Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χριστιανοί

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ

Χριστιανισμς εημερε στν σία,
παρότι
πιδεινώνονται ο ναντίον του διώξεις

Κυριακὴ 10 Φεβρουαρίου 2019

Τοῦ Ἰωάννη Λεοντακιανάκου

.           Στὴν παροῦσα περίοδο, 245 ἑκατομμύρια Χριστιανῶν παγκοσμίως ὑπόκεινται σὲ καταπίεση, σὲ δίωξη, σὲ φυλάκιση καὶ σὲ κάθε εἴδους κακομεταχείριση λόγω τῆς πίστης του, σύμφωνα μὲ τὴν ἐτήσια ἔκθεση τῆς διεθνοῦς, μὴ κερδοσκοπικῆς Ὀργάνωσης “Open Doors”. Ἀπὸ αὐτούς, τὰ 140 ἑκατομμύρια πιστῶν βρίσκονται στὴν Ἀσία.
.            Ἡ ἔκθεση ὑπογραμμίζει ἰδιαίτερα τὴν αὔξηση τῆς καταπίεσης τῶν γυναικῶν στὶς χῶρες, ποὺ καταλαμβάνουν τὶς πρῶτες δέκα θέσεις στὸν κατάλογο τῶν κρατῶν-διωκτῶν καὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ “ἀκραῖα” ἐπίπεδα δίωξης καὶ καταπίεσης. Στὰ κράτη αὐτά, οἱ γυναῖκες , πέραν τῶν ἄλλων, ἀποτελοῦν τὰ θύματα σεξουαλικῆς βίας, βιασμοῦ καὶ ἐξαναγκασμοῦ σὲ γάμο χωρὶς τὴν συγκατάθεσή τους καὶ πρὶν τὴν ἐνηλικίωση.
.           Ἡ Κίνα εἶναι μία ἀπὸ τὶς χῶρες, στὶς ὁποῖες ἡ δίωξη τῶν Χριστιανῶν βαίνει αὐξανόμενη τὰ τελευταῖα χρόνια. Περισσότερα ἀπὸ 50 ἑκατομμύρια πιστῶν ἀναμένεται νὰ ὑποστοῦν κάποιας μορφῆς καταπίεση φέτος, καθὼς ἡ κινεζικὴ κυβέρνηση ἐνισχύει τοὺς ἐλέγχους καὶ τὰ μέτρα καταστολῆς τῆς θρησκευτικῆς λατρείας, γεγονὸς ποὺ ἀνεβάζει τὴν χώρα στὴν εἰκοστὴ ἕβδομη ἀπὸ τὴν τεσσαρακοστὴ τρίτη θέση στὸν πίνακα τῆς Ὀργάνωσης “Open Doors” τῶν πενήντα “χωρῶν-διωκτῶν” τῶν Χριστιανῶν. Ἡ δίωξη διαφαίνεται ὅτι καθοδηγεῖται ἀπὸ τρεῖς παράγοντες: 1/τὴν ἰσχυρὴ ἰδεολογικὴ ἡγεσία τοῦ προέδρου τῆς Κίνας, Ξί Τζίνπινγκ, 2/τὴν ἀνησυχία τῆς κυβέρνησης γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ 3/τὴν ἀξιοποίηση τῆς τεχνολογίας ὡς κατασταλτικοῦ ἐργαλείου.
.           Ἡ Βόρεια Κορέα καταλαμβάνει τὴν πρώτη θέση στὸν πίνακα παρακολούθησης γιὰ 18η συνεχῆ χρονιά.
.           Οἱ ἐκτιμώμενοι 300.000 χριστιανοὶ τῆς χώρας ὑφίστανται ἕνα “στραγγαλσμό”, ποὺ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἀσκοῦν τὴν θρησκευτική τους λατρεία μὲ μυστικότητα, διαφορετικὰ κινδυνεύουν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν βάναυση ἀντίδραση τοῦ μισαλλόδοξου καθεστῶτος.
.           Ἡ Ἰνδία, ἡ πολυπληθέστερη “δημοκρατία”, ἡ ὁποία διδάσκει στὸν κόσμο τὸν τρόπο τῆς “μὴ-βίας”, σκαρφάλωσε στὴν δέκατη θέση ἔναντι τῆς εἰκοστῆς ὄγδοης ποὺ βρισκόταν πρὸ πενταετίας καὶ βρίσκεται πλέον δίπλα σὲ χῶρες ὅπως τὸ Ἰράν.
.           Χῶρες ποὺ ἔχουν μετακινηθεῖ πάνω ἀπὸ δέκα θέσεις στὸν ἐν λόγῳ κατάλογο, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, περιλαμβάνουν τὴν Κίνα, τὴν Ἀλγερία, τὴν Κεντροαφρικανικὴ Δημοκρατία, τὸ Μάλι καὶ τὴν Μαυριτανία.
.           Ἡ ἄνοδος τοῦ μαχητικοῦ ἀθεϊσμοῦ, τοῦ ριζοσπαστικοῦ Ἰσλὰμ καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ ἀποτελοῦν βασικὲς αἰτίες δίωξης τῶν χριστιανικῶν κοινοτήτων.
.           Στὴν Ἰνδονησία, μία χώρα ὅπου ἡ πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι μουσουλμάνοι, ὁ θρησκευτικὸς ζηλωτισμὸς ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ σοβαρότατο πρόβλημα καὶ πολλοὶ μὴ-μουσουλμάνοι πολίτες παραπονοῦνται γιὰ μία συνεχιζόμενη ἰσλαμοποίηση τῆς πολιτικῆς ζωῆς, μὲ τοὺς πολιτικοὺς νὰ προσπαθοῦν νὰ κινητοποιήσουν / ἐνεργοποιήσουν τὶς ὑπερσυντηρητικὲς καὶ σκληροπυρηνικὲς μουσουλανικὲς ὁμάδες, μὲ στόχο τὴν προώθηση δικῶν τους συμφερόντων. Πέρυσι, μία οἰκογένεια βομβιστῶν αὐτοκτονίας, ποὺ συνδέονταν μὲ τὸ ἰσλαμικὸ κράτος, ἐπιτέθηκε σὲ τρεῖς ἐκκλησίες στὴ Σουραμπάγια, σκοτώνοντας 28 ἄτομα.
.           Στὴν Μιανμάρ, οἱ ἐπιθέσεις σὲ χριστιανοὺς τείνει νὰ γίνει ἕνα συνηθισμένο φαινόμενο. Ἐνδεικτικὸ τῆς ἐπικρατούσας κατάστασης εἶναι ἡ ἐπίθεση ὁμάδας 50 Βουδιστῶν ἐναντίον μίας ὁμάδας Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι, ἁπλά, γιορτάζουν τὰ Χριστούγεννα.
.           Ὡστόσο, ὁ Χριστιανισμὸς στὴν Ἀσία, παρ᾽ ὅτι βιώνει σήμερα μεγαλύτερη ἀπειλὴ ἀπ’ ὅ,τι στὸ παρελθόν, ἀποδεικνύει ὅτι παρουσιάζει μία ἰδιαίτερη ἀνθεκτικότητα σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς διώξεις καὶ καταπιέσεις ποὺ ὑφίσταται. Ἡ χριστιανικὴ κοινότητα ἀπὸ τὰ 62 ἑκατομμύρια πιστῶν ποὺ ἀριθμοῦσε στὴν Ἀνατολικὴ καὶ Νοτιοανατολικὴ Ἀσία τὸ 1970, τὸ 2015 παρουσιάζει μία αὔξηση ποὺ ξεπερνᾶ τὰ 262 ἑκατομμύρια πιστῶν καὶ ἀναμένεται νὰ προσεγγίσει τὰ 431 ἑκατομμύρια τὸ 2050.
.           Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται ἐπαληθεύεται ἀκόμη μία φορὰ ἱστορικὰ ὅτι ἡ δίωξη μίας θρησκείας μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς παράγοντας ἀνάπτυξης καὶ ἐξάπλωσής της, ἀντὶ νὰ τὴν περιορίσει καὶ τελικὰ νὰ τὴν ἐξαλείψει. Οἱ διωγμοί, μερικὲς φορές, θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ὡς ἐπιβεβαίωση τῆς δύναμης τῆς θρησκευτικῆς τους πίστης καὶ αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μεγαλύτερη προθυμία τους νὰ μοιραστοῦν τὴν πίστη τους προσηλυτίζοντας καὶ νέους πιστούς.

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

 

Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ τραγωδία τῆς Συρίας καὶ τῶν ἐκεῖ χριστιανῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ τραγωδία τῆς Συρίας δὲν λέει νὰ τελειώσει. Ἄρχισε τὸ 2011, μὲ τὴν «ἀραβικὴ ἄνοιξη», ποὺ γρήγορα μετατράπηκε σὲ ἐφιαλτικὴ ἐποχή, γεμάτη θάνατο καὶ δυστυχία. Ὅλο καὶ περισσότεροι ἐμπλέκονται στὸ Συριακὸ ζήτημα, γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ὀφέλη, νὰ ἀποτρέψουν ἐπιρροές, νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντά τους. Ἕως τώρα ἔχουν ἐμπλακεῖ οἱ ΗΠΑ, Ἀγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ἰράν, Χεζμπολὰ τοῦ Λιβάνου, Τουρκία, Ἰσραήλ, Αἴγυπτος, Σαουδικὴ Ἀραβία, Κατάρ, Ἡνωμένα Ἀραβικὰ Ἐμιράτα, οἱ Κοῦρδοι. Ἐκεῖ εἶχαν (καὶ ἔχουν;) δράση καὶ οἱ τρομοκράτες ἰσλαμιστὲς τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Κράτους». Ὅλοι οἱ ἐμπλεκόμενοι ἔχουν μεγαλύτερη ἢ μικρότερη εὐθύνη γιὰ τὶς δολοφονίες ἑκατοντάδων χιλιάδων ἀμάχων καὶ γιατί ἐξαναγκάζουν ἑκατομμύρια πολιτῶν τῆς Συρίας νὰ γίνουν πρόσφυγες.
.             Μεταξὺ τῶν τραγικῶν θυμάτων τοῦ διεξαγόμενου πολέμου στὴ Συρία οἱ χριστιανοί της. Ὑπερήφανοι ποὺ ὁ Χριστός, ὅπως λένε, μιλοῦσε τὴν δική τους γλώσσα, τὴν ἀραμαϊκή, καὶ ἔχοντας ἕναν πολιτισμὸ μὲ παράδοση χιλιάδων ἐτῶν, ἐξοντώθηκαν εἴτε ἀπὸ τοὺς τρομοκράτες τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Κράτους», εἴτε ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς ἀντάρτες, ποὺ εἶναι ἐναντίον τοῦ Σύριου προέδρου Ἄσαντ καὶ ὑποστηρίζονται, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὴν Τουρκία, τὴ Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ τὸ Κατάρ.
.             Σὲ κοινὴ δήλωσή τους οἱ χριστιανοὶ ἡγέτες τῆς Συρίας, στὶς 16 Ἀπριλίου 2018, τονίζουν ὅτι ἡ χώρα τους «βρίσκεται ὑπὸ τὴν ὀδύνη ἑνὸς βίαιου καὶ ταραχώδους ἐμφυλίου πολέμου ἀπὸ τὸ 2011, ὁ ὁποῖος ἔχει στοιχίσει περίπου μισὸ ἑκατομμύριο ἀνθρώπινες ζωὲς καὶ ἔχει ὁδηγήσει δέκα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων νὰ ἐκτοπισθοῦν ἀπὸ τὶς πατρογονικές τους ἑστίες». Σημειώνεται ὅτι ὁ πληθυσμὸς τῆς Συρίας, πρὶν ἀπὸ τὸ 2011, ἦταν 18,4 ἑκατομμύρια καὶ ἀπὸ αὐτοὺς περίπου τὸ 10% ἦσαν Χριστιανοί.
.             Στὴ δήλωση, τὴν ὁποία ὑπογράφουν οἱ Πατριάρχες Ἀντιοχείας τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας, τῆς Συριακῆς Ὀρθόδοξης (μονοφυσίτες) καὶ τῆς Ἑλληνο – Μελκιτικῆς Καθολικῆς (οὐνίτες) σημειώνουν ὅτι ἡ πρόσφατη ἐπίθεση κατὰ τῆς Συρίας μὲ πυραύλους ἔγινε ἀπὸ χῶρες (ΗΠΑ, Ἀγγλία καὶ Γαλλία), στὶς ὁποῖες οὐδέποτε ἐπιτέθηκε ἡ Συρία καὶ ἑπομένως αὐτὴ ἡ ἐπίθεση ἀποτελεῖ «καθαρὴ παραβίαση τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ τοῦ Χάρτου τοῦ ΟΗΕ, διότι ἐγένετο ἀναιτίως καὶ ἀδίκως σὲ κυρίαρχο κράτος, μέλος τοῦ ΟΗΕ». Ἐπισημαίνουν ἀκόμη ὅτι οἱ ἐπιθέσεις αὐτὲς «τὸ μόνο ποὺ προκάλεσαν εἶναι νὰ ἀποθρασύνουν τοὺς τρομοκράτες καὶ νὰ προκαλέσουν περαιτέρω καθυστέρηση στὴν εἰρηνικὴ ἐπίλυση τοῦ προβλήματος τῆς χώρας τους».
.             Σήμερα οἱ Χριστιανοὶ στὸ Χαλέπι καὶ στὴν Χὸμς τῆς Συρίας ἔχουν σχεδὸν ἐκλείψει καὶ παραμένουν πολὺ λίγοι στὴ Δαμασκό. Γιὰ λόγους ἀσφαλείας σημαντικὸ μέρος τῆς δραστηριότητας τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας ἔχει μεταφερθεῖ ἀπὸ τὴ Δαμασκὸ στὴ Βηρυτὸ τοῦ Λιβάνου, ὅπου καὶ ἡ θεολογική του σχολή, τοῦ Μπαλαμάντ. Εἶναι ἡ δεύτερη ἐξορία τοῦ Πατριαρχείου. Ἡ πρώτη ἦταν ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴ φυσικὴ ἕδρα του, ποὺ περιῆλθε ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῆς Τουρκίας, καὶ κατέφυγε στὴ Δαμασκό.
.             Στὸ δράμα τῶν κατοίκων τῆς Συρίας καὶ ἰδιαίτερα τῶν χριστιανῶν, δὲν συγκρούονται μόνον οἱ γεωπολιτικὲς τῶν ἐμπλεκομένων χωρῶν. Ἐμπλέκονται καὶ αὐτὲς τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων, τὰ ὁποία διασυνδέονται μὲ τὶς πολιτικὲς ἐξουσίες, μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο. Τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ὑποστηρίζει τὸν πρόεδρο Ἄσαντ. Πρῶτον γιατί ἀλλιῶς κινδυνεύει μὲ πλήρη ἀφανισμὸ καὶ δεύτερον γιατί προτιμᾶ τὴν δικτατορία τοῦ ἀλαουίτη Ἄσαντ ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῶν σουνιτῶν ἀνταρτῶν, ποὺ ὑποστηρίζονται ἀπὸ τὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, τὴν Τουρκία καὶ τὸ Κατάρ.
.             Τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, γιὰ λόγους εὐνοήτους, ἀκολουθεῖ ἀνοικτὰ στὰ ζητήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς τὴν γεωπολιτική τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν. Προσφάτως ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφθηκε στὴν Ἄγκυρα τὸν Τοῦρκο πρόεδρο. Ἀπὸ τὴ συνάντηση ἀνακοινώθηκαν μόνον τὰ τυπικά. Ἄγνωστο τὸ τί ἀκριβῶς διαμείφθηκε μεταξύ τους. Σημειώνεται ὅτι μετὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῶν Ἀρμενίων στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ ὁποῖο χαιρέτησε τὴν πολυαίμακτη εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴ Συρία καὶ εἰδικότερα στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀφρὶν καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὴν χαιρέτησε, προκαλώντας εὔλογη πικρία στὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καὶ ἀπορίες γιὰ τὴν ἀνάμιξη τοῦ ὑπὲρ τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς στὴ Συρία.
.             Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἔχει ἐναρμονίσει τὴν τάση του πρὸς ἡγεμονία ἐπὶ τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τὴν γεωπολιτική του Κρεμλίνου. Στὸ θέμα τῆς Συρίας ὁ Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος ἦρθε σὲ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Πάπα τῆς Ρώμης Φραγκίσκο, ὁ ὁποῖος τοῦ δήλωσε ὅτι στηρίζει τὴν ἔκκλησή του γιὰ εἰρήνη στὴ Μέση Ἀνατολή. Τὴ δήλωση – παρέμβαση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας συνυπέγραψαν οἱ Πατριάρχες τῆς περιοχῆς, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, Ἀντιοχείας Ἰωάννης καὶ Ἱεροσολύμων Θεόφιλος. Ὁ κ. Κύριλλος δὲν ἀπευθύνθηκε στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἡ ὑποστήριξη τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὴν εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴ Συρία δὲν βοηθᾶ στὴν εἰρήνευση τῆς περιοχῆς.
.             Μέχρι πρόσφατα ἡ πολιτικὴ τοῦ Φαναρίου ἔναντί του Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ τῆς Ρωσίας συμβάδιζε μὲ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Τουρκίας. Ὅμως τελευταίως ἄλλαξαν τὰ δεδομένα. Πρόσφατα οἱ σχέσεις τῆς Τουρκίας μὲ τὴν Ρωσία κατέστησαν ἀπὸ ἐχθρικὲς θερμοτατες. Ὁ πρόεδρος Πούτιν τὸν περασμένο μήνα ἐπισκέφθηκε τὴν Ἄγκυρα καὶ ὑπέγραψε συμφωνίες μὲ τὸν Πρόεδρο Ἐρντογᾶν γιὰ τὴν ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἀγορὰ ρωσικῶν πυραύλων ἐδάφους – ἀέρος S400 καὶ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσίας κατασκευὴ στὸ Ἀκούγιου (Περιοχὴ Μερσίνας, νότια περιοχὴ τῆς Τουρκίας, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κύπρο) μεγάλου πυρηνικοῦ σταθμοῦ παραγωγῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας. Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ τὸ Φανάρι φαίνεται λογικὸ νὰ μὴν προβεῖ σὲ ἐνέργεια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, π.χ. στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα, διότι αὐτή, κατ’ ἐπέκταση, θὰ προκαλέσει τὴν ἀντίδραση τοῦ Προέδρου Πούτιν καὶ μπορεῖ νὰ ἔχει ἐπιπτώσεις στὶς σχέσεις του μὲ τὸν Τουρκικὸ καθεστώς.
.             Σημειώνεται ὅτι οἱ πρόεδροι τῆς Ρωσίας, τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ Ἰρᾶν συναντήθηκαν στὴν Ἀστάνα τοῦ Καζακστᾶν καὶ συμφώνησαν, γιὰ τοὺς δικούς του λόγους ὁ καθένας, νὰ κινηθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς διαπραγματεύσεις, ποὺ διεξάγονται στὴ Γενεύη, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ ΟΗΕ, πρὸς ἐπίλυση τοῦ Συριακοῦ προβλήματος. Ἡ Ρωσία καὶ τὸ Ἰράν, ὅπως σημειώθηκε προηγουμένως, ὑποστηρίζουν τὸν πρόεδρο Ἄσαντ, ἐνῶ ἡ Τουρκία τους ἐναντίον του σουνίτες ἀντάρτες. Ἐνδεικτικὸ ὅμως τῆς ἐξέλιξης στὶς σχέσεις τῶν τριῶν εἶναι πὼς Ρωσία καὶ Ἰρὰν δείχνουν ἀνοχὴ πρὸς τὴν Τουρκία, γιὰ τὴν εἰσβολὴ καὶ κατοχὴ ἐδάφους τῆς Συρίας, ὅπως ἐπίσης καὶ στὶς ἐπιθέσεις της σὲ βάρος τῶν Κούρδων τῆς Συρίας. Ἡ Τουρκία πάλι δείχνει τελευταία νὰ μειώνει τὶς ἐνισχύσεις της πρὸς τοὺς ἀντάρτες τῆς Συρίας καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῆς ἐναντίον τοῦ προέδρου Ἄσαντ… Ὁ πόλεμος στὴ Συρία φαίνεται χωρὶς τέλος, πρὸς δυστυχία τῶν κατοίκων της καὶ ἰδιαίτερα τῶν Χριστιανῶν.-

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ «ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» ΥΠΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ! «Ὁ ἐπιθετικὸς ἀντιχριστιανισμός, ποὺ συνήθως καλύπτεται ἀπὸ τὸν μανδύα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας, ἔχει θριαμβεύσει»

Καλὰ Χριστούγεννα!

Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἀκόμα κι ἂν δὲν τοὺς ἀρέσει!

ἐφημ. «Δημοκρατία», 23.12.2017

.            Ἡ εὐχὴ στὸν τίτλο, ἡ ἁπλὴ ἀλλὰ γεμάτη ἀγάπη, χαρά, καὶ αἰσιοδοξία φράση «Καλὰ Χριστούγεννα» βρίσκεται ὑπὸ ἐπίσημη ἢ ἀνεπίσημη ἀπαγόρευση στὶς περισσότερες χῶρες τῆς χριστιανικῆς Δύσης. Ὁ ἐπιθετικὸς ἀντιχριστιανισμός, ποὺ συνήθως καλύπτεται ἀπὸ τὸν μανδύα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας, ἔχει θριαμβεύσει σὲ τέτοιο βαθμὸ στὴ δημόσια σφαίρα τῶν οἰκονομικὰ ἀνεπτυγμένων χωρῶν, ὥστε νὰ θεσμοθετοῦνται ἀκόμα καὶ ποινικὲς διώξεις ἢ διοικητικὲς κυρώσεις γιὰ τοὺς τοπικοὺς ἄρχοντες ποὺ θὰ ἐκδηλώσουν ἀνοιχτὰ τὴ χριστιανικὴ πίστη τους.
.            Τὰ χριστουγεννιάτικα δέντρα, οἱ φάτνες, οἱ εὐθεῖες ἀναφορὲς στὰ Χριστούγεννα ἀντὶ γιὰ τὸ ἄχρωμο, ἄνοστο καὶ ἄγευστο «καλὲς γιορτὲς» ἔχουν βρεθεῖ στὸ στόχαστρο τῶν σκοτεινῶν κύκλων
ποὺ μισθοδοτοῦν τοὺς δικαιωματιστὲς καὶ τοὺς πολιτικοὺς ποὺ ἐκτελοῦν τὶς ἐντολές τους. Ἡ Εὐρώπη καὶ μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς κατάντησαν ἄσυλα ἐγκλεισμοῦ τῶν χριστιανῶν ποὺ φιμώνονται, καταπιέζονται καὶ οὐσιαστικὰ διώκονται γιὰ τὴν πίστη τους.
.             Ὅλες οἱ συνήθειες, οἱ παραδόσεις, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα παραδίδονται στὸ πῦρ τῆς Νέας Τάξης, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι «δὲν πρέπει νὰ θιγοῦν» ὅσοι δὲν εἶναι χριστιανοί. Λὲς καὶ τὸ νὰ ἀκούσεις ἀπὸ δημόσια πρόσωπα εὐχὲς καὶ νὰ δεῖς ἔμπρακτες ἐκδηλώσεις τῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεών τους προσβάλλει ὁποιονδήποτε πολιτισμένο ἄνθρωπο.
.            Ὁ βασικὸς λόγος τῆς ἀποποίησης τῆς χριστιανικῆς παράδοσης εἶναι τὸ καλόπιασμα στὸ Ἰσλάμ. Ὁ ἐποικισμὸς τῶν χωρῶν τῆς Δύσης ἀπὸ μουσουλμανικοὺς πληθυσμοὺς δὲν εἶναι «σύμπτωση», μία παραξενιὰ τῆς τύχης, ἕνας ἱστορικὸς αὐτοματισμός. Πρόκειται γιὰ μία ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη σὲ ἀνώτατο ἐπίπεδο ἀπὸ ἰσχυρούς, ἀφανεῖς οἰκονομικοὺς καὶ πολιτικοὺς παράγοντες. Αὐτοὶ θὰ προωθήσουν τὰ σχέδιά τους μὲ κάθε τρόπο καὶ θὰ χρησιμοποιήσουν ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ κόλπα καὶ τὶς σοφιστεῖες γιὰ νὰ τὰ καταφέρουν. Οἱ πλειοψηφίες χάνουν διαρκῶς ἔδαφος, καταπιέζουν τὸν ἑαυτό τους, παραδίδουν τὰ δικά τους δικαιώματα γιὰ νὰ μὴ φανοῦν «ἀγενεῖς, σοβινιστές, ρατσιστές».
.            Φυσικά, κάτι τέτοιο δὲν πρέπει καὶ δὲν πρόκειται νὰ περάσει. Οἱ φυσιολογικοί, καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, ὅποιο δόγμα κι ἂν πρεσβεύουν, ὅποιες κι ἂν εἶναι οἱ πεποιθήσεις τους, δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὴν παράδοση τῶν χωρῶν στὶς ὁποῖες βρίσκονται, οὔτε ἔχουν ἀπαίτηση νὰ ἀλλάξουν οἱ πολλοὶ τὶς συνήθειές τους γιὰ νὰ μὴ θιχτοῦν οἱ ἴδιοι.
.         Οἱ χριστιανοί, ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, δὲν διώκουν ἀλλὰ διώκονται. Δὲν κάνουν σφαγὲς ἀλλοθρήσκων ἀλλὰ τὶς ὑφίστανται. Τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος καὶ οἱ συνδεδεμένες μὲ αὐτὸ ὀργανώσεις καὶ πρόσωπα στράφηκαν κυρίως ἐναντίον τῶν χριστιανῶν κι ἦταν δεκάδες χιλιάδες τὰ θύματά τους – μάρτυρες γιὰ τοὺς ὁποίους ἐλάχιστες ἀναφορὲς ἔγιναν ἀπὸ τὰ ἐξωνημένα διεθνῆ ΜΜΕ.
.           Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν ξεχνᾶμε τὶς ρίζες μας. Δὲν ἔχουμε πρόθεση νὰ ἀποκοποῦμε ἀπὸ τὶς χριστιανικὲς ρίζες μας. Τὸ ἀντίθετο ἰσχύει. Σκοπεύουμε νὰ τὶς δυναμώσουμε. Καλὰ Χριστούγεννα σὲ ὅλους!

, , ,

Σχολιάστε

ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ὀφέλη τῆς κοινωνίας ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους Χριστιανούς

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Καθηγητὴς Χαράλαμπος Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.              πιστὸς ποὺ σηκώνει μὲ χαρὰ τὸ Σταυρό του ἀποτελεῖ τὴ βάση τῆς εὐνομούμενης πολιτείας, τῆς πολιτείας ποὺ κτίζει τὴν πρόοδό της πάνω στὴ Χριστιανικὴ ἠθική, τὴν κενωτικὴ ἀγάπη, τὴν ἐνεργὴ ἐλπίδα, τὴ φιλαδελφία καὶ τὴν ἀλληλοκατανόηση. Ὁ σταυροφόρος χριστιανὸς ἀποτελεῖ τὸ ἀνάχωμα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τῆς κοινωνίας μας. Ἡ ἠθικὴ κατάπτωση τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν σηκώνουν τὸν σταυρό τους μὲ προθυμία καὶ ὑπομονή, ἔφερε τὴ σημερινὴ οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ δὲν παύει νὰ εἶναι «παδαγωγὸς εἰς Χριστόν» (Γαλ. γ´ 24), γιατὶ μᾶς φέρνει κοντά Του, γιατὶ μᾶς ἐξαναγκάζει νὰ ἐλαττώσουμε τὶς ὑπέρμετρες ἐπιθυμίες μας καὶ νὰ αὐξήσουμε τὴν ἐμπιστοσύνη μας σ’ Αὐτόν. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση μᾶς διδάσκει νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν ἐξωστρέφεια καὶ νὰ ἐπιμείνουμε στὴν πλήρη γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας, αὐτοῦ τοῦ ἄγνωστου ποὺ μᾶς δανείζει τὴν ἀναπνοὴ γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴ ζωή, μᾶς δανείζει τὴν καρδιά, τὸ αἷμα, τὰ μάτια, ὅλες τὶς αἰσθήσεις, μόνο ὅμως γιὰ νὰ ζοῦμε ὑλικὰ καὶ ὄχι πνευματικά, ἀφοῦ τὸ Θεὸ τὸν ἔχουμε βάλει στὸ περιθώριο. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση μᾶς ἐξαναγκάζει νὰ δοῦμε τὴ ζωὴ στὶς πραγματικές της διαστάσεις, καὶ ἐπιστρέφοντας στὶς ἠθικὲς ρίζες μας νὰ τὴν ἀναδιοργανώσουμε στὸ πρότυπο τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τοῦ ἐλέους τοῦ πολυεύσπλαγχνου Θεοῦ μας, ποὺ ζητᾶ νὰ βρεῖ εὐκαιρία, γιὰ νὰ μᾶς σώσει, ἀφοῦ «κατακαυχᾶται ἔλεος κρίσεως» (Ἰάκ. β´ 13) καὶ θέλει ὁ Θεός μας «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α´ Τιμ. β´ 4 ). Ὁ σταυροφόρος Χριστιανὸς ἀποτελεῖ τὸ καύχημα τῆς κοινωνίας καὶ δείχνει τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάζει τὸ πρόσωπό της μὲ συμπάθεια, ἀφοῦ στηρίζεται στὴν ἐνεργὴ ἀγάπη, αὐτὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἐμφορεῖτο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς. Ἔτσι ὁ σταυροφόρος Χριστιανὸς γίνεται «εὐχάριστος τοῖς πᾶσι» (Κολασ. γ´ 15), εἶναι φιλόθεος καὶ φιλάνθρωπος, ἐμπνέει τοὺς γύρω του μὲ τὸ σταυροαναστάσιμο ἦθος του, δημιουργεῖ ἕναν ἐπίγειο παράδεισο στὸ περιβάλλον του μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ παράδειγμά του, προβάλλει τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημά του μὲ παρρησία καὶ ἀγωνίζεται «κόντρα στὸ ρεῦμα» κατὰ τῆς ἐνορχηστρωμένης πολεμικῆς τῆς ἀποδομήσεως τῶν Ἑλληνορθοδόξων θεμελίων τοῦ ἔθνους μας.
.   Μὲ τὸ Σταυρό, λοιπόν, στὸ χέρι ἂς πορευθοῦμε ὅλοι μας στὸ δρόμο τῆς ζωῆς καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὁ δρόμος μας ὅσο δύσβατος καὶ γεμάτος ἀγκάθια καὶ ἐὰν εἶναι, εἶναι ὡραῖος, ἀφοῦ στὶς δυσκολίες καὶ στὶς πτώσεις μας Κυρηναῖος μας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁδηγεῖ ἀπὸ τὶς θλίψεις στὶς χαρές, ἀπὸ τὶς περιπέτειες στὴν ἀναψυχή, ἀπὸ τὸ φρικτὸ Γολγοθᾶ στὴ λαμπροφόρο ἀνάσταση, στὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα, τὴν ὁποία εἴθε ὅλοι νὰ ἀπολαύσουμε.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Ματσούκα,
«Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση
στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς τοῦ δ´, ε´ καὶ ϛ´ αἰώνα»,
ἔκδ. β´, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1992,
σελ. 141-143

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Οἱ ἀδιάλλακτοι διῶκτες τῶν χριστιανῶν ἐπιχειροῦσαν νὰ πτοήσουν καὶ νὰ ἐκμηδενίσουν τοὺς χριστιανοὺς ὄχι μόνο μὲ τὰ μαρτύρια, ἀλλὰ καὶ μὲ τέτοιες πράξεις ποὺ θἀποδυνάμωναν τὸ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς πίστης, γκρεμίζοντας τὰ εἴδωλά της, ὅπως τἀντιλαμβάνονταν φυσικὰ οἴδιοι οἱ διῶκτες. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅπως συμβαίνει μὲ τὶς σατανικὲς ἐπινοήσεις τῶν σύγχρονων βασανιστηρίων τοῦ φωτισμένου κατὰ τὰ ἄλλα 20οῦ αἰώνα, ἔδιναν μεγάλη βαρύτητα στὴν ἀποσύνθεση τῆς ψυχικῆς δύναμης καὶ τοἐσωτερικοῦ φρονήματος τῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτὸ λεηλατοῦσαν τοὺς χριστιανικοὺς τάφους καὶ ἔριχναν τὰ σκηνώματα τῶν μαρτύρων στὴ θάλασσα, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ ἐνώπιόν τους θεοὺς καὶ νὰ τοὺς προσκυνοῦν. Ἡ ἑρμηνεία τῶν διωκτῶν γινόταν κατὰ προβολὴ δικῶν τους βέβαια εἰδωλολατρικῶν πεποιθήσεων. Κάτι ἀνάλογο ἤθελαν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Ἐξαφανίζοντας μὲ τὴν καύση τοὺς Μάρτυρες πίστευαν πὼς θὰ νέκρωναν τὴν ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν στὴν ἀνάσταση. Ἔτσι ἡ «παλιγγενεσία», μία ἰσχυρὴ ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν, θὰ καταντοῦσε ἀνέφικτο πλάσμα. Ἡ ἐλπίδα ἄλλωστε στὴν ἀνάσταση, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ πεντόσταγμα τῆς βιβλικῆς καὶ θεολογικῆς διδασκαλίας γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἀφθαρσία τοῦ ἀνθρώπου, πυρπολοῦσε ἔνα ἀκράτητο ἐνθουσιασμὸ στοὺς μάρτυρες. Μιὰ τέτοια λοιπὸν καταιγίδα ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἱερῆς ἀφοσίωσης δὲν μποροῦσε, κατὰ τοὺς εἰδωλολάτρες, νὰ ἀναχαιτιστεῖ μὲ μόνη τὴν σωματικὴ ὀδύνη· χρειαζόταν, κατὰ τοὺς διῶκτες, μία ἀποτελεσματικὴ ψυχικὴ ἀποδιοργάνωση καὶ ἀποδυνάμωση. Ἔτσι, ἔχοντας στὸ νοῦ τους εἰδωλολατρικὲς παραστάσεις, ἐπιχειροῦσαν νὰ σβήσουν παρόμοιες κατὰ τὴ γνώμη τους στὸ νοῦ τῶν χριστιανῶν. Ἡ καύση τῶν σωμάτων, ὁ ἑξαφανισμός τους θὰ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπονέκρωση μίας τόσο δημιουργικῆς ἐλπίδας, μιὰ καὶ θὰ ἔχαναν οἱ χριστιανοὶ τὸ συγκεκριμένο πράγμα, ὅπου στήριζαν τὴν πίστη τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ θὰ διαψευδόταν καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐγκλωβισμὸς αὐτὸς στὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία δείχνει τὴν εὐρύτατα ἐξαπλωμένη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη νοοτροπία ὅτι ἡ θεότητα κάθε μορφῆς εἶναι κατ᾽ ἀνάγκην ἐνυλωμένη σὲ μία περιορισμένη αἰσθητὴ πραγματικότητα. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἦταν φυσικὸ νὰ ἐπηρεάζει στὴν ζωὴ καὶ τὴν σκέψη καὶ χριστιανούς, μιὰ καὶ ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν εἰδωλολατρικῶν ἀντιλήψεων κυριαρχοῦσε παντοῦ. Στὸ σημεῖο τοῦτο ἡ θεολογία εἶχε πράγματι νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα σοβαρὸ κίνδυνο.
.           Ὡστόσο ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἦταν ζωντανεμένες στὸ κήρυγμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἐμπειρία τῆς λατρευτικῆς κοινότητος τῶν χριστιανῶν, ἀκολουθοῦσε στερεὰ τὶς προϋποθέσεις τοῦ βιβλικοῦ κόσμου. Περιορισμὸς σὲ μία συγκεκριμένη αἰσθητὴ περιοχὴ καὶ ἑπομένως κυριαρχία εἰδωλικῶν προτύπων ἦταν ἀδιανόητη μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, μιὰ καὶ ἡ παράδοση ἐπιμένει σταθερά. Πουθενὰ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει κάτι ἀπόλυτο ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς θείας πραγματικότητας. Ὁλόκληρη ἡ κτίση λοιπὸν ἑξαρτιέται ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὁ ὁποῖος πάντοτε εἶναι παρὼν στὴν φύση καὶ στὴν ἱστορία. Καὶ ἐξάρτηση τούτη ὅτι εἶναι ζήτημα ζωῆς ἢ θανάτου. Αὐτὴ ἡ παράδοση λοιπὸν ποὺ συνεχίζεται στὴν ὅλη πορεία τῆς ἱστορίας, πῶς μπορεῖ νὰ ταιριάζει μὲ τὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία ἑνὸς αἰσθητοῦ πράγματος, μιᾶς ἰδέας ἢ ἑνὸς προσώπου; Ἐφ᾽ ὅσον ζοῦσε κανεὶς σὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, δὲν ἦταν νοητὸ νὰ καταφύγει στὴν προσκύνηση ὁποιωνδήποτε εἰδώλων. Οἱ διῶκτες ἔκαναν ἐξάπαντος κακὸς ὑπολογισμός, παρασυρόμενοι ἀπὸ δικές τους παραστάσεις.

, ,

Σχολιάστε

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΥΡΟ ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ» (Ὁμιλία Εἰς τὴν Κυριακὴν μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ)

Ες τν Κυριακν μετ τν ψωσιν το Τιμίου Σταυρο

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἀρχιμ. Γεωργίου
Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους
«ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ
ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»

(τῶν ἐτῶν 1981-1991) – Α´
Ἔκδοσις Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, 2015
σελ. 44-49

ΟΜΙΛΙΕΣ.             Ἀκούσαμε καὶ πάλι σήμερα, ἀδελφοί μου, στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου· «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιϛ´ 24). Αὐτὴ εἶναι ἡ Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Προχθὲς εἴχαμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία σήμερα πάλι γιὰ τὸν Σταυρὸ μιλάει. Τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, ποὺ πρέπει νὰ γίνη καὶ δικός μας σταυρός. Διότι ἂν καὶ ἐμεῖς δὲν σηκώσουμε τὸν σταυρὸ τὸν δικό μας, ἂν δὲν συμμετέχουμε στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, τί Χριστιανοὶ εἴμαστε; Διότι Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μιμεῖται τὸν Χριστό, ἐξ οὗ καὶ Χριστιανός. Καὶ μιμεῖται τὸν Χριστὸ σὲ ὅλη του τὴν ζωή, ἀκόμα καὶ στὸν σταυρικό Του θάνατο. Καὶ συσταυροῦται μὲ τὸν Χριστό, γιὰ νὰ συναναστηθῆ μαζί Του καὶ νὰ περιπατήση «ἐν καινότητι ζωῆς» (Ρωμ. ϛ´ 4), καθὼς λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος.
.             Χριστιανς χωρς σταυρ κα γώνα δν νοεται. Χριστιανὸς ποὺ ἀκολουθεῖ ἕνα εὔκολο δρόμο δὲν νοεῖται. Ἐνόμισαν καὶ νομίζουν μερικοί, ὅτι Χριστιανὸς εἶναι νὰ τηρῆ κανεὶς μερικὲς ἠθικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ καλοπερνάει στὴν ζωή του, νὰ ἔχη ἀνέσεις, νὰ ἔχη μία εὐημερία ἀνθρώπινη καὶ νὰ ἔχη μία ζωὴ ἀνθρωπίνως ἐξασφαλισμένη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστιανός. Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κάθε ἡμέρα ἀγωνίζεται. γωνίζεται γι ν γαπήση τν Θεό. γωνίζεται γι ν γαπήση τν δελφό του. Ἐπειδὴ δὲ ὁ ἐγωϊσμὸς εἶναι ποὺ ἐμποδίζει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀγαπήση τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀγαπήση τὸν ἀδελφό του, ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ξερριζώση ἀπὸ μέσα του τὸν ἐγωισμό. Ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ξερριζώση τὰ πάθη, τὰ ὁποῖα σκοτίζουν τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ αἰχμαλωτίζουν τὴν καρδιά του. Ἀγωνίζεται νὰ εὐαρεστήση τὸν Θεό. Γνωρίζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει αὐτὲς τὶς ἐντολὲς νὰ τὶς τηρήση στὴν ζωή του μὲ ἀκρίβεια. Ὄχι γιὰ νὰ δικαιωθῆ ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ ἐγωϊστικά, ἀλλὰ γιὰ νὰ εὐαρεστήση τὸν Κύριο ἀπὸ ἀγάπη. Καὶ ὁ ἀγώνας, ποὺ κάνει ὁ Χριστιανός, γι’ αὐτὸ γίνεται. Ὄχι γιὰ νὰ πῆ στὸν Θεό: “ἐγὼ εἶμαι ἐντάξει· δικαιοῦμαι τὴν σωτηρία” –γιατί τότε θὰ ἦταν ἕνας Φαρισαῖος– ἀλλὰ γιὰ νὰ πῆ στὸν Θεό: “Κύριε, παρ’ ὅλη τὴν ἀδυναμία μου καὶ τὴν ἁμαρτωλότητά μου, ἐγὼ σὲ ἀγαπῶ. Καὶ σὰν ἔκφρασι τῆς ἀγάπης μου, προσπαθῶ νὰ κάνω τὶς ἐντολές Σου καὶ τὸ ἅγιό Σου θέλημα. Καὶ ἀπὸ Ἐσένα ἐξαρτᾶται, ἂν θὰ μοῦ δώσης τὴν σωτηρία καὶ ἂν θὰ μοῦ δώσης τὴν Χάρι Σου”.
.             Θὰ ἤθελα, ἀδελφοί μου, νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ τὸ προσέξουμε τὸ θέμα αὐτό, τὸ θέμα τοῦ ἀγῶνος τοῦ πνευματικοῦ. Διότι εἶναι μέσα στὴν παράδοσι τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι δὲν νοεῖται Χριστιανὸς ποὺ νὰ μὴ ἀγωνίζεται. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἔχει ὅλη αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἀσκητικὴ ὁδό, τὴν ἄσκησι, ἡ ὁποία δὲν εἶναι μόνον γιὰ τοὺς Μοναχοὺς ἄλλα εἶναι καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς στὸν κόσμο. Μὲ τὴν ἄσκησι τὴν καθημερινὴ ὁ Χριστιανὸς ἀγωνίζεται νὰ κόψη τὰ πάθη του, νὰ περιστείλη τὰ πάθη του καὶ νὰ εὐαρεστήση τὸν Θεό.
.             Παλαιότερα ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοί μας ἦσαν πιὸ κοντὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ ζοῦσαν περισσότερο ἐκκλησιαστικὴ ζωή, ἀγαποῦσαν τὴν ἄσκησι, ἀγαποῦσαν τὶς νηστεῖες, τὶς ὀρθοστασίες στὴν Ἐκκλησία, τὶς μακρὲς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας, τὶς προσευχές, τὶς ἀγρυπνίες. Σήμερα ὅμως ποὺ μᾶς ἔχει ἐπηρεάσει καὶ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ποὺ εἶναι ἕνα πνεῦμα νὰ καλοπερνοῦμε, νὰ θεραπεύουμε τὰ πάθη μας καὶ τὴν σάρκα μας καὶ τὴν φιλαυτία μας, καὶ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἔχουμε ἀρχίσει καὶ χάνουμε αὐτὸ τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα. Δὲν μᾶς ἀρέσουν πιὰ αὐτὲς οἱ ὡραῖες νηστεῖες, οἱ σαρακοστές, οἱ ἀγρυπνίες, οἱ προσευχές, ἡ ἐγκράτεια. Ἀλλὰ βλέπετε σήμερα –μὲ πολὺ πόνο βέβαια τὸ βλέπουμε– καὶ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀκόμα ἄνθρωποι Χριστιανοὶ νὰ καταλύουν καὶ νὰ μὴ τοὺς πειράζη ὁ λογισμός, ὅτι θὰ ἔπρεπε τέτοιες μεγάλες καὶ πάνσεπτες ἑορτὲς τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου καὶ αὐτοὶ νὰ συμμετέχουν στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κάνουν μία νηστεία καὶ μία ἐγκράτεια.
.             Τώρα λοιπόν, ἐσεῖς ποὺ ἤρθατε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ εἴδατε ὅτι μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀγώνας πνευματικὸς ἐδῶ –βέβαια καὶ ἐσεῖς εἶσθε καλοὶ Χριστιανοὶ καὶ ἀγωνίζεσθε– ἀλλὰ τώρα ἀκόμα περισσότερο καὶ ἐσεῖς νὰ φιλοτιμηθῆτε κάθε ἡμέρα νὰ κάνετε ἕνα ἀγώνα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν σας. Νὰ ἀφιερώνετε λίγο περισσότερο χρόνο στὴν προσευχή. Γιατί μπορε κανες ν εναι Χριστιανός, μα δν ξεκινήση τν μέρα του μ προσευχή; Ἂς θυσιάσουμε λίγο ἀπὸ τὸν ὕπνο· νὰ σηκωθοῦμε λίγο νωρίτερα νὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας, δέκα λεπτὰ – ἕνα τέταρτο – μισὴ ὥρα, καὶ μετὰ νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὴν ἐργασία μας. Ὄχι μὲ ἕνα σταυρό. Κάνουμε τὸν σταυρό μας καὶ ξεκινᾶμε. Αὐτὸ δὲν εἶναι θυσία γιὰ τὸν Θεό. Βέβαια καλὸ εἶναι νὰ κάνης καὶ τὸν σταυρό σου καὶ νὰ ξεκινήσης, παρὰ νὰ μὴ κάνης τίποτα, ἀλλὰ ὁ Θεὸς θέλει κάτι περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς. Θέλει νὰ προσευχηθοῦμε, θέλει νὰ κοπιάσουμε λίγο στὴν προσευχή. Τὸ βραδάκι ποὺ γυρίζουμε ἀπὸ τὴν ἐργασία μας λίγο κουρασμένοι, πάλι νὰ ἀφιερώσουμε λίγη ὥρα στὴν προσευχή, ἔστω καὶ ἂν νυστάζουμε, ἔστω καὶ ἂν εἴμαστε κουρασμένοι. Ν κοπιάσουμε λίγο γι τν γάπη το Θεο, κα μ τν κόπο ν δείξουμε τν γάπη μας πρς τν Θεό. Νὰ νηστεύουμε Τετάρτες καὶ Παρασκευές. Δὲν εἶναι τίποτα δύσκολο πράγμα νὰ τρῶμε λαδερὸ φαγητὸ –εἶναι καὶ ὑγιεινὸ πράγμα. Ἀλλὰ ἐμεῖς νὰ μὴ τὸ κάνουμε, ἐπειδὴ εἶναι ὑγιεινό· ν τ κάνουμε γι τν γάπη το Χριστο. Ν θυσιάσουμε κάτι π τν καλοπέρασι τς κοιλις χάριν τς γάπης το Χριστο. Καὶ μακάρι νὰ νηστεύαμε καὶ νὰ τρώγαμε καὶ νερόβραστα, ὅπως εἶναι καὶ λένε οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἐσεῖς βέβαια, ἐπειδὴ εἶσθε μέσα στὸν κόσμο καὶ ἀναπνέετε καὶ τὰ καυσαέρια καὶ τόσα μικρόβια, ἅμα ἔχετε ἐξάντλησι, ἂς τρῶτε καὶ λίγο λάδι Τετάρτη καὶ Παρασκευή. Οἱ δυνάμενοι ἂς τρῶνε καὶ ἀλάδωτο. Εὐλογία θὰ ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεό.
.             Καὶ νὰ διδάσκουμε καὶ τὰ παιδιά μας ἔτσι, διότι ἐπειδὴ ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι δὲν ἐγκρατευόμεθα καὶ δὲν νηστεύουμε καὶ δὲν κοπιάζουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν διδάσκουμε καὶ τὰ παιδιά μας σωστά. Κα τ παιδιά μας γίνονται νθρωποι φίλαυτοι, γίνονται γωϊσταί, κα δν θέλουν τν Θεό, λλ τν κοιλιά τους θέλουν κα τς πολαύσεις τς σαρκικές. Καὶ μετά, ἀφοῦ περιφρονοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, δὲν θὰ περιφρονήσουν μετὰ καὶ τοὺς γονεῖς τους στὴν ζωή τους; Ὅταν ὅμως τὸ παιδὶ μάθη ἀπὸ μικρό, βλέποντας τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του νὰ ἀγωνίζεται καὶ νὰ ἐγκρατεύεται καὶ νὰ προσεύχεται, δὲν θὰ μάθη καὶ αὐτὸ νὰ ἀγωνίζεται καὶ νὰ ἐγκρατεύεται καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Δὲν θὰ μάθη νὰ δοξάζη τὸν Θεὸ μὲ τὴν ζωή του, ἀλλὰ νὰ τιμᾶ καὶ τοὺς γονεῖς του, ὅπως εἶναι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
.             Εὔχομαι ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ Κύριος νὰ βοηθήση ὅλους μας νὰ κάνουμε αὐτὸν τὸν ἀγώνα, καὶ ἡ Χάρις τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ νὰ εἶναι πάντοτε βοηθὸς στὴν ζωή μας.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ» ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μἐ πρόσχημα τοὺς νόμους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπιέζουν τὸν λαό.

«ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2121, 15.11.15

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.              Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καταφέρεται ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβίδ ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μἐ πρόσχημα τοὺς νόμους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπίεζαν φρικτὰ τὶς ἀσθενεῖς μάζες τοῦ λαοῦ.
.             Γι᾽ αὐτὸ συγγράφει τὸν ϞΓ´ (93) Ψαλμό του καὶ στηλιτεύει τὴν ὑποκριτικὴ παρανομία τους, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὑπάρχει «δίκης ὀφθαλμός», ὁ ὕψιστος Θεός, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὴν πανουργία, ἀλλὰ τὴν πατάσσει μὲ βδελυγμία.
.             Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ ἐμφανίζεται μὲ ὁρμή, δύναμη άκατάβλητη καὶ δόξα ὑψηλὴ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ ἐπιμελῶς συμπνίγεται καὶ καταπατεῖται. «Ἐπαρρησιάσατο ὁ Θεός», γράφει, καὶ μάλιστα γράφει σὲ χρόνο ἀόριστο γιὰ νὰ δηλώσει τὸ βέβαιο τῆς θείας μεσολαβήσεως. Δὲν λέει: θὰ ἐπέμβει ὁ Θεός· ἀλλά, νά Τος ὁ Θεός, ἦρθε, ἔκανε δυναμικὰ τὴν ἐμφάνισή Του. «Θεὸς ἐκδικήσεων»! (στίχ. 1) Φοβερὸς ὁ Θεός, ἦρθε νὰ ἐκδικηθεῖ, νὰ τιμωρήσει αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν, νὰ ὑπερασπίσει ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.
.         Καὶ ἀμέσως Τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο ὁ Ψαλμωδός: «Ἀνάβα, Κύριε στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας Σου. Ἀπόδωσε δικαιοσύνη καὶ πλήρωσε ὅπως τοὺς ἀξίζει τοὺς ὑπερήφανους, τοὺς ὑπερφίαλους αὐτούς!… Μέχρι πότε Κύριε», συνεχίζει, «μέχρι πότε οἱ ἁμαρτωλοί θὰ καυχῶνται γιὰ τὰ βδελυρά τους ἔργα; Μέχρι πότε θὰ ἀνοίγουν τὸ στόμα τους ἀπύλωτο καὶ θὰ ἐκστομίζουν ὕβρεις καὶ ἀλαζονεῖες; “Τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν”, τὸν πάτησαν κάτω, τὸν ἐξευτέλισαν. Τοὺς ἀδυνάμους, χῆρες καὶ ὀρφανά, τοὺς ἐξουδετέρωσαν καὶ τοὺς νεοφύτους στὴν πίστη τοὺς διέλυσαν. Δὲν Σὲ ὑπολογίζουν, Κύριε. Δὲν τοὺς νοιάζει τίποτε…» (στίχ. 2-7).
.            Τὸ πιὸ φρικτὸ ὅμως σχετικὰ μὲ αὐτοὺς εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Κύριος: ὅτι καταπιέζουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο τὸν λαὸ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου!…
.          Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κραυγάζει μὲ ἕνα «μή!» γεμάτο πόνο: «Μὴ συμπροσέστω σοι θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα» (στίχ. 20). Ἂς μὴ ἔχει καμιὰ σχέση μὲ Σένα, Κύρε, καὶ ποτὲ νὰ μὴ βρεθεῖ κοντά Σου θρόνος ἐξουσίας, δικαστικὴ καθέδρα ἀδικίας, ἐξουσία δηλαδὴ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου προξενεῖ στοὺς ἀνθρώπους βάρος καὶ καταπίεση.
.         «Θρόνος»! Δηλαδὴ ἐπιβολή, δύναμη κυριαρχίας, ἐξουσία. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται περὶ θρόνου ἀνομίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὴν δῆθεν νομιμότητα, προκειμένου νὰ πετύχει αἰσχρούς, διαβολικοὺς στὀχους. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ μετοχὴ «ὁ πλάσσων». Τὴν πλάθει, τὴν μεταλλάσσει τὴν προσταγή, τὴν ἀπόφαση, τὸ διάταγμα, ὥστε νὰ φαίνονται δῆθεν νομιμόφρονα, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιο, τὸ πρέπον, τὸν νόμο, καὶ ὅμως τελικὰ ὑπηρετοῦν τὴν μηχανορραφία, τὴν πλεκτάνη εἰς βάρος ἀθώων. Εἶναι τέτοια ἡ διαταγή, ἡ ἀπόφαση, ποὺ προσθέτει ἀφόρητο βάρος καὶ καταπίεση στοὺς ἁπλούς, νομιμόφρονες ἀνθρώπους.
.               Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ σωστοῦ, τοῦ δίκαιου, τοῦ πρέποντος…
.               Κάτι τέτοιο βέβαια μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Κάποιοι μπορεῖ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ ἐπιβληθοῦν δυναστικὰ στὴν συνείδηση καὶ τὴν γνώμη τοῦ ἄλλου χρησιμοποιώντας τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐκφοβίζοντάς τον καὶ καθιστώντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βαρύ, φορτικό, ἀπεχθές. Αὐτὸ στὴ ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔκαμναν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλαν φόρτο μεγάλων θρησκευτικῶν καθηκόντων στους ὤμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ αὐτοὶ οὔτε μὲ τὸ δαχτυλάκι τους δέχονταν νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ τὸ σηκώσουν, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἴδιοι πλούτιζαν εἰς βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἀδυνάμων. Γι’ αὐτὸ ἄκουσαν τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα «οὐαὶ» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. κγ´ 4, 13).
.             Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς ἀπὸ παλαιὰ μέχρι σήμερα στὶς κοινωνίες, πόσους τέτοιους νόμους, ρυθμίσεις, διατάγματα δυτυχῶς θὰ παρατηρήσει! Τέτοια ποὺ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ δικαίου, τῆς κοινῆς εἰρήνης καὶ ἀσφάλειας, τῆς ἐλευθερίας, στρέφονται ἐναντίον ἀνθρώπων ἀνεπίληπτων καὶ κυρίως θεοσεβούμενων. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τῶν διωγμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γιὰ τοὺς κρατικοὺς φορεῖς οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ βλάπτοντες τὴν κοινωνική συνοχὴ καὶ εἰρήνη, τὴν δημόσια τάξη, θεωροῦνταν στοιχεῖα ταραχοποιά. Γι’αὐτὸ καὶ διώκονταν… Στὰ λίγο προηγούμενα ἀπὸ μᾶς χρόνια τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν οἱ Χριστιανοὶ κατηγοροῦνταν ώς παραβάτες τῶν νόμων καὶ ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευτοῦν. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐμπρὸς αὐτοὶ πάλι θὰ κατηγοροῦνται ὡς «ρατσιστὲς», «φασίστες», «ὁμοφοβικοί», αὐτοὶ ποὺ πᾶνε «κόντρα στὴν δημοκρατία, στὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ αὐτοδιάθεσης τοῦ ἀτόμου»!… Ὡραῖες λέξεις, πολὺ πετυχημένες, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν ἕνα σατανικὸ ξέσπασμα μίσους καὶ διωγμοῦ ἐναντίον τους…
.             Αὐτὸς εἶναι ὁ «θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα». Ἐξουσία δυναστική, ποὺ τάχα μὲ βάση τὸν νόμο καταπιέζει ἀφόρητα τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἀναγκάζοντάς τους νὰ στενάζουν φρικτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἀπαιτήσεις της.
.             Ὅσοι πάντως στήνουν τέτοιους θρόνους ἀνομίας, βαρυφορτώνοντας τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπουες καὶ καθιστώντας ἀσήκωτο φορτίο τὴν τήρηση τοῦ νόμου, θὰ λάβουν τήν δίκαιη ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει ὁ Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο (23): «καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός». Αὐτοὺς τοὺς ὑποκριτὲς καὶ βάναυσους τυράννους, θὰ τοὺς ἐξαφανίσει ὁ Θεός

 

, , , , ,

Σχολιάστε