Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χρόνος

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ «Ἂν χάσεις τὸν χρόνο σου, εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὸν ξαναβρεῖς».

Μπροστὰ στὸ μυστήριο τοῦ χρόνου

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Καινούργιος χρόνος μπροστά μας. Ἀνέτειλε τὸ 2015. Ἀποχαιρετίσαμε τὸ 2014 τὸ ὁποῖο ἔγινε πλέον παρελθόν. Ὑποδεχθήκαμε τὸ νέο ἔτος 2015 μὲ ἐλπίδα καὶ μὲ τὴν προσδοκία νὰ εἶναι καλύ­τερο ἀπὸ τὸ προηγούμενο.
.             Ὅλοι μας ἐπιβιβασθήκαμε μέσα στὸ χρόνο καὶ γεννηθήκαμε στὸν παρόντα κόσμο. Θὰ ἀναπτυχθοῦμε, θὰ κλείσουμε τὸν κύκλο τῆς διαμονῆς μας καὶ θὰ ἀποβιβασθοῦμε μὲ τὴν ἔξοδό μας στὴν ἀπεραντοσύνη τῆς αἰωνιότητος, ποὺ εἶναι ἡ μόνιμη πατρίδα μας. Τί ὅμως εἶναι ὁ χρόνος ποὺ ὅλοι τὸν θεωροῦμε γνωστὸ καὶ αὐτονόητο, ἀλλὰ ὡστόσο, ὅταν θελήσουμε νὰ τὸν περιγράψουμε, δυσκολευόμαστε ἢ καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ καθορίσουμε τὴ φύση του;
.             Ὁ ἅγιος Αὐγουστίνος στέκεται στοχαστικὸς μπροστὰ στὸ χρόνο καὶ προσπαθεῖ νὰ δώσει κάποια ἀπάντηση: «Τί εἶναι, λοιπόν, ὁ χρόνος; Ἂν δὲν μὲ ρωτᾶ καν­είς, γνωρίζω. Ἂν ὅμως θέλω νὰ τὸ ἐξηγήσω σὲ κάποιον ποὺ μὲ ρωτᾶ, δὲν γνωρίζω. Ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση τολμῶ νὰ πῶ πὼς τοῦτο γνωρίζω: Ἂν τίποτε δὲν παρερχόταν, δὲν θὰ ὑπῆρχε παρελθόν. Ἂν τίποτε δὲν πλησίαζε, δὲν θὰ ὑπῆρχε μέλλον. Ἂν τίποτε δὲν ὑπῆρχε, δὲν θὰ ὑπῆρχε καὶ παρόν. Ὅμως, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον, ἀφοῦ τὸ παρελθὸν πέρασε καὶ τὸ μέλλον δὲν ἔχει ἔρθει ἀκόμη; Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἂν τὸ παρὸν ἦταν πάντα παρὸν καὶ δὲν γινόταν παρελθόν, δὲν θὰ ὑπῆρχε χρόνος ἀλλὰ αἰωνιότητα» (Ἐξομολογήσεις 11, 14-15· ΡL 32, 815-816).
Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει εὔ­στο­­χα: «Ἢ οὐχὶ τοιοῦτος ὁ χρόνος, οὗ τὸ μὲν παρελθὸν ἠφανίσθη, τὸ δὲ ­μέλ­λον οὔπω πάρεστι, τὸ δὲ παρὸν πρὶν γνω­σθῆναι διαδιδράσκει τὴν αἴσθησιν;» (Ὁ­­μι­­λίαι εἰς τὴν Ἑξαήμερον, 1,5· PG 29, 13β). Μήπως ὁ χρόνος δὲν εἶναι κάτι ­τέτοιο; Κάτι δηλαδὴ τοῦ ὁποίου τὸ μὲν παρελθὸν ἐξαφανίστηκε, τὸ δὲ μέλλον ἀκόμη δὲν ἔχει ἔρθει, ἐνῶ τὸ παρὸν πρὶν τὸ συνειδητοποιήσουμε ξεφεύγει ἀπὸ τὴν ἀντίληψή μας;
.             Μυστήριο ὁ χρόνος. Αὐτὸς ὅμως ὁ μυστηριώδης καὶ φευγαλέος χρόνος κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου ἀποκτᾶ μεγάλη, ἀνεκτίμητη ἀξία γιὰ τὸν πιστὸ χριστιανό. Τὴν ἀξία του τὴ φανέρωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς γινόμενος ἄνθρωπος. Μέσα στὸ χρόνο «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α´ 14). Μέσα στὸ χρόνο πραγματοποιεῖται τὸ σωτηριῶδες καὶ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, πραγματώνεται ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
.             Γιὰ τὸν πιστὸ ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι στίβος, εἶναι ἄθληση καὶ ἄσκηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Διότι κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο ἔχει τὴ δυνατότητα, συνεργαζόμενος μὲ τὴ σωστικὴ Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, νὰ πετύχει τὸν αἰώνιο προορισμό του.
.             Ἀπὸ ἐδῶ ὁ πιστὸς χριστιανὸς γίνεται τέκνο τοῦ φωτός, συμπολίτης τῶν Ἁγίων καὶ οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ, μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀγωνίζεται νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα του, νὰ καρποφορεῖ στὴν καρδιά του ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ ζωογονεῖται μὲ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Μεταλήψεως. Ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται στὸν προθάλαμο τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν, προγεύεται τὴ ζωὴ τῆς αἰωνιότητος καὶ προσμένει «τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Τίτ. β´ 13). Τὰ δὲ πολλὰ καὶ συχνὰ δυσεπίλυτα προβλήματα ποὺ παρουσιάζον­ται στὴ ζωή του, ὅπως συμβαίνει στὶς μέρες μας, δὲν τὸν ἀποπροσανατολίζουν ἀπὸ τὸν τελικὸ σκοπό του.
.             Ἔχει λοιπὸν ἀξία ὁ χρόνος καὶ ὀφείλουμε οἱ πιστοὶ νὰ τὸν ἀξιοποιοῦμε. Χρήματα ἂν ξοδέψεις, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, θὰ μπορέσεις πάλι νὰ τὰ ἀποκτήσεις. Ἂν ὅμως χάσεις τὸν χρόνο σου, εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὸν ξαναβρεῖς. Ὁ Κύριος μάλιστα μὲ τὴν παραβολὴ τῶν δέκα μνῶν (βλ. Λουκ. ιθ´ [19] 12-27) μᾶς βεβαίωσε ὅτι ἐμπιστεύθηκε σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους διάφορα χαρίσματα καὶ τάλαντα, μὲ τὴν παραγγελία νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν γιὰ τὸ καλὸ τὸ δικό τους καὶ τῶν ἄλλων. Ὅμως ἐπιφυλάσσεται νὰ ζητήσει λόγο ἀπὸ τὸν καθένα κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία Του: «πραγματεύσασθε ἐν ᾧ ἔρχομαι» (Λουκ. ιθ´ 13).
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη εὐθύνη ὅλων μας.

Σχολιάστε

ΦΡΑΓΜΑ ΧΡΟΝΟΥ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ξεπεράστηκε τό φράγμα τοῦ χρόνου

τοῦ ἱεροκήρυκος ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Πεδίο ἐλεύθερης ζωῆς

  • Ἐλευθερία ζωῆς, ὄχι σκλαβιά θανάτου. Ἐγώ ἦρθα, «ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσόν ἔχωσιν» (Ἰωάν. ι´ 10).

  • Ἡ ἐλευθερία ἀπό τό χρόνο εἶναι ἐλευθερία ἀπό τόν θάνατο. Ὅταν φύγουμε ἀπό τά δεσμά τῆς ὕλης, φεύγουμε καί ἀπό τά δεσμά τοῦ χρόνου.

Kαί αὐτό πού ὑπάρχει μετά τό χρόνο εἶναι ὁ θάνατος.
Kι αὐτός πού κατάργησε τό θάνατο εἶναι ὁ ἀρχηγός τῆς ζωῆς. Ἑπομένως μέ τήν κατάργησι τοῦ χρόνου καί τοῦ θανάτου ἀφήνεται τό πεδίο ἐλεύθερο στή ζωή.

  • Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς ἀπό στενά μονοπάτια τοῦ παρόντος βίου, γεμᾶτα ἀγκάθια καί πόνους, γίνεται λεωφόρος ἀνοιχτή γιά τήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

Kαρπός

  • Ἡ ἐλευθερία ἀπό τό θάνατο εἶναι καρπός σέ. τέσσερις ἐπιμέρους ἐλευθερίες:

* Ἡ μιά εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς Πίστεως. Ὡς πιστός δέν εἶμαι δέσμιος τῶν αἰσθήσεων. Bλέπω πέρα ἀπό ὅσα βλέπουν καί νιώθουν οἱ σωματικές αἰσθήσεις. Bλέπω μέ τά κυάλια τῆς Πίστεως πέρα ἀπό τό φυσικό ὁρίζοντα, τά ἄπιαστα στό νοῦ, τά ἀόρατα στά μάτια, τά ἀνήκουστα στά αὐτιά.
* Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς ἁγνότητας. Δέν παραμένω δοῦλος τῶν παθῶν. Ὡς ἔνσαρκος ἄγγελος ὁ ἅγιος ὑπερίπταται τῆς λάσπης. Δέν ἔχει νά ἐπιλέξηξη εἶδος βούρκου καί λάσπης, ἀλλά ἐπιλέγει τίναγμα τῆς ὑπάρξεως πρός τά ἄνω.
* Ἡ τρίτη εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς ἀγάπης .Δέν κλείνεται ὁ πιστός στά στενά πλαίσια τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἡ ζωή του ἀνήκει καί στούς ἄλλους. Ἡ προσφορά εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς ἀγάπης ἀπό φίλαυτες ἀγκυλώσεις.
* Ἡ τέταρτη εἶναι ἡ ἐλευθερία τῶν δικαιωμάτων. Δέν εἶναι ὁ πιστός γκρινιάρης σκλάβος τοῦ πόσα παίρνω, ἀλλά ἐλεύθερος δότης τοῦ πόσα δίνω.

  • Aὐτές οἱ τέσσερις ἐλευθερίες ἀνοίγουν τήν προοπτική νά μᾶς χαρισθῆ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιά ὅσα κακά ἔχουμε διαπράξει. Kαί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μέ τή σειρά του ἐξαφανίζει τόν χρόνο τῆς φθορᾶς καί τήν φθορά τοῦ χρόνου καί μᾶς ἀνοίγει τήν πόρτα τῆς αἰώνιας ἐλευθερίας.

Διαλέξαμε ἤ ὄχι;

  • Tόν χρόνο τῆς ὑπάρξεώς μας δέν τόν διαλέξαμε. Ἤρθαμε ὄχι μέ τή δική μας ἐλευθερία. Δέν ἐρωτηθήκαμε. Ἄλλων ἐπιλογή ἦταν ἡ ἔνταξίς μας στόν χρόνο. Ὅμως, ἡ αἰωνιότητα, πού εἶναι χρόνος στό ἄπειρο, ἄχρονη πραγματικότητα, αὐτή τήν χωρίς χρόνο αἰωνιότητα, τήν ἐπιλέγει ἡ δική μας ἐλευθερία.

  • Γιά τήν παρουσία μας στή γῆ τοῦ χρόνου καί τοῦ πόνου εἴμαστε «ρομπότ». Ἄλλοι μᾶς ἔστειλαν ἐδῶ καί καλά ἔκαναν. Γιά τήν παρουσία μας ὅμως στήν Ὑπέρ τόν χρόνο ζωήτοῦ οὐρανοῦ καί στήν Ὑπέρ τόν θάνατο παρουσία μας στή ζωή τήν ἀθάνατο, ἐμεῖς εἴμαστε καί ὑπεύθυνοι καί κυρίαρχοι.

  • Mόλις γεννιέται ὁ ἄνθρωπος, εἶναι καί ὥριμος νά πεθάνη. Ὥριμος μέ τήν ἔννοια τοῦ προορισμοῦ, ὄχι ὡς πρός τήν ὥρα. Kανείς δέν ξέρει τήν ὥρα αὐτή. Kι ἐπειδή εἶναι ἐνδεχόμενο νά εἶναι ἡ σημερινή μέρα ἡ τωρινή ὥρα, ἤ τό ἐπερχόμενο λεπτό, γι᾽ αὐτό ὀφείλουμε νά ἔχουμε πάντοτε τή σχετική ὡριμότητα. Δηλαδή, νά εἴμαστε Ὅπως μᾶς θέλει ὁ Kύριος: «Πάντοτε ἕτοιμους». Tό «μιά στιγμή νά ἑτοιμασθῶ», δέν ἰσχύει, δέν ὑπάρχει. Mυριάδες στιγμές τίς ἀφήσαμε ἀνέμελα. Tήν τελευταία στιγμή δέν τήν ὁρίζουμε ἐμεῖς. Eἶναι ἀλλουνοῦ.

  • Γιά τόν πιστό ἡ τελευταία στιγμή τῆς ἐλευθερία του ἀπό τόν χρόνο καί τόν φόβο τοῦ θανάτου εἶναι τό «νῦν», τό τώρα, ἡ τακτοποίησις τώρα τῶν καθ᾽ ἡμᾶς διά τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως.

Σέ κυνηγᾶ, δέν τόν βλέπεις!

  • Oἱ πολλοί εἶναι σάν τή στρουθοκάμηλο, πού κρύβει τό κεφάλι στήν ἄμμο καί δέν βλέπει τόν κυνηγό πού πλησιάζει. Kι ἐπειδή δέν τόν βλέπει, αὐτοκοροϊδεύεται, αὐταπατᾶται, ὅτι ὁ κυνηγός ἔφυγε καί πάει γιά ἄλλο θήραμα. Aὐταπατώμεθα, ὅτι ὁ κυνηγός θάνατος μᾶς ἔχασε καί πάει γιά ἄλλους…

  • Oἱ ἅγιοι τόν ἔβλεπαν τόν κυνηγό. Eἶχαν «μνήμη θανάτου». Ἐμᾶς μᾶς χαρακτηρίζει μιά ἀνόητη φυγή ἀπό τό πρόβλημα. Kαί, λοιπόν; Ἄν τό σκάσουμε ἀπό τό πρόβλημα, τό πρόβλημα θά παύση νά ὑπάρχη;

  • Kι ἄν κλείσουμε τά μάτια νά μή βλέπουμε τό νῆμα στό τέρμα, θά φοβηθῆ ὁ θάνατος νά σοῦ στήση τό νῆμα καί τό μνῆμα; Στό τρέξιμο στό δρόμο τοῦ χρόνου, πού ἄλλοτε εἶναι δρόμος ταχύτητας, ἄλλοτε δρόμος ἀντοχῆς, ἄλλοτε δρόμος μετ᾽ ἐμποδίων, ὁπωσδήποτε θά συναντήσουμε ἕνα τεράστιο ΣTOΠ! Σταμάτα! Mέχρι ἐδῶ ἦταν!…

  • Φοβᾶσαι; Tότε μή κοιτᾶς μπροστά τόν χρόνο. Kοίτα ψηλά τόν θρόνο. Ὕψωσε τά μάτια στόν Θεό. Θά δῆς ὄχι ἕνα μαχαίρι νά κόβη τό νῆμα τῆς ζωῆς, ἀλλά θά δῆς ἕνα χέρι νά σηκώνη τή μπάρα . Eἶναι τό χέρι τοῦ Θεοῦ. Σηκώνει τή μπάρα στά διόδια τοῦ χρόνου καί σέ προσκαλεῖ: Πέρασε! Ἐλεύθερος! Πέρα γιά πέρα ἐλεύθερος! Tί διαλέγεις;

  • Ἡ ὅλη ὑπόθεσίς μας παίζεται ἀνάμεσα στόν θάνατο καί τήν ἐλευθερία

  • Θάνατος = ἀναγκαστική προσμονή.

  • Ἐλευθερία =ζωή δεδομένη πέρα ἀπό τόν θάνατο.

    Tί διαλέγεις;

  • Στάσι ἤ τέρμα; Στάσι εἶναι ὁ θάνατος. Προτοῦ νά φτάσης στή στάσι, ἔχει ἀκούσει τή φωνή: Ὁ ἑπόμενος σταθμός τερματικός ποὺ μᾶλλον κατά παράδοξο γραμματικό σχῆμα: Ὁ ἑπόμενος σταθμός τερματικοί!!! Ποιός προειδοποιεῖ; Ὁ Kύριος. «Kαί ἐκπορεύσοναι οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς (ὁ ἕνας τερματικός), οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως (ὁ ἄλλος τερματικός)».

  • Tί διαλέγεις; Mαυρίλα ἤ βέβαιη ἐλπίδα. Σκλαβιά κολάσεως ἤ φτερούγισμα οὐράνιας ἐλευθερίας; Ἡ Xριστανική Πίστις στοχεύει νά ἐλευθερώση ἀπό τόν θάνατο, ὄχι νά ψευτοπαρηγορήση. Π.χ. στό φέρετρο δικοῦ μας ὁ ἄνθρωπος ἤ προπέμπει ἤ συμπαθητικά κλαίει. Tό πρῶτο εἶναι ἐλευθερία. Tό δεύτερο μαύρη σκλαβιά.

  • Ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀληθινή ἐλευθερία καί ὄχι ἡ καταναλωτική , τό νά ζήσω ἔτσι ἤ ἀλλιῶς , νά ζητήσω ἐκεῖνα καί ὄχι τά ἄλλα, ἡ ἀληθινή ἐλευθερία στοχεύει νά ἐλευθερώση ἀπό τό θάνατο, ὄχι νά ψευτοπαρηγορήση στόν θάνατο.

  • Tό φράγμα τοῦ ἤχου τό ἔχουν σπάσει τά ὑπερηχητικά ἀεροπλάνα.

Tό φράγμα τοῦ χρόνου τό ἔχει σπάσει ἡ ἐλευθερία τῆς ζωῆς τοῦ Xριστοῦ.
Eὐχόμεθα, ὁ νέος χρόνος νά εἶναι πλησίστιος στό λιμάνι τῆς νέας ζωῆς, τῆς Bασιλείας τοῦ Θεοῦ.

φραγμα χρονου

, ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΟΝΟΣ, Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (καὶ οἱ δήμιοι τοῦ βίου μας) «Ὅσο ὑπῆρχαν Ἕλληνες, ἔμοιαζε πρωταρχικὴ καὶ αὐτονόητη γι’ αὐτοὺς ἡ ἀναζήτηση τῆς ὑπαρκτικῆς (ὄχι ἁπλῶς συμπεριφορικῆς) ἐλευθερίας: Νὰ ἐλευθερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὶς ἀναγκαιότητες ποὺ διέπουν τὴν ὕπαρξή του».

Ὁ χρόνος καὶ ἡ ἐλευθερία

Γράφει ὁ Χρ. Γιανναρᾶς

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.12.2014

.             Τελευταία Κυριακὴ τοῦ δέκατου τέταρτου χρόνου τῆς τρίτης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας. Καὶ ὅπως ὅρισε μὲ ρεαλισμὸ ὁ Ἀριστοτέλης, «γερνᾶνε ὅλα μὲ τὸν χρόνο, δὲν φέρνει νιάτα οὔτε ὀμορφιὰ ὁ χρόνος, εἶναι μόνο αἴτιος φθορᾶς». Τὰ νιάτα ἐλπίζουν, οἱ ὥριμοι μελαγχολοῦν σὲ κάθε συμβατικὴ μέτρηση τοῦ χρόνου. Ὄχι ὁπωσδήποτε ἐπειδὴ ἡ ἡλικία μετράει τὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὸν θάνατο. Αὐτός, ἔτσι κι ἀλλιῶς καιροφυλαχτεῖ γιὰ ὅλους στὴν κάθε στιγμὴ –«μόλις γεννιέται ὁ ἄνθρωπος, εἶναι καὶ ὥριμος νὰ πεθάνει». Σὲ ἄλλες ἐποχὲς ὁ πολιτισμὸς (ὁ κοινὸς τρόπος τοῦ βίου) εἶχε ἄξονα τὴν ἐναργῆ συνείδηση τῆς θνητότητας, τὴ «μνήμη θανάτου». Γιατί; Ἐπειδὴ γεννάει πλοτο ζως νάληψη τς εθύνης το χρόνου, εὐθύνης γιὰ τὴν ψηλάφηση «νοήματος» (αἰτίας καὶ σκοποῦ) τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ θανάτου. Σήμερα κοινς τρόπος πολιτισμς εναι μία πανικόβλητη (κα φελέστατη) προτροπάδην φυγ π τ πρόβλημα: ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμός, αὐτάρεσκος παλιμβαρβαρισμός, ἀφελέστατος στὸν πρωτογονισμό του.
.               νάληψη εθύνης πέναντι στ βραχύτητα το βίου κα στν γγύτητα το θανάτου, σως ν σημαίνει τ μόνη δυνατότητα λευθερίας π τν θάνατο. Ὁ θάνατος εναι ναπότρεπτη συνέπεια το «ατιατο» χαρακτήρα τς παρξής μας. Δὲν εἴμαστε οἱ αἴτιοι τῆς ὕπαρξής μας, δὲν ἐπιλέξαμε νὰ ὑπάρχουμε, ἡ αἰτία ποὺ ὑπάρχουμε εἶναι «ἀλλοῦ»: ἔξω ἀπὸ τὴ δική μας βούληση καὶ ἐνεργητικὴ δυνατότητα. Ὅμως ἡ διαχείριση τῆς (ἐρήμην μας) δεδομένης ὕπαρξής μας εἶναι πεδίο τῆς δικῆς μας, τοῦ καθενὸς εὐθύνης, τῆς δικῆς μας ἐλευθερίας.
.               Στ βοσκηματώδη «λογική» τοῦ στορικο λισμο (λογικ –γι ν μν ξεχνιόμαστε– το κ. Σαμαρᾶ, το κ. Τσίπρα κα λοιπν δημίων μας) λευθερία ρίζεται ς δυνατότητα νεμπόδιστων τομικν πιλογν: Εἰκόνα τῆς ἱστορικοϋλιστικῆς ἐλευθερίας εἶναι τὸ σοῦπερ μάρκετ καὶ προϋπόθεσή της ἡ ἐξασφαλισμένη καταναλωτικὴ εὐχέρεια. Ἡ ἐλευθερία ἐκλαμβάνεται σὰν ἀτομικὸ «δικαίωμα» δοτό – μᾶς παραχωρεῖται μὲ νόμους («ἀναγκαστοὺς κατὰ πάντων»). Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδέχεται διεκδίκηση αὐτὴ ἡ ἐλευθερία: μὲ πορεῖες, καταλήψεις, βανδαλισμούς, ἀπεργίες «κοινωνικοῦ κόστους» (κατ’ εὐφημισμόν, μὲ «λαϊκοὺς ἀγῶνες»).
.               Δὲν ὑποψιάζεται ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμός, μαρξιστικὸς καὶ καπιταλιστικός, μίαν ἄλλη ἐκδοχὴ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ὕπαρξη καὶ ὄχι στὴ νομικὰ ρυθμιζόμενη συμπεριφορὰ –στοχεύει νὰ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸν θάνατο, ὄχι νὰ ψευτοπαρηγορήσει τὴ θνητότητα. Δὲν εἶναι κενολογία νὰ συζητᾶμε γιὰ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν θάνατο; Ἡ μακραίωνη ἐμμονὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ αὐτὸν τὸν προβληματισμὸ δὲν μοιάζει νηπιώδης. Ὁ θάνατος εἶναι δεδομένη ἀναγκαιότητα, ὅπως καὶ ἡ χρονικότητα καὶ ἡ φθορά. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐπίγνωση-συνείδηση τῆς ὑπαρκτικῆς ἀναγκαιότητας, ἀλλὰ καὶ συνείδηση τοῦ ἐνδεχομένου ὑπαρκτικῆς ἐλευθερίας.
.               σο πρχαν λληνες, μοιαζε πρωταρχικ κα ατονόητη γι’ ατος ναζήτηση τς παρκτικς (χι πλς συμπεριφορικς) λευθερίας: Ν λευθερωθε νθρωπος π τς ναγκαιότητες πο διέπουν τν παρξή του: λογες νστικτώδεις νορμήσεις, παιτήσεις τομοκεντρικς κατασφάλισης κα αθυπαρξίας. Γι’ αὐτὸ καὶ λογάριαζαν οἱ Ἕλληνες πάντοτε ὡς ἄθλημα ἐλευθερίας τὴ σχέση, ὄχι τὴ χρήση, τὴ σχέση, ὄχι τὴ σύμβαση – ἄθλημα ἐλευθερίας ἦταν τὸ κατόρθωμα νὰ συγκροτεῖται «πόλις», νὰ λειτουργεῖ «βίος πολιτικός», νὰ ταυτίζεται τὸ ἀληθεύειν μὲ τὸ κοινωνεῖν.
.               Ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμὸς (κ. Σαμαρᾶς, κ. Τσίπρας καὶ λοιποὶ δήμιοι τοῦ βίου μας – γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε) καταλαβαίνει ὡς πρόβλημα μόνο τὴν ἐφήμερη καὶ ὁπωσδήποτε ἀτελέσφορη συντήρηση τῆς ὕπαρξης, τὴν ὕπαρξη ὡς χρονικότητα, τὸν χρόνο ὡς συνάρτηση τοῦ θανάτου, τὸν θάνατο ὡς κατεξοχὴν ἀναγκαιότητα ποὺ διέπει τὴν αἰτιατὴ φαινομενικότητα. Ὅμως, δίχως τὰ ματογυάλια τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ, ἐμπειρικὰ πιστοποιοῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὰ ἄλογα ὑπαρκτά, ὑπάρχει καὶ γνωρίζεται ὡς σχέση, ὄχι ὡς φύση. Γνωρίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, ὄχι ὅταν ἁπλῶς πιστοποιοῦμε τὸ ἄτομο: μίαν ἀδιαφοροποίητη μονάδα τῆς ἀνθρώπινης φυσικῆς ὁμοείδειας (μονάδα ποὺ διαφοροποιεῖται μόνο ἀριθμητικὰ – σὰν ἀριθμὸς Δελτίου Ταυτότητας, Φορολογικοῦ Μητρώου κ.τ.ὅ.). Γνωρίζουμε τν κάθε νθρωπο ς νεργούμενη τερότητα: ὕπαρξη μοναδική, ἀνόμοια, ἀνεπανάληπτη – ἑτερότητα ὄχι ἁπλῶς μορφική, ἀλλὰ ἐνεργούμενη, δηλαδὴ συνεχῶς πραγματούμενη στὴν ἔκφραση (βλέμμα, χαμόγελο, χειρονομία, τόνος φωνῆς, κίνηση σώματος), ὅπως καὶ στὴν ἑτερότητα σκέψης, κρίσης, φαντασίας, ποιητικῆς (δημιουργικῆς) ἐνέργειας.
.               Τὴν ἐνεργούμενη ἑτερότητα-μοναδικότητα κάθε ἀνθρώπου τὴ γνωρίζουμε οἱ ἄνθρωποι χάρη σὲ ἕνα ἐπίσης ἐνέργημα μετοχῆς-μέθεξης στὴ γιγνόμενη ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Ὅσες βιογραφίες τοῦ Μότσαρτ ἢ τοῦ Βὰν Γκὸγκ κι ἂν διαβάσω, μόνο μὲ πληροφοροῦν γιὰ τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη, οἱ πληροφορίες δὲν μοῦ «γνωρίζουν» τὴν ὑπαρκτική τους μοναδικότητα. Αὐτὴ τὴν ἀνακαλύπτω μόνο ἐνεργά: μετέχοντας στὰ ἐνεργήματά τους – στὴ μουσικὴ τοῦ Μότσαρτ, στὴ ζωγραφική του Βᾶν Γκόγκ.
.               Ὀνομάζουμε σχέση τὴν ἐνεργητικὴ μετοχὴ-μέθεξη στὴν ἐνεργούμενη ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Κα γνώση πο προσπορίζει σχέση εναι συνάρτηση τς λευθερίας πο κατορθώνουμε π τς ρμέμφυτες ναγκαιότητες πιβολς στν λλον, χρήσης το λλου.  [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ἡ «σχέση», ὅπως παραπλανητικὰ ἀποκαλεῖται σήμερα ἡ ἐρωτική, χύδην καὶ ἀγοραία(!), ἐπιβεβαιώνει ἀκριβῶς αὐτό: Ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ σχέση, ἐπειδὴ ΑΚΡΙΒΩΣ δὲν ἐλευθερώνει «π τς ρμέμφυτες ναγκαιότητες πιβολς στν λλον, χρήσης το λλου». Ὁ ἄλλος εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἐφήμερο ἐργαλεῖο, ἕνα μέσον ἐξυπηρετήσεως ἄλλων σκοπῶν καὶ ἐπιδιώξεων, ἱκανοποιήσεως ἄλλων δυναστικῶν καὶ βρώμικων ἐπιθυμιῶν.] Ἡ ἐλευθερία ἔχει τὴ δυναμικὴ τῆς ὁλοκληρίας ποὺ ποτὲ δὲν ὁλοκληρώνεται, τῆς τελείωσης ποὺ ποτὲ δὲν τελειοῦται. Στὴ σχέση ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμὸ ξεκινάει ἀπὸ τὴν ἀνιδιοτέλεια, περνάει στὴν αὐταπάρνηση, κορυφώνεται στὴν ἐρωτικὴ αὐτοπροσφορά. Καὶ αὐτοὶ οἱ «ἐπαναβασμοὶ» ἀντιστοιχοῦν καὶ σὲ πρόοδο στὴ γνώση: ἡ «ὁλοκληρούμενη καὶ οὐδέποτε περατούμενη» πληρότητα τῆς γνώσης εἶναι ὁ ἔρωτας.
.               Μέχρις ἐδῶ μποροῦν ἴσως κάτι νὰ καταλαβαίνουν καὶ οἱ ἐγκλωβισμένοι στὸν πρωτογονισμὸ τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ. Ὅμως τὸ πῶς ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὶς ὑπαρκτικὲς ἀναγκαιότητες τῆς φύσης μπορεῖ νὰ πραγματώνει τὴν ὕπαρξη στὴν ἐρωτικὴ δυναμική της σχέσης, ἐλεύθερη καὶ ἀπὸ τὸν θάνατο, εἶναι ἄλλο, δύσκολο μάθημα. Ἄλλο νὰ κατανοεῖς καὶ ἄλλο νὰ γνωρίζεις τὴν ἐλευθερία.

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χρόνος στὴ ζωὴ τοἀνθρώπου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἕνα πολὺ δύσκολο ἔτος γιὰ τοὺς περισσότερους Ἕλληνες τελειώνει καὶ ἕνα νέο ἔρχεται, ποὺ δὲν ἔχει τίποτε τὸ αἰσιόδοξο νὰ μᾶς πεῖ. Τὸ 2015 εἶναι τὰ συμβατικὰ χρόνια μετὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸν καθένα μας προστίθεται ἕνα ἔτος στὴν ἡλικία του. Αὐτὰ τὰ κοινότυπα μὲ ὁδήγησαν νὰ ἀναζητήσω στὴ βιβλιοθήκη μου στοιχεῖα γιὰ τὴν ἔννοια τοῦ χρόνου. Ὁ Πλάτωνας τὸν θεωρεῖ “μία κινούμενη εἰκόνα τῆς αἰωνιότητας” καὶ ὁ πραγματιστὴς Ἀριστοτέλης ὡς “τὸν ἀριθμὸ τῶν κινήσεων τοῦ παρόντος σὲ σχέση μὲ τὸ πρὶν καὶ τὸ μετά”. Ὁ Ἱερὸς Αὐγουστίνος τὸν ὁρίζει ὡς “τὸ παρὸν τῶν περασμένων πραγμάτων, ποὺ εἶναι ἡ μνήμη, τὸ παρὸν τῶν σημερινῶν πραγμάτων, ποὺ εἶναι τὰ ὅσα ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὶς αἰσθήσεις μας καὶ τὸ παρὸν τοῦ μέλλοντος ποὺ εἶναι ἡ προσδοκία”. Ἡ διδασκαλία τοῦ Αὐγουστίνου ἔχει ὡς κέντρο τῆς τὴ Γνωσιολογία, ποὺ ἕως καὶ σήμερα ἐπικρατεῖ στὴ Δυτικὴ Σκέψη, μὲ διάφορες μορφές. Εἶναι ὁ πρῶτος καὶ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Ντεκάρτ, ποὺ τονίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἀμφιβάλλει γιὰ ὅλα καὶ προσθέτει: “Ἀμφιβάλλω, ἄρα ὑπάρχω”, ποὺ ταυτόχρονα σημαίνει ζῶ, σκέπτομαι, θέλω, ἄρα ὑπάρχω.
.             Σὲ ἕνα συμφωνοῦν φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες, ὅτι ὁ χρόνος εἶναι παράγοντας τῆς ὕλης καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχει ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἡ ψυχή, ὡς ἄϋλη, εἶναι ἀθάνατη, αἰώνια. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καὶ τὶς δύο καταστάσεις. Ὡς ὕλη γεννιέται, μεγαλώνει, ἀκμάζει καὶ μετὰ γερνᾶ καὶ πεθαίνει. Ὡς ψυχὴ μέσα του ἔχει τὴ σπίθα τῆς αἰωνιότητας καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν πιστεύει ὅτι θὰ πεθάνει. Αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ πληροφορία ἀπὸ ὁρισμένους πνίγεται, ἢ περιθωριοποιεῖται καὶ κάνουν μία ζωὴ ἀνεύθυνη καὶ χωρὶς κανόνες, σὰν νὰ τελειώνει στὴ Γῆ ἡ ζωή. Ἀλλὰ ἡ χωρὶς τὴν ἐπίγνωση τῆς αἰωνιότητας ζωὴ ὁδηγεῖ στὸ παράλογο, ὅτι ζοῦμε χωρὶς σκοπό, χωρὶς νὰ ξέρουμε καὶ χωρὶς νὰ μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε στὸν ἑαυτό μας, γιατί γεννηθήκαμε καὶ γιατί κοπιάζουμε, γιατί τὰ βάσανα καὶ οἱ πίκρες, γιατί οἱ ἐπιτυχίες καὶ οἱ ἀποτυχίες, γιατί τὰ γερατειὰ καὶ οἱ ἀρρώστιες.
.             Ὁ χρόνος, χωρὶς τὴν αἰωνιότητα, εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕνα φυσικὸ μέγεθος, ὅπως ὁ χῶρος. Καὶ μὲ αὐτὸν ἔχουν ἀσχοληθεῖ σημαντικοὶ ἐπιστήμονες, ὅπως οἱ Νεύτωνας, Λάϊμπνιτς καὶ Ἀϊνστάϊν. Προϋπόθεση τῆς αἰωνιότητας εἶναι ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ τρεῖς τους ἐπιδίωξαν νὰ μιλήσουν γιὰ τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη τους καὶ κατέληξαν σὲ σημαντικὰ συμπεράσματα, ποὺ ἀξίζει κανεὶς νὰ τὰ μελετήσει. Μὲ τὸ χρόνο ἔχει ἀσχοληθεῖ καὶ ὁ Χόκινγκ, ποὺ κινεῖται στὸ ἀδύνατο, ἐπιχειρώντας νὰ συνδέσει τὴ φυσική, μὲ τὴ μεταφυσικὴ καὶ τὸ ὑπερβατό. Ἐπίσης οἱ ἄθεοι Ντόκινς καὶ Χίτσενς μὲ τὰ βιβλία τους περισσότερο φασαρία κάνουν γιὰ νὰ βγάλουν χρήματα παρὰ λένε κάτι τὸ οὐσιαστικό, οὔτε βεβαίως μποροῦν νὰ τὸ ποῦν. Εἶναι ἐπιστήμονες, μόνο ποὺ δὲν κάνουν ἐπιστήμη, ἀλλἐπιχειροῦν νἐπιστημοποιήσουν τὴν ἀθεΐα τους.
.             Στοὺς ἄθεους ἐπιστήμονες ἀπαντᾶ ὁ Ὀνορὲ ντὲ Μπαλζὰκ (1799-1850), ποὺ δὲν ἦταν πιστός, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἀκούει ἢ νὰ διαβάζει ἀνοησίες. Στὸ ἔργο του “Τὸ μαγικὸ δέρμα” σημειώνει: “Τὸ κλειδὶ κάθε ἐπιστήμης εἶναι ἀσυζητητὶ τὸ σημεῖο τῆς ἀναζήτησης καὶ τῆς ἔρευνας. Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν μεγάλων ἀνακαλύψεων τὸ ὀφείλουμε στὸ ΠΩΣ. Ἀλλὰ ἡ σοφία στὴ ζωὴ συνίσταται στὸ νὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα ΓΙΑΤΙ”. Καὶ ὁ Χάϊντεγκερ, ὁ κατὰ τὸν σύγχρονο Γάλλο φιλόσοφο καὶ ἱστορικὸ Μαρσὲλ Γκοσὲ μεγαλύτερος “ἄθρησκος θεολόγος” τοῦ 20οῦ αἰώνα, παραδέχεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀγνοεῖ τὸ μόνο ἀληθινὸ ἐρώτημα, γιὰ τὸ Εἶναι, καὶ “γνωρίζει” τὸ πᾶν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ βασικό, χωρὶς τὸ ὁποῖο δὲν ἐννοοῦνται τὰ ὑπόλοιπα
.             Στὴν Ἀνατολὴ γνωρίζουμε ὅτι ἡ Πίστη στὸν Θεὸ εἶναι δῶρο, δὲν εἶναι προϊὸν μίας λογικῆς μαθησιακῆς διεργασίας. Ὡς διδασκαλία εἶναι ὑπέρλογη, ἐλεύθερη καὶ προαιρετικὴ στὴν ἀποδοχή της. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν μακάρισε τοὺς διανοητές, τοὺς πλούσιους καὶ τοὺς ἰσχυρούς, ἀλλὰ τοὺς ταπεινόφρονες, τοὺς ἀδύναμους καὶ τὰ παιδιά. Τὸ Εὐαγγέλιό Του διαδόθηκε ἀπὸ τὰ “ἀσθενῆ τοῦ κόσμου” σὲ πεῖσμα τῶν ἐξουσιαστῶν. Αὐτὰ τὰ “ἀσθενῆ” εἶναι τὸ ὅπλο τοῦ “Ἀρνίου” καὶ ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἐκπροσωποῦν τὸν Χριστὸ στὴ Γῆ καὶ συμπεριφέρονται μὲ κοσμικὸ τρόπο, μὲ ἰδιοτέλεια, φαρισαϊκὰ καὶ ἔχουν φτιάξει στὰ μέτρα τους τὴ διδασκαλία Του δὲν ἔχουν καμία σχέση μαζί Του, εἶναι οὐσιαστικὰ ἀρνητές Του καὶ Τὸν δυσφημοῦν.
.             Πίστη καὶ Ἐπιστήμη ἔχουν ὡς ἀντικείμενο τὸν χρόνο, ἀλλὰ σὲ δύο ἐπίπεδα παράλληλα, ποὺ πουθενὰ δὲν τέμνονται. Ὁ ἐπιστήμων μπορεῖ νὰ πιστεύει καὶ ὁ πιστὸς νὰ εἶναι ἐπιστήμων, ἀλλὰ ἡ Ἐπιστήμη δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν Πίστη. Ὅταν ἡ Ἐπιστήμη γίνεται ἐργαλεῖο τῆς ἰδεολογίας καὶ μπαίνει στὸ χῶρο τῆς Πίστης, γίνεται ὑλιστικὴ θρησκεία. Τέτοια ἦταν ἡ τρομοκρατία στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἡ ἀθεΐα στὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ὅπως τὴν περιγράφει γλαφυρὰ ὁ Μπερντιάγεφ. Καὶ ὅταν ἡ θρησκεία, διὰ τῶν ἐκπροσώπων της, ἐπιβάλλει στὴν ἐπιστήμη τὸ δόγμα (;) της γιὰ τοὺς φυσικοὺς νόμους γίνεται τυραννία, τύπου Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Καὶ οἱ δύο περιπτώσεις ὁδήγησαν σὲ ἑκατόμβες ἀθώων θυμάτων.
.             Χρόνος καὶ αἰωνιότητα. ἄνθρωπος πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ χρόνο ὡς προστάδιο τῆς αἰωνιότητας, ἀλλιῶς ὑποβιβάζεται σὲ ἕνα μηχανισμὸ ὁρισμένων ὑλικῶν ποὺ λειτουργεῖ γιὰ κάποια χρόνια. Πράγματι, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σηκώσει ψηλὰ τὸ βλέμμα του γιὰ νὰ δεῖ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ὁρατοῦ σύμπαντος, ἂν δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικρίσει τὴν ὡραιότητα τῆς φύσης, ἂν δὲν διακρίνει τὴ διαφορά του ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔμβια ὄντα, ἂν δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι εἶναι “ ὁ Μικρὸς καὶ Μέγας”, κατὰ τὸν ποιητή, ἂν δὲν ἔχει ἐπίγνωση τοῦ προσωρινοῦ τῆς ζωῆς του, τότε ἐπιλέγει τὴ χοϊκὴ ζωή, στὴν ὁποία “τὰ πάντα ἐπιτρέπονται”, ὅπως ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι. Ὅμως δὲν εἶναι φτιαγμένος γιὰ μία τέτοια ζωή.-

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2015

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΤΗ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΚΛΕΙΨΟΥΣΙΝ «Ὁ καινούργιος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Φέρνει πιὸ κοντὰ τὴν ὥρα τῆς συναντήσεως μαζί Του».

ΤΑ ΕΤΗ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΚΛΕΙΨΟΥΣΙΝ (Ψαλμ. ΡΑ´ 28)

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4275, Ἰαν. 2014

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.              Χθὲς ἔφυγε ἕνας ἀκόμη χρόνος. Σήμερα ζοῦμε στὸν καινούργιο. Αὔριο θὰ φύγει κι αὐτός. Ἡ μία στιγμὴ θὰ σπρώξει τὴν ἄλλη. Ἡ κάθε ὥρα θὰ παραχωρήσει τὴν θέση της στὴν ἑπομένη. Ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο θὰ κυλήσουν οἱ μῆνες. Οἱ μέρες θὰ φεύγουν, τὸ ρολόι θὰ γυρίζει ἀδιάκοπα, ὁ χρόνος θὰ τρέχει …
.              Ἡ ἡλικία τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων θὰ μεγαλώνει. Θ᾽ ἀποκτοῦν ὅλο καὶ πιὸ μεγάλο παρελθόν, ὅλο καὶ πιὸ σύντομο, πιὸ μικρὸ μέλλον. Ὁ χρόνος ἀμείλικτα θὰ σκάβει τὰ πρόσωπα, θὰ φθείρει τὰ πράγματα, θὰ ὠθεῖ ἀμετάκλητα σ᾽ ἕνα τέλος, σ᾽ ἕνα τέρμα …
.              Κοιτάζω τὰ σπίτια τοὺς δρόμους. Τοὺς ἀνθρώπους. Παρατηρῶ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ ροῦχα, τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ ὀχήματα. Βλέπω παντοῦ τὰ ἴχνη τοῦ περάσματος τοῦ χρόνου, τὰ ἴχνη μιᾶς συνεχοῦς ἀλλαγῆς καὶ φθορᾶς. Ὅλα γερνοῦν καὶ παλιώνουν. Ὅλα φθείρονται. Χτὲς ἦταν τόσα καὶ τόσα πράγματα καινούργια. Σήμερα εἶναι κιόλας ἀρκετὰ μεταχειρισμένα. Αὔριο θὰ εἶναι παλιά.
.              Τὸ χθεσινὸ παιδὶ μὲ τὰ κατάμαυρα πυκνὰ μαλλιὰ εἶναι σήμερα ἄνδρας μὲ γκρίζους κροτάφους. Ἡ χθεσινὴ ὥριμη γυναίκα εἶναι σήμερα γερόντισσα. Οἱ μορφὲς ὑποκύπτουν στὴν ἀμείλικτη ἐνέργεια τοῦ χρόνου. Ἡ γῆ μας γερνάει, τὸ σύμπαν παλιώνει σιγὰ-σιγά.
.              Μόνο Σύ, Παντοδύναμε Θεέ, δὲν ἐπηρεάζεσαι ἀπὸ τὸν χρόνο. «Σύ, ὁ Αἰώνιος Κύριος, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν» (Ψαλμ. ρα´ 28). Εἶσαι ὁ ἴδιος, ἄφθαρτος, ἀναλλοίωτος, «ἀεὶ ὤν, ὡσαύτως ὤν», πάντα ὑπάρχων. Γιὰ σένα δὲν ἰσχύει ὁ χρόνος, διότι Σὺ τὸν δημιούργησες καὶ τὸν ἐξουσιάζεις. Ἡ φθορὰ δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ κάνει τίποτα στὸν διάβα τῶν χρόνων, τῶν αἰώνων ἢ τῶν χιλιετιῶν μένεις αἰώνια Δυνατός, ἀνέπαφος ἀπὸ τὴν φθορά, ἀδιάκοπα νέος … «Σύ, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν».
.              Θάρρος ὅμως. Ἂς μὴ μᾶς ἐπηρεάζει ἡ φθορὰ ποὺ βλέπουμε νὰ βασιλεύει στὸν κόσμο, ἀφοῦ πιστεύουμε στὸν Αἰώνιο, τὸν Ἄφθαρτο, τὸν Ἀναλλοίωτο. Ἂς μὴν ἀφήνουμε τὴν καρδιά μας νὰ μελαγχολεῖ βλέποντας τὰ χρόνια νὰ φεύγουν. Μᾶς στοιχίζει βέβαια ὅτι αἰσθανόμαστε σιγὰ-σιγὰ τὴν δύναμη τοῦ σώματός μας νὰ ὑποχωρεῖ, τοὺς φίλους καὶ τοὺς δικούς μας νὰ φεύγουν ἀπὸ τὸν κόσμο. Θλιβόμαστε γιὰ τὰ μαλλιά μας ποὺ πέφτουν ἢ ἀσπρίζουν, γιὰ τὶς ρυτίδες ποὺ ἐγκαθίστανται ἀμετάκλητα στὸ πρόσωπό μας, γιὰ τὶς καταστάσεις ποὺ δεσπόζουν στὴν ψυχή μας. Καὶ λυπόμαστε, γιατί δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ ἀνεβαίνουμε τρέχοντας τὴν σκάλα χωρὶς νὰ λαχανιάζουμε.Ὅμως ἂς μὴ ἀφήνουμε τὸ βλέμμα μας νὰ καθηλώνεται σ᾽ αὐτά. Ἂς μὴν ἐπιτρέπουμε στὴν σκέψη μας νὰ αἰχμαλωτίζεται μέσα στὴν θλίψη τῆς φθορᾶς. Πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχει Ἐκεῖνος, στὸν ὁποῖο πιστεύουμε. Εἶναι ὁ αὐτὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Κοντά του δὲν ὑπάρχουν ἡλικίες. Δὲν ὑπάρχουν γηρατειά. Δὲν ὑπάρχουν χρόνοι καὶ καιροὶ ποὺ φθείρουν. Κοντά του δὲν εἶναι κανεὶς οὔτε νέος οὔτε γέρος οὔτε δυνατὸς οὔτε ἄρρωστος. Εἶναι μόνο ἄνθρωπος. Ἄνθρωπος πλασμένος γιὰ νὰ ζήσει αἰώνια, κοντὰ στὸν Αἰώνιο Κύριο.
.              Ἂς παρηγορηθοῦν ὅσοι διψοῦν τὴν ἀφθαρσία καὶ ποθοῦν τὴν αἰώνια καὶ ἀγέραστη νεότητα. Ἂς ἀφήσουν τὴν καρδιά τους νὰ γεμίσει μὲ ἀγαλλίαση, διότι ὑπάρχει κάποιος, ποὺ εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ´8). Κάποιος πού, ἐνῶ ὅλα γερνοῦν καὶ παλιώνουν, μαραίνονται καὶ παρακμάζουν, ἐξακολουθεῖ νὰ βασιλεύει, αἰώνια στοργικός, αἰώνια πιστὸς καὶ ἀληθινός. Πάντοτε ἀκτινοβόλος, Κύριος καὶ βασιλιάς, χωρὶς νὰ διατρέχει τὸν κίνδυνο νὰ περάσουν ποτὲ τὰ χρόνια του. Ἐμεῖς τοῦ λέμε: «Κύριε, τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι».
.              Οἱ πατέρες μας τοῦ εἶπαν: «Αἰώνιε, τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν». Τὰ παιδιά μας θὰ τοῦ ὁμολογήσουν: «τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν». Οἱ ἀπόγονοί μας τοῦ ἔτους 2500 ἢ τοῦ ἔτους 10.000 μ.Χ. θὰ ὑψώνουν πρὸς τὸν θρόνο του, ἴσως ἀπὸ κάποιο ἄλλο πλανήτη, τὸν ἴδιο ὕμνο, τὴν ἴδια δοξολογία: «Κύριε, Αἰώνιε Θεέ, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι … »
.              Δὲν πρέπει νὰ λυπόμαστε γιὰ τὰ χρόνια ποὺ περνοῦν. ς μν τ ντιμετωπίζουμε μόνο σν χρόνια πο μς φθείρουν κα μς γερνον. ς τ ντικρίσουμε σν σκαλοπάτια πο μς φέρνουν πι κοντ στν Αώνιο κα φθαρτο Ὁ καινούργιος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Φέρνει πιὸ κοντὰ τὴν ὥρα τῆς συναντήσεως μαζί Του. Προσεγγίζει τὴν ὥρα τοῦ θριαμβευτικοῦ ἐρχομοῦ του, ὅταν θὰ ἔλθει γιὰ νὰ μᾶς ἀναστήσει, νὰ μᾶς κάνει ἀφθάρτους καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγει στὴν ἄληκτη χαρὰ τῆς βασιλείας του.Ἔτσι πρέπει ν᾽ ἀντιμετωπίζουμε τὸν χρόνο ποὺ περνάει. Ἔτσι πρέπει νὰ δοῦμε τὸν χρόνο ποὺ ἄρχισε.

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΕ MEΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἐπίσκοπος Ἀχελώου Εὐθύμιος Κ. Στύλιος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «δευτερόλεπτα τῆς ψυχῆς» 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

.              Μιὰ μέρα ἕνας ὁλόκληρος χρόνος! Γιὰ τὴν μικρὴ ζωή μου ἕνας χρόνος δὲν εἶναι τίποτε. Στὶς στιγμὲς ὅμως μιᾶς μέρας κρίνεται, πολλὲς φορές, ἡ αἰωνιότης.
.            Πρέπει νὰ μάθω ν’ ἀντιμετωπίζω τὴν κάθε μέρα, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, σὰν τὴν πρώτη μέρα τοῦ χρόνου. Νὰ κάνω ὅ,τι μπορῶ γιὰ νὰ δώσω στὴ μέρα τέτοιο περιεχόμενο ποὺ νὰ ἔχη τὴν βαρύτητα καὶ τὴν ποιοτικὴ ἀξία μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς.
.               Ὅταν ἀκούω τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ καλεῖ κάθε στιγμή, κερδίζω ὁλόκληρη τὴ χρονιά…… Ὁλόκληρη τὴν αἰωνιότητα.
.             Βοήθησέ με, Κύριε, νὰ ζῶ κάθε μέρα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, , ,

Σχολιάστε

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ (Γ. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἄλλη ἀντιμετώπιση τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα, στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν Ἀνάσταση».

Χρόνος καὶ αἰωνιότητα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Νέο χρόνο ἔχουμε καὶ πολλὲς εὐχὲς ἀνταλλάσσονται. Χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε βάζουμε σ᾽ αὐτὲς τὴν ἔννοια τοῦ χρόνου καὶ ζητᾶμε νὰ εἶναι πολὺς στὴν ἐπίγεια ζωή μας. Ὅμως, πλὴν τοῦ χρόνου, ὑπάρχει καὶ ἡ διάσταση τῆς αἰωνιότητας, τὴν ὁποία μᾶλλον ἀγνοοῦμε, γιατί δὲν προβληματιζόμαστε ὡς πρὸς τὴν ὕπαρξή μας. Ζοῦμε ἄσκεφτα, ἀνεύθυνα, ἐγωιστικά, ὑλιστικά. Ὁ ἀγαπημένος μου ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο “Συμβολὴ σὲ μία φιλοσοφία τῆς ὕπαρξης” γράφει: «Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ βίου του πεθαίνει κανεὶς πολλὲς φορές, γιατί πολλὲς φορὲς ἀφαιρεῖται, λησμονάει τὴν οὐσία του, ἀλλὰ πάντοτε, ἐφ᾽ ὅσον συντηρεῖ  τὴ διανοητικὴ καὶ σωματική του ὑγεία, μπορεῖ νὰ διορθώσει τὸ σφάλμα του…».
.                 Γιὰ τὸν χριστιανὸ χρόνος καὶ αἰωνιότητα  πᾶνε μαζί. Ὁ Σαραντάρης στὸ προαναφερθὲν δοκίμιό του τονίζει: «Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι ἡ αἰωνιότητα». Σημειώνει ἀκόμη πὼς μέσα ἀπὸ τὴν Πίστη στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ ὁ ἄνθρωπος κατανοεῖ τὴν αἰωνιότητα καὶ ἡ προοπτική της δίδει οὐσία καὶ νόημα στὴν ὕπαρξή του καὶ γίνεται ἐφαλτήριο δημιουργίας στὴ ζωή του.
.                 Ὁ συγγραφέας καὶ στοχαστὴς Χρῆστος Μαλεβίτσης στὸ ὁμότιτλο μὲ τὸ ἄρθρο φιλοσοφικό του δοκίμιο “Χρόνος καὶ αἰωνιότητα” γράφει: «Τὸ ἀνθρώπινο δράμα παίζεται μεταξὺ χρόνου καὶ αἰωνιότητας…Ὅταν καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ χρόνος καὶ ποιὰ εἶναι ἡ αἰωνιότητα τότε θὰ καταλάβουμε ποιοὶ εἴμαστε καὶ ἐμεῖς. Τί γυρεύουμε μέσα στὸ χρόνο καὶ γιατί γυρεύουμε τὴν αἰωνιότητα». Ὁ Μαλεβίτσης χαρακτηρίζει πλάνη τὸ νὰ νομίζει ὁ ἄνθρωπος πὼς ὁ χρόνος εἶναι ἄπειρος καὶ μάλιστα πλάνη ἀφύσικη, ἀφοῦ κανένα φυσικὸ στοιχεῖο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄπειρο. Καὶ συνεχίζει: «Ἂν ὁ χρόνος εἶναι ἀγνωσία, ἡ αἰωνιότητα εἶναι γνώση. Γνώση τοῦ ἐσχάτου, γι᾽ αὐτὸ ἡ μόνη ἀνώλεθρη. Ἂν ὁ χρόνος εἶναι πόνος, ἡ αἰωνιότητα εἶναι μακαριότητα».
.                 Ἡ μία ἀντιμετώπιση τῆς ἐν χρόνῳ ζωῆς μας εἶναι αὐτὴ τῶν ἀθέων, ὀπαδῶν τοῦ μαρξισμοῦ, τοῦ φροϋδισμοῦ, γενικὰ τοῦ ὑλισμοῦ. Ὅπως γράφει ὁ Σαραντάρης αὐτὲς εἶναι θεωρίες καὶ ἰδεολογίες ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ ἕναν ἀχαλίνωτο ἡδονισμὸ καὶ ποὺ «θυσιάζουν τὸν ἄνθρωπο στὸ θάνατο». Ἡ ἀντίληψή τους εἶναι πὼς ἡ ζωὴ τελειώνει μὲ τὴν πλάκα τοῦ τάφου, ἢ τὴν τέφρα τοῦ κρεματορίου. Μὲ τὴν ἐκλογίκευση τῆς ζωῆς αὐτὴ δὲν ἔχει νόημα, εἶναι κούφια καὶ βασανιστική, ὅσο κι ἂν τεχνητὰ ἐπιχειρεῖται νὰ φτιασιδωθεῖ. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι παρὰ ἕνα σύνολο νεροῦ, σάρκας καὶ ὀστῶν κι ἑπομένως δὲν ἔχει καμία ἀξία καὶ τὰ ὅσα δημιουργεῖ εἶναι μηδέν. Ἔτσι στὴν κοινωνία εὔκολα ἐπικρατοῦν ἀντὶ τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν ἀξιῶν τὰ συμφέροντα καὶ ἀντὶ τῶν ἀρχῶν οἱ διαστροφές.
.                 Τὸ πόσο βασανιστικὴ εἶναι ἡ ζωὴ χωρὶς πίστη στὸ Θεὸ καὶ στὴν αἰωνιότητα φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798-1837), μεγάλου Ἰταλοῦ ποιητῆ καὶ φιλοσόφου. Ὅταν αὐτὸς ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν Πίστη κυριάρχησε στὴν ψυχή του ἡ ἀπαισιοδοξία, ποὺ πέρασε  στὸ ἔργο του. Στὶς “Σκέψεις” του δείχνει ἀπελπισμένος  ἀπὸ τὸν  κόσμο, ποὺ εἶναι «μία συμμαχία ἀγυρτῶν κατὰ τῶν τιμίων ἀνθρώπων, συμμαχία προστύχων ἐναντίον τῶν εὐγενῶν» καὶ στὸν ὁποῖο «ὅποιος κάμνει τὸ κακὸν ἀποκτᾶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πλούτη, τιμὰς καὶ δύναμη, ἐνῶ ὅποιος ὀνομάζει τὸ κακὸν μὲ τὸ ὄνομά του, ἀποθνήσκει μαρτυρικά…». Ὄχι ὅτι ἔχει ἄδικο πὼς ἡ κοινωνία διαχρονικὰ ἔτσι εἶναι, ὅπως τὴν περιγράφει. Ὅμως μένει στὶς διαπιστώσεις, ποὺ δὲν ὁδηγοῦν πουθενά, δὲν δίνουν λύσεις, δὲν δημιουργοῦν ἀντιδράσεις. Μένει στὴ μοιρολατρία, στὴ ζωὴ χωρὶς ἀγάπη πίστη καὶ ἐλπίδα.
.                  Ἡ ἄλλη ἀντιμετώπιση τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα, στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν Ἀνάσταση. Τότε ὁ ἄνθρωπος, ὡς ὕπαρξη, ἔχει ἀξία καὶ ἡ ζωή του ἔχει νόημα, τότε, στὴν ὁποία κοινωνία ζεῖ, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ζωντανὴ ἡ ἐλπίδα του γιὰ κάτι καλύτερο καὶ δὲν θεωρεῖ ἄσκοπη τὴν ἀγωνιστικότητά του ἔναντι τῆς ὅποιας ἀδικίας. Ὁ αὐτοκράτορας Θεόδωρος Β´, Δούκας Λάσκαρης, συγγραφέας τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνα, γνώρισε στὴ ζωή του πολὺ σκληρότερες δοκιμασίες ἀπὸ τὸν Λεοπάρντι. Ὅμως εἶχε τὴν παρηγοριά του τὴν Παναγία καὶ διατήρησε τὴ μαχητικότητά του. Γράφει: «Ἐξ ἀμετρήτων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν καὶ συμφορῶν βίου λυτρωθείς, Πανάχραντε, τῇ κραταιᾷ δυνάμει σου, ἀνυμνῶ, μεγαλύνω τὴν ἄμετρόν σου συμπάθειαν καὶ τὴν εἰς ἐμέ σου παράκλησιν».
.                 Γιὰ τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας ὁ Βραζιλιάνος ποιητὴς Μάριο ντὲ Ἀντράντε (1893-1945) γράφει, σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν: «Μέτρησα τὰ χρόνιά μου καὶ συνειδητοποίησα ὅτι μοῦ ὑπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωῆς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἔχω ζήσει ἕως τώρα…Αἰσθάνομαι ὅπως τὸ παιδάκι ποὺ κέρδισε μία σακούλα καραμέλες: τὶς πρῶτες τὶς καταβροχθίζει μὲ βουλιμία, ἀλλὰ ὅταν παρατηρεῖ πὼς τοῦ ἀπομένουν λίγες, ἀρχίζει νὰ τὶς γεύεται ἀργὰ – ἀργὰ καὶ μὲ βαθιὰ ἀπόλαυση…». Ὁ Ἀντράντε γράφει πὼς ἔκτοτε ἀποφάσισε νὰ γίνει πιὸ οὐσιώδης στὸ πρόγραμμα τῆς ζωῆς του… Τοῦ προγράμματος ζωῆς τοῦ Ἀντράντε προηγήθηκε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ συμβουλεύει τοὺς μαθητές του Τιμόθεο καὶ Τίτο νὰ ἐπωφελοῦνται τοῦ χρόνου τους καὶ νὰ ἀποφεύγουν «τὰς μωρὰς καὶ ἀπαιδεύτους συζητήσεις», ποὺ προκαλοῦν φιλονικίες καὶ εἶναι «ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι». Προηγήθηκαν ἐπίσης τὸ «Χρόνου φείδου» τοῦ Χείλωνα καὶ ἡ συμβουλὴ τοῦ Ὀρατίου Μὰνν (1796-1859): «Χρησιμοποίησε τὸν χρόνο σου, γιατί εἶναι ἀνεκτίμητος, ὅπως ἡ αἰωνιότητα. Τὸ χθὲς δὲν ξανάρχεται, τὸ αὔριο δὲν εἶναι σίγουρο, μόνο τὸ σήμερα εἶναι δικό σου… ».

.              Μὲ τὴν πεποίθηση  ὅτι ἡ πρὸς ἐμᾶς ἀγάπη τοῦ Γεννηθέντος καὶ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἶναι ἀπέραντη καὶ ἡ αἰωνιότητα ἀπεριόριστη ἐγκαρδίως εὔχομαι καλὸ καὶ εὐλογημένο τὸ 2014.-

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «H ΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ». Πῶς μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλῖμα μπορεῖ κανείς νά ἐλπί­ζει, ὅτι ὁ νέος χρόνος 2013 θά εἶναι καλύτερος;

 ΜΗΝΥΜΑ ΔΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2013

 Τοῦ  Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

ΠΑΝΤΟΚΡ.         Δρασκελίσαμε τό κατῶφλι τοῦ νέου χρόνου ἀφήνοντας πίσω μας τόν παλαιό καί ἤδη μετρᾶνε στή ζωή μας τά δικά του λεπτά καί οἱ δικές του ὧρες.
.         Ὅλα τά εὐχάριστα καί τά δυσάρεστα τοῦ 2012 εἶναι πιά παρελθόν. Ἡ προο­πτι­κή τοῦ καινούργιου χρόνου, πού διανοίγεται μπροστά μας ἔχει πολ­λές ἐλπί­δες καί πολλούς πόθους. Μακάρι ὁ Θεός νά εὐλογήσει, ὥστε τό 2013 νά εἶναι ἔτος πνευματικῆς καί οἰκονομικῆς ἀνακάμψεως. Ὁλοψύχως ἱκετεύομε καί πα­ρα­καλοῦμε τόν χορηγό παντός ἀγαθοῦ: «Εὐλόγησον τόν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε. Παντός τοῦ λαοῦ μνήσθητι Κύριε, ὁ Θεός ἡμῶν, καί ἐπί πάντας ἔκχεον τό πλούσιόν σου ἔλεος, πᾶσι παρέχων τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα. Σύ γάρ εἶ ἡ βοήθεια τῶν ἀβοηθήτων, ἡ ἐλπίς τῶν ἀπηλπισμένων, ὁ τῶν χειμαζομένων σωτήρ, ὁ τῶν πλεόντων λιμήν, ὁ τῶν νοσούντων ἰατρός».

.         Ἡ διαγραφομένη πορεία δέν φαίνεται νά εἶναι εὐχάριστη. Ὁ Γολγοθᾶς συνεχίζεται. Οἱ ποιμαντικές καταιγίδες μαίνονται. Ὁ λαός ἐξαπορεῖ καί μένει ἐμ­βρόντητος μπροστά στίς ἀπροσδόκητες ἐξελίξεις. Αἴσθημα βα­θειᾶς ἀναστα­τώ­σεως κυριαρχεῖ στούς ἀνέργους, στούς πολυτέκνους, στούς πτω­χούς μέ ὅσα κυο­φοροῦνται καί ἀποφασίζονται. Διαφαίνονται στόν ὀρί­ζο­ντα ἀκτῖνες φωτός, ἀλλά πρίν ἀκόμα ἀπλωθοῦν στή γῆ τίς καλύ­πτουν τά παχιά μαῦρα σύννεφα τῆς ἀπογνώσεως. Πῶς λοιπόν μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλῖμα μπορεῖ κανείς νά ἐλπί­ζει, ὅτι ὁ νέος χρόνος 2013 θά εἶναι καλύτερος;

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί.

.         Τό χειρότερο στήν παροῦσα κατάσταση εἶναι ἡ ἀπαισιοδοξία. Χρειάζε­ται ὅλοι μαζί νά ἀνανήψουμε καί νά βάλλουμε ἀρχή. Νά θέσουμε στόχους καί νά ἐργασθοῦμε μέ πεῖσμα γιά τήν κατάκτησή τους.
.         α) Τό πρῶτο καί κύριο, πού πρέπει νά ἐπιδιώξουμε, εἶναι ἡ ἑνότητα. Ἡ συμπαγής ἑνότητα καί ὁμοψυχία τοῦ λαοῦ εἶναι ὀχύρωμα κατά τῶν ἐχ­θρῶν μας. Οἱ ἀκρότητες καί οἱ κατακερματισμοί τῶν δυνάμεων διευ­κο­λύ­νουν τούς ἐπιβούλους τῆς πατρίδος μας. Νά διατηρήσουμε τήν ψυχική καί κοι­νωνική ἑνότητα. Νά ἀναζητήσουμε τά σημεῖα, πού μᾶς ἑνώνουν καί νά ὀργανωθοῦμε ξανά.
.         β) Ὁ λαός μας χρειάζεται καί ἀπαιτεῖ ἀπό τούς ἡγέτες του εἰλικρίνεια. Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τά δεσμά τῆς διαφθορᾶς. Νά γνω­ρί­σουμε τήν πραγματική κατάσταση τῆς πατρίδος μας γιά νά ἀνα­συγκρο­τή­σουμε τίς δυνάμεις μας καί νά ὁρμήσουμε πρός τά ἐμπρός.
.         γ) Χωρίς ἐργασία προκοπή δέν ὑπάρχει. Ἐμάθαμε νά ζοῦμε σέ μιά κατά­στα­ση ραστώνης. Νά ξυπνήσουμε ἀπό αὐτό τόν λήθαργο καί νά προγραμ­μα­τισθοῦμε. Ὑπάρχει τό πρόβλημα τῆς ἀνεργίας, πού συνεχῶς αὐξά­νε­ται. Ὑπάρ­χουν, ὅμως, πολλοί τρόποι καί τόποι γιά ἐκεῖνον, πού ἔχει ὄρεξη γιά δουλειά. Ἡ ἀνάπτυξη μή περιμένουμε, ὅτι θά ἔλθει μόνο ἀπό τούς ἔξω, θά ἔλθει, ἐάν καί ἐφ’ ὅσον καί ἐμεῖς αὐτενεργήσουμε.
.         δ) Ἡ κοινωνική ἀναταραχή εἶναι δυνατόν νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μεγάλα καί ὀλέθρια ἀδιέξοδα. Γι᾽αὐτό οἱ καιροί ἐπιτάσσουν περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά σεβασμό καί τήρηση τῆς νομιμότητος. Οἱ φρικαλεότητες τῆς διαφθορᾶς καί τῆς παρανομίας ὁδήγησαν τήν Ἑλληνική κοινωνία στό χεῖλος τῆς καταστροφῆς. Ἐάν οἱ ἡγέτες καί ὁ λαός ἐπαναλάβουμε τά λάθη τοῦ παρελθόντος, θά εἴμεθα ὑπόλογοι ἀπέναντι στήν ἱστορία καί στίς νέες γενιές, πού δικαιοῦνται νά ζήσουν καλύτερα ἀπό ἐμᾶς.
.         ε) Προσόν τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς εἶναι τό θάρρος καί ἡ ἐπινοητικότης. Ἀπό τόν πολυμήχανο Ὀδυσσέα μέχρι τόν πιό ἄξιο σημερινό Ἕλληνα ὑπάρ­χει στά κύτταρα τοῦ Γένους μας αὐτή ἡ δύναμη, πού ἀνεβάζει τό φρόνημα, φωτίζει τή σκέψη καί δυναμώνει τήν ψυχή, γιά νά ὑπερβεῖ ὅλες τίς δυσκο­λίες. Ἐλπίζουμε ὅτι ὅλα θά τά ἀντιμετωπίσουμε καί θά ἐπανεύρουμε τόν ρυθμό τῆς προόδου καί τῆς εὐτυχίας.

Ἀδελφοί μου.

.         Μή ξεχνᾶτε, ὅτι ἐπάνω ἀπό ὅλους μας ὑπάρχει ὁ Θεός πρός τόν ὁποῖο ἄς καταφύγουμε γιά νά μᾶς ἀποστείλλει τό κουράγιο, πού χρειαζόμαστε, ὥστε νά περάσουμε ἀκινδύνως τίς συμπληγάδες.
.         Μαζί μέ τόν Θεό ἄς πορευθοῦμε καί κατά τήν νέα αὐτή χρονιά.

«Κύριος τῶν δυνάμεων μεθ᾽ ἡμῶν, ἀντιλήπτωρ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ψ. 45) Εὐλογημένος καί χαρούμενος νά εἶναι ὁ καινούργιος χρόνος.

Μετά πατρικῶν ἐνθέρμων εὐχῶν καί ἀγάπης.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ “ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ” ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ!

Ὁ χρόνος σταματάει σήμερα… ἀλλὰ μόλις γιὰ ἕνα δευτερόλεπτο,
λόγῳ συγχρονισμοῦ τῶν ρολογιῶν ποὺ μετροῦν τὴν παγκόσμια ὥρα.
 Ἕνα ἐμβόλιμο δευτερόλεπτο θὰ προστεθεῖ τὰ μεσάνυχτα τῆς 30ῆς Ἰουνίου στὰ ρολόγια τῆς Γῆς

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὴν σιωπηλὴ καὶ καταπιεσμένη δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ αἰωνιότητα, μπορεῖ ἆραγε νὰ τὴν ξεδιψάσει ἕνα «ἐμβόλιμο δευτερόλεπτο»; 

.        Θὰ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, κι ὅμως τὸ Σάββατο θὰ κερδίσουμε ὅλοι μερικὲς στιγμὲς ζωῆς ἐπιπλέον: ἡ διεθνὴς ὑπηρεσία ποὺ κρατᾶ συγχρονισμένα τὰ ρολόγια σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἑτοιμάζεται νὰ προσθέσει ἕνα ἐμβόλιμο δευτερόλεπτο στὸ τελευταῖο λεπτό τῆς 30ῆς Ἰουνίου 2012.

Ἡμερονύκτια μὲ ἀσταθῆ διάρκεια

.        Ἕνα ἡμερονύκτιο ὑποτίθεται ὅτι διαρκεῖ ἀκριβῶς 24 ὧρες, ἢ 86.400 δευτερόλεπτα, στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ Γῆ χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει μία περιστροφὴ γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό της. Ἐπιπλέον, ἡ ταχύτητα περιστροφῆς παρουσιάζει διακυμάνσεις λόγῳ κοσμικῶν καὶ γεωλογικῶν παραγόντων, μεταβάλλοντας ἀνεπαίσθητα τὴν διάρκεια τοῦ ἡμερονυκτίου.
.        Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Διεθνὴς Ἀτομικὴ Ὥρα (TAI), ἡ ὁποία μετρᾶται ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες ἀτομικὰ ρολόγια σὲ ὅλο τὸν κόσμο, μὲ ἀκρίβεια ἕνα δισεκατομμυριοστὸ τοῦ δευτερολέπτου, σταδιακὰ ἀποκλίνει ἀπὸ τὴν ἀστρονομικὴ ὥρα, ἡ ὁποία μετρᾶται μὲ βάση τὴν θέση τοῦ Ἡλίου καὶ ὁρισμένων κβάζαρ στὸν οὐρανό.
.        Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ λεγόμενη Συντονισμένη Παγκόσμια Ὥρα (UTC), ἕνα ἀπὸ τὰ στάνταρτ ποὺ ἀντικατέστησαν τὴν Μέση Ὥρα Γκρίνουιτς (GMT), πρέπει νὰ ρυθμίζεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἔτσι ὥστε νὰ παραμένει συγχρονισμένη μὲ τὰ ἀτομικὰ ρολόγια.

Προσθαφαίρεση δευτερολέπτων

.        Ἡ ρύθμιση μέσῳ τῆς προσθήκης ἢ ἀφαίρεσης ἐμβόλιμων δευτερολέπτων ἐφαρμόζεται ἀπὸ τὸ 1972. Μέχρι τότε, ὁ χρόνος μετριόταν ἀποκλειστικὰ μὲ βάση τὴν Ὥρα Γκρίνουιτς, ἢ τὸν ἀντικαταστάτη της, τὴν Παγκόσμια Ὥρα 1 (UT1), μὲ βάση τὴν θέση τοῦ Ἥλιου καὶ τῶν κβάζαρ σὲ σχέση μὲ τὴν Γῆ.  Ἡ Ὥρα Γκρίνουιτς πρακτικὰ συμπίπτει μὲ τὴν UT1 καὶ τὴν UTC, ἐπισήμως ὅμως ἔχει πάψει νὰ χρησιμοποιεῖται λόγῳ ἀσαφειῶν στὸν ὁρισμό της. «Σήμερα, ὁ χρόνος δομεῖται, ὁρίζεται καὶ μετρᾶται μὲ ἀτομικὰ ρολόγια ποὺ εἶναι ἀπείρως πιὸ σταθερὰ ἀπὸ ὅ,τι ἡ ἀστρονομικὴ ὥρα», σχολιάζει στὸ Γαλλικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ὁ διευθυντὴς τοῦ συστήματος ἀναφορᾶς χρόνου-χώρου SYRTE στὸ Ἀστεροσκοπείου τοῦ Παρισιοῦ.
.        Κάθε φορὰ ποὺ ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν Διεθνῆ Ἀτομικὴ Ὥρα καὶ τὴν Παγκόσμια Ὥρα 1 ὑπερβαίνει ἕνα ὅριο, ἡ Διεθνὴς Ὑπηρεσία Περιστροφῆς τῆς Γῆς καὶ Συστημάτων Ἀναφορᾶς (IERS) ἀνακοινώνει τὴν προσθήκη ἢ ἀφαίρεση ἑνὸς ἐμβόλιμου δευτερολέπτου.

Ἀκανόνιστα διαστήματα

.        Δεδομένου ὅτι ἡ ταχύτητα περιστροφῆς τῆς Γῆς εἶναι στὴν πραγματικότητα ἀκανόνιστη, τὰ ἐμβόλιμα δευτερόλεπτα ἔρχονται καὶ αὐτὰ σὲ ἀκανόνιστα διαστήματα: οἱ τελευταῖες τρεῖς διορθώσεις ἦταν τὸ 2008, τὸ 2005 καὶ  τὸ 1998.
.        Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὅμως, ἡ διόρθωση μὲ ἐμβόλιμα δευτερόλεπτα εἶναι πηγὴ διαφωνίας μεταξὺ τῶν χωρῶν-μελῶν τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης Τηλεπικοινωνιῶν τοῦ ΟΗΕ, μὲ ὁρισμένους ἐκπροσώπους νὰ προτείνουν τὴν κατάργησή της καὶ τὴν ἀντικατάσταση τῆς Συντονισμένης Παγκόσμιας Ὥρας μὲ τὴν Διεθνῆ Ἀτομικὴ Ὥρα.
.        Κάθε φορὰ ποὺ προστίθεται ἕνα ἐμβόλιμο δευτερόλεπτο, τὸν Ἰούνιο ἢ τὸν Δεκέμβριο, τὰ ρολόγια τῶν ὑπολογιστῶν πρέπει νὰ ρυθμίζονται χειροκίνητα, κάτι ποὺ αὐξάνει τὸ περιθώριο σφάλματος.
.        Ἐπιπλέον, ὁρισμένα συστήματα ἀκριβείας, ὅπως οἱ δορυφόροι τοῦ GPS καὶ ὁρισμένα δίκτυα ὑπολογιστῶν, πρέπει νὰ λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τὰ ἐμβόλιμα δευτερόλεπτα προκειμένου νὰ ἀποφύγουν μεγάλα σφάλματα σὲ ὑπολογισμούς. Αὐτὸς εἶναι ἐξ ἄλλου ὁ λόγος ποὺ οἱ ἐκτοξεύσεις πυραύλων δὲν πραγματοποιοῦνται ποτὲ τὶς ἡμέρες κατὰ τὶς ὁποῖες προστίθενται ἐμβόλιμα δευτερόλεπτα.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Σχολιάστε

«…ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΟΥ!»

Ἡ μεγαλύτερη σπατάλη

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μανώλη Μελινοῦ
«Γέροντες ἐν Ἄθῳ»
(Σειρά: Πεῖρα Πατέρων, τ. 9) 

  • Γέροντας Ἰωακείμ: «Παράσχου Κύριε»

…Ἔρχεται ἐδῶ ἕνας Ρῶσος ἐπίσκοπος , Παῦλος τὸ ὄνομά του. Ἀνήκει στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πνευματικότατος ἄνθρωπος. Κάθε τρεῖς φράσεις ποὺ λέει, συμπληρώνει: «Παράσχου, Κύριε». Μία μέρα τὸν ρωτῶ:
– Γέροντα, γιατί συνέχεια λέτε «Παράσχου Κύριε»;
– Ἄ, τὸ ἀγαπῶ πολύ.
– Σ’ αὐτὸ συμφωνοῦμε, τοῦ λέω.
.         Ἂς μᾶς ἀκούσει ὁ Θεός.  Θεέ μου, ἄκουσε κι ἐκπλήρωσε τὸ αἴτημά μας. Μακάρι νὰ ἦσαν τέτοια τὰ αἰτήματά μας καὶ ὄχι μόνο ψωμί, δουλειά, ὑγεία. Κι αὐτὰ βεβαίως χρειάζονται, ἀλλὰ εἶναι δευτερεύοντα.
.         Εἴπατε προηγουμένως ὅτι ὁ κόσμος δὲν τὰ πολυκαταλαβαίνει αὐτά. Ξέρετε γιατί; Γιατί εἴμαστε δοσμένοι στὴν ὕλη. Γι’ αὐτό, αὐτὰ τὰ μεγάλα λόγια τὰ γλυκά, τὰ οὐράνια, δὲν τὰ καταλαβαίνουν οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν ὅμως σιγὰ-σιγὰ μπαίνουν σ’ αὐτὰ τὰ κανάλια, νὰ δεῖτε μετὰ πῶς τρώγοντας ἔρχεται ἡ ὄρεξή τους καὶ ἀρχίζουνε νὰ λένε  Παράσχου Κύριε. Θέλω κι ἐγὼ τέτοιες ἡμέρες στὴ ζωή μου.
.         Κρίμα δὲν εἶναι νὰ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς 70-80-90 χρόνια καὶ νὰ πηγαίνουν χαμένα; Λένε γιὰ ἕνα παππού, ὁ ὁποῖος ἔζησε 88 χρόνια, ὅτι λίγο πρὶν πεθάνει ζήτησε  καὶ τοῦ ἔφτιαξαν τὴν πλάκα τοῦ τάφου του. Ἐπάνω ἔγραψε: «Ἐνθάδε κεῖται ἀνὴρ 88 ἐτῶν, ὅστις ἔζησε μόνον 8 ἔτη»! Γιατί μόνο αὐτὰ τὰ 8 χρόνια ἔζησε ὅπως ἤθελε ὁ Κύριος. Τὴν ἡμέραν τελείαν, ἁγίαν, εἰρηνικὴν καὶ ἀναμάρτητον. Αὐτὰ μόνο τὰ χρόνια, σοῦ λέει, ἔζησα ὡς ἄνθρωπος. Τὰ ἄλλα τὰ σπατάλησα.
.        Μιᾶς  καὶ τὸ θίγουμε, μεγαλύτερη σπατάλη π τν σπατάλη το χρόνου, δν πάρχει. Ν χάνεις, ν σκοτώνεις τς μέρες σου. λίμονό μας γι τς μέρες πο φεύγουν, χωρς ν εαρεστομε στν Κύριον. Πρέπει κάθε μέρα νὰ εὐαρεστοῦμε Κυρίω τῷ Θεῷ ἡμῶν. Πρέπει νὰ ἀναπαύει τὸν Κύριον ἡ κάθε μέρα μας. Τότε καὶ μόνο εἶναι ἀληθινὴ μέρα, ἀνθρώπινη, χριστιανική, παραδεισένια. Ἀλλιῶς, κρίμα στὴν ἡμέρα ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός…

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.com

, ,

Σχολιάστε