὸν Δημιουργό του, τί θὰ ἔλεγε ἀντικρίζοντας αὐτὴ τὴν μανιώδη λαίλαπα ἀντιχριστιανικῆς ἀποστασίας ποὺ πλήττει ὅλο καὶ θρασύτερα τὸν κόσμο;
.       «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος»! Σῶσε με, Θεέ μου! Ἐξαφανίστηκαν οἱ πραγματικὰ εὐσεβεῖς, οἱ ὄντως ἐνάρετοι, οἱ ταπεινοὶ καὶ οὐρανόφρονες ἄνθρωποι, οἱ ἅγιοι! Ἐξαφανίστηκαν; Δὲν ἐξαφανίστηκαν! Ἀλλὰ πλέον ἔχουν μειωθεῖ πάρα πολύ. Ἔχουν μείνει λίγοι, πολὺ λίγοι, ἐλάχιστοι μέσα στὰ περίπου 7 δισεκατομμύρια τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς.
.      Τὴν ὥρα ποὺ γράφονται αὐτὲς οἱ γραμμὲς τὰ δελτία εἰδήσεων μεταδίδουν ὅτι πρωτοφανεῖς πλημμύρες πλήττουν τὴν Αὐστραλία. Ἄνθρωποι πνίγονται, πόλεις ἐκκενώνονται, τεράστιες ἐκτάσεις καλύπτονται ἀπὸ τὰ ὁρμητικὰ νερὰ τῶν ποταμιῶν. Ἀλλὰ ἡ πλημμύρα τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο εἶναι πολὺ μεγαλύτερη, ἀπείρως καταστροφικότερη. Κάτι σὰν δαιμονικὴ μανία ἔχει καταλάβει τὸν πλανήτη. Καὶ ἡ μανία αὐτὴ στὴν πατρίδα μας ἔχει πάρει τὴν μορφὴ χιονοστιβάδας. Ἐνῶ ἡ φοβερὴ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὸν τόπο ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸ λαό μας σὲ ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλό, σὲ μετάνοια, σὲ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Θεό, μᾶλλον τὸ ἀντίθετο συμβαίνει.
.       Τὸ ἀντίθετο! Οἱ μὲν κυβερνῆτες μας μοιάζουν νὰ ἔχουν καταληφθεῖ ἀπὸ σύνδρομο καταστροφῆς. Ψηφίζουν νόμους φρικτούς, καθιερώνουν συστήματα ὑποδουλώσεως τοῦ λαοῦ προδρομικὰ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου, παραληροῦν καταφερόμενοι κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ λαός μας… Ὁ μυρωμένος μὲ τὸ βασιλικὸ χρίσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λαός μας ποῦ βρίσκεται; Τί κάνει; Ὁ λαός μας βρίσκεται σὲ μιὰ πρωτοφανῆ κατάπτωση. Ὑπάρχουν βεβαίως καὶ σήμερα πολλοὶ ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι ποὺ ἀντιστέκονται στὸ χείμαρρο τοῦ κακοῦ. Ἀλλὰ εἶναι μειοψηφία. Στὸ μεγαλύτερο μέρος του ὁ λαός μας ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ναρκωμένος ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ὑποκουλτούρα, ποὺ τοῦ σερβίρεται καθημερινά, προσηλωμένος στὴν ἀπελπισμένη προσπάθεια νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἐπίμονη καταναλωτικὴ πρόκληση, ἀποχαυνωμένος καὶ ἀμήχανος μπροστὰ στὰ πελώρια προβλήματα ποὺ τοῦ θέτουν, φοβισμένος ἀπὸ τὴν προοπτικὴ μιᾶς καταστροφῆς… μένει ἄβουλος καὶ ὑποταγμένος στὴ νοοτροπία τῶν ἡγετῶν του.

.   Ὁπότε τί γίνεται;
.  Ὁ καθένας μας ἂς ἀναμετρήσει τὸ χρέος του. Ὁ καθένας μας ἂς ἀναρωτηθεῖ ἂν ἀνταποκρίνεται στὴν κλήση νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὅσιος. Καὶ ὅλοι μας ἂς ἱκετεύουμε τὸν Θεό μας σὰν τὸν Δαβίδ: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος». Σῶσε μας, Θεέ μου, διότι ἔχουν χαθεῖ οἱ ἀφοσιωμένοι σὲ Σένα ἄνθρωποι. Σῶσε μας, διότι ἐξαφανίζονται οἱ ἅγιοι. Σῶσε μας!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2025, 15.06.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΪΝΗ

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ [1], ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΪΝΗ
ὑπὸ  Βασ. Πετρουλέα, Δρ. Φυσικοῦ,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»

Πόσο εὔκολο εἶναι νὰ γραφεῖ ἕνα ποίημα; … Ἐὰν ἔχεις ταλέντο, ἴσως μερικὰ λεπτά. Ἐὰν δὲν ἔχεις ταλέντο; … οὔτε κὰν νοημοσύνη; … Πόσες προσπάθειες χρειάζονται γιὰ νὰ συναρμολογηθεῖ τυχαία ἕνα γνωστὸ ποίημα ἀπὸ τὰ εἴκοσι-τέσσερα γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου; Ὁ 52ος Ψαλμὸς τοῦ Δαυίδ: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεὸς … » ἀποτελεῖται ἀπὸ 500 περίπου γράμματα (λίγο παραπάνω γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀλλάζει τὸν συλλογισμό μας). Ποιά εἶναι ἡ πιθανότητα αὐτὸ τὸ ποίημα νὰ συντεθεῖ μὲ τυχαία πληκτρολόγηση τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου; … Μικρή, ἀπίστευτα μικρή! Οἱ συνδυασμοὶ τῶν γραμμάτων ποὺ δὲν βγάζουν νόημα εἶναι ἀπείρως περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν νόημα. Πρέπει νὰ κάνουμε 10700 προσπάθειες, γιὰ νὰ ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νὰ βγοῦν μία φορὰ ὅλα τὰ γράμματα μὲ τὴν σωστὴ σειρά!! [2] 

Μία πρωτεΐνη εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἕνα ποίημα. Τὸ ἀλφάβητο ἀπ᾽ τὸ ὁποῖο συντίθεται ἀποτελεῖται ἀπὸ 20 «γράμματα» (ἀμινοξέα), τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ μποῦν σὲ σωστὴ σειρὰ γιὰ νὰ κάνει ἡ πρωτεΐνη τὸ ἔργο, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι προορισμένη. Οἱ πρωτεΐνες ποικίλλουν σὲ μέγεθος, ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες μέχρι μερικὲς χιλιάδες ἀμινοξέα. Γιὰ νὰ συναρμολογηθεῖ τυχαία μία μεσαίου μεγέθους πρωτεΐνη, θὰ χρειαστεῖ περίπου ἴδιος ἀριθµὸς προσπαθειῶν μὲ τὸ ποίηµα ποὺ προαναφέραµε [3]. Γιὰ νὰ ἐκτιµήσουµε τὸ µέγεθος τῆς προσπάθειας: ἐὰν κάθε δοκιµὴ διαρκεῖ 1 δευτερόλεπτο, θὰ χρειαστοῦν 10700 δευτερόλεπτα γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀναζήτηση. Ἡ ἡλικία τοῦ σύµπαντος εἶναι µόλις 1018 δευτερόλεπτα (13,7 δισεκατοµµύρια χρόνια)! Θὰ µπορούσαµε νὰ ἐπιστρατεύσουµε τὸν ταχύτερο ὑπολογιστὴ ποὺ ὑπάρχει (1015 δοκιµὲς τὸ δευτερόλεπτο) καὶ πάλι θὰ χρειαζόµαστε 10667 ἡλικίες τοῦ σύµπαντος. Θὰ µπορούσαµε τότε νὰ αὐξήσουµε τὶς πιθανότητες, βάζοντας ὅλο τὸ σύµπαν νὰ προσπαθεῖ. Ἡ µάζα τοῦ σύµπαντος εἶναι 1056 γραµµάρια. Ἂν µετατρέψουµε κάθε γραµµάριο σὲ ἕνα δισεκατοµµύριο ὑπολογιστές, ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους κάνει ἕνα δισεκατοµµύριο δοκιµὲς τὸ δευτερόλεπτο χωρὶς διακοπή, θὰ χρειαστοῦµε 10500 ἡλικίες τοῦ σύµπαντος, δηλ. δισεκατοµµύρια δισεκατοµµυρίων … δισεκατοµµυρίων (ἐπαναλαµβάνεται 55 φορὲς) ἡλικίες τοῦ σύµπαντος!! … Τὸ σύµπαν µας δὲν ἔχει καµία πιθανότητα νὰ συναρµολογήσει μὲ τυχαῖο τρόπο ἕνα ποίηµα ἢ µια πρωτεΐνη στὸν χρόνο τῆς ζωῆς του [4] ! Τότε, τί ἐννοοῦν ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι, ὄχι ἁπλῶς µία πρωτεΐνη, ἀλλὰ τὸ ἀσύλληπτης πολυπλοκότητας µυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ µυαλὸ ποὺ γράφει λογοτεχνικὰ ἀριστουργήµατα ὄχι ἁπλῶς πεντακοσίων ἀλλὰ πεντακοσίων ἑκατοµµυρίων γραµµάτων, ποὺ κατασκεύασε πανίσχυρες µηχανές, ποὺ διερευνᾶ τὶς ἐσχατιὲς τοῦ σύµπαντος, προῆλθε ἀπὸ «τυχαία» συναρµολόγηση τῶν συστατικῶν του [5]; Αὐτὸ θὰ τὸ ἐξετάσουµε σὲ ἑπόµενο ἄρθρο. Ἐπὶ τοῦ παρόντος θὰ θέλαµε νὰ κάνουµε µερικὲς γενικὲς σκέψεις.

Οἱ «λόγοι τῶν ὄντων»

Ὅταν γράφουµε ἕνα κείµενο, δὲν σκεφτόµαστε τὰ γράµµατα ἀλλὰ τὶς ἔννοιες, µετὰ ἐπιλέγουµε τὶς λέξεις καὶ στὸ τέλος τὰ σωστὰ γράµµατα. Αὐτὸς ποὺ διαβάζει τὸ κείµενο λειτουργεῖ ἀνάστροφα. Διαβάζει τὰ γράµµατα, τὶς λέξεις καὶ µετὰ ἀνάγεται στὰ νοήµατα. Σὲ ἕνα µικρὸ παιδὶ τὸ κείµενο ἴσως µοιάζει σὰν τυχαία συρραφὴ γραµµάτων. Ἕνας ὥριµος ὅµως ἄνθρωπος θὰ ἀναζητήσει τὰ νοήµατα ποὺ κρύβονται πίσω ἀπ᾽ τὶς λέξεις. Παρόµοια, ὅποιος προσεγγίζει τὸ ἀσύλληπτο µεγαλεῖο τῆς ζωῆς µἠχανιστικὰ χάνει τὸ βαθύτερο νόηµα τῆς Δηµιουργίας. Ἐὰν δὲν βλέπουµε τὴν Δηµιουργία … ὡς ἀποτέλεσµα τῆς δηµιουργικῆς ἐνερ-γείας τοῦ Θεοῦ, … χάνουµε µια ἀπὸ τὶς ὀµορφότερες σελίδες, µέσα στὶς ὁποῖες ὁ Πατέρας µας ἀποτυπώνει τὰ ἴχνη τῆς πατρικῆς Του ἀγάπης»[6] χάνουµε τοὺς, κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιµο τὸν Ὁµολογητή, «λόγους τῶν ὄντων» (PG 90,296).

1. Πρόσφατο βίντεο τοῦ Ἀµερικανικοῦ Μουσείου Φυσικῆς Ἱστορίας, ξεκινάει ἀπὸ τὰ Ἰµαλάϊα γιὰ νὰ φτάσει στὸ ἀπώτατο ἄκρο τοῦ Κόσµου (ἕνα κόσµο ποὺ ἔχει διάµετρο περίπου 40 δισ. ἔτη φωτὸς) χρησιµοποιώντας δορυφορικὲς εἰκόνες τῆς γῆς καὶ ἀστρονοµικὲς ἀπεικονίσεις. Μπορεῖ νὰ τὸ ἀναζητήσει κανεὶς στὸ διαδίκτυο ὡς «The known universe by ΑΜΝΗ».
2. Τὸ παραδειγµα εἶναι τοῦ Ἰσραηλινοῦ κοσµολόγου Gerald Schroeder. Φτιάχνουµε 500 σακοῦλες, ποὺ ἡ κάθε µία περιέχει τὰ 24 γράµµατα τοῦ ἀλφαβήτου καὶ τραβᾶµε ἕνα γράµµα ἀπὸ κάθε σακούλα. Ἡ πιθανότητα νὰ βγῆ ἀπ᾽ τὴν πρώτη σακούλα τὸ γράµµα «ε» εἶναι µία στὶς 24 προσπάθειες. Ἡ πιθανότητα νὰ βγεῖ  ἀπ᾽ τὴν πρώτη τὸ γράµµα «Ε» καὶ συγχρόνως  ἀπ᾽ τὴν δεύτερη τὸ γράµµα «Φ» εἶναι μία στὶς 24 Χ 24 = 576, κ.ο.κ.. Γιὰ νὰ ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νὰ βγοῦν μία φορὰ ὅλα τὰ σωστὰ γράµµατα ἀπ᾽ τὶς σακοῦλες, θὰ πρέπει νὰ γίνουν 24Χ24 …Χ24 (τὸ 24 πολλαπλασιασµένο 500 φορὲς μὲ τὸν ἑαυτό του) προσπάθειες. Αὐτὸ ἰσοῦται περίπου μὲ 1000 (τὸ 1 μὲ 700 µηδενικά).
3. Ἴσως κάποιος πεῖ, ὅτι τὸ νὰ ἀναπαραχθεῖ τυχαία ὄχι μία συγκεκριµένη, ἀλλὰ μία ὁποιαδήποτε πρωτεΐνη θὰ ἔχει περισσότερες πιθανότητες. Ὅµως οἱ πρωτεΐνες εἶναι συγκεκριµένες. Ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισµὸς ἔχει 80.000 περίπου διαφορετικὲς πρωτεΐνες καὶ τὶς χρειάζεται ὅλες. Ἀλλὰ ἔστω καὶ νὰ ἐξετάζαµε τὴν πιθανότητα νὰ ἀναπαραχθεῖ τυχαία μία ὁποιαδήποτε  ἀπ᾽ τὶς πρωτεΐνες αὐτές, πάλι θὰ καταλήγαµε σὲ ἀνέφικτες πιθανότητες.
4. Χρησιµοποιήσαµε αὐτὸ τὸ ἁπλὸ παράδειγµα γιὰ νὰ τονίσουµε μία ἁπλῆ ἀλήθεια, τὴν ὁποία πολλοὶ παραβλέπουν. Ἡ καθαρὴ τύχη (χωρὶς τὴν ἐπενέργεια τῶν φυσικῶν νόµων) δὲν θὰ µποροῦσε νὰ δηµιουργήσει ἀπολύτως τίποτε χρήσιµο στὴν διάρκεια ζωῆς τοῦ σύµπαντος.
5. Βεβαίως, ἡ ἁπλουστευµένη ὑπόθεση, ὅτι τὰ µακροµόρια τῆς ζωῆς συντέθηκαν, ὅπως περιγράψαµε πιὸ πάνω, ἐγκαταλείφθηκε µετὰ τὴν ἀνακάλυψη ὅτι τὸ σύµπαν ἔχει πεπερασµένη ἡλικία … Οἱ σύγχρονες θεωρίες γιὰ τὴν αὐτόµατη γέννηση τῆς ζωῆς στηρίζονται σὲ πιὸ πολύπλοκες ὑποθέσεις.
6. Ἱεροµονάχου Λουκᾶ Γρηγοριάτου, «Πνευµατικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς «θεωρίας τῆς ἐξελίξεως» (Ἐπιστολὴ πρὸς Ὀρθόδοξο Ἀµερικανὸ Ἱερέα)» 26 Ἰουλίου 2009. Τὸ κείµενο µπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ στὸ διαδίκτυο: http://www.tideon.org/, Θεµατικὴ Βάση: Ἐπιστήµη Τεχνολογία Ἠθικὴ/ Θεωρία Ἐξελίξεως.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 484, Δεκέμβριος 2010
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε