Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χριστιανισμός

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ–3 («Ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας)

Φιλόλαος Δ. Δημητρίου

«Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»

Ἐκδόσεις “Τῆνος”,
Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

βλ. σχετ.: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» [Νέα ἔκδοση]

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Β´) «Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις.Θὰ μείνουμε ἄναυδοι βλέποντας ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ “δαιμονικὲς” συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγή
(στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»)

.             Λήγοντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἕνας «ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας μεθοδεύει μιὰ ἐπίθεση ἀνήκουστη, ποὺ τείνει εὐθέως εἰς τὸν ἐντελῆ ἀποχριστιανισμὸν καὶ ἀφελληνισμὸν τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Λέμε «ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων, γιὰ νὰ τὸν διακρίνουμε ἀπὸ τὴν νομικῶς ὠργανωμένη καὶ τυπικῶς κατωχυρωμένη «Ἕνωση Ἀθέων Ἀγωνιστῶν», πού, ὅπως θὰ δοῦμε κατωτέρω, ἱδρύθηκε καὶ ἔδρασε τὶς δεκαετίες τῆς κομμουνιστικῆς δικτατορίας. Ἀκόμη νὰ τὸν διακρίνουμε ἀπὸ σειρὰν ὅλην… «Ἑνώσεων», ποὺ ἔχουν λάβει «νομικὴ προσωπικότητα» μὲ ἐγγραφὴ στὸ Πρωτοδικεῖο (μερικὲς «φτιαγμένες» ἀπὸ τὰ ἴδια πρόσωπα). Χαρακτηριστικό τους κοινὸ εἶναι ὅτι ὅλες ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ «Δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη» καὶ καμιὰ γιὰ τίς… «Ὑποχρεώσεις» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη αὐτῆς τῆς Χώρας, ὅπως θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια.
.              Ὁ ἄτυπος αὐτὸς συνασπισμὸς πολεμίων τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπαρτίζεται ἀπὸ δυνάμεις ἑτερόκλητες διανοουμένων καὶ κουλτουριάρηδων, ποὺ δὲν τοὺς συνδέει κανένας ἰδεολογικὸς ἢ ἐπιστημονικὸς ἢ κοινωνικοπολιτικὸς ἢ πολιτιστικὸς δεσμός. Ἀντιθέτως, σὲ ὡρισμένες περιπτώσεις, ὅπως ἐλέχθη πιὸ πάνω, καὶ θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια καὶ στὸ οἰκεῖο μέρος, τοὺς χωρίζει χάσμα μέγα ἀλλὰ καί… μίσος! Συναντῶνται ὅμως, παραμερίζουν προσωρινῶς τίς… διαφορές τους, συνεργάζονται ἀκόμη καὶ στὴν… «συρραφὴ βιβλίων», γιὰ νὰ ἐξαντλήσουν τὸ μένος τους κατὰ τῆς Πίστεως τῆς Χριστιανικῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Θέλουμε ἐκ προοιμίου νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι οἱ «συμμαχοῦσες» ὁμάδες κρούσεως κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν εἶναι ὅλες «συντονισμένες» ὑπὸ ἕνα ἄνθρωπο-ἀρχηγό. Ὁ στόχος τους ὅμως εἶναι ἕνας καὶ αὐτός. Ἐπίσης, ὁ διαφορισμὸς μεταξὺ τῶν ὁμάδων αὐτῶν εἶναι τόσον στὸ πεδίο τῆς μορφώσεως, ὅσον καὶ στὸ πεδίο τῆς ἐπιλογῆς καὶ χρησιμοποιήσεως τῶν ἐπιθετικῶν μέσων. Εἶναι δηλαδὴ καὶ σοβαροὶ ἀντίπαλοι τῆς Πίστεως, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐπιχειρήματα, λογικὰ καὶ ἱστορικά, ἄσχετα ἂν εἶναι ἀληθινὰ καὶ πειστικὰ ἢ ὄχι. Εἶναι ὅμως καὶ ἐχθροὶ ἀγράμματοι, ἐλεεινοὶ καὶ γελοῖοι, ποὺ ἔχουν βουτήξει τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶσσαν καὶ τὴν γραφίδα τους στὸν βοῦρκο καὶ τὴν ἀσχήμια…, καθυβρίζοντας σκαιότατα κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο!
.             Μία ἄλλη διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἀντιπάλων ὁμάδων εἶναι ὅτι, ἐνῶ οἱ πιὸ ἀπαίδευτοι καὶ ἀνιστόρητοι ὁμολογοῦν εὐθέως τὴν ἀθεΐαν των καὶ τὸ μίσος των κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν Χριστιανῶν, ἀντιθέτως, ὑπάρχουν ἄλλοι κυρίως διανοούμενοι καὶ γραμματισμένοι, πού, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι γνωρίζουν, δὲν διακηρύσσουν μὲ εὐθύτητα καὶ παρρησίαν τὴν ἀθεΐαν καὶ ἀντιχριστιανικὴν τοποθέτησή τους, ἀλλὰ καμουφλάρονται μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν… “δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων”! Προτάσσουν τὸν «καϋμόν» τους… γιὰ τὴν προστασία τῶν μειονοτικῶν ὁμάδων, ποὺ στὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία ἔχουν ποσοστὸν πληθυσμοῦ 3% περίπου καὶ εἰς τὸν βωμὸν τῆς προστασίας τῶν δικαιωμάτων τούτων θυσιάζουν ἀνενδοιάστως τὰ δικαιώματα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, στὸ ὄνομα μάλιστα τοῦ Συντάγματος! Πρόκειται γιὰ ἐκείνους τοὺς «διανοουμένους», ποὺ προτείνουν καὶ ἐφαρμόζουν ἀντισυνταγματικοὺς νόμους, γιὰ τοὺς ὁποίους, διακεκριμένος ἐπιστήμων-Ἀρεοπαγίτης διετύπωσε γραπτῶς καὶ εὐθαρσῶς τὴν γνώμην λέγοντας: «Οὐδέποτε ἐπερίμενα ὅτι θὰ ὑπάρχει νόμος, πολὺ δὲ περισσότερο Σύνταγμα, ποὺ νὰ ἀπαγορεύει στοὺς πολλούς, αὐτὸ ποὺ προστατεύει στοὺς ὀλίγους».
.             Ὅμως, «οὐδὲν κρυπτὸν ὃ οὐ μὴ φανερὸν γενήσεται». Κάποτε τὰ «καμουφλὰζ» πέφτουν, τὰ προσωπεῖα ἀποβάλλονται καὶ «γυμνὰ τὰ πρόσωπα… φανερώνονται»!
.             Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ τῶν πολεμίων τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ μεγάλη «ἀντίφαση», τὴν ὁποία βιώνουν μερικοὶ τέτοιοι «Ἕλληνες», ποὺ σεμνύνονται γιὰ τὸν ἀντὶ-ἀμερικανισμό τους… Ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἐχθροί τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς νέας “Pax Americana”… Πολεμοῦν κάθε «συνεργασία» μὲ τὴν ὑπερδύναμη, στὰ πλαίσια τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ΕΕ, καὶ οἱ ἴδιοι ταυτοχρόνως «χορεύουν» στὸν ρυθμὸ ποὺ ὑπαγορεύουν διάφοροι ἀμερικανοεβραῖοι ἀνθέλληνες καὶ μισέλληνες «τύπου» Kίσινγκερ, γιὰ τὴν ἀποδόμηση κάθε ὑγιοῦς στοιχείου τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ γενικά τῆς ὑποστάσεώς μας ὡς Ἔθνους καὶ Ἱστορικῆς Ὀντότητος.
.              Ὕστερα ἀπὸ τὴν εἰσαγωγή μας αὐτή, μὲ τὴν ὁποία σηματοδοτοῦνται οἱ γενικὲς συνιστῶσες τοῦ ἀνὰ χείρας ἔργου, ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐπὶ μέρους Κεφαλαίων ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ ἰσάριθμες Ὁμάδες Πολεμίων τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας, μὲ τὰ ξεχωριστὰ χαρακτηριστικά τῆς κάθε μιᾶς ἀπὸ αὐτές.

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Β´) «Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις.Θὰ μείνουμε ἄναυδοι βλέποντας ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ “δαιμονικὲς” συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως»

Φιλόλαος Δ. Δημητρίου

«Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»

Ἐκδόσεις “Τῆνος”,
Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

βλ. σχετ.: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» [Νέα ἔκδοση]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγή
(στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»)

[…] Ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του εἶναι ἀσταμάτητος!

Σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι διαφορετικοὶ οἱ πολέμιοι καὶ τὰ μέσα καὶ τὰ ὄπλα τῆς ἐπιθέσεως τῶν. Ἀρχηγὸς ὅμως εἶναι ὁ ἴδιος… Εἶναι ὁ ἄρχων «τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ» ! Σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ κοινωνικο-ἠθικὴ συγκυρία ἐπιλέγει τοὺς καταλλήλους ἀνθρώπους-ὄργανά του καὶ χρησιμοποιεῖ τὰ πιὸ πρόσφορα, γιὰ τὸν σκοπό του, μέσα καὶ μεθόδους. Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις. Γιατί καὶ οἱ ἐχθροὶ εἶναι πολλοὶ καὶ τὰ μέσα ἐπιθέσεως πολλὰ καὶ τελειότερα, ἑτερόκλητες δὲ δυνάμεις συνασπίζονται, κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, παρόλον ὅτι τὶς χωρίζουν ἀγεφύρωτες διαφορὲς ἰδεολογικές, μεταφυσικές, κοινωνικοπολιτικὲς κ.ἄ.
.           Πρόθυμα ξεχνοῦν τὰ ὅσα τοὺς χωρίζουν, ἀφοῦ θέλουν συμμάχους κατὰ τοῦ «κοινοῦ ἐχθροῦ»: Τῆς Πίστεως! Ὅπως θὰ ἰδοῦμε κατωτέρω εἰς τὸ κείμενο, θὰ μείνουμε ἄναυδοι, βλέποντας (π.χ. στὸ ἴδιο «βιβλίο» ποὺ γράφτηκε γιὰ νὰ «κτυπήση» τὴν Χριστιανικὴ Πίστη καὶ Ἐκκλησία) νὰ συνεργάζωνται ἕνας ἄθεος-ὑλιστὴς μὲ ἕνα «πιστὸ» καὶ «λάτρη» τοῦ δωδεκαθέου! Θὰ θαυμάσουμε ἕνα γνήσιο μαρξιστὴ νὰ «συμπολεμάει» κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἕνα …«προσευχόμενο ἀρχαιόθρησκο»! Αὐτὲς τὶς ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ αὐτόχρημα «δαιμονικὲς» συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως, ποὺ γίνονται ἀκόμη μέσα ἀπὸ «…ἐντάσεις… προσωπικὲς ἀντιπάθειες καὶ ἰδεολογικὲς συγκρούσεις», ὅπως οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν καί… γράφουν, θὰ τὶς ἐξετάσουμε στὸ κατάλληλο κεφάλαιο τοῦ ἀνὰ χεῖρας ἔργου, γιατί ἔχουν πολλὰ νὰ μᾶς διδάξουν! Μπορεῖ νὰ γίνουν γιὰ μᾶς ἡ «καύσιμη ὕλη», ποὺ θὰ ὑπεκκαύση τὸν ὑποτονικὸ ζῆλον μας, ποὺ θὰ μᾶς κάνουν νὰ «ἐντρεπώμεθα», ὅταν βλέπουμε συν-Ἕλληνες, βαπτισμένους χριστιανοὺς νὰ γίνονται «ἐξωμότες» καὶ μὲ τέτοιο «ζῆλο καὶ πάθος» νὰ ἀγωνίζωνται γιὰ μιὰ χίμαιρα, γιὰ μιὰ οὐτοπία, γιὰ τὴν… καταστροφή τους! Ἡ προφητεία τοῦ δικαίου Συμεῶνος: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν», ἐπαληθεύεται πλήρως. Τὸ ἄξιον ὑπογραμμίσεως καὶ λυπηρὸν συνάμα εἶναι ὅτι, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσί».
.             Πράγματι, ἄλλοι, ὑπηρέται τῆς Ἀρνήσεως, «διανοούμενοι» καὶ συνηθισμένοι κουλτουριάρηδες, «ἔκλεψαν» τὴν πνευματικὴ πανοπλία ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Πίστεως, καὶ τὴν ἐχρησιμοποίησαν καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ κτυπήσουν τὸ Πνεῦμα καὶ τὴν Ἀλήθεια: Μὲ τὰ «ἐκλαϊκευτικά» τους ἔργα ἐσκύλευσαν τὴν ἀληθινὴ Ἐπιστήμη, παρεποίησαν τὰ ἀληθινὰ συμπεράσματά της, ἐπρόβαλαν ἐσκεμμένως φανταστικὰ καὶ ἀναπόδεικτα «κατασκευάσματα», δῆθεν ἐπιστημονικά, σὰν δῆθεν «Πορίσματα τῆς Ἐπιστήμης»!
.              Στὰ ἀχνάρια τους καὶ οἱ ἀντάξιοι συνεχιστές τους καὶ σημερινοὶ «μαθητές» τους: Καταργοῦν τὸν… Θεό! Βλασφημοῦν τὸν Χριστό!! Πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησίαν! Θεοποιοῦν τὴν ὕλην! Εἰρωνεύονται ἀξίες αἰώνιες καὶ ἤθη ἀτίμητης προγονικῆς κληρονομίας. Ἀγωνίζονται συντονισμένα γιὰ νὰ ἀνατρέψουν, συνταγματικῶς κατωχυρωμένους καὶ δοκιμασμένους θεσμούς, ὅσους ἔχουν ἀπομείνει, ἐνῶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, δὲν διστάζουν, παρότι εἶναι ἀγράμματοι καὶ πυγμαῖοι, νὰ «ἀκυρώνουν» καὶ γελοιοποιοῦν τὸ αἰωνόβιον τρίπτυχον: «Πατρὶς-Οἰκογένεια-Θρησκεία»! Καταλαμβάνουν τὰ βήματα τῆς διανοήσεως: Βιβλία καὶ ἐκδοτικοὺς Οἴκους, περιοδικὰ ἐπιστημονικὰ καὶ «ἐπιστημονικά», τὸν καθημερινὸ καὶ περιοδικὸ τύπο καὶ τὶς τελευταῖες δεκαετίες προώθησαν ἀνθρώπους «τους», ἐν πολλοῖς ἀμφιβόλου ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως, σέ… πανεπιστημιακὲς ἕδρες! Καὶ τὸ ἐπίσης σημαντικό: ἔθεσαν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους τηλεόραση καὶ διαδίκτυο!
.             Ὅπως θὰ δοῦμε καὶ στὴν Χώρα μας ἡ σύγχρονη τεχνολογία καὶ τὰ ΜΜΕ εἶναι, κατὰ τὸ πλεῖστον, στὰ χέρια δεδηλωμένων ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας μας.
.             Μὲ τὰ τηλεσκουπίδια τους ἔχουν βρωμίσει τὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία, μολύνουν ἀδιάντροπα τὴν Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια, θανατώνουν τὴν παιδικὴ ἁγνὴ ψυχή, ἐκπορνεύουν τὴν νεανικὴ ἡλικία. Καὶ τὸ Σχολεῖο, ἀπὸ ἱερὸ ἐργαστήριο κατεργασίας ἠθικῶν προσωπικοτήτων καὶ ἐναρέτων πολιτῶν μὲ χριστιανικὸ ἦθος καὶ Ἑλληνικὸ φιλότιμο, τὸ μεταβάλλουν σιγὰ-σιγὰ σὲ καταγώγιο αἰσχρῶν βιασμῶν καὶ ἀνηθικοτήτων. Ἐνῶ στοὺς φυσικοὺς λειτουργοὺς καὶ ἐργάτες τῆς καλλιέργιας καὶ μορφώσεως στὶς ψυχὲς τῶν Ἑλληνοπαίδων τοῦ τύπου τοῦ «Καλοῦ καγαθοῦ» ἀνδρός, δηλαδὴ στοὺς ἐκπαιδευτικοὺς κατάφεραν καὶ «ἐμφύσησαν»… «συντεχνιακὸ πνεῦμα», ἔτσι ὥστε ὁ ρόλος τους ἔχει περιορισθῆ στὴν διαδικασία «ὑλικῆς δοσοληψίας» καὶ στὴν μετάδοση «μερικῶν» ξερῶν γνώσεων! Βέβαια καὶ αὐτὲς εἶναι ἐλλιπεῖς, ἀφοῦ ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια πρέπει νὰ ἐξοδεύση ἀπὸ τὸ φτωχὸ βαλάντιό της ἀρκετά, γιά… φροντιστήρια καὶ παραπαιδεία!

, ,

Σχολιάστε

«ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» [Νέα ἔκδοση]

[ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ]
Φιλόλαος Δ. Δημητρίου

«Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»,

EKΔOΣEIΣ “THNOΣ”,
Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

.             Ἕνας ἀπό τούς μεγαλυτέρους ἱστορικούς τῆς ἐποχῆς μας, ὁ Γάλλος καθηγητής Μπρωντέλ ἔκανε τήν ἑξῆς δήλωσι: «Ζοῦμε στόν αἰώνα τοῦ Διαβόλου»! Βέβαια, ὁ Μπρωντέλ εἶπε τήν ἀλήθεια αὐτή, ὡς ἐπιστή­μων μελετητής τῆς συγχρόνου πραγματικότητος, ἐπαναλαμβάνει ὅμως κατά τρόπον διαπιστωτικόν τήν διακήρυξιν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ὅτι: «Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται»!
.              Ἀκόμη σαφέστερα, ὁ συγγραφέας David J. Stewart γράφει τά ἑξῆς: «Ὁ Σατανᾶς εἶναι ὁ θεός αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ Σατανᾶς ἐλέγχει τόν κόσμο διά μέσου δαιμονοκρατουμένων προσκυνητῶν τοῦ Ἑωσφόρου, τέτοιων ὅπως ἡ Μ. Blavatsky, Alice Bailey, Albert Pike καί Aleister Crowley. Τό Lucis Trust προπαγανδίζει καί προωθεῖ τό ἔργο τοῦ δαιμονοκρατουμένου αὐτοῦ ἀνδρός (τοῦ D.K.), ὁ ὁποῖος ἐργάζονταν ἐπί 30 ἔτη διά μέσου τῆς Α.Β». Καί ὅσο –προχωρώντας– διαβάζει κανείς τά ἑωσφορικά κείμενά τους, τόσο νοιώθει νά τόν ἐγ­γί­ζη τό πάγωμα τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ τους πάθους. Γράφουν: «Πρέπει νά καθιερωθῆ μιά παγκόσμια θρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς, χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Κύριο καί Σωτήρα. Ἡ χριστια­νική ἐκκλησία εἶναι νεκρή καί πρέπει νά ἀντικατασταθῆ. Ἡ ἐπερχόμενη παγκόσμια θρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς θά δώση ἔμφαση στήν ἑνότητα ὅλων τῶν θρησκειῶν καί θά ἀπορρίπτη τήν προσκόλληση στόν λόγο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: “Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή”».
.                 Καί ἰδού πῶς τόν ἐννοοῦν: «Οἱ παρανοϊκές καί ἀνώριμες ἰδέες περί “ἁμαρτίας” καί “ἐνοχῆς” δέν θά πρέπει νά ἐμφυτεύονται στούς νέους ἀπό γονεῖς, διδασκάλους, ἱερεῖς καί ἄλλους ἐνήλικες. Τά παιδιά πρέπει νά διδαχθοῦν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες –Χριστιανισμός, Ἰνδουϊσμός, Μαγεία, Βουδδισμός, Ἰσλαμισμός, Ἰουδαϊσμός, Εἰδωλολατρεία κλπ.,– ἔχουν τήν ἴδια ἀξία καί δέν ἔχει σημασία σέ «ποιόν θεό» πιστεύει κανείς… Οἱ χριστιανικές ἰδέες, ὅπως ὁ παράδεισος, ἡ κόλαση, καί ἡ κρίση πρέπει νά ἐξαφανισθοῦν καί ἡ Ἰδεολογία τῆς Π. Διαθήκης νά ἀπορριφθῆ.»!
.               Πλέον τούτου ἀκοῦστε τί εἶπεν ὁ ἔγκριτος δημοσιογράφος καί πρώην Πρόεδρος τοῦ Προσωπικοῦ τῆς ἐφημερίδος “New York Times”, Jan Swinton, ἐξ ἀφορμῆς ἐρωτήματος ἐάν ὑπάρχη ἀνεξάρτητος ΤΥΠΟΣ εἰς τήν Ἀμερικήν: «Δέν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα, δηλαδή ἀνεξάρτητος Τύπος στήν Ἀμερική… Εἶναι δουλειά καί καθῆκον κάθε δημοσιογράφου νά καταστρέφη τήν ἀλήθεια, νά ὑπηρετῆ τό ψέμα, νά διαστρέφη τήν πραγματικότητα, νά κολακεύη γονυπετής τόν μαμωνᾶ, νά πουλάη τήν πατρίδα του καί τήν φυλή του, γιά τόν ἐπιούσιον ἄρτον του…. Ἐμεῖς (οἱ δημοσιογράφοι) εἴμαστε τά ἐργαλεῖα καί οἱ ὑποτελεῖς τῶν πλου­σίων ἀνδρῶν τοῦ παρασκηνίου. Τά ταλέντα μας, οἱ δυνατότητές μας καί αὐτές ἀκόμη οἱ ζωές μας εἶναι ὅλα περιουσία τῶν ἄλλων. Ἐμεῖς εἴμαστε πνευματικές πόρνες».*
* (Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο: «Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»).

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Β´) «Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις.Θὰ μείνουμε ἄναυδοι βλέποντας ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ “δαιμονικὲς” συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως»

, ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

Χριστιανισμς νθίζει στν νατολικ Ερώπη
δεκαετίες μετ
τν πτώση το θεϊστικο κομμουνισμο, δείχνει ρευνα.

.              Ὁ χριστιανισμὸς σὲ ὅλη τὴν Κεντρικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη συνεχίζει νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ ἀκμάζει ἕνα τέταρτό του αἰώνα μετὰ τὴν πτώση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ τῶν ἀθεϊστικῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων, σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Pew Research Center.
.              Ἡ μεγάλη ἔρευνα, ποὺ δημοσιεύθηκε τὴν Τετάρτη, διαπίστωσε ὅτι παρὰ τὴ σκόπιμη καταστολὴ τῆς θρησκευτικῆς πίστης καὶ λατρείας καὶ τὴν προώθηση τοῦ ἀθεϊσμοῦ ἀπὸ τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα, σήμερα, οἱ ἰσχυρὲς πλειοψηφίες σὲ μεγάλο μέρος τῆς περιοχῆς λένε ὅτι πιστεύουν στὸν Θεὸ καὶ προσδιορίζονται μὲ μία Χριστιανικὴ παράδοση, εἴτε ἀνήκοντες στὴν Ὀρθόδοξη εἴτε στὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία.
.              “Σὲ πολλὲς χῶρες τῆς Κεντρικῆς καὶ Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἡ θρησκεία καὶ ἡ ἐθνικὴ ταυτότητα εἶναι στενὰ συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὰ πρώην κομμουνιστικὰ κράτη, ὅπως ἡ Ρωσικὴ Ὁμοσπονδία καὶ ἡ Πολωνία, ὅπου οἱ πλειοψηφίες λένε ὅτι εἶναι ὀρθόδοξοι ἢ καθολικοὶ ἢ «πραγματικὰ Πολωνοί»”, ἀναφέρει τὸ Pew. Καὶ προσθέτει ὅτι παρὰ τὸ ὑψηλὸ ποσοστὸ ἀνθρώπων ποὺ δηλώνουν χριστιανοὶ στὴν περιοχή, πολλοὶ ὡστόσο, δὲν ἐκκλησιάζονται συχνά, μὲ μέσο ὄρο μόνο ἕνα 10% τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν νὰ ἐκκλησιάζεται σὲ ἑβδομαδιαία βάση. “Ὡστόσο, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς θρησκείας σὲ μία περιοχὴ ποὺ κυριάρχησαν τὰ ἀθεϊστικὰ καθεστῶτα εἶναι ἐντυπωσιακὴ – ἰδιαίτερα σὲ ὁρισμένες ἱστορικὰ ὀρθόδοξες χῶρες, ὅπου τὰ ἐπίπεδα θρησκευτικῆς συνείδησης ἔχουν αὐξηθεῖ σημαντικὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες”, ἀνέφερε ἡ ἔρευνα. Γιὰ παράδειγμα, ἡ μελέτη ἔδειξε ὅτι τὸ 1991, μόνο τὸ 37% τῶν Ρώσων, τὸ 39% τῶν Οὐκρανῶν καὶ τὸ 59% τῶν Βουλγάρων αὐτοπροσδιορίζονταν ὡς Ὀρθόδοξοι. Τὸ 2015, τὸ ποσοστὸ αὐτὸ αὐξήθηκε στὸ 71% τῶν Ρώσων, τὸ 78% τῶν Οὐκρανῶν καὶ τὸ 75% τῶν Βουλγάρων.
.              Οἱ καθολικὲς πλειοψηφίες παρέμειναν ἰσχυρὲς σὲ ὁρισμένα μέρη τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, ὅπως ἡ Πολωνία, ὅπου τὸ 87% τῶν ἀνθρώπων δήλωσε Καθολικοὶ τὸ 2015. Μία ἀξιοσημείωτη ἐξαίρεση ἀπὸ τὴν ἄνοδο τῆς θρησκείας ἦταν ἡ Τσεχικὴ Δημοκρατία, ὅπου μόνο τὸ 21% τοῦ πληθυσμοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι καθολικοὶ καὶ τὸ 72% ὅτι δὲν θρησκεύεται.
.              Ταυτόχρονα, ὅμως, οἱ Καθολικοὶ βρέθηκε ὅτι παρακολουθοῦν συχνότερα τὴν ἐκκλησία, μὲ 25% τὸν μέσο ὄρο ὅσων παρακολουθοῦν ἑβδομαδιαῖες λειτουργίες, τὸ ὁποῖο εἶναι περισσότερο ἀπὸ τὸ διπλάσιο τοῦ 10% τοῦ μέσου ὅρου γιὰ τοὺς Ὀρθόδοξους πιστούς. “Παρόλο ποὺ οἱ Καθολικοὶ εἶναι γενικότερα πιὸ ἐπιμελεῖς στὸν ἐκκλησιασμὸ ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανοὺς στὴν περιοχή, ὡστόσο, ἡ σχέση μεταξὺ θρησκευτικῆς ταυτότητας καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας εἶναι ἰσχυρότερη στὶς χῶρες τῆς Ὀρθόδοξης-πλειοψηφίας ἀπ’ ὅ,τι στὶς καθολικές», γράφει τὸ Pew.
.              Πάνω ἀπὸ τὸ 90% τῶν ἀνθρώπων στὴν Ἑλλάδα, τὴ Βοσνία, τὴ Ρουμανία, τὴ Μολδαβία, τὴν Ἀρμενία καὶ τὴ Γεωργία δήλωσαν ὅτι πιστεύουν στὸν Θεό, μὲ ἰσχυρὲς πλειοψηφίες ποὺ λένε τὸ ἴδιο σχεδὸν σὲ ὅλες τὶς χῶρες. Ἡ Τσεχία καὶ ἡ Ἐσθονία ἦταν οἱ μοναδικὲς ἐξαιρέσεις, ὅπου τὸ 29 καὶ τὸ 44 τοῖς ἑκατὸ ἀντίστοιχα ἐξέφρασαν τὴν πίστη στὸν Θεό.
.              Κάπως χαμηλὰ ποσοστὰ ἀνθρώπων δήλωσαν ὅτι προσεύχονται σὲ καθημερινὴ βάση, μὲ τοὺς Μολδαβοὺς νὰ βρίσκονται ψηλότερα στὸν κατάλογο μὲ ἕνα 48 τοῖς ἑκατό, καὶ τοὺς Ἐσθονοὺς καὶ τοὺς Τσέχους μὲ τὸ χαμηλότερο στὸ 9 τοῖς ἑκατὸ καὶ οἱ δύο.
.              Οἱ χριστιανοὶ στὴν περιοχὴ διατήρησαν σὲ μεγάλο βαθμὸ «συντηρητικὲς» ἀπόψεις γιὰ τὰ κοινωνικὰ ζητήματα, ἐνῶ τὸ 71% τῶν ἐρωτηθέντων σὲ ὅλες τὶς χῶρες ποὺ ἐρωτήθηκαν δήλωσαν ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ συμπεριφορὰ εἶναι ἠθικὰ λανθασμένη. Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔδειξαν νὰ ἔχουν ἰσχυρότερη αὐτὴ τὴν ἄποψη μὲ ἕνα 84%, ἐνῶ μόνο τὸ 21% τῶν ἀνθρώπων στὴν εὐρέως κοσμικὴ Τσεχικὴ Δημοκρατία συμφώνησε σὲ αὐτό.
.              Στὶς παραδοσιακὲς ἀπόψεις γιὰ τὰ πρότυπά του γάμου, τὸ 42% τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν συμφώνησε μὲ τὴ δήλωση ὅτι «μία γυναίκα πρέπει νὰ ὑπακούει πάντα στὸν σύζυγό της» σὲ σύγκριση μὲ τὸ 25% τῶν καθολικῶν, θρησκευτικὰ μικτῶν ἢ ἀνεξάρτητων θρησκευτικὰ χωρῶν.
.              Ἂν καὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει ἀνθίσει μετὰ τὴν πτώση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, σήμερα εἶναι χριστιανοὶ στὴν Κομμουνιστικὴ Κίνα, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολὺ στοχευμένοι ἀπὸ τὸ ἀθεϊσικὸ καθεστώς.
.              Μία ἔκθεση τοῦ Freedom House ἀπὸ τὸν Μάρτιο διαπίστωσε ὅτι μία κυβερνητικὴ καταστολὴ τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων στοχεύει σὲ 100 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους ἀπὸ διάφορες ὁμάδες πίστης, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι θεωρήθηκαν ὅτι ἀντιμετωπίζουν «ὑψηλὰ» ἐπίπεδα δίωξης.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

 

 

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[4]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Παράδειγμα ὁ Μέγας Βασίλειος, τοῦ ὁποίου διασώθηκε τὸ ἐξαιρετικὸ ἔργο «Ἑξαήμερος». Εἶναι ὁμιλίες πρὸς τοὺς πιστοὺς τῆς Καισαρείας, καὶ ἔχουν μὲν ποιμαντικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ σ’ αὐτὲς ἀποκαλύπτονται ἡ εὐρύτητα τῆς σκέψης Του, ἡ ἰδιοφυία Του καὶ ἡ βαθιὰ γνώση τῆς Φιλοσοφίας καὶ τῶν Ἐπιστημῶν, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Θαλῆ ἕως τὶς ἡμέρες του. Γιὰ τὴ Δημιουργία ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει: «Πολλὰ διαπραγματεύθηκαν γιὰ τὴ δημιουργία τῆς φύσεως οἱ σοφοὶ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καμία θεωρία τους δὲν ἔμεινε χωρὶς νὰ ἀνατραπεῖ. Πάντοτε ὁ ἑπόμενος ἀνέτρεπε τὴ θεωρία τοῦ προηγουμένου. Ἔτσι ἐμεῖς δὲν ἔχομε καμία ἀνάγκη νὰ ἐλέγξουμε τὸ ἔργο τους. Ἀρκοῦν τὰ ὅσα λένε μεταξύ τους, γιὰ νὰ ἀνατρέψει ὁ ἕνας τὴ θεωρία τοῦ ἄλλου. Διότι ὅσοι ἀγνόησαν τὸν Θεὸ δὲν παραδέχθηκαν τὴν ὕπαρξη λογικῆς αἰτίας γενέσεως τῶν πάντων, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἄγνοιά τους ἔβγαλαν τὰ συμπεράσματά τους. Γι’ αὐτὸ οἱ μὲν κατέφυγαν σὲ ὑλικὲς ὑποθέσεις, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ ὕλη εἶναι ἡ αἰτία τοῦ παντός. Ἄλλοι δὲ φαντάσθηκαν ὅτι ἡ φύση ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄτομα καὶ μὴ διαιρούμενα σώματα, τὰ ὁποῖα ἐρχόμενα σὲ ἕνωση ἢ σὲ διαχωρισμὸ συντελοῦν στὶς γενέσεις καὶ στὶς φθορὲς στὴ φύση…Ὅλοι τους ἀπατήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀθεΐα τους καὶ δὲν ἤξεραν νὰ ποῦν “Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», ἀλλὰ ὑποστήριξαν ὅτι τὰ σύμπαντα εἶναι ἀκυβέρνητα, ἀδιοίκητα καὶ φερόμενα ὅπως τύχει…». (Μεγ. Βασιλείου Α΄ Ὁμιλία, στίχ. 6-9).
.               Κατὰ βιογράφους του ὁ Μέγας Βασίλειος εἶχε ὑπόψη του τὶς περὶ τῆς δημιουργίας ἀπόψεις τῶν Θαλῆ, Ἀναξιμάνδρου, Ἀναξιμένη, Πυθαγόρα, Ἐμπεδοκλῆ, Ξενοφάνη, Ἠρακλείτου, Λευκίππου, Δημοκρίτου καί, πρὸ πάντων, τοῦ Ἀριστοτέλη. Τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ Μέγας Βασίλειος γιὰ τὰ φυτά, τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ ζῶα, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς ἀστέρες δείχνουν τὴ θαυμαστὴ καὶ σὲ βάθος γνώση του σὲ θέματα βοτανικῆς, φυτολογίας, ζωολογίας καὶ ἀστρονομίας.
.             Ἄλλοι Πατέρες ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία εἶναι οἱ Γρηγόριος ὁ Νύσσης, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ἐπίσκοπος Πόρτου Ἰππόλυτος, ὁ Γαβάλων Σεβηριανός, ὁ Γεώργιος Πισίδης, ὁ Ἀμβρόσιος ὁ Μεδιολάνων καὶ ἄλλοι. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐργασίες τῶν Πατέρων γιὰ τὴ Δημιουργία ἐπιστημονικὰ μπορεῖ νὰ ἀνήκουν στὴν Ἱστορία, ὅμως δείχνουν τὴν ἐκ μέρους τους χρήση τῆς κοσμικῆς γνώσης τῶν συγχρόνων τους καὶ παλαιοτέρων φιλοσόφων καὶ τὸν ἄριστο καὶ χωρὶς φανατισμὸ τρόπο ἀντιμετώπισης τῶν ἀθέων τῆς ἐποχῆς τους.
.             Γιὰ τὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Παν. Τρεμπέλας γράφει πὼς γιὰ τὴ Δημιουργία παραδεχόταν ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε συγχρόνως ὅλα τὰ εἴδη, τὰ ζωικὰ καὶ τὰ φυτικά. Ἐπειδὴ ὅμως ὅλα δὲν ἐμφανίστηκαν ἀμέσως ἀλλὰ διαδοχικῶς, ὑποστήριξε ὁ Αὐγουστίνος, ὅτι ὁ Θεὸς τὰ δημιούργησε στὴν ἀρχὴ «ἐν σπέρματι καὶ δυνάμει» καὶ ὅτι ἡ ξηρὰ καὶ ἡ θάλασσα ἔλαβαν τὴ δύναμη ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ παράγουν τὰ φυτά, τὰ δένδρα καὶ τὰ ζῶα, ἐντεθεισῶν σ’ αὐτὰ ἰδιοτήτων, τὶς ὁποῖες ὁ ἱερὸς συγγραφέας ὀνομάζει causales rationes (αἰτιώδεις λόγους). Ἔτσι ἀφοῦ δημιουργήθηκαν τὰ πάντα ἐξ ἀρχῆς καὶ μὲ κάποιο εἶδος συνθέσεως καὶ συμπήξεως στοιχείων, ἐμφανίζονται καθένα ἀπὸ αὐτά, ὅταν ὑπάρξουν οἱ κατάλληλες περιστάσεις. Μὲ τὴ σκέψη του αὐτὴ ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος, κατὰ τὸν καθηγητὴ Τρεμπέλα, ἀποδέχεται ἕνα εἶδος ἐξέλιξης τῶν εἰδῶν καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι τὴν περὶ Δημιουργίας τῶν ὄντων ἀφήγηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς «οὐδαμόθεν εἴμεθα δεσμευμένοι νὰ ἐκλάβωμεν κατὰ γράμμα». (Παν. Ν. Τρεμπέλα «Ἀπολογητικαὶ Μελέται» Ἔκδ. Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1969, Β΄ Τόμος, σελ. 167-168).
.         Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς μελέτης του ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Τρεμπέλας σημειώνει: «Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι καταντοῦν εἰς ὑπερβολὴν διατεινόμενοι ὅτι ὁ Αὐγουστίνος προεμάντευσε τὴν θεωρίαν τῆς ἐξελίξεως καὶ ἐγένετο πρῶτος εἰσηγητὴς αὐτῆς. Παρὰ ταῦτα ὅμως παραμένει ἀδιαμφισβήτητον γεγονός, ὅτι δι’ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Αὐγουστίνος λέγουν περὶ τῆς Δημιουργίας τῶν φυτῶν καὶ τῶν ζώων, μάλιστα δὲ Γρηγόριος ὁ Νύσσης περὶ τῆς δημιουργίας τῆς γῆς καὶ τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἀναγνωρίζεται, ὅτι περὶ τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ τοῦ σχηματισμοῦ τῶν ὄντων ἔχει τις ἐλευθερίαν νὰ φιλοσοφῆ καὶ δὲν δεσμεύεται πρὸς τοῦτο οὔτε ὑπὸ τοῦ γράμματος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οὔτε ὑπὸ ἄλλου τινὸς στοιχείου τῆς κατὰ θείαν ἀποκάλυψιν ἀληθείας. Ὡς δὲ παρατηρεῖ ὁ καθολικὸς ἱερεὺς de Dordolot, καθηγητὴς τῆς γεωλογίας καὶ τῆς παλαιοντολογίας ἐν τῷ πανεπιστημίῳ τῆς Louvain “ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων (τοῦ ἁγίου Βασιλείου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Νύσσης, τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου καὶ ἄλλων) εἶναι εὐνοϊκωτάτη πρὸς τὴν φυσικὴν ἐξέλιξιν, διότι παρεδέχθησαν, ὅτι ἡ δημιουργία ἐγένετο ἐν μιᾷ στιγμῇ καὶ ἐπηκολούθησεν ἡ αὐτόματος γένεσις παντὸς ἀνεξαιρέτως ζῶντος ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν φυσικῶν αἰτίων”». (ὅ.π. σελ. 351).
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης στὸν «Ἀπολογητικὸ περὶ τῆς Ἑξαημέρου» σημειώνει: «Σύμφωνα μὲ τὴ δική μου ἀντίληψη, στὸν Θεὸ ὁ λόγος εἶναι ἔργο. Γιατί κάθε τί ποὺ γίνεται, γίνεται μὲ τὸν Λόγο (διὰ τοῦ Λόγου). Τίποτα δὲν εἶναι καὶ δὲν νοεῖται ἄλογο, τίποτα τυχαῖο καὶ αὐτόματο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλουν τὴν ὕπαρξή τους στὸν Θεό. Καὶ ἂν ἀκόμα κάτι ὑπερβαίνει τὴν ἀντιληπτική μας ἱκανότητα, πρέπει νὰ πιστεύουμε, ὅτι σὲ κάθε ὂν ἔχει ἐναποτεθεῖ κάποιου εἴδους λόγος (λογικότητα), ποὺ φανερώνει τὴν Τέχνη καὶ τὴ Σοφία τοῦ Δημιουργοῦ». (Γρηγορίου Νύσσης «Πνεῦμα καὶ Λόγος», Ἔκδ. «Τέρτιος», Κατερίνη, 1997, σελ. 149).
.           Γιὰ τὸν Θωμᾶ Ἀκινάτη ὁ καθηγητὴς Τρεμπέλας γράφει πὼς ἀσπάσθηκε τὴ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου καὶ ὑποστήριξε πὼς τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα παρήχθησαν μὲ τὴ βοήθεια ὑλικῶν ποὺ προϋπῆρχαν καὶ ἀναπτύχθηκαν βαθμιαίως «διὰ τῆς ἐνεργείας αἰτιῶν φυσικῶν ὑπὸ τὴν ὑπερτάτην κυβέρνησιν τοῦ Θεοῦ». (ὅ.π. σελ. 169). Τὴ λογική του Ἀκινάτη ἀκολουθοῦν καὶ σήμερα πολλοὶ στὴ Δύση, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴ Δημιουργία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[3]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὡς πρὸς τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Σπένγκλερ γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὰ εὑρήματα τῆς πλειστοκαίνου ὑποπεριόδου δείχνουν ὅλο καὶ πιὸ φανερὰ ὅτι ὅλες οἱ μορφές, ποὺ ὑπῆρχαν τότε, ἀντιστοιχοῦν σὲ αὐτὲς ποὺ ζοῦν σήμερα καὶ ὅτι δὲν ἐμφανίζουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μίας ἐξέλιξης πρὸς μία πιὸ σκόπιμα δομημένη φυλή. Καὶ ἡ ἔλλειψη εὑρημάτων τῆς τριτογενοῦς περιόδου κάνει ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἡ μορφὴ ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλει, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη, τὴν προέλευσή της σὲ μία ξαφνικὴ ἀλλαγή, τὸ “ἀπὸ ποῦ”, τὸ “πῶς” καὶ τὸ “γιατί”, τῆς ὁποίας θὰ παραμείνει ἕνα ἀνεξιχνίαστο μυστικό. Ἂν ὄντως ὑπῆρχε μία ἐξέλιξη ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴ ἔννοια, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οὔτε ξεχωριστὰ γήινα στρώματα οὔτε μεμονωμένες τάξεις ζώων, ἀλλὰ μία καὶ μοναδικὴ γεωλογικὴ μάζα καὶ ἕνα χάος ἐπὶ μέρους ζωντανῶν μορφῶν, ποὺ θὰ εἶχαν ἀπομείνει στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ὕπαρξη». (Ὄσβαλντ Σπένγκλερ «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», Ἕλλην. Ἔκδ. «Τυπωθήτω – Γιῶργος Δαρδανός», Ἀθήνα, Α´ Ἀνατύπωση 2004, Β΄ Τόμος, σελ. 42-45. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὁ Ζὰκ Μονό (1910-1976), βραβεῖο Νόμπελ φυσιολογίας τὸ 1965, ἄθεος καὶ ὀπαδὸς «ἑνὸς σοσιαλιστικοῦ οὑμανισμοῦ πραγματικὰ ἐπιστημονικοῦ» ἔγραψε τὸ βιβλίο « Ἡ τύχη καὶ ἡ ἀναγκαιότητα» (Ἔκδ. Ράππα, Ἀθήνα, 1971). Χρησιμοποιώντας τὰ τότε γνωστὰ στοιχεῖα περὶ DNA ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκσυγχρονίσει τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ μοριακοὶ μηχανισμοὶ ἀντιγραφῆς, μετάλλαξης καὶ ἀποκωδικοποίησης ἐπὶ τρισεκατομμύρια χρόνια καὶ μὲ πρὸς τὸ ἄπειρο τείνουσες μεταβολὲς ἀποτελοῦν «αἴνιγμα», ποὺ τείνει στὸ «θαῦμα». Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς εὔλογο τὸ λόγο τοῦ Μωριάκ: «Τὰ ὅσα λέει ὁ καθηγητὴς (Σημ. Ὁ Μονό) εἶναι πολὺ πιὸ ἀπίστευτα ἀκόμα καὶ ἀπὸ ὅσα πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοὶ Χριστιανοὶ καὶ τὰ θεωρεῖ ἀπίστευτα» (Σημ. ὅ.π. σελ. 181). Πράγματι, δὲν μπορεῖ κανεὶς μὴ δογματικὸς καὶ σοβαρὸς ἐπιστήμονας νὰ ὑποστηρίξει μὲ ὑπευθυνότητα   τὴν ἄποψη τοῦ Μονό, πὼς ὅλα στὸν πλανήτη μας συνέβησαν χωρὶς σκοπὸ καὶ μόνο μὲ τὴν τύχη καὶ τὴν ἀναγκαιότητα…. Εἶναι γνωστὸ τὸ λεχθὲν ὅτι οἱ θεωρίες τῶν Δαρβίνου καὶ Μονό ἔχουν ἀπείρως μικρότερη πιθανότητα νὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ τὸ νὰ ἀναμιχθοῦν τὰ 24 γράμματα τῆς ἀλφαβήτου σὲ ἕναν ἀναμικτήρα καὶ νὰ προκύψει ἡ Ἰλιάδα…
.               Τὸ συμπέρασμα τοῦ Μονό, ἑνὸς σημαντικοῦ ἐπιστήμονα, ποὺ ὅμως ἀνέμιξε τὴν ἰδεολογία του στὴν ἐπιστήμη, στὸ βιβλίο του «Τύχη καὶ ἀναγκαιότητα», εἶναι χαρακτηριστικό τοῦ λογικοῦ καὶ πνευματικοῦ κενοῦ στὸ ὁποῖο ζοῦσε: «Ὁ ἄνθρωπος ξέρει ἐπιτέλους ὅτι εἶναι μόνος μέσα στὴν ἀδιάφορη ἀπεραντοσύνη τοῦ Σύμπαντος, ἀπὸ ὅπου ξεπήδησε τυχαία. Ὄχι μόνο τὸ πεπρωμένο του, μὰ οὔτε καὶ τὸ χρέος του εἶναι γραμμένο πουθενά…». (Σημ. ὅ.π. σέλ. 228).
.               Ὁ Ζὰν Γκιτόν, μαθητὴς τοῦ Ἀνρὶ Μπερξόν, φιλόσοφος καὶ ὁ ἴδιος καὶ μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας, σχολιάζοντας τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γράφει: «Ὁπωσδήποτε οἱ νόμοι τῆς ἐξέλιξης, ποὺ διατύπωσε ὁ Δαρβίνος, ἰσχύουν ἀφήνοντας πολλὰ περιθώρια στὸ τυχαῖο. Ὅμως ποιός ἀποφάσισε αὐτοὺς τοὺς νόμους; Ποιό τυχαῖο γεγονὸς ἔκανε ὁρισμένα ἄτομα νὰ ἑνωθοῦν σχηματίζοντας τὰ πρῶτα μόρια ἀμινοξέων; Καὶ ἀπὸ ποιό τυχαῖο γεγονὸς πάλι, αὐτὰ τὰ μόρια συγκεντρώθηκαν γιὰ νὰ καταλήξουν σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο οἰκοδόμημα, τὸ DNA; Σὰν τὸν βιολόγο Φρανσουὰ Ζακὸμπ (Σήμ. Ἔζησε ἀπὸ τὸ 1920 ἕως τὸ 2013. Ἔλαβε τὸ βραβεῖο Νόμπελ μαζὶ μὲ τὸν Ζὰκ Μονό), θέτω καὶ ἐγὼ τὴν ἁπλὴ ἐρώτηση: Ποιός ἐπινόησε τὰ σχέδια τοῦ πρώτου μορίου DNA, φορέα τοῦ ἀρχικοῦ μηνύματος, ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στὸ πρῶτο ζωντανὸ κύτταρο νὰ ἀναπαραχθεῖ;». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Dieu et la Science», Edition Grasset, Paris, 1991. Στὴν Ἑλλάδα κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἀστάρτη» τὸ 1998, μὲ τίτλο «Θεὸς καὶ Ἐπιστήμη». Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὡς πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Ζὰκ Μονό, περὶ τῆς τύχης καὶ τῆς ἀναγκαιότητας, πού, κατὰ τὴν ἄποψή του, δημιούργησαν καὶ συντηροῦν ἀπὸ τὸν μονοκύτταρο ὀργανισμὸ καὶ τὰ ὅσα ἐπὶ τοῦ πλανήτη μας ὑπάρχουν ἕως τὸ σύνολο τοῦ σύμπαντος, ὁ Ζὰν Γκιτὸν σημειώνει στὸ ἴδιο του βιβλίο: «Στὶς ρίζες τῆς δημιουργίας δὲν ὑπάρχει κανένα συμπτωματικὸ συμβάν, τίποτε τὸ τυχαῖο, ἀλλὰ ἕνας βαθμὸς τάξης ἄπειρα μεγαλύτερος ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε: Εἶναι μία ὕψιστη τάξη, ποὺ ρυθμίζει τὶς φυσικὲς σταθερές, τὶς ἀρχικὲς συνθῆκες, τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀτόμων καὶ τὴ ζωὴ τῶν ἄστρων. Παντοδύναμη, ἐλεύθερη, ἄπειρα ὑπαρκτή, μυστηριακή, σιωπηλή, ἀόρατη, εὐαίσθητη, βρίσκεται παντοῦ αἰώνια καὶ ἀπαρατήρητη, πίσω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα, πολὺ μακριὰ πάνω ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἀλλὰ παροῦσα σὲ κάθε σωματίδιο».
.               Ὁ Γάλλος διανοούμενος Ρενὲ Γκενὸν (1886-1951), γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, σημειώνει ὅτι ὁ «ἐξελικτισμὸς» στράφηκε τελικὰ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, σημειώνοντας πὼς ἡ λογικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ πλήρως σὲ αὐτό, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἀλλαγὴ καὶ καθαρὴ πολλαπλότητα, οὔτε νὰ περιλάβει στὶς ἔννοιές της τὴν ἀπεριόριστη πολυπλοκότητα τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. (Βλ. σχ. Ρενὲ Γκενὸν «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980, σελ. 89).
.             Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες στὸ θέμα τῆς Δημιουργίας καὶ τῶν περὶ αὐτῆς ἀποδείξεων ἀκολούθησαν τὴ λογική τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη. Ἡ πεποίθηση τῶν Λατίνων καὶ λατινιζόντων θεολόγων, ὅτι διὰ τῆς λογικῆς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στηριχθεῖ τὸ γράμμα τῆς περιγραφῆς τοῦ προφήτη Μωυσῆ περὶ τῆς Δημιουργίας, προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ προκαλεῖ τὴν ἔντονη ἀντιπαράθεσή τους μὲ τοὺς ἀγνωστικιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης δὲν ἔμειναν στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ ὀρθολογιστικὴ κριτικὴ τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ ἀντιπαρέθεσαν τὰ ἀπολογητικὰ ἐπιχειρήματα τῆς πίστης τους σὲ αὐτὰ τῆς ἰδεολογίας τῶν ἀθέων. Μπῆκαν ἔτσι στὸ παιχνίδι τους καὶ ἔφτασαν στὸ σημεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὶς θέσεις τους, νὰ ἀμφισβητοῦν προφανῆ ἐπιστημονικὰ δεδομένα…

Β´ ΜΕΡΟΣ
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Δημιουργία

.               Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προηγήθηκαν πολύ της ἐποχῆς τους μὲ ὅσα ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία. Ἀπὸ τὰ ὅσα ἔργα τους διασώθηκαν φαίνεται πὼς ἀπὸ τότε ὑπῆρχε ρεῦμα ἀθεΐας, τὸ ὁποῖο ἀντιμετώπισαν μὲ πειστικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ὑλιστὲς φιλόσοφοι, τῶν ὁποίων τὴ σκέψη ἀντέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία. Ὁ τρόπος τους ἦταν νὰ γνωρίζουν ἄριστα τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς φιλοσοφίας καὶ νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ βάση αὐτά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[2]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

.                 Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, τοῦ Γαλιλαίου καὶ τῆς ἀντιμετώπισής του, ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος γράφει: «Σωστὰ ὁ Γαλιλαῖος ἔκαμε τοὺς λογαριασμούς του (δὲν εἶχε ἄλλο τρόπο). Τὸ λάθος βρίσκεται στὴν καταδίκη του ἀπὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, ποὺ συσχέτιζε ἄτοπα. Τὸ ἴδιο ἄτοπος ὁ συσχετισμὸς ἀνάμεσα στὸν Ἀδὰμ ἢ τὴν Εὕα καὶ στὴν ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου. Δὲν ὑπάρχει ἀνταγωνισμὸς ἀνάμεσα σὲ θρησκεία καὶ ἐπιστήμη, ἀνάμεσα σὲ αἰωνιότητα καὶ χρονικότητα ἢ χρόνο. Μάταια κονταροχτυπιοῦνται ὅσοι δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτό». (Ζήσιμου Λορεντζάτου «Collectanea», ἐκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 2009, σελ. 663).
.               Ὁ Ἄγγλος καθηγητὴς Τζὸν Μπροὺκ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἔχει τὴν γενικὴ ἀποδοχὴ τῶν βιολόγων. Ὅμως πάντα εἶναι μία θεωρία, ἡ ὁποία ἔχει δεχθεῖ αὐστηρὴ ἀρνητικὴ ἐπιστημονικὴ κριτική. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπικριτὲς τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου εἶναι ὁ διάσημος φιλόσοφος, ὑπερασπιστὴς τῆς ἀνοικτῆς κοινωνίας καὶ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Λονδίνου καὶ τοῦ London School of Economics Σὲρ Κὰρλ Πόπερ (1902-1994). Τὴν θεωρεῖ μία ἐντυπωσιακὴ θεωρία, ἀλλὰ σημειώνει ὅτι ἡ πεποίθηση πὼς ἑρμηνεύει πλήρως τὴν ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν «εἶναι πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ νὰ ἀποδειχθεῖ». Ἡ Εἰρήνη Παπαδάκη στὴν εἰσαγωγή της στὸ βιβλίο τοῦ Πόπερ «Ἡ ἀνοιχτὴ κοινωνία καὶ οἱ ἐχθροί της» (Σημ. Ἡ ἴδια τὸ μετέφρασε στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Δωδώνη»), γράφει πὼς ὁ ἐν λόγῳ Ἄγγλος καθηγητὴς τῆς Λογικῆς ὑποστήριξε ὅτι ἡ «διαψευσιμότητα» εἶναι ἀπαραίτητη, γιὰ νὰ ἔχει μία θεωρία ἐπιστημονικὴ βάση. Δηλαδὴ μία θεωρία πρέπει νὰ ἔχει πειραματικὸ καὶ ἐλέγξιμο περιεχόμενο καὶ νὰ μὴν ἐκφράζει ἁπλῶς μίαν πίστη ἢ μίαν ἰδεολογία. Ἐπίσης τὰ δεδομένα τῆς ἔρευνας γιὰ μίαν ἐπιστημονικὴ θεωρία δὲν πρέπει νὰ εἶναι περιορισμένης παρατήρησης, ἐξειδικευμένης ἐμπειρίας καὶ μὲ λογικὰ κενά. Γράφει ὁ Πόπερ: «Ὡς ἐκ τούτου μετὰ χαρᾶς ἀποδέχομαι ὅτι διαψευσιοκράτες σὰν καὶ μένα προτιμοῦν πολὺ περισσότερο τὸ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ λύσουν ἕνα ἐνδιαφέρον πρόβλημα μὲ μία τολμηρὴ εἰκασία, κόμα κα ν (κα εδικ ν) ατ πρόκειται ν ποδειχθε σύντομα ψευδής, π τ ν παραθέσουν μίαν κολουθία σχετων προφανειν. Τὸ προτιμᾶμε γιατί πιστεύουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι μοναδικὸς τρόπος νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ σφάλματά μας. Πιστεύουμε πώς, ἀνακαλύπτοντας ὅτι ἡ ὑπόθεσή μας ἦταν ψευδής, θὰ ἔχουμε μάθει πιὸ πολλὰ γιὰ τὴν ἀλήθεια, θὰ ἔχουμε φτάσει πιὸ κοντὰ στὴν ἀλήθεια». (Βλ.σχ. A.F. Chalmers «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ λέμε Ἐπιστήμη;», Πανεπ. Ἔκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 1994, σελ. 66 καὶ K.R. Popper “Conjectures and Refutations”, Ed. Routledge & Kegan Paul, 1969, p. 231. Οἱ ὑπογραμμίσεις στὸ πρωτότυπο).
.             Στὰ 1974, μὲ γνωστὴ πλέον τὴ δομὴ τοῦ DNA καὶ τὸ καταστάλαγμα τῆς σχετικῆς ἔρευνας περὶ τῆς θαυμαστῆς πολυπλοκότητας τῆς λειτουργίας του, ὁ Πόπερ ὁδηγήθηκε στὸ συμπέρασμα πὼς «ἡ δυνατότητα πρόσβασης στὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς κατέστη ἕνα ἀδιαπέραστο τεῖχος γιὰ τὴν ἐπιστήμη». ( «Studies in the Philosophy of Biology: Reduction and Related Problems», Edited by Francisco Jose Ayala & Theodosius Dobzansky, Mc Millan Press, 194, p. 270).
.               θεωρία το Δαρβίνου δν πληρο τος ρους, πο θέτει Πόπερ, γι ν θεωρηθε πιστημονική. Ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος στὸ βιβλίο του «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν» ἐξετάζοντας διάφορα εἴδη σημειώνει τὴ σχετικότητα καὶ τὸ ἀτελές τῆς θεωρίας του: «Οἱ δυσκολίες ποὺ συναντᾶμε μὲ τὴ θεωρία τῆς καταγωγῆς μὲ τροποποίηση εἶναι ἀρκετὰ σοβαρές. Ὅλα τὰ ἄτομα τοῦ ἰδίου εἴδους καὶ ὅλα τὰ εἴδη τοῦ ἰδίου γένους… κατάγονται ἀπὸ κοινοὺς γονεῖς. Ἑπομένως σὲ ὅσο μακρινὰ καὶ ἀπομονωμένα μέρη τοῦ κόσμου καὶ ἂν βρεθοῦν τώρα, θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ταξιδέψει στὴ διάρκεια διαδοχικῶν γενιῶν ἀπὸ κάποιο σημεῖο σὲ ὅλα τὰ ἄλλα. Εμαστε συχν ντελς νίκανοι κόμα κα ν ποθέσουμε πς θ μποροσε ν χει πραγματοποιηθε ατό». (Καρόλου Δαρβίνου «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν», ἐκδ. «Τὸ Βῆμα», Ἀθήνα, 2009, Τόμος Β´, σελ. 181. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογρ.)
.               Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Δαρβίνος γράφει: «Ἂν καὶ ἡ γεωλογικὴ ἔρευνα ἔχει ἀποκαλύψει ἀναμφίβολα τὴν κατὰ τὸ παρελθὸν ὕπαρξη πολλῶν κρίκων, φέρνοντας πολυάριθμες μορφὲς ζωῆς πολὺ πλησιέστερα τὴ μία μὲ τὴν ἄλλη, δν δίνει τς πείρως πολλς λεπτς διαβαθμίσεις μεταξ τν προγενεστέρων κα σημερινν εδν πο χρειάζονται στ θεωρία κα ατ εναι πι προφανς π τς πολλς ντιρρήσεις πο χρειάζονται στ θεωρία». (Σημ.: τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τῆς ἐξέλιξης, ὅ.π. σελ. 183. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογρ.).
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα ὁ σημαντικὸς Γερμανὸς ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος τῆς ἱστορίας Ὄσβαλντ Σπένγκλερ (1880-1936) στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», τὸ ὁποῖο εἶχε ὁλοκληρώσει στὰ 1914, ἀλλὰ κυκλοφορήθηκε μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρεῖ ὅτι «ἡ βιολογικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιὰ τὴ γένεση τῶν εἰδῶν εἶναι πράγματι μόνον ἀπομίμηση τῆς ἐξέλιξης τῆς ἴδιας τῆς Ἀγγλίας» καὶ σημειώνει:
.           «Τίποτε δὲν ἀναιρεῖ τόσο ἔγκυρα τὸν Δαρβίνο ὅσο τὰ ἀποτελέσματα τῆς παλαιοντολογίας. Τὰ εὑρήματα τῶν ἀπολιθωμάτων δὲν μποροῦν, σύμφωνα μὲ μία ἁπλὴ πιθανότητα, παρὰ νὰ εἶναι μόνο τυχαῖα δείγματα. Κάθε κομμάτι θὰ ἔπρεπε λοιπὸν νὰ ἀντιπροσωπεύει ἕνα διαφορετικὸ στάδιο ἐξέλιξης. Θὰ ὑπῆρχαν μόνο “μεταβατικὰ στάδια”, ὄχι ὅρια καὶ κατὰ συνέπεια ὄχι εἴδη. Ἀντ’ αὐτοῦ ὅμως βρίσκουμε ἐντελῶς σταθερὲς καὶ ἐπὶ μακρὰ χρονικὰ διαστήματα ἀμετάβλητες μορφές, οἱ ὁποῖες δὲν ἀναπτύχθηκαν ἀσφαλῶς σκόπιμα, ἀλλὰ ἐμφανίζονται ξαφνικὰ καὶ ἀμέσως σὲ ὁριστικὴ διαμόρφωση, καὶ δὲν μετατρέπονται σὲ ἀκόμη πιὸ σκόπιμες, ἀλλὰ γίνονται πιὸ σπάνιες καὶ ἐξαφανίζονται, ἐνῶ ἔχουν ἐμφανισθεῖ καὶ πάλι ἐντελῶς διαφορετικὲς μορφές…».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , , ,

Σχολιάστε