Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χριστιανικὴ ζωή

Ο ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ τῆς ΖΩΗΣ (Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς)

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰουστίνου [Πόποβιτς],
Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀλήθειας,
ἐκδ. Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου,
Ἅγιον Ὄρος 2019, σελ. 237-238
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφίας»

.             «Ἡ ζωὴ σὺν Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολ. γ´ 3). Αὐτὴ στὴν πραγματικότητα πρέπει νὰ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ χάρη της δημιουργήθηκαν οἱ ἄνθρωποι, γι᾽ αὐτὸ ἦλθε καὶ ὁ Θεάνθρωπος στὸν κόσμο μας καὶ προσέλαβε τὴν ζωή μας, γιὰ νὰ τὴν μεταφέρει στὸν θεῖο προορισμὸ καὶ στόχο της. Καὶ ὁ προορισμός της εἶναι ἡ θεο-ζωή. Τέτοια ἦταν ἡ ζωή μας στὸν παράδεισο, θεο-ζωή. Ἡ ἀμαρτία τὴν ἀπέκοψε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἕνωσε μὲ τὸν διάβολο! Ἔκτοτε, ἡ ζωή μας ἔγινε μία μορφὴ διαβολο-ζωῆς. Ὁ Θεάνθρωπος ἦλθε στὸν κόσμο μας, γιὰ νὰ τὴν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο, τὸν διάβολο καὶ ἔτσι ἀπὸ διαβολο-ζωὴ νὰ τὴν ἐπαναφέρει σὲ θεο-ζωή. Αὐτὸ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει μόνον ὁ Θεάνθρωπος, γιατὶ Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐν Ἑαυτῷ ἕνωσε τὴν ζωή μας μὲ τὸν Θεό, καθιστώντας την ἐκ νέου θεο-ζωή, ζωὴ κρυμμένη «σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ». Ἐνανθρωπιζόμενος ὁ Θεὸς Λόγος ἔγινε ἡ ζωή μας, καὶ μὲ τὴν ζωή Του μᾶς ἔδειξε τί εἶναι ἡ θεο-ζωή. Θεάνθρωπος, θεο-ζωή: ὅλη ἡ ζωὴ ἐν τῷ Θεῷ, ἐκ τοῦ Θεοῦ, χάριν τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεανθρώπινη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή, κανονική, ζωή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεανθρώπινο σῶμα μὲ ζωὴ θεανθρώπινη. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ ζωή μας γίνεται θεο-ζωή, «σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ»· ἐκεῖ, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, βιώνουμε τὴν ἀνθρώπινη ζωή μας ὡς θεανθρώπινη, «ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20)
.             Ὁ Θεὸς Λόγος ἐμφανίσθηκε στὴν γῆ ὡς Θεάνθρωπος, ὡς Ἐκκλησία, ἀποθησαυρίζοντας μέσα στὴν τελευταία, πρωτίστως, τὸν Ἑαυτό Του, τὸ Μόνο Ἁγίασμα τῶν Ἁγιασμάτων, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ ἄφατα θεῖα πλούτη. Μέσα στὸ θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας οἱ χριστιανοί, Θείᾳ Χάριτι, βιώνουν τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ ἄπειρο τέλος της. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ θεόδοξος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσθε ἐν δόξῃ» (Κολ. γ´ 4). Ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ τέλος της, ζωὴ ἐν Χριστῷ. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνον ἐν Χριστῷ, ἀλλὰ «ὁ Χριστὸς ἡ ζωὴ ἡμῶν». Αὐτὸς εἶναι ὁ τελειότερος ὁρισμὸς τῆς ζωῆς, ἰδοὺ τί εἶναι ζωή: ὁ Χριστός-ζωή.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΣΩΖΟΥ καὶ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ μία ζωή. Τί σοῦ χρησιμεύει νὰ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ καρδιά σου νὰ εἶναι ἄδεια; Χωρὶς μία χριστιανικὴ πράξη. Μπορεῖ ἐσὺ νὰ ἐπισκεφτεῖς ὅλα τὰ Ἅγια Ὄρη καὶ νὰ προσκυνήσεις ὅλα τὰ λείψανα. Τσάμπα. (Μία ὑπέροχη συνέντευξη ἑνὸς ἠθοποιοῦ μὲ ΗΘΟΣ)

Μία ὑπέροχη συνέντευξη ἑνὸς ἠθοποιοῦ μὲ ΗΘΟΣ

.                 Τὸ καλοκαίρι τοῦ 2006 ὁ Πέτρος Μαμόνωφ “κήρυξε” στὸ Σότσι στὴ Μαύρη Θάλασσα. Ἦταν ἀμέσως μετὰ τὴν πρεμιέρα τῆς ταινίας “Ostrov”. Αὐτὸ τὸ κείμενο ἀποδεικνύει ὅτι ὁ τεράστιος αὐτὸς ἠθοποιὸς καὶ μουσικός, καταλαβαίνει πολὺ καλὰ τί εἶναι πνευματικὴ ζωὴ καὶ ὅτι ὁ ρόλος του στὸ ἔργο μόνο τυχαῖος δὲν ἦταν.

– “Πόσο διεστραμμένα εἶναι ὅλα σήμερα! Οἱ κριτικοὶ συζητοῦσαν πρόσφατα γιὰ τὴν ταινία “Ostrov” τοῦ Pavel Lunghin καὶ μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἐκκλησία σὰν νὰ εἶναι κάτι μυθικό, σὰν νὰ εἶναι ὁ Ilya Murometz (πρόσωπο τῆς παλαιᾶς ρωσικῆς παράδοσης σ.σ.)
.             Πῶς νὰ ζήσεις ἐὰν δὲν πιστεύεις τίποτα; Τριγυρίζω συγχυσμένος δεξιὰ καὶ ἀριστερά. Ἐνῶ ὅταν ἔχεις πίστη, ὅσο κουρασμένος καὶ νὰ εἶσαι, θὰ δώσεις τὴ θέση σου σὲ μία γριούλα στὸ λεωφορεῖο. Κι αὐτὸ εἶναι χριστιανισμός. Τρέχεις νὰ πλύνεις τὰ πιάτα χωρὶς νὰ σοῦ τὸ ζητήσουν. Εἶναι αὐτὸ μία χριστιανικὴ πράξη; Εἶναι.
.                 Μὴν ἐπιμένεις συνεχῶς ὅτι ἔχεις δίκιο. Μὴ φωνάζεις “Τὸ φαγητὸ εἶναι κρύο”. Κᾶνε ὑπομονὴ δύο λεπτὰ νὰ στὸ ξαναζεστάνουν. Ἡ καημένη ἡ γυναίκα σου θὰ τὸ κάνει γρήγορα. Εἶναι καὶ αὐτὴ κουρασμένη. Ὁ καθένας μὲ τὸ ρυθμό του καὶ τὶς ἔννοιές του. Γιατί ὅλο ἐπιμένετε, «ἡ γυναίκα εἶναι ὑποχρεωμένη.», «ὁ ἄντρας πρέπει.» κ.τ.λ.
.                 Ἀγάπη εἶναι νὰ πορεύεσαι μὲ κάποιον καὶ νὰ τὸν ὑποφέρεις. Νά, βλέπεις κάποιον πεσμένο μὲ τὰ μοῦτρα στὸ χιόνι (συνηθισμένο στὴ Ρωσία σ.σ.).Ἐμεῖς γρήγορα θὰ σκεφτοῦμε ὅτι εἶναι μεθυσμένος. Κι ἂν ἔχει πάθει ἀνακοπὴ καρδιᾶς; Τί κι ἂν εἶναι μεθυσμένος. Βοήθησε τὸν νὰ σηκωθεῖ, βάλε τὸν σ’ ἕνα παραπέτο νὰ μὴν παγώσει. Ἀλλὰ ὄχι. Ἐμεῖς συνεχίζουμε τὸ δρόμο μας. Ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας. Πρέπει νὰ ζοῦμε ὄχι λέγοντας: “Δῶσε μου”, ἀλλὰ “πάρε ἀπὸ ἐμένα”. Πολλοὶ δὲν καταλαβαίνουν πῶς εἶναι νὰ δώσεις τὸ πουκάμισο ποὺ φορᾶς. Ἔχουμε συνηθίσει νὰ ζοῦμε ἀνάποδα. Ὅσα εἶναι εὐάρεστα στὸ Θεὸ τὰ ἀπορρίπτουμε.
.                 Τὸ κυριότερο, μὴ διστάζεις νὰ βοηθήσεις τὸν ἀδύνατο. Γιὰ μᾶς ἰσχύει τὸ ἀντίθετο – “κατάπιε τον”. Ὁ πλούσιος παίρνει ἀπὸ τὸ φτωχὸ κι αὐτὸ τὸ λίγο. Κλέβει ὅσο πιὸ πολὺ γίνεται καὶ μετὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ ψηλοὺς φράχτες, γιὰ νὰ μὴν τοῦ τὰ πάρουν ἄλλοι.
.                 Ἔχουμε μία στρεβλὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν χριστιανισμό. Ἀλλὰ τὰ πράγματα εἶναι ἁπλά. Πόσο αἷμα μπορεῖς νὰ δώσεις στὸν ἄλλο; Εἶναι γραμμένο: “ὅσα κάνεις γιὰ τοὺς ἀδελφούς μου τοὺς ἐλαχίστους, σ’ Ἐμένα τὸ κάνεις”.
.                 Νὰ μπορεῖς νὰ καθίσεις ὅσο πιὸ πολὺ μπορεῖς στὸ προσκέφαλο τῆς μάνας του, ποὺ ὑποφέρει ἀπὸ τὰ χρόνια καὶ τὶς ἀρρώστιες. Νὰ ποῦ καὶ πῶς πρέπει νὰ πεθαίνουμε κάθε μέρα!
.                 Ὅπως τὰ παιδιὰ ποὺ ἔστειλαν στὴν Τσετσενία. Ἕνας κρετίνος πετάει μία χειροβομβίδα καὶ ἕνας ἀντισυνταγματάρχης ἔπεσε πάνω της. Δὲ δίστασε καὶ σκοτώθηκε. Ἔσωσε ὀχτὼ ἄτομα. Ἦταν κομμουνιστής. Ἀβάπτιστος. Σκέφτηκε ὅμως χριστιανικά.
.                 Γιατί τί σοῦ χρησιμεύει νὰ πηγαίνεις στὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ καρδιά σου νὰ εἶναι ἄδεια; Χωρὶς μία χριστιανικὴ πράξη. Μπορεῖ ἐσὺ νὰ ἐπισκεφτεῖς ὅλα τὰ Ἅγια Ὄρη καὶ νὰ προσκυνήσεις ὅλα τὰ λείψανα. Τσάμπα. Βλέπεις ἕνα φτωχό, κακομοίρη καὶ σκέφτεσαι “θὰ εἶναι ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἀπατεῶνες ποὺ δείχνει ἡ τηλεόραση”. – “Δῶσε τοῦ 50 καπίκια. Δὲ θὰ φτωχύνεις”. Ἡ ἀληθινὴ μαφία εἶναι αὐτοὶ οἱ πέντε-ἔξι ποὺ χειραγωγοῦν τὰ πλήθη ἀπὸ τὴν τηλεόραση..
.                 Δὲν διακόπτω τοὺς ἄλλους, ὅταν μιλοῦν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς μαθαίνουν νὰ στεκόμαστε μπροστὰ στοὺς ἄλλους σὰν νὰ εἴμαστε μπροστὰ σὲ μία παλιὰ εἰκόνα. Τί σημαίνει ν μν κρίνεις; Ν μ βγάζεις καταδικαστικς ποφάσεις. Γνώμη εμαστε ποχρεωμένοι ν χουμε. Ὁ Χριστὸς προσπάθησε νὰ κάνει κάποιες διευκρινήσεις στοὺς Φαρισαίους, ἐνῶ ὁ θυμός του ἦταν δίκαιος. Ἔχεις δίκιο, ὅταν θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου, ἐπειδὴ π.χ. χτὲς βράδυ μέθυσες. Νὰ μισεῖς τὴν ἁμαρτία σου, τὰ πάθη σου, αὐτὰ ποὺ σὲ βασανίζουν καὶ δὲν βρίσκεις γιατρικό. Μόνο ἂν μισήσεις τὴν ἁμαρτία βαθιά, θὰ γευτεῖς τὸ ἄρωμα τῆς νίκης. Ἂν καὶ μεγάλος, κάθε μέρα προσπαθῶ νὰ μαθαίνω. Νά, πηγαίνω συχνὰ μὲ τὸ λεωφορεῖο μέχρι τὴν Μόσχα. Δύο ὧρες χωρὶς στάση. Μπροστά μου κάθονταν δύο νεαροί, μεθυσμένοι. Ἔβριζαν, μιλοῦσαν πάρα πολὺ ἄσχημα. Ἔτρεμα καὶ μόνο στὴν σκέψη ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ὑποστῶ γιὰ δύο ὧρες. Μετὰ ὅμως σκέφτηκα. Γιὰ νὰ δοῦμε. Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ νεαροί; Μεγάλωσαν σὲ χωριό. Τί εἶδαν ἐκεῖ; Τὸν πατέρα μεθυσμένο, τὴ μάνα νὰ τοὺς δίνει σφαλιάρες, βρισιές. Ἡ τηλεόραση συνεχῶς ἀνοιχτή. Αὐτὴ εἶναι ἡ νέα γενιά. Τί νὰ τοὺς ζητήσεις. γ προσωπικ τος μαθα κάτι; Πέρασα τὸ κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ τους; Τοὺς διάβασα κάποιο βιβλίο; Βγαίνω ἀπὸ τὸ λαβύρινθο τῶν σκέψεών μου καὶ διαπιστώνω ὅτι φθάσαμε…
.                 Ὅλα εἶναι στὰ χέρια μας: τὸ πῶς ἀκοῦμε, τὸ ἂν τὰ μάτια μας εἶναι καθαρά, τὸ ἐὰν τὰ αὐτιὰ μᾶς εἶναι κλεισμένα, τὸ ἐὰν ἡ ψυχὴ μᾶς εἶναι ξεκλειδωμένη, τὸ ἂν ἡ συνείδησή μας εἶναι καθαρή. Μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα πρέπει νὰ ἀσχοληθοῦμε. Οἱ ἅγιοι μᾶς μαθαίνουν: σώσου καὶ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ μία ζωή. Τρόπος δράσης; Φτιάξε τὸν ἑαυτό σου. Ἕνα χιλιοστόμετρο. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ χιλιοστόμετρο θὰ φέρει πιὸ πολὺ φῶς. Ἐὰν μείνουμε ὅμως μόνο σὲ διαπιστώσεις, τίποτα δὲν θ’ ἀλλάξει. Μόνο τὸ κακό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔχουμε ἀρκετό, θὰ πολλαπλασιαστεῖ. Νὰ ἐλαττώσουμε τὴν κακία. Αὐτὸ προσπαθήσαμε καὶ μὲ τὴν ταπεινὴ ταινία μας τὸ “Ostrov”.
.                 Ἴσως κάποιοι κριτικοὶ ἔχουν δίκιο. Ἴσως ὑπάρχει πολὺ “φλυαρία” στὶς κινήσεις. Προσπάθησα νὰ τὶς ἐξηγήσω. Βρισκόμασταν σὲ μία περίεργη κατάσταση, μία ἀδυναμία ἀπὸ τὴν ὁποία προσπαθήσαμε Μ’ ὅλες μας τὶς δυνάμεις νὰ βγοῦμε. Ὅπως τὰ παιδιά, δὲν προσπαθούσαμε νὰ καταλάβουμε, ἀλλὰ νὰ συγκρατήσουμε τί συμβαίνει μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀρχίζει νὰ πιστεύει, καὶ προσπαθεῖ νὰ γνωρίσει τὸ Θεό, ὅπως ἦταν ὁ ἥρωάς μου…
.                 Ἐπειδὴ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἔλλειψη φωτός, ἐμεῖς τῆς δίνουμε μορφή, τὴν κάνουμε χειροπιαστή… Μὲ τοὺς ἐρεθισμούς μας. Μὲ τὴν ἔλλειψη σεβασμοῦ στὸν ἄλλο. Τί εἶναι παράδεισος καὶ τί εἶναι κόλαση; Οἱ Πατέρες μᾶς μαθαίνουν ὅτι παντοῦ ὑπάρχει ἕνας ὠκεανὸς θεϊκῆς ἀγάπης. Ὅσους λαθεύουν τοὺς τιμωρεῖ μὲ τὸ μαστίγιο τῆς ἀγάπης. Σκεφτεῖτε – ἕναν ὠκεανὸ ἀγάπης, ὅπου ὅλος ὁ κόσμος ἀγαπιέται. Αὐτὸ μᾶς λείπει σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ἡ ἀγάπη. Νὰ λοιπὸν ἡ κόλαση, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης. Καὶ ἂν τὸ σκοτάδι εἶναι ἔλλειψη φωτός, ἡ σκοτεινὴ ψυχή, ὅταν βγαίνει στὸ φῶς, λειώνει.
.                 Τὸ μόνο, ποὺ θέλω, εἶναι νὰ μεταδώσω κάτι ἀπὸ τὴν προσωπική μου ἐμπειρία. Εἶμαι σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους – ἀδύνατος. Ἀλλὰ αἰσθάνθηκα μία ἀνάγκη. Αἰσθάνομαι τὴν Ἀλήθεια σὰν κάτι τὸ ἐπεῖγον, σὰν ἕναν κόμπο στὸ λαιμό. Μία ἀπὸ τὶς ὀνομασίες τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Ἀλήθειας. Πρὸς αὐτὸν τὸν ἥλιο κατευθύνομαι. Μ’ ὅλες μου τὶς πενιχρὲς δυνάμεις.
.                 Διαβάζω: «Δὲν ζοῦμε ποτὲ τὴ στιγμή. Ἀκόμη καὶ τότε ποὺ καθόμαστε στὸ τραπέζι, οἱ σκέψεις μας πετᾶνε, πότε στὰ ἀγγουράκια, πότε στὸ κβάς, πότε στὴ σούπα. Δοκιμάστε στω ν λεπτ τν μέρα, ταν δν χετε κάτι ν κάνετε, ν συγκεντρωθετε στν αυτό σας, γι ν ζήσετε τ τώρα. Σ’ κενο κριβς τ λεπτό. Εναι πολ δύσκολο. ποτέλεσμα ατς τς προσπάθειας θ εναι ν ασθανθετε τν παρουσία το Θεο».
.                 Αἰσθάνομαι ἠθοποιός; Ἐγὼ εἶμαι ὁ Μαμόνωφ Πέτρος Νικολάεβιτς. Προσπαθῶ νὰ κάνω τὴ δουλειά μου ὅσο καλύτερα μπορῶ. Δίνω κάθε στιγμὴ ὅλες μου τὶς δυνάμεις. Ὅταν μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια θὰ κοιτάξω πίσω καὶ θὰ πῶ: «Πῶς μπόρεσες νὰ παίξεις τόσο χάλια;», θὰ ἔχω τὴ συνείδησή μου ἥσυχη, ἐπειδὴ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα.
.                 Ἔτσι ἦταν καὶ μὲ τὴν ταινία “Ostrov”. Πέτυχε ἔτσι; Θὰ ἐντυπωσιάσει. Προσπάθησα νὰ βοηθήσω τὸν ἑαυτό μου καὶ τοὺς γύρω μου. Ὅταν ὁ Χριστὸς μπῆκε στὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ πώλου ὄνου, τὸν ἔρραναν μὲ λουλούδια καὶ τὸν ὑποδέχθηκαν μὲ ἐπευφημίες. Τὸ ζωάκι πίστευε ὅτι σ’ αὐτό, ἀπευθύνονται ὅλα αὐτά. Ἔτσι εἴμαστε καὶ ἐμεῖς σὰν τὸν ὄνο ποὺ ἔφερε τὸν Χριστό. Ἐγὼ ἔχω πολλὰ ταλέντα, ἀλλὰ τὰ ἔχω μὲ τὴν ἀξία μου; Ἕνα γενναιόδωρο χέρι τὰ ἔσπειρε. Ζῶ μ’ αὐτά. Προσπαθῶ νὰ μὴν τὰ διαψεύσω, νὰ μὴν τὰ προδώσω. Δὲν ἔχω ὀργασμοὺς μὲ τὸ “ἐγώ” μου. Καταλαβαίνω ὅτι ἐγώ, ὁ Πέτρος Μαμμόνωφ δὲν ἔκανα κάτι μὲ τὴν ἀξία μου. Ἔχω μὲ τί νὰ περηφανευτῶ; Σ’ ὅσους ὁ Θεὸς δίνει, τοὺς τὸ ζητάει. Πρέπει νὰ ζήσουμε ὅσο πιὸ καθαρὰ μποροῦμε. Ὅλα εἶναι τόσο εὔθραυστα, ἀπροστάτευτα.

ΠΗΓΗ: paraklisi.blogspot.gr

 

,

Σχολιάστε

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΑΝΝΗ τὸν ΔΟΜΒΟΪΤΗ-1 (Χαρ. Μπούσιας) «Μιὰ φορὰ μονάχα ζοῦμε καὶ τὰ ἔργα μας γράφονται στὶς δέλτους τοῦ οὐρανοῦ»

Ἡ οἰκονομία τοῦ χρόνου
κατὰ τὸν Γέροντα Ἰωάννη τὸν Δομβοΐτη
Α´

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ 
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

   .           ὅσιος Γέροντας Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης εἶναι ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς. Μετροῦσε τὸν χρόνο του μὲ προσευχή, ἐγρήγορση καὶ ἄσκηση, γιὰ νὰ μὴν βρεῖ τὸ ταγκαλάκι εὐκαιρία νὰ τοῦ βάλει τρικλοποδιὰ καὶ τὸν ρίξει στὴν ἁμαρτία. Ἀπὸ τὰ πολύτιμα γραπτὰ κείμενά του, τὰ ποιήματά του, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀπὸ χρόνια καὶ τὰ ὁποῖα εἶχα μόνιμο σύντροφό του τὰ μεταπτυχιακά μου χρόνια στὴν Ἀγγλία, καθὼς καὶ ἀπὸ συλλογὴ ἀλληλογραφίας του ποὺ ἔπεσε στὰ χέρια μου, σταχυολογῶ μερικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν ἀγώνα καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ πατρὸς Ἰωάννου, γιὰ τὴν ἐξοικονόμηση καὶ ἐξαγορὰ τοῦ χρόνου μας.
.           Προσευχόμενος στὸν Κύριο ὁ ἀκατάβλητος στὸ φρόνημα ἀσκητὴς στὸ ποίημα του μὲ τίτλο: «Ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον» (Ψαλμ. ΠΓ´ 11) παρακαλεῖ νὰ μὴν τὸν ἀφήσει Ἐκεῖνος νὰ περάσει μὲ μάταια λόγια καὶ ἔργα τὸν ἐπίγειο βίο του, ἀλλὰ νὰ τὸν καθαρίζει μὲ τὰ νάματα τῆς χάριτός Του, ὥστε καθαρὸς νὰ βαδίζει τὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸ σαρκικὸ θάνατο στὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς:

Ἂς μὴν περάσῃ τῆς ζωῆς μάταιος ὁ καιρός μου·
καθάρισέ με ἐν ὅσῳ ζῶ, καθάρισέ με ἐντός μου.

   .           Σὲ ἄλλο του ποίημα μὲ τίτλο: «Μὴ θορυβεῖτε, μὴ περιφέρεσθε» καταγράφει τὶς διαπιστώσεις του καὶ τὰ συμπεράσματά του ἀπὸ τὴν κακὴ ἐκμετάλλευση τοῦ χρόνου, ποὺ ἔγκειται στὶς πολλές, ἀλλὰ ἀνωφελεῖς γνωριμίες, στὶς ἄσκοπες ὁμιλίες, στὰ γέλια, στοὺς ἀστεϊσμοὺς καὶ στὶς ἀργολογίες. Μὲ ὅλα, δηλαδή, αὐτὰ ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τὴν πυξίδα προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, σκοτίζουν τὴ διάνοιά του καὶ προκαλοῦν ταραχὴ στὴν καρδιά του:

Αἱ γνωριμίαι αἱ πολλαὶ κι’ ἄσκοποι ὁμιλίαι,
οἱ γέλωτες, ἀστεϊσμοὶ καὶ αἱ ἀργολογίαι,
αὐτὰ σκοτίζουσι τὸν νοῦν, ταράσσουν τὴν καρδίαν
κι’ ἀνεπαισθήτως γίνονται ὁδὸς πρὸς ἁμαρτίαν.

   .           Φιλοσοφώντας ἀδιάκοπα ὁ φιλόσοφος πατὴρ ὅτι «ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. ι, 2), στὸ ποίημα του «Μάταια ἢ κακά» ἀναφέρει ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀπευθυνόμενος ταπεινὰ στὸν ἑαυτό του, ἐκτὸς ἀπὸ λίγα καλὰ ποὺ κάνει στὴ ζωή του, τὰ περισσότερα ἢ εἶναι μάταια ἢ τὸν κάνουν νὰ μετανοίωνει γι’ αὐτά. Ἂν συνειδητοποιούσαμε πόσο λίγος εἶναι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στὴ γῆ θὰ προσπαθούσαμε νὰ μὴν ἐπιδιώκουμε τὰ ἐφήμερα, ἀλλὰ τὰ αἰώνια, αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία κανεὶς ποτὲ δὲν μετάνοιωσε, γιατὶ μὲ αὐτὰ σὰν κλειδιὰ ἀνοίγει τὴν πόρτα τῆς οὐράνιας Βασιλείας:

Ὅσ’ εἶδα κι’ ὅσα ἔκανα σ’τοῦ βίου μου τὸν χρόνο
γι’ ἄλλα εἶπα· «εἶν’ μάταια», γιὰ ἄλλα «μετανοιώνω».
Μ’ ἂν ἔκανα κἀνα καλό, στ’ ἀλήθεια, ἀπ’ τὴν ψυχή μου,
μόνον γι’ αὐτὸ «κατ’ ἔκανα», λέω, εἰς τὴν ζωή μου.

.           Ἡ ραθυμία καὶ ἡ ραστώνη εἶναι τρικλοποδιὲς ποὺ μᾶς βάζει τὸ ταγκαλάκι, γιὰ νὰ μὴν ἀξιοποιοῦμε σωστὰ τὸ χρόνο μας. Συμβουλεύοντας κάποτε ὁ πατὴρ Ἰωάννης κάποιο μοναχό, γιὰ νὰ μὴ δώσει «εἰς σάλον τὸν πόδα» (Ψαλμ. ΡΚ´ 3) του καὶ νὰ μὴ περιπέσει σὲ ραθυμία θανατηφόρα, γιὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὠφελεῖ νὰ μετανοιώσει, ὅταν ἔλθει ὁ θάνατος, γράφει:

 Ὅταν τὸν χρόνο ἄδικα ἀφήνῃς τὰ περνάῃ,
μὴ λησμονῆς ὅ,τ’ ἔχασες πὼς πίσω δὲν γυρνάει.
Γι’ αὐτό, τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἡ κάθε μιὰ σπατάλη
εἶναι ἀπώλεια βαρειά, σἂν κείνη δὲν εἶν’ ἄλλη.
Διαβαίνεις μόνο μιὰ φορὰ τὸ δρόμο τῆς ζωῆς σου
σκέψου τ’ αὐτὸ, φίλε, καλὰ κι’ ἐντός σου μόνος κλείσου.
 Ἂν ὅ,τι πρέπει νὰ γινῇ στο δρόμο αὐτὸ δὲν γίνῃ,
τί τ’ ὄφελος ἂν δάκρυα αἰώνια κανεὶς χύνῃ.

 .           Στὴ ζωή μας ὀφείλουμε νὰ ἐργαζόμαστε καὶ νὰ τρῶμε ἀπὸ τοὺς καρποὺς τῶν ἔργων μας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς δίνει τὸ παράδειγμα λέγοντας «κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί» (Α´ Κορ. δ´ 12). Καὶ ἂν μερικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐργασθοῦν σωματικὰ μποροῦν πνευματικά. Καὶ ἂν πάλι οὔτε πνευματικὰ μποροῦν νὰ ἐργασθοῦν μποροῦν νὰ προσευχηθοῦν. Ἡ προσευχὴ ἐὰν κατανύσσει καὶ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ δὲν παραμένει μόνο στὰ χείλη εἶναι ἐργασία. Αἰσθανόμενος ὑποχρέωση ὁ πατὴρ Ἰωάννης σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἔτρεφαν, δηλαδὴ στὸ Μοναστήρι του, καὶ ἀδυναμία νὰ βγάλει μὲ ὑλικὰ ἀγαθὰ τὴν ὑποχρέωση προσευχόταν γι’ αὐτοὺς μὲ θέρμη καὶ μὲ δάκρυα καὶ τὸ καταγράφει στὸ ποίημά του «Τὸ ψυχικὸ τοῦ καλόγερου»:

 Μὰ τί νά κάνω, φίλ’ ἐγὼ ποὔμαι φτωχὸς καὶ μόνος;
τὸ λέω, πέρασ’ ἄκαρπος τοῦ βίου μου ὁ χρόνος.
Ἄλλοι μοῦ δίνουν τὸ ψωμί, πέντ’-ἕξη ἀνθρώπους ξέρω,
πῶς εἰμπορῶ στοὺς ἀλλουνοὺς κάποια ἄνεσι νὰ φέρω;
…………………………………………………………………………(ὁ καλόγερος)
Ἂν προσευχὴ μὲ δάκρυα καὶ θέρμη γι’ ἄλλους κάνῃ
αὐτὴ εἶν’ γι’ αὐτὸν τὸ ψυχικό· κι’ αὐτὸ γιὰ κεῖνον φθάνει.

.           Κάνοντας τὸν ἀπολογισμὸ τῆς ἐκδαπανήσεως τοῦ καθημερινοῦ του χρόνου ὡς καλὸς οἰκονόμος ὁ Γέροντας στὸ ποίημά του «Ὁ καθ’ ἡμέραν ἀπολογισμός» γράφει ὅτι κάθε μέρα τῆς ζωῆς ποὺ φεύγει τὸν πληγώνει, ὅπως τὸ κεντρὶ τῆς μέλισσας. Ὁ χρόνος μας εἶναι θεόσδοτος, ἀλλὰ περιορισμένος. Ἐμεῖς εἴμαστε διαχειριστές του. Ἡ καλὴ διαχείριση θὰ μᾶς φέρει πλούσια ἀνταμοιβή. Ἡ κακὴ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ ἔρεβος τῆς κολάσεως, στὸ ὁποῖο δὲν θὰ μᾶς στείλει ὁ φιλάνθρωπος Κύριός μας, ἀλλὰ ἡ κακή μας διαχείριση. Θὰ μοιάζουμε μὲ τὸν πονηρὸ δοῦλο ποὺ ἔκρυψε τὸ τάλαντό του, γιὰ νὰ μὴν τὸ χάσει. Ὁ Κύριος θέλει νὰ πολλαπλασιάζουμε φιλοπόνως τὸ «δοθὲν τάλαντον» καὶ ὄχι νὰ τὸ κρύπτουμε.
.           Ὁ Ὅσιος Γέροντας πονοῦσε γιὰ τὸν ἄσκοπο χρόνο. Περίμενε ὅμως νὰ ἔρθει μιὰ μέρα, ποὺ δὲν θὰ πονάει, καὶ αὐτὴ θὰ ἔλθει, τότε ποὺ ὁ ἴδιος θὰ κάνει καλὴ χρήση τοῦ χρόνου του:

 Κάθε μέρα ποὺ φεύγει μ’ ἀφήνει
στὴν καρδιὰ κι’ ἕνα κέντρο σκληρὸ
κι’ ἔτσι κέντρα σωρὸ αὐτὴ κλείνει
μαζεμέν’ ἀπὸ τόσον καιρό.

 Κι’ ἀκόμη περνοῦνε οἱ χρόνοι,
δὲν πληθαίνουνε μονάχα αὐτά,
τῶν παληῶν δυναμώνουν οἱ πόνοι
καὶ τὸ ἄλγος βαρὺ μὲ κρατᾷ.

 Ἆρά γε δὲ θαρθῇ καμμιὰ μέρα,
ποὺ αὐτὴ δὲ θ’ ἀφήσῃ κεντρὶ
στὴν καρδιὰ τὴ θλιμμένη ἑσπέρα,
ὅταν φεύγῃ, κι’ ἡ νὺξ προχωρῇ.

 Μὰ αὐτὸ τότε μόνον θὰ γίνῃ,
ἂν τὸ χρόνο μου δὲν δαπανῶ,
παρὰ μόνον γιὰ ὅ,τι εὐθύνει
τὴν ψυχήν μου πρὸς τὸν οὐρανό.

   .           Ἡ ἀγάπη γιὰ ἐργασία δίνει μεγάλη χαρὰ στοὺς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ χαρὰ τοῦ γεωργοῦ εἶναι πολὺ μεγάλη ὅταν μεταλαμβάνει τοὺς καρποὺς τῆς συγκομιδῆς του. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ χαρὰ τοῦ μαθητῆ, ὅταν παίρνει τὸ ἀριστεῖο τοῦ διαβάσματός του, ἡ χαρὰ τοῦ καλλιτέχνη, ὅταν θαυμάζει τὸ ἔργο του, ἢ ἡ χαρὰ τῶν γονιῶν, ὅταν βλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ προκόπτουν στὴν ἀρετή, νὰ εἰρηνεύουν καὶ νὰ τοὺς περιβάλλουν «ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν» (Ψαλμ. ΡΚΖ´ 3).
.           Θέλοντας νὰ τονίσει τὴ φιλεργατικότητα ὁ πατὴρ Ἰωάννης, ἡ μέλισσα τῆς οἰκονομίας τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς, τὸ μερμήγκι τῆς συλλογῆς τῶν ἀρετῶν, μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς μας καὶ ἐλέγχοντας καὶ μεμφόμενος τον ἑαυτό του ὁ πατὴρ Ἰωάννης γράφει στὸ ποίημά του «Τεχνίτες»:

 «Κοπιάζουμε καὶ ζοῦμε μὲ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας»,
πόσοι ἆρά γε μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε στὴ ζωή μας;
Δὲν ἐργάσθηκα, τὸ ξέρω, ὅσο πρέπει στὴ ζωή μου
κι’ εἴθε νὰ μὴ μετανοιώσω σ’ τὴν ὑστερινὴ πνοή μου.

.           Κάθε μας ἔργο καλὸ ἢ κακὸ καταγράφεται μὲ ἀνεξίτηλα γράμματα ἀπὸ τὸν Ἄγγελό μας στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Ἀλλοίμονό μας ἂν οἱ κακὲς σελίδες εἶναι περισσότερες ἀπὸ τὶς καλὲς καὶ δὲν προλάβουμε νὰ τὶς σβήσουμε μὲ τὴν ἐξομολόγηση, τὴν θεία Κοινωνία καὶ τὶς ἐλεημοσύνες! Μιὰ φορὰ μονάχα ζοῦμε, λέει ἕν λαϊκὸ τραγούδι, καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε. Δὲν δικαιολογοῦνται σπατάλες χρόνου.
.           Τὴ βεβαιότητά του ὅτι μιὰ φορὰ μονάχα ζοῦμε καὶ ὅτι τὰ ἔργα μας γράφονται στὶς δέλτους τοῦ οὐρανοῦ περιγράφει πολὺ παραστατικὰ στὸ ποίημά του ὁ Ὅσιος Ἰωάννης «Ἅπαξ μόνον»:

 Θὰ διέλθω ἅπαξ μόνον
φεῦ! τοῦ βίου τὴν ὁδὸν
κι’ ἂς προσέχω πάντα χρόνον
πᾶν μου βῆμα τῶν ποδῶν.

 Κι’ ἀπὸ τὴν ζωὴν τὴν ἄλλην
εἰς τὴν γῆν δὲν θἄλθω πάλιν.

 Κι’ ἔχω ἤδη προχωρήσει
-τρέχω ὅσον κι’ ὁ καιρός-
καὶ ποιὸς ξέρει ἂν θ’ ἀργήσῃ
τέρμα νὰ φανῇ ἐμπρός.

 Κι’ ἀπὸ τὴν ζωὴν τὴν ἄλλην
εἰς τὴν γῆν δὲν θἄλθω πάλιν.

Πᾶν τις ὅ,τι ἐδῶ πράττει
θεῖον ἢ οὐτιδανὸν
ἀνεξίτηλος χαράττει
σμίλη εἰς τὸν οὐρανόν·

 Σ’ τοῦ Θεοῦ τὰ ὑπερῶα
τῶν ψυχῶν εἶν’ τὰ μητρῷα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΑΝΝΗ τὸν ΔΟΜΒΟΪΤΗ-2 (Χαρ. Μπούσιας) «Ὅπως γιὰ κάθε μιὰ μέρα ἔρχεται μιὰ ὥρα δεῖλι θἄρθῃ καὶ γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θἄρθῃ, φίλοι».

, ,

Σχολιάστε

AΣ ΝΟΙΚΙΑΣΟΥΜΕ ΤO ΣΠΙΤΙ ΤHΣ ΚΑΡΔΙAΣ ΜΑΣ ΣΤON ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ! (Χαρ. Μπούσιας)

Ἂς νοικιάσουμε τὸ σπίτι τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστό μας!

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ λεγόμαστε χριστιανοὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναφωνοῦμε αὐτὸ ποὺ μὲ παρρησία φώναζε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β´ 20); Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε ἀποθέσει τὸν ἑαυτό μας, τὰ προβλήματά μας, τὶς ἀγωνίες μας, τὶς βιοτικές μας μέριμνες, τὴν ὑγεία μας στὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας; Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε νεκρωθεῖ γιὰ τὸν κόσμο καὶ ζοῦμε μόνο γιὰ τὸ Σωτήρα μας Χριστό, ὥστε νὰ τοῦ λέμε:
.           Στὸ Σταυρό Σου, Χριστέ μου, πέθανες γιὰ μένα καὶ ἐγὼ βλέποντάς Σε σταυρωμένο πεθαίνω γιὰ τὸν κόσμο θέλοντας νὰ ζῶ μόνο γιὰ Σένα! Τώρα πιὰ δν θέλω νὰ ζ γώ, λλὰ νὰ ζῆς Ἐσὺ μέσα μου, ὁ Χριστός μου, «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωά. κ´ 28). Μὲ τὸ Βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί Σου, Χριστέ μου. Ἔγινα κοινωνὸς τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου Σου καὶ εἶμαι νεκρός. Λοιπόν, δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς ἑαυτός μου, ἀλλὰ ζεῖς μέσα μου Ἐσύ, ὁ γλυκύτατος Χριστός μου.
.           Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς μποροῦμε νὰ ἀνοίξουμε διάπλατα την πόρτα της καρδιάς μας στὸν Χριστό, προκειμένου νὰ μπεῖ Ἐκεῖνος καὶ νὰ κατοικήσει μέσα μας;
.           Ἐὰν μὲ ἐπίγνωση φωνάζουμε τὸ «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστός» τότε καταλαβαίνουμε τί βάθος καὶ τί μεγαλεῖο κρύβει ἡ ἐν Χριστῷ ζωή! Δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα σύστημα ἠθικῆς οὔτε γιὰ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἀκατανόητες τελετουργίες. Πρόκειται γιὰ ἕνα πέρασμα ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ὅλοι ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ζοῦμε τὴ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ συγχρόνως τὴν ἀνάσταση σὲ μιὰ νέα ζωή, τὴν ὁποία καλούμαστε νὰ διατηρήσουμε μὲ τὸν προσωπικό μας ἀγώνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἂν ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε νοιώθουμε νὰ φανερώνεται ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μέσα μας καὶ νὰ μποροῦμε νὰ λέμε, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».
.           Τί, ὅμως, σημαίνει «ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» καὶ ποιὰ πρακτικὴ ἐφαρμογὴ ἔχει στὴ ζωή μας αὐτὸ τὸ σαλπίσμα; Σημαίνει ὅτι ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός· ὅτι ἔχουμε «τὸν Χριστόν ἐν τοῖς στέρνοις ἡμῶν», εἶναι ἡ πνοή μας, ἡ χαρά μας, ἡ δύναμή μας. Ὑπάρχει γλυκύτερη ἐμπειρία ἀπὸ τὸ νὰ ἔρχεται καὶ νὰ κατασκηνώνει στὴν καρδιά μας ὅλη ἡ Ἁγία μας Τριάδα; Ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ τὸ νὰ ἔχουμε ἔνοικο στὴν κατοικία τῆς καρδιᾶς μας τόν Κύριο; «Τοῦ τὸν Χριστὸν ἔχοντος ἔνοικον τί γένοιτο ἂν μακαριώτερον πώποτε;» θὰ πεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη χαρὰ τοῦ χριστιανοῦ.
.           Εἰδικότερα τὸ «ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ὅτι ἔχουμε «νοῦν Χριστοῦ». Οἱ σκέψεις μας εἶναι σκέψεις Χριστοῦ πρῶτες καὶ καθαρές, τὰ αἰσθήματά μας αἰσθήματα Χριστοῦ, οἱ πόθοι μας πόθοι Χριστοῦ, ἡ ζωή μας ζωὴ «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».
.           «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ὅτι ἡ θέλησή μας ταυτίζεται μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ. Νεκρώνεται τὸ δικό μας θέλημα καί κυβερνάει τὴ ζωή μας τὸ θέλημα Ἐκείνου. «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ἁγιάζουμε τὸ  Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ποθοῦμε νὰ ἁπλωθεῖ ἡ βασιλεία Του σὲ ὅλη τὴν κτίση, νὰ φτάσει τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης, νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σωθοῦν, ἀφοῦ τὸν ἐμπιστευθοῦν καὶ τὸν κάνουν ἔνοικο τῆς καρδιᾶς τους.
.           «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» ἀκόμη σημαίνει ὅτι δίνουμε τὴν καρδιά μας ὁλοκληρωτικὰ καὶ ὄχι μέρος της στὸν Κύριο. Δὲν τοῦ νοικιάζουμε ἕνα διαμέρισμα τῆς καρδιᾶς μας, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ οἰκοδόμημά της. Τὸν ἀγαποῦμε καὶ τὸν σεβόμαστε «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μας». Τέλος «ζῇ ἐν ἐμοι Χριστὸς» σημαίνει ἐφαρμόζουμε στὴν πράξη τό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Πράττουμε τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιόν Του. Καθαρίζουμε τὰ χέρια μας οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἁγνίζουμε τὶς καρδιές μας οἱ δίψυχοι, σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰακώβου (Ἰακ. δ´ 8). Καὶ ὀφείλουμε νὰ τὶς ἁγνίζουμε, γιατὶ Ἐκεῖνος εἶναι πάναγνος καὶ πῶς θὰ κατοικοίσει σὲ σπιλωμένο οἴκημα; Σημαίνει ἐπίσης ὅτι δείχνουμε σὲ ὅλους ἀγάπη καὶ καλωσύνη. Εἴμαστε εὐεργετικοί, σπλαχνικοί, φιλόστοργοι, συγχωροῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. ῞Οταν μέσα μας μένει ὁ Χριστός, λέγει ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας,, τί ἄλλο μᾶς χρειάζεται, ἤ ποιὸ ἀγαθὸ μᾶς διαφεύγει; Ἀρκεῖ καὶ ἐμεῖς νὰ μένουμε μαζί Του. Τότε καὶ ἔνοικο ἔχουμε καὶ κατοικία, ὥστε νὰ εἴμαστε μακάριοι τόσο γιὰ τὴν κατοικία μας ὅσο καὶ γιατὶ τὴν παραχώρησή της σὲ τέτοιο ἔνοικο. Ὅταν, λοιπόν, πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ νοικιάσουμε τὸ σπίτι τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστὸ τότε ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου νὰ εἶναι δικά μας, ἀφοῦ ὁ ἔνοικός μας εἶναι «ὁ δοτὴρ τῶν ἀγαθῶν». Τότε κάθε φαύλη πράξη καὶ ἐπιθυμία μας ἀπομακρύνεται, ἀφοῦ τίποτα πονηρὸ δὲν στέκεται ἐμπρὸς σὲ τόσο σωρὸ ἀγαθῶν. Ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι παρὸν θὰ ἠμποροῦσε νὰ μείνει καὶ ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι ἀπὸν θὰ κατόρθωνε νὰ πλησιάσει, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶναι μαζί μας, ὅταν κάτοικεῖ στὴν καρδιά μας καὶ ὅταν ἡ ἁγιότητά Του διαπερνάει ὅλη μας τὴν ὕπαρξὴ καὶ βασιλεύει μέσα μας; Τὰ βέλη ποὺ ἔρχονται ἀπὸ ἔξω τὰ ἐμποδίζει Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἐγγίσουν, ἀφοῦ ἔχει περιφρουρήσει τὴν καρδιά μας μὲ τὴ χάρη Του. Ἀλλὰ καὶ κάθε τὶ τὸ φαῦλο ποὺ τυχὸν ὑπάρχει μέσα μας, τὸ ἀπομακρύνει ὠθώντας το, ὅπως τὰ μάτια μας διώχνουν μὲ τὸ δάκρυ τὰ ξένα σώματα ποὺ τολμοῦν νὰ εἰσχωρήσουν σὲ αὐτό. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγάλος ἔνοικος ποὺ γεμίζει ὅλη τὴν κατοικία Του μὲ χάρη, εἰρήνη, χαρά, δύναμη καὶ ὑγεία. Εἶναι ὁ φωτοδότης ἔνοικος, ποὺ διώχει τὰ σκότη. Εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς ἐνδύει μὲ τὸ χιτώνα τῆς ἀφθαρσίας. Ζητάει ἀπὸ ἐμᾶς μόνο νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ νὰ τὸν ἀφήσουμε κύριο τῆς καρδιᾶς μας, ποὺ γίνεται σπίτι Του καὶ νὰ τοῦ φωνάζουμε διαρκῶς: «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Σοὶ παραθώμεθα».
.           Πόσο μεγαλειῶδες εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς ἐνοικιάσεως τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστό μας! Τί ὑπέροχο εἶναι νὰ ἀναμίξωμε τὸ νοῦ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἰδικό μας νοῦ καὶ νὰ ἑνωθει ἡ θέληση ̓Εκείνου μὲ τὴν ἰδική μας θέληση καὶ τὸ Σῶμα Του μὲ τὸ σῶμα μας καὶ τὸ Αἷμα Του μὲ τὸ αἷμα μας! Τί θὰ εἶναι ὁ νοῦς μας ὅταν θὰ ὑπερισχύσει ὁ θεῖος νοῦς καὶ τί θὰ εἶναι ἡ θέλησή μας ὅταν ὑπερτερήσει ἡ μακαρία θέληση τοῦ Κυρίου μας καὶ τί θὰ εἴμαστε ἐμεῖς τὰ χώματαμ ὅταν ὑπερνικήσει ἐκεῖνο τὸ πῦρ τῆς Θεότητος! Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ποῦ νοίκιασε τὴν καρδιά του ὁλοκληρωτικὰ στὸ Χριστό μας δὲν εἶχε ὁ ἴδιος οὔτε νοῦ ἰδικό του οὔτε θέληση οὔτε ζωή, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ τοῦ ἦταν ὁ Χριστός. Ἔτσι λέγει, «νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Β’ Κορ. β´ 16) φανερώνοντας ὅτι εἶχε τὴν ἴδια μὲ ̓Εκεῖνον θέληση. Καὶ συνοψίζοντας ὅλα αὐτὰ λέγει, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β 20). Τὸ Μυστήριο αὐτὸ εἶναι τὸ ὑπεροχώτερο ἀπὸ κάθε Μυστήριο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν ἀγαθῶν, ἐπειδὴ ἐδῶ φανερώνεται καὶ κάθε ἀνθρώπινου ζήλου τὸ ἀπώτερο τέλος. Σὲ αὐτὸ τὸ Μυστήριο ἐπιτυγχάνουμε τὴν τέλεια ἕνωση μὲ τὸν Θεό μας. Ποιά συνάφεια θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πληρέστερη ἀπὸ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἐνοικίαση τῆς καρδιᾶς μας στὸ ἔνοικο Ἰησοῦ;
.           Ἔχοντας, λοιπόν, νοικάρη στὴν καρδιά μας τὸν Χριστὸ νοιαζόμαστε γιὰ τὸν πρόσφυγα ἀδελφό μας ποὺ θλίβεται μόνο μὲ τὴ θύμηση τῆς γῆς ποὺ τοῦ λείπει. Μεριμνᾶμε γιὰ τὸν πάσχοντα, γιὰ αὐτὸν ποὺ λιώνει στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου. Καὶ ὄχι μόνο μὲ στιγμιαία προσφορά, ἀλλὰ μὲ συνεχὴ καὶ ἀτελείωτη. Μοιράζουμε πραότητα καὶ συμπόνια, καλωσύνη καὶ ἀγάπη. Καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ ἀνάπλαση τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι ζήτημα ἐσωτερικῆς καθάρσεως. Ζήτημα προσωπικῆς καθάρσεως τοῦ καθενός μας καὶ γενναίας τοποθετήσεώς μας μπροστὰ στὶς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Ἂν δὲν κάνουμε ἔνοικο τῆς ψυχῆς μας τὸν Χριστό καὶ ἂν ὡς ὁ Παῦλος δὲν μποροῦμε νὰ ἀναφωνήσουμε «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» τίποτα δὲν θὰ ἐπιτύχουμε καὶ θὰ ματαιοπονοῦμε. Καὶ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ θὰ ζήσουμε δυστυχισμένοι καὶ στὴ μέλλουσα Κρίση θὰ βλέπουμε τὸν Χριστό μας ἀπόμακρα, θὰ τὸν βλέπουμε ὡς κόλαση, ἐνῶ ἐὰν τὸν κάνουμε νοικάρη μας τώρα καὶ ἐδῶ θὰ ζοῦμε εὐτυχισμένοι καὶ στὴν μέλλουσα Κρίση θὰ τὸν βλέπουμε ὡς Παράδεισο.
.           Νοικάρης ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές μας σημαίνει ὅτι ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Του, σημαίνει ὅτι ἀγωνιζόμαστε καὶ παλεύουμε μὲ τὸν κακὸ ἑαυτό μας, ὅτι νικοῦμε τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ ὅτι προσφέρουμε τὶς δυνάμεις μας γιὰ ἐξυπηρέτηση τοῦ συνανθρώπου μας.
.           Σημαίνει ὅτι ντυνόμαστε αὐταπάρνηση, ταπείνωση, ἀγάπη. Σημαίνει ὅτι ἀντιτασσόμαστε στὸ μανιασμένο ξέσπασμα τοῦ μίσους, ποὺ φοβερίζει τὴν ἀνθρωπότητα, ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ ἀφανισμό. Σημαίνει ὅτι ἔχουμε στὰ χέρια μας τὴ ζύμη γιὰ νὰ πλάθουμε μὲ τὸν πόνο καὶ τὴν ἀγάπη τὸν ἄρτο τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, τῆς αἰώνιας. Σημαίνει ὅτι ἀνακαλύπτουμε τὸν ἄνθρωπο, τὴ γνήσια εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλα γύρω μας παίρνουν νόημα καὶ χάρη. Σημαίνει ὅτι τὸ δάκρυ ἰριδίζει σὰν τὸ οὐράνιο τόξο μὲ ὅλα τὰ χρώματα τῆς θεϊκῆς εἰρήνης καὶ ἁπλώνεται στὶς ἀκρογιαλιές, στὶς θάλασσες καὶ στὰ λιβάδια, ὥστε ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ νὰ αἰσθανόμαστε πολῖτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανών, νὰ βιώνουμε τὴ διαβεβαιωση τοῦ Κυρίου μας «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστί» (Λουκ. ιζ´ 21 ).

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Β´-) «Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ποὺ εἶναι ἀποδέσμευση ἀπὸ τὸν θάνατο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο, βιώνεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τοῦ κόσμου καὶ κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς συνθῆκες».

“Ἡ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν Χριστιανῶν”
Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Σ. Βλάχου 
(Νῦν Μητροπολίτου Ναυπάκτου),
στὸ βιβλίο «Θεραπευτικὴ Ἀγωγή»
-προεκτάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία
[Β´]

ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας),
ἔκδ. Α´ , 1987, σελ. 214-222.

Μέρος  Α´: «ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Α´)

.           Ξέρουμε καλὰ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὅτι ὁ Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ ζήση τὸ ἴδιο καλὰ σὲ ὅλα τὰ καθεστῶτα. Γι᾽ αὐτὸν ποὺ ζῆ σύμφωνα μὲ τὰ παραγγέλματα τοῦ Χριστοῦ ὁ Νέρων, ὁ Διοκλητιανός, ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης κλπ. εἶναι τὸ ἴδιο. Δν τν μποδίζουν σ τίποτε ν ζήση τ Εαγγέλιο στν ζωή του. ν Χριστ λευθερία, πο εναι ποδέσμευση π τν θάνατο, τν μαρτία κα τν διάβολο, βιώνεται σ λες τς χρες το κόσμου κα κάτω π τς χειρότερες κοινωνικς κα πολιτικς συνθκες. Ἡ πρὸς Διόγνητον ἐπιστολὴ τοῦ Β΄ αἰῶνος εἶναι ἐκφραστική. Οἱ Χριστιανοὶ “πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ’ ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολίται καὶ πάνθ’ ὑπομένουσιν ὡς ξενοι· πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη… Ἐπὶ γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ’ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται. Πείθονται τοῖς ὡρισμένοις νόμοις καὶ τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τοὺς νόμους”. Ἐπίσης, ὅπως ἐλέχθη προηγουμένως, ὁ Κύριος εἶπε ὅτι οἱ μαθητές Του θὰ παραμείνουν πρόβατα καὶ ἐν μέσῳ λύκων.
.           Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ ὑπομνήσω τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: “ἡ ὕβρις οκ π τς γνώμης τν βριζόντων, λλπ τς διαθέσεως τν πασχόντων συνίσταται πολλυται· οἷόν τι λέγω· ὕβρισέ σε πολλὰ ρητὰ καὶ ἄρρητα· ἂν καταγελάσῃς τῶν ὕβρεων οὐχ ὑβρίσθης· οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς μανίας τῶν ὑβριζόντων, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ἀσθενείας τῶν ὑβριζομένων αἱ ὕβρεις καὶ αἱ τῶν ὕβρεων ἀτιμίαι συνίστανται· ν ον εδμεν φιλοσοφεν, οδ βρίζεσθαι δυνάμεθα, οδ πάσχειν τι τν δεινν”.
.             Συνηθίζουμε ν βλέπουμε παντο χθρούς, πο εναι τοιμοι ν μς κατασπαράξουν. Ατ δείχνει τν νυπαρξία ατογνωσίας κα γάπης. Δὲν ὑπάρχει οὔτε αὐτογνωσία οὔτε ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς δὲν ἔβλεπε ποτὲ τὸν ἄνθρωπο σὰν ἐχθρό, ἀλλὰ σὰν ἄρρωστο ποὺ ἔπρεπε νὰ θεραπευθῆ. Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας.
.             δ) Ὅταν χρειασθῆ νὰ μιλήσουμε, τότε ὁ λόγος ποὺ θὰ χρησιμοποιηθῆ πρέπει νὰ εἶναι λόγος τοῦ Λόγου, ἔκφραση βαθυτάτης ἡσυχίας καὶ οὐσιαστικὰ ἀποκάλυψη Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ κάνουμε κανένα κακὸ στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἁγίων μαρτύρων ἦταν κυρίως καὶ πρὸ παντὸς καρπὸς θεωρίας. Οἱ ἅγιοι ἀπέκτησαν ἐσωτερικὴ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ καὶ ἔδωσαν τὴν μαρτυρία γι’ Αὐτὸν τὸν “γνωστὸ” Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε ἀποκάλυψη ἢ θεωρία, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε εὔκολα. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν φθάσαμε σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τουλάχιστον νὰ καθοδηγούμαστε ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ βιώνουν αὐτὴν τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει κάποτε νὰ μάθουμε ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη νὰ λαμβάνουμε διαβεβαίωση τοῦ ἀγῶνος, τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών μας ἀπὸ ἁγίους ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ἀποκάλυψη καὶ ἔχουν ἐγγύτητα πρὸς τὸν Θεό, ἑνότητα μαζί Του. Πόσοι ἀπὸ μᾶς κατέθεσαν τὶς πράξεις καὶ τοὺς λόγους τους σὲ συγχρόνους θεόπτας Πατέρας γιὰ νὰ τὶς ἀνακρίνουν;
.             Πέρα ἀπὸ αὐτά, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ὑπομνήσω καὶ ἕναν ἄλλο τρόπο δράσεως σὲ αὐτοὺς τοὺς συγκεχυμένους καὶ πολυτάραχους καιρούς. Ἀντὶ νὰ ἀντιπαρατιθέμεθα πρὸς τοὺς λεγομένους “ἀθέους” καὶ ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας, παρασυρόμενοι στὶς ἀνθρωποκεντρικὲς διαμάχες, ἔστω πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν γνωρίζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμυνθῆ, θὰ πρέπει νὰ προχωρήσουμε σὲ μία οὐσιαστικὴ δουλειά. Νὰ προσφέρουμε ὑγεία στὸν λαό. Δηλαδὴ νὰ τοῦ ἀποκαλύψουμε τὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα, νὰ μεταμορφώσουμε τὸν λαὸ μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα. Νὰ τὸν βοηθήσουμε νὰ φθάση στὴν προσωπικὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ὁπότε τίποτε δὲν θὰ μπορέση νὰ τὸν κλονίση.
.           Καμιὰ ἀνθρώπινη δύναμη, ὅσο ἐμπαθὴς κι ἂν εἶναι, δὲν θὰ μπορέση νὰ τὸν ἐπηρεάση. Νὰ εἰσαγάγουμε τὸν λαὸ στὴν ἀποφατικὴ μέθοδο τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, τόσο στὴν διδασκαλία ὅσο καὶ στὴν ζωή. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ προσφέρεται κυρίως διὰ τῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία δὲν ἀποξενώνεται ἀπὸ τὴν Μυστηριακὴ ζωὴ καὶ ἰδίως τὴν Θεία Κοινωνία, θὰ πρέπη νὰ ἐνδιαφερθοῦμε σοβαρὰ γιὰ τὴν εἴσδυση τῶν πιστῶν στὸν γνόφο τῆς νοερᾶς προσευχῆς.
.           Νὰ ἐνδιαφερθοῦμε σοβαρά, ὥστε στοὺς πιστούς μας νὰ χαραχθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὴν καρδιά τους καὶ ὄχι τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου “ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν” (Ἀποκ. ιγ´, 16), καὶ ἔτσι νὰ συμπεριληφθοῦν μεταξὺ “τῶν πεπελεκισμένων διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ οἵτινες… οὐκ ἔλαβον τὸ χάραγμα ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὴν χείρα αὐτῶν” (Ἀποκ. κ´, 4). Γιατί μόνον σοι χουν νοερ προσευχ θ ποφύγουν τ χάραγμα το θηρίου τς ποκαλύψεως κα θ χουν τν ν Χριστ λευθερία, δηλαδὴ τὴν αἰώνια ζωή. Ατ μως παιτε σοβαρ δουλει κα μες εμαστε διατεθειμένοι ν σχολούμαστε μ τς εκολες δουλειές. Ἀρκούμαστε σὲ λεκτικές, φραστικὲς ἀντιθέσεις. Αὐτὸ ὅμως δὲν προσφέρει τίποτε, ἰδίως στοὺς σημερινοὺς ἀνθρωποκεντρικοὺς καιρούς. Περισσότερο κακὸ παρὰ καλὸ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία.
.             Μὲ ὅσα ἔγραψα ἤθελα νὰ προσφέρω στὸ λαὸ μία ἄλλη αἴσθηση τῶν πραγμάτων. Νὰ δοῦμε τὴν ἐπίθεση τοῦ κόσμου ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐπίθεση τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τοῦ κόσμου ἀπὸ μία ἄλλη πλευρά. Γιατί πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι σήμερα χρειάζονται ὀρθόδοξες αἰσθήσεις. Ἀπὸ αὐτὲς ἔχουμε ἀνάγκη. Δὲν μποροῦμε μὲ κίνητρα, κριτήρια καὶ σκέψεις κοσμικὲς νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας. Δὲν ἀντέχουν αὐτὰ στὸν χρόνο καὶ στὴν αἰωνιότητα.
.             Καὶ μιὰ ποὺ τόνισα προηγουμένως ὅτι πρέπει νὰ πλησιάζουμε συγχρόνους ἁγίους ἐρημίτες, ἡσυχαστές, στάρετς, ποὺ βλέπουν καθαρότερα τὰ πράγματα, θὰ ἤθελα νὰ τελειώσω μὲ μερικοὺς λόγους ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τέτοιους ἁγίους ἀνθρώπους, ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν.

 «Τελικὰ οἱ βλαμμένοι βλάπτονται».
«Ἂς ἀφήσουμε τοὺς ‘ἀθέους’ νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους, γιὰ νὰ μᾶς ἀφήσουν καὶ αὐτοὶ νὰ κάνουμε τὴν δουλειά μας».
«Τὸ μεγαλύτερο κακὸ στὴν Ἐκκλησία δὲν τὸ κάνουν οἱ λεγόμενοι “ἄθεοι”, ἀλλὰ οἱ λεγόμενοι “πιστοί».
«Ὅταν ὑπάρχη καὶ ἕνας ἅγιος ποὺ βλέπει τὸ Ἄκτιστο Φῶς δὲν ὑπάρχει κανένας κίνδυνος γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Τέτοιοι ἅγιοι ὑπάρχουν καὶ σήμερα».

ἐγράφη τὸν Μάιο τοῦ 1985

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ!

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.
ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ!

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                     Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέσα στὴν Ἁγ. Γραφὴ ἐξυμνοῦνται δύο πολὺ βασικὰ γνωρίσματα τοῦ Θεοῦ: Τὸ Κράτος καὶ τὸ Ἔλεός Του, δηλαδὴ ἡ Δύναμη καὶ ἡ Εὐσπλαγχνία Του. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἰδιότητες τοῦ Καλοῦ μας Θεοῦ φαίνονται παντοῦ μέσα στὴ Δημιουργία, ἰδιαιτέρως ὅμως φαίνονται στὴ μέριμνά του καὶ στὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴν κορωνίδα τῆς δημιουργίας, μὴ τοῦ λείψει τίποτε «ἀπὸ τὰ ἐγκόσμια καὶ ὑπερκόσμια ἀγαθὰ» τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ μας. Ὁ Κύριος λοιπὸν εἶναι μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, παντοδύναμος καὶ οἰκτίρμων.  Ἂν ὅμως ὅλη αὐτὴ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἀγάπη τὴν προσφέρει ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὰ νόμιμα καὶ εὐλογημένα ἐπίγεια ἀγαθά του, π.χ. ὑγεία, αὐτάρκεια, οἰκογένεια, ἐργασία, μόρφωση καὶ ἐπιτυχία, πόσο μᾶλλον ὁ Θεός μας ἐργάζεται φιλάνθρωπα γιὰ τὴν σωτηρία μας, “πάντα πρὸς τὸ τοῦ πλάσματος συμφέρον οἰκονομῶν”. Οἱ παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἐπεμβάσεις Του μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ζωή, στὴν εὐτυχία κατὰ Θεὸν καὶ στὴ σωτηρία τελικά.
.             Εἶναι ἀλήθεια τρισμέγιστη: “Ὁ Θεὸς θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν”. Μάλιστα λέγεται στὴν ἁγία Γραφὴ ὅτι “δὲν θὰ θελήσει ὁ Θεὸς νὰ πεθάνει ὁ ἁμαρτωλὸς (νοεῖται ὁ καλοπροαίρετος), μέχρις ὅτου ἐπιστρέψει σὲ μετάνοια καὶ νὰ ζήσει αἰώνια”. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Θεός, ὁ Δημιουργός μας, ὁ Νομοθέτης, ὁ Σωτήρας καὶ ὁ Κριτής μας, φέρεται ὡς Πατέρας καὶ μᾶς παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι, ἐνίοτε καὶ ἀπὸ τὸ αὐτί, παιδαγωγικά, καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν πίστη, στὴ μετάνοια, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, “ἐκτὸς της ὁποίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία”. Λέγει ὁ ἑβδομηκοστὸς δεύτερος ψαλμός: “ Ἐκράτησας τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου”, δηλαδὴ μὲ στήριξες, μὲ βοήθησες, μὲ ὁδήγησες. “Και ἐν τῇ βουλῇ σου ὡδήγησάς με”: Ὅ,τι ἔκανες, τό ᾽κανες μὲ τὴ θέλησή σου, βάσει δικοῦ σου σχεδίου. Δὲν μὲ κράτησες προσωρινά, ἀλλὰ μέχρι τέλους μὲ ὁδήγησες στὸν προορισμό μου. “Μετά δόξης προσελάβου με”: Ὄχι σὰν σκουπίδι, ὄχι σὰν ἀπόπαιδο, ὄχι σὰν κάποιον ἀνεπιθύμητο, ἀλλὰ θαυμαστὰ καὶ ἔνδοξα, μὲ πῆρες κοντά Σου, ὅπως καὶ στὴν Παραβολὴ τοῦ ἀσώτου ὁ Πατέρας δέχθηκε καὶ τίμησε τὸν ἀποστάτη γυιό του…  (Ψαλμ. Οβ´ 23-24)
.         Ἀλήθεια, τί σημαίνει ὅτι κρατᾶμε κάποιον ἀπὸ τὸ δεξὶ χέρι;  Σημαίνει ὅτι εἴμαστε δίπλα του, κοντά του, οἰκεῖοι καὶ τὸν βοηθᾶμε ἀποτελεσματικὰ μὲ πατρικὴ φροντίδα καὶ ἀγάπη. Αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει καὶ ὁ Θεός μας. Τὸ λέμε κάθε φορὰ στὴν θεία Λατρεία μας: “Ἀντιλαβοῦ, σῶσον, ἐλέησον καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς ὁ Θεὸς τῇ σῇ χάριτι”.
.             Ὁ Θεὸς ἐπίσης δὲν ὁδηγεῖ ἁπλῶς κρατώντας μας ἀπὸ τὸ χέρι, ἀλλὰ πολὺ συχνὰ σηκώνει στὰ χέρια Του τὸν ἀγωνιζόμενο, πάσχοντα, πεσμένο καὶ πληγωμένο ἄνθρωπο, ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε ὁ Καλὸς Σαμαρείτης. Αὐτὸ γίνεται πάντοτε “ἐκ  Πατρός, δι᾽ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι”, δι᾽ ἁγίων καὶ ἀγγέλων, ὅπως κρίνει κάθε φορὰ ὁ Κύριος.
.           Πρέπει λοιπὸν νὰ ξέρουμε ὅτι ὁ Καλὸς Θεὸς οὔτε τώρα μᾶς ἀφήνει οὔτε μετὰ θάνατον, ἂν θέλουμε βέβαια καὶ μεῖς νὰ σωθοῦμε. Μᾶς κρατάει ἀπὸ τὸ χέρι. Τώρα μὲν μὲ τὴ βοήθεια τῆς θείας χάριτος περπατᾶμε στοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀλήθειας. Στὴν ὁδό, τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὸ λόγο Του, μὲ τὸν πνευματικό μας καὶ τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων. Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο ἡ πορεία στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ Ὀρθοπραξίας μὲ τὴν πορεία στὴν σκοτεινὴ ἁμαρτωλὴ ζωή. Ἂν ὅμως ἐμεῖς θέλουμε νὰ περπατᾶμε στὰ σκοτάδια τῆς παρανομίας καὶ ὄχι στὰ λευκά, ἁγνὰ καὶ καθαρὰ μονοπάτια τοῦ Θεοῦ, τότε εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας. Ὅλα θά ᾽ρθοῦν στραβά, κακὰ κι ἀνάποδα… Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ πρῶτος ψαλμός: “μακάριος ἀνὴρ ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη…”. Ἂς προσέξουμε πάρα πολὺ τὸ ρεῦμα τοῦ κακοῦ, τὴ νοοτροπία τοῦ κόσμου, τὶς κακὲς παρέες.
.             Ὅλη ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι γεμάτη ἀπὸ αὐτὴ τὴ συμπόρευση τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς ἀκροατές Του. Μὲ τὶς ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες τοῦ Χριστοῦ, ὅπου μαθητὲς καὶ κόσμος, ὅλοι, ζοῦσαν μέσα στὴ δοξολογία καὶ τὸν αἶνο ἐνθουσιασμένοι ἀπὸ τὴ χάρη τῶν θείων λόγων καὶ τὰ ἄπειρα θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴν Π. Διαθήκη ἡ συμπόρευση αὐτὴ φαίνεται στὶς ὡραῖες πορεῖες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ κάτω ἀπὸ τὴ θεία Σκέπη τοῦ Παντοκράτορος Κυρίου μὲ τὰ ἀλλεπάλληλα θαύματα τῆς τροφοδοσίας τοῦ λαοῦ Του καὶ τὶς νίκες του ἐπὶ “τὰ βάρβαρα ἔθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα”.
.             Τέλος, στὸ αἰώνιο μέλλον τοῦ Παραδείσου θὰ περπατήσει μαζί μας ὁ Κύριος καὶ μεῖς μαζί Του στὰ λευκά. “Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ μετὰ τῶν ἀνθρώπων”, λέγει στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Δηλαδὴ θὰ ἔχουμε τότε: α] Ζωὴ μὲ τὸν Χριστὸ ἀδιατάρακτη καὶ ἀδιάκοπη β] Ζωὴ μέσα στὸ φῶς καὶ στὴ χαρὰ γ] Ἱκανοποίηση ὅλων τῶν πόθων καὶ προσδοκιῶν δ] Συντροφιὰ μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους ε] Ζωὴ ἀναμάρτητη καὶ ἀσκίαστη ϛ] Ἀπεριόριστες ἀποκαλύψεις τῆς ἁγιότητας καὶ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ ἁγ. Πνεύματος ζ] Δόξα καὶ μισθὸ οὐράνιο σὲ ὅσους πέρασαν διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου μέσα στοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς θυσίες.
.               Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ θαυμάσιο καὶ ἐξαίσιο γεγονὸς δὲν θὰ τελειώνει ποτέ, ἀλλὰ θὰ αὐξάνεται σὲ ποσότητα καὶ ποιότητα. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!

Σχολιάστε

Ο ΚΑΤΑΡΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ «Πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡ. ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
[Ἐφ. δ´ 7-13]

Ο ΚΑΤΑΡΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ
«Πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
 ἀρ. τ. 4264, Ἰαν. 2013

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Ὁ Κύριος καὶ Λυτρωτής µας ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία Του στὴν γῆ. Καὶ µοίρασε πλούσια τὶς δωρεές Του. Ἀνέδειξε καὶ ἔδωσε µέσα σ᾽ αὐτὴ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Προφῆτες ποὺ θὰ παρουσιάσουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης ἔδωσε τοὺς κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, τοὺς ποιµένες καὶ διδασκάλους, ποὺ θὰ καθοδηγοῦν τὸν καθένα ξεχωριστὰ καὶ ὅλους µαζὶ τοὺς Χριστιανούς.
.           Καὶ ὅλα αὐτά, µᾶς τονίζει στὴν σηµερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, µᾶς τὰ ἔδωσε γιὰ ἕνα µεγάλο σκοπό: «πρὸς τὸν καταρτισµὸν τῶν ἁγίων», δηλαδὴ γιὰ νὰ καταρτίζονται, νὰ οἰκοδοµοῦνται πνευµατικά, νὰ προοδεύουν καὶ νὰ τελειοποιοῦνται στὴν ἀρετὴ οἱ πιστοὶ στὴν χριστιανικὴ ζωή.
.           Πῶς θὰ ἐπιτύχουµε αὐτὸ τὸν πνευµατικὸ καταρτισµό µας;

*  *  *

Α) Μὲ σοβαρότητα κι ἀποφασιστικότητα.

 .           Πρῶτα-πρῶτα χρειάζεται νὰ καταλάβουµε ὅτι πρέπει νὰ πάρουµε στὰ σοβαρὰ αὐτὴ τὴν ὑπόθεση τοῦ πνευµατικοῦ µας καταρτισµοῦ. Ὁ χριστιανικός µας καταρτισµὸς εἶναι πολὺ σπουδαία ὑπόθεση. Δὲν εἶναι παιγνίδι οὔτε ψυχαγωγία. Εἶναι σκληρὴ ἐργασία, συνεχὴς καὶ ἐντατικὴ πάνω στὸν ἑαυτό µας. Γιατί ὁ κακοµαθηµένος ἑαυτός µας ἀντιστέκεται, γλιστράει, µᾶς ξεγελάει. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος µᾶς προτρέπει: «Μετὰ φόβου καὶ τρόµου» νὰ ἐργαζόµαστε γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουµε τὴν σωτηρία µας. Εἶναι ὁ πρῶτος καὶ κύριος σκοπὸς τῆς ζωῆς µας. Χρειάζεται λοιπόν, νὰ ἐπισηµάνουµε τὰ ἀδύνατα σηµεῖα ποὺ ἔχει. Καὶ τότε µὲ ὑποµονὴ καὶ ἐπιµονή, ἀλλὰ καὶ µὲ αὐστηρὴ αὐτοκριτικὴ νὰ προχωρήσουµε ἀποφασιστικὰ στὴν διόρθωσή του.

Β) Μὲ τὴν συµπαράσταση τῶν ἄλλων.

.           Στὴν προσπάθειά µας αὐτή, πολὺ θὰ µᾶς βοηθήσει ἡ παρουσία καὶ βοήθεια πνευµατικῶν ἀδελφῶν. Ἐµεῖς φυσικὰ θὰ προσπαθοῦµε µὲ ὅλες µας τὶς δυνάµεις, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουµε κόπους καὶ θυσίες γιὰ τὸν καταρτισµό µας. Θὰ κάνουµε ὅ,τι µποροῦµε. Ὅµως πάντοτε ὑπάρχει ὁ ὑποκειµενικὸς παράγων. Δηλαδὴ τὸν ἑαυτό µας τὸν δικαιολογοῦµε πολλὲς φορὲς καὶ τοῦ χαριζόµαστε.
.           Εἶναι ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ ζητᾶµε τὴν βοήθεια καὶ νὰ δεχόµαστε τὶς ὑποδείξεις πνευµατικῶν ἀδελφῶν. Αὐτοὶ µᾶς βλέπουν πιὸ ἀντικειµενικὰ καὶ γι᾽ αὐτὸ πιὸ σωστά.

Γ) Οἱ πνευµατικοί µας πατέρες.

.           Ἀκόµη θὰ πρέπει νὰ τονίσουµε, πὼς εἶναι ἀπαραίτητοι γιὰ τὸν πνευµατικό µας καταρτισµό, οἱ ποιµένες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ συνετοὶ καὶ σώφρονες πνευµατικοὶ ὁδηγοί. «Οἱ ἀληθεύοντες ἐν δόγµασι καὶ βίῳ καὶ λόγῳ».
.           Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ στρατηγὸς τοῦ πνευµατικοῦ ἀγώνα, ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, τονίζει τὴν ἀνάγκη ποιµένων καὶ διδασκάλων «πρὸς τὸν καταρτισµὸν τῶν ἁγίων». Καὶ ὄχι µόνο τονίζει, ἀλλὰ ὅπως γράφει στοὺς Θεσσαλονικεῖς, «παρακαλοῦµε νύχτα καὶ ἡµέρα τὸν Θεὸ νὰ φέρει τὶς περιστάσεις νὰ δοῦµε τὸ πρόσωπό σας καὶ καταρτίσαι τὰ ὑστερήµατα τῆς πίστεως ὑµῶν» (Α´ Θεσ. γ´ 10).

*  *  *

.           Ἀλλὰ δὲν φτάνει µόνο ἡ προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν καταρτισµό του. Ταυτόχρονα εἶναι ἀπαραίτητn ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Χωρὶς αὐτὴ τίποτε δὲν γίνεται. Ὁ Κύριος εἶχε τονίσει: «χωρὶς ἐµοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν» (Ἰω. ιε´ 5).
.           Ἡ θεία Χάρη µᾶς δίνεται µὲ τὴν συµµετοχή µας στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας µας. Εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὸν πνευµατικό µας καταρτισµό. Παίρνουµε  µ᾽ αὐτή τὴν θεία βοήθεια καὶ νικᾶµε τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναµίες µας. Νικᾶµε τὸν ἴδιο τὸν πονηρό.
.           Ἂς ζητᾶµε τὴν θεία Χάρη µὲ θερµὴ προσευχή. Ἂς τὴν παίρνουµε τακτικὰ µὲ τὰ ἅγια Μυστήρια. Καὶ ἂς προσφέρουµε ὅλη µας τὴν θέληση καὶ τὴν προσπάθειά µας στόν Κύριο γιὰ τὸν πνευµατικό μας καταρτισµό.

, , , ,

Σχολιάστε