Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χριστούγεννα

«ΘΕΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ…»

«Θεὸς ἐπὶ γῆς…»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Χριστούγεννα! Ἡ κατὰ σάρκα Γέννησις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἑορτὴ χαρμόσυνη καὶ κοσμοσωτήρια. Ἑορτὴ ποὺ συνεγείρει ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο. Ἑορτάζουμε καὶ πανηγυρίζουμε τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο»· ἔγινε μέσα στὸν χρόνο ἄνθρωπος. Καὶ ἔχοντας ὡς σκηνὴ καὶ ὡς ναὸ ἅγιο τὴν ἀνθρώπινη φύση παρέμεινε μὲ πολλὴ οἰκειότητα μεταξύ μας σὰν ἕνας ἀπὸ μᾶς (Ἰω. α´ 14). Μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο γεγονὸς ἡ θεία ἐνανθρώπηση. Ἐκπληρώνεται πλέον ὁ πανανθρώπινος πόθος τοῦ λυτρωμοῦ.
.             Ὁ Χριστός, ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς Σωτήρας καὶ Λυτρωτής μας, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴ θεία ἐνανθρώπησή Του μᾶς ἀναδημιούργησε καὶ μᾶς ἔδωσε τὴ δυνατότητα τώρα νὰ ζήσουμε νέα ζωή, θεοφιλῆ καὶ θεάρεστη, οὐράνια. Ὁ ἄνθρωπος, ὄντας δοῦλος τῆς ἁμαρτίας, ἐνθαρρύνεται καὶ ἐμψυχώνεται, ὅταν βλέπει ὅτι ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς συγ­καταβαίνει καὶ συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ ὄχι μόνο τοὺς συναναστρέφεται, ἀλλὰ καὶ τοὺς χαρίζει ἄπειρες δωρεές.
.             Χάρη στὴ θεία Του ἐνανθρώπηση βρισκόμαστε μέσα στὴν Κιβωτὸ τῆς σωτηρίας, τὴν Ἐκκλησία μας. Στὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς πίστεώς μας στὸν Χριστὸ καὶ διὰ τοῦ Βαπτίσματός μας καθιστάμεθα ἀδελφοὶ ἑνωμένοι σὲ ἕνα σῶμα. Μὲ τὸ ἀπολυτρωτικὸ καὶ σωτηριῶδες ἔργο Του ὁ Κύριος μᾶς ἐξασφάλισε ὅλες τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴ σωτηρία καὶ τὸν ἁγιασμό μας: Μᾶς ἀποκάλυψε τὸν θεῖο Του λόγο, τὴ μοναδικὴ θεία ἀλήθεια, τὸν ἀλάνθαστο καὶ ἀπλανὴ ὁδηγὸ στὴ ζωή μας, μᾶς χάρισε τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ταυτόχρονα μᾶς χαρίζει καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του. Μὲ τὴ συμμετοχή μας στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας κυκλοφορεῖ μέσα μας τὸ πανάχραντο αἷμα Του. Μέσα στὴν Ἐκκλησία μετέχουμε στὴ θεία ζωή Του. Αὐτὸς εἶναι «Θεὸς σαρκοφόρος καὶ ἡμεῖς ἄνθρωποι πνευματοφόροι… Αὐτὸς ὁ ἀληθινὸς καὶ φύσει Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοὺς πάντας ἡμᾶς φορεῖ, ἵνα οἱ πάντες τὸν ἕνα φορέσωμεν Θεόν»· Ἐκεῖνος μᾶς φοράει ὅλους, ὥστε ὅλοι ἐμεῖς νὰ φορέσουμε Ἐκεῖνον, τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό (Μέγας Ἀθανάσιος, ΒΕΠΕΣ 33, 226).
.             Χριστούγεννα. «Μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον. Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α´ Τιμ. γ´ 16). Πῶς ἐφανερώθη; Εὐδόκησε ὁ Θεὸς Πατήρ, συνήργησε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος μέσα ἀπὸ τὰ πανάγια σπλάχνα τῆς Ὑπεραγίας Θεο­τόκου. «Ὁ Πατὴρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο· καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα». Καὶ πραγματοποιήθηκε ἔτσι ὁ ἀπώτατος, ὁ ὕψιστος καὶ τελικὸς σκοπὸς τῆς Δημιουργίας: νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος κατὰ Χάριν θεός. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέγα μυστήριο. Διότι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ σ᾿ αὐτὸ ἀποσκοποῦσε, στὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἂς εὐγνωμονοῦμε λοιπὸν τὸν Δημιουργό μας, διότι μᾶς ἀγάπησε τόσο πολύ, ὥστε ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ χάρη μας. Μᾶς ἀγάπησε! Ἄφησε τὴ δόξα Του καὶ ἦρθε ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ στὴ γῆ μας. Ἦρθε! «Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν…»

 

Σχολιάστε

«ΕΝΗΝΘΡΩΠΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΜΕΘΥΣΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ»

ΠΟIΜΑΝΤΟΡIΚΗ ΕΓΚΥΚΛIΟΣ
Χριστουγέννων 2019
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου  Ἱεροθέου
ΠΗΓΗ: parembasis.gr
ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση στοὺς ἀνθρώπους σὲ ὅλους τους αἰώνας, ἄλλαξε τὸν ροῦ τῆς ἀνθρωπότητος, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι Τὸν ἀγάπησαν καὶ θυσιάσθηκαν γι᾽ Αὐτόν. Ἐπίσης, ὑμνωδοί, ποιητές, ἁγιογράφοι, θεολόγοι, διδάσκαλοι, μουσικοὶ ἐμπνεύσθηκαν ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ καὶ συνέθεσαν διάφορα ἔργα, καὶ ἀκόμη συνθέτουν. Ἐκπλήσσεται κανεὶς ἀπὸ τοὺς ὕμνους καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν ἁγίων, ποὺ προέρχονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ Τὸν ἀγάπησαν πολύ.
.               Αὐτὴν τὴν ἁγιασμένη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων θὰ ἤθελα νὰ σᾶς παρουσιάσω μιὰ θαυμαστὴ εἰκόνα, τὴν ὁποία χρησιμοποιεῖ καὶ ἀναπτύσσει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ἀδελφὸς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἕνας μεγάλος Πατέρας τοῦ 4ου αἰῶνος μ.Χ.
.              Ἑρμηνεύει ἕνα στίχο ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «Ἆσμα Ἀσμάτων», στὸ ὁποῖο φαίνεται ἡ νύμφη νὰ λέγη στὸν νυμφίο της: «Βότρυς τῆς κύπρου ἀδελφιδός μου ἐμοί, ἐν ἀμπελῶσιν Ἐγγαδδὶ» (Ἆσμα Ἀσμάτων, α´ 14), ποὺ σημαίνει «ὁ ἀγαπημένος μου εἶναι σταφύλι ποὺ ἀνθίζει στὸν ἀμπελώνα στὸ Ἐγγαδδί», δηλαδὴ στὸ εὔφορο χωράφι.
.                  Στὸ χωρίο αὐτὸ γίνεται λόγος γιὰ ἀμπελώνα καὶ γιὰ τσαμπὶ σταφυλῆς. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἑρμηνεύοντας τὸ χωρίο αὐτὸ ἀναφέρεται σὲ ἄνθος, σὲ σταφύλι καὶ σὲ οἶνο-κρασί, τὰ ὁποῖα προσφέρονται ἀπὸ τὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι ὁ Νυμφίος σὲ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ εἶναι νύμφη Του.
.                Ἑρμηνεύει ὅτι διπλὴ εἶναι ἡ εὐχαρίστηση ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ σταφύλι. Ἡ μιὰ εὐχαρίστηση εἶναι αὐτὴ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ ἄνθος, τὸ ὁποῖο χαροποιεῖ τὴν ὄσφρηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν εὐωδία, καὶ ἡ ἄλλη εἶναι ὁ ὥριμος καρπός, ποὺ εὐχαριστεῖ τὸν ἄνθρωπο εἴτε μὲ τὴν βρώση τοῦ σταφυλιοῦ εἴτε μὲ τὴν χαρὰ τοῦ οἴνου στὰ γεύματα.
.                    Ἡ εἰκόνα αὐτὴ τῆς προσφορᾶς τοῦ σταφυλιοῦ, ὡς ἄνθους, ὡς καρποῦ καὶ ὡς οἴνου προσαρμόζεται ἄριστα στὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, ὅπως ὁ Ἴδιος τὸ εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα» (Ἰω. ιε´ 5). Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του δὲν ἐμφανίζεται τὸ ἴδιο σὲ ὅλους τοὺς ἄνθρωπους, ἀφοῦ ὁ καθένας Τὸν δέχεται μὲ διαφορετικὸ τρόπο, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος ἀποκαλύπτει στὸν καθένα μὲ διαφορετικὸ τρόπο τὴν σοφία, τὴν ἡλικία καὶ τὴν Χάρη Του, ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεσή του.
.               Ἔτσι, ὁ Χριστὸς φαίνεται στοὺς ἄνθρωπους «ἢ νηπιάζων ἢ προκόπτων ἢ τελειούμενος», δηλαδὴ ἀποκαλύπτεται ὡς νήπιος, ὡς ὥριμος καὶ ὡς τέλειος. Ὁ Χριστός, ὅταν εὐωδιάζη ὡς ἄνθος μὲ τὴν Γέννησή Του, δίνει τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύση ὁ ἄνθρωπος τὸ σταφύλι καὶ ὅταν τρώγεται ὡς σταφύλι μὲ τὸ Πάθος Του, ὑπόσχεται τὴν μελλοντικὴ ἀπόλαυση τοῦ οἴνου. Ἡ νύμφη, δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Χριστό, τοποθετεῖ στὴν καρδιά του τὸ ἄρωμα, ποὺ θὰ φέρη καρπό, καὶ κατὰ τὸ πάθος, ὅταν θὰ ἀγωνισθῆ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναβλύση τὸν οἶνο.
.                   Τὸ Γαδὶ (Ἐγγαδδί), δηλαδὴ τὸ εὔφορο χωράφι ποὺ ἀναπτύσσεται ἡ ἄμπελος, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ εὔφορο χωράφι εἶναι καὶ ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο τὸ θέλημά του συμφωνεῖ μὲ τὸν νόμο τοῦ Κυρίου καὶ τὸν μελετᾶ ἡμέρα καὶ νύκτα. Σὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ὁ σπόρος γίνεται δένδρο ἀειθαλὲς καὶ δίνει καρπὸ στὸν κατάλληλο καιρό. Καὶ αὐτὸ τὸ κλῆμα, ὁ Χριστός, φυτεύεται στὸ βάθος τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν κάνει νὰ ὀσφραίνεται τὴν εὐωδία Του, νὰ γεύεται τὴν βρώση Του καὶ νὰ μεθᾶ ἀπὸ τὸν οἶνο.
.              Ἀπὸ ὅσα εἴπαμε καταλαβαίνουμε ὅ,τι, ὅπως στὴν ἀνθρώπινη γνώση ὑπάρχουν διάφοροι βαθμοί, ἔτσι καὶ στὴν θεία γνώση ὑπάρχουν διαδοχικοὶ βαθμοί. Πρῶτα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται τὸν Χριστὸ ὡς εὐῶδες ἄνθος, ἔπειτα ὡς δυνατὴ καὶ εὐχάριστη βρώση, ποὺ τὸν τρέφει καὶ ἔπειτα ὡς οἶνον ποὺ τὸν μεθᾶ πνευματικά. Ἑπομένως, ὡς Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἀναπτυσσόμαστε πνευματικά, νὰ αἰσθανόμαστε ποικιλοτρόπως τὸν Χριστό. Νὰ μὴ μένουμε στὴν γνώση τῆς νηπιακῆς καὶ παιδικῆς ἡλικίας, δηλαδὴ νὰ μὴν εἴμαστε νήπιοι πνευματικὰ ποὺ θὰ χαιρόμαστε μόνον μὲ τὴν εὐωδία τοῦ ἄνθους, ἀλλὰ νὰ προοδεύουμε μέχρι νὰ αἰσθανθοῦμε τὸν Χριστὸ ὡς εὐχάριστο σταφύλι καὶ δυνατὸν οἶνο, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Προφητάνακτος Δαυὶδ «καὶ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου» (Ψαλμ. 103, 15).
.          Μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν προοπτικὴ πρέπει νὰ βλέπουμε τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τὴν Γέννησή Του ὡς ἀνθρώπου, καὶ ἔτσι νὰ ἑορτάζουμε τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Ὁ Χριστὸς δὲν προσφέρεται γιὰ νὰ μᾶς κάνη χαρούμενους γιὰ μιὰ ἢ λίγες ἡμέρες, οὔτε ἐνηνθρώπησε γιὰ νὰ θεσπίση μιὰ κοσμικὴ ἑορτή, ἀλλὰ προσφέρεται σὲ ὅλους μας, γιὰ νὰ γίνη διαδοχικὰ εὐωδία τοῦ ἄνθους, εὔχυμο σταφύλι καὶ δυνατὸς οἶνος, γιὰ νὰ μᾶς μεθύση πνευματικά. Ἡ Ἐκκλησία θέλει Χριστιανοὺς ποὺ νὰ φθάσουν μέχρι τὴν πνευματικὴ μέθη, δηλαδὴ τὴν μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό.
.              Ἂν ζοῦμε ἔτσι, τότε ἡ ψυχή μας ὡς νύμφη τοῦ Οὐρανίου Νυμφίου θὰ τοῦ λέη: «Βότρυς τῆς κύπρου ἀδελφιδός μου ἐμοί, ἐν ἀμπελῶσιν Ἐγγαδδί».

, ,

Σχολιάστε

ΣΚΟΠΟΣ τῆς ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ἡ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας εἶναι ἡ Ἐνσάρκωση, κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε ἐξ ἀρχῆς γιὰ τὴν θέωση. Καὶ ἡ Ἐνσάρκωση εἶναι ἡ πραγματοποίηση τῆς θεώσεως στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

 

«Τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ ὅτι ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος, ἀπεκαλύφθη πλήρως μόνον στὴν Ἐνσάρκωση. Διότι ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ἀπ’ ἀρχῆς νὰ γίνη σὰν τὸν Χριστό, δηλαδὴ ἔπρεπε νὰ γίνη κατὰ Χάριν Θεός. Νὰ φθάση στὸ καθ’ ὁμοίωσιν. Ἐνεργείᾳ τὸ κατ’ εἰκόνα σημαίνει ὁμοίωση μὲ τὸν Χριστὸ κατὰ τὴν εὐσπλαγχνία. Ὁπότε, ὁ ἄνθρωπος ὡς μιμητὴς πλέον τοῦ Χριστοῦ γίνεται καὶ ἐκεῖνος εἰκόνα τοῦ Πατρὸς κατὰ Χάριν μετέχων τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ὅταν κάποιος φθάση στὴν θέωση (δηλαδὴ στὸ καθ’ ὁμοίωση), τότε γίνεται κατὰ Χάριν Χριστός, δηλαδὴ κατὰ Χάριν Θεός».

Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου, «Ἐμπειρικὴ Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ι. Ρωμανίδη», τόμ. Β΄. σελ. 149.

 

, ,

Σχολιάστε

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019 «Γεννήθηκε γιά νά ἑνώσει στό Πρόσωπό Του μαζί μέ τήν θεία φύση καί τήν ἀνθρώπινη φύση».

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

1. Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, ἑορτάζουμε τήν πιό μεγάλη ἑορτή τῆς πίστης μας. Σήμερα ἑορτάζουμε τά Χριστούγεννα. Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδάκι, αὐτό δέν ὑπῆρχε πρωτοῦ νά γεννηθεῖ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅμως, πού σήμερα ἑορτάζουμε τήν γέννησή Του, ὑπῆρχε πρό πάντων τῶν αἰώνων. Πρίν νά γεννηθεῖ ἀπό τήν Παναγία Μητέρα Του, γεννήθηκε προαιώνια ἀπό τόν ἄναρχο Πατέρα Του. Καί γιατί γεννήθηκε καί ἀπό τήν Παναγία; Γεννήθηκε γιά νά ἑνώσει στό Πρόσωπό Του μαζί μέ τήν θεία φύση, πού εἶχε σάν Θεός, νά ἑνώσει καί τήν ἀνθρώπινη φύση, πού ἔλαβε ἀπό τήν Παναγία. Καί ἔπρεπε νά γίνει αὐτό, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, γιατί ὁ Θεός ἔπλασε ἀπό τήν ἀρχή τόν ἄνθρωπο, γιά νά ἑνωθεῖ μαζί Του. Θέωση τήν λέγουμε τήν ἕνωση αὐτή. Καί οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, τούς ὁποίους ἐπικαλούμαστε, ἔγιναν θεούμενοι.

2. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀδελφοί μου, πού σήμερα ἑορτάζουμε τήν γέννησή Του ἀπό τήν Παναγία, ἦρθε ἀνάμεσά μας καί μᾶς ἔδειξε τόν τρόπο, πῶς πρέπει νά ζοῦμε γιά νά γίνουμε θεούμενοι. Ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, ἔζησε ἀνάμεσά μας μέ ΑΓΑΠΗ. Παρηγοροῦσε τούς πονεμένους καί θλιμμένους, ἔτρεφε τούς πεινασμένους, πλησίαζε τούς ἁμαρτωλούς ὄχι γιά νά τούς καταδικάσει, ἀλλά γιά νά τούς σώσει. Καί ἡ ἐντολή πού ἄφησε στούς ἰδικούς Του ἦταν ἡ ἐντολή τῆς ΑΓΑΠΗΣ. «Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», τούς εἶπε (βλ. Ἰω. 15,17). Ἄν λοιπόν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ, ἄν εἴμαστε χριστιανοί, ὅπως λεγόμαστε, ἄν γιορτάζουμε πραγματικά Χριστούγεννα, πρέπει, ἀδελφοί μου, νά ζοῦμε μέ ἀγάπη πρός τούς ἄλλους. Ἀγάπη σημαίνει νά χαιρόμαστε στήν χαρά τοῦ ἄλλου καί νά συλλυπούμαστε στόν πόνο του. Ἀγάπη σημαίνει αὐτό πού περισσεύει νά τό δίνουμε στήν χήρα καί στό ὀρφανό, στόν πτωχό καί τόν πεινασμένο. Καί ἀγάπη σημαίνει νά μήν κατηγοροῦμε κανένα, ἔστω καί ἄν τόν βλέπουμε καί νά ἁμαρτάνει ἀκόμη. Πάντα πρέπει νά ἔχουμε ἕνα λόγο συμπάθειας γιά τόν ἄλλο καί γιά τόν ἁμαρτωλό, γιά νά ἔχει καί ὁ Θεός συμπάθεια καί σέ μᾶς, γιατί ὅλοι μας εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ἔνοχοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ.

3. Ἡ ἄλλη ἐντολή πού μᾶς ἔδωσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀδελφοί, μέ τήν ὁποία ζοῦμε πραγματικά Χριστούγεννα, εἶναι τό νά τελοῦμε τήν θεία Λειτουργία. «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν», μᾶς εἶπε (βλ. Α´ Κορ. 11,24). Καί ἡ θεία Λειτουργία γίνεται γιά νά βγεῖ ὁ ἱερεύς ἔξω κρατῶντας τό ἅγιο Ποτήριο καί νά πεῖ στούς πιστούς: Ἐλᾶτε νά κοινωνήσετε! «Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε»! Πρέπει νά κοινωνοῦμε, ἀδελφοί χριστιανοί! Καί νά κοινωνοῦμε συχνά. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς τό εἶπε καθαρά: «Ἐάν μή φάγετε τήν Σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίετε αὐτοῦ τό Αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς» (βλ. Ἰω. 6,53). Ὅταν δέ κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τότε πετυχαίνουμε αὐτό πού εἶπα στήν ἀρχή, ὅτι ὁ Χριστός σαρκώθηκε καί ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά ἑνώσει τήν θεία φύση μέ τήν ἀνθρώπινη φύση. Ναί, παίρνοντες μέσα μας τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μέ τήν θεία Κοινωνία, γινόμαστε –ἀνάλογα μέ τήν καθαρότητά μας –γινόμαστε «θεοφόροι» , γιατί παίρνουμε μέσα μας τόν Θεό. Γινόμαστε «χριστοφόροι», γιατί παίρνουμε μέσα μας τόν Χριστό.

4. Χριστιανοί μου! Ἐγώ ὁ Ἀρχιερεύς τοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ τούς ἄλλους συμπρεσβυτέρους συλλειτουργούς μου Ἱερεῖς Σᾶς εὐχόμαστε καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα ὅμως δέν σημαίνει ἕνα καλό φαγητό – καί αὐτό βέβαια θά τό ἀπολαύσετε –, ἀλλά καλά Χριστούγεννα, σημαίνει νά νοήσουμε τόν σκοπό, γιά τόν ὁποῖο γεννήθηκε ὁ Χριστός. Καί τόν σκοπό αὐτό τόν πετυχαίνουμε ἐφαρμόζοντας στήν ζωή μας αὐτά τά δύο πού σᾶς εἶπα παραπάνω. Νά ζοῦμε μέ ἀγάπη ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλο καί νά πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στήν θεία Λειτουργία, κοινωνώντας συχνά τά ἄχραντα Μυστήρια, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Χρόνια σας πολλά!

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

, , ,

Σχολιάστε

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις…»

Καλὰ Χριστούγεννα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 2019η ἐπέτειος τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζεται ἀπὸ κάποιους συμπατριῶτες μας ὡς νὰ ζοῦν κατ’ ἐκείνη τὴ νύχτα τῆς Βηθλεὲμ παρέα μὲ τὸν Ἡρώδη. Ἀγνοοῦν τὸ κοσμοϊστορικὸ γεγονὸς καὶ τὸ ἀντιμετωπίζουν προκλητικῶς ἀδιάφορα ἕως ἐχθρικά. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ παρουσία Του χαλάει τὴν ὑποτιθέμενη ἰσχύ τους, τὴ βολή τους, τὸ ἰδεολογικὸ καὶ κοινωνικὸ κατεστημένο, στὸ ὁποῖο ἀνήκουν.
.             Τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἀποδεικνύουν οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ στέλνουν, πολιτικοί, ἑταιρεῖες, σωματεῖα, φίλοι καὶ φίλες. Οἱ περισσότερες δὲν εὔχονται γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ ἀορίστως «Καλὲς γιορτές», κατὰ τὸ «Season greetings». Πολλὲς ἔχουν ὡς θέμα ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ ἕναν εὐτραφῆ χαμογελαστὸ γέροντα, προϊὸν προωθήσεως προϊόντων πολυεθνικῆς ἑταιρείας. Ἡ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων κατάντησε ἕνα κοσμικὸ φολκλορικὸ γεγονός: Ρεβεγιόν, φῶτα, τουαλέτες, ξενύχτι, χαρτοπαίγνιο. Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις.
.             Ἡ κατάργηση τῶν εὐχῶν γιὰ τὰ Χριστούγεννα ἐντάσσεται σὲ δύο ρεύματα
.           Τὸ πρῶτο εἶναι αὐτὸ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς νέας ἐποχῆς. Ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι μία παγκόσμια ἡμέρα, ὅπως οἱ ἄλλες παγκόσμιες ἡμέρες, ποὺ ὁ ΟΗΕ ἔχει καθιερώσει καὶ ποὺ τὴν γιορτάζουν χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι, ἄθεοι καὶ βουδιστές, ἰνδουιστὲς καὶ σιντοϊστές… Οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἦταν παγανιστικὴ ἑορτὴ ποὺ τὴν υἱοθέτησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ τώρα εἶναι ὁ καιρός, ποὺ οἱ νεοπαγανιστὲς παίρνουν τὴ ρεβάνς… Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, στὸ τρέχον τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Le monde des Religions» ὑπάρχει ἀφιέρωμα μὲ τίτλο: «Χριστούγεννα – Πῶς μία παγανιστικὴ ἑορτὴ ἔγινε χριστιανική. Καὶ ἀντιστρόφως»…
.             Τὸ δεύτερο ρεῦμα εἶναι τῶν ὀπαδῶν τοῦ καταναλωτικοῦ ὑλισμοῦ. Αὐτῶν, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση, κατὰ τὴν ἀντίληψη τοῦ ἄφρονος πλουσίου τῆς παραβολῆς.
.             Στὶς μέρες μας ἐπιζοῦν κάποια δυτικῆς προέλευσης χριστιανικὰ σύμβολα, ποὺ ἀντιμετωπίζονται ὡς μουσειακὰ ἀντικείμενα, ἀποστεωμένα ἀπὸ κάθε πνευματικότητα. Συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν λόγῳ τῆς δύναμης τῆς Παράδοσης, ποὺ πάντως καὶ αὐτή, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἐξασθενεῖ καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν τυποποιημένη συνήθεια. Θυμίζουμε μερικά: Τὸ ἔλατο, οἱ μπάλες πάνω σὲ αὐτό, τὸ γκί, οἱ γιρλάντες, ὁ φωτισμός. Συνεχίζονται καὶ οἱ ἀνταλλαγὲς δώρων, ποὺ παλιότερα στὴν Ἑλλάδα γίνονταν τὴν Πρωτοχρονιά.
.             Ὅμως ὑπάρχουν καὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ γιορτάζουν συνειδητὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀκολουθώντας τοὺς Μάγους καὶ τοὺς ποιμένες, ποὺ ἀντιλαμβάνονται τὴ σημασία τοῦ γεγονότος, ποὺ ἐκτιμοῦν τὸ θαῦμα τῆς Ἱστορίας: Αὐτὸ τὸ Βρέφος δημιούργησε τὸν Χριστιανικὸ Πολιτισμὸ στὴ λογοτεχνία, στὴ ζωγραφική, στὴν ἀρχιτεκτονική, στὴ μουσική, στὴν πνευματική, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή. Ὅ,τι κφράζει σήμερα τς χριστιανικς κοινωνίες τ φείλουμε στν γεννημένο σν αριο Θεάνθρωπο. Ἀκόμα καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀθεΐα ἐκφράζονται ὡς ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς κουλτούρας. Γιατί Ἐκεῖνος δίδαξε τὴν πραγματικὴ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ καὶ τὴν ἀντίστοιχη εὐθύνη. Πλὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐδεὶς ἄλλος ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐλευθερία στὸν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς, ἀναγνωρίζοντας τὴν προσφορά Του στὴ ζωή μας, εὐχόμαστε σὲ ὅλες καὶ σὲ ὅλους ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.-

 

 

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2019

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2019

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί,
προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.             Φθάσαντες τήν μεγάλην ἑορτήν τῶν Χριστουγέννων, δοξολογοῦμεν ἐν ὕμνοις καἰ ᾠδαῖς πνευματικαῖς τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους κενώσαντα ἑαυτόν καί τήν ἡμετέραν σάρκα ἀναλαβόντα Κύριον, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἐκ τῆς «δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου» καί ἀνοίξῃ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Παραδείσου τάς πύλας. Ἀγάλλεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, βιοῦσα λειτουργικῶς τό ὅλον μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, προγευομένη τῆς δόξης τῆς ἐσχατολογικῆς Βασιλείας καί δίδουσα χριστοπρεπῶς τήν καλήν μαρτυρίαν τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἀγάπης ἐν τῷ κόσμῳ.
.                   Ὁ «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» χαρακτήρ τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον δέν τήν ἀποκόπτει ἀπό τήν ἱστορικήν καί τήν κοινωνικήν πραγματικότητα, ἀλλά ἐμπνέει καί ἐνδυναμώνει τήν μαρτυρίαν αὐτῆς. Οὕτως, ἡ Ἐκκλησία, ἐν ἀναφορᾷ πάντοτε πρός τόν αἰώνιον προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου, διακονεῖ τάς ὑπαρξιακάς ἀνάγκας αὐτοῦ, ἐπιχέει, ὡς ὁ Καλός Σαμαρείτης, «ἔλαιον καί οἶνον» ἐπί τάς πληγάς, καθισταμένη ὁ «πλησίον» παντός «ἐμπεσόντος εἰς τούς ληστάς» (πρβλ. Λουκ. ι´, 25 – 37), ἰωμένη τάς συγχρόνους «ἀσθενείας τοῦ πολιτισμοῦ», φωτίζουσα τάς διανοίας καί τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. Ἡ πνευματικότης, ὡς παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν ζωήν τῶν πιστῶν, σημαίνει μαρτυρεῖν ἔργῳ καί λόγῳ περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος καί δέν ἔχει σχέσιν μέ ἄγονον ἐσωστρέφειαν. Τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ζωῆς χορηγός, πηγή ἀγαθότητος, νομή χαρισμάτων, ζωή καί φῶς. Ὁ χριστιανός εἶναι φλεγόμενος ἄνθρωπος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος καί φιλοκαλικός, δραστήριος καί δημιουργικός.
.                   Τό Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων ἀκούεται καί ἐφέτος εἰς ἕν πολιτισμικόν περιβάλλον, ὅπου ὑψίστη ἀξία θεωρεῖται τό «ἀτομικόν δικαίωμα». Ὁ ἑαυτοκεντρισμός καί ἡ φενάκη τῆς αὐτοπραγματώσεως μειώνουν τήν κοινωνικήν συνοχήν, ἐξασθενίζουν τό φιλάλληλον πνεῦμα καί τήν ἀλληλεγγύην καί ἐργαλειοποιοῦν τάς διανθρωπίνας σχέσεις. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμός καί ἡ ἐκκοσμίκευσις βαθύνουν τό ὑπαρξιακόν κενόν καί ὁδηγοῦν εἰς συρρίκνωσιν τῶν δημιουργικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νά ἀγνοήσῃ τάς ἐξελίξεις αὐτάς, τάς συνεπείας τῶν ὁποίων ὑφίστανται πρωτίστως οἱ νέοι, μέ ὄχημα τάς σαγηνευτικάς μηχανάς τοῦ τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ καί τάς παντοειδεῖς ὑποσχέσεις «ψευδῶν παραδείσων». Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016) ἐκάλεσε μετ᾿ ἐμφάσεως τούς νέους «νά συνειδητοποιήσουν ὅτι εἶναι φορεῖς τῆς μακραίωνος καί εὐλογημένης παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ταυτοχρόνως δέ καί οἱ συνεχισταί αὐτῆς», νά συμμετέχουν ἐνεργῶς εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, «νά διαφυλάσσουν θαρραλέως καί νά καλλιεργοῦν μέ δυναμισμόν τάς αἰωνίους ἀξίας τῆς Ὀρθοδοξίας διά νά δίδουν τήν ζείδωρον χριστιανικήν μαρτυρίαν» (Ἐγκύκλιος, § 8 καί 9).
.                   Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, στοιχοῦντες τῇ προτροπῇ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί μέ ἀναφοράν εἰς τήν πρόσφατον ἐκλογήν καί ἐγκατάστασιν τῶν νέων Ἀρχιεπισκόπων Ἀμερικῆς, Αὐστραλίας καί Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεταννίας εἰς τάς τρεῖς μεγάλας Ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐν τῇ Διασπορᾷ, ἀνακηρύσσομεν τό ἔτος 2020 «ἔτος ποιμαντικοῦ ἀνακαινισμοῦ καί ὀφειλετικῆς μερίμνης διά τήν νεολαίαν», καλοῦντες σύμπαντα τόν καθ᾿ ἡμᾶς ἱερόν κλῆρον καί τόν χριστεπώνυμον λαόν εἰς συμμετοχήν καί εἰς στήριξιν τῆς ἐνθέου ταύτης προσπαθείας.
.                   Ἀποβλέπομεν εἰς τήν ἀνάπτυξιν μιᾶς «διαλεγομένης Ποιμαντικῆς» μέ φαντασίαν καί ὅραμα, μέ ἀκλόνητον πίστιν εἰς τήν ἀείρυτον χάριν τοῦ Θεοῦ καί μέ ἐμπιστοσύνην εἰς τήν δύναμιν τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ προσωποκεντρική αὐτή Ποιμαντική ὀφείλει νά στρέφῃ τούς νέους ἀπό τό «ζητεῖν τά ἑαυτῶν» καί τό «ἑαυτοῖς ἀρέσκειν», εἰς τήν «οὐ ζητοῦσαν τά ἑαυτῆς» ἀγάπην καί εἰς τό «ἀρέσκειν Θεῷ», ἀπό τά «ἀγαθά» εἰς τό «Ἀγαθόν», ἀπό τό «πολλῶν δεῖσθαι» εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία», συμβάλλουσα εἰς τήν ἀνάδειξιν τῶν χαρισμάτων ἑκάστου ἐξ αὐτῶν. Ὁ ἀληθῶς ἐλεύθερος ἑαυτός γεννᾶται διά τῆς προσφορᾶς τοῦ ἑαυτοῦ μας.
.           Βάσις διά τήν ἀφύπνισιν τῆς χριστιανικῆς συνειδήσεως παραμένει καί σήμερον ἡ βίωσις καί ἡ κατανόησις τοῦ νοήματος τῆς χριστιανικῆς λατρείας, τοῦ κοινοτικοῦ, εὐχαριστιακοῦ καί ἐσχατολογικοῦ χαρακτῆρος της. Οἱ νέοι πρέπει νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι σωματεῖον χριστιανῶν ἀλλά «Σῶμα Χριστοῦ». Καλοῦμεν τόν ἀνά τήν οἰκουμένην ἱερόν κλῆρον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας εἰς μίαν «κενωτικήν» ποιμαντικήν κινητοποίησιν. Δέν θά ἀναμένωμεν νά ἔλθουν οἱ νέοι καί αἱ νέαι πρός ἡμᾶς, ἀλλά πορευόμεθα ἡμεῖς πρός αὐτούς, ὄχι ὡς κριταί ἀλλά ὡς φίλοι, μιμούμενοι τόν «ποιμένα τόν καλόν», ὅς «τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτων» (Ἰωάν. ι´, 11). Ὁ ποιμήν εὑρίσκεται πάντοτε ἐν ἐγρηγόρσει καί ἐπιφυλακῇ, γνωρίζει τάς ποιμαντικάς ἀνάγκας τῶν νέων καί τόν κοινωνικόν των περίγυρον καί δρᾷ ἀναλόγως.
.                   Ἡ ποιμαντική του παρέμβασις ἀντλεῖ ἔμπνευσιν καί κατεύθυνσιν ἀπό τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, προσφέρουσα εἰς τούς νέους ὄχι ἁπλῶς «βοήθειαν», ἀλλά τήν «ἀλήθειαν» τῆς ἐλευθερίας, «ἧ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν» (Γαλ. ε´, 1).
.                   Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, προσκυνοῦντες μετ᾿ εὐλαβείας τό Θεῖον Βρέφος τῆς Βηθλεέμ, εὐχόμεθα πᾶσιν ὑμῖν, ἐκ τοῦ πανεόρτου Φαναρίου, εὐλογημένον τό Ἅγιον Δωδεκαήμερον καί εὔκαρπον τόν ἐπί θύραις νέον σωτήριον ἐνιαυτόν, ἐπικαλούμενοι ἐφ᾿ ὑμᾶς τήν ἀείζωον χάριν καί τό μέγα ἔλεος τοῦ συγκαταβάντος τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ «Θεοῦ μεθ᾿ ἡμῶν».

Χριστούγεννα ‚βιθ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΕΠΕΔΗΜΗΣΕΝ ΕΟΡΤΗ» (Δ. Νατσιός)

Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Πλησίασε κάποτε ἕνας Εὐρωπαῖος, ἕνας Φράγκος, τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιῶργο Σεφέρη, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων: «Μά, πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα, τοῦ Θεμιστοκλῆ ; Ἀπάντησε ὁ ποιητής: «Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ μᾶς μίλησε ἑλληνικά, ποὺ προσευχήθηκε ἑλληνικά, ποὺ μᾶς νανούρισε μὲ παραμύθια γιὰ τὸν Ὀδυσσέα, τὸν Ἡρακλῆ, τὸν μαρμαρωμένο βασιλιὰ καὶ τὸν Παπαφλέσσα, ποὺ ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιὰ τὴν βασιλόπιτα καὶ ἔνιωθε τὴν ψυχή της νὰ βουρκώνει τὴν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστὰ στὸ ξόδι τοῦ νεκροῦ Θεανθρώπου».
.       Βαθιὰ θεολογικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ ποιητῆ. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόσοι ἀπὸ μᾶς μποροῦν νὰ δώσουν σήμερα τὴν ἴδια ἀπόκριση.
.            Χριστούγεννα: «Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ καὶ τὴν οἰκουμένην εὐφροσύνης ἐπλήρωσεν. Ἑορτὴ ἡ τῶν ἁπάντων ἀκρόπολις, ἡ πηγὴ καὶ ἡ ρίζα τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν δι᾽ ἧς ὁ οὐρανὸς ἠνεώχθη, πνεῦμα κατεπέμφθη, τὰ διεστῶτα ἡνώθη, τὸ σκότος ἐσβέσθη, τὸ φῶς ἔλαμψεν, οἱ δοῦλοι γενόνασιν ἐλεύθεροι, οἱ ἐχθροὶ υἱοί, οἱ ἀλλότριοι κληρονόμοι…».
.             Εἶναι λόγια του ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ ἐχθροί, λέει ὁ ἅγιος, χάρις στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γίναμε υἱοί. Ὅμως τὰ τελευταῖα χρόνια ἐγκαταλείψαμε τὸν πατρικὸ οἶκο καὶ περιπλανιόμαστε στὶς Λόντρες καὶ τὰ Βερολίνα.
.             Ἄλλους ἡ στείρα προγονολατρία, ἄλλους ἡ ξενομανία καὶ ὁ ἄκρατος πιθηκισμός, ἄλλους ὁ παρασιτικὸς καταναλωτισμὸς καὶ τὸ διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μᾶς ὁδήγησαν στὴν περιφρόνηση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ θησαυροῦ, τῆς παράδοσης τῆς Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό.
.             Μίας οἰκονομικῆς κατάρρευσης καὶ κρίσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα. Ἡττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε τὸ ρωμαίικο ἦθος. Τὸ ἦθος αὐτὸ εἶναι ἡ «ἔντιμος πενία» τοῦ Παπαδιαμάντη, τὸ καθαρὸ μέτωπο τῶν γονέων μας, τὸ δόξα τῷ Θεῷ τῶν παππούδων μας, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο τοῦ λαοῦ μας. Ἡττηθήκαμε, μὰ ὁ πόλεμος δὲν χάθηκε. «Ἡμεῖς νικῶμεν, νικώντων τῶν ἄλλων». (ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας).
.           Ρώτησαν ἕναν ἁγιορείτη μοναχό. Γέροντα ἡ κρίση θὰ περάσει; Καὶ αὐτὸς ἀπάντησε: «Δυστυχῶς παιδί μου θὰ περάσει». Τὰ ὁλονύχτια ρεβεγιόν, τὰ πανάκριβα δῶρα, τὰ διακοποδάνεια, τὸ φάγωμεν, πίωμεν δὲν εἶναι Χριστούγεννα. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς τῆς ταπεινῆς φάτνης, ἄλλα μᾶς διδάσκει.
.             «Τιμήσατε τὸν Θεὸν πλέον τῆς συνηθείας», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ κρίση εἶναι καὶ εὐκαιρία νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μας, στὴν ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία μας, νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ ξαναγίνουμε Ρωμιοί. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος Δήμ. Καμπούρογλου. Πίσω, ὄχι ὡς στεῖρος συντηρητισμός, ἀλλὰ ὡς ἀναζήτηση τῆς πηγῆς ἐξ ἧς ρέει τὸ ὕδωρ τὸ ἁλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον, ὁ Χριστός. Καί, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, πολλὰ ρουσφέτια ζητήσαμε ἀπὸ διάφορους τὰ προηγούμενα χρόνια. Γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους μόνο ἕνα ρουσφέτι μᾶς ἐπιτρέπεται.«Ταῖς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς». Τὴν μεσιτεία, τὸ «πνευματικὸ ρουσφέτι» τῆς Θεομάνας μας, ἂς ζητήσουμε γονυπετῶς.
.             Ἡ Παναγία μας εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Διαβάζω τὴν ἀφήγηση τοῦ Γάλλου ἰησουίτη, περιηγητή Richard στὰ μέσα τοῦ 17αἰ., γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ὑπόδουλων Ρωμηῶν.
.       «Πολλὲς φορὲς ἀπορῶ πῶς κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώση ἡ χριστιανικὴ πίστη στὴν Τουρκία καὶ πῶς ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα ἑκατομμύρια Ὀρθόδοξοι. Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νέρωνος, τοῦ Δομητιανοῦ καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔχει ὑποστεῖ ὁ Χριστιανισμὸς διωγμοὺς σκληρότερους ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία… Καὶ ὅμως οἱ Ἕλληνες εἶναι εὐτυχισμένοι ποὺ παραμένουν χριστιανοί. Νομίζω πὼς αὐτὸ ὀφείλεται στὴ λατρεία ποὺ τρέφουν στὴν Παναγία… Σὲ ὅλα τὰ σπίτια βλέπεις εἰκόνες τῆς Παναγίας. Εἶναι ὁ φρουρὸς ἢ καλύτερα ἡ νοικοκυρὰ τοῦ σπιτιοῦ. Σ᾽ αὐτὴν τὴν εἰκόνα στρέφουν τὸ βλέμμα, ὅταν τοὺς συμβεῖ κάτι κακό, ἱκετεύοντας τὴ βοήθειά της. Σ᾽ αὐτὴν ἀπευθύνονται γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸ Θεό, ἂν μὲ τὴ δική της μεσολάβηση ἔλθει κάτι καλὸ στὸ σπιτικό τους… Ὁ ἴδιος διαπίστωσα μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση εὐγλωττία καὶ συγκίνηση μιλοῦν στὶς οἰκογενειακές τους κουβέντες γι’ αὐτὴ τὴ βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τόμ. 10, Ἀθήνα 1974, σ. 150).
.             Στὰ σχολεῖα, ἂς ἀφήσουν οἱ δάσκαλοι τὶς «Φρικαντέλες τὶς μάγισσες, ποὺ μισοῦν τὰ κάλαντα καὶ διώχνουν τὰ σκουπιδόπαιδα ποὺ τὰ ψέλνουν» (βιβλίο γλώσσας Ε´ Δημοτικοῦ, α´ τεῦχος, σελίδα 26-27), τὶς «συνταγὲς μαγειρικῆς» κι ἂς συλλαβίσουν στοὺς μαθητὲς τους τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας. Νὰ τοὺς μάθουν καὶ κάποιο «τραγούδι τοῦ Θεοῦ», ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ καὶ ὁ μπάρμπα-Ἀλέξανδρος ὁ Παπαδιαμάντης, τὸ ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων, τὸ ἐξαίσιο κοντάκιον «Ἡ Παρθένος σήμερον». Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ «ξεμουχλιάσουν» οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας. (Ἐκπαίδευση ποὺ βγάζει «Ρωμανούς», ἐγωτικὰ μειράκια, μοσχοαναθρεμμένα ἀπὸ ἀξιολύπητους γονεῖς, «κατάλληλα» γιὰ τὸ παρανοϊκὸ κράτος).
.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες οἱ μασκαράδες τῆς τηλεοπτικῆς κερδεμπορίας, βάλθηκαν νὰ μαγαρίσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς βρωμοδιαφημίσεις τρισάθλιων παιχνιδιῶν. Ἀντὶ γιὰ τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἄνοιξαν τὰ σπήλαια τοῦ θεοῦ μαμωνᾶ τῆς κατανάλωσης.
.             «Τέτοια μασκαριλίκια βλέπουν κι ἀκοῦνε τὰ παιδιά μας, κι ἡ ψυχή τους πλάθεται “ἑλληνοπρεπῶς”…. Κακόμοιρη Ἑλλάδα! Ἄλλες φορὲς παίδευες τὸν κόσμο κι ἔκανες παιδιά σου τοὺς ξένους. Μὰ τώρα ἀπόμεινες ἄκληρη, γιατί καὶ τὰ δικά σου παιδιὰ δὲν θέλουνε νὰ σὲ ξέρουνε», βροντοφωνάζει ὁ Κόντογλου.
.              Ἂς προσθέσω καὶ τὰ προφητικά, ἀπὸ τὸ 1849, λόγια τοῦ περίφημου Μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου, ποὺ ἔχουν διαχρονικὴ καὶ ἑτεροχρονικὴ ἰσχύ. Ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος στιγματίζει τοὺς Εὐρωπαίους, τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως, ὅπως τοὺς ὀνομάζει, δηλαδὴ τοὺς παράνομους καὶ πονηροὺς Εὐρωπαίους, ὡς τοὺς κύριους αἴτιους κάθε «κρίσης» καὶ γράφει: (Περιέχεται σὲ ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε, τὸ 2013,  ἡ ἐξαιρετικὴ καθηγήτρια Μαρία Μαντουβάλου, στὴν Ι. Μ. Ὁσίου Νικοδήμου –κάστρο πραγματικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δεσπόζει στὸ ὄρος Πάϊκο τοῦ ν. Κιλκὶς– κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης). «Ὁ υἱὸς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως εἶναι ὁ ὑπερόπτης, ὁ ἐπηρμένος, ἀλαζονικὸς καὶ ὑπερφίαλος ἀπατεώνας καὶ χλευαστὴς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ δραστηριοποιεῖται, μὲ ὕπουλες κινήσεις, ὥστε νὰ ἀνεβάζει σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ νὰ ἐπιβραβεύει μὲ ἀνταμοιβὲς ἄτομα τῆς ἀπάτης καὶ τῆς διαφθορᾶς. Δὲν ἀναπτύσσει δραστηριότητα μόνο γιὰ νὰ ψηφίζονται νόμοι ὀλεθριότατοι, ποὺ προκαλοῦν καταστροφή, φθορὰ καὶ ἀφανισμό, ἀλλὰ φροντίζει κρυφὰ μὲ ὕπουλες σκέψεις, μηχανορραφίες καὶ δολοπλοκίες νὰ καθιερώνονται πολιτικὰ συστήματα γιὰ τὴν ἀπονέκρωση καὶ τὸν πλήρη μαρασμὸ τῆς γεωργίας, τῆς κτηνοτροφίας, τῆς βιομηχανίας, τῆς ναυτιλίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, ὥστε μὲ τὴν γενικὴ ἔνδεια, τὴν ἔλλειψη τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων, τὴ φτώχεια καὶ τὴν πλήρη καταστροφή, οἰκονομικὴ καὶ ἠθική, αὐτῶν ποὺ ἐπιβουλεύεται καὶ σκευωρεῖ σὲ βάρος τους, νὰ μπορεῖ ὁ δόλιος νὰ ἐνεργεῖ, ὥστε νὰ καταδυναστεύεται ὁ λαός, ἐνῶ αὐτὸς ὑποκρίνεται τὸν φίλο καὶ σύμμαχο προκειμένου νὰ διορθώσει τὰ ἐπικείμενα δεινά, τὶς ἐπαπειλούμενες συμφορὲς καὶ δραστηριοποιεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ φέρνει χρεωκοπία στὰ ταμεῖα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ὕπουλα καὶ δόλια, ὥστε νὰ ἐπιβραβεύονται καὶ νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ταμεῖο τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτες τοῦ ἐπιβουλευόμενου λαοῦ πολλὰ ὄργανα τῆς προδοσίας».

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΟ ΠΑΛΑΤΙ

ΤΟ ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΟ ΠΑΛΑΤΙ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2211, 15.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Ἕνας στάβλος μέσα σ᾽ ἕνα ὑγρὸ καὶ σκοτεινὸ σπήλαιο. Μία φάτνη ποὺ χρησίµευε γιὰ τὴν τροφὴ τῶν ζώων. Ἡ πλέον ἀκατάλληλη κατοικία γιὰ κάθε ἄνθρωπο, πολὺ περισσότερο γιὰ ἕνα νεογέννητο Βρέφος. «Τί γὰρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; … »1. Κι ὅµως! Σ᾽ αὐτὸν τὸν πάµπτωχο καὶ ἀφιλόξενο τόπο γεννήθηκε ὁ Θεός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ ἦλθε στὸν κόσµο καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἀλλάξει τὸν κόσµο καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Ἐκεῖ στὴ Βηθλεὲµ ἄλλαξαν ὅλα τὰ δεδοµένα. Μέσα στὸν φτωχικὸ στάβλο «διέλαµψεν ὁ τῆς θεότητος πλοῦτος»2, καὶ τὸ κατασκότεινο σπήλαιο ἔγινε ὁλόλαµπρο παλάτι!
.                 Πολὺ ἐκφραστικὰ τὸ περιγράφει ὁ ἱερὸς ὑµνογράφος στὸ Ἀπολυτίκιο τῆς παραµονῆς τῶν Χριστουγέννων: Ὅταν ἔφτασε ὁ καιρὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, δὲν ὑπῆρχε πουθενὰ τόπος, γιὰ νὰ µείνει ἡ Παρθένος καὶ νὰ γεννήσει τὸ θεῖο Βρέφος. Μόνο ἕνα σπήλαιο βρέθηκε γιὰ κατάλυµα. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ φτωχικὸ σπήλαιο ἀποδείχθηκε ὁλόλαµπρο παλάτι γιὰ τὴ Βασίλισσα Κόρη, τὴν Ὑπερευλογηµένη Θεοτόκο «ἀλλ᾽ ὡς τερπνὸν παλάτιον τὸ σπήλαιον, τῇ Βασιλίδι ἐδείκνυτο»3.
.                 Πῶς εἶναι ὅµως δυνατὸν τὸ σπήλαιο νὸ χαρακτηρίζεται «τερπνὸν παλάτιον», δηλαδὴ παλάτι µὲ ὅλες τὶς ἀνέσεις; … Ἀφοῦ ὁ στάβλος καὶ τὰ ζῶα, ἡ ὑγρασία καὶ ἡ δυσοσµία, τὸ πρόχειρα σπάργανα καὶ τὸ ἀχυρένιο στρῶµα συνθέτουν μιὰ ἐντελῶς διαφορετικὴ εἰκόνα, μιὰ εἰκόνα φτώχειας καὶ ἐξαθλίωσης; γιὰ ποιό παλάτι μιλᾶµε; …
.                 Κι ὅµως! Ὁ ἱερὸς ὑµνογράφος δὲν κάνει λάθος, οὔτε ὑπερβάλλει, ὅταν ὀνοµάζει τὸ σπήλαιο παλάτι. Φωτισµένος ἀπὸ τὸ θεῖο Πνεῦµα βλέπει πίσω ἀπὸ τὰ φαινόµενα. Στὸ πρόσωπο τοῦ νεογέννητου Βρέφους ἀναγνωρίζει τὸν µοναδικὸ Βασιλέα τοῦ κόσµου, τὸν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Δίπλα Του βλέπει νὰ παραστέκει σεµνὴ Βασίλισσα, ἡ Παναγία Μητέρα Του. Καὶ τὴν ἴδια ὥρα πλήθη Ἀγγέλων, ὡς τιµητικὴ συνοδεία, νὰ ὑµνοῦν ἀκατάπαυστα τὸν Ὕψιστο Βασιλέα: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ…». Καὶ ὡς ἀφοσιωµένοι ὑπήκοοι νὰ καταφθάνουν εὐλαβεῖς προσκυνητὲς οἱ Ποιµένες καὶ οἱ Μάγοι ποὺ προσφέρουν τὰ πολύτιµα δῶρα τους.
Πράγµατι, ἐκείνη τὴ νύχτα στὸ ἀνήλιαγο σπήλαιο τῆς Βηθλεέµ, ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης κι ἔγινε τὸ σπήλαιο οὐρανός, ἡ ἀγκαλιὰ τῆς Παρθένου θρόνος χερουβικὸς καὶ ἡ φάτνη «χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος Θεός»4, δηλαδὴ τόπος στὸν ὁποῖο καταδέχθηκε ν᾽ ἀνακλιθεῖ ὁ ἀχώρητος Θεός.
.                 «Εἶδες πλοῦτον ἐν πενίᾳ πoλλῇ;», ἐρωτᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος. Εἶδες πόσος πλοῦτος κρύβεται μέσα σὲ τόσο μεγάλη φτώχεια; … «Ὦ πενία, πλούτου πηγή! ὦ πλοῦτε ἄµετρε, πενίας πρόσχηµα φέρων!»5. Πράγµατι, θαυµάζει κανεὶς τὴ φτώχεια αὐτὴ ποὺ ἔγινε πηγὴ πλούτου. Ἀπορεῖ µὲ τὸν ἀµέτρητο πλοῦτο τῆς θεότητος ποὺ κρύφτηκε μέσα στὸ φτωχικὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέµ.
.                 Ἂς γνωρίζετε, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, «δι᾽ ὑµᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑµεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε»6. Ἐνῶ, δηλαδή, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ –λόγῳ τοῦ ἀπείρου μεγαλείου τῆς θεότητός Του– ἦταν πλούσιος, ἔγινε γιὰ σᾶς φτωχός. Φόρεσε τὴ φτωχὴ ἀνθρώπινη φύση κι ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνετε ἐσεῖς πλούσιοι πνευµατικὰ µὲ τὴ φτώχεια Ἐκείνου.
.                 Ναί! Ἔγινε φτωχὸς γιὰ νὰ µᾶς κάνει πλούσιους! Γεννήθηκε στὴ φάτνη καὶ τὴν ἔκανε ὁλόλαµπρο παλάτι. Καὶ περιµένει νὰ γεννηθεῖ καὶ στὴ δική µας ψυχή, γιὰ νὰ τὴ μεταµορφώσει. Νὰ τὴ λαµπρύνει µὲ τὰ πλούσια δῶρα Του: τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας, τὴ θαλπωρὴ τῆς ἀγάπης Του, τὴν Χάρι τῆς ἀφέσεως τῶν ἁµαρτιῶν, τὴ λύτρωση καὶ τὴ σωτηρία.
.                 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ψυχή µας εἶναι χειρότερη κι ἀπὸ στάβλο ζώων. Γεµάτη ἀπὸ ἀκάθαρτα πάθη καὶ κακὲς ἐπιθυµίες. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι εἴµαστε ἐντελῶς φτωχοὶ καὶ ἐνδεεῖς. Δὲν ἔχουµε τίποτε δικό µας, γιὰ νὰ τὸ προσφέρουµε στὸ θεῖο Βρέφος, γιὰ νὰ φιλοξενήσουµε μέσα µας τὸν νεογέννητο Χριστό.
.                 Ἐλπίζουµε ὅµως στὴν ἀγάπη Του, ποὺ φανερώθηκε µὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του. Καταφεύγουµε στὸ ἄπειρο ἔλεός Του. Καὶ µὲ εἰλικρινῆ μετάνοια ζητοῦµε νὰ συγχωρήσει τὶς ἁµαρτίες µας καὶ νὰ ἔλθει νὰ κατοικήσει στὴν ταπεινὴ ψυχή µας, ποὺ προετοιµάζεται νὰ δεχθεῖ τὴν ὑψίστη δωρεὰ τῆς Θείας Κοινωνίας:
.                 Κύριε ὁ Θεὀς µου … «ὡς κατεδέξω ἐν σπηλαίῳ καὶ φάτνῃ ἀλόγων ἀνακλιθῆναι, οὕτω κατάδεξαι καὶ ἐν τῇ φάτνῃ τῆς ἀλόγου µου ψυχῆς, καὶ ἐν τῷ ἐσπιλωµένῳ µου σώµατι εἰσελθεῖν»7. Ὅπως καταδέχθηκες νὰ ἀνακλιθεῖς στὸ σπήλαιο καὶ στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ζώων, ἔτσι νὰ καταδεχθεῖς νὰ εἰσέλθεις στὴ φάτνη τῆς ἄµυαλης ψυχῆς µου καὶ στὸ ἀκάθαρτο σῶµα µου. Ναί, Κύριε, ἔλα νὰ ἀνακλιθεῖς στὴν ψυχή µου, γιὰ νὰ κάνεις καὶ τὴ δική µου ὕπαρξη ὁλόλαµπρο παλάτι, ὅπου θὰ λάµπει καὶ θὰ ἀστράφτει ἡ δόξα τῆς θεότητός Σου!

——————————

1. Ὑπακοὴ (Τροπάριον) Ὄρθρου Χριστουγέννων.
2. ὅ.π.
3. Προεόρτιον Ἀπολυτίκιον 24ης Δεκεµβρίου («Ἀπεγράφετό ποτε … »).
4. Ὄρθρος Χριστουγέννων, Εἱρµὸς θ´ Ὠδῆς.
5. PG 56, 392.
6. Β´ Κορ. η´ 9.
7. Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόµου, Ἀκολουθία Θείας Μεταλήψεως, Εὐχή γ´.

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2210, 01.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ ἄνθρωπος! Χῶμα τῆς γῆς, «ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ». Σὰν τὸ χορτάρι ἡ ζωή του, σὰν τὸ λουλούδι τοῦ ἀγροῦ ἀνθίζει. Ἔπειτα, ἕνα ἁπλὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου… καὶ χάνεται, «καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ» (Ψαλ. ΡΒ´ [102] 15, 16).
.              «Χθιζοὶ γάρ ἐσμεν» (Ἰὼβ η´9). Χθεσινοὶ εἴμαστε. Κάποια στιγμὴ ὁ κύκλος τῆς ζωῆς θὰ σβήσει.Ἕνα πετραδάκι στὸν ὠκεανὸ τῶν καιρῶν. Στὸν 21ο αἰώνα, στὸ ἔτος 2019. Καὶ περιμένουμε Χριστούγεννα. Περιμένουμε;
.             Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, θὰ φώναζαν:
–Ἀκοῦστε, ἄνθρωποι! Ποιοί εἶστε; Ποῦ εἶστε; Τί περιμένετε; Περιμένετε;
.               Γυρίστε πίσω!… Κοιτάξτε στὸ βάθος, στρέψτε τὸ βλέμμα σας ἐκεῖ καὶ τότε. Ἐκεῖ… Στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ! Τότε… Στὴν πρώτη αὐγὴ τοῦ κόσμου!
.             Τότε ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ δημιουργοῦ φλεγόμενο τὸ βέλος τῆς φλογερῆς Του ἀγάπης. Μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἔρθει κάποτε ὁ Λυτρωτής, θὰ τσακίσει τὸ κεφάλι τοῦ φιδιοῦ, θὰ δώσει τὴν χαρὰ στὸν κόσμο. Δεῖτε τὸ βέλος νὰ σκίζει σφυρίζοντας τὸν ἄνεμο, νὰ διασχίζει τὰ ἀτέλειωτα χρόνια, νὰ προσπερνάει αἰῶνες καὶ χιλιετίες, νὰ σημαδεύει τὴν ἱστορία μηνώντας: Ἔρχεται!
.               Κοιτάξτε πίσω! Μὴ σᾶς τρομάζουν ὑψωμένοι θρόνοι, οἱ προτομὲς τῶν αὐτοκρατόρων, οἱ ἐκθαμβωτικὲς φάλαγγες τῶν στρατευμάτων τους. Τὸ βέλος ἐκεῖνο ξέσχισε τὰ σπλάχνα τους, διαπέρασε τὰ πανύψηλα τείχη τους, θέρισε τὶς φάλαγγες, συνέτριψε τοὺς ἀγέρωχους θρόνους.
.               Σὲ κάθε κάστρο ποὺ ἔπεφτε, φώναζε: Ἔρχεται! Στὰ συντρίμμια κάθε θρόνου ἔγραφε: «Ἔρχεται»! Καὶ τότε κάθε σκληρὴ καὶ ἀλύγιστη προτομὴ ἔσκυβε ταπεινὰ καὶ ψιθύριζε κι αὐτή: «Ἔρχεται»!
.               Ὅμως δίπλα σὲ κάθε ἐρειπωμένο τεῖχος, κοντὰ σὲ κάθε συντετριμμένο θρόνο, πλάϊ σὲ κάθε ἐξαίσιο βασιλικὸ πτῶμα ἕνας ψίθυρος ἀκουγόταν: «Πότε, Κύριε;».
.               Τὰ χρόνια περνοῦσαν, οἱ αἰῶνες διαδέχονταν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, οἱ χιλιετίες σὰν παραλάμβαναν τὴν σκυτάλη ἄκουγαν: «Ἔρχεται»! Μὰ ὅταν τὴν παρέδιδαν προσεύχονταν τρεμουλιαστά: «Πότε Κύριε;».
.               Ἦταν ἡ περίοδος τῆς μεγάλης ἀναμονῆς. Τῶν Ἑβραίων μὰ καὶ ὅλων τῶν λαῶν. Διότι, ὅπως εἶχε προφητεύσει ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ὁ ἐρχόμενος θὰ ἦταν λιοντάρι· «καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν. μθ΄[49]10). Λιοντάρι ποὺ τὸ περίμεναν ὅλοι οἱ λαοί.
.               Πόσες γενιές, πόσοι ἄνθρωποι, πόσα ἔθνη!… Ὅλοι ἀνάμεσα στὴν βεβαίωση τοῦ φλεγόμενου βέλους: «Ἔρχεται»! Καὶ στὸ πονεμένο ἐρώτημα: «Πότε, Κύριε;».
.               Μέχρι τὴν νύχτα ἐκείνη ποὺ τὸ βέλος σφηνώθηκε σὲ μία σπηλιά. Ὁ χρόνος τῆς ἀναμονῆς συμπυκνώθηκε. Λυγίζοντας τοὺς οὐρανοὺς μέσα ἀπὸ τὰ πανάγια σπλάχνα τῆς ὑπερευλογημένης Μαριάμ, κλαυθμύρισε ὁ Ἀναμενόμενος στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Αὐτός, ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων.
.               Πόθοι, προσδοκίες, ἀναμονὴ αἰώνων καὶ χιλιετιῶν, ἀναπαάθηκαν στὴν φάτνη! Τὴ μία καὶ μοναδική! Καὶ εἶπαν: Ἦρθες ἐπιτέλους! «Ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς»!
.               Δύο χιλιετίες μετά, στὸ κατώφλι δραματικῶν, καθὼς φαίνεται, ἐξελίξεων, στεκόμαστε οἱ ἄνθρωποι, οἱ πιστοὶ χριστιανοί, καὶ προσμένουμε Χριστούγεννα. Ἀπ᾽ τὴν μεγάλη τῶν χιλιετιῶν ὣς σὲ μία μικρή, λίγων μονάχα ἡμερῶν, ἀναμονή.
.               Προσμένουμε. Μέσα σὲ θόρυβο πολύ, σὲ ἐντυπώσεις φανταχτερές, μὲ τὰ τηλέφωνα στὰ χέρια, μὲ τὰ αὐτιά, τὴν ἀκοὴ νὰ εἶναι στραμμένη στοῦ κόσμου τούτου τὴν ὀχλοβοή. Καὶ ἡ γιορτὴ κάπου ἐκεῖ στὸ βάθος τῶν θορύβων ξεχασμένη, μέσα στὰ φῶτα τὰ πολύχρωμα χαμένη.
.               Χῶμα τῆς γῆς, «χθιζοί ἐσμεν», λουλούδια τοῦ ἀγοριοῦ, σκιά, μία πέτρα, λίγοι κύκλοι μὲς στὸν μεγάλο ὠκεανὸ τῶν ἀδυσώπητων καιρῶν. Τοῦ χρόνου, τέτοιον καιρὸ ποῦ θά ᾽μαστε; Ἂν εἴμαστε, ἂν θὰ προσμένουμε Χριστούγεννα καὶ πάλι, δὲν γνωρίζουμε. Σκιὰ ἡ ζωή μας, «ὡσεὶ χόρτος» οἱ ἡμέρες μας.
.               Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, τοῦτο ἴσως θὰ ἔλεγαν σὲ ἐμᾶς:
– Ἦρθε ὁ μεγάλος ἀναμενόμενος!
.               Ἦρθαν, ἔφτασαν γιὰ μία χρονιὰ ἀκόμη τὰ Χριστούγεννα. Λίγες ἡμέρες μεγάλης ἀναμονῆς. Μεγάλης ὄχι χρονικῶς, ἀλλὰ διότι μεγάλο εἶναι καὶ ἀσύλληπτο τὸ γεγονός: Ἦρθε ὁ Θεὸς κοντά μας! Εἶναι κοντά μας! Χριστούγεννα!
.               Ἑτοιμαστεῖτε λοιπὸν στὶς λίγες μέρες τῆς μεγάλης τούτης ἀναμονῆς. Γιὰ νὰ γιορτάσετε ἀληθινὰ Χριστούγεννα ἐφέτος.
.               Γιὰ νὰ γεμίσει μὲ χαρά, μὲ αἰώνια χαρὰ ἡ ζωή σας.
.               Νὰ μὴν πεθάνετε ποτέ!

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ–4

Ο τρες γεννήσεις το ησο Χριστο

Μέρος Δ´

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Στεργίου Ν. Σάκκου,
Καθηγ. Πανεπ. Θεσσαλονίκης,
«Ὁ Θεὸς στὴ γῆ μας»,
ἔκδ. Δ´, ἐκδ. Ο.Χ.Α. «Ἀπολύτρωσις», Θεσ/νίκη 2005,
σ. 102 ἑπ.

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ–1

Μέρος Β´: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ–2

Μέρος Γ´: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ–3

2. Πῶς ἀναγεννιόμαστε

.         Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἀποχαιρετοῦσε τοὺς μαθητές του λίγο πρὶν τὸ πάθος, τοὺς εἶπε πὼς θὰ τοὺς στείλη τὸν Παράκλητο, ὁ ὁποῖος «παρ’ ὑμῖν μένει καὶ ἐν ὑμῖν ἔσται» (Ἰω. ιδ´ 17), ποὺ τώρα εἶναι κοντά σας, ἀλλὰ τότε θὰ εἶναι μέσα σας. Αὐτὸς ὁ Παράκλητος ἐπιτελεῖ τὴν τρίτη ἐν Πνεύματι γέννησι τοῦ Χριστοῦ μέσ’ στὴν καρδιά μας. Αὐτὸς ἑνώνεται μαζί μας καὶ φέρνει στὸν κόσμο ἕνα νέο Χριστό, τὸν ἀναγεννημένο ἑαυτό μας. Ἀλλὰ πῶς μᾶς ἐπισκέπτεται ὁ Παράκλητος;
.         Ἡ πρώτη μας συνάντησι μαζί του γίνεται μὲ τὴν πίστι. Ἡ πίστι ἀνοίγει τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς, γιὰ νὰ μπῆ μέσα ὁ Κύριος. Ἡ πίστι τὸν ὑποδέχεται, ὑποτάσσει τὶς καρδιὲς μας σ’ αὐτὸν καὶ γεννᾶ μέσα τους θερμὸ ἐνδιαφέρον καὶ δυνατὸ πόθο γιὰ νὰ τὸν πλησιάσουν. Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν πρωταρχικὴ προϋπόθεση τοῦ «κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν ἐν ταῖς καρδίαις», λέει ὁ Παῦλος (Ἐφ. γ´ 17). Χρειάζεται, ὅμως, καὶ ἡ ἀγάπη, γιὰ νὰ μείνη μέσα μας ὁ Κύριος καὶ νὰ μᾶς κάνη ναό του καὶ θυσιαστήριό του. «Ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν», καταθέτει ὁ Ἰησοῦς (Ἰω. ιδ´ 23). Γιὰ νὰ στερεωθῆ ἡ πίστι μας καὶ νὰ αὐξηθῆ ἡ ἀγάπη, μᾶς βοηθᾶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ θεῖος λόγος, τὸ κήρυγμα καὶ ἡ διδασκαλία, κατοικεῖ πλούσια μέσα μας, τότε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, σφηνώνει ὄχι ἁπλῶς ἀνάμεσά μας, ἀλλὰ μέσα στὰ σπλάγχνα μας. Μᾶς καλλιεργεῖ μυστικὰ καὶ μᾶς ἑτοιμάζει γιὰ τὴ τέλεια ἕνωσή μας μὲ τὸν Θεό.
.           Ἀλλὰ ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπὶ τέλους συντελεῖται μέσα μας ἡ γέννησι τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τὸ μυστήριο. Ὁ Κύριος τὸ δήλωσε ἀπερίφραστα· «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰω. ϛ´ 56). Ἔρχεται, χτυπᾶ τὴν πόρτα μας καὶ ὅταν τοῦ ἀνοίξουμε, μᾶς κάνει αὐτὸς τὸ τραπέζι. Αὐτός, ὁ ζητιάνος τῆς σωτηρίας μας, φέρνει τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του νὰ μᾶς θρέψη καὶ νὰ μᾶς κάνη εὐτυχισμένους. Μᾶς καλεῖ νὰ συνδειπνήσουμε, διότι «ἀληθῶς ἡ σάρξ του ἐστὶ βρῶσις, καὶ ἀληθῶς τὸ αἷμα του ἐστὶ πόσις» (Ἰω. ϛ´ 55). Τότε γιορτάζουμε ἀληθινὰ Χριστούγεννα, ὅταν μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ πίστι καὶ μὲ ἀγάπη μεταλαμβάνουμε τὰ ἄχραντα μυστήρια καὶ ἀναγεννιόμαστε μαζὶ μὲ τὸν νεογέννητο Χριστό.

3. Ἡ σημασία τῆς ἀναγεννήσεως

.               Χωρὶς αὐτὴ τὴν τρίτη γέννησι οὔτε ἡ πρώτη ἀΐδια γέννησι οὔτε ἡ δεύτερη ἱστορικὴ ἐνσάρκωσι τοῦ Χριστοῦ ἔχουν κανένα νόημα καὶ καμία ἀξία γιὰ μᾶς, ὅσο σπουδαία καὶ μεγάλα κι ἂν εἶναι. Αὐτὴ θ’ ἀξιοποιήση τὰ δῶρα τους, διότι αὐτὴ θὰ κάνη προσωπικό μας σωτήρα τὸν Χριστό, θὰ ἰδιοποιήση τὸ ἔργο του γιὰ τὴν σωτηρία μας.
.         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α´ Τιμ. δ´ 10). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦλθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σώση ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, δὲν σώζονται, ὅμως, ὅλοι· σώζονται μόνο οἱ πιστοί. Ἡ σωτηρία ποὺ ἔφερε ὁ Χριστός, εἶναι ἀντικειμενική. Γιὰ νὰ γίνη ὑποκειμενική, γιὰ νὰ σωθῆ ὁ καθένας, πρέπει νὰ πιστέψη. Ὁ Χριστὸς μὲ τὸν ἐρχομό του στὸν κόσμο ἄνοιξε τὴν πύλη τῆς ζωῆς, ἔστρωσε τὸ τραπέζι τῆς χαρᾶς, ἔφερε τὰ φάρμακα τῆς σωτηρίας. Γιὰ νὰ θεραπευτῆ ὁ ἄρρωστος ἄνθρωπος, γιὰ νὰ χορτάση, γιὰ νὰ σβήση τὴ δίψα του, εἶναι ἀνάγκη νὰ καθίση καὶ νὰ φάη στὸ τραπέζι, νὰ πιῆ ἀπὸ τὴν πηγή, νὰ δεχθῆ τὰ φάρμακα. Διαφορετικά, παραμένει ὅπως καὶ πρὸ Χριστοῦ στὴ φθορὰ καὶ κατρακυλάει στὸν θάνατο. Στὴν περίπτωση, ὅμως, αὐτὴ δὲν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νὰ κατηγοροῦμε τὸν Χριστό.
.           Στὰ παλιὰ χρόνια οἱ ληστὲς συνήθιζαν, ὅταν ἤθελαν νὰ σκοτώσουν δύο ἀνθρώπους, νὰ σκοτώνουν τὸν ἕνα, καὶ τὸν ἄλλο νὰ τὸν δένουν ζωντανὸ μὲ τὸ πτῶμα πρόσωπο μὲ πρόσωπο, καὶ νὰ τὸν ἀφήνουν ἔτσι μέχρι νὰ πεθάνη. Φαντασθεῖτε τὴ δυστυχία τοῦ ζωντανοῦ, ποὺ πέθαινε ἕναν ἀργὸ καὶ φρικιαστικὸ θάνατο. Μὲ πόση σπουδὴ θὰ τινάζονταν μακριὰ ἀπὸ τὸ πτῶμα, ἂν κάποιος τὸν ἐλευθέρωνε! Κι ὅμως στὴν περίπτωσί μας οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀγκαλιάζουν καὶ σφίγγουν μὲ τὰ χέρια τους τὸ πτῶμα τοῦ θανάτου καὶ μετὰ τὴν ἐλευθερία ποὺ χάρισε ὁ Χριστός!
.         Τὸ παράδειγμα μᾶς βοηθᾶ νὰ βγάλουμε ὠφέλιμα συμπεράσματα. Εἶναι δυνατὸν νὰ εἴμαστε εἰδωλολάτρες καὶ μετὰ τὴν γέννησι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰω. α´ 9). Φωτίζονται ὅσοι τὸ δέχονται· οἱ ἄλλοι μένουν στὸ σκοτάδι, στὴν ἀπιστία, στὴν πλάνη, στὴν διαφθορά.
.             Καὶ τὸ ἄλλο συμπέρασμα· φοβερὸ ἡ τύφλωση, κακὸ ἡ ἀρρώστια, τραγικὸ ἡ σκλαβιά. Γιὰ σκεφθῆτε, ὅμως, πόσο χειρότερη εἶναι ἡ κατάστασι νὰ εἶναι κανεὶς τυφλὸς καὶ νὰ νομίζη ὅτι βλέπει, νὰ εἶναι ἄρρωστος καὶ νὰ μὴ τὸ ξέρη, νὰ εἶναι σκλάβος καὶ νὰ πιστεύη ὅτι εἶναι ἐλεύθερος! Αὐτὸ συμβαίνει μὲ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ λεγόμενου χριστιανικοῦ κόσμου. Εἶναι εἰδωλολάτρες, προσκυνοῦν εἴδωλα καὶ ξόανα, λατρεύουν θεοὺς καὶ θεές, ζοῦν στὴν πλάνη καὶ στὴν ἀπιστία, κατοικοῦν στὰ μνήματα τοῦ θανάτου, ἔχουν ὅλα τὰ γνωρίσματα τῆς ἔκφυλης ζωῆς, καὶ ὅμως, νομίζουν, ὅτι εἶναι χριστιανοί, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἀντίχριστοι. Εἶναι, ὅμως, χωρὶς Χριστό!
.             Ὤ, νὰ μπορούσαμε νὰ νιώσουμε βαθειὰ μέσα μας ὅτι ἡ γέννησι τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς ὄχι μόνο τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ τῆς δικῆς μας ζωῆς! Ὁ ἐρχομός του δὲν χώρισε μόνο τὴν ἱστορία στὴν πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστὸν ἐποχή, ἀλλὰ χώρισε καὶ τὴν ἀνθρωπότητα στὴν ἐκτὸς Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστοῦ. Ἐκτὸς Χριστοῦ εἶναι ὅσοι δεμένοι μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀπιστία μένουν μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Μετὰ Χριστοῦ εἶναι ὅσοι πιστοὶ καὶ ἁγνοὶ τὸν ἀκολουθοῦν ἢ ὅσοι ἁμαρτωλοὶ μετάνιωσαν καὶ ἐπέστρεψαν κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ ζοῦν μαζὶ μὲ τὸν Χριστό.
.             Αὐτοὶ γιορτάζουν ἀληθινὰ Χριστούγεννα μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ δοξολογοῦν τὸν Κύριο, ποὺ ἐκένωσε τὸν ἑαυτό του (Φιλ. β´ 7), διέσπασε τὴ σφαίρα τῆς αἰωνιότητας καὶ μπῆκε στὴν τροχιὰ τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ἔγινε ἄνθρωπος, ἦλθε ἀνάμεσά μας καὶ πλησιάζει τὸν καθένα μας προσωπικά. «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος… καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α´ 1·14). Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ θεόπνευστα λόγια του εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου κρύβεται ὅλη ἡ σωτήρια ἀλήθεια καὶ ἡ λυτρωτικὴ χαρὰ τῶν Χριστουγέννων, ποὺ δίνεται δῶρο σ’ ἐκείνους ποὺ μὲ τὴν πίστι δέχονται νὰ γεννηθῆ ὁ Χριστὸς μέσα τους, γιὰ νὰ ἀναγεννηθοῦν οἱ ἴδιοι μὲ τὴ χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ καὶ νὰ γίνουν «τέκνα Θεοῦ» (Ἰω. α´ 12-13).

, , , ,

Σχολιάστε