Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χριστὸς

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΕΙ· ΑΥΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΝΕ»

Χριστς εναι πο τος νοχλε·
Α
τν πολεμνε !!!

Ὁ μεγάλος μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης, σχολιάζοντας τὶς δηλώσεις γιὰ κατάργηση τῶν Θρησκευτικῶν, λέει: Ὁ Χριστὸς εἶναι ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ – Αὐτὸν πολεμᾶνε.

Τῆς ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

.               Ὁ δημιουργὸς τῶν ὀνειρικῶν ἐνορχηστρώσεων στὰ ἔργα «Ἀλέξανδρος», «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», «Χαῖρε Θάλασσά μου-Καλὴ Παναγιά!», «Ὑπερμάχῳ», «Ὦ γλυκύ μου Ἔαρ», «Γιὰ τὴν Σμύρνη», σὲ μία διαφορετικὴ συνέντευξη, μιλᾶ στὸ «Παρὸν» γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ δέχεται ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴ νέα τάξη πραγμάτων καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀπελπισία ποὺ μαστίζει τοὺς Νεοέλληνες λόγῳ ἔλλειψης πίστης. […] Ὁ Σταμάτης Σπανουδάκης μᾶς μιλᾶ […] γιὰ τὴν τεράστια ἀγάπη ποὺ τρέφει γιὰ τὴν Παναγία, τὴ μάνα ὅλων μας καὶ μεσίτρια μεταξὺ τοῦ κόσμου καὶ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σκεπάζει μὲ τὴν ἀγκαλιά της τὴ χώρα μας ἀπὸ κάθε κακό. Ἀναφέρεται στὸν πόλεμο ποὺ δέχεται ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν περιουσία της, γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, γιὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ δέχεται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι ἐπισκέψεις Θεοῦ. Ἀκόμη ὑπογραμμίζει τὴ σπουδαία συνεισφορὰ τῆς χώρας μας πρὸς τὴν οἰκουμένη μὲ τὴν ἐξαγωγὴ σύγχρονων Ἁγίων, ὅπως ὁ ἅγιος Παΐσιος, ὁ ὁποῖος ἀνέφερε σ’ ὅσους τὸν ἐπισκεπτόταν στὸ καλυβάκι του στὸ Ἅγιος Ὄρος ὅτι «ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ συχνότητα στὴν ὁποία ἐργάζεται ὁ Θεός». Μάλιστα, στὸ πλαίσιο μίας ἀπὸ καρδιᾶς ἐξομολόγησης, μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ κάτι πολὺ προσωπικό. Γιὰ τὴν περιπέτειά του μὲ τὰ ναρκωτικὰ στὰ νεανικά του χρόνια, ποὺ ἔγινε ἡ ἀφορμὴ γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστὸ καὶ νὰ λυτρωθεῖ.

–  Τὰ κομμάτια τοῦ ἄλμπουμ σας ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Χαῖρε, θάλασσά μου», εἶναι ἀφιερωμένα στὶς δύο μεγάλες ἀγάπες τῆς ζωῆς σας: Τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Παναγία. Γιατί στὴν Παναγιά; Τί εἶναι γιὰ ἐσᾶς ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, ἡ Θεοτόκος, ἡ Δέσποινά μας;

Εἶναι ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ πατρίδα, εἶναι ὁ πατέρας μας.

–  Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ εἰδικότερα ἡ Ἐκκλησία μας βάλλεται γιὰ τὴν περιουσία της. Εἶναι βάσιμη αὐτὴ ἡ ἐμμονὴ τῆς Πολιτείας; Ἡ Ἐκκλησία ὡστόσο δὲν βοηθάει στὴ σίτιση τόσων ἀτόμων, στὴ διακονία τῶν ἀσθενῶν;

Δὲν πάει νὰ βάλλεται. Τὸ δοκίμασαν μὲ λύσσα δικτατορικὰ καθεστῶτα παντοῦ. Καὶ τί ἔγινε; Φύτρωσαν ἅγιοι καὶ φούντωσε ἡ πίστη σὲ ὅλο τὸν λαό. Τὸν ἴδιο λαό, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ὑποτίθεται ὅτι κυβέρνησαν. Δεῖτε γύρω σας τί γίνεται. Οἱ ἐκκλησιὲς εἶναι γεμάτες, οἱ ἐπισκέψεις στὰ μοναστήρια εἶναι τόπος ἀγαλλίασης τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ πόλεμο.

–  Γιατί θέλουν νὰ βγάλουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας; Ποιόν σκοπὸ ἐξυπηρετοῦν; Ποιό εἶναι τὸ σχέδιο τῆς παγκοσμιοποίησης;

Ὁ Χριστὸς εἶναι ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ. Αὐτὸν πολεμᾶνε.

–  Μὰ πολεμιέται ὁ Θεός; Ὁ δημιουργός μας;

Ἐμωράνθησαν δυστυχῶς οἱ κυβερνῆτες καὶ οἱ ἐξουσίες. Δὲν θὰ τοὺς περάσει. Αὐτοὶ θὰ περάσουν καὶ θὰ ξεχαστοῦν. Οἱ ἄνθρωποι σχεδιάζουν καὶ προγραμματίζουν, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀποφασίζει. Γιὰ τὸ καλό μας πάντα.

–  Γιατί τόσοι πόλεμοι καὶ μάλιστα θρησκευτικοί; Γιατί τόσα νεῦρα, κακίες, κουτσομπολιά, κ.λπ., γιὰ τοὺς γύρω μας;

Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς γίνεται σὲ κρατικὴ καὶ θρησκευτικὴ κλίμακα. Λίγοι ἀγαποῦν καὶ συγχωροῦν. Δυστυχῶς.

–  Πιστεύετε ὅτι ζοῦμε μέρες Ἀποκάλυψης;

Βέβαια. Ἀλλὰ γιὰ τὴ μέρα καὶ τὴν ὥρα μόνο ὁ Θεὸς ξέρει. Τὰ σημάδια ὅμως, ποὺ μᾶς εἶπε νὰ κοιτᾶμε, εἶναι πολλά. Βέβαια ἡ Ἀποκάλυψη γιὰ μένα εἶναι χαρὰ καὶ ὄχι λύπη. Γιατί τὸ τέλος θὰ εἶναι ὁ ἐρχομὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ τελικὸς προορισμός μας. Νὰ ζήσουμε, αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο γεννηθήκαμε.

–  Πῶς θὰ πορευτοῦμε ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς σ’ αὐτὴν τὴν οἰκονομικὴ ἐξόντωση ποὺ ἐπιβάλλει ὁ εὐρωπαϊκὸς Βορρᾶς στὸν εὐρωπαϊκὸ Νότο;

Ἂν δὲν μετανοήσουμε καὶ δὲν ταπεινωθοῦμε μπροστὰ στὸν Χριστό, τὴν ἔχουμε βάψει. Καὶ ὡς χώρα καὶ ὡς ἄνθρωποι. Ἄλλη λύση δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει γύρω μας πολὺ κατάκριση καὶ δὲν ὑπάρχουν καλοὶ λογισμοί. Ὅμως μέσα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες, τὴν ὑπομονή, τελικὰ ἐπεμβαίνει ἡ Θεία Χάρις, ἡ φώτιση καὶ ἡ διάκριση.

–  Ἡ οἰκογένεια εἶναι θεμέλιος λίθος;

Εἶναι, ἂν εἶναι ἑνωμένη ἐν Χριστῷ. Ἀλλιῶς καλύτερα μακριά. Ὁ Χριστός μας ἔδωσε κι ἐκεῖ τὸ παράδειγμα. Οἱ μαθητές Του, ποὺ τὸν ἀκολούθησαν παντοῦ, δὲν εἶχαν οἰκογένειες; Ἄφησαν τὰ πάντα γιὰ Ἐκεῖνον. Σὲ μία στιγμή.

–  Ποιό εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς;

Ὁ θάνατος καὶ ἡ βέβαιη ἀνάσταση.

–  Πῶς ξεκίνησε ἡ ἐπαφή σας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία; Τί σᾶς ὁδήγησε κοντὰ στὸν Χριστό;

Ἦταν τὸ 1975, ὅταν σπούδαζα μουσικὴ στὸ Wurzburg τῆς Γερμανίας. Ἐκεῖ «γνώρισα» τὸν Χριστό, μὲ ἕναν μοναδικό, προσωπικό, ὑπερβατικὸ καί, δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς (ἡ ἐλεύθερη βούληση βλέπετε), μὴ ἐπικοινωνήσιμο τρόπο. Σὲ μία στιγμὴ ἡ ζωή μου ἄλλαξε στὴν πρὸ καὶ τὴ μετὰ Χριστόν. Ἐκεῖ ἀποφάσισα, μὲ τὴ σύζυγό μου Ντόρη καὶ τὸν ἐκεῖ ἱερέα π. Ρογκάκο, ἔπειτα ἀπὸ πολλὴ προσευχή, νὰ γυρίσω στὴν Ἑλλάδα. Ἀπὸ τότε εἶμαι ἐδῶ καὶ προσπαθῶ, μὲ τὴ ζωή, τὴ μουσική, μὲ ὅσα λέω ἀλλὰ καὶ τοὺς στίχους μου, νὰ μιλάω γιὰ τὸν Ἀγαπημένο. Πολὺς ὁ πόλεμος ἀπὸ τότε καὶ ἀνελλιπῶς μέχρι σήμερα, ἀλλὰ πολὺ περισσότερη ἡ χαρά.

–  Τί σημαίνει γιὰ ἐσᾶς ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου, ὅπως τὸν διαβάζουμε μέσα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη;

Εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, ὁ ὁδηγὸς ζωῆς καὶ ἡ καθημερινή μου πραγματικότητα. Λένε ὅτι ὅποτε, ἔστω καὶ ἁπλά, ἀνοίγεις τὴ Βίβλο, μαζεύονται οἱ Ἄγγελοι γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Τί ἀχρησιμοποίητη εὐλογία ἔχουμε καθημερινὰ δίπλα μας! Πόσα θαύματα θὰ βλέπαμε, ἂν πιστεύαμε ἀληθινὰ καὶ ἀφηνόμασταν, σὰν μικρὰ παιδιά, στὸ θέλημά του. Ἄχ, αὐτὴ ἡ λογική, ποὺ σκοτώνει τὸ ὄνειρο, τὸ θαῦμα, τελικά.

–  Τί σᾶς συγκλονίζει ἀπὸ τὴ ζωή Του; Οἱ παραβολές του, ὁ λόγος Του περὶ ἀγάπης, ταπείνωσης, συγχώρεσης, τὰ Πάθη Του, ἡ Σταύρωσή Του, ἡ Ἀνάστασή Του;

Ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Προϋπόθεση δηλαδὴ εἶναι νὰ ἀγαπήσεις καὶ νὰ γνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου. Καὶ ὁ μόνος τρόπος εἶναι ἡ ταπείνωση. Τὸ χῶμα γεννάει λουλούδια, ἡ μοναξιὰ καὶ ἡ ἡσυχία γεννᾶνε ἀλήθεια, ἡ ταπείνωση σὲ φέρνει κοντά Του.

–  Ἔχετε νιώσει τὴν ἀνάγκη νὰ ἐπισκεφτεῖτε ἕναν ἱερὸ χῶρο ὡς προσκύνημα; Τὰ Ἱεροσόλυμα; Τὸ Ἅγιον Ὄρος; Τὴν Παναγία τῆς Τήνου;

Πρωτοπῆγα στὸ Ἅγιον Ὅρος τὸ 1976. Ἔχω πάει ἀρκετὲς φορὲς ἀπὸ τότε. Στὰ Ἱεροσόλυμα μία φορά, στὴ Ἁγία Σοφιὰ καὶ στὴν Τῆνο ἐπίσης. Γενικά, ὅμως, προτιμάω τὴν ἡσυχία καὶ τὴ μοναξιά, ποὺ βρίσκω σπίτι μου στὴ Νάξο, κοντὰ στὴ μουσική μου. Δὲν νομίζω ὅτι οἱ τόποι μὲ γεμίζουν. Μποροῦμε νὰ λατρεύουμε τὸν Θεὸ καὶ στὴ φύση. Αὐτὸ ποὺ μὲ γεμίζει ψυχικὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ τρόποι τους. Ἔγραψα τὸν «Μαρμαρωμένο βασιλιὰ» χωρὶς νὰ ἔχω πάει ἀκόμη στὴν Κωνσταντινούπολη. Τὸ «Γιὰ τὴν Σμύρνη» τὸ ἔγραψα ἐπίσης χωρὶς νὰ ἔχω ποτὲ πάει ἐκεῖ. Ὅμως εἶναι μέσα μου, κυλᾶνε στὸ αἷμα μου. Ὡς ἅγιο προστάτη μου ἀπὸ παιδὶ ἔχω τὸν Ἅγιο Φανούριο. Δὲν ξέρω γιατί, ἀλλὰ τὸν αἰσθάνομαι πάντα κοντά μου. Ἐλπίζω νά ᾽ναι ἔτσι.

–  Ὑπάρχουν πολλοὶ συνάνθρωποί μας ποὺ φοβοῦνται γιὰ μία κοινωνικὴ ἔκρηξη μετὰ τὴν τεράστια ἀνθρωπιστικὴ κρίση ποὺ ἔχει πλήξει τὴ χώρα . Οἱ αὐτοκτονίες αὐξάνονται καθὼς αὐτὸ ποὺ ζοῦμε πλέον ἔχει χαρακτηριστεῖ ἀπὸ τοὺς περισσότερους ὡς οἰκονομικὸς πόλεμος. Ἡ φτωχοποίηση εἶναι μεγάλη. Ἀλήθεια, φτάσατε ποτὲ στὸ σημεῖο νὰ ἀπελπιστεῖτε;

Αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν ἀφορᾶ, δυστυχῶς, μόνο τὴ χώρα μας. Τὸ κακὸ ἔχει πάρει τὸ πάνω χέρι καὶ κυβερνάει τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς τοῦ παραδίνονται. Εὐτυχῶς ὑπάρχουν ἀκόμη ἀρκετοὶ προσευχόμενοι ἄνθρωποι. Αὐτὸ εἶναι ποὺ ἐμποδίζει τὸ κακὸ νὰ ἐπικρατήσει. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ὑπομένει ἀκόμη. Ὡς πότε ὅμως; Ἡ ἀπελπισία εἶναι ἔλλειψης πίστης. Τὴν πολεμάω συνέχεια γιατί ξέρω ὅτι τίποτε δὲν γίνεται ἂν ὁ Θεὸς δὲν τὸ ἐπιτρέψει. Καί… γεννηθήτω τὸ θέλημά Του.

–  Ἡ χρεωκοπία μας εἶναι οἰκονομικὴ ἢ ἠθική;

Μὰ τὸ ἕνα πάει μὲ τ’ ἄλλο. Ἡ ἠθικὴ εἶναι ἀνήθικη χωρὶς Θεό. Ὅλα ἐπιτρέπονται. Ἂν κάτι μᾶς κράτησε τόσα χρόνια ἦταν ἡ κοινὴ πίστη μας. Τώρα λαλοῦν πολλοὶ κοκόροι καὶ ἀρνοῦνται τὸν Χριστό, ὄχι τρίς, ἀλλὰ πολλάκις. Ἔχει ὁ Θεὸς ὅμως γιὰ ὅλους μας. Καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀρνοῦνται.

–  Στὰ νεανικά σας χρόνια εἴχατε κάποια περιπέτεια μὲ τὰ ναρκωτικά; Εἴχατε νιώσει χαμένος;

Ναὶ εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ἄλλωστε, σὲ ἕναν βαθμό, αὐτὴ ἡ μαυρίλα μὲ ὁδήγησε στὴν ἀναζήτηση καὶ στὴν τελικὴ γνωριμία μὲ τὸν Χριστό. Ἂν δὲν φωνάξεις ἀπὸ πόνο, ἀγωνία, θλίψη, μοναξιά, ἀπελπισία, δὲν προσεύχεσαι ἀληθινά. Βιασταὶ κληρονομήσουσι… Ἐπιμονή, ὑπομονὴ καὶ ὄχι πολὺ σημασία στὸν ἑαυτό μας ἢ στὸ τί θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι. Κανεὶς δὲν πέθανε μὲ παρέα. Μόνοι πεθαίνουμε καὶ μόνοι κρινόμαστε.

–  Τί εἶναι οἱ δοκιμασίες στὴ ζωή;

Ἐπίσκεψη Θεοῦ, γιὰ ὅποιον τὸ καταλάβει. Βάσανο καὶ παιδεμὸς γιὰ ὅποιον τὸ ἀρνεῖται.

–  Ἀντλεῖτε δύναμη ἀπὸ τὴν προσευχή;

Μοῦ δόθηκε ὡς «ἐργόχειρο» ἡ μουσική. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀντλῶ τὴν ὅποια δύναμή μου, τὴν ψυχικὴ ἰσσοροπία μου καὶ τὴν ἐπαφή μου μὲ τὸν Χριστό. Ἡ μεγαλύτερη χαρὰ ἔρχεται ὅταν γράφω. Καμιὰ φορᾶ καὶ ἡ μεγαλύτερη λύπη. Τελικά, καὶ τὰ δύο στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα ὁδηγοῦν.

–  Ἔχετε ζήσει κάποιο προσωπικὸ θαῦμα;

Ναί, καὶ γι’ αὐτὸ ἐξακολουθῶ νὰ μιλάω γιὰ τὸν Χριστό, τὴν πίστη, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Ὀρθοδοξία. Ἐπιστρέφω ἔτσι λίγα ἀπὸ τὰ δῶρα πού μου δόθηκαν. Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν…

ΠΗΓΗ: paron.gr/v3

Διαφήμιση

, , ,

Σχολιάστε

ΡΑΒΒΙ, ΠΟΥ, ΠΩΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΕΙΣ;

ΡΑΒΒΙ, ΠΟΥ, ΠΩΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΕΙΣ;

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

 ΡΑΒΒΙ;

.             Ἔτσι ξεκίνησε ἡ πρώτη καὶ μεγάλη ἀγάπη καὶ ἡ συνοδοιπορία στὴ γῆ καὶ στὴν αἰωνιότητα μεταξὺ τοῦ Μαθητῆ καὶ τοῦ Διδασκάλου.
-«Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ», εἶπε ὁ πρῶτος δάσκαλός τους, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, δείχνοντας τὸν Χριστό. Κι ἐκεῖνοι ἀκολούθησαν ἀπὸ κοντὰ τὸν 30χρονο νέο διδάσκαλο…
-Τί ζητεῖτε; τοὺς ἐρωτᾶ ὁ Ἰησοῦς.
-Διδάσκαλε, ποῦ μένεις; τὸν ἀντιρωτᾶνε.
-Ἔρχεσθε καὶ ἴδετε.
Ἦλθαν λοιπὸν καὶ ἔμειναν κοντά Του ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα.
.             Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες καὶ ἐνῶ ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα τοὺς κάλεσε πλέον ὁριστικὰ στὸ μαθητικὸ καὶ ἀποστολικὸ ἔργο μαζὶ μὲ τὰ δύο ἄλλα ἀδέλφια, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἀνδρέα.

 ΡΑΒΒΙ, ΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ;

.           Μένω στὸν Οὐρανό, στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός μου, μένω στὴ Γῆ, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, βασιλεύω στὶς καρδιὲς τῶν Πιστῶν μου.
.           Μένω στὴν Μία ἁγία, καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησία. Εἶμαι πάνω στὴν Ἁγ. Τράπεζα σὲ κάθε Ὀρθόδοξο κανονικὸ Ναό.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ ἀνάβει κάθε χρόνο τὸ Ἅγιο Φῶς, ποὺ ὁ Ἰορδάνης «στρέφεται εἰς τὰ ὀπίσω», ποὺ φανερώνεται κάθε χρόνο ἡ Νεφέλη στὸ ὄρος Θαβὼρ τῆς Μεταμορφώσεως.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ γίνονται πραγματικὰ θαύματα, ὑπάρχει ἀληθινὴ μετάνοια, πραγματοποιοῦνται διαπιστωμένοι ἐξορκισμοὶ καὶ ὑφίστανται ἔγκυρα καὶ ἀπαραβίαστα τὰ Μυστήρια.
.          Μένω ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν χαριτόβρυτα ἅγια λείψανα, θαυματουργὲς εἰκόνες, ὁ Τίμιος Σταυρός μου καὶ ζωντανοὶ ἅγιοι.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ ὁμιλεῖ καὶ λαλεῖ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, διδάσκεται καὶ ἑρμηνεύεται ἀναλλοίωτο τὸ Εὐαγγέλιό μου.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει διάχυτη ἡ Χάρις μου καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρός μου καὶ ἡ Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ πρυτανεύει ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων καὶ ἐπικρατεῖ «ἡ ψῆφος τῶν πλειόνων» καὶ ὄχι ἡ ἀναρχία τῶν πολλῶν καὶ ἡ ἀπολυταρχία τοῦ ἑνός.
.           Μένω ἐκεῖ ποὺ ἐκδηλώνεται τὸ ἄκτιστο φῶς καὶ ὁ μοναχισμὸς δὲν εἶναι μία ἀκαδημαϊκὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ ἕνας Γολγοθὰς τῆς ἐμπειρίας.
.           Μένω στὴν ἁπλότητα καὶ ἄδολη ἀποστολικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ποὺ κηρύσσει Χριστὸν Ἐσταυρωμένον, Ἔλλησι μωρίαν καὶ Ἰουδαίοις σκάνδαλον, τοῖς δὲ πιστοῖς Θεοῦ σοφίαν καὶ δύναμιν.

ΡΑΒΒΙ, ΠΩΣ ΜΕΝΕΙΣ;

 .           Μένω μὲ ἐλευθερία καὶ σεβασμὸ στὴν αὐτεξούσια προσωπικότητα ἑνὸς ἑκάστου, ἀκόμη καὶ τοῦ πιὸ μικροῦ παιδιοῦ.
.           Μένω μὲ διακριτικότητα, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνω κανένα.
.           Εἶναι γνωστὸ ὅτι «οὐκ ἔχω ποὺ τὴν κεφαλή μου κλίναι».
.           Περνῶ διακριτικὰ καὶ δὲν ἐκβιάζω κανένα.
.           Ἀνέχομαι ἀκόμη καὶ τὸ ΟΧΙ καὶ μακροθυμῶ.
.           Δὲν ἔχω διατάξει ἐγὼ σφαγὲς καὶ ἱεροὺς πολέμους οὔτε μὲ τὸ ζόρι ἐκχριστιανισμούς. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν…»
.           Δὲν τάζω ὑλικὲς ἀπολαύσεις, ἀλλὰ σταυρὸ καὶ θυσία.
.           Μένω μὲ ἀγάπη καὶ σκορπῶ τὴ γαλήνη.
.           Δὲν ταράσσω τοὺς ἀνθρώπους μου οὔτε τοὺς φανατίζω, ἀλλὰ τοὺς φωτίζω.
.           Ἀγαπῶ ὅλο τὸν κόσμο, δίνω εὐκαιρίες σὲ ὅλους, μένω ὅμως ἐκεῖ ποὺ μὲ θέλουν, διαφορετικὰ φεύγω κι ὁ Θεὸς βοηθός.
.           Ἐμφανίζομαι, βοηθῶ, ἀκούω, βλέπω, καὶ πρὸ πάντων συγχωρῶ καὶ περιμένω τὴν μετάνοια ὅλων.
.           «Οὐ θελήσει θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν».
.           «Βρέχω ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους…»
.           Ἀγαπῶ ὅλους, ἀμείβω ὅμως καὶ ἐδῶ καὶ στὸν οὐρανὸ ὅσους μὲ ἀγαποῦν καὶ μὲ ἀκολουθοῦν ἀκόμη καὶ στὸ θάνατο.

ΡΑΒΒΙ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΜΕΝΕΙΣ;

.           Μένω ὁλοζώντανα πραγματικά, ἀληθινά, ὅπως σᾶς βλέπω καὶ μὲ βλέπετε μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ βαπτισμένους.
.           Μένω μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸν θεόπνευστο λόγο μου.
.           Μένω μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια καὶ τὴ θεία Κοινωνία.
.           Μένω μὲ τὰ ζωντανὰ Εὐαγγέλια τῶν ἁγίων μου «τῶν κὰθ΄ ἑκάστην γενεὰν εὐαρεστησάντων», ποὺ ἀνεμίζουν τὶς πτυχὲς τοῦ ἱματίου μου ἀνάμεσα στοὺς πιστούς.
.           Μένω μὲ τὴ θεία Λειτουργία, ποὺ τελεῖται κάθε μέρα.
.           Μένω μὲ τὶς ἀνύστακτες καὶ ἀκοίμητες προσευχὲς τῶν ὀρθοδόξων μοναχῶν καὶ μοναζουσῶν.
.           Μένω μὲ τὰ καθημερινὰ δάκρυα τῶν μαρτύρων τῆς συνειδήσεως, τὰ καθημερινὰ αἵματα τῶν μαρτύρων τῆς ὁμολογίας καὶ τοὺς καθημερινοὺς ἱδρῶτες τῶν διακόνων τῆς ἀγάπης.
.           Εἶμαι μαζὶ μὲ κάθε μετανοημένο καὶ σταυρωμένο.
.           Εἶμαι μαζὶ μὲ κάθε πάσχοντα, πεινῶντα, αἰχμάλωτο καὶ φυλακισμένο.
.           Εἶμαι ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν νεφροπαθεῖς καὶ αἱμοκαθαιρόμενοι, νευροπαθεῖς, ἀνιάτως ἄρρωστοι, κωματώδεις καὶ φυτικοί, τυφλοὶ καὶ κωφοί, καρκινοπαθεῖς, διασωληνωμένοι, παράλυτοι, ἐγκαταλελειμμένοι, ἀρκεῖ νὰ μετανοοῦν καὶ νὰ μὴ μὲ βρίζουν.
.           Εἶμαι μὲ τὶς ὄντως χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.
.           Εἶμαι ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν καθαρές, καλὲς καὶ δυνατὲς καρδιές.
.           Μένω μὲ ὅσους μεριμνοῦν γιὰ τὴ σωτηρία τους, τηροῦν τὶς ἐντολές Μου καὶ ψάχνουν γιὰ μία ἀληθινὴ καὶ χαριτωμένη ζωή.
.           Μένω μὲ ὅσους ἐνδιαφέρονται καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἄλλων, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχυσα τὸ αἷμα μου στὸν Σταυρό.
.           Μένω μὲ ὅσους θέλουν νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο.

ΡΑΒΒΙ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΕΙΣ;

.           Γιὰ νὰ συμπληρωθεῖ ὁ καιρὸς τῆς Ἐπιστροφῆς μου.
.           Νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ Γραφὲς καὶ νὰ μποῦνε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν.
.           Νὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
.           Νὰ ἐπιστρέψουν οἱ συμπατριῶτες μου, ὅσοι θέλουν ἀσφαλῶς.
.           Νὰ γίνουν ἅπαντες «μία ποίμνη, εἷς Ποιμήν», δηλ. ἐγὼ καὶ ἡ Ἐκκλησία μου ἡ Ὀρθόδοξη.
.           Νὰ καταλάβουν καὶ νὰ δοῦνε οἱ διῶκτες μου «εἰς ὃν ἐξεκέντησαν».
.           Νὰ δοξασθοῦν οἱ μάρτυρες οἱ μεγάλοι.
.           Νὰ λάμψει καὶ πάλι ἡ Νύφη μου ἡ Ἐκκλησία.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΡΑΒΒΙ;

.           «Ποιῶ ἀνάστασιν νεκρῶν, ἀλλαγὴν τῶν ζώντων, Κρίσιν πάντων καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» ΑΜΗΝ !

, ,

Σχολιάστε

TΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΣΧΑ – ΜΙΑ …“ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ”: «Μετοχή στή θεία ζωή τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας».

TΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΣΧΑ
(Ποιμαντορική ἐγκύκλιος τοῦ Μητροπ. Ν. Σμύρνης Συμεών) 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

.             Ἤχησαν καί πάλι οἱ ἀναστάσιμες καμπάνες! Ἦρθε κι ἐφέτος ἡ μέγαλη, ἡ ὁλόλαμπρη ἑορτή τοῦ Πάσχα. Τόν πνευματικό ἀγώνα πού ἀναλάβαμε οἱ Χριστιανοί κατά τή διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς· τήν κατανυκτική συμμετοχή μας στά ἄχραντα Πάθη τοῦ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας κατά τή Μεγάλη Ἑβδομάδα, διαδέχεται σήμερα ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ λυτρωτῆ μας Κυρίου.
.             Ὅλα λάμπουν. Ὅλα εἶναι φωτεινά. Ὅλα διατρανώνουν τή νίκη καί τόν θρίαμβο τῆς ζωῆς. Ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐποχή τῆς Ἄνοιξης. Ὁ ἥλιος πού φωτίζει καί ζωογονεῖ τό πρόσωπο τῆς γῆς. Τά δέντρα μέ τήν καταπράσινη φυλλωσιά τους. Τά λουλούδια πού ἀνθισμένα μοσχοβολοῦν. Ἔμψυχα καί ἄψυχα πού διαλαλοῦν τό ξαναζωντάνεμα τῆς φύσεως.
.             Πάνω ἀπ᾽ ὄλα ὅμως φεγγοβολοῦν οἱ ἐκκλησιές μας. Καί ὅλα τήν πανέορτη καί φωταυγῆ νύχτα τοῦ Πάσχα μᾶς ἀποκαλύπτουν τή δόξα τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ θεσπέσιες ψαλμωδίες. Τό μελισσοκέρι πού καίει. Τό θυμίαμα πού εὐωδιάζει. Οἱ λαμπροφορεμένοι λειτουργοί. Τά πρόσωπα τῶν πιστῶν πού λάμπουν ἀπό τήν ἀναστάσιμη χαρά.
.             Στήν κορυφαία τούτη ἑορτή τοῦ Πάσχα, πού ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ὅπου γῆς καί ἄν βρίσκεται, συμμετέχουμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, τά μέλη τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Ἐπικοινωνώντας, λοιπόν, σήμερα μαζί σας, ἐπιτρέψτε μου μαζί μέ τήν ἀναστάσιμη χαρά πού μοιράζομαι μαζί σας νά σᾶς ἐμπιστευθῶ καί τούς ἑόρτιους στοχασμούς μου.

*  *  *

.             Ἐν πρώτοις τί εἶναι, τί σημαίνει γιά μᾶς τούς Χριστιανούς τό Πάσχα; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφοντας πρός τούς Χριστιανούς τῆς Κορίνθου μᾶς παραδίδει ἕνα θαυμάσιο ὁρισμό: «Καί γάρ τό Πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός» (Α´ Κορ. ε´ 7). Ἡ δική μας ἑορτή τοῦ Πάσχα, τό Πάσχα δηλαδή τῶν Χριστιανῶν, συνίσταται στό γεγονός ὅτι θυσιάστηκε γιά χάρη μας ὁ Χριστός.
.             Ὁ Κύριός μας σταυρώθηκε γιά μᾶς καί πέθανε ἐπί τοῦ Σταυροῦ. Τόν θάνατό Του ἀκολούθησε ἡ ἀποκαθήλωση καί ἡ ταφή Του. Καί τήν τριήμερη παραμονή Του στόν τάφο διαδέχτηκε ἡ ἐκ νεκρῶν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Ἔτσι ὁλοκληρώθηκε τό ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Μέ τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός γίνεται τό Πάσχα μας. Μᾶς διαβιβάζει, ὅπως ψάλλουμε, ἀπό τόν θάνατο στή ζωή καί ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό.
.             Δυστυχῶς, πολλοί ἀδελφοί μας Χριστιανοί ἀγνοοῦν (βλ. σχετ.: ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: «ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ» !τή θεμελιώδη αὐτή ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας καί γι᾽ αὐτό παρανοοῦν καί τή σημασία τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Πάσχα γι᾽ αὐτούς εἶναι ν᾽ ἀφήσουν τά σπίτια τους καί τήν καθημερινότητά τους καί νά φύγουν. Νά πᾶνε στά χωριά τους. Νά ταξιδέψουν στό ἐξωτερικό. Νά φτάσουν καί στούς πιό ἀπίθανους ἐξωτικούς προορισμούς.

.             Πάσχα γι᾽ αὐτούς εἶναι τό ψήσιμο τοῦ ὀβελία. Νά φᾶνε χωρίς ὅριο. Νά πιοῦν χωρίς μέτρο. Νά ξεφαντώσουν χωρίς περιορισμούς. Ὁ παχυλός ὑλισμός σέ ὅλο του τό μεγαλεῖο!
.             Κάποιοι ἴσως διαβοῦν καί τό κατώφλι τῆς Ἐκκλησίας γιά νά ἀνάψουν ἕνα κερί καί νά προσκυνήσουν ὅπως-ὅπως τόν Ἐσταυρωμένο. Ἄλλοι θά βρεθοῦν στό πεζοδρόμιο καί θά βλέπουν περίεργα τόν Ἐπιτάφιο νά περνᾶ. Καί οἱ πολλοί κατά τήν τελετή τῆς Ἀναστάσεως τή νύχτα τοῦ Πάσχα θά σταθοῦν κάπου στό δρόμο ἤ στήν πλατεία μέ μιά λαμπάδα στό χέρι. Καί χωρίς καλά-καλά ν᾽ ἀκούσουν τό Χριστός ἀνέστη ἀπό τό θόρυβο τῶν κροτίδων καί τά πυροτεχνήματα, γρήγορα-γρήγορα θά κάνουν μεταβολή γιά νά ἐπιστρέψουν στά σπίτια τους γιά τήν ἀπόλαυση τῆς μαγειρίτσας!
.               Ἔτσι ὅμως ὁ Χριστός εἶναι ὁ μεγάλος ἀπών. Καί τό Πάσχα, ὅπως συνηθίσαμε οἱ πολλοί νά τό γιορτάζουμε, δέν εἶναι τό Πάσχα τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τή σταυρική Του θυσία καί τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του.

*  *  *

.             Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὁρίζοντας ὅτι τό Πάσχα γιά μᾶς τούς Χριστιανούς εἶναι ὁ ἴδιος ὀ Χριστός μας, ὑποδεικνύει καί τό πῶς ὀφείλουμε νά ἑορτάζουμε τήν ἑορτή. Πῶς ἀκριβῶς; «Ὄχι μέ τό παλιό προζύμι, οὔτε μέ προζύμι κακίας καί πονηρίας, ἀλλά μέ ἄζυμα εἰλικρινείας καί ἀληθείας» (Α´ Κορ. ε´ 8).
.             Οἱ ὅροι «ζύμη» καί «ἄζυμα» παραπέμπουν στίς ἰουδαϊκές συνήθειες ἑορτασμοῦ τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα. Στή γραφίδα τοῦ Ἀποστόλου προσλαμβάνουν καινούργιο περιεχόμενο. Ἐκφράζουν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὀφείλουμε νά ἑορτάζουμε πλέον οἱ Χριστιανοί τό δικό μας Πάσχα.

Μέ καθαρή καρδιά. Ἀπαλλαγμένοι ἀπό κάθε εἴδους κακία καί πονηρία. Οἱ Χριστιανοί ἀναγεννημένοι μέ τή χάρη τοῦ Βαπτίσματός μας ἀρνούμαστε πλέον κάθε σχέση μέ τήν ἁμαρτία πού εἶναι ἡ «παλαιά ζύμη». Ἔτσι καί μόνο μποροῦμε ἐπάξια νά συμμετέχουμε στόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα.

Μέ τόν ἀνυπόκριτο, εἰλικρινῆ καί καθαρό τρόπο ζωῆς πού μᾶς διδάσκει τό Εὐαγγέλιο. Ἡ γνήσια χριστιανική μας ζωή —τά «ἄζυμα εἰλικρινείας καί ἀληθείας»— μᾶς ἐπιτρέπει νά ἑορτάζουμε θεάρεστα τό Πάσχα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἑορτασμός μας νά εἶναι μετοχή στή θεία ζωή τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας.

*  *  *

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,
.             Καθὼς τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀτενίζαμε συγκλονισμένοι τόν Κύριό μας ἐπί τοῦ σταυροῦ, ὁ ἱερός ὑμνογράφος μᾶς προέτρεπε :

«Ἄς μή γιορτάσουμε ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, γιατί τό δικό μας Πάσχα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, πού θυσιάστηκε γιά μᾶς.
Ἄς καθαρίσουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε εἴδους μολυσμό καί εἰλικρινῶς ἄς Τόν παρακαλέσουμε: Ἀνάστα, Κύριε, καί σῶσε μας ὡς φιλάνθρωπος πού εἶσαι».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ!

 Μέ θερμές πασχάλιες εὐχές
ὁ Ἐπίσκοπός σας

 † Ο ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ

 ΠΗΓΗ: imns.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ζῌ ΕΝ ΕΜΟΙ ΧΡΙΣΤΟΣ

Ἀπὸ τὰ «ὡραιότερα», ἂν ἐπιτραπεῖ μιὰ τέτοια διατύπωση, ἀποστολικὰ ἀναγνώσματα τὸ σημερινό, τὸ ὁποῖο ἐντάσσεται στὸν κύκλο τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τ. Σταυροῦ. «Προλείανε τὸ ἔδαφος» κατὰ κάποιον τρόπο προηγούμενη ἀνάρτηση ἑνὸς ὕμνου τοῦ Ἁγ. Συμεὼν Ν. Θεολόγου, ποὺ ἐπαναλαμβάνει ποιητικῶς τὸ ἀποστολικὸ βίωμα:
Ἐμβάπτεται γὰρ ὁ νοῦς ἐν τῷ φωτί σου
καὶ λαμπρύνεται καὶ φῶς ἀποτελεῖται
ὅμοιον τῆς δόξης σου, καὶ νοῦς καλεῖται
σὸς ὁ τοιοῦτος ἀξιωθεὶς γενέσθαι,
καὶ νοῦν ἔχειν σὸν τότε καταξιοῦται
καὶ ἓν μετά σοῦ γίνεται ἀχωρίστως.
Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως  ̓Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν  ̓Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.
Zῌ ΕΝ ΕΜΟΙ ΧΡΙΣΤΟΣ
1. Ἡ ἰσχὺς τοῦ Νόμου
Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπολογεῖται ἀπέναντι σὲ πολλοὺς Ἰουδαίους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι ἐγκατέλειψε τὸν ἰουδαϊκὸ Νόμο. Καὶ λέει: Ἐπειδὴ μάθαμε ἀπὸ τὴν προσωπική μας πείρα ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὴν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστό, κι ἐμεῖς πιστεύσαμε σ’ Αὐτὸν γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται στοὺς Ψαλμούς, μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλὰ ἐὰν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ συνεπῶς ἐμεῖς ποὺ τὸν ἀφήσαμε ἁμαρτήσαμε, τότε γεννιέται τὸ ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστὸς μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία, ἀφοῦ μᾶς ὤθησε νὰ ἀφήσουμε τὸν Νόμο; Μὴ συμβεῖ νὰ ποῦμε μιὰ τέτοια βλασφημία. Διότι, ἂν ἐκεῖνα ποὺ κατήργησα ὡς ἀνώφελα, αὐτὰ πάλι τὰ τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα, ἀποδεικνύω τὸν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος ποὺ ἄφησα τὸ Νόμο· καὶ ἁμάρτησα, ὅταν προτίμησα τὴ σωτηρία ποὺ δίνει ὁ Χριστός. Ὅ́μως δὲν ἁμάρτησα. «Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω». Ἐγὼ μὲ κριτήριο τὸν μωσαϊκὸ Νόμο, ποὺ τιμωρεῖ μὲ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρὸς τὸν Νόμο, γιὰ νὰ ζήσω γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.
Βέβαια ἐμεῖς σήμερα δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τί σήμαινε γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο αὐτὴ ἡ ἐπιλογή του. Ἦταν ἕνας Ἰουδαῖος, ξακουστὸς νομοδιδάσκαλος καὶ τηρητὴς τῶν ἰουδαϊκῶν παραδόσεων. Καὶ τὰ ἐγκατέλειψε ὅλα αὐτά, ἀπαρνήθηκε μιὰ παράδοση αἰώνων καὶ μιὰ νοοτροπία συνυφασμένη μὲ τὴ ζωὴ τοῦ ἔθνους του. Αὐτὸ ὅμως ἦταν ἐπανάσταση γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Καὶ τοῦ στοίχισε τὴν ἴδια του τὴν ζωή.
Καὶ στὸ ἀποστολικὸ αὐτὸ ἀνάγνωσμα τεκμηριώνει τὴν ἐπιλογή του αὐτὴ βασισμένος στὸν ἴδιο τὸν νόμο καὶ κάνοντας κυρίως τὸν ἑξῆς συλλογισμό: Ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν καλός, ἀλλὰ δὲν ἔδινε στοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη νὰ τὸν τηρήσουν. Κι ἐπιπλέον τιμωροῦσε μὲ θάνατο κάθε παραβάτη τῶν ἐντολῶν του. Ποιός ὅμως Ἰουδαῖος θὰ μποροῦσε νὰ τηρήσει ὅλες τὶς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου; Κανείς. Ἄρα λοιπόν, κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ σωθεῖ τηρώντας τὶς διατάξεις αὐτές, καὶ μάλιστα ὅπως τὶς ἑρμήνευαν οἱ νομοδιδάσκαλοι. Σύμφωνα δὲ μὲ τὶς διατάξεις τοῦ Νόμου ἔπρεπε νὰ θανατωθεῖ κάθε παραβάτης του. Ἀφοῦ λοιπόν, λέει ὁ θεῖος Παῦλος, οὕτως ἢ ἄλλως ἦταν χαμένος καὶ καταδικασμένος σὲ θάνατο ὡς πρὸς τὸν νόμο, γιατί νὰ τὸν ἀκολουθεῖ; Γιατί νὰ τηρεῖ τὶς διατάξεις του, ἀφοῦ δὲν θὰ τὸν ὁδηγοῦσαν στὴ σωτηρία; Αὐτὸς ἤθελε πάνω ἀπ’ ὅλα τὴ σωτηρία του, γιὰ νὰ ζεῖ μὲ τὸν Θεὸ αἰωνίως.
2. Ἡ νέα ἐν Χριστῷ ζωή
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια μᾶς περιγράφει μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική του ἐμπειρία τὸ μυστήριο τῆς νέας ἐν Χριστῷ ἐσταυρωμένης καὶ ἀναστημένης ζωῆς. Λέει λοιπόν: Μὲ τὸ Βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι πεθαμένος, δὲν ἔχει πλέον καμία ἰσχὺ γιὰ μένα ὁ Νόμος. Ἔγινα κοινωνὸς τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καὶ τὴ ζωὴ ποὺ ζῶ, τὴν ζῶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν Ἑαυτό του σὲ θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία μου.
Βέβαια εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἐξηγήσει κανεὶς μέσα σὲ λίγες γραμμὲς τὸ μυστήριο τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς ποὺ ζοῦσε ὁ ἀπ. Παῦλος. Ἂς περιγράψουμε ἐδῶ σὲ γενικὲς γραμμὲς κάποια βασικὰ στοιχεῖα της. Γιὰ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος τὴ νέα αὐτὴ ζωή, πρέπει πρῶτα νὰ πεθάνει. Αὐτὸς ὁ θάνατος πραγματοποιεῖται μυστηριακῶς μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Νεκρώνεται ὁ παλιὸς ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας καὶ παίρνει ὁ πιστὸς τὴν ἀπόφαση νὰ ζεῖ μόνο γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὸν Χριστό. Ἀποτάσσεται τὸν σατανὰ καὶ τὰ ἔργα του καὶ συντάσσεται μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὶς ἅγιες ἐντολές του. Μὲ τὸ ἱερὸ Χρίσμα ἐφοδιάζεται μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ εἰσέρχεται σὲ μιὰ νέα ζωή. Τώρα πλέον ἀγωνιζόμενος καθημερινὰ νὰ ζεῖ κατὰ τὸ ἅγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀνανεώνεται καὶ μεταμορφώνεται διαρκῶς καὶ ζεῖ ἐμπειρίες πνευματικὲς καὶ ἅγιες. Κι ἐπειδὴ ὡς ἄνθρωπος ρέπει πρὸς τὴν ἁμαρτία, ἀγωνίζεται καθημερινὰ νὰ τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωσε πρὶν ἀπὸ τὸ ἅγιο Βάπτισμά του. Ἀγωνίζεται δηλαδὴ καθημερινὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων νὰ νεκρώνει μέσα του τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζεῖ μιὰ ζωὴ πλήρους ἀφοσιώσεως στὸν Θεό. Σταυρώνεται ὡς πρὸς τὸν κόσμο, ἀλλὰ ζεῖ γιὰ τὸν Χριστό. Τώρα πιὰ μέσα στὴν ψυχή του δὲν ἐνεργεῖ ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς κυριαρχεῖ στὶς σκέψεις του, στὶς ἐπιθυμίες του, στὶς ἀποφάσεις του, στὰ λόγια του, στὶς ἐνέργειές του. Αὐτὸς ἀκτινοβολεῖ τὸ φῶς του. Καὶ ὁ ἄνθρωπος προγεύεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ τὸν Παράδεισο. Αὐτὴν τὴν ἐμπειρία εἶχαν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Αὐτὸ τὸ ἅγιο βίωμα καλούμαστε νὰ ἀποκτήσουμε καὶ μεῖς. Ἂς ξεκινήσουμε λοιπὸν ἕναν καθημερινὸ ἀγώνα θανάτου καὶ ζωῆς, νεκρώσεως καὶ ἀναστάσεως.
ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2007/01.09.10

, ,

Σχολιάστε

Ο ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

«Ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ;…Λέγει αὐτοῖς· πῶς οὖν Δαβίδ ἐν πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ;» (Ματθ. κβ´ 41-46).
Στὶς συζητήσεις τους μὲ τὸν Χριστό, οἱ ἀντίπαλοί του τοῦ ἔθεταν καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦσαν σὲ ἁγιογραφικὰ καὶ θεολογικὰ θέματα. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις τοῦ Χριστοῦ ἦσαν ἄμεσες καὶ ἀποκαλυπτικές. Οἱ ἀπαντήσεις αὐτὲς μαρτυροῦσαν ἐπίσης καὶ γιὰ τὶς ἑξῆς ἰδιότητες τοῦ Χριστοῦ:
Πρῶτον, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν γνώριζε ἁπλῶς τὶς Γραφὲς (τῆς Π. Διαθήκης), ἀλλ᾽ ὅτι Αὐτὸς ἦταν καὶ τὸ κρυμμένο θεϊκὸ πρόσωπο (ὑποκείμενο) τῆς ἀποκαλυπτικῆς Γραμματείας. Πίσω καὶ μέσα στὰ ἁγιογραφικὰ κείμενα τῆς Π. Διαθήκης κρυβόταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ σὲ μιὰ παρόμοια περίπτωση εἶπε: «Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφάς, …ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ» (Ἰωάν. ε´ 39).
Δεύτερον, ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ ἐνσαρκωθεὶς Λόγος τοῦ Θεοῦ. Στὰ ἁγιογραφικὰ κεἰμενα, ὁ Χριστὸς ἦταν κεκρυμμένος καὶ ἀφανής. Μὲ τὴν Ἐνσάρκωσή Του ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ὁρατὸς καὶ ἐμφανής. «Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν». Ὅταν διαβάζουμε τὰ θεόπνευστα κείμενα τῶν Γραφῶν πρέπει μέσα σ᾽ αὐτὰ καὶ πίσω ἀπ᾽ αὐτὰ νὰ διακρίνουμε τὸ πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τὰ λόγια τῶν Γραφῶν εἶναι «λόγος Χριστοῦ» (Κολ. γ´ 16).Ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ διὰ τῶν Γραφῶν. Πρὶν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνσαρκωθεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση, εἶχε ἐνσαρκωθεῖ, τρόπον τινά, στὰ γράμματα καὶ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Κάπου ἔχει γραφεῖ τὸ ἑξῆς: «Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ μόνο βιβλίο, τοῦ ὁποίου ὁ συγγραφεὺς εἶναι πάντοτε παρών, ὅταν τὸ διαβάζουμε». [Μητροπολ. Ἀχελώου Εὐθυμίου (Στύλιου), 100 Διάλογοι μὲ τὸν Ἰησοῦ, Ἀθῆναι, 2006.]

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ» (Μακαρ. 2)

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η  ΣΤΟΥΣ «ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ».
(τοῦ π. Γ. Β. Μ.)
Ἀδελφοί μου,
Ὁ  Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἐπιλέγει ὡς πρώτη πράξη καὶ ἐνέργεια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τὴν κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν του τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔχει ὡς σκοπὸ ἡ πρόταξη αὐτὴ νὰ ἀντιπαραθέσει ἀπέναντι στὸν παλαιὸ νόμο τοῦ ὄρους Σινᾶ τὸ νέο νόμο τῆς χάριτος. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς γιὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο, ὅπως καὶ γιὰ τὸν Παῦλο, εἶναι ὁ νέος Μωϋσῆς [1] , ποὺ φέρνει στοὺς ἀνθρώπους τὸ δικό του νόμο, τὸ νόμο ἑνὸς νέου Ὄρους πρὸς τὸ δικό του λαό, τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, τὸ νέο Ἰσραήλ.
Γιὰ συνέχεια πατῆστε ἐδῶ: ΕΙΣΑΓ. ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ

, , , , , ,

Σχολιάστε