Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χαραλ. Μπούσιας

ΑΝΟΙΞΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             Δὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει  χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη.
.           Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴν μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη.
.           Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως.
.           Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.
.           Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση τῆς χάρης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴν τὴν χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.
.           Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἐξάπαντος θὰ συντελεσθεῖ, ὅπως συντελεῖται ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. ῾Η σάλπιγγα τοῦ ᾿Αγγέλου ὁπωσδήποτε, θὰ ἠχήσει (Ἀποκ. Ια´ 15-18).᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς εἶναι νὰ ἔχουμε ἐργασθεῖ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς βιοτή μας, γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ἡ ἀνάστασή μας νὰ μὴν γίνει «εἰς κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε´ 46).

Καλὴν Ἀνάστασιν!

, ,

Σχολιάστε

ΟΣ. ΕΥΜΕΝΙΟΥ τοῦ Νέου (Σαριδάκη) ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ [Χαρ. Μπούσιας]

ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΣ ΚΡΗΣ
ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΝΕΟΣ ΕΞ ΕΘΙΑΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

,

Σχολιάστε

KΥΡΙΕ, ΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! (Χαρ. Μπούσιας)

Κύριε, φέρε τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.               Κύριε, ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τῶν αἰώνων καὶ βρέθηκε τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς Σου, ἡ ἀειπάρθενος κόρη, ἡ Παναγία μας, σαρκώθηκες καὶ ἔγινες, ὁ τέλειος Θεός, τέλειος ἄνθρωπος. Ἦλθες στὴν γῆ, γιὰ νὰ μᾶς ἀνυψώσεις ὅλους στὸν οὐρανό. Ἔγινες ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μᾶς κάνεις θεούς. Τί μεγάλη τιμὴ γιὰ ὅλους μας, γιὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, αὐτὸ ποὺ ἐξέπεσε ἀπὸ τὸν Παράδεισο γιὰ τὴν ἐφήμερη ἁμαρτία!
.               Κύριε, τὸν ἐρχομό Σου στὴν γῆ Ἄγγελοι συνόδευσαν δοξολογοῦντες καὶ ψάλλοντες: «Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη». Στὸν ταραγμένο κόσμο ἦλθες Ἐσύ, Κύριε, ὁ εἰρήναρχος Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φέρεις τὴν εἰρήνη. Ἦλθες γιὰ νὰ μᾶς σταματήσεις τοὺς πολέμους καὶ νὰ ἐξαπλώσεις τὴν εἰρήνη σὲ ὅλη τὴν γῆ. Ἦλθες, γιὰ νὰ γαληνέψεις τὶς ἀγριεμένες ψυχές μας, νὰ τὶς μαλακώσεις, νὰ εἰρηνεύσεις τὶς οἰκογένειες μας, τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες μας. Σκοπὸς καὶ πόθος Σου ἦταν καὶ εἶναι μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἡ ἐξάπλωση τῆς εἰρήνης Σου παντοῦ, ἀφοῦ, δυστυχῶς, ἡ γῆ μας μαστίζεται, τὸ γνωρίζεις καλὰ καὶ κλαῖς, ἀπὸ πολέμους, ἀτέλειωτες συρράξεις μὲ ἑκατόμβες νεκρῶν καὶ πολὺ περισσότερους περίλυπους συγγενεῖς, ἀδελφούς, φίλους, ὀρφανὰ καὶ χῆρες.
.               Κύριε, ἡ εἰρήνη ἀποτελεῖ τὸ κύριο γνώρισμα τῆς θεότητός Σου, γι’ αὐτὸ καὶ Σὲ ὀνομάζουμε «Θεόν τῆς εἰρήνης» (Β΄ Κορ. ιγ΄ 11). Σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεώς Σου ἦταννὰ ἐπιφέρεις τὴν εἰρήνη μεταξὺ τοῦ Θεοῦ Πατρός Σου καὶ ὅλων μας, ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἰρήνη ἡ ὁποία εἶχε διαταραχθεῖ ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἀμάρτημα καὶ ἀπὸ τὶς μετέπειτα ἁμαρτίες μας. Ἤθελες νὰ σταματήσουν οἱ πόλεμοι καὶ νὰ ἐπικρατήσει εἰρήνη ἐδῶ στὸν κόσμο, γι’ αὐτὸ καὶ  μόλις ἐμφανίσθηκες ἀναστημένος στοὺς μαθητές Σου, ὁ πρῶτος λόγος Σου ἦταν· «Εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. κ΄19).
.               Κύριε, ἡ εἰρήνη Σου, ἡ «πάντα νοῦν ὑπερέχουσα»  χαρακτηρίζεται καὶ εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος: «Ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη..» (Γαλ. ε΄22). Ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ δὲν γαληνεύουν τὶς ψυχὲς καὶ προκαλοῦν σχίσματα καὶ προστριβὲς δὲν εἶναι εἰρηνοποιοί, δὲν εἶναι δικά Σου παιδιά. Σὲ αὐτῶν τὶς καρδιὲς δὲν ἔχεις θέση, ἔτσι, αὐτοὶ εἶναι ζηλόφθονοι, ἐριστικοί, ἀκατάστατοι καὶ ἂς νομίζουν ὅτι εἶναι μορφωμένοι καὶ μεγάλοι, ἀφοῦ ἀρέσκονται ὄχι στὴν ὡραιότητα τῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ στὴν φαυλότητα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ἅγιο Ἰακωβο τὸν Ἀδελφόθεο ποὺ λέει: «Ὅπου ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. Ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἀγνή ἐστιν, ἔπειτα δὲ εἰρηνική…» (Ἰακ. γ΄ 16).
.               Κύριε, ἐὰν μετρηθοῦμε ὅλοι μας μὲ τὸ μέτρο τοῦ Εὐαγγελίου Σου, ἐλάχιστοι θὰ βρεθοῦμε νὰ Σὲ ἀγαποῦμε πραγματικά. Δυστυχῶς τηροῦμε τοὺς τύπους, πολλὲς φορὲς ἀσυνείδητα, μὲ ἐκκλησιασμὸ καὶ μὲ ἐλεημοσύνες ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας, ἀλλὰ ἡ διαίρεση, τὸ σχίσμα, ἡ φατρία ὀργιάζει στὴν καθημερινότητά μας. Ἡ εἰρήνη Σου δὲν μᾶς ἀγγίζει.
.               Κύριε, οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι κατὰ τὴν γέννησή Σου πρῶτα τόνισαν τὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ Πατρός Σου καὶ ὕστερα τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο. «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄ 14). Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν Σὲ δοξάζουν μὲ πίστη καὶ προσευχή, ἔχουν διαρκεῖς πτώσεις στὴν ζωή τους καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν εἰρήνη στὴν ψυχή. Ταραγμένη ψυχὴ πῶς μπορεῖ νὰ ἔχει χαρὰ καὶ νὰ προάγει τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο; Ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Σου Παύλου «Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφ. β´ 14) μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο Σου στὴν οὐσία εἶναι ἡ μόνη στὸν κόσμο ὑπάρχουσα Ἐπιστήμη περὶ τῆς Εἰρήνης καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐφαρμογή του εἶναι ἡ ἀπόλυτη εἰρήνη.
.               Κύριε, τὰ ἀνδρόγυνα εἰρηνεύουν, ὅταν ἐφαρμόζουν τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου Σου, τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. Στὴν οἰκογένεια, ὅπου δοξάζεται τὸ ὄνομά Σου, κυριαρχεῖ ἡ τιμιότητα καὶ ἡ εἰρήνη εἶναι διάχυτη παντοῦ. Ὅπως ἡ ζέστη εἶναι συνέπεια τῆς φωτιᾶς, ἔτσι, καὶ ἡ εἰρήνη εἶναι συνέπεια τῆς ἐνθρονίσεώς Σου στὶς καρδιές μας, Σοῦ τοῦ Εἰρηνάρχου Θεοῦ μας, τῆς προτυπώσεως τῆς ἀρετῆς. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς κοινωνίες τῶν προσώπων. Ὅπου καλλιεργεῖται ἡ ἀρετή, ἐκεῖ οἱ λαοὶ εἰρηνεύουν. Ὅπου αὐτὴ ταλαντεύεται, ἡ εἰρήνη ἀπομακρύνεται καὶ οἱ ἔριδες καὶ οἱ συγκρούσεις καὶ οἱ πόλεμοι δίνουν τὸ καταστροφικό τους παρόν.
.               Κύριε, προσωπικὰ δὲν εἰρηνεύουμε, δὲν ἀφήνουμε τόπο στὴν καρδιά μας γιὰ Ἐσένα, οὔτε σὲ μιὰν ἄκρη της. Τὸ βλέπεις, Κύριε, ὅτι κλαίοντας Σοῦ τὸ λέω, στὴν γῆ μας βασιλεύει ὁ  τρόμος καί ὁ φόβος, ἡ ἀβεβαιότητα, ἡ ἀκαταστασία.
.               Γιατί, ὅμως; Γιατί ἐμεῖς, Κύριε, θελήσαμε νὰ δημιουργήσουμε ἕνα κόσμο χωρὶς Ἐσένα, χωρὶς τὴν εἰρήνη Σου, αὐτὴ πού Ἐσὺ μᾶς χαρίζεις, εἰρήνη στὶς ψυχές μας, εἰρήνη μεταξύ τῶν λαῶν, εἰρήνη στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ἑπιθυμία τόσο μεγάλη, ἀλλὰ καὶ τόσο ἀνικανοποίητη.
.               Σήμερα, Κύριε, μόνο εἰρήνη δὲν θὰ βρεῖς στὴν γῆ μας. Οἱ σειρῆνες τοῦ πολέμου ἠχοῦν ἐφιαλτικὰ γύρω μας. Μαίνονται ἐμφύλιοι πόλεμοι καὶ πόλεμοι μεταξὺ ἐθνῶν μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀνθρώπους νὰ παίρνουν τὸν πικρὸ δρόμο τῆς προσφυγιᾶς, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τί θὰ τοὺς τύχει στὸν δρόμο ἢ ποῦ τελικὰ θὰ καταλήξουν; Θρηνοῦμε γιὰ τὰ θύματα, τοὺς πρόσφυγες, τοὺς ἄστεγους, τοὺς λησμονημένους. Κλίνουμε, ὅμως,  τὰ γόνατα καὶ Σὲ παρακαλοῦμε μὲ δάκρυα, Εἰρήναρχε Κύριε: Ἀφόπλισε τὶς καρδιές μας ἀπὸ τὴν κακία, γιατὶ μὲ αὐτὴ δὲν ἐπιτυγχάνεται εἰρήνη, ὅσο καὶ ἂν ἀφοπλιστοῦν ὅλα τὰ ἔθνη. Ἐὰν ἀγάπη δὲν ἔχουμε στὶς καρδιές μας καὶ χωρὶς ὅπλα θὰ ἐπιτεθοῦμε στοὺς γύρω μας, μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἔλα, Κύριε, νὰ μᾶς εἰρηνεύσεις, φέρε τὴν εἰρήνη Σου στὴν γῆ μας! Ἄλλαξε τὸν τρόπο ζωῆς μας. Ἀξίωσέ μας νὰ Σὲ ποθοῦμε, νὰ θέλουμε νὰ γίνεις ὁ Κύριος τῆς καρδιᾶς μας, γιὰ νὰ μένεις μόνιμα μαζί μας, νὰ μᾶς εἰρηνεύεις καί, ὄχι μόνο νὰ φαινόμαστε στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε πραγματικὰ δικοί Σου, εἰρηνοποιοί, φιλάδελφοι, ἀλληλέγγυοι, ἄνθρωποι ἀγάπης χωρὶς ὅρια καὶ διακρίσεις.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ», Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος τῆς Βίτσας.

Ὁ Ἅγιος τῶν ἀνέργων,
Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος τῆς Βίτσας.
Ἐλεημοσύνη: Τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς σωτηρίας μας.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                      Ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος στὴν Βίτσα τοῦ Ζαγορίου, στὸ Μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία,  ζοῦσε μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀσκητικὴ ζωή.

-Λίγο ζουμάκι βάλε μου ἀπὸ τὶς φακὲς ἢ τὰ φασόλια, ἔλεγε.

.                     Αὐτὸ ἦταν τὸ φαγητό του κάθε ἡμέρα. Μαγείρευε στὸ κελλί του καὶ ζύμωνε ἡ τυφλὴ ἀδελφή του. Ὅ,τι ἔφτιαχνε ἐκείνη τὸ ἔτρωγε ὁ Γέροντας μὲ εὐχαρίστηση καὶ τῆς ἔλεγε ὅτι ἦταν καὶ πολὺ νόστιμο. Στὰ δύσκολα χρόνια τῆς πείνας καὶ τῆς ἀνέχειας, ἂν ἐξοικονομοῦσε καμιὰ ὀκὰ ἀλεύρι ἢ καμιὰ χούφτα φασόλια, μποροῦσε νὰ πάει καὶ δυὸ ὧρες δρόμο σὲ κάποιο χωριό, γιὰ νὰ τὰ δώσει σὲ φτωχὲς οἰκογένειες.  Ὅλα γιὰ τοὺς ἄλλους! Τίποτα δὲν κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του.
.               Μία γνωστή του κυρία πήγαινε σὲ μιὰ γειτόνισσα καὶ τὴν βοηθοῦσε στὶς δουλειές της, ἐνῶ τὴν ἀδελφή της τὴν παραμελοῦσε. Ὁ Γέροντας τῆς ἔλεγε ὅτι δὲν ποτίζουμε τὴν αὐλὴ τοῦ γείτονα, ὅταν ἡ δική μας διψάει. Ἤθελε, ἔτσι, νὰ τῆς πεῖ νὰ βοηθάει πρῶτα τὴν ἀδελφή της, ποὺ εἶχε ἀνάγκη. Μάλιστα, γιὰ νὰ τῆς αὐξήσει τὴν ἐπιθυμία γιὰ βοήθεια, ἔκανε ἔκπτωση καὶ σὲ βασικὲς ἀρχές, ἀφοῦ τῆς ἔλεγε:
-Εὐλογημένη, πιὲς καφὲ τὴν Κυριακὴ τὸ πρωῒ καὶ μετὰ πήγαινε στὴν Ἐκκλησία καὶ ἂς παίρνεις καὶ ἀντίδωρο. Πῶς θὰ τὰ βγάλει πέρα μόνη ἡ ἀδελφή σου;
.                   Ὁ Γέροντας συνιστοῦσε πολὺ τὴν ἐλεημοσύνη.
Αὐτὴ εἶναι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα τῆς σωτηρίας μας, ἔλεγε.
.                    Ὅταν ἀρρώστησε ὁ Γέροντας, στὸ Νοσοκομεῖο πῆγε νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ μιὰ γνωστή του καὶ τοῦ ἀνακοίνωσε, ὅτι κάποια συγγενής της ἔπαθε ἐγκαύματα καὶ ὄχι μόνο πονοῦσε πολύ, ἀλλὰ δὲν εἶχε καὶ οἰκονομικὴ συμπαράσταση ἀπὸ πουθενά. Ὁ Γέροντας λυπήθηκε καὶ ἄρχισε νὰ ψάχνει κάτω ἀπὸ τὸ μαξιλάρι του. Μιὰ νοσοκόμα τοῦ ἔκανε παρατήρηση:
-Δὲν θὰ ἀφήσεις τίποτα, παππούλη; Τί κάνεις ἐκεῖ;
.         Ὁ Γέροντας ἔβγαλε ἕνα δεκάρικο, τὸ τελευταῖο ποὺ εἶχε, καὶ τὸ ἔδωσε στὴν ἐπισκέπτρια νὰ πάρει κάτι γιὰ τὴν ἐμπερίστατη συγγενή της, ποὺ εἶχε καεῖ. Τὰ πάντα ἔδινε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον.

.                    Σήμερα ὁ π. Ἰάκωβος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἔχει τὴν χάρη νὰ ἐλεεῖ τοὺς ἀνέργους·  νὰ τοὺς βρίσκει ἐργασία. Εἶναι ὁ Ἅγιός τους. Γνώριζε, ὅτι ὅλοι μας σὲ αὐτὴ τὴν ζωή, θέλοντας καὶ μή, ἀφοῦ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ζήσουμε, ἐργαζόμαστε ὡς μεταπτωτικοὶ ἄνθρωποι μὲ τὸν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου μας, κατὰ τὴ ρήση τοῦ Δημιουργοῦ μας «ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου» (Γεν. 3, 19).
.                Ἡ ἐργασία ὡς εὐλογία Θεοῦ χαροποιεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει συνδημιουργὸ τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ κάθε ἐργαζόμενος, ὅπως ἡ ὄρνιθα, ποὺ ὅταν πίνει νερὸ στρέφει τὸ βλέμμα της δοξολογικὰ πρὸς τὸν οὐρανό, νὰ ἐπιζητεῖ καθημερινῶς τὴν θεία βοήθεια γνωρίζοντας ὅτι χωρὶς ἐκείνη τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ πράξει.
.                  Ἡ βοήθεια τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου στοὺς ἀνέργους εἶναι σημαντική, γιατὶ ἡ ἀνεργία ἀποτελεῖ μάστιγα τῆς σύγχρονης κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς δύσμοιρης πατρίδος μας. Μάστιγα, ποὺ σὰν τὶς ἀσθένειες, τὴν φτώχεια καὶ τὴν δυστυχία, ἐνσκήπτει στοὺς ἀνθρώπους κατὰ  Θεία παραχώρηση. Καὶ ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπεμβαίνει μὲ τὸν τρόπο του, μὲ τὴν χάρη ποὺ ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν δωρεοδότη μας Κύριο. Ἔτσι, μεριμνᾶ   γιὰ τὴν καταπολέμησή της καὶ οἱ προσευχές του εἰσακούονται ἀπὸ Αὐτόν. Ὅσοι, λοιπόν, ἄνεργοι τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη, λὲς καὶ ἀπευθύνονται σὲ γραφεῖο ἐξευρέσεως ἐργασίας, βρίσκουν ἄμεσα ἐργασία, γιὰ νὰ μποροῦν ἀξιοπρεπῶς νὰ διανύσουν τὸν δόλιχο τῆς παρούσας ζωῆς.
.                 Πολλὲς μαρτυρίες καὶ πολλὰ περιστατικὰ ἔχουμε καταγεγραμμένα, ἀλλὰ καὶ πολλὰ μᾶς ἔχουν διηγηθεῖ σοβαρὰ πρόσωπα γιὰ τὴν ταχεῖα ἐπέμβαση τοῦ πανοσίου Γέροντος Ἰακώβου σὲ Ἀθήνα, Καλαμπάκα, Ἰωάννινα, Κύπρο, Τρίπολι, Θεσσαλονίκη, ὅπου ἀντίγραφα τῆς μορφῆς του ἔχουν διαδοθεῖ καὶ ὅπου ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του ἔχει ἐπιφέρει αἴσια ἀποτελέσματα.
.                 Ὅταν κάποτε ρωτήθηκε ὁ Γέροντας Γαβιὴλ ἀπὸ τὴν Κύπρο πότε θαυματουργοῦν οἱ Ἅγιοι μᾶς εἶπε:
-Εὑρισκόμενος πρὶν ἀπὸ χρόνια σὲ ἕνα Μοναστήρι τοῦ Ναυπλίου, ὁ τότε Μητροπολίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, μορφὴ ἁγία,  ρωτήθηκε ποιοί Ἄγιοι θαυματουργοῦν; Ἡ ἀπάντησή του ἦταν, ὅτι θαυματουργοῦν ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι δέχονται πολλὲς προσευχές. Οἱ Ἅγιοι ποὺ οἱ πιστοὶ τοὺς ἐπικαλοῦνται μὲ θερμὲς προσευχές, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Ἰάκωβο τῆς Βίτσας, θαυματουργοῦν. Αὐτὸς πρόθυμα καὶ γρήγορα ἐξευρίσκει ἐργασία στοὺς ἀνέργους ποὺ θερμὰ προστρέχουν στὴν χάρη του. Αὐτὴν τὴν ὑπηρεσία μᾶς προαφέρει ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗ τὸν θαυματουργόν (Χαρ. Μπούσιας)

Ἐγκωμιαστικὸς λόγος
εἰς τὸν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Χαραλάμπη
τὸν θαυματουργόν
Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 10 Φεβρουαρίου.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                Οἱ ἀνὰ τοὺς αἰῶνας Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ Δίκαιοι, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Ὅσιοι ἀποτελοῦν τοὺς πολυτίμους μαργαρίτας τῆς πίστεως, τὰ εὐωδέστατα ῥόδα μεταφυτευθέντα Θείᾳ Χάριτι εἰς τοὺς οὐρανίους λειμῶνας. Οἱ Ἅγιοί μας, αἱ πνευματοκίνητοι γραφίδες, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νήψεως, οἱ σοφολογιώτατοι Πατέρες καὶ διδάσκαλοι τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος, τὰ ταμεῖα τῆς Χάριτος τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος, οἱ ἀπλανέστατοι φωστῆρες καὶ οἱ παμφαέστατοι ὁδοδεῖκτες τῶν λαῶν πρὸς τὰ οὐράνια σκηνώματα, οἱ ἀριστεῖς τοῦ σταδίου καὶ καλλίνικοι μάρτυρες καὶ οἱ σοφολογιώτατοι κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης, ἐβίωσαν ὡς ἐπίγειοι Ἄγγελοι καὶ ὡς οὐράνιοι ἄνθρωποι καὶ ἤθλησαν θείᾳ συνεργείᾳ διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ Ἀναστημένου Ἰησοῦ. Καὶ ἡ πίστις καὶ ἡ ἄθλησις ἀποτελοῦν δῶρα τοῦ Θεοῦ, διότι αὐτὸς ῥυθμίζει τὴν ζωὴν ὅλων μας, καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι, «Ἡμῖν ἐχαρίσθη οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» [1].
.                Οἱ Ἅγιοι ἀποτελοῦν ὑπέροχα παραδείγματα πρὸς μίμησιν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ζοῦν μετὰ συνεπείας ἠθικῆς καὶ πίστεως καί, ἀφοῦ κατορθώσουν νὰ ἀνεβοῦν τὴν κλίμακα τῶν ἀρετῶν, νὰ γίνουν κληρονόμοι τῆς ἡτοιμασμένης «Βασιλείας ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» [2]. Δι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι  προβάλλονται ὡς εἰκόνες, ἔν τινι τρόπῳ, αὐτῶν ποὺ θέλουν «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζῆν» [3], διὰ διαθέρμανσιν ψυχῶν πρὸς μίμησιν τῶν κατορθωμάτων των.
.                Παροτρύνων τὸν λαὸν δι’ ἀνάγνωσιν καὶ διήγησιν τοῦ βίου τῶν Ὁσίων ἀνδρῶν ὁ σοφὸς Σειραχίδης λέγει· «Μὴ παρίδῃς διήγημα σοφῶν» καὶ «μὴ ἀστόχει διηγήματος γέροντος» [4]. Ἀλλὰ  τὴν ὠφέλειαν καὶ τὴ χάριν ἐκ τῆς διηγήσεως τοῦ βίου τῶν Ἁγίων ἐπισημαίνει καὶ ὁ θεοειδέστατος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγων·  «Τὸ μεμνῆσθαι ἁγίου ἀνδρὸς ἁγιασμὸς καὶ μέγιστον εἰς παράκλησιν ἀρετῆς ὁ λόγος» [5].
.                Ἡ πνευματικὴ ἀναφορὰ καὶ ἡ τιμὴ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων εὐφραίνει τὰς ψυχὰς τῶν ἀκροατῶν, οἱ ὁποῖοι οἰκοδομοῦνται, παρηγοροῦνται καὶ καρποῦνται μεγάλην ὠφέλειαν καὶ διὰ τῆς  ἐντρυφήσεώς των εἰς τὴν θεοφιλῆ πολιτείαν τῶν ἀγωνιστῶν αὐτῶν τῆς πίστεως αἰσθάνονται ψυχικὴν ἀγαλλίασιν ἄῤῥητον, καθὼς διαγορεύει καὶ ὁ σοφὸς Σολομών· «Ἐγκωμιαζομένου δικαίου εὐφρανθήσονται λαοὶ· ἀθανασία γὰρ ἐστὶν ἡ μνήμη αὐτοῦ» [6]. Ἀλλὰ μήπως ἡ τιμὴ καὶ ὁ ἔπαινος καὶ ὁ ἐγκωμιασμὸς τῶν Ἁγίων δὲν μεταβαίνει καὶ πρὸς αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Κύριον καὶ  Θεόν μας, «παρ’ Οὗ πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον» [7] ἔρχεται εἰς ὅλους μας, οἱ ὁποῖοι πιστεύομεν εἰς Αὐτόν;  Ὁ Θεολόγος πάλι Γρηγόριος πλέκων ἐγκώμιον διὰ πνευματικῶν ἀνθέων εἰς τὸν νοητὸν ἀστέρα τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ  ἐνθεώτατον Πατριάρχην Ἀθανάσιον ἀναφωνεῖ· «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν ἀρετὴν ἐπαινέσομαι, ἀρετὴν δὲ ἐπαινῶν Θεὸν ἐπαινέσομαι».

Μαρτυρία πίστεως, μάρτυρες

.                Ἐκκλησία πολεμουμένη νικᾷ καὶ θριαμβεύει καὶ καταδεικνύει ὅτι εἶναι θεοΐδρυτος ὀργανισμὸς καὶ οὐχὶ ἵδρυμα ἀνθρώπινον. Εἶναι ὀργανισμὸς ἔχων ἀπαρχὴν καὶ κεφαλὴν τὸν ἴδιον τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος παραμένει ὁ αὐτὸς «χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» [8].
.                Ὁ θρίαμβος καὶ ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀνέκαθεν ὑπῆρξαν οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ μαρτύρια. Εἰς τὰς κατακόμβας καὶ εἰς τὰ Κολοσσαῖα ἡ Ἐκκλησία ἤγειρε τρόπαια νίκης καὶ ἔκτισε τοὺς ἱεροὺς βωμούς, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἀνὰ τοὺς αἰῶνας «μελίζεται καὶ διαμελίζεται ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων», Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ «ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».
.                Τοὺς πολέμους καὶ τὰς διώξεις τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας ἀδυνατεῖ κανεὶς νὰ ἀπαριθμήσει, ἀφοῦ αὐτὴ ἐδέχετο καὶ δέχεται ἄχρι τοῦδε τὰ ἰοβόλα βέλη τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, αὐτῶν ποὺ ζητοῦν νὰ τὴν κατασπαράξουν, νὰ τὴν ἐξαφανίσουν. Λαμβάνων ἑκάστοτε διαφορετικὰς μορφὰς ὁ μισόκαλος ἐπιτίθεται, «ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίει» [9],  ἀλλὰ δὲν γνωρίζει ὁ ταλαίπωρος ὅτι πάντοτε ὁ Χριστὸς νικᾷ, ὁ Χριστὸς θριαμβεύει, ἀφοῦ εἶναι ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου, «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» [10], «ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις» [11], «ἡ ὁδός», καὶ ἡ μόνη «ἀλήθεια» [12].
.                Ἐχθροὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπῆρξαν ἀνέκαθεν οἱ σκοταδισταί, οἱ εἰδωλολάτραι, οἱ ὑλισταί, οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἐφημέρου ἡσυχασμοῦ, οἱ διαστεβλωταὶ τῆς ἀληθείας, οἱ «δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν» [13], οἱ κοντόφθαλμοι, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι ἡ ζωὴ τερματίζεται εἰς τὸν τάφον καὶ ἡ ἐπέκεινα τοῦ τάφου δὲν ὑπάρχει ἢ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει, οἱ ἄνθρωποι τοῦ χρήματος, τῶν συμποσίων, αὐτῶν ποὺ προβάλλουν ὡς ἔμβλημά τους τὴν ἀποστροφὴν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τὴν ῥῆσιν: «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν» [14]. Πολεμᾶται ἡ Ἐκκλησία ἐκ τῶν ἀνθρώπων τῆς ἑωσφορικῆς αὐτοπροβολῆς, τῆς ἀκράτου εὐμαρείας, τοῦ εὐκόλου πλουτισμοῦ, τῶν ἀνέσεων, τοῦ διαπεφημισμένου ἀνθρωπισμοῦ καὶ τοῦ δῆθεν ἐνδιαφέροντος διὰ μακρινοὺς λαούς, ἐνῶ παραβλέπεται ὁ πλησίον μας, τὸν ὁποῖον ἐγκαταλείπομεν εἰς τὰ πάμπολλα προβλήματά του καὶ παραμένομεν ἀδρανεῖς εἰς τὰς ἐκκλήσεις του. Αὐτὸν ὁ ὁποῖος στρέφει τὰ ὄμματά του ἐπάνω μας καὶ μετὰ θλίψεως καὶ πόνου ἐπαναλαμβάνει τὴν ῥῆσιν τοῦ παραλύτου τῆς Βηθεσδὰ, «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» [15]. Πολεμᾶται ἡ Ἐκκλησία ἐκ  τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ἐπιβαλλομένου ἔξωθεν, ἐκ τῶν ἐκκοφαντικῶν μουσικῶν ἀκουσμάτων, ἐκ τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν, ἐκ τοῦ διαδικτύου, ἀποτελοῦντος τὴν ἀχίλλειον πτέρναν τοῦ πολιτισμοῦ, ἐκ τῆς ὁποίας εἰσάγεται εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὁ θάνατος, εἰς τὰ χλιαρὰ μέλη της, αὐτὰ ποὺ ἐλησμόνησαν τὴν ἐντολὴν τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν, «στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» [16]. Πολεμᾶται «Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἀνθίσταται καὶ σαλπίζει τὸν παιᾶνα τῆς νίκης, αὐτῆς τὴν ὁποίαν ἐπιφέρει ὁ ἀγωνιζόμενος πιστὸς διὰ τῆς χάριτος τοῦ νικοποιοῦ Ἰησοῦ, καθὼς μᾶς βεβαιώνει καὶ ὁ Σοφὸς Σειραχίδης λέγων: «Ἕως θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ Σοῦ» [17].
.                Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες εἶναι οἱ ὑπογράψαντες τὴν μαρτυρίαν τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς των ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστόν μας μὲ τὸ ἴδιον αἷμα. Ἀποτελοῦν τὸ πλέον ἐπίλεκτον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, θεμελιωθείσης ἐπὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἐπὶ τῶν αἱμάτων τῶν Μαρτύρων. Ὡς χαρακτηριστικὸν ἀναφέρεται ἡ τοποθέτησις εἰς τὰ ἐγκαίνια τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἐπὶ τῶν Ἁγίων Τραπεζῶν τιμίων λειψάνων. Ἡ σημαντικότης τῆς ἐθελουσίου προσφορᾶς τῆς ζωῆς τῶν μαρτύρων εἰς τὸν Χριστὸν ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι διὰ τοῦ μαρτυρίου ἀποπλύνεται πᾶν ἁμάρτημα, ἐνῶ ἀκόμη καὶ ἐὰν ὁ μάρτυς ἦτο ἀβάπτιστος διὰ τοῦ μαρτυρίου θεωρεῖται αὐτομάτως βεβαπτισμένος καὶ Ἅγιος.
.                Αἱ λέξεις «Μαρτυρία» καὶ «Μαρτύριον» εἶναι ἀῤῥήκτως συνδεδεμέναι. Μαρτυρία εἶναι ἡ ὁμολογία καὶ διακήρυξις τῆς ἀληθείας. Μαρτύριον εἶναι αἱ δυσμενεῖς συνέπειαι τῶν ὁμολογούντων καὶ κηρυττόντων τὴν ἀλήθειαν. Ἐπειδὴ πολλάκις, ἐκ τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων, οἱ Μάρτυρες, δηλαδὴ οἱ ὁμολογηταὶ τῆς πίστεως, ἐδιώκοντο, ὑπέμεναν παντοδαπὰς βασάνους καὶ θάνατον διὰ Χριστόν, διὰ τοῦτο καὶ ἡ λέξις «Μάρτυς» κατέληξε νὰ σημαίνει τὸν διὰ Χριστὸν θανατούμενον.
.                Οἱ μάρτυρες τῆς πίστεως εἶναι εἰς τὴν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ ἄνθος τῶν ἡρώων Της. Ἔχουν, ὡς ἀναφέρει ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, Ἀπόστολος Ἰωάννης, τὴν πλέον τιμητικὴν θέσιν εἰς τὸν οὐρανὸν εὑρισκόμενοι ὑποκάτω τοῦ μεγαλειώδους θρόνου τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἐκκλησία μας προτάσσει τοὺς Μάρτυρας, ὅταν ἀναφέρεται εἰς τοὺς Ἁγίους γνωρίζουσα ὅτι ἡ μαρτυρία των καὶ ἡ ἐπισφράγισίς της διὰ τοῦ αἵματός των, ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιον λίθον της. Ὡς ἀναφέρουν οἱ ἱστορικοὶ καὶ αἱ πηγαὶ τῶν ἡρωϊκῶν ἐκείνων χρόνων, ἡ θανάτωσις ἑνὸς Μάρτυρος μετέστρεφε εἰς τὸν χριστιανισμὸν πλῆθος εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι πολλάκις μεταστρέφονταν τὴν ὥραν τοῦ μαρτυρίου τῶν ἀθλητῶν τῆς πίστεως καὶ τοὺς ἀκολουθοῦσαν εἰς τὸ μαρτύριόν των! Μάλιστα ὑπῆρξε εἰς τὴν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν σοβαρὸν πρόβλημα, τὸ πρόβλημα πολλῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπαρουσιάζοντο εἰς τὰς ἀρχὰς αὐτοβούλως, χωρὶς νὰ ἔχουν καταγγελθῇ ὅτι εἶναι Χριστιανοί, διὰ νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστὸν καὶ νὰ ἀξιωθοῦν νὰ χύσουν τὸ αἷμά των δι’ Ἐκεῖνον!

Ὁ ἔχων νεανικὸν φρόνημα γηραιὸς μάρτυς

.                Πασίγνωστος καὶ λίαν ἀγαπητὸς εἶναι ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ὁ ταχινὸς ἀρωγός, ὁ ἕτοιμος ἀντιλήπτωρ, ὁ ἄμισθος ἰατρός, ὁ ἀνύστακτος φύλαξ ὅλων, ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά του καὶ προσφεύγουν εἰς τὴν παῤῥησίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
.                Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Χαραλάμπης, ἔζησεν εἰς τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Σεπτιμίου Σεβήρου, καὶ ἤθλησε, πιθανὸν τὸ 198 μ. Χ., εἰς ἡλικίαν 113 ἐτῶν.
.                Ὁ λάμπων διαρκῶς ἀπὸ χαράν, χαρὰν Χριστοῦ «πεπληρωμένην» [18], Ἅγιος Χαραλάμπης ἦτο λειτουργὸς τῶν θείων μυστηρίων καὶ ποιμὴν τῶν λογικῶν τοῦ Χριστοῦ μας προβάτων εἰς τὴν Μαγνησίαν τῆς βαρυδαίμονος, ἤτοι τῆς πολυπάθου Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς γῆς τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ γεννήτορος καὶ τροφοῦ ἀπείρου πλήθους μαρτύρων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας. Διδάσκαλος τῆς ἀρετῆς καὶ κῆρυξ τῆς εὐσεβείας ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης ἐμεγάλυνεν ἐμπράκτως τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Σωτῆρός μας Χριστοῦ καὶ ὡδήγει εἰς νομὰς σωτηρίας τοὺς ἄρνας, τοὺς ὁποίους τοὺς ἐνεπιστεύθη ὁ ἀρχιποίμην Χριστός. Ἱκανώτατος πνευματικὸς πατὴρ ὁ Ἅγιος Ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εὕρισκε «τὴν πρᾶξιν εἰς θεωρίας ἐπίβασιν», καὶ διεκρίνετο ὡς διδάσκαλος πρακτικώτατος, ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, τῆς πραότητος, τῆς ταπεινώσεως, τῆς ἀγάπης τῆς πτωχείας τοῦ Ἰησοῦ, τῆς φιλεργατικότητος καὶ τῆς ἐπιθυμίας «σὺν Χριστῷ εἶναι» [19].  Εἰς τὸν θυρεὸν τῆς καρδίας του ὑπῆρχε γεγραμμένη  ἡ ῥῆσις: «Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστός» [20], δηλαδὴ ὅλη μου ἡ ζωὴ εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τὸν Χριστόν. Εἰς Αὐτὸν εἶχε παραδώσει τὰς κλεῖς τῆς καρδίας του. Δι’ Αὐτὸν ἀνέπνεε, Αὐτοῦ τὸ θέλημα ἐπεθύμει νὰ τηρῇ μετὰ συνεπείας ὡς γνήσιος καὶ εὐπειθέστατος δοῦλος.
.                Ὁ Σεβῆρος κηρύξας διωγμὸν ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τὸν ἔπαρχον Λουκιανόν, ὅπως συλλάβῃ καὶ καταδικάσῃ εἰς θάνατον τὸν Ἅγιον Χαραλάμπη. Ὅταν ὁ  Λουκιανὸς ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Ἅγιον νὰ ἀρνηθῇ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ προσκυνήσῃ τὰ εἴδωλα, ἐκεῖνος τοῦ ἀπήντησεν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς Θεός, ὁ ἐπουράνιος Βασιλεύς, ὁ Ποιητὴς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁ «Σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ πιστῶν» [21]. Αὐτὸς εἶναι ἡ μόνη «Ἀλήθεια» [22] καὶ ὁ δωρεοδότης τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ μακαριότητος, ὁ καταγράφων ἡμᾶς, τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεύοντας, εἰς τὰς δέλτους τῆς οὐρανίου βασιλείας Του. Γνωρίζοντες, λοιπόν, τὴν ἀλήθειαν δὲν δυνάμεθα νὰ συμβιβαζόμεθα μὲ τὸ ψεῦδος. Ὅταν εὑρίσκεσαι ἐντὸς τοῦ φωτὸς δὲν δύνασαι νὰ φοβεῖσαι τὸ σκότος. Φῶς καὶ σκότος δὲν συνυπάρχουν. Οὕτως οἱ θεοὶ τῶν Ῥωμαίων, συνέχισεν ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης δὲν ἔχουν σχέσιν μετὰ τῆς Ἀληθείας, μετὰ τοῦ Φωτός, τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἀναίσθητα εἴδωλα, ἀνθρώπιναι ἐπινοήσεις, ψευδεῖς θεοί, ἄψυχοι λίθοι. Καὶ ἔλεγε αὐτὰ μετὰ παῤῥησίας καὶ ἄνευ προπαρασκευῆς τινος, ἐνθυμούμενος τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν: «Μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι· ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν [23].
.                Διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ φεύγουν οἱ δαίμονες, τὰ εἴδωλα καταπίπτουν καὶ αἱ ἀνίατοι ἀσθένειαι θεραπεύονται. Ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν, κατὰ τὰ ἀδιάψευστα χείλη Του, «κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται» [24].
.                Ἡ εὔτολμος ἀπάντησις τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ἐξώργισε τὸν ἔπαρχον Λουκιανὸν καὶ ἐπλήρωσε τὴν καρδίαν αὐτοῦ μίσους διὰ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἐξαιρέτως διὰ τὸν πολιὸν μάρτυρα, τὸν γηραιὸν Ἱερέα τῆς Μαγνησίας. Δι’ ἐντολῆς του οἱ στρατιῶται τῆς ἀσεβείας ἀπεξέδυσαν αὐτοῦ τὰ ἱερατικὰ ἄμφια καὶ ἤρχισαν ἀφαιρεῖν δι’ ὀξέων ὀργάνων ὅλον τὸ δέρμα τοῦ Ἁγίου, αὐτοῦ ὑπομένοντος τὸ μαρτύριον ὡς ἄλλου πάσχοντος. Ἡ ἔμπονος αὐτὴ βάσανος ἐπήνεγκεν ἄφατον ψυχικὴν ἀγαλλίασιν εἰς τὸν Ἅγιον Χαραλάμπη, ὁ ὁποῖος προσηύχετο καὶ ἐθεώρει προνομιοῦχον τὸν ἑαυτόν του, διότι ἠξιώθη τῆς τοιαύτης τιμῆς τοῦ μαρτυρίου, ἐνθυμούμενος τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, «Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ἡμᾶς καὶ διώξωσιν ἕνεκεν ἐμοῦ» [25]. Ὑπέμενεν τὰς ἀλγηδόνας καὶ ἐλάμβανε θάῤῥος ἀναμιμνῃσόμενος πάλιν τῶν λόγων τοῦ Κυρίου μας, «Ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων κἀγὼ ὁμολογήσω  αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» [26]. Καὶ ὅταν ὁ ἔπαρχος ὁρῶν τὸ ἀδαμάντινον τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Ἁγίου προσεπάθησε νὰ τὸν μεταπείσῃ, διὰ νὰ ἀποφύγῃ περαιτέρω κολασμούς, ἐκεῖνος παρὰ τὸ προκεχωρημένον τῆς ἡλικίας του μετ’ ἐφηβικῆς ὁρμῆς καὶ τόλμης ἀπήντησε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμός ἢ λιμός ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» [27].
.                Οἱ ὑπηρέται τοῦ ἐπάρχου ὁρῶντες τὸ νεανικὸν σφρῖγος τοῦ Ἱερομάρτυρος ἐξίσταντο καὶ διελογίζοντο, τίς οὗτός ἐστιν ὁ ἄνθρωπος; Διατί χαίρῃ ἐν τοῖς βασάνοις; Πῶς παραμένει ἀβλαβὴς καὶ οὔτε ἴχνος πόνου ζωγραφίζεται εἰς τὸ ῥυτιδωμένον του πρόσωπον; Μάλιστα δύο ἐκ τῶν δημίων, οἱ Πορφύριος καὶ Βάπτος, βλέποντες ἀνεπηρέαστον τὸν Ἅγιον καὶ ἀλώβητον ἐκ τῶν βασάνων ἐπίστευσαν εἰς Χριστὸν καὶ παῤῥησίᾳ ὁμολογήσαντες Αὐτὸν ὡς Θεὸν καὶ Σωτῆρα τοῦ  κόσμου προθύμως δι’ Αὐτὸν ὑπέμειναν τὸ δι’ ἐκτομῆς τῶν κεφαλῶν αὐτῶν θάνατον.
.                Θυμωθεὶς σφόδρα ὁ ἔπαρχος Λουκιανὸς ἠθέλησεν ἰδίαις χερσὶ τύψαι τὸν καλλιμάρτυρα.  Αὐταί, ὅμως, ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος, ἀπεκόπησαν καὶ παρέμειναν κρεμάμεναι ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ. Ὁ ἡγεμὼν βλέπων τὰς κεκομμένας χεῖρας τοῦ Λουκιανοῦ ἔπτυσε τὸν Ἅγιον Χαραλάμπη εἰς τὸ πρόσωπον καὶ αὐτίκα αὐτὸ ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω. Πᾶσα τότε ἡ Μαγνησία καθικέτευσε τὸν Ἅγιον, ὅπως δι’ εὐχῶν του θεραπεύσῃ τὸν ἡγεμόνα, ὅπερ καὶ ἐγένετο.
.                Τὸ θαῦμα αὐτὸ ὁρῶσαι τρεῖς γυναῖκες παροῦσαι ἐν ταῖς βασάνοις τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ὁμοῦ μετὰ πολλῶν ἄλλων ἐκ τῶν κατοίκων τῆς Μαγνησίας ἐπίστευσαν ἀμέσως εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν. Ὁ ἰαθεὶς ἡγεμὼν κατόπιν αὐτῶν τῶν θαυμαστῶν γεγονότων κατέπαυσε τὸν διωγμὸν τῶν Χριστιανῶν καὶ ἀπηλευθέρωσε τὸν Ἅγιον Χαραλάμπη. Ἐν ταυτῷ, ὅμως ἀπέστειλε καὶ ἀγγελιοφόρον εἰς Ῥώμην ζητῶν ὁδηγίας διὰ τὸ μέλλον τοῦ ὁμολογητοῦ ἱερέως. Ἡ πίστις τοῦ ἐλευθέρου τώρα Ἁγίου καὶ ἡ εὐψυχία του εἵλκυσαν πολλοὺς εἰς Χριστόν, οἵτινες ἐβαπτίσθησαν καὶ ἤρχισαν ἀκολουθεῖν τοῖς βήμασιν αὐτοῦ διὰ τῆς «ἐν Χριστῷ» καινῆς ζωῆς.
.                Ὁ αὐτοκράτωρ Σεπτίμιος Σεβῆρος ἐξοργισθεὶς ἐκ τοῦ ἀγγέλματος τοῦ ἀγγελιοφόρου τῆς Μαγνησίας διέταξε τὴν μεταφορὰν τοῦ ἱερέως Χαραλάμπους εἰς Ῥώμην μεθ’ ἥλων ἐμπηγμένων εἰς τὸν νῶτον αὐτοῦ, ἀφοῦ πρῶτον τὸν σύρουν ἐκ τῆς Μαγνησίας εἰς τὴν Ἀντιόχειαν. Εἰς ἀπόστασιν δεκαπέντε σταδίων ἐσύρετο ἔφιππος καὶ ἐμπαιζόμενος, ἄχρις οὗ ἠκούσθη φωνὴ ἐκ τοῦ ὑποζυγίου, ὡς ἡ παράδοσις διηγεῖται, λέγουσα ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει ἰσχυρὸν ὑποστηρικτὴν καὶ σκεπαστὴν τὸν ἁληθῆ Θεόν. Τότε φοβηθέντες ἔλυσαν τὰ δεσμά του.
.                Ὅταν ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης ἔφθασεν εἰς τὴν Ῥώμην ὁ αὐτοκράτωρ Σεβῆρος διέταξεν, ὅπως σούλβαις διαπεράσουν εἰς τὸ στῆθός του καὶ διὰ πυρὸς παραδώσουν αὐτὸν εἰς θάνατον. Καὶ ἐδώ, ὅμως, ἐφάνη ἡ οὐρανόθεν βοήθεια, διότι οἱ δήμιοι ἀπέκαμνον ἐκ τοῦ κόπου καὶ ὁ Ἅγιος παρέμενεν ἀβλαβής. Τότε ὁ αὐτοκράτωρ διέταξεν, ὅπως ὁδηγήσουν τὸν Μάρτυρα ἐνώπιόν του πρὸς ἀνάκρισιν. Ἀποκρινόμενος εἰς τὰς ἐρωτήσεις τοῦ αὐτοκράτορος ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης εἶπεν ὅτι εἶναι 113 ἐτῶν καὶ ὅτι πιστεύει εἰς τὸν Χριστόν, τὸν Παντοδύναμον Κύριον. Περιπαικτικῷ τῷ τρόπῳ τότε ὁ αὐτοκράτωρ ἠρώτησε τὸν Ἅγιον εἰ δύναται νεκροὺς ἀναστῆναι. Ὁ Ἅγιος ἀπήντησεν ὅτι μόνον ὁ Κύριος δύναται νεκροὺς ἀνιστᾶν. Ἤνεγκον τότε ἔμπροσθεν τοῦ Ἁγίου ἄνδρα ὑπὸ δαιμονίου πειραζόμενον ἔτη τριάκοντα καὶ ἕξ. Τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα εἶπεν εἰς τὸν Ἅγιον:
– Δοῦλος Χριστοῦ εἶ!  Μὴ βασανίσῃς με πολύ. Εἰσῆλθον εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον, διότι εἶχε κλέψει τὸν γείτονά του καὶ εἶχεν ἀποκτείνει τὸν ἐκείνου κληρονόμον.
  .                Ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης ἐπετίμησε τὸ δαιμόνιον καὶ ἀπήλλαξεν ἐξ αὐτοῦ τὸν ταλαίπωρον ἄνθρωπον.
.                Πάλιν ὁ αὐτοκράτωρ πίεζε τὸν Ἅγιον νὰ ἀναστήσῃ κάποιον προσφάτως θανόντα, ὃν αὐτὸς διὰ τῶν θεοπειθῶν του δεήσεων ἀνέστησε πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου μας, τοῦ «θαυμαστοῦ ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ» [28]. Πολλοὶ τότε ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστὸν ἐκτὸς τοῦ ἐπάρχου Κρίσπου, ἀποκαλέσαντος τὸν Ἅγιον μάγον καὶ αἰτησαμένου παρὰ τοῦ αὐτοκράτορος τὸν θάνατον αὐτοῦ.
.                Μετ’ ὀλίγον ἐζήτησαν ἐκ τοῦ Ἁγίου νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα καὶ αὐτοῦ ἀρνησαμένου τὸν παρέδωκαν εἰς νέα μαρτύρια. Διετάχθησαν οἱ δήμιοι θλᾶσαι τὴν τοῦ Μάρτυρος σιαγόνα καὶ πυρὶ παραδοῦναι τὸν πρόσωπον αὐτοῦ μετὰ τῆς ἱεροπρεποῦς γενειάδος. Τὸ πῦρ, ὅμως, θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ, οὐκ ὑπήκουσεν εἰς αὐτοὺς καὶ αἱ φλόγες ἀνεπηδήσαν καὶ ἐστράφησαν πρὸς τοὺς δημίους.
.                Ὁ αὐτοκράτωρ καὶ ὁ Κρῖσπος ἐξωργίσθησαν καὶ ἐβλασφήμουν τὸν Θεόν. Τότε ἔγινε σεισμὸς καὶ οἱ δύο τους εὑρέθησαν κρεμάμενοι εἰς τὸν ἀέρα. Ἀμφότεροι τότε παρεκάλουν τὸν Ἅγιον νὰ συγχωρήσῃ αὐτοὺς καὶ νὰ ἔλθῃ ἀρωγός των. Ἐλθοῦσα τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἡ θυγάτηρ τοῦ αὐτοκράτορος Γαλήνη καθικέτευσε τὸν Ἅγιον νὰ λυπηθῇ τοὺς πταίσαντας εἰς αὐτόν. Ἀπευθυνομένη εἶτα πρὸς τὸν πατέρα της, τὸν προέτρεψε νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Θεὸν τοῦ Χαραλάμπους. Ὁ Ἅγιος προσευξάμενος θερμῶς κατεβίβασε τοὺς αἰωρουμένους ἀπίστους, οἱ ὁποῖοι ἠλευθέρωσαν τὸν Ἅγιον. Ἡ Γαλήνη εἶχεν ἁγνὴν ψυχὴν καὶ καλὴν προαίρεσιν, δι’ αὐτὸ καὶ ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστόν.
.                Μεθ’ ἡμέρας τριάκοντα αὖθις ὁ αὐτοκράτωρ ἐκάλεσε τὸν Ἅγιον καὶ τὸν προσέταξε νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα, ἀλλ’ ὡς ἦτο προφανὲς ὁ Ἅγιος ἠρνήσατο μετὰ βδελυγμίας ἐκτελέσαι τὴν προσταγήν. Ὁ αὐτοκράτωρ λησμονήσας τὴν προτέραν εὐεργεσίαν τοῦ Ἁγίου διέταξε νὰ φορέσουν χαλινὸν εἰς τὸν Ἅγιον καὶ νὰ τὸν περιφέρουν ἀνὰ τὰς ῥύμας τῆς πόλεως πρὸς ἐμπαιγμόν. Εἰς μάτην ἡ Γαλήνη παρεκάλει τὸν πατέρα της νὰ σταματήσῃ αὐτὸ τὸ διάβημα καὶ νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ σώσῃ τὴν ψυχήν του. Αὐτὸς παρέμενε ἀνένδοτος καὶ προσέταξε καὶ ἐκείνην νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα. Ἡ Γαλήνη τοῦ ὑποσχέθηκε, ὅτι θὰ πραγματοποιήσῃ τὸ πρόσταγμά του.  Εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων ὅπου τὴν ὡδήγησαν, μὲ στεντόρεια φωνὴ ἡ Γαλήνη ἀπευθυνομένη εἰς τὰ εἴδωλα εἶπε:
-Ἐὰν εἶσθε θεοί, γνωρίζετε τὴν γνώμην μου!
.                Τότε ὅλα τὰ εἰδωλικὰ ἀγάλματα ἔπεσαν ἐκ τῶν βάθρων αὐτῶν καὶ συνετρίβησαν. Τὴν ἰδίαν νύκτα ὁ αὐτοκράτωρ διὰ τεχνιτῶν ἀνεστήλωσε τὰ ἀγάλματα καὶ τὴν ἑπομένην πρωΐαν προσεκάλεσεν αὖθις τὴν Γαλήνην νὰ ἰδῇ τοὺς θεοὺς οἱ ὁποῖοι ἀνεστήθησαν. Ὅταν αὐτὴ εἶδε τὰ ἀγάλματα εἰς τὰ βάθρα των εἶπε:
– Ἐκ νεκρῶν ἀνέστητε ὡς νεκροὶ θὰ καταποντισθῆτε!
.                Καὶ αὖθις τὰ ἀγάλματα κατέῤῥευσαν.
.                Θεωρῶν ὁ αὐτοκράτωρ ὑπεύθυνον διὰ τὰ συμβάντα τὸν Ἅγιον Χαραλάμπη, τὸν ὡδήγησεν εἰς οἶκον πόρνης γυναικὸς διὰ νὰ προσβάλῃ τὴν ἠθικὴν του ὑπόστασιν. Εὐθὺς ὡς ὁ Ἅγιος εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν ἥψατο ἑνὸς ξυλίνου στύλου καὶ αὐτὸς πάραυτα ἐβλάστησεν. Ἡ πόρνη ἐρχομένη εἰς ἐπίγνωσιν ἐκ τοῦ θαύματος ἀπῄτησε τὴν ἀποχώρησιν ἐκ τοῦ οἴκου αὐτῆς τοῦ Ἁγίου, διότι οὐκ ἐλογίζετο ἑαυτὴν ἀξίαν δέξασθαι ἐν αὐτῷ Ἅγιον τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐσπλάγχνου καὶ πανοικτίρμονος. Τὴν ἑπομένην ἡμέραν αὕτη ἐσύναξε τοὺς γείτονας αὐτῆς καὶ ἅπαντες ἐπίστευσαν εἰς Χριστόν.
.                Ἡ ἐξάπλωσις τῆς φήμης τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους καὶ δι’ αὐτοῦ τῶν θαυμάτων ἡ προσέλκυσις εἰς Χριστὸν πλήθους εἰδωλολατρῶν ἠνάγκασε τὸν αὐτοκράτορα νὰ διατάξῃ τὸν ἀποκεφαλισμὸν τοῦ Ἁγίου.  Ὁδηγουμένου αὐτοῦ εἰς τὸν τόπον τῆς ἐκτελέσεως τῆς θανατικῆς ποινῆς καὶ θερμῶς αὐτοῦ προσευχομένου εἶδον Ἀγγέλους καὶ τὸν Κύριον νὰ ἐρωτᾶ τὸν Ἅγιον τί δῶρον θὰ ἤθελε διὰ τὴν μαρτυρικήν του ἔνστασιν καὶ ὁμολογίαν.
.                Ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης ἀπεκρίθη ὅτι τὸ μέγιστον δῶρον εἶναι ἡ ἐμφανὴς παρουσία Του εἰς τὰς βασάνους. Τὸν παρεκάλεσε νὰ δίδῃ τὴν εὐλογίαν Του εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ἐπικαλοῦνται, νὰ εἰρηνεύῃ τὸν κόσμον, νὰ θεραπεύῃ τὰς ἀσθενείας του, νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς εἰς τὰς στενώσεις καὶ τὰ ποικίλα βιοτικὰ προβλήματα. Ὁ Κύριος τοῦ τὸ ὑπεσχέθη.     Τότε ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης παρέδωκε τὴν ψυχήν του, πρὶν προλάβει ὁ δήμιος νὰ τὸν ἀποκεφαλίσῃ. Ἡ Γαλήνη διέσωσε τὸ χαριτόβρυτον λείψανόν του, τὸ ἀπέθεσεν ἐντὸς χρυσοῦ κιβωτίου καὶ μετὰ μύρων καὶ ἀρωμάτων τὸ ἐνεταφίασεν.
.                Ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης εἰς ὅλην τὴν πολυκύμαντον μαρτυρικήν του πορείαν ἀπήντα εἰς τοὺς τυράννους ὅτι δι’ ἐκεῖνον «τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος»  [29]καὶ ὅτι κάθε βάσανος διὰ τὸν Χριστὸν  εἶναι ἀσήμαντος ἔμπροσθεν τῆς μελλούσης δόξης, αὐτῆς ποὺ περιμένει τοὺς Μάρτυρας τῆς πίστεως.  «Οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς»  [30].
.                Ἐπικαλούμενος τὴν ἄνωθεν βοήθειαν ὁ Ἅγιος Χαραλάμπης ἐξῆλθε νικητής, «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ»[31], καὶ ἐδέξατο τὸν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον, διὰ νὰ συνευφραίνεται αἰωνίως ἐνώπιον τοῦ ἀγωνοθέτου καὶ στεφοδότου, τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ.

Ἀριθμ. Καταλ. Δ 147 /13-8-17

 Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

————————-

[1] Φιλιπ. α΄ 26

[2] Ματθ. κε΄ 34.

[3] Τιτ. β΄ 12.

[4]  Σοφ. Σειρ. η΄ 9.

[5] Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος εἰς Ἅγιον Κυπριανόν.

[6]  Σοφ. Σολ. δ΄ 14.

[7]  Ἰακ. α΄ 17.

[8] Ἑβρ. ιγ΄ 8

[9] Α΄ Πέτρ. ε΄ 8

[10]  Ματθ. ε΄ 14

[11]  Ἰωάν. ια΄ 25

[12] Ἰωάν. ιδ΄ 6

[13] Μαρκ. ι΄ 42

[14] Α΄ Κορ. ιε΄ 32

[15]  Ἰωάν. ε΄ 7

[16]  Β΄ Θεσ. β΄ 15

[17]  Σοφ. Σειρ. δ΄ 28

[18]  Α΄ Ἰωάν. α΄ 14

[19] Φιλιπ. α΄ 23

[20]  Φιλιπ. α΄ 21

[21]  Α΄ Τιμ. δ΄ 10

[22] Ἰωάν. ιδ΄ 6

[23]  Λουκ. κα΄ 14-15

[24]  Ματθ. ε΄ 11

[25]  Ματθ. ε΄ 11

[26]  Ματθ. ι΄ 32

[27]  Ῥωμ. η΄ 35

[28]  Ψαλμ. 67, 36

[29]  Φιλιπ. α΄ 21

[30] Ῥωμ. η΄ 18

[31] Ἀποκ. στ΄ 2

,

Σχολιάστε

O ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ἕνας σύγχρονος Ἅγιος Μητροπολίτης ( Χαρ. Μπούσιας)

Κατηχητής, προσευχητικός, πηγὴ δακρύων.

Ἕνας σύγχρονος Ἅγιος Μητροπολίτης,
ὁ Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης
† 19 Ἰανουαρίου 1975

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                      Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ζῶσα καὶ ἀνατρέφει συνεχῶς Ἁγίους. Αὐτοὶ εἶναι τὰ πρότυπά μας, τὰ καυχήματά μας, οἱ ὁδοδεῖκτες μας πρὸς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ προέρχονται ἀπὸ ὅλες τὶς κοινωνικὲς τάξεις. Ἔχουμε ἁγίους οἰκογενειάρχες, ἁγίους ἐργάτες, ἁγίους ἐπιστήμονες, ἁγίους κυβερνῆτες, ἁγίους μοναχούς, ἁγίους ἱερεῖς, ἁγίους ἐπισκόπους. Ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς τελευταίους ὁ σύγχρονος, ὁ ἰσουράνιος, ὁ μακάριος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Νικόλαος Σελέντης, ὁ ταπεινὸς καὶ ἀκούραστος κατηχητής, ὁ προσευχητικὸς ἄνθρωπος μὲ τὸ χάρισμα τῶν δακρύων, ὁ ἐπίσκοπος ποὺ ζοῦσε μέσα στὸ φῶς καὶ ἐξέπεμπε φῶς, φῶς Χριστοῦ. Ἦταν ὅλος φῶς καὶ ἔλαμπε σὰν ἀστέρι ὀρθρινὸ μὲ τὴν ὁλόφωτη παρουσία του, τὸν ζεστό του λόγο, τὶς ζωήρρυτες πηγὲς τῶν δακρύων του.
.                  Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε πεῖ μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Νικολάου: Προστέθηκε ἕνας ἅγιος στὸν Παράδεισο.
.                 Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης εἶχε πεῖ: Ὁ Νικόλαος εἶναι στὸν παράδεισο. Ἐπικοινωνῶ μαζί του. Μοῦ εἶπε νὰ μὴν μιλάω γι’αὐτόν.
.                     Ὁ μακάριος Νικόλαος ἐργάσθηκε στὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου φιλόπονα καὶ διέπρεψε ὡς κατηχητὴς καὶ ἱεροκήρυκας ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἐπισκοπική του ἰδιότητα, μὲ τὴν κενωτικὴ προσφορὰ καὶ ἀγάπη του, μὲ τὸ ἀκατάβλητο φρόνημά του, τὸν μεστὸ κατηχητικό του λόγο, τὴν ἀγάπη του πρὸς τὴν νεότητα, τὴν ἀνεξικακία, μακροθυμία καὶ ὑπομονή του στὶς ἀντιξοότητες, τὶς ἀδικίες καὶ τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς. Τὸ κατηχητικὸ τραγούδι δὲν ἔλλειπε ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ ζοῦσε μέσα σὲ μιὰ οὐράνια χαρὰ τραγουδώντας τὸ ὕμνο τοῦ χριστιανοῦ ποιητῆ Γ. Βερίτη:

Μὲ τὸ τραγούδι καὶ τὸ γέλιο,
μὲ τὴν λαχτάρα τῆς ψυχῆς
καὶ μὲ τὸ θάρρος ποὺ μᾶς δίνει
ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς
παίρνουμε δρόμο καὶ κινᾶμε
κι’ ὅλο τραβᾶμε μπρὸς γοργοὶ
καὶ τ’ ἅγιο μήνυμα σκορπᾶμε
τοῦ λυτρωμοῦ σ᾽ ὅλη τὴν γῆ.
.                     Ὁ π. Νικόλαος ζοῦσε καὶ ἀνέπνεε γιὰ τὸν Χριστό μας, τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του, πρὸς τὸν ὁποῖο προσευχητικά, ἀδιάλειπτα ἔλεγε: Κύριε, σὺ εἶναι «λύχνος τοῖς ποσί μου καὶ φῶς ταῖς τρίβοις μου» (Ψαλμ 118, 105). Ἀγαποῦσε τὸν Χριστό μας μὲ μιὰ μοναδικὴ ἀγάπη, καὶ ἡ ἐπικοινωνία μαζί Του, προσευχητική, δοξολογικὴ καὶ ἱκετευτική, ἦταν ἀδιάλειπτη. Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ ἐὰν λέγαμε, ὅτι ἡ ἀναπνοή του ἦταν δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μας καὶ κάθε μοναδικὴ στιγμὴ τῆς σύντομης στὴν γῆ παρουσίας του ἕνας ὕμνος, ἕνα τραγούδι εὐχαριστιακό.  Αὐτὴ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν Χριστό μας τονίζει ὁ φίλος του, συναγωνιστής του στὶς ἐπάλξεις τῆς πίστεως, ὁ πανάξιος καὶ ὁμότροπός του  Μητροπολίτης Καρυστίας κ. κ. Σεραφεὶμ γράφοντας:

Οἱ δύο ἰσοστάσιοι Μητροπολίτες,
ὁ Χαλκίδος Νικόλαος καὶ ὁ Καρυστίας Σεραφείμ

 «Ὁ Νικόλαος δέν προσέβλεπε οὔτε ἀπέβλεπε στήν δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἀκράδαντα πίστευε στήν μισθαποδοσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτήν ποθοῦσε καί γιά αὐτήν ἐργάστηκε…. Δοσμένος ὁλόκληρος καί καταρτισμένος στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀνέπτυξε τό κήρυγμα καί κατέστησε τόν ἄμβωνα κέντρο τοῦ Ναοῦ καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ λαοῦ. Συνείχετο ἀπό τό αἴσθημα τῆς εὐθύνης καί διαρκῶς ἐσκέπτετο καί ἀγωνιοῦσε γιά τήν σωτηρία τῶν ἐμπεπιστευμένων εἰς αὐτόν ψυχῶν “ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε” καί γιά τοῦτο δέν ἔδινε “ὕπνον τοῖς βλεφάροις καί νυσταγμόν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ”…. Ἡ ψυχή του, ἐξαγνισμένη καί ἐξαγιασμένη, ἦτο δοχεῖον καί λύρα τοῦ Πνεύματος. Ἡ καρδιά του, καθαρή καί ἀγαθή, ἦτο ἐργαστήριον καί πηγή ἀστείρευτη καλῶν ἔργων καί λόγων. Τό χέρι του , πάντα ἀνοιχτό, νά μοιράζει γιά νά δίνει ὅλα τά δικά του καί ὅλα ὅσα οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἔβαζαν στό χέρι. Ἔμεινε διά βίου καί ἔφυγε ἐκ τοῦ βίου πτωχός…  Τόν Νικόλαο δέν μπορεῖς νά τόν γνωρίσεις ἀπό μία περιγραφή καί μάλιστα σύντομη καί περιληπτική. Τόν Νικόλαο, μόνο ἄν τόν εἶχες ζήσει ἀπό κοντά, θά μπορέσεις νά τόν ἐννοήσεις καί νά τόν ἐκτιμήσεις. Μέ τήν ὡραία του μορφή, τό ἀνεπιτήδευτο χαμόγελο, μέ τήν μεγάλη του καρδιά καί τήν ἁγιασμένη του ψυχή, ὅπως μᾶς ἔδινε τήν ζωή του, θά μᾶς δίνει τήν εὐχή του, πού τόσο τήν ἔχομε ἀνάγκη. Καί τήν προσευχή του, διότι “πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη”».

Σπάνια φωτογραφία.
Ὁ Κατηχητὴς π. Νικόλαος Σελέντης σὲ ἐκδρομὴ μαθητῶν τῆς Καρδίτσας

.                    Ὁ μακάριος Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ἦταν μιὰ ψυχὴ ποὺ ποτιζόταν ἀπὸ τὴν βροχὴ τῶν δακρύων, μὲ τὴν βοήθεια τῆς ὁποίας φύτρωνε μέσα της καὶ ἀναπτυσόταν τὸ ἄνθος τῆς χαρᾶς.   Ἴσχυε γι’ αὐτόν, ὅτι  τὸ χάρισμα τῶν δακρύων παράγει «χαροποιὸν πένθος» καὶ ἐπιτακτικὰ ζητοῦσε ἀπὸ τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦ, ὅπως κάθε Χριστιανὸς «ἐν μετανοίᾳ», νὰ τοῦ δώσει τὸ χάρισμα τῶν δακρύων. Ἔτσι, ἔγραφε στὰ «Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου»: Ὅπως ἡ βροχὴ γονιμοποιεῖ τὰ σπέρματα τῶν καρπῶν στὴν γῆ,  ἔτσι καὶ τὸ δάκρυ τὰ σπέρματα τῶν ἀρετῶν στὴν ψυχή. Καὶ προσευχητικὰ πρακαλοῦσε: Κύριε, δός μου τὸ χάρισμα τῶν δακρύων, γιατὶ Σὺ μόνος ξέρεις πόση λάσπη κρύβω μέσα μου. Ναί, ἀκούω τὴ φωνή Σου νὰ μοῦ λέει: «Λούσου στὰ δάκρυά σου, γιὰ νὰ καθαριστεῖς». Ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου κάθε μέρα ἀπογοητεύομαι. Ἔρχου, Κύριε!
.                       
Ἔλεγε, ὅτι στὰ δάκρυα τῆς μετανοίας ἡ ψυχὴ ἀναβαπτίζεται. Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ νιπτήρας μας καὶ τὰ δάκρυα τὸ εὐλογημένο νερὸ τοῦ ἀναβαπτισμοῦ. Τὸ δάκρυ, κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης ἰσοδυναμεῖ μὲ λουτρὸ παλλιγγενεσίας καὶ ξαναφέρνει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀπομακρυσμένη χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτὴν ποὺ ὁ ἴδιος μὲ τὴν συμπεριφορά του ἀπομάκρυνε.  «Καὶ δάκρυον στάξαν ἰσοδυναμεῖ  λουτρῷ παλλιγγενεσίας καὶ ἐπανάγει τὴν χάριν». Στὰ δάκρυα καταφεύγουν τόσοι καὶ τόσοι, γιὰ νὰ καθαρισθοῦν ἀπὸ τὸν ρύπο τῆς ἁμαρτίας. «Δακρύων ὄμβρους» «προσάγουν» στὸν αἴροντα τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου,Χριστό μας. Καὶ τὰ δάκρυα τοῦ Ἐπισκόπου Νικολάου ὑπῆρξαν ἀείρρυτα.
.                          Τὸν κατανυκτικὸ τρόπο προσευχῆς ἐξομολογητικὰ διηγεῖτο, ὅτι τὸν ἔμαθε ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ γυναικούλα ποὺ ἔμενε στὸ Πέραμα, τὴν Αὐγουλοῦ, ὅπως τὴν ὀνόμαζαν, ἐπειδὴ πουλοῦσε φρέσκα αὐγά, γιὰ τὸν ἄρτο τὸν ἐπιούσιο. Ἦταν τότε νεαρὸς περιοδεύων κατηχητής. Αὐτὴ ἔκανε συνεχῶς μετάνοιες φωνάζοντας τὸ «Κύριε, ἐλέησον», κτυποῦσε τὸ στῆθος καὶ τὰ δάκρυά της ἔτρεχαν ποτάμι. Στὰ αἰτήματά της, ἁπλά, ταπεινά, ἀγαπητικά, εἶχε μιὰ ἀμεσότητα μὲ τὸν Χριστό μας ὀνομάζοντάς τον «Χριστουλάκη» καὶ Ἐκεῖνος τῆς χάριζε τὰ ἀπαραίτητα τῆς ἡμέρας μαζὶ μὲ τὴν ψυχικὴ εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ μᾶς γεμίζει χαρὰ καὶ διώχνει κάθε μας θλίψη.
.                            Γιὰ τὴν ἁπλότητα, τὴν ἱεραποστολικὴ δράση καὶ τὴν κενωτικὴ προσδορὰ τοῦ ἐπισκόπου Νικολάου διηγοῦνται ἀκόμη καὶ σήμερα ὑπερήλικες κάτοικοι τῶν ὀρεινῶν τῆς Εὐβοίας οἰκισμῶν, ὅπως τοῦ Κούτουρλα καὶ τοῦ Μετοχίου. Τὶς ἅγιες ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων ὁ ταπεινὸς ἐπίσκοπος, π.  Νικόλαος, μαζὶ μὲ τὸν διάκο του ἐπισκεπτόταν παρὰ τὶς ἀντίξοες καιρικὲς συνθῆκες, τὰ κρύα, τὶς βροχὲς καὶ τὰ χιόνια, τὰ χωριά τους ἐπιβαίνοντας σὲ κάποιο στρατιωτικὸ τζίπ. Λειτουργοῦσε ὡς ἱερέας καὶ ὄχι ὡς ἐπίσκοπος, κτυποῦσε μόνος του τὴν καμπάνα, γιὰ νὰ συναχθοῦν οἱ πιστοί, καί, μετὰ τὸ «δι’ εὐχῶν», χωρὶς νὰ βγάλει τὰ ἄμφια ἐπισκεπτόταν τὰ διάφορα σπίτια τοῦ χωριοῦ μὲ ἀσθενεῖς ἢ γέροντες, γιὰ νὰ τοὺς κοινωνήσει, νὰ τοὺς μεταφέρει τὴν χαρὰ τῶν Χριστουγέννων, νὰ τοὺς κατηχήσει, νὰ τοὺς δυναμώσει στὴν πίστη. Καὶ ἔτσι ὅπως ἦταν μὲ τὰ ἄμφια, χωρὶς νὰ ἀλλάξει, βάζοντας ἕνα πανωφόρι ἔφευγε γιὰ τὸ ἄλλο χωριό, ὅπου πάλι ἐπαναλάμβανε τὰ ἴδια μὲ ὄρεξη καὶ ζῆλο, αὐτὸν ποὺ μόνο χαριτωμένοι ἄνθρωποι ἔχουν. Γιὰ πανηγυρικὸ φαγητὸ οὔτε ποὺ σκεπτόταν. Χόρταινε μὲ τὴν  χαρὰ ποὺ ἔδινε στὸν κόσμο, μὲ τὴν δοξολογία τῶν Ἀγγέλων, αὐτὴν ποὺ μετέφερε σὲ ὅλους ψάλλοντας γλυκύτατα τό: «Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε…».
.                    Ὁ Μητροπολίτης Νικόλαος ὑπῆρξε μιὰ μοναδικὴ ἀξία, ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ μας, ἕνα πρότυπο σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ψάχνει γιὰ πρότυπα.  Τὸν ἐνθυμούμεθα μὲ θαυμασμὸ καὶ τὸν παρακαλοῦμε νὰ ἀξιώσει καὶ ἐμᾶς νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστό μας, ὅπως Ἐκεῖνος. Ἂν τὸ πετύχουμε αὐτό, τότε ὅλη ἡ ζωή μας θὰ εἶναι χριστοκεντρικὴ καὶ θὰ δοξάζεται καὶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Χριστός μας, ὅπως δοξάσθηκε καὶ ἀπὸ Ἐκεῖνον στὸν σύντομο ἐπὶ γῆς βίο του.

,

Σχολιάστε

ΕΥΧΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ καὶ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ἐπὶ τῇ ἀρχῇ ἑκάστου ἔτους (Χαρ. Μπούσιας)

,

Σχολιάστε

ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ζητιάνος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                        Ὁ Χριστός μας, ὁ Λυτρωτής μας, ἡ αἰώνια ἀγάπη, εἶναι ὁ εὔσπλαγχνος Θεός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἱκετευτικὸς ζητιάνος. Μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς καὶ μᾶς ἱκετεύει νὰ τοῦ προσφέρουμε κάτι. Τί μᾶς ζητᾶ; Μᾶς παρακαλεῖ λέγοντας: «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν» (Σοφ. Σολ. 18΄ 26)!  Τί κρίμα, ἐμεῖς δὲν τὸν ἀκοῦμε καί, φυσικά, δὲν τοῦ προσφέρουμε τίποτα, οὔτε τὴν καρδιά μας, ποὺ μᾶς ζητᾶ, ἀλλὰ οὔτε ἕνα λεπτὸ τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας, ἕνα λεπτὸ μετανοίας· ἕνα λεπτὸ ποὺ εἶναι ὑπεραρκετὸ νὰ φωνάξουμε τὸ τοῦ εὐγνώμονος Λῃστοῦ: «Μνήσθητί  μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου» (Λουκ. κγ΄ 42).
.                 Ζητιάνος ὁ Θεός μας, Αὐτὸς ποὺ μᾶς παρέχει πλούσια τὰ ἀγαθά Του καὶ τὸ μεγαλύτερο ἀγαθό, τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, τὸν χρόνο γιὰ ἐκζήτηση μετανοίας, ὥστε νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει στὴν ὁλόθερμη ἀγκαλιά Του καὶ μᾶς μᾶς χαρίσει τὸ δῶρο τῆς αἰωνιότητος, τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
.                 Ἔγινε ζητιάνος ὁ Θεός μας, γιὰ νὰ μᾶς κάνει ἄρχοντες, πλούσιους, εὐγενεῖς, ἁγίους, νὰ μᾶς δείξει τὸν μόνο προορισμό μας, τὴν μετάβασή μας ἀπὸ τὸ «κατ’ εἰκόνα» στὸ καθ’ ὁμοίωσιν», στὴν θέωση. Ζητιάνος ὄχι γιὰ δικό Του ὄφελος, ἀλλὰ γιὰ δικό μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕψιστη ἀγάπη.
.                 Ἔγινε ζητιάνος, Αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὰ σύμπαντα, τὸν ἥλιο, τὴν σελήνη, τὴν γῆ μας, τὰ ἄστρα, ὅλο τὸ στερέωμα, ποὺ δουλεύει σὰν καλοκουρδισμένη μηχανὴ ἔχοντας κάθε δημιούργημα ἕνα προορισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν ξεφεύγει οὔτε κατ’ ἐλάχιστον.
.                 Καὶ ἐνῶ ὅλα στὸ στερέωμα ἔχουν τὸν προορισμό τους, τὸ ἀκριβότερο, ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας, ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸν προορισμό μας, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ζητιάνου Δημιουργοῦ ποὺ μᾶς  προτρέπει: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄Πέτρ.α΄ 16).
.                 Πλούσιος δωρεοδότης ὁ Χριστός μας σὲ κάθε ἕνα δίνει τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Τὸ κάθε ἔτος ποὺ μᾶς χαρίζει, θέλει νὰ τὸ ἀξιοποιήσουμε, νὰ τὸ κάνουμε χρόνο μετανοίας. Σὲ κάθε ἔτος μᾶς ἔχει δώσει 365 ἡμέρες ποὺ περιέχουν 8760 ὧρες καὶ 525.300 λεπτά. Ἀπ’ αὐτὲς τὶς χιλιάδες τὰ λεπτὰ ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς χαρίζει μὲ ἀγάπη ἔρχεται ζητιανεύοντας νὰ μᾶς ζητήσει νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτό. Καὶ αὐτὸ ἐμεῖς ἢ δὲν τὸ δίνουμε, ἢ τὸ δίνουμε μὲ τσιγγουνιὰ καὶ γογγυσμό. Εἴμαστε ἀχάριστοι, ἀγνώμονες, ἀπέναντι στὴν εὐεργεσία τοῦ χρόνου ποὺ μᾶς χαρίζει. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ἔχουμε ξεχάσει τὸν προορισμό μας, τὴν ἐπιδίωξη τῆς θεώσεως. Στὸν ἐτήσιο χρόνο μας δὲν ἐργαζόμαστε πνευματικά, δὲν ἀναλωνόμαστε σὲ ἔργα ἀγάπης, στὴν ψυχοτρόφο προσευχὴ ποὺ μᾶς ἀνεβάσει στὸν οὐρανό, σὲ ἔργα εἰρήνης, συμπαραστάσεως ἀσθενῶν, ἐνισχύσεως πτωχῶν, ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τῶν ἐμπεριστάτων. Εἴμαστε σπάταλοι τοῦ χρόνου μας. Τὸν καταναλώνουμε σὲ ἔργα πρόσκαιρων ἠδονῶν, καλοπεράσεως, ἀκολουθώντας τὸ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν» (Ἡσ. κβ΄ 13).
.                 Γιὰ πολλὰ ζητήματα δίνουμε μεγάλη σημασία στὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, ζητήματα, ὅμως, μικρότερης σημασίας ἀπὸ τὴν ἀξιοποίησή του γιὰ τὴν ἐπιδίωξη τοῦ προορισμοῦ τῆς ὑπάρξεώς μας. Προσέχουμε γιατὶ γιὰ λίγα λεπτὰ μπορεῖ νὰ χάσουμε τὸ μεταφορικὸ μέσο, λεωφορεῖο, τραῖνο, καράβι, ἀεροπλάνο, ποὺ θὰ μᾶς μεταφέρει σὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς πρόσκαιρους προορισμούς μας. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ καθυστέρηση μπορεῖ ἕναν ἀσθενῆ μας νὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὸν θάνατο, μιὰ μικρὴ φωτιὰ νὰ τὴν μετατρέψουμε σὲ πυρκαϊά, ὁκανὴ νὰ κάψει μιὰ τεράσια ἔκταση. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ ἀναμονῆς βοηθείας σὲ μιὰ μάχη μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ συντριπτικὴ ἧττα.
.                 Ἐὰν τὰ λεπτὰ τῆς ζωῆς μας ἔχουν τόσο μεγάλη σημασία στὴν καθημερινότητα πόσο μεγάλη σημασία ἔχουν γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ προορισμοῦ μας, γιὰ τὴν ὁποία, δυστυχῶς, δείχνουμε ἀμέλεια! Αὐτὴν βλέποντας ὁ Χριστός μας ἔρχεται ζητιάνος καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ ποὺ δὲν εἶναι δικό μας, δικό Του εἶναι αὐτό, ἀλλὰ δὲν Τοῦ τὸ χαρίζουμε. Δὲν τοῦ λέμε: «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν»!
.                 Ὁ σοφὸς Χίλων ὁ Λακεδαιμόνιος ἔλεγε: «Χρόνου φείδου» καὶ ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης, ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἔγραφε:
Θὰ διέλθω ἅπαξ μόνον
φεῦ! τοῦ βίου τὴν ὁδὸν
κι’ ἂς προσέχω πάντα χρόνον
πᾶν μου βῆμα τῶν ποδῶν.
Κι’ ἀπὸ  τὴν ζωὴν τὴν ἄλλην
εἰς τὴν γῆν δὲν θἄλθω πάλιν.
.                 Ὁ χρόνος μας εἶναι ἀνεκτίμητος. Γιὰ τὴν σπατάλη του θὰ δώσουμε λόγο στὸν ζητιάνο Χριστό μας, ποὺ στέκει μπροστὰ στὴν πόρτα καὶ τῆς καρδιᾶς μας καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουσε, ἔστω ἕνα λεπτό. Ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ σωτηρίας, γιὰ νὰ γιατρευτοῦμε ψυχικὰ καὶ σωματικά, γιὰ νὰ μὴν καοῦμε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερο,  γιὰ νὰ μὴν χάσουμε τὸ τραῖνο τοῦ ποθεινοῦ προορισμοῦ μας, τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Δρ Χαραλάμπης Μ.Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας,
ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Καστορίας, κυρὸς Σεραφείμ

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                   Συγχύζεται ὁ νοῦς μου μὲ τὴν ἐκφώνηση  «μακαριστὸς Μητροπολίτης Σεραφείμ», γιατὶ δὲν μπορῶ ἀκόμη, παρότι παρῆλθε ἕνας χρόνος, νὰ συνειδητοποιήσω ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ἕνα ζωντανὸ πρότυπο διαυγοῦς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἀναπαύομαι μόνο μὲ τὴν πεποίθηση, ὅτι μὲ τὴν λέξη «μακαριστός» γιὰ τὸν Μητροπολίτη Σεραφεὶμ δὲν ἐννοοῦμε τὸν κεκοιμημένο, ἀλλὰ τὸν συγκαταριθμούμενο μεταξὺ τῶν μακάρων, αὐτῶν ποὺ μακαρίζει ὁ Κύριος, τοὺς ἐλεήμονες, τοὺς εἰρηνοποιούς, τοὺς πραεῖς, τοὺς καθαροὺς τῇ καρδίᾳ, τοὺς πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ἀλλὰ καὶ τοὺς δεδιωγμένους δι’ αὐτήν.
.                  Ὁ  Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε φιλοκαλικὸς Ἐπίσκοπος, βγαλμένος μέσα ἀπὸ Παπαδιαμαντικὰ κείμενα, τοῦ ὁποίου ἡ καρδιὰ ἦταν φάτνη Χριστοῦ, καὶ ὁ ἀγώνας του συνέτεινε στὴν προσπάθεια νὰ μὴν λυπεῖ τὸ «Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30), νὰ μὴν λυπεῖ Αὐτὸν ποὺ εἶχε γεννηθεῖ στὴν καρδιά του, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦν, Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖο καθένα μας παρώτρυνε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος τῆς Εὐβοίας μὲ τὴν φράση: «Ἀδελφέ, μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν»!
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε ἕνας ὑψιπέτης ἀετὸς τοῦ Πνεύματος, διακατεχόμενος ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τοῦ προκατόχου του Γερμανοῦ Καραβαγγέλη καὶ τοῦ ἥρωος Παύλου Μελᾶ. Ἦταν ὁ φίλος τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων, ὁ ἀνύστακτος Λειτουργὸς τῶν Θείων Μυστηρίων, τὸ πρότυπο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας, ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ ὁποίου ἦταν πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ χωροῦσε ὅλους, ἦταν «οὐρανοῦ ἰσοστάσιος».
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἀκέραιος περὶ τὴν πίστη τῶν πατέρων μας μὲ γνήσιο Ὀρθόδοξο φρόνημα, ποὺ ἄνοιγε τὰ φτερά του καὶ πετοῦσε στὶς ἐπάλξεις τῶν οὐρανῶν, συνομιλοῦσε καὶ συνευφραινόταν μὲ τοὺς Ἁγίους, τοὺς ἀσκητές, τοὺς ὁμολογητές, τοὺς μάρτυρες, τοὺς ἱεράρχες, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ποίμαιναν καὶ διαπαιδαγωγοῦσαν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου, τὴν ἀγάπη, τοὺς ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὶς πατρῶες παραδόσεις.
.                  Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἀξιώθηκε νὰ  ἀρχιερατεύσει  στὴν βυζαντινὴ ἐπαρχία τῆς Καστοριᾶς καὶ νὰ ἀναδείξει καὶ νὰ τιμήσει τὸ πλῆθος τῶν Καστοριέων Ἁγίων. Ρέκτης καὶ φιλοΐστωρ καθὼς ἦταν, ἔψαξε καὶ βρῆκε τοὺς Ἁγίους ποὺ γεννήθηκαν, ἔδρασαν, κοιμήθηκαν ὁσιακὰ ἢ μαρτυρικὰ στὴν θεόσωστη ἐπαρχία του, καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐξαιρέτως τιμῶνται σὲ αὐτήν.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ κήρυττε ἀνελλιπῶς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γραπτὸ ἢ προφορικὸ κήρυγμα πάντοτε ψυχωφελές, μεστὸ νοημάτων καὶ Θείας ἀγάπης, κατηχοῦσε, λόγος σαπρὸς δὲν ἐξερχόταν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ μεριμνοῦσε γιὰ τὴν ἐπιμόρφωση τῶν ἱερέων καὶ τῶν στελεχῶν τῆς Μητροπόλεώς του.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἄκρως ἐλεήμων καὶ φιλόξενος. Ἔκλαιε μετὰ κλαιόντων καὶ ἔχαιρε μετὰ χαιρόντων. Δὲν ἡσύχαζε νύχτα καὶ ἡμέρα, ἀφοῦ γνώριζε ὅτι ὑπῆρχαν γύρω του, ἐγγὺς καὶ μακράν, συνάνθρωποί μας ἐμπερίστατοι. Ἄλλωστε ἀγαποῦσε τὴν πτωχεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἐφάρμοζε κοινοβιάζοντας στὸ ἐπισκοπεῖο μαζὶ μὲ τὴν θεοσύλλεκτη ἀδελφότητά του, ἀπὸ τὴν ὁποία οὔτε ἀπαιτοῦσε, οὔτε  ἀπολάμβανε διαφορετικὰ ἀγαθὰ καὶ περιποιήσεις.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ μεριμνοῦσε ἀδιάκοπα γιὰ τὰ Μοναστήρια τῆς ἐπαρχίας του, γιὰ ὅλους τοὺς Ναούς, μικρούς, μεγάλους, ἀρχαίους καὶ νεόδμητους, τοὺς ὁποίους εἶχε εὐπρεπίσει καὶ τοὺς λειτουργοῦσε μὲ κάθε εὐκαιρία. Καμάρωνε γιὰ τὸν Ἅγιο Νικάνορα στὴν Χλόη καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο στὸ Ἄργος Ὀρεστικό.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε πρότυπο ἱεράρχη μὲ ἄμετρη ἀγάπη γιὰ τὴν μυστηριακὴ ζωή, γιὰ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου, γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν δόξα τῶν Ἁγίων μας. Ἤθελε νὰ προβάλλουμε πρότυπα ἤθους καὶ πίστεως στὴν ρευστὴ σημερινὴ πραγματικότητα, στὶς ἡμέρες τοῦ χάους, τῆς ἀνασφάλειας, τῆς ἀβεβαιότητος, τῆς ἀπαξίας κάθε ἠθικῆς τάξεως, τῆς αὐτονομήσεως καὶ τῆς ἐγωκεντρικῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων, τῆς ἀπαρνήσεως τοῦ ἱστορικοῦ μας παρελθόντος, τῆς χωρὶς παιδαγωγία ἐκπαιδεύσεως τῶν παιδιῶν μας, αὐτῶν ποὺ οἱ συμπεριφορές μας τοὺς ἀποστεροῦν τὴν ἀνάπτυξη ὁραματισμῶν γιὰ κάτι καλύτερο, ἀφοῦ τὸ καλύτερο δὲν τὸ διδάχθηκαν καί, φυσικά, δὲν τὸ γνωρίζουν. Ἤθελε  νὰ προβάλλονται σὰν φωτεινὰ ἀστέρια, σὰν ὁδοδεῖκτες πρὸς τὴν ἠθικὴ πρόοδο, τὴν ἀνθρωπιὰ καὶ τὶς ἀξίες τῆς ζωῆς ποὺ δὲν σταματᾶ ἐδῶ, ἀλλὰ συνεχίζεται στὸ ἐπέκεινα, οἱ μορφὲς τῶν Ἁγίων μας, τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος μας, τῶν κυβερνητῶν ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἐξουσία ὡς διακονία καὶ ὄχι ὡς πηγὴ πλουτισμοῦ, ὅλων αὐτῶν ποὺ βιωματικὰ ὁμολογοῦν, ὅτι «οὐκ ἔχομεν ᾧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ 14).
.                     Γνώριζε ὅτι σήμερα ἡ ἀξία εἶναι πολὺ περιορισμένη στοὺς ἄρχοντες, στοὺς καθηγητές, στοὺς ἡγέτες, στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, στοὺς δικαστικούς, στοὺς στρατιωτικοὺς καὶ γενικὰ στὴν ἡγεσία τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, σ’ αὐτοὺς ποὺ μερικὲς φορὲς ἐπιδιώκουν ἀξιώματα, γιὰ νὰ κρύψουν τὴν ἀπαξία τους καὶ ἐπιμένουν νὰ δίνουν τὸ παράδειγμα καὶ νὰ παιδαγωγοῦν τὸ λαό. Θλιβόταν βλέποντας ὅτι δὲν ὑπάρχουν φωτεινοὶ ἀστέρες νὰ φωτίζουν τὴν σκοτεινιὰ τοῦ κόσμου, νὰ δίνουν τὸ καλὸ παράδειγμα, νὰ εἶναι βαπτισμένοι στὴν Ὀρθόδοξη πατερικὴ θεολογία καὶ νὰ βρίσκουν τὴν πράξη «εἰς θεωρίας ἐπίβασιν», ὅπως οἱ μεγάλοι ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, οἱ θεοφόροι Ἅγιοι Πατέρες,  οἱ σφραγισμένοι μὲ τὴν σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.                   Ὁ ἐνιαύσιος κύκλος τῶν λειτουργιῶν καὶ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ εἰκοσιτετραώρου ὑπῆρχε ἡ πνευματικὴ ἀγαλλίαση τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ καὶ δὲν ἐννοοῦσε νὰ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὲς παρὰ τὸν φόρτο τῶν καθηκόντων του καὶ ἐνίοτε τῶν προβλημάτων ὑγείας του. Ἦταν ὁ Ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Ἡ Χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μας ἀντανακλοῦσε στὸ πρόσωπό του καὶ στὰ χείλη του ὑπῆρχε μιὰ ἀέναη δοξολογία. Ἂν ἀπομονώναμε τὴν καρδιά του, θὰ βλέπαμε, ὅπως στὴν καρδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ὅτι ἦταν γραμμένη ἡ λέξη «Χριστός». Ἔτσι, ὅταν τελοῦσε τὶς λειτουργίες του ἔλαμπε ἀπὸ χαρὰ καὶ συνήνωνε σὲ αὐτὲς γῆ καὶ οὐρανό, στρατευόμενη καὶ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Ἰδιαιτέρως ἔχαιρε, ὅταν ἔψαλλε τὸ ὄνομα τοῦ κάθε ἑορταζομένου Ἁγίου μὲ κατάνυξη καὶ μὲ ἄπειρη εὐλάβεια ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀναγίγνωσκε τὶς προφητεῖες εὐκρινῶς, τὰ αἰτήματα μὲ ἱκετευτικὸ τόνο, τὶς εὐχὲς μὲ μυστηριακὸ ὕφος. Ζοῦσε καὶ  βίωνε τὰ γεγονότα τοῦ λειτουργικοῦ χρόνου ὡς σημερινά, ἀφοῦ στὴν λατρεία κυριαρχεῖ ἡ φράση «σήμερον», τόσο στὶς ἀκολουθίες ὅσο καὶ στὶς ἑορτὲς τῆς πίστεώς μας. Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου· σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου· σήμερον ὁ Χριστὸς παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου· σήμερον δέχεται ἡ Βηθλεὲμ τὸν καθήμενον διὰ παντὸς σὺν Πατρί. Ἔτσι, ἐνῶ τὰ τελούμενα συντελέσθηκαν ἅπαξ ἀποκαλύπτονταν μπροστά του καὶ μπροστὰ σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα ὡς παρόντα, καθὼς συμβαίνει πάντοτε, καλώντας ὅλους νὰ συμμετέχουμε σὲ αὐτά. Νὰ τὰ οἰκειωθοῦμε. Τὸ ἐκκλησιαστικό του φρόνημα ἦταν σταθερὸ καἲ σὲ ὑψηλὸ βαθμό. Ἔλεγε, ὅτι χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν φορέων της νὰ «γινώσκει ἃ ἀναγιγνώσκει» (Πραξ.η΄ 40), ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι νὰ αἰσθάνονται ὡς σπίτι τους τὴν λατρεύουσα ἐνορία.  Θλιβόταν ὅταν ἔβλεπε τὶς προκαταλήψεις σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἀδιαφορίας πολλῶν ἐκπαιδευτικῶν ἔναντι τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, λόγῳ τῆς ὁποίας ἡ Λειτουργικὴ Παράδοση ὁλοένα καὶ περιορίζεται.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ βίωνε καθημερινὰ ἕνα πανηγύρι. Ἡ λειτουργική του ζωὴ ἦταν ἕνα «γλέντι», ὅπως ἔλεγε ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας μας, Καλλίνικος τῆς Ἐδέσσης. Γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τὸ ἀρραγὲς θεμέλιο γιὰ τὸ κτίσιμο τῆς σταδιακῆς πνευματικῆς ὡριμότητας καὶ τῆς γνήσιας χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῶν πιστῶν. Μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν Θεία Λατρεία, ἔλεγε, βιώνουμε τὴν «καλὴν ἀλλοίωσιν», μεταμορφωνόμαστε, γινόμαστε «καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. ε΄ 17), γινόμαστε πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
.                       Στὶς λειτουργικές του πρωταρχικὲς δραστηριότητες δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε ὅτι ἑτοίμασε τοὺς φακέλλους ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἁγιοκατατάξεις τῶν Ἁγίων τῆς ἐπαρχίας του καὶ αὐτοὺς τῶν ἱερῶν τους Ἀκολουθιῶν πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως, τῆς Ὁσίας Σοφίας, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου ἀπὸ τὸ Χιλιόδενδρο καὶ τῶν προσφάτων, τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Καστοριᾶς, Μάρκου Κλεισουριέως, Γεωργίου Χασὰν καὶ Ἰωάννου Νούλτσου, τῶν Καστοριέων καθὼς καὶ Πλάτωνος,τοῦ  νέου ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου,  ἔχοντας τοὺς Ἁγίους αὐτοὺς πρεσβεύοντας πρὸς τὸν Ὕψιστον ὑπὲρ αὐτοῦ.
.                         Ὡς πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὁ Ἐπίσκοπος Σεραφεὶμ μερίμνησε γιὰ τὴν ὑμνογραφικὴ κάλυψη τῶν κενῶν ποὺ ὑπῆρχαν στὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων τῆς Καστοριᾶς, τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, πολιούχου Καστοριᾶς, τοῦ Προφήτου Ἠλιού, προστάτου τῶν γουναροποιῶν, τοῦ Ὅσίου Διονυσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, κτίτορος τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Θεοδοσίου Ὁσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος, Ναοὺμ Ὁσίου, τοῦ φωτιστοῦ τῶν Σλαύων, Νικοδήμου Ὁσίου, κτίτορος Μονῆς Τισμάνας στὴν Ρουμανία, Ἰωάσαφ Ὁσίου τοῦ Μετεωρίτου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Διονυσίου Ὁσίου, τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Γερασίμου τοῦ Παλλαδᾶ, τοῦ ἐκ Καστορίας Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, Ἰακώβου Ὁσιομάρτυρος τοῦ ἐκ τῆς  Καστορίας, Νικάνορος Ὁσίου, λυτρωτοῦ τῆς Καστορίας ἐκ τῆς πανώλους καὶ προστάτου τῶν παίδων, Σοφίας, τῆς νεοφανοῦς Ποντίας Ὁσίας, τῆς ἐν Κλεισούρᾳ, Ἰωάννου  Βατάτζη, τοῦ αὐτοκράτορος, Νεκταρίου Ὁσίου τοῦ Ἰάγαρη, Πλάτωνος Νεομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου, Πρωτοσυγκέλλου Καστορίας ἐπὶ Μητροπολίτου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, Ἰωάννου  (Νούλτσου) Νεομάρτυρος καὶ Γεωργίου τοῦ Χασὰν Νεομάρτυρος, τῶν Καστοριέων, Νικοδήμου Ὁσιομάρτυρος ἐκ Βυθκουκίου, Μάρκου Νεομάρτυρος τοῦ Κλεισουριέως, Βασιλείου νέου Ἱερομάρτυρος ἐν Χιλιοδένδρῳ καὶ Ἀλυπίου Ὁσίου τοῦ Κιονίτου τιμωμένου ἐν Καστορίᾳ.
.                  Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐλάβεια τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ στὴν Παναγία μας δὲν περιγράφεται. Μερίμνησε γιὰ τὴν καταγραφή, συντήρηση, διάσωση καὶ ἐξύμνηση πολλῶν ἱερῶν εἰκόνων τῆς Θεοτοκοφρουρήτου, ὅπως ἔλεγε, Καστοριᾶς. Στὸ ὑπὸ ἔκδοση Θεοτοκάριο ποὺ εἶχε κατὰ νοῦν νὰ ἐκδόσει, ἀλλὰ παρέμεινε ἡ ἐπιθυμία του ἀνεκπλήρωτη, περιλαμβάνονται 18 Παρακλητικοὶ Κανόνες, στὶς ἑξῆς περίπυστες καὶ θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας μας, ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε: Παναγία, Πορφύρα, Μαυριώτισσα, Ρασιώτισσα, Ἑβραΐς, Καστριώτισσα ἢ Κουμπελίδικη, Προφητῶν τὸ Κήρυγμα, Ὁδηγήτρια Ἄργους Ὀρεστικοῦ ἢ Γραμμούστιανη,, Φανερωμένη, Ἐλεοῦσα Μονῆς Κλεισούρας, Βλαχερνίτισσα, Παραμυθία, Ἐλεοῦσα Καστορίας, Ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, Δακρυῤῥοοῦσα, Πορταΐτισσα, Γοργοϋπήκοος, Τριχεροῦσα, Φοβερὰ Προστασία. Ἐπίσης μερίμνησε γιὰ συγγραφὴ Ἀκολουθιῶν στὴν Παναγία τῆς Γράμμουστας καὶ ἀναστάσιμη στὴν Παναγία τὴν Μαυριώτισσα.
.                         Μεταδημότευσε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς ὁ Μητροπολίτης Σεραφείμ, ἀλλὰ μᾶς ἄφησε παρακαταθήκη τὸ παράδειγμά του, παράδειγμα φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὥστε νὰ τὰ ἔχουμε πυξίδα στὴν οὐρανοδρόμο πορεία μας, τὴν πορεία μας πρὸς τὸν ἀναστημένο Λυτρωτή μας, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΜΟΝΗ καὶ ΒΙΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Προσμονὴ καὶ βίωμα Χριστουγέννων

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                      Ἡ γλυκύτατη προσμονὴ τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, τῆς Μητροπόλεως τῶν Ἑορτῶν, ὅπως τὴν ἐπονομάζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπαναφέρει στὴν σκέψη μας τὰ λόγια τῆς Γραφῆς: «Καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν. μθ´ 10). «Ὁ λαὸς ὁ κείμενος ἐν σκότει ἴδε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς λάμψει ἐφ’ ὑμᾶς» (Ἠσ. θ΄ 2), καὶ αὐτὸ τὸ Φῶς ποὺ ἔλαμψε στὴν κτίση ἦταν ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος «δι’ ἄκραν ἀγαθότητα καὶ φιλανθρωπίαν» ἔλαβε τὸ ἀνθρώπινο φύραμα, γιὰ νὰ τὸ φωτίσει, νὰ τὸ θεώσει καὶ νὰ τὸ ἐπαναφέρει στὴν ἀρχαία του δόξα, στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
.                 Προσδοκοῦσε ὁ κόσμος τὴν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεως ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, ὅπως προσδοκᾶ ὁ φυλακισμένος τὴν ἡμέρα τῆς ἀποφυλακίσεώς του, ὁ ἀπόδημος τὴν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς στὴν πατρίδα. Καὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἦλθε καὶ χαρὰ γέμισε ὅλη τὴν κτίση, ὅταν τὸ ἀπέριττο σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ δέχθηκε τὸν Ποιητὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τὸν Παμβασιλέα Χριστό. Αὐτὸς ἦλθε καὶ συνένωσε οὐρανὸ καὶ γῆ, τότε ποὺ  Ἄγγέλοι δοξολογοῦσαν, ποιμένες ἀγραυλοῦσαν καὶ Μάγοι τοῦ προσφέφεραν τίμια Δῶρα. Οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες, στιγμὲς   μοναδικὲς  στὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητος, εἶναι στιγμὲς ποὺ κατανύσσουν τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν στοὺς αἰῶνες, ὅλων μας ποὺ ἑνώνουμε τὶς φωνές μας μὲ τὴν ὑμνῳδία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων ψάλλοντας: «Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄ 14).
.                Εἴκοσι αἰῶνες ἤδη πανηγυρίζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ κάθε ἔτος ἀναμένουμε τὴν χαρμόσυνη αὐτὴν ἑορτὴ μὲ ἀμείωτο ζῆλον καὶ ἐνδιαφέρον. Ἡ προσδοκία μας στρέφεται στὴν ἔλευση τοῦ Σωτῆρα μας Χριστοῦ καὶ ἀναμένουμε τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση μας σπεύδοντες, «εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Αὐτῷ εἶναι»  (Φιλιπ. α΄ 23). Ἡ προσδοκία μας, ὅμως, συνοδεύεται ἀπὸ θεάρεστο βίωμα; Ἡ ζωή μας, ὅπως ἡ ζωὴ κάθε συνειδητοῦ Χριστιανοῦ, εἶναι χριστοκεντρική;   Περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό,  ὅπως ἡ γῆ γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο; Γνωρίζουμε ὅτι, ἂν ἡ συνεκτική, κεντρομόλος δύναμη ποὺ διατηρεῖ τὴν περιστροφὴ τῆς γῆς γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο ἀτονήσει, τότε τὸ σύμπαν θὰ διαλυθεῖ, γιατὶ ἡ δύναμη αὐτή, ἡ ὁποία  σταθεροποιεῖ τὸ σύμπαν δὲν μεταβάλλεται, δὲν ἀποῤῥυθμίζεται, δὲν τροποποιεῖται. Κάθε μεταβολὴ καὶ ἡ ἐλαχίστη θὰ σημάνει τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ἀφοῦ αὐτὴ δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸν νόμο τῆς φυσικῆς, τὸν νόμο τῆς Δημιουργίας.
.         Ἡ ζωή μας ἐδῶ στὴν γῆ εἶναι πεπερασμένη. Τελειώνει πολὺ σύντομα, τόσο ποὺ δὲν ἀντιλαμβανόμαστε πότε ὀρθρίζει ἡ ἡμέρα καὶ πότε νυκτώνει. Εἴμεθα φθαρτοί! Ὑποκείμεθα στὴν φθορά, μᾶς ἀναμένει ὁ θάνατος, καί, ὅμως, ἀντὶ νὰ τρέχουμε νὰ συναντήσουμε τὸν Λυτρωτή μας, τρέχουμε πρὸς τὴν ἁμαρτία, τὴν ὁποία ἡ συνέργεια τοῦ πονηροῦ θεοποίησε. Καί, ἐνῶ τρέχουμε πρὸς τὴν ἁμαρτία, ῥαθυμοῦμε στὰ πνευματικά, ἀτονεῖ ἡ κεντρομόλος δύναμη, ἡ ὁποία μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, τὸν Χριστό μας, καὶ κινδυνεύουμε ἀπὸ ὥρας εἰς ὥραν νὰ χαθοῦμε στὸ χάος, ὡς διάττοντες ἀστέρες νὰ σβήσουμε καὶ νὰ εὑρεθοῦμε στὸ αἰώνιο σκότος, ὅπου ποτὲ δὲν θὰ ὀρθρίσει ὁ ἥλιος, νὰ μᾶς ζωογονήσει καὶ νὰ μᾶς θερμάνει.  Ἀλλοίμονό μας! Δὲν ἐρχόμαστε σὲ ἐπίγνωση, ὥστε νὰ ἀναφωνήσουμε μετὰ τοῦ Παύλου: «Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος. Τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου αὐτοῦ;» (Ῥωμ. ζ΄ 24).
.        Τὶς ὀλίγες δεκαετίες ποὺ ἔχει ἐπιτρέψει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς νὰ ἀγωνιζόμαστε στὸ στάδιο τῆς παρούσης ζωῆς βλέπουμε καὶ θλιβόμαστε γιὰ τὶς ἀλλαγὲς καὶ τὶς ἀλλοτριώσεις τοῦ κόσμου καὶ μάλιστα τῶν Χριστιανῶν. Δυστυχῶς, «ἡ ἀγάπη ἐψύγη, ἡ ἐγρήγορσις ἐμειώθη, ἡ πίστις ἠτόνησεν». Ἑτοιμαζόμεθα νὰ γιορτάσουμε Χριστούγεννα μὲ ἀπουσία τοῦ Βρέφους Ἰησοῦ. Δὲν μεριμνοῦμε γιὰ τὴν πνευματικὴ τελειότητα, γιὰ τὴν καθαριότητα τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ βρεῖ τόπο νὰ κατοικήσει ὁ Κύριός μας. Μεριμνοῦμε γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις καὶ παραμελοῦμε τὶς πνευματικές. Ἀντικαθιστοῦμε τὸν Ἥλιο Χριστὸ μὲ τὶς φωτεινὲς γιρλάνδες καὶ τὰ φῶτα στοὺς δρόμους καὶ στὰ σπίτια μας. Προγραμματίζουμε τὶς ἐκδρομές, τὶς διασκεδάσεις, τὶς οἰνοποσίες, τὰ πλούσια γεύματα, τὴν ἐνήδονη ζωή. Προγραματίζουμε Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Τὸ  ταπεινὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ  δὲν μᾶς συγκινεῖ. Στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας δὲν βλέπουμε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Δὲν τὸν ἀγαποῦμε. Μᾶς ἐνδιαφέρει μόνον ὁ ἑαυτός μας καὶ τὶς προσωπικές μας ἀνάγκες μόνον θεραπεύουμε. Ὅλος ὁ κόσμος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Καταντήσαμε ἐγωκεντρικοὶ καὶ ὄχι χριστοκεντρικοί. Ἀλλοίμονόν μας, θὰ ἐκτροχιασθοῦμε καὶ μὲ πάταγο θὰ εὑρεθοῦμε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερο. Ἂς ἀγωνισθοῦμε ἡ προσμονή μας νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ἔντονη παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας, μὲ μέριμνα γιὰ τὴν πνευματική μας ὁλοκλήρωση, μὲ συμπάθεια πρὸς τοὺς πάσχοντες καὶ ἐμπεριστάτους, μὲ εὐλάβεια πρὸς τὸ Θεῖο Βρέφος, τὸν Λυτρωτήν μας Ἰησοῦ, γιὰ νὰ ἀναγεννηθοῦμε καὶ νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά Του. Ἡ τροχιὰ τῆς ζωῆς μας νὰ εἶναι σταθερὴ γύρω ἀπὸ τὸ Φῶς Του, «ἵνα μὴ σκοτία ἡμᾶς καταλάβῃ» (Ἰωάν. ιβ΄ 35), ὥστε νὰ ζοῦμε μέσα στὸ ἀπρόσιτο φῶς τῆς Θείας Χάριτος ὁδηγούμενοι χωρὶς παύση ἀπὸ τὸ πάμφωτο ἀστέρι τῆς Βηθλεέμ, τὸ ἀστέρι τῆς ἀλήκτου μακαριότητος.

,

Σχολιάστε