Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χρ. Σαλταούρας

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΥΣΙΑ

.         Οἱ αἱρετικοὶ λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι θυσία ἀλλὰ ΑΝΑΜΝΗΣΗ θυσίας! Ἐπιστρατεύουν μάλιστα τὰ ἑξῆς ἐδάφια τὰ ὁποῖα παρερμηνεύουν φρικτά:

«καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ. κβ´19)
«αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ι´12)
.         Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀσφαλῶς ἀνάμνηση ἀλλὰ εἶναι καὶ Θυσία. Τὸ τι εναι καὶ νάμνηση δν σημαίνει τι δν εναι Θυσία. Τὸ να δν ναιρε τὸ λλο.
Γιὰ τὴν ΘΥΣΙΑ τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ λέγει ἡ Γραφὴ :
.         «καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτὴν» (Ἔξ. ΙΒ´14)
Τὸ ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἀμνοῦ ὀνομάζεται «μνημόσυνον», ἀνάμνηση δηλαδή, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν θυσία ἐπαναλαμβανόμενη κάθε ἔτος.
.         Οἱ αἱρετικοὶ συκοφαντοῦν ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὅτι δῆθεν ἐπαναλαμβάνουμε τὴν Θυσία τοῦ Χριστοῦἢ μᾶλλον ὅτι διδάσκουμε τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος ποὺ λαμβάνει χώρα στὴν Ἁγία Τράπεζα – στὸ  Θυσιαστήριο δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας  !
.         Οὐδὲν ψευδέστερον τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ! Διότι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διδάσκει ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔγινε στὸν Γολγοθά. Ὁ Ἰησοῦς ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ.
.         Τότε τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει Θυσιαστήριο ἀφοῦἡ Θυσία τοῦἸησοῦ, ποὺ εἶναι ἡὑπέρτατη Θυσία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

.         «ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» (Ἑβρ. ιγ´10)
.         «διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11)
.         Ἡ θεόπνευστη Γραφή, ποὺὑποτίθεται ὅτι σέβονται καὶ μελετοῦν οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρει ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ΕΧΟΜΕΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ΦΑΓΟΥΝ οἱ Ἰουδαῖοι! Ἄρα τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει Θυσιαστήριο καὶ Θυσία… Νὰ μᾶς δείξουν οἱ αἱρετικοὶ τὸ θυσιαστήριό τους καὶ τὴν Θυσία τους τὴν ὁποία ΤΡΩΓΟΥΝ !
.           Ἐπίσης ἡ Γραφὴ εἶχε προφητεύσει τὴν ὕπαρξη Θυσίας «ἐν παντὶ τόπῳ», καὶ ὄχι μόνο στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἡ Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὶς Νομικὲς θυσίες καὶ λαμβάνει χώρα παντοῦ. Μάλιστα ὄχι μόνο γιὰ Θυσία ὁμιλεῖὁ Προφήτης Μαλαχίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ΘΥΜΙΑΜΑ! Μάλιστα….! Λοιπὸν αἱρετικοί. Συκοφάντες τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι τὸ θυμίαμα ποὺ προσφέρετε;
.         Μερικοὶ φανατικοὶ Ἐκκλησιομάχοι αἱρετικοί, μὲ Χιλιαστικὲς ἀπόψεις, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰἀδικαιολόγητα λέγοντας ὅτι στὴν ὑποτιθέμενη χιλιετῆ βασιλεία τοῦἸησοῦἢ σὲ κάποιον ἔσχατο καιρὸ θὰ ἀνασυσταθεῖ  ἡ Νομικὴ Λατρεία !!! Καὶ ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἡ προφητεία περὶ Θυσίας καὶ Θυμιάματος δὲν λαμβάνουν χώρα στὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ θὰ γίνουν στὸ μέλλον! Ξεχνοῦν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ μίλησε σὲ παροντικὸ χρόνο καὶ εἶπε: «ἔχομεν θυσιαστήριον».
.           Ἐπίσης ξεχνοῦν ὅτι «Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ’ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ἐφ᾽ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ’ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι’ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ». (Ἑβρ. ζ´11-19)
.               Οἱ Νομικὲς θυσίες ἦταν τύποι τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ οὐδένα ἐτελείωσαν. Ἡ προηγούμενη ἐντολὴ γιὰ τὴν Νομικὴ λατρεία ἀθετήθηκε, διότι ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἀνωφελὴς – ἦταν τύπος. Καὶ ἡ Ἱερωσύνη μετετέθη (δὲν καταργήθηκε κακόμοιροι αἱρετικοί…). Πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς προφητεύει ὅτι τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς θὰ ἐπιστρέψει στὸ μέλλον ;;; Στὸ μέλλον δηλαδὴ ἡ Θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ χάσει τὴν ἀξία της;;;; Συνέλθετε καὶ ἀλλάξτε πορεία.

.         Ἄλλοι πλανεμένοι λέγουν  ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Μαλαχία γιὰ ΘΥΣΙΑ καὶ ΘΥΜΙΑΜΑ ἀφορᾶ στὴν λατρεία ποὺὁἈντίχριστος θὰ συστήσει!!! Ἀσφαλῶς καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ συστήσει λατρεία, ἀλλὰ ὄχι αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Μαλαχίας –«διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11) Ἡ Θυσία «ἐν παντὶ τόπῳ» καὶ τὸ Θυμίαμα δὲν ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἡ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν δοξάζει καὶ δὲν μεγαλύνει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

Διαφημίσεις

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «Ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

 

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Γ´]

 

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

 

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Η ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

.           Οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ διδάσκουν πλανεμένα ὅτι δῆθεν ὁ Ἰούδας εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ δεῖπνο, ὅταν ὁ Ἰησοῦς παρέδωσε στοὺς μαθητές του τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του. (Οἱ Χιλιαστὲς καὶ ὅλοι γενικῶς οἱ αἱρετικοὶ Προτεστάντες ἀρνοῦνται ὅτι ὁ ἔνζυμος ἄρτος μεταβάλλεται σὲ Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ οἶνος σὲ Αἷμα Χριστοῦ. Θεωροῦν τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ὡς σύμβολα – ἐμβλήματα. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὅμως στὴν ἑπόμενη ἑνότητα). Πιστεύουν λοιπὸν ὅτι ὁ Ἰούδας ὅτι εἶχε φύγει καὶ δὲν ἔλαβε ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα», ὅπως τὰ ὀνομάζουν, γιατί δὲν ἀνήκει στοὺς 144000 χρισμένους ποὺ μόνο αὐτοὶ ἔχουν, ὑποτίθεται, τὸ δικαίωμα νὰ λάβουν ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα» !!!. Τί λέγει ὅμως ἡ Γραφή;
.           «Καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης». (Λουκ. κβ´ 19-21)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. κϛ´ 27-28)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες» (Μάρκ. ιδ´ 23)
.         Ὁ ἴδιος ὁἸησοῦς λέγει ὅτι ὁἸούδας ἦταν παρών! Ἐκτὸς ἂν οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ πιστεύουν στὰ σοβαρὰ ὅτι ὁἸούδας εἶχε ὄντως φύγει καὶ εἶχε ξεχάσει τὸ χέρι του πάνω στὸ τραπέζι !!!

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΧΙ ΣΥΜΒΟΛΑ

.           «Καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». (Λουκ. κβ´17-20). Ὁἀκριβὴς Λουκᾶς διευκρινίζει ὅτι τὴν φράση  «οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου» ὁἸησοῦς τὴν εἶπε γιὰ τὸν οἶνο κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δείπνου καὶὄχι γιὰἐκεῖνον τὸν οἶνο ποὺ μετέβαλλε σὲ Αἷμα του «μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον». Αὐτὸ τὸ τονίζουμε, διότι οἱ αἱρετικοὶ προσπαθοῦν νὰ ποῦν ὅτι ὁἸησοῦς δὲν ἔδωσε τὸ Αἷμα του στοὺς μαθητὲς ἀλλὰ «γέννημα ἀμπέλου»!!! Νὰ διαβάζουν προσεκτικότερα τὴν Βίβλο οἱ αἱρετικοί. Ὁ ησος κατ τν Δεπνο δωσε γέννημα μπέλου κα «μετ τ δειπνσαι» δωσε Αμα.
.             «Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις.  ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ.  Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶὁ τρώγων μὲ κἀκεῖνος ζήσεται δι᾽ἐμέ». (Ἰω. ϛ´ 55-57)
.             Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σπουδαῖο χωρίο στὸὁποῖο συντρίβεται ἡ αἵρεση ἡ διδάσκουσα ὅτι ὁἸησοῦς Χριστὸς ἔδωσε σύμβολα στοὺς μαθητές του. Ὁ διος ησος λέγει τι σάρκα το εναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΡΟΦΗ κα τ αμα του ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΤΟ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ σάρκα του τρώγεται ἀληθινὰ καὶ τὸ αἷμα του πίνεται ἀληθινὰὄχι μὲ συμβολικὴἔννοια! Καμία ἀληθινὴ τροφὴ καὶ κανένα ἀληθινὸ ποτὸ δὲν τὸ τρῶμε καὶ τὸ πίνουμε συμβολικὰἀλλὰἀληθινά. Ἂν μία τροφὴ δὲν τρώγεται ἀληθινά, τότε δὲν εἶναι ἀληθινὴ τροφὴἀλλὰ συμβολική. Τὸ Σῶμα ὅμως τοῦἸησοῦ καὶ τὸ τίμιο Αἷμα του εἶναι ἀληθῶς βρῶσις καὶ πόσις!  Μάλιστα ὁἸησοῦς Χριστὸς προσθέτει τὴν φράση «ὁ τρώγων με», δείχνοντας καὶ μὲ αὐτὴ τὴν φράση ὅτι πράγματι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του τρώγονται. Ἐπιπλέον ἡ φράση «ὁ τρώγων με» δείχνει καὶ κάτι ἄλλο. Μᾶς δείχνει ὅτι τρώγοντας τὴν σάρκα καὶ πίνοντας τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ κοινωνοῦμε ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ μὲὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο. Καὶ αὐτὴἡ κοινωνία, ἡ θεία κοινωνία εἶναι σωτήρια, διότι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑνωμένα μὲ τὴν θεία φύση του. Γι᾽ αὐτὸὁἸησοῦς εἶπε: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶἐγὼἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇἐσχάτῃἡμέρᾳ» (Ἰω. ϛ´ 53-54).
.           Αὐτὴἀκριβῶς ἡὑποστατικὴἕνωση τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν τρῶμε τὴν σάρκα καὶ πίνουμε τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικὰ δὲν θὰ εἶχε νόημα νὰ τὴν φᾶμε τὴν σάρκα καὶ νὰ πιοῦμε τὸ αἷμα, ἂν ἦταν σκέτο αἷμα καὶ σκέτη σάρκα. Θὰἦταν κανιβαλισμός. Οἱ κανίβαλοι τρῶνε ἀδιακρίτως σκέτη σάρκα καὶ σκέτο αἷμα ἀνθρώπων. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τρῶμε σάρκα καὶ αἷμα ὑποστατικῶς ἑνωμένα μὲ τὴν Θεότητα.
.           «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν» (Ἰω. ϛ´63. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἀπὸ μόνη της, ὅπως κάθε ἄλλη ἀνθρώπινη σάρκα δὲν ὠφελεῖ, δὲν σώζει. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἡὑποστατικῶς ἑνωμένη μὲ τὴν Θεότητά του, σώζει –  «εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. ϛ´53).
.         Τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ζωὴ ἐν ἐαυτῷ εἶναι ἀσφαλῶς ὠφέλεια. Ἀφοῦ λοιπὸν «ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν»,τότε πῶς ὅταν τὴν τρῶμε,θὰἔχουμε «ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς»; Θὰἔχουμε ζωὴὄχι ἐξ αἰτίας αὐτῆς καθ’ ἑαυτῆς τῆς σάρκας μόνης, ἀλλὰ διὰ τῆς θείας φύσεως τῆς ἑνωμένης μὲ τὴν σάρκα. Καὶἂς ἀφήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν ἀποσπασματικὴ παράθεση ἐδαφίων τῆς Γραφῆς !
«Λάβετε φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Α´ Κορ. ια´24)
.             Ὁ Χριστὸς λέγει τοῦτο «ἐστι» = εἶναι τὸ σῶμα μου, ὄχι τοῦτο «συμβολίζει» τὸ σῶμα μου. Ἄλλωστε πῶς εἶναι δυνατὸν ὁἄρτος ποὺ τεμαχίζεται, νὰ συμβολίζει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τὸὁποῖο δὲν τεμαχίστηκε στὸν Σταυρό;  -«ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ» (Ἰω. ιθ´ 36).
«Ἐγώ εἰμι ὁἄρτος ὁ ζῶν ὁἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. ϛ´51). Ὁ Ἰησοῦς λέγει ὅτι ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ. Πρόκειται γιὰ ταυτολογία καὶ ὄχι γιὰ συμβολισμὸ !

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΙΠΙΟΝ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Β´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

ΕΦΑΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟ;

«Ἐκάλεσε δὲ Μωυσῆς πᾶσαν γερουσίαν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀπελθόντες λάβετε ὑμῖν αὐτοῖς πρόβατον κατὰ συγγενείας ὑμῶν καὶ θύσατε τὸ πάσχα. λήψεσθε δὲ δέσμην ὑσσώπου, καὶ βάψαντες ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ παρὰ τὴν θύραν καθίξετε τῆς φλιᾶς καὶ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν σταθμῶν ἀπὸ τοῦ αἵματος, ὅ ἐστι παρὰ τὴν θύραν· ὑμεῖς δὲ ΟΥΚ ΕΞΕΛΕΥΣΕΣΘΕ ΕΚΑΣΤΟΣ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΩΣ ΠΡΩΪ» (Ἔξ. ΚΒ´ 21-22)

.        «Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου. Καὶ ὑμνήσαντες ΕΞΗΛΘΟΝ εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν. Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· πάντες ὑμεῖς σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν ΝΥΚΤΙ ΤΑΥΤῌ, γέγραπται γάρ, πατάξω τὸν ποιμένα, καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης» (Ματθ. κϛ´26-31)
.        «καὶ λέγει αὐτῶ ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν λέγω σοι ὅτι σὺ ΣΗΜΕΡΟΝ ἐν τῇ ΝΥΚΤΙ ΤΑΥΤΗ ΠΡΙΝ ἢ δὶς ΑΛΕΚΤΟΡΑ ΦΩΝΗΣΑΙ τρὶς ἀπαρνήσῃ με» (Μάρκ. ιδ´30)
.      «Καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς. λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὃ ποιεῖς, ποίησον τάχιον. τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔγνω τῶν ἀνακειμένων πρὸς τί εἶπεν αὐτῷ· τινὲς γὰρ ἐδόκουν, ἐπεὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχεν ὁἸούδας, ὅτι λέγει αὐτῷὁἸησοῦς, ΑΓΟΡΑΣΟΝ ὧν χρείαν ἔχομεν ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ, ἢ τοῖς πτωχοῖς ἵνα τι δῶ. λαβὼν οὖν τὸ ψωμίον ἐκεῖνος εὐθέως ΕΞΗΛΘΕΝ· ἦν δὲ ΝΥΞ» (Ἰω. ιγ´27-30)
.         Ὁ ησος δν φαγε Νομικ Πάσχα στ τελευταο Δεπνο μ τος Μαθητές του. Συνεπς ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΑΖΥΜΟ ΑΡΤΟ ΑΛΛΑ ΕΝΖΥΜΟ. Οἱ συμμετέχοντες στὴν βρώση τοῦ Νομικοῦ Πάσχα δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ βγοῦν πρὶν τὸ ξημέρωμα ἀπὸ τὴν οἰκία στὴν ὁποία βρίσκονταν. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως καὶ οἱ Μαθητὲς καὶὁἸούδας βγῆκαν τὴν νύχτα. Καὶ αὐτοὶ οἱἸουδαῖοι,ποὺ τὸν συνέλαβαν,βγῆκαν ἐπίσης καὶ τὸν βρῆκαν στὴν ὕπαιθρο. Κατὰ τὴν νύχτα τῆς βρώσεως τοῦ Νομικοῦ Πάσχα δὲν γίνονταν ἀγοραπωλησίες, γιατί ἦταν Εἰδικὸ Σάββατο. Ὅμως οἱ Μαθητὲς νόμιζαν ὅτι ὁἸούδας θὰ πήγαινε γιὰ νὰἀγοράσει πράγματα γιὰ τὴν Ἑορτή. Ἄρα ἡἙορτὴ δὲν εἶχε ἀρχίσει ἀκόμη. Οἱἀγορὲς γιὰ μία ἑορτὴ γίνονται πρὶν τὴν ἑορτή, ὄχι ὅταν τὸ δεῖπνο ἔχει τελειώσει καὶ τὰ μαγαζιὰ εἶναι κλειστὰ λόγῳ Εἰδικοῦ Σαββάτου. ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΕΟΡΤΑΖΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ, ΑΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΑΖΥΜΑ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ – ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΥΟΤΑΝ Ο ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΑΜΝΟΣ– «ὁ οὖν Πιλάτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἐβραϊστὶ δὲ Γαββαθά· ἦν δὲ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν» (Ἰω. ιθ´ 13-14)
.       «ΠΡΟ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς. καὶ δείπνου γενομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν ᾿Ιούδα Σίμωνος ᾿Ισκαριώτου ἵνα αὐτὸν παραδῷ» (Ἰω. ιγ´1-2). Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἔγινε ΠΡΟ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Ποῦ λοιπὸν βρῆκε τὰ ἄζυμα ὁ Χριστός;
.           Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ. ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ – «Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα» (Ματθ. κ´ 20). ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΥΣΗ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ…..
.         «Καὶ ἀγγαρεύουσι παράγοντά τινα Σίμωνα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπ᾽ ἀγροῦ, τὸν πατέρα Ἀλεξάνδρου καὶ Ρούφου, ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Μάρκ. ιε´ 21). Ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος,ὅταν τὸν ἀγγάρευσαν οἱ Ρωμαῖοι νὰ σηκώσει τὸν Σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ ἐπέστρεφε ἀπὸ τὸν ἀγρό! Ἄρα ἡ ἡμέρα τῆς Σταύρωσης δὲν ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς 15ης Νισάν, ποὺ εἶναι Εἰδικὸ Σάββατο, κατὰ τὸ ὁποῖο ἀπαγορεύονται οἱ ἀγροτικὲς ἐργασίες. Τὸ Νομικὸ Πάχα, ὅπως δείξαμε, τὸ ἔτρωγαν στὴν ἀρχὴ τῆς 15ης Νισάν, τὴν νύχτα πρὶν τὸ ξημέρωμα.
.       «Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ» (Μάρκ. ιε´46). Ὁ Ἰωσὴφ ὁἈριμαθαῖος ἀγόρασε σινδόνα γιὰ νὰ ἐνταφιάσει τὸν Ἰησοῦ, πράγμα ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἂν ἡἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ 15η Νισάν (Εἰδικὸ Σάββατο- ἀργία – ἀπαγόρευση ἀγορῶν καὶ πωλήσεων) .
.        «Κατακολουθήσασαι δὲ αἱ γυναῖκες, αἵτινες ἦσαν συνεληλυθυῖαι αὐτῷ ἐκ τῆς Γαλιλαίας, ἐθεάσαντο τὸ μνημεῖον καὶ ὡς ἐτέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ, ὑποστρέψασαι δὲ ἡτοίμασαν ἀρώματα καὶ μύρα. καὶ τὸ μὲν σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολὴν» (Λουκ. κγ´55-56). Ἡ Γραφὴ λέγει ὅτι οἱ γυναῖκες ἑτοίμασαν πρῶτα τὰ ἀρώματα καὶ κατόπιν «τὸ μὲν σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν». Αὐτὸ ἐπίσης δείχνει ὅτι οἱ γυναῖκες τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης δὲν ἡσύχαζαν (ἄρα δὲν ἦταν ἀργία – Εἰδικὸ Σάββατο 15ης Νισάν). Οἱ ἀπαγορεύσεις γιὰ τὰ Εἰδικὰ καὶ τὰ Ἑβδομαδιαῖα Σάββατα ἦταν οἱ ἴδιες, ὄχι διαφορετικές. Οἱ γυναῖκες σέβονταν τὸν Νόμο καὶ ἡσύχασαν τὸ Ἑβδομαδιαῖο Σάββατο ποὺ ἀκολουθοῦσε τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης. Δὲν ἡσύχαζαν  τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ δὲν ἦταν οὔτε ἑβδομαδιαῖο οὔτε Εἰδικὸ Σάββατο- 15η Νισάν.
.         «Ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα» (Ματθ. κϛ´ 20) ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΤΡΩΓΑΝ ΑΝΑΚΕΙΜΕΝΟΙ !!! ΑΛΛΑ ΕΤΟΙΜΟΙ ΠΡΟΣ ΦΥΓΗΝ ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ– «οὕτω δὲ φάγεσθε αὐτό· αἰ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ὑποδήματα ἐν τοῖς ποσὶν ὑμῶν, καὶ αἱ βακτηρίαι ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν· καὶ ἔδεσθε αὐτὸ μετὰ σπουδῆς· πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ» (Ἔξ. ΚΒ´11). ΑΡΑ ΔΕΝ ΕΦΑΓΕ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ Ο ΙΗΣΟΥΣ.
.           «Ἄγουσιν οὖν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τοῦ Καϊάφα εἰς τὸ πραιτώριον· ἦν δὲ πρωΐ· καὶ αὐτοὶ οὐκ εἰσῆλθον εἰς τὸ πραιτώριον, ἴνα μὴ μιανθῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα φάγωσι τὸ πάσχα» (Ἰω. ιη´ 28). Σύμφωνα μὲ τὸν ΕὐαγγελιστὴἸωάννη, τὸ πρωΐ  μετὰ τὸν Δεῖπνο, ὁἸησοῦς μεταφέρθηκε στὸν Πιλάτο. Ὅμως οἱ κατήγοροι τοῦ Χριστοῦ Ἀρχιερεῖς δὲν εἰσῆλθαν πρὸς τὸν Πιλάτο, γιὰ νὰ μὴν μιανθοῦν ἀλλὰ νὰ μπορέσουν νὰ φᾶνε τὸ Πάσχα. Ἄρα ὁ Ἰησοῦς δείπνησε μὲ τοὺς μαθητές του μία νύχτα πρὶν τὸ Πασχάλιο δεῖπνο, ἄρα δὲν ὑπῆρχαν Ἄζυμοι ἄρτοι γιὰ νὰ χρησιμοποιήσει !
.           Μερικοὶ πονηροὶ αἱρετικοί, παρερμηνεύουν ὡς ἑξῆς τὸ ἐδάφιο αὐτό, προκειμένου νὰ ὑποστηρίξουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα καὶ συνεπῶς ἔκανε χρήση Ἄζυμου ἄρτου. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ φράση «ἵνα μὴ μιανθῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα φάγωσι τὸ πάσχα» δὲν ἀφορᾶ στὴν βρώση τοῦ Πασχαλίου Ἀμνοῦ, ἡ ὁποία εἶχε δῆθεν γίνει τὴν παρελθοῦσα νύχτα, ἀλλὰἀφορᾶ στὴν βρώση τῆς θυσίας τοῦ Πάσχα ποὺ γινόταν ὅταν εἶχε ξημερώσει ἡ 15η Νισάν μετὰ τὴν νυχτερινὴ βρώση τοῦ Πασχαλίου Ἀμνοῦ. Ἡ θυσία αὐτὴ εἶναι γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Chagigah!!! Αὐτὴ ἡ ἄποψη ἀνατρέπεται εὔκολα καὶ αὐτὸ διότι ἂν οἱ Ἰουδαῖοι ὁμιλοῦσαν γιὰ τὴν Chagigah καὶ ὄχι τὸν Πασχάλιο Ἀμνό, μὲ δεδομένο ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔφαγε (ὅπως λέγουν οἱ αἱρετικοὶ) Νομικὸ Πάσχα, καταλήγουμε καὶ πάλι στὴν ἄτοπη ἡμερομηνία Σταύρωσης τῆς 15ης Νισάν (ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἔτρωγαν τὴν Chagigah) ποὺ εἶναι εἰδικὸ Σάββατο – ἀργία, ὅπου τὰ ἀναφερόμενα περιστατικὰ τῆς ἀγορᾶς σινδόνας, ἐπιστροφῆς τοῦ Σίμωνα τοῦ Κυρηναίου ἀπὸ τὸν ἀγρὸ καὶ τῆς ἑτοιμασίας τῶν ἀρωμάτων δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει…!
.           Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα, συνεπῶς δὲν ἔκανε χρήση Ἀζύμων. Σταυρώθηκε τὴν 14η Νισάν. Ὁ μνς το Θεο πέθανε τν ρα πο στν Να σφαγιάζονταν ο Πασχάλιοι μνοί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Α´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

.             Στὴν παροῦσα μελέτη θὰ ἐξετάσουμε τὶς διάφορες κακοδιδασκαλίες τῶν αἱρετικῶν σχετικὰ μὲ τὸ τελευταῖο Δεῖπνο τοῦἸησοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς μαθητές του.

Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ

.             Πολλοὶ αἱρετικοί, (κυρίως προερχόμενοι ἀπὸ τὴν πανσπερμία τῆς Διαμαρτυρήσεως), ἰσχυρίζονται ὅτι ὁἸησοῦς Χριστὸς στὸ τελευταῖο του Δεῖπνο ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα καὶ συνεπῶς ἔκανε χρήση ΑΖΥΜΟΥ ἄρτου.
.             Ἡ Ὀρθοδοξία διδάσκει ὅτι ὁἸησοῦς δὲν ἔφαγε Νομικὸ Πάσχα στὸ τελευταῖο του Δεῖπνο ἀλλὰ συνέστησε τὸ ΚΑΙΝΟ ΠΑΣΧΑ, τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.  Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ λάθος τῶν αἱρετικῶν καὶ τὸ μέγεθος τῆς διαστροφῆς τῆς ἀληθείας ἐκ μέρους τῶν, ἀπαιτεῖται νὰ δοῦμε πολὺ προσεκτικὰ ἀρκετὰ ζητήματα.

Η    ΗΜΕΡΑ   ΣΤΗΝ   ΑΓΙΑ   ΓΡΑΦΗ

.             Σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ ἡμέρα ἀρχίζει μὲ τὴν Δύση τοῦ Ἡλίου καὶ τελειώνει μὲ τὴν ἑπόμενη Δύση. Παράδειγμα: «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· καὶ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνὸς τοῦ ἑβδόμου τούτου ἡμέρα ἐξιλασμοῦ, κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν, καὶ ταπεινώσετε τάς ψυχὰς ὑμῶν, καὶ προσάξετε ὁλοκαύτωμα τῷ Κυρίῳ. πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ· ἔστι γὰρ ἡμέρα ἐξιλασμοῦ αὕτη ὑμῖν, ἐξιλάσασθαι περὶ ὑμῶν ἔναντι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὑμῶν. πᾶσα ψυχή, ἥτις μὴ ταπεινωθήσεται ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, ἐξολοθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς. καὶ πᾶσα ψυχή, ἥτις ποιήσει ἔργον ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, ἀπολεῖται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς. πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε· νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν ἐν πάσαις κατοικίαις ὑμῶν. σάββατα σαββάτων ἔσται ὑμῖν, καὶ ταπεινώσετε τὰς ψυχὰς ὑμῶν· ἀπὸ ἐνάτης τοῦ μηνός, ἀπὸ ἑσπέρας ἕως ἑσπέρας σαββατιεῖτε τὰ σάββατα ὑμῶν» (Λευϊτικὸ ΚΓ´, 26-32)

.           Σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ  ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ ἑορταζόταν τὴν 10η ἡμέρα τοῦ Ἑβδόμου μηνός. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ εἶχε διάρκεια ΜΙΑΣ ἡμέρας (10η τοῦἙβδόμου μηνὸς) καὶ ἄρχιζε ἀπὸ τὸἑσπέρας τῆς 9ης τοῦ μηνὸς καὶ τελείωνε τὸ ἑσπέρας τῆς 10ης τοῦ μηνός. Ἡ ἑορτὴ κρατοῦσε ΜΙΑ ἡμέρα ἀπὸ ἑσπέρας ἕως ἑσπέρας. Τὸ ἑσπέρας δηλαδὴ μὲ τὸ ὁποῖο τελείωνε ἡ 9η τοῦ μηνὸς ἄρχιζε ἡ 10η τοῦ μηνός. Κάθε μέρα ρχίζει μ τὸ σπέρας κα τελειώνει μ τὸ σπέρας. Τὸἑσπέρας,μὲ τὸὁποῖο ἀρχίζει μία ἡμέρα, εἶναι ταυτόχρονα τὸ ἑσπέρας μὲ τὸ ὁποῖο τελειώνει ἡ προηγουμένη της. Τὸ ἑπόμενο ἑσπέρας, μὲ τὸ ὁποῖο τελειώνει μία ἡμέρα εἶναι ταυτόχρονα τὸ ἑσπέρας, μὲ τὸὁποῖο ἀρχίζει ἡ ἑπομένη της, δηλαδὴ μία ἡμέρα ὁρίζεται ὡς τὸ χρονικὸ διάστημα ἀπὸ ἕνα ἑσπέρας ἕως τὸ ἑπόμενο. Αὐτὸ συγκρατεῖστε το στὸ μυαλό σας.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

.           Στὴν Ἁγία Γραφὴ γίνεται διάκριση ἀνάμεσα στὰἙβδομαδιαῖα Σάββατα καὶ στὰ Εἰδικὰ Σάββατα. Ἑβδομαδιαῖο Σάββατο: « ἓξ ἡμέρας ποιήσεις ἔργα, τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα ἀνάπαυσις κλητὴ ἁγία τῷ Κυρίῳ· πᾶν ἔργον οὐ ποιήσεις, σάββατά ἐστι τῷ Κυρίῳ ἐν πάσῃ κατοικίᾳ ὑμῶν» (Λευιτικὸ ΚΓ´3) Εἰδικὸ Σάββατο: « καὶ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνὸς τοῦ ἑβδόμου τούτου ἡμέρα ἐξιλασμοῦ, κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν…  πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ…  σάββατα σαββάτων ἔσται ὑμῖν, καὶ ταπεινώσετε τὰς ψυχὰς ὑμῶν· ἀπὸ ἐνάτης τοῦ μηνός, ἀπὸ ἑσπέρας ἕως ἑσπέρας σαββατιεῖτε τὰ σάββατα ὑμῶν» (Λευϊτικὸ ΚΓ´ 27-28, 32)

            Ἡἡμέρα τοῦἘξιλασμοῦ ποὺἑορταζόταν σὲ σταθερὴἡμερομηνία εἶναι Εἰδικὸ Σάββατο ὄχι ἑβδομαδιαῖο. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ 10η ἡμέρα τοῦἑβδόμου μηνὸς δὲν πέφτει πάντα ἡμέρα Σάββατο ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι μία ὁποιαδήποτε ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος καὶὄχι ἀπαραιτήτως ἡἑβδόμη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος. Ἂν ἕνα Εἰδικὸ Σάββατο ἔπεφτε ἡμέρα Σάββατο, τότε ὀνομαζόταν Μεγάλο ἢ διπλὸ Σάββατο- «Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡἡμέρα ἐκείνη τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλάτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶἀρθῶσιν» (Ἰω. ιθ´31)

ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΣΧΑ  ΚΑΙ Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΖΥΜΩΝ

«Εἶπε  δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν καὶ ᾿Ααρὼν ἐν γῇ Αἰγύπτου λέγων. ὁ μὴν οὗτος ὑμῖν ἀρχὴ μηνῶν, πρῶτός ἐστιν ὑμῖν ἐν τοῖς μησὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ. λάλησον πρὸς πᾶσαν συναγωγὴν υἱῶν ᾿Ισραὴλ λέγων· τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνὸς τούτου λαβέτωσαν ἕκαστος πρόβατον κατ᾿ οἴκους πατριῶν, ἕκαστος πρόβατον κατ᾿ οἰκίαν. ἐὰν δὲ ὀλιγοστοὶ ὦσιν ἐν τῇ οἰκίᾳ, ὥστε μὴ εἶναι ἱκανοὺς εἰς πρόβατον, συλλήψεται μεθ᾿ ἑαυτοῦ τὸν γείτονα τὸν πλησίον αὐτοῦ κατὰ ἀριθμὸν ψυχῶν· ἕκαστος τὸ ἀρκοῦν αὐτῷ συναριθμήσεται εἰς πρόβατον. πρόβατον τέλειον, ἄρσεν, ἐνιαύσιον ἔσται ὑμῖν· ἀπὸ τῶν ἀρνῶν καὶ τῶν ἐρίφων λήψεσθε. καὶ ἔσται ὑμῖν διατετηρημένον ἕως τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ μηνὸς τούτου, καὶ σφάξουσιν αὐτὸ πᾶν τὸ πλῆθος συναγωγῆς υἱῶν ᾿Ισραὴλ πρὸς ἑσπέραν. καὶ λήψονται ἀπὸ τοῦ αἵματος καὶ θήσουσιν ἐπὶ τῶν δύο σταθμῶν καὶ ἐπὶ τὴν φλιὰν ἐν τοῖς οἴκοις, ἐν οἷς ἐὰν φάγωσιν αὐτὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ φάγονται τὰ κρέα τῇ νυκτὶ ταύτῃ· ὀπτὰ πυρὶ καὶ ἄζυμα ἐπὶ πικρίδων ἔδονται. οὐκ ἔδεσθε ἀπ᾿ αὐτῶν ὠμὸν οὐδὲ ἡψημένον ἐν ὕδατι, ἀλλ᾿ ἢ ὀπτὰ πυρί, κεφαλὴν σὺν τοῖς ποσὶ καὶ τοῖς ἐνδοσθίοις. οὐκ ἀπολείψετε ἀπ᾿ αὐτοῦ ἕως πρωΐ καὶ ὀστοῦν οὐ συντρίψετε ἀπ᾿ αὐτοῦ· τὰ δὲ καταλειπόμενα ἀπ᾿ αὐτοῦ ἕως πρωΐ ἐν πυρὶ κατακαύσετε. οὕτω δὲ φάγεσθε αὐτό· αἱ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ὑποδήματα ἐν τοῖς ποσὶν ὑμῶν, καὶ αἱ βακτηρίαι ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν· καὶ ἔδεσθε αὐτὸ μετὰ σπουδῆς· πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ. καί διελεύσομαι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ καὶ πατάξω πᾶν πρωτότοκον ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἐν πᾶσι τοῖς θεοῖς τῶν Αἰγυπτίων ποιήσω τὴν ἐκδίκησιν· ἐγὼ Κύριος. καὶ ἔσται τὸ αἷμα ὑμῖν ἐν σημείῳ ἐπὶ τῶν οἰκιῶν, ἐν αἷς ὑμεῖς ἐστε ἐκεῖ, καὶ ὄψομαι τὸ αἷμα καὶ σκεπάσω ὑμᾶς, καὶ οὐκ ἔσται ἐν ὑμῖν πληγὴ τοῦ ἐκτριβῆναι, ὅταν παίω ἐν γῇ Αἰγύπτῳ. καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτήν. ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα ἔδεσθε, ἀπὸ δὲ τῆς ἡμέρας τῆς πρώτης ἀφανιεῖτε ζύμην ἐκ τῶν οἰκιῶν ὑμῶν· πᾶς ὃς ἂν φάγῃ ζύμην, ἐξολοθρευθήσεται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἐξ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς πρώτης ἕως τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδόμης. καὶ ἡ ἡμέρα ἡ πρώτη κληθήσεται ἁγία, καὶ ἡ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν· πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσετε ἐν αὐταῖς, πλὴν ὅσα ποιηθήσεται πάσῃ ψυχῇ, τοῦτο μόνον ποιηθήσεται ὑμῖν. καὶ φυλάξετε τὴν ἐντολὴν ταύτην· ἐν γὰρ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἐξάξω τὴν δύναμιν ὑμῶν ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ ποιήσετε τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς γενεὰς ὑμῶν νόμιμον αἰώνιον. ἐναρχόμενοι τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τοῦ πρώτου ἀφ᾿ ἑσπέρας ἔδεσθε ἄζυμα ἕως ἡμέρας μιᾶς καὶ εἰκάδος τοῦ μηνός, ἕως ἑσπέρας. ἑπτὰ ἡμέρας ζύμη οὐχ εὑρεθήσεται ἐν ταῖς οἰκίαις ὑμῶν· πᾶς ὃς ἂν φάγῃ ζυμωτόν, ἐξολοθρευθήσεται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἐκ συναγωγῆς ᾿Ισραήλ, ἔν τε τοῖς γειώραις καὶ αὐτόχθοσι τῆς γῆς· πᾶν ζυμωτὸν οὐκ ἔδεσθε, ἐν παντὶ δὲ κατοικητηρίῳ ὑμῶν ἔδεσθε ἄζυμα. ᾿Εκάλεσε δὲ Μωυσῆς πᾶσαν γερουσίαν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀπελθόντες λάβετε ὑμῖν αὐτοῖς πρόβατον κατὰ συγγενείας ὑμῶν καὶ θύσατε τὸ πάσχα. λήψεσθε δὲ δέσμην ὑσσώπου, καὶ βάψαντες ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ παρὰ τὴν θύραν καθίξετε τῆς φλιᾶς καὶ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν σταθμῶν ἀπὸ τοῦ αἵματος, ὅ ἐστι παρὰ τὴν θύραν· ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐξελεύσεσθε ἕκαστος τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἕως πρωΐ. καὶ παρελεύσεται Κύριος πατάξαι τοὺς Αἰγυπτίους καὶ ὄψεται τὸ αἷμα ἐπὶ τῆς φλιᾶς καὶ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν σταθμῶν, καὶ παρελεύσεται Κύριος τὴν θύραν καὶ οὐκ ἀφήσει τὸν ὀλοθρεύοντα εἰσελθεῖν εἰς τὰς οἰκίας ὑμῶν πατάξαι. καὶ φυλάξασθε τὸ ρῆμα τοῦτο νόμιμον σεαυτῷ, καὶ τοῖς υἱοῖς σου ἕως αἰῶνος. ἐὰν δὲ εἰσέλθητε εἰς τὴν γῆν, ἣν ἂν δῷ Κύριος ὑμῖν, καθότι ἐλάλησε, φυλάξασθε τὴν λατρείαν ταύτην. καὶ ἔσται ἐὰν λέγωσι πρὸς ὑμᾶς οἱ υἱοὶ ὑμῶν· τίς ἡ λατρεία αὕτη; καὶ ἐρεῖτε αὐτοῖς· θυσία τὸ πάσχα τοῦτο Κυρίῳ, ὡς ἐσκέπασε τοὺς οἴκους τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐν Αἰγύπτῳ, ἡνίκα ἐπάταξε τοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς δὲ οἴκους ἡμῶν ἐρρύσατο. καὶ κύψας ὁ λαὸς προσεκύνησε. καὶ ἀπελθόντες ἐποίησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ καθὰ ἐνετείλατο Κύριος τῷ Μωυσῇ καὶ ᾿Ααρών, οὕτως ἐποίησαν» (Ἔξ.ΙΒ´ 1-28).

«Ἑν τῷ πρώτῳ μηνὶ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνός, ἀνὰ μέσον τῶν ἑσπερινῶν πάσχα τῷ Κυρίῳ. καὶ ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τούτου ἑορτὴ τῶν ἀζύμων τῷ Κυρίῳ· ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα ἔδεσθε. καὶ ἡμέρα ἡ πρώτη κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν, πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσετε· καὶ προσάξετε ὁλοκαυτώματα τῷ Κυρίῳ ἑπτὰ ἡμέρας· καὶ ἡ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν, πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσετε» (Λευϊτικὸ ΚΓ´ 5-8)

            .          Σύμφωνα μὲ τὰ ἀνωτέρω, τὴν 14η ἡμέρα τοῦ Πρώτου μηνὸς «πρὸς ἑσπέραν» ἐσφάζετο ὁ Πασχάλιος Ἀμνός. Τί σημαίνει φράση «πρς σπέραν»; Σημαίνει πρς τν Δύση τολίου, δηλαδὴ πρὶν τὴν δύση τοῦἩλίου τῆς 14ης ἡμέρας ποὺ σημαίνει τὴν ἀρχὴ τῆς 15ης. Ἡ Γραφὴἔχει καὶ τὴν φράση «ἀνὰ μέσον τῶν ἑσπερινῶν», δηλαδὴἡ σφαγὴ τοῦἈμνοῦἐγίνετο τὸ χρονικὸ διάστημα ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺὁἭλιος ἄρχιζε νὰ κλίνει πρὸς τὴν Δύση ἀπὸ τὸ μεσουράνημα ἕως τὴν τελικὴ Δύση του. Ἔτσι τελείωνε ἡἑορτὴ τῆς 14ης ἡμέρας τοῦ Πρώτου μηνὸς (τοῦ μηνὸς Ἀβὶβ / Νισάν). «Θύσεις τὸ πάσχα ἑσπέρας πρὸς δυσμὰς ἡλίου» (Δευτ.Κϛ´6)

 .             15η μέρα το Πρώτου μηνς πορχιζε μ τν Δύση τολίου τς 14ης ποτελοσε τν πρώτη μέρα τς πταήμερης ορτς τν ΑΖΥΜΩΝ. Πασχάλιος μνς σφάζετο πρν τν Δύση-«πρς σπέραν»- τς 14ης  μέρας  πο σηματοδοτοσε ατ Δύση τν ρχ τς 15ης. Ἡ βρώση τοῦἈμνοῦ ποὺ συνοδευόταν μὲ πικρὰ χόρτα καὶἄζυμους ἄρτους γινόταν αὐτὴ τὴν νύχτα,μετὰ δηλαδὴ τὸἑσπέρας- «καὶ φάγονται τὰ κρέα τῇ νυκτὶ ταύτῇ· ὀπτὰ πυρὶ καὶἄζυμα ἐπὶ πικρίδων ἔδονται». Ἡ βρώση λοιπὸν τοῦ Πασχαλίου Ἀμνοῦ γινόταν μὲ τὴν ἔναρξη τῆς 15ης ἡμέρας, δηλαδὴ σφαγ καὶ  βρώση τοῦ μνο γίνονταν χι τν δια μέρα, λλὰ  σφαγ γινόταν πρς τ τέλος τς 14ης μέρας καὶ  βρώση (μαζ μὲ ζυμα κα πικρ χόρτα) στν ρχ τς 15ης μέρας. «ἐναρχόμενοι τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃἡμέρᾳτοῦ μηνὸς τοῦ πρώτου ἀφ᾽ἑσπέρας ἔδεσθε ἄζυμα ἕως ἡμέρας μιᾶς καὶ εἰκάδος τοῦ μηνός, ἕως ἑσπέρας. ἑπτὰ ἡμέρας ζύμη οὐχ εὑρεθήσεται ἐν ταῖς οἰκίαις ὑμῶν»

.               Ἡ φράση «ἐναρχόμενοι τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τοῦ πρώτου ἀφ᾽ ἑσπέρας ἔδεσθε ἄζυμα» δὲν σημαίνει ὅτι τὴν 14η ἡμέρα ἔτρωγαν Ἄζυμα, διότι τὰ Ἄζυμα τὰ ἔτρωγαν «ἀφ᾽ ἑσπέρας», ἀπὸ τὴν Δύση δηλαδὴ τοῦ Ἡλίου,ποὺ σήμαινε τὴν ἔναρξη τῆς 15ης ἡμέρας. Ἡ φράση δηλαδὴ εἶναι ὅμοια μὲ τὴν φράση ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἐξιλασμοῦ ποὺ δώσαμε: «ἀπὸ ἐνάτης τοῦμηνός, ἀπὸἑσπέρας ἕως ἑσπέρας σαββατιεῖτε τὰ σάββατα ὑμῶν»,ποὺἀφορᾶ τὴν ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ (10η ἡμέρα τοῦ Ἑβδόμου μηνός). Τὸ εἰδικὸ Σάββατο τοῦ Ἐξιλασμοῦ ἦταν ΜΙΑ ἡμέρα –ἡ 10η ἡμέρα τοῦ Ἑβδόμου μηνὸς- ἡ ὁποία ἄρχιζε «ἀπὸ ἑσπέρας» τῆς 9ης ἡμέρας τοῦἙβδόμου μηνός. Ἔτσι καὶ ἡ ΕΠΤΑΗΜΕΡΗ ἑορτὴ τῶν Ἀζύμων ἄρχιζε τὴν 15η ἡμέρα τοῦ Πρώτου μηνὸς «ἀφ᾽ἑσπέρας» τῆς 14ης ἡμέρας καὶ ἔληγε τὴν ἑσπέρα τῆς  21ης ἡμέρας τοῦ Πρώτου μηνός. Τὰ Ἄζυμα τὰ ἔτρωγαν 7 ἡμέρες (15-21 τοῦ πρώτου μηνὸς) ὄχι 8 ἡμέρες (14-21 τοῦ Πρώτου μηνὸς)- «ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα ἔδεσθε». Αὐτὸ σημαίνει μὲ ἄλλα λόγια ὅτι ἡ σπέρα π τν ποία ρχιζε βρώση τν ζύμων – «ἀφ᾽ σπέρας δεσθε ζυμα»– εναι ἡ σπέρα μ τν ποία τελείωνε 14η μέρα καὶ χι ἡ σπέρα μ τν ποία ρχιζε !
.          «Ἐν τῷ πρώτῳ μηνὶ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνός, ἀνὰ μέσον τῶν ἑσπερινῶν πάσχα τῷ Κυρίῳ. καὶ ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τούτου ἑορτὴ τῶν ἀζύμων τῷ Κυρίῳ· ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα ἔδεσθε. καὶ ἡμέρα ἡ πρώτη κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν, πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσετε· καὶ προσάξετε ὁλοκαυτώματα τῷ Κυρίῳ ἑπτὰ ἡμέρας· καὶ ἡ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη κλητὴ ἁγία ἔσται ὑμῖν, πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσετε» (Λευϊτ. ΚΓ´ 5-8) πρώτη καὶ ἡ βδόμη μέρα τς πταήμερης ορτς τν ζύμων, (δηλαδὴ ἡ 15η ἡμέρα τοῦ Πρώτου μηνὸς καὶ ἡ 21η ἡμέρα τοῦ ἴδιου μήνα) εναι Εδικ Σάββατα, ὅπως ἡ ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ ποὺ εἴδαμε προηγουμένως. Νὰ σημειωθεῖ παρακαλῶ πολὺ τὸ Εἰδικὸ Σάββατο τῆς 15ης ἡμέρας τοῦ Πρώτου μηνός.

 ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ

.             πειδὴ τὸν Πασχάλιο μν πο σφαζόταν τν 14η μέρα (μέρα το Πάσχα) τν τρωγαν τν μέσως πόμενη μέρα 15η – πρώτη μέρα π τς πτὰ μέρες ορτς κα βρώσεως τν ζύμων- ο δύο ορτές, (Πάσχα- ζυμα), γιναν ΜΙΑ ορτή! Δηλαδὴ τ διάστημα τν 8 μερν (14-21 το Πρώτου μηνς) θεωρήθηκε μία νιαία ορταστικ περίοδος ποὺ νομαζόνταν ΠΑΣΧΑ ΑΖΥΜΑ. «Τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἐτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα;» (Ματθ.κϛ´17) «Καὶ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῶν ἀζύμων, ὅτε τὸ πάσχα ἔθυον, λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· ποῦ θέλεις ἀπελθόντες ἐτοιμάσωμεν ἵνα φάγῃς τὸ πάσχα;» (Μάρκ.ιδ´12) «Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα» (Λουκ. κβ´1) «Ἦλθε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ πάσχα» (Λουκ. κβ´7)
.             Ὅπως βλέπουμε ὡς «πρώτη μέρα τν ζύμων» κα «μέρα τν ζύμων» νομάζεται ἡ μέρα κατ τν ποία «τ πάσχα θυον». Τὸ Πάσχα ὅμως ἐθύετο τὴν 14η ἡμέρα «πρὸς ἑσπέραν» καὶ ὄχι τὴν 15η ἡμέρα, δηλαδὴ  φράση «πρώτη μέρα τν ζύμων, τε τ πάσχα θυον» ναφέρεται χι στν πρώτη μέρα βρώσης τν ζύμων (15η τοῦ μηνὸς Ἀβὶβ/ Νισάν) λλ στν πρώτη μέρα τς νιαίας ορταστικς περιόδου το Πάσχα κα τν ζύμων, δηλαδ στν 14η  μέρα τοῦ μηνὸς Ἀβὶβ/ Νισάν πρὸς τὸ ἑσπέρας τῆς ὁποίας «τὸ πάσχα ἔθυον»! Ατ εναι τ κρίσιμο σημεο τς παρερμηνείας τν αρετικν. Ὁ λόγος ἐπαναλαμβάνω, ποὺ οἱ δύο ἑορτὲς (Πάσχα- Ἄζυμα),  θεωροῦνταν τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς ἑνιαία ἑορτή, εἶναι τὸ ὅτι τν μέρα το Πάσχα (14η Νισάν), θύετο Πασχάλιος μνός, ΠΡΙΝ τν Δύση τοῦ λίου κα τν ΝΥΧΤΑ ποὺ κολουθοσε τν Δύση, δηλαδ στν ρχ τς 15ης Νισν τρωγαν τν μν μαζ μὲ ζυμα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ»

, ,

Σχολιάστε