Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Χαρίσματα Ἁγίου Πνεύματος

ΔΙΑΝΟΜΗ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ (Χαρ. Μπούσιας) «Ἔχουμε θεϊκὰ γονίδια»

Ἑνὶ ἑκάστῳ ἐδόθη ἡ χάρις
κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ (Ἐφεσ. δ´ 7)

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ 
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος χωρὶς χαρίσματα, χωρὶς τάλαντα κατὰ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, ἢ χωρὶς ταλέντα κατὰ τὴ σημερινὴ φράση. Ὅλοι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατέρα μας τοῦ οὐράνιου, ὅπως τὸν ὀνομάζουμε στὴν καθημερινή μας προσευχή, ποὺ ἀρχίζει μὲ αὐτὴ τὴν ἐπίκληση, «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ϛ´ 9), καὶ ἔχουμε προικισθεῖ μὲ δῶρα οὐράνια πάμπολλα. Ἔχουμε θεϊκὰ γονίδια, ἀλλά, εἴτε δὲν τὰ γνωρίζουμε, εἴτε τὰ καταστρέφουμε μὲ τὴν ἐφάμαρτη ζωή μας. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μοιάζουμε μὲ τὸν Πατέρα μας, ὅπως κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν γονιῶν του. Ἔχουμε πλασθεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον «κατ’ εἰκόνα» Του (Γεν. Α´ 26), ἀλλὰ μὲ τὸ ποὺ ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον μὲ τὴν ὑλιστικὴ ζωή μας καὶ τὴν ἄρνηση τῆς Πατρότητός Του, ἔχουμε ἀλλοιώσει τὰ χαρακτηριστικά μας καὶ μάλιστα τὴν ἀκένωτη προσφορὰ ἀγάπης μας πρὸς τοὺς ἄλλους, ποὺ εἶναι τὸ δικό Του γνώρισμα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ εἴμαστε παιδιά Του, ἔστω καὶ ἄσωτα, καὶ «κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι Του (Γαλ. γ´ 29). Εἴμαστε μάλιστα προικισμένα μὲ πολλὰ τάλαντα.
.           Δὲν μᾶς ἔχει, ὅμως, δώσει ὁ Θεός-Πατέρας σὲ ὅλους τὰ ἴδια χαρίσματα, ὅπως δὲν ἔχουν τὰ ἴδια χαρίσματα καὶ ὅλα τὰ ἀδέλφια, παιδιὰ τοῦ ἴδιου πατέρα. Διαφέρουν τὰ τάλαντά μας, γιατὶ ὁ καθένας μας εἶναι διαφορετικὸς καὶ δὲν πρέπει νὰ ζηλεύουμε τὰ τῶν ἄλλων. Νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε προσοντοῦχοι.
.           Σὲ κάθε ἕνα μας ἔχουν δοθεῖ τάλαντα, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μας. «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. δ´ 7). Μᾶς δόθηκαν τάλαντα, μᾶς δόθηκαν χαρίσματα μὲ πολλὴ χάρη καὶ εὐλογία, μᾶς δόθηκαν ἁπλόχερα ἀπὸ τὸν πλουσιόδωρο Πατέρα μας. Μᾶς τὰ ἔδωσε «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς Του», δηλαδή, ὅπως ξέρει καί μοιράζει μόνο Ἐκεῖνος.
.           Ἀφοῦ, λοιπόν, ὅλοι μας εἴμαστε προσοντοῦχοι, δὲν ἔχουμε δίκιο νὰ παραπονούμαστε καὶ νὰ γκρινιάζουμε, ὅτι δὲν ἔχουμε λάβει ἄφθονη χάρη καὶ πολλὰ χαρίσματα. Δὲν ἔχει κανένας δίκιο νὰ ζηλεύει καί νὰ φθονεῖ τόν ἄλλο, γιὰ κάτι ποὺ αὐτὸς δὲν ἔχει. Γιατί ἀνοίγουμε τὰ μάτια μας καὶ βλέπουμε μόνο τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων, μόνο γιὰ νὰ τοὺς φθονήσουμε καὶ δὲν σκύβουμε στὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, δὲν ἔχουμε τὸ «γνῶθι σαὐτόν», γιὰ νὰ δοῦμε τὸν πλοῦτο τῶν δικῶν μας χαρισμάτων; Κανένας μας δὲν εἶναι καὶ δὲν πρέπει νὰ νοιώθει φτωχὸς καὶ παραπεταμένος.
.           Εἶναι φυσικὸ καὶ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε τὰ μάτια μας ἀνοιχτά, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ παραπονούμαστε στὸ Θεὸ γιὰ τὶς δικές μας ἀδυναμίες, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε καὶ τὰ κρυμμένα μας χαρίσματα καὶ νὰ τὰ πολλαπλασιάσουμε, ὥστε νὰ μὴν μᾶς ἀποκαλέσει ὁ Θεὸς Πατέρας μας πονηροὺς τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ἂν γνωρίσουμε τὰ δικά μας χαρίσματα, τότε δὲν θὰ αἰσθανόμαστε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ προσοντοῦχοι καὶ θὰ δοξάζουμε καὶ θὰ εὐχαριστοῦμε τὸν δωρεοδότη μας Πατέρα τόσο γιὰ τὰ δῶρα τὰ δικά μας, ὅσο καὶ γιὰ τὰ δῶρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας.
.           Τὰ δῶρα ποὺ μᾶς μοίρασε ὁ Θεὸς Πατέρας μας δὲν εἶναι ἐφήμερα καὶ ἐπίγεια, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ αἰώνια. Οὔτε πάλι αὐτὰ ἀποσκοποῦν στὴν ἀτομική μας εὐημερία ἢ πρόοδο, ἀλλὰ στὴν καλλιέργεια καὶ στὴν οἰκοδομὴ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἄλλον ὁ Θεὸς τὸν κάνει προφήτη, ἄλλο διδάσκαλο, ἄλλον ποιμένα, ἄλλον εὐαγγελιστή, ἄλλο γιατρό. Ὅλοι αὐτοί, ὅπως ὅλοι μας, χρειαζόμαστε, γιὰ νὰ προοδεύσει πνευματικὰ ἡ κοινωνία μας καὶ νὰ δοξάζεται ὁ Θεός-Πατέρας μας.
.           Ἔχοντας ἐπίγνωση τῶν χαρισμάτων μας δὲν ὠφελεῖ νὰ καυχώμαστε γιὰ τὰ χαρίσματα ποὺ διαθέτουμε. Δὲν εἶναι δικά μας, ὁ Θεός-Πατέρας μᾶς τὰ ἔδωσε καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ νὰ τὰ κρατᾶμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, μιμούμενοι τὸ δοῦλο ποὺ ἔθαψε στὴ γῆ τὸ «δοθὲν τάλαντον» (Ματθ. κε´ 14-30), ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ μοιραζόμαστε μὲ ὅλους καὶ γιὰ νὰ πλουτίζουμε ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ. Ὅλοι μας συντελοῦμε στὸ κτίσιμο τοῦ οἰκοδομήματος τῆς εὐλογημένης κοινωνίας μας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ ὅλοι μας εἴμαστε χρήσιμοι. Ὅπως γιὰ τὴν οἰκοδομὴ ἑνὸς σπιτιοῦ εἶναι ἐξίσου σημαντικὴ ἡ λάσπη, οἱ πέτρες, ὁ ἀσβέστης, τὸ τσιμέντο, τὰ παράθυρα, οἱ πόρτες καὶ τὰ κεραμίδια, ἔτσι καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τὸ κάθε χάρισμα εἶναι σημαντικὸ καὶ ἀπαραίτητο, καὶ συνεργάζεται μὲ τὰ ὑπόλοιπα γιὰ ἀλληλοσυμπλήρωση. Μόνον ὅταν δοξάζουμε τὸν Θεό-Πατέρα καὶ εἴμαστε εὐγνώμονες γιὰ τὶς πλούσιες δωρεές Του, μόνον τότε θὰ φθάσουμε στὰ μέτρα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πληρότητάς Του.
.           Ἐμπόδιο μεγάλο στὴν πνευματική μας πρόοδο ἀποτελεῖ ὄχι μόνο ἡ ἄγνοια τοῦ ἑαυτοῦ μας, τῶν χαρισμάτων μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς προίκισε ὁ Θεός μας, ἀλλὰ καὶ ὁ φθόνος καὶ ἡ ζήλεια γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων.
.           Λέει ἕνας σοφός: «Ὁ φθόνος εἶναι ἕνα μεγάλο κακό, ποὺ χορεύει. Καὶ ξέρετε, λέει. Ἐνῶ γιὰ νὰ χορέψουμε θέλουμε ἁπλωσιά, θέλουμε πίστα, θέλουμε μεγάλη πλατεῖα καὶ μεγάλη αἴθουσα, ὁ φθόνος εἶναι ἕνα τόσο μεγάλο κακό, ποὺ ὅσο πιὸ στενὴ καρδιὰ βρεῖ, τόσο πιὸ εὔκολα χορεύει. Γι’ αὐτὸ μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πλατύνθητε» (Β´ Κορ. ϛ´ 13), μὴν ἔχετε στενὴ καρδιά, πλατύνατέ την μὲ τὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ μὴ νοιώθετε στενοχώρια ἀπὸ τὴν εὐκολία ποὺ θὰ χορεύει τὸ ταγκαλάκι.
.           Ὅταν ἀνοίγουμε τὰ μάτια μας καὶ βλέπουμε τὰ δικά μας χαρίσματα πρέπει νὰ νοιώθουμε φοβερὰ εὐεργετημένοι, πρέπει νὰ τὰ μελετᾶμε καὶ νὰ δοξάζουμε τόν Θεό-Πατέρα χωρὶς νὰ ζηλεύουμε γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων.
.           Ἦταν κάποια φορὰ ἕνας ἄνθρωπος πάμπλουτος. Δὲν ἤξερε τὶ εἶχε. Μεγάλος ἐπιχειρηματίας καὶ ἔξυπνος. Ἦταν πολυεκατομμυριοῦχος, ἀλλὰ εἶχε τὸ ἕνα του πόδι κουτσό. Ὅταν ἔβλεπε κανένα λεβεντόπαιδο νὰ πηδάει ἀπὸ μακρυὰ πάνω στὸ ἄλογο καί νὰ καλπάζει ἄφριζε ἀπὸ τὸ φθόνο του καὶ ἀπὸ τὴ ζήλεια του. Τὸν ἔπιαναν τὰ κλάμματα. Δὲν ἔβλεπε πόσα χαρίσματα τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός. Ζήλευε καὶ φθονοῦσε τοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀρτιμέλειά τους.
.           Ζήλευε, γιατὶ εἶχε στενὴ καρδιά. Ζήλευε τὸ πόδι τοῦ φτωχοῦ νεαροῦ. Καὶ ὁ φτωχός νεαρός, ἔχοντας αὐτὸ τὸν πλοῦτο νὰ ἔχει τὸ πόδι του γερό, τὸ μπράτσο του δυνατὸ καὶ τὸ μάτι του διαπεραστικό, μερικὲς φορὲς ζήλευε τὸ σακάτη ποὺ εἶχε οἰκονομικὴ ἄνεση καὶ πλοῦτο ἄφθονο.
.           Ἔγραφε κάπου ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος, ὅτι μιὰ φορὰ περπατοῦσαν δυὸ ἀδελφάκια. Καὶ τὸ ἕνα λέει στὸ ἄλλο:

-Βλέπεις, Τάκη, πάνω στὴ δική μου ὀμπρέλλα βρέχει περισσότερο ἀπ’ ὅτι στὴ δική σου.
Ἔβρεχε κείνη τὴ στιγμή. Καὶ τὸ ἄλλο παιδάκι ἦταν ζηλιάρικο καὶ ἀμέσως ἔβαλε τὰ κλάματα, γιατὶ στὴν ὀμπρέλλα τοῦ ἀδελφοῦ του, ἔβρεχε περισσότερο ἀπὸ ὅτι στὴ δική του. Ἐπειδὴ ἦταν παιδάκι, δὲν εἶχε ἠρεμία, μυαλό, κρίση, νὰ πεῖ:
-Γιὰ στάσου, αὐτὸ εἶναι καὶ καλό. Μακάρι νὰ βρέχει λιγότερο ἐπάνω σὲ μένα, στὴ δική μου ὀμπρέλλα.
Ἔτσι τὴν παθαίνουμε ὅλοι μας. Δὲν κοιτάζουμε τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ μὲ ἠρεμία, μὲ εἰρήνη, μὲ ταπείνωση νὰ δοῦμε τὶ ἔχει δώσει σὲ ἐμᾶς ὁ Θεός, νὰ τὸν δοξάζουμε.
.                Ἡ ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῶν χαρισμάτων μας μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε πάντοτε πλούσιοι, νὰ μὴν αἰσθανόμαστε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, νὰ μὴν ζηλεύουμε γιὰ τὰ δικά τους χαρίσματα, καὶ νὰ δοξάζουμε ἀσταμάτητα τὸν δωρεοδότη οὐράνιο Πατέρα μας.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (Χαρ. Μπούσιας)

Δύο χρόνια χωρὶς τὸν Γέροντα Γαβριήλ

Οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
στὸ πρόσωπο τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος Γαβριήλ

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ 
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

WP_20151129_12_48_11_Pro-1.           Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καρποφορεῖ στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν μοναδικούς, εὔγευστους καὶ σπάνιους πνευματικοὺς καρπούς, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, καρποὺς ἐπίπονης καὶ σκληρῆς ἀπὸ αὐτοὺς καλλιεργείας. Τοὺς παραθέτει στὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή του, ὅπου ξεδιπλώνει μιὰ λίστα ὁλόκληρη ἀπὸ δωρεὲς, μιὰ συγκομιδὴ καρπῶν πνευματικῶν: «Ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε´ 22 – 23).
.           Ὁ Θεός μας, ὡς καλὸς σπορέας, σπέρνει στὶς καρδιὲς κάθε πιστοῦ, στὶς καρδιὲς ὅλων μας, ποικιλία ἀγαθῶν σπερμάτων. Τὶς σπέρνει μὲ τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ χρίσματος, τὸ ὁποῖο ἀκολουθεῖ τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, ὅταν ὁ ἱερέας σφραγίζει τὸ νεοφώτιστο στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ λέγει: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Ἡ ὡρίμανση, ὅμως, τῶν ἀγαθῶν σπερμάτων καὶ τὸ μέγεθος τῆς καρποφορίας τους ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν εὔφορη γῆ τῶν καρδιῶν μας, δηλαδή, τὴν ἀγαθή μας προαίρεση.
.           Ὁ Καλὸς σπορέας, ὁ Θεός μας, ἔσπειρε μὲ πλούσιες εὐλογίες ἀγαθὰ σπέρματα καὶ στὴν καρδιὰ τοῦ Γέροντος Γαβριήλ. Καὶ ἡ εὔφορη γῆ τῆς καρδιᾶς του ἔδωσε μεγάλη καρποφορία, γιατὶ ὁ Γέροντας μιμούμενος τὸν Σπορέα Θεὸ σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ ἔσπειρε «ἐπ’ εὐλογίαις» καὶ θέρισεν «ἐπ’ εὐλογίαις» (Β´ Κορ. θ´ 6). Τὸ κατὰ πόσον τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κατοικοῦσε στὴν καρδιὰ τοῦ Γέροντος γίνεται φανερὸ ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς καρπούς του, καρποὺς συμφώνους μὲ αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἀναφέρει Ἀπόστολος Παῦλος, τὴν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, ἀγαθωσύνη, πίστη, πραότητα καὶ ἐγκράτεια. Ὅλα τὰ χαρίσματα αὐτὰ ποὺ εἶναι θεόσδοτα διέκριναν καὶ σφράγιζαν τὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Γέροντος Γαβριήλ, τοῦ πνευματοκινήτου, ὅπως μὲ φτωχὰ λόγια, ἐμπρὸς στὸ πλούσιο μεγαλεῖό του, προσπαθοῦμε νὰ ἀναλύσουμε.

.           Ἀγάπη. Ὅπως δὲν χωράει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ μας, ἔτσι δὲν χωράει καὶ τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης τοῦ Γέροντος Γαβριήλ, ποὺ δίκαια ἐπονομάζεται «ὁ Γέροντας τῆς ἀγάπης», ἀφοῦ ἡ προσφερόμενη καρδιά του ἦταν ποταμὸς ἀστείρευτος κενωτικῆς ἀγάπης. Εἶχε ἕνα μεγαλεῖο μοναδικό, θυσιαστικό, ποὺ μᾶς θύμιζε τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ Γέροντας ἦταν πραγματικὸς πατέρας. Ξεχνοῦσε τὸ «ἐγώ» καὶ τοῦ ἄρεσε συνεχῶς νὰ δίνει διδάσκοντάς μας ταυτόχρονα μὲ τὰ λόγια: «Ὅποιος παίρνει γεμίζει τὰ χέρια του, ὅποιος δίνει γεμίζει τὴν καρδιά του».
.           Τὸ «ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν» (Ματθ. κβ´ 39) εὕρισκε πραγμάτωση στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντος καθὼς καὶ ὁ Παύλειος λόγος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, οὐ ζηλεῖ… πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ὑπομένει, ἡ ἀγάπη οὐδέποτε εκπίπτει». (Α´ Κορ. ιγ´ 4-8).
.           Στὶς ἡμέρες μας ὁ κόσμος τῆς ἀγάπης μέσα στὸν ὁποῖο ἤθελε νὰ ζεῖ ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ἔχει βαλτώσει. Ἡ ἀδικία, ἡ ἠθικὴ διαφθορά, ἡ κρίση ἀξιῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἔξαρση τῆς ἐγκληματικότητας μαρτυροῦν πῶς χάσαμε τὸν προσανατολισμό μας. Ζοῦμε μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ἔχουμε προσκολληθεῖ στὸ «ἐγώ». Ὁ συνάνθρωπός μας ἔρχεται σὲ δεύτερη μοίρα καὶ κινούμαστε ἀδιάφορα ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, κοιτώντας τὸ προσωπικό μας συμφέρον. Μὲ τὸν ἀτομισμό μας αὐτὸ τὸ μόνο ποὺ κατορθώνουμε εἶναι νὰ νοιώθουμε ἕνα συναίσθημα μοναξιᾶς μέσα στὸ πλῆθος τοῦ ἀπολύτου κενοῦ. Ζοῦμε, ἂν εἶναι δυνατόν, χωρὶς νὰ ἀναπνέουμε, ἄρα δὲν ζοῦμε, γιατὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ ἀγαπᾶ, παύει νὰ ἀναπνέει.
.           Εἴμαστε, παρὰ ταῦτα, αἰσιόδοξοι, ὅτι ὁ σπόρος τῆς ἀγάπης τοῦ Γέροντος καλλιεργεῖται ἀπὸ τὰ πνευματικά του παιδιὰ καὶ ὡριμάζει σκοτώνοντας τὰ ζιζάνια ποὺ ἀπειλοῦν νὰ τὴν πνίξουν. Μὲ ὅπλο τὶς εὐχὲς τοῦ Γέροντος καὶ τὸ ζωντανὸ παράδειγμά του ὀφείλουμε ὅλοι μας νὰ συνεχίσουμε νὰ σκορποῦμε ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, μιὰ ἀγάπη ἀνόθευτη, ἀνιδιοτελῆ, διαυγῆ, χωρὶς ἴσως καὶ ἐάν, αὐτὴν ποὺ ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε.

WP_20151205_08_27_12_Rich

ΔΙΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ

.           Χαρά. Ἡ κατάκτηση τῆς χαρᾶς εἶναι ἴσως ἡ πιὸ ἔντονη ἐπιθυμία κάθε ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκει, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος μιὰ ζωὴ εὐδαιμονίας στηριζόμενος μόνο στὴν ἀνθρώπινη φύση του, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη τοῦ θείου στοιχείου ποὺ ὑπάρχει μέσα του. Ὁ Χριστιανισμὸς βλέπει τὴν εὐτυχία πέρα ἀπὸ τὰ ἀσφυκτικὰ σχήματα τῶν αἰσθησιακῶν καὶ ὑλοκρατικῶν ἀπολαύσεων. Ἡ εὐτυχία ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ χαρὰ εἶναι στὴν οὐσία της μιὰ θεία δωρεά, ποὺ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀκατάλυτη καὶ βρίσκεται μὲ τὴν προσέγγιση τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς καὶ κάθε ἀγαθοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός.
.           Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι 150 φορὲς ἀναφέρεται στὴν Καινὴ Διαθήκη ἡ λέξη χαρὰ καὶ 65 φορὲς τὸ ρῆμα “χαίρω”. Ὁ ὅσιος Σεραφείμ, τοῦ Σάρωφ, φώναζε κάθε ἄνθρωπο μὲ τὴ λέξη «χαρά μου», γιατὶ στὸ πρόσωπό του ἔβλεπε τὸν ἴδιο τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλεῖ τὰ πνευματικά του παιδιὰ «χαρὰ καὶ στέφανόν του» (Φιλ. δ´ 1). Ὁ Εὐαγγελιστής, τέλος, Ἰωάννης στὴν τρίτη Ἐπιστολή του γράφει: «Μειζοτέραν τούτων οὐκ ἔχω χαράν, ἵνα ἀκούω τὰ ἐμὰ τέκνα ἐν ἀληθείᾳ περιπατοῦντα» (Γ´ Ἰωαν. α´ 4).
.           Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ἦταν πάντοτε γεμάτος χαρά. Εἶχε καὶ παρουσίαζε τὴν χαρὰ ἐκείνη τοῦ πατέρα – βασιλιά, ὅπως παρουσιάζεται στὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, καθὼς ἐπέστρεφε ὁ πλανημένος γιός του. Ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀληθινὴ χαρά, αὐτὴ ποὺ εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ συνόλου τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν. Οἱ πιστοὶ βιώνουμε τὴ χαρά, ἰδιαίτερα ὡς λατρευτικὴ κοινότητα, μὲ αἴνους καὶ δοξολογίες πρὸς τὸν Θεό, γιὰ τὰ ἔργα Του πρὸς τὸ λαό Του. Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ θαύμαζε τὸ ἀποστολικὸ χωρίο «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε» (Φιλ. δ´ 4) τὸ ὁποῖο ἔχει μείνει γνωστὸ στὴν παγκόσμια θρησκευτικὴ λογοτεχνία ὡς ὁ ὕμνος τῆς χαρᾶς. Ἔτσι, καὶ ὅταν ἀκόμη τὸν συνεῖχε κάποια θλίψη, ἰδίως γιὰ προβήματα τοῦ κόσμου, δικά μας, τοῦ πνευματικοῦ του περιβάλλοντος, δὲν τὴν ἐξέφραζε. Παρουσίαζε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουν οἱ Πατέρες «χαροποιὸν πένθος», δηλαδὴ χαρμολύπη, λέγοντας ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν οἱ Χριστιανοὶ πορεύονται «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου» (Ψαλμ. 22, 4) παρουσιάζονται «ὡς λυπούμενοι, ἀεί δὲ χαίροντες» (Β´ Κορ. ϛ´ 10).

.           Εἰρήνη. Παρὰ τὸν πόθο κάθε ἀνθρώπου νὰ ζεῖ εἰρηνικὰ καὶ παρὰ τὶς καλές του προσπάθειες νὰ τὸ πετύχει, ὁ πόθος γιὰ εἰρήνη θὰ μένει πάντα ἀνέφικτος, ἐφ’ ὅσον αὐτὸς σπεύδει νὰ τὸν ἱκανοποιήσει μακριὰ ἀπὸ τὴν πηγή της. Καὶ πηγὴ τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης εἶναι ὁ Τριαδικός μας Θεός.
.           Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ τῆς εἰρήνης μὲ φύση εἰρηνικὴ καὶ ἡ σχέση του μὲ τὸν Δημιουργό του μέσα στὸν Παράδεισο ἦταν ἀπόλυτα εἰρηνική. Ἀπὸ τὴν στιγμή, ὅμως, ποὺ σήκωσε σημαία ἀνταρσίας ἐναντίον Του καὶ ἀντιστρατεύθηκε στὸ θέλημά Του τὸ ἅγιο, διαταράχθηκε αὐτὴ ἡ ἀγαπητικὴ σχέση μαζί Του καὶ ἡ εἰρήνη φυγαδεύθηκε ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Τὴν ἐπαναφορὰ τῆς εἰρήνης στὴν ταραγμένη καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου πραγματοποίησε ὁ Χριστός μας, ἡ πηγὴ τῆς εἰρήνης, ὁ εἰρήναρχος Κύριος, ὁ ὁποῖος προσέφερε στοὺς ἀνθρώπους, τὴ δική Του εἰρήνη. «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. ιδ’ 27). Ἐὰν ἡ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας ἔφερε τὴν ἔχθρα μὲ τὸν Θεὸ καὶ φυγάδευσε τὴν εἰρήνη, ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν Χριστὸ μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ πόλεμο. Ναί, μὲ πόλεμο. Καὶ τοῦτο γιατὶ εἰρήνη μὲ τὸν Θεὸ σημαίνει ὑποχρεωτικὰ πόλεμο μὲ τὸν διάβολο καὶ ἀντίστροφα εἰρήνη μὲ τὸν διάβολο σημαίνει πόλεμο μὲ τὸν Θεό. Ἔχουμε ἐδῶ παρεμβολὴ ἑνὸς «καλοῦ» πολέμου προκειμένου νὰ διακοπεῖ μιὰ «κακὴ» εἰρήνη. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ὁ Θεολόγος, πρὸς τοῦτο σημειώνει: «Κρείσσων ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ».
WP_20151205_09_40_43_Rich.           Τὸν Γέροντα Γαβριὴλ διέκρινε αὐτὴ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν μοιάζει μὲ τὴν εἰρήνη, τὴν ὁποία προσφέρει ὁ κόσμος. Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰρήνη ἡ «πάντα νοῦν ὑπερέχουσα» (Φιλ. δ´ 7). Δὲν παρουσίαζε μιὰ τυπική, ἐπιφανειακὴ εἰρήνη, αὐτὴ ποὺ κλείνει μέσα της τὸ σπέρμα τῆς ὑποκρισίας, τῆς ἀστάθειας καὶ τῆς ἰδιοτέλειας, ἀλλὰ μιὰ κατὰ βάθος καὶ πλάτος ὀντολογικὴ εἰρήνη, ἡ ὁποία ψυχικὰ μᾶς ἰσορροποῦσε, ὅλους τοὺς ταραγμένους ἀπὸ τὰ προβλήματα ποὺ φέρνει ἡ ὀλιγοπιστία, καὶ τοὺς διαρκῶς πολεμουμένους ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο πολεμήτορα, τὸν διάβολο.
.           Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε κατοικητήριό της τὸν Γέροντα Γαβριὴλ πρόσφερε χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση σὲ ὅλους μας. Ἦταν ἀνόθευτη καὶ δὲν στηριζόταν σὲ ἰδιοτέλεια ἢ ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὑποκείμενο τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης γιὰ τὸν Γέροντα, ὅπως καὶ γιὰ ὅλους μας, εἶναι ὁ ἴδιος Θεός, ὁ ὁποῖος ὡς Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης χορηγεῖ τὴν εἰρήνη αὐτὴ καὶ στὸν ἄνθρωπο, μέσῳ τοῦ εἰρηνοποιοῦ Χριστοῦ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Ἔδειχνε ὁ Γέροντας νὰ ἔχει μόνιμα τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ποὺ λαχταράει ἡ καρδιὰ ὅλων μας καὶ αὐτὴ ποὺ ὁ κόσμος βλέποντας στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντα, τοῦ ἀληθινοῦ «Ἰσραηλίτη» (Ἰωάν. α´ 48) πίστευε στὸν Χριστό μας καὶ ὁμολογοῦσε ὅτι ἡ πραγματικὴ εἰρήνη ἑδράζεται στὸν προσωπικό μας σύνδεσμο μὲ τὸν Θεό, τὸν Ἄρχοντα τῆς εἰρήνης. Μιᾶς εἰρήνης ποὺ δὲν εἶναι στατική, ἀλλὰ δυναμική, δηλαδή, δὲν κατακτᾶται ἐφ’ ἅπαξ, ἀλλὰ εἶναι τρόπος ζωῆς ποὺ προάγεται διαρκῶς.

.           Μακροθυμία. Μακροθυμία νοεῖται ἡ ἀρετὴ ποὺ περικοσμεῖ αὐτὸν ποὺ συγχωρεῖ, ποὺ δείχνει ἀκόμα καὶ ἔλεος σὲ ὅσους τὸν λυποῦν. Σὲ αὐτὴ τὴ λέξη καθρεφτίζεται ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ὁ εὔσπλαγχνος, ὑπομονετικός, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν διαμαρτυρόταν γιὰ τίποτα, ἀφοῦ ὅλα τὰ δικαιολογοῦσε. Πρότυπό του εἶχε τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, «τὸν μακρόθυμο καὶ πολυέλεο καὶ ἀληθινό» (Ψαλμ. ΡΒ´[102] 8). Εἶχε τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, τοῦ ὁποίου ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἐπιγείου ζωῆς ἐπάνω στὸ ἔργο τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀπὸ τὴ Γέννησή Του μέχρι τὸ Σταυρό, τὸ θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, μαρτυροῦν ἀπύθμενη ἀνεκτικότητα. Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ ἀναφωνήσει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὰ χείλη τῶν ψαλτῶν στὸ τέλος κάθε εὐαγγελικῆς περικοπῆς τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, παρὰ τὸ «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ Σου, Κύριε»;
.           Ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ὅπως ὁ Χριστός μας, ἦταν «ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν» (Ἰακ. α´ 19). Ἔτσι, ἀπέβλεπε στὸ νὰ δώσει χρόνο μετανοίας σὲ αὐτοὺς ποὺ ζητοῦσαν τὴν πατρότητά του καὶ κατὰ δεύτερο λόγο στὸ νὰ ἑλκύσει κοντὰ στὸ Χριστό μας καὶ ἄλλες συγγενικὲς αὐτῶν ψυχές. Ἔφερνε στὸ νοῦ του τὴν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ μας, ἡ ὁποία μετέβαλε τὸν διώκτη Παύλο σὲ κήρυκα, τὸν τελώνη σὲ εὐαγγελιστή,, τὸν Ζακχαῖο σὲ ἐλεήμονα, τὴ Σαμαρείτισσα σὲ ἀπόστολο.
.           Ἂν θέλουμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς νὰ μιμηθοῦμε τὸν Γέροντα Γαβριήλ, καλὸ θὰ εἶναι νὰ μακροθυμοῦμε. Καὶ νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, ὁ Σῦρος. Ἐὰν ζητήσεις κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ δὲν εἰσακουσθεῖς, μὴν λυπᾶσαι, γιατὶ ἐσὺ δὲν εἶσαι πιὸ σοφὸς ἀπὸ Ἐκεῖνον. Αὐτὸ τὸ κάνει ὁ Θεὸς ἀπὸ μακροθυμία! Δηλαδή, ἢ γιατὶ εἶσαι ἀνάξιος νὰ δεχθεῖς τὴν ἐκπλήρωση τοῦ αἰτήματός σου καὶ ἄρα θὰ ζημιωθεῖς ἀπὸ τὴν ἐκπλήρωσή του, ἢ γιατὶ δὲν ἔφθασες ἀκόμη σὲ τέτοια πνευματικὰ μέτρα, ὥστε νὰ μπορεῖς νὰ δεχθεῖς τὸ χάρισμα ποὺ ζητᾶς! Γιατὶ ὅ,τι λαμβάνουμε εὔκολα, γρήγορα τὸ χάνουμε, ἐνῶ ἕνα πράγμα ποὺ τὸ ἀποκτᾶμε μὲ καρδιακὸ πόνο καὶ δάκρυα, τὸ φυλάσσουμε ὡς θησαυρὸ μὲ μεγάλη προσοχή.

.           Χρηστότητα. Τὸ ἐπίθετο «χρηστός» ποὺ σημαίνει, καλός, ἤπιος, μαλακός, καλοκάγαθος, ἐνεργητικὰ εὐεργετικὸς παρὰ τὴν ἀχαριστία ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκδηλώνεται, ταιριάζει ἀπόλυτα στὸν Γέροντα Γαβριήλ. Αὐτὸς κατὰ μίμηση τοῦ εὔσπλαγχνου Χριστοῦ μας ἦταν διαρκῶς «χρηστός καὶ ἐπιεικής» (Ψαλμ. ΠΕ´ [85], 5) πρὸς ὅλους. Ὁ Κύριός μας κατὰ τὸν ὑμνωδὸ τοῦ ἕκτου ἀναβαθμοῦ: «Ἁγίῳ Πνεύματι, θεολογοῦντες φῶμεν· Σὺ εἶ Θεός, ζωή, ἔρως, φῶς, νοῦς, Σὺ χρηστότης, Σὺ βασιλεύεις εἰς τοὺς αἰῶνας», ἀναφέρεται ὅτι εἶναι ἡ ζωή μας, ἡ ἀγάπη μας, τὸ φῶς μας, ὁ νοῦς ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ νὰ σκεπτόμαστε σωστά. Εἶναι ἡ ἁγιότητα καὶ Αὐτὸς ποὺ βασιλεύει στοὺς αἰῶνες.
.           Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὡς πνευματικὸς ἀνθρώπων ποὺ ζοῦσαν μέσα στὸν κόσμο τῶν ἠδονῶν καὶ τῶν παθῶν ἐπιθυμοῦσε τὰ πνευματικά του παιδιὰ νὰ κόψουν τοὺς δεσμοὺς τῆς ἁμαρτίας ποὺ τοὺς κρατοῦσαν καθηλωμένους μακριὰ ἀπὸ τὴ θεϊκὴ εὐσπλαχνία. Καὶ προέβαλλε τὸν ἑαυτό του παράδειγμα μὲ τὴ χρηστότητα τῶν τρόπων ποὺ τὸν χαρακτήριζαν, μὲ τὴν εὐεργετικὴ διάθεση καὶ φιλανθρωπία του πρὸς τοὺς συνανθρώπους του, μὲ τὴν διαρκῆ ἐργασία τοῦ ἀγαθοῦ, μὲ τὴν ἁπλόχερη ἀγάπη του, ποὺ ἔδειχνε ὅτι μέσα του καρποφοροῦσε πλούσια τὸ Πανάγιο Πνεῦμα.

.           Ἀγαθωσύνη. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας εἶχε πεῖ πῶς «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. ιβ´ 33), ὥστε ὁ πνευματικὰ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος, ὅπως ἦταν ὁ Γέροντας Γαβριὴλ, νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τοὺς ὁποίους εἶναι στολισμένος.
.           Ἡ ἀγαθωσύνη τοῦ Θεοῦ, ὡς βασικὴ διάσταση τῆς ἀγάπης Του, ἡ πραγματική Του φροντίδα γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀγαπᾶ, φαίνεται μὲ διάφορους τρόπους σὲ ὅλη τὴ δημιουργία, ἀγγίζοντας πολὺ περισσότερο ἐμᾶς, ποὺ πλασθήκαμε κατ᾽ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του. Ἡ ἀγαθωσύνη τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ, τοῦ «ἀγαθοῦ ἰσραηλίτου» τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ «δόλος οὐκ ἔστι» (Ἰωαν. α´ 47) στὸ στόμα του ἦταν χαρακτηριστική. Ξεχώριζε ὄχι μόνο μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τῶν «ὁμοιοπαθῶν ἡμῖν» (Ἰακ. ε´ 17), ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν Ἱερέων τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου.
.           Ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τῶν πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα, τὴ σταυρικὴ θυσία καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας μας τὴν Πεντηκοστὴ μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, ἡ ἀγαθωσύνη Του εἶναι ἀδιαλείπτως παροῦσα στὴ ζωή μας λυτρωτικὰ καὶ ἐπεκτείνεται ἀδιακρίτως σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ Ἐκεῖνος «ἀνατέλλει τὸν ἥλιον Αὐτοῦ ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε´45). Καὶ ἡ ἀγαθωσύνη τοῦ Γέροντος, ποὺ ἀναλωνόταν στὶς πνευματικὲς καὶ ὄχι μόνον ἀνάγκες τῶν κατὰ πνεῦμα παιδιῶν του δὲν εἶχε ὅρια, οὔτε διακρίσεις. Μάλιστα στὰ ἀνυπάκοα παιδιά του ἔδειχνε περισσότερο τὴν ἀγαθωσύνη του, στὴν προσπάθειά του νὰ τὰ φέρει σὲ ἐπίγνωση, μετάνοια καὶ σωτηρία.

.           Πίστη. Ὁ ἕβδομος καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὸν Παῦλο καὶ παράλληλα ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες θεολογικὲς ἀρετὲς εἶναι ἡ πίστη.
.           Πίστη εἶναι ἡ ἔμφυτη θρησκευτικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ συναίσθηση τῆς ἀδυναμίας του καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ συνεχῆ προστασία ἀπὸ τὸν Παντοδύναμο Θεό. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, στὴν πρὸς Ἑβραίους Έπιστολή του: « Ἔστι δε πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. ια´ 1). Δηλαδή, ἡ πίστη εἶναι ἡ πεποίθηση ποὺ ἔχουμε, ὅτι ὑπάρχουν ὅσα ἐλπίζουμε στὴ μέλλουσα ζωὴ καὶ ἡ ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ἀληθινὰ πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν συλλαμβάνουν οἱ αἰσθήσεις μας.
.           Ὁ ἄνθρωπος ἐλάχιστα μπορεῖ νὰ γνωρίζει ἀπὸ τὴν πρόοδο καὶ τὴν ἐξέλλιξη τῆς ἀτομικῆς ἐπιστήμης καὶ τεχνολογίας. Ἔτσι ἡ πίστη γίνεται ἀναγκαία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως ἡ ἀναπνοή. Θεωρεῖται ἡ ἕκτη του αἴσθηση, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ συλλάβει ἔννοιες, οἱ ὁποῖες δὲν ὑπακούουν στὴ λογικὴ καὶ γιὰ νὰ γνωρίσει τὶς ὑπερφυσικὲς ἀλήθειες. Ἀκόμη καὶ στὴ φυσικὴ ἐπιστήμη, στὰ μαθηματικὰ καὶ στὴ χημεία πρέπει νὰ ὑπάρχει πίστη, γιατὶ αὐτὲς οἱ ἐπιστῆμες βασίζονται σὲ ἀρχὲς καὶ ἀξιώματα, τὰ ὁποῖα ἀποδεχόμαστε ἀναπόδεικτα.
.           Ἡ πίστη, ἔλεγε ὁ Γέροντας, εἶναι ἡ βάση στὴν ὁποία στηρίζονται ὅλες οἱ χριστιανικὲς ἀρετές. Χωρὶς αὐτὴ ἡ πνευματική μας ζωή παραμένει μετέωρη. Εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μας στὸ Θεό, στὴν πρόνοιά Του, στὴν προστασία Του, στὴ διαρκῆ βοήθειά Του. Καὶ δὲν τὰ ἔλεγε μόνο μὲ τὸ στόμα. Τὰ βίωνε, γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ὅλη του τὴν ζωή μᾶς παρότρυνε νὰ φωνάζουμε: «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Ἡ πίστη μας εἶναι ἡ γέφυρα ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τὸν Κύριο καὶ μᾶς ὁδηγεῖ πρὸς τὴν ἀγάπη Του. Δημιουργεῖ τὴν ἀνάγκη τῆς διαρκοῦς ἐπικοινωνίας μαζί Του μέσῳ τῆς προσευχῆς καὶ τῆς σύμφωνης μὲ τὸ θέλημα Του ζωῆς μας. Γι’ αὐτὸ ἡ πίστη δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἀρετή. Εἶναι τὸ ἡλεκτροφόρο καλώδιο ποὺ συνδέει τὸν πίνακα τῶν ἀρετῶν μὲ τὴν πηγὴ τοῦ ἡλεκτρισμοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας.

.           Πραότητα. Χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Γέροντος Γαβριήλ, καθὼς καὶ κάθε πνευματοφόρου ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι ἡ πραότης. Ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντος ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀρετὴ μᾶς ἀπεικόνιζε τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας ποὺ μᾶς εἶπε: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ (Ματθ. ια´ 29). Γι’ αὐτὸν ἰσχύει καὶ ὁ μακαρισμὸς τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν» (Ματθ ε´ 5). Θυμὸς καὶ ἐριστικότητα γιὰ τὸν Γέροντα ἦταν ξένα πράγματα. Δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὸν χαρακτήρα του. Εἶχε τὸ χάρισμα τῆς πραότητας. Ἦταν εἰρηνικός, ἥσυχος, ἐπιεικής, ἀκόμη καὶ ἂν τὸν ἀδικοῦσαν καὶ τὸν περιφρονοῦσαν. Σὲ τέτοιες στιγμὲς ἀπαντοῦσε στὶς προκλήσεις τῶν ἄλλων μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀταραξία. Εἴτε ἀπαντοῦσε μὲ τὴ σιωπή του, εἴτε μὲ λόγους καταπραϋντικούς, χωρὶς νὰ ρίχνει λάδι στὴ φωτιά ποὺ οἱ ἄλλοι ἄναβαν.
.           Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι ἡ ὀργὴ καὶ ἡ ἀγανάκτηση προέρχονται τόσο ἀπὸ ἐγωϊστικὸ καὶ ὑπερήφανο καὶ ἀτομιστικὸ φρόνημα, ὅσο καὶ ἀπὸ ἠθικὴ ἀδιαφορία καὶ ἔλλειψη ἐπαρκοῦς συναισθήσεως τῆς ἁμαρτωλότητός μας. Ἀφοῦ ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ «πραότης» καὶ ὁ Χριστός μας εἶναι πρᾶος καὶ ταπεινός, ἡ μίμησή Του μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀδελφοσύνη, μᾶς κόβει τὸ θυμό, μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ κάνει νὰ φρίττουν οἱ δαίμονες.

.           Ἐγκράτεια. Ἐγκράτεια σημαίνει νὰ μποροῦμε νὰ ἐλέγχουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας, νὰ μὴν μᾶς κυριεύουν τὰ πάθη, ὅπως εἶναι ἡ σαρκολατρεία, ἡ φιλαργυρία, ἡ ζήλεια, ὁ θυμός, ἡ λαιμαργία καὶ πολλὰ ἄλλα.
.           Ὁ ἀνώνυμος σχολιαστὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος διακρίνει τὴν ἐγκράτεια σὲ αἰσθητὴ καὶ σὲ νοητή. Αἰσθητὴ ἐγκράτεια εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ὅλες τὶς ἀθέμιτες πράξεις ποὺ ἐνεργοῦμε μέσῳ τῆς σάρκας. Καὶ νοητὴ ἐγκράτεια εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ νοῦ ἀπὸ τὴ φιληδονία ποὺ προκαλοῦν οἱ ἐμπαθεῖς λογισμοί.
.           Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ἦταν ἐγκρατὴς σὲ ὅλα. Ὄχι μόνο στὶς τροφές, στὴν αἰχμαλωσία τοῦ χρήματος, στὶς ἐμπαθεῖς ἐπιθυμίες, στὴ διαχείρηση τοῦ χρόνου του. Μὲ τὴν ἐγκράτειά του ὁ Γέροντας ἀπαλλασσόταν ἀπὸ ἀκαθάρτους λογισμούς, οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν τὸν πλησίαζαν γιατὶ ὁ Γέροντας ἦταν ἐντελῶς καθαρὸς καὶ γι’ αὐτὸν ἴσχυε τὸ ἀποστολικὸ: «τὰ πάντα καθαρὰ τοῖς καθαροῖς» (Τῖτ. α´ 15). Αὐτὴ τὴν ἐγκράτεια δίδασκε καὶ σὲ ὅλους ποὺ τὸν πλησιάζαμε ὄχι μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ τὸ βίωμά του, λέγοντας ὅτι ἄλλος δρόμος ἐκτὸς τῆς ἐγκρατείας δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ ὁδηγεῖ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
.           Οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ καλλιεργήθηκαν ὅλοι μαζὶ ἀπὸ τὸν Γέροντα Γαβριὴλ γλύκαναν τὴ ζωή του, ἀλλὰ καὶ τὴ δική μας, τὸν ἔδειξαν μέτοχο τοῦ ἀκτίστου φωτὸς καὶ πνευματικὸ πατέρα φιλόστοργο καὶ γλυκύτατο. Ἀπὸ τὰ οὐράνια σκηνώματα, ὅπου σὰν πολύκαρπο δένδρο μεταφυτεύθηκε, ἂς εὔχεται καὶ γιὰ τὴ δική μας πλούσια καρποφορία τῶν ἀρετῶν, τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, , , , ,

Σχολιάστε

ΔΙΑΦΟΡΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 04.08.13)

Κυριακή ϛ´ Ματθαίου

4 Αὐγούστου 2013 

«Ἔχοντες χαρίσματα κατά τήν χάριν τήν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα»

.             Στή σημερινή περικοπή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κάνει λόγο γιά τά διάφορα χαρίσματα πού δίνει τό Ἅγιο Πνεῦμα στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί γιά τό χρέος πού ἔχει ὁ κάθε χριστιανός νά χρησιμοποιεῖ τό χάρισμά του γιά τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καί τήν οἰκοδομή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτός ἄλλωστε εἶναι ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο δίνονται τά χαρίσματα ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Στή συνέχεια ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά χαρίσματα αὐτά.
.             Γράφει ὁ Ἀπόστολος: «Αὐτός πού ἔχει τό χάρισμα τῆς ἐλεημοσύνης, νά μοιράζει δηλαδή ἀπό τά ἀγαθά του στούς φτωχούς, ἄς προσέχει, ὥστε νά ἀσκῆ τή φιλανθρωπία μέ ἀφέλεια, χωρίς ἐπίδειξι ἤ ἄλλα ἐγωιστικά ἐλατήρια».
.             Ἡ προτροπή αὐτή τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ὑπόδειξι τοῦ Κυρίου: «Προσέχετε νά μήν κάνετε τήν ἐλεημοσύνη μπροστά στούς ἀνθρώπους γιά νά σᾶς δοῦν καί νά σᾶς θαυμάσουν» (Ματθ. ϛ´1 – 4). Σύμφωνα μέ τίς ἁγιογραφικές αὐτές συστάσεις, μποροῦμε νά ποῦμε, ὅτι ὑπάρχουν δύο εἰδῶν ἐλεημοσύνες: ἡ κοσμική καί ἡ χριστιανική. Ἡ πρώτη εἶναι μιά κοσμική συνήθεια καί γίνεται γιά ἰδιοτελεῖς σκοπούς, «πρός τό θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις». Δέν πρόκειται ἑπομένως γιά ἀρετή, ἀλλά γιά ματαιοδοξία. Ἡ δεύτερη, ἡ χριστιανική ἐλεημοσύνη, εἶναι χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀσκεῖται μέ ἁπλότητα καί διάκριση γιά τήν πραγματική ὠφέλεια καί ἐκείνου πού ἔχει ἀνάγκη καί τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου γενικώτερα.
.             Πολλές φορές, ἐκεῖνοι πού ἐλεοῦν δέν τό κάνουν μέ τήν καρδιά τους, μέ τή θέλησί τους. Δίνουν ἐλεημοσύνη εἴτε γιατί ἀναγκάζονται ἀπό ἄλλους εἴτε γιά λόγους κοινωνικοῦ γοήτρου ἤ ὑποχρεώσεως. Γι’αὐτό καί δίνουν «μέ σφιγμένα δόντια»! Μέ κρύα καρδιά!
.             Ὁ Ἀπόστολος ὑπογραμμίζει καί κάτι ἀκόμη πολύ σημαντικό: «Ἐκεῖνος πού κάνει ἐλεημοσύνη, ἄς ἐλεῆ μέ εὐχάριστη διάθεσι καί χαρούμενο πρόσωπο»! Γιά τίς κοινωνικές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων μεγάλη σημασία ἔχουν οἱ τρόποι καλῆς συμπεριφορᾶς. Ὑπάρχουν ὅμως καί ἐδῶ δύο εἰδῶν εὐγένειες: Ἡ κοσμική καί ἡ χριστιανική.
.             Ἡ κοσμική εὐγένεια εἶναι, τίς περισσότερες φορές, προσποιητή, ἐπιφανειακή, ὑποκριτική. Δείχνει κανείς «καλούς τρόπους», γιατί αὐτό ἐπιβάλλει τό κοινωνικό πρωτόκολλο. Γι’ αὐτό καί περιορίζεται σέ μιά εὐγένεια τῶν «ὡραίων λόγων», τῶν «κομψῶν κινήσεων», τῶν «ἐπιδεικτικῶν ἐκδουλεύσεων».  Ἡ εὐγένεια αὐτή, πολλές φορές, δέν ἔχει καμμιά σχέσι μέ τά πραγματικά αἰσθήματα, μέ τίς ἀληθινές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, μέ τήν πραγματικότητα. Εἶναι συνήθως ὑποκριτική καί ψεύτικη. Κάτω ἀπό τά χαμόγελα, τίς ὑποκλίσεις, τά χειροφιλήματα κρύβονται συνήθως ἔχθρες, μίση, ἀντιπάθειες καί ζηλοτυπίες.
.             Ὑπάρχει ὅμως καί ἡ χριστιανική εὐγένεια, γιά τήν ὁποία γράφει στή συνέχεια ὁ Ἀπόστολος: «Νά μή περιμένετε νά σᾶς δείξει πρῶτα ὁ ἄλλος τό σεβασμό καί τήν τιμή, ἀλλά νά τόν προλαμβάνετε σ’αὐτό. Νά δείχνετε δηλαδή σεῖς πρῶτα τήν τιμή καί τό σεβασμό στόν ἄλλο». Ἡ χριστιανική εὐγένεια εἶναι καρπός τῆς ἀγάπης. Ὁ χριστιανός δίνει τά πρωτεῖα τῆς τιμῆς στόν ἄλλον, γιατί ἔμαθε ν’ἀγαπάει τόν ἄλλον, γιατί πιστεύει, ὅτι  ὁ ἄλλος εἶναι «εἰκόνα τοῦ Θεοῦ», ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χριστιανική εὐγένεια εἶναι πηγαία, αὐθόρμητη, εἰλικρινής. Πηγάζει ἀπό μιά καρδιά πού ἀγαπάει καί ἐκφράζεται μέ ἁπλότητα καί εἰλικρίνεια.
.             Τόσο ἡ χριστιανική ἐλεημοσύνη ὅσο καί ἡ χριστιανική εὐγένεια εἶναι κοινωνικές ἀρετές. Συμβάλλουν στή δημιουργία μιᾶς καλύτερης κοινωνικῆς ζωῆς. Μέ ἄλλα λόγια ὁ χριστιανικός τρόπος ζωῆς ὠφελεῖ τούς ἀνθρώπους ὄχι μόνο πνευματικά, ἀλλά καί κοινωνικά. Τούς βοηθεῖ νά ζοῦν μιά ἀνώτερη καί καλύτερη κοινωνική ζωή, τήν ἀληθινή κοινωνικότητα σάν συνέπεια μιᾶς γνήσιας χριστιανικῆς ζωῆς. ΑΜΗΝ!

ΠΗΓΗ: imchiou.gr

Σχολιάστε

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ (Ἀποστολ. ἀνάγν. τῶν Ἁγ. Ἀναργύρων, Κυρ. 01.07.12)

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ
«Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα»
(Α´ Κορ. ιβ´ 27- ιγ´ 8) 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2047, 15.06.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Στὸ σηµερινὸ Ἀποστολικὸ ἀναγνωσµα, τὸ ὁποῖο ἀναγινώσκεται πρὸς τιµὴν τῶν ἑορταζοµένων ἁγίων Ἀναργύρων, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει λόγο γιὰ τὰ χαρίσµατα τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Προτρέπει ὅµως νὰ ἐπιδιώκουµε τὰ ἀνώτερα ἀπὸ αὐτά: «Ζηλοῦτε τὰ χαρίσµατα τὰ κρείττονα», γράφει.
.         Εἶναι λοιπὸν εὐκαιρία σήµερα, µὲ ἀφορµὴ τὴν ἑορτὴ τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ θαυµατουργῶν Ἀναργύρων Κοσµᾶ καὶ Δαµιανοῦ, νὰ δοῦµε τὴν ζωὴ αὐτῶν τῶν δύο Ἁγίων καὶ πῶς καλλιέργησαν τὰ ἀνώτερα χαρίσµατα στὴν ζωή τους.

 1. Ἰατροὶ θαυματουργοὶ

.          Οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσµᾶς καὶ Δαµιανὸς ἦταν ἀδέλφια καὶ ἔζησαν στὴν Ρώµη γύρω στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰώνα µ.Χ. Πιστοὶ χριστιανοὶ καὶ οἱ δύο, σπούδασαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήµη µἐ σκοπὸ νὰ ἀφιερώσουν τὴν ζωή τους στὴν διακονία τῶν συνανθρώπων τους. Καὶ πράγµατι ἔγιναν λαµπροὶ ἐπιστήµονες καὶ καταξιωµένοι γιατροί. Ὡστόσο τὸ µυστικὸ τῆς ἐπιτυχίας τους δὲν ἦταν οἱ -γιὰ τὰ δεδοµένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς- ἄριστες γνώσεις τῆς ἰατρικῆς ποὺ ἀπέκτησαν, ἀλλὰ ἡ θερµὴ πίστη τους στὸν Θεό.
.          Σὲ κάθε περίπτωση ἀρρώστου ποὺ κατέφευγε σ᾽ αὐτούς, δὲν παρέλειπαν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνοµα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοῦ Ἰατροῦ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωµάτων, κι ἔτσι θεράπευαν κάθε εἴδους ἀσθένεια.
.          Ἐκτὸς ὄµως ἀπὸ τὴν σωµατικὴ φρόντιζαν καὶ γιὰ τὴν πνευµατικὴ ὑγεία τῶν ἀνθρώπων ποὺ τοὺς πλησίαζαν. Δὲν ἔχαναν εὐκαιρία νὰ µιλοῦν στοὺς ἀσθενεῖς τους γιὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν µετάνοια καὶ τὴν σωτηρία. Δικαίως λοιπὸν ψάλλει ἡ ἁγία µας Ἐκκλησία: «Πηγὴν ἰαµάτων ἔχοντες, Ἅγιοι Ἀνάργυροι, τὰς ἰάσεις παρέχετε πᾶσι τοῖς δεοµένοις … ἰατρεύοντες τὰ πάθη τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωµάτων ἡµῶν», ποὺ σηµαίνει ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἔλαβαν εἰδικὴ χάρη ἀπὸ τὸν Θεό, ὥστε νὰ καταστοῦν «πηγὴ ἰαµάτων» καὶ νὰ προσφέρουν σὲ ὅσους τοὺς παρακαλοῦσαν τὴν «ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώµατος».
.          Ἦταν λοιπὸν ἡ θερµὴ πίστη τους στὸν Θεὸ καὶ ἡ βαθιὰ ταπείνωσή τους οἱ ἀρετὲς ἐκεῖνες, ποὺ τοὺς κατέστησαν ἀξίους γιὰ νὰ λάβουν τὸ χάρισµα τῶν ἰάσεων καὶ µἐ αὐτὸ νὰ βοηθοῦν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ναί! Ἔκαναν θαύµατα! Ὡστόσο, ὅσο κι ἂν ἀκούγεται µεγάλο κι ἐντυπωσιακὸ αὐτό, διέθεταν καὶ κάποιο ἄλλο χάρισµα ἀκόµη ἀνώτερο, τὸ ὁποῖο θὰ δοῦµε ἐν συνεχείᾳ.

 2. Καὶ ἀνάργυρoι

.          Ἡ φήµη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων σύντοµα ἐξαπλώθηκε στὰ πέρατα τῆς οἰκουµένης καὶ ἄνθρωποι ἀπ᾽ ὅλο τὸν κόσµο ἔρχονταν νὰ τοὺς συναντήσουν στὸν τόπο ὅπου διέµεναν κοντὰ στὴν Ρώµη, γιὰ νὰ ζητήσουν τὶς προσευχές τους ἀλλὰ καὶ τὴν θεραπεία διαφόρων νοσηµάτων. Ἦταν κάτι τὸ ἐκπληκτικό! Μέρα νύχτα οἱ δύο ἀδελφοὶ γιατροὶ δὲν ἔπαυαν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους σὲ καθέναν ποὺ τοὺς ζητοῦσε βοήθεια. Τὸ πιὸ ἐκπληκτικὸ ὅµως δὲν εἶναι τὰ ἀναρίθµητα θαύµατα ποὺ ἔκαναν ἀλλὰ ἡ ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη τους. Διότι παρεῖχαν τὴν θεραπεία σὲ ὅλους δωρεάν! Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε τοὺς ἐδόθη καὶ ἡ ἐπωνυµία «Ἀνάργυροι», ποὺ τοὺς συνοδεύει ἀπὸ τότε ὡς τιµητικὸς τίτλος, ἐπειδὴ δὲν δέχονταν χρήµατα γιὰ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφεραν. Τί θαυµαστό! ἐπιστήµονες αὐτοί, καὶ ὅµως ἔθεσαν ὅλα τὰ χαρίσµατα καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους στὴν διακονία τῆς ἀγάπης!
.          Τελικὰ αὐτὸ ἦταν τὸ ἀνώτερο χάρισµα ποὺ ἀπέκτησαν: ἡ ἀγάπη. Ἀγάπη πρὸς ὅλους, χωρὶς διακρίσεις. Ἀγάπη γνήσια καὶ θυσιαστική. Ἀγάπη σὰν αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἀπόστολος Παῦλος πλέκει τὸ γνωστὸ ὑπέροχο ἐγκώµιο ποὺ βρίσκεται στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ καὶ ἀκούσαµε σήµερα. Ἐκεῖ, ἀνάµεσα στ᾽ ἄλλα, ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἀγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς», δηλαδὴ δὲν ἐπιδιώκει τὸ δικό της συµφέρον. Πράγµατι! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ δὲν ὑπολογίζει οὔτε κόπο, οὔτε ἔξοδα, οὔτε τὴν προσωπική του ἄνεση, ἀλλὰ προτιµᾶ νὰ θυσιάζεται γιὰ χάρη τῶν ἄλλων. Τέτοια θυσιαστικὴ ἀγάπη εἶχαν οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ πανάγαθος Θεὸς τοὺς χάρισε αἰώνια τιµὴ καὶ δόξα!
.          Πόσα ἔχει νὰ µᾶς διδάξει αὐτὴ ἡ ἀγάπη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων! Εἰδικὰ στὴν ἐποχή µας ἔχουµε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνθρώπους ἀγάπης καὶ θυσίας. Ὁ καθένας µας ἔχει χαρίσµατα ποὺ τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ἂς µὴν τὰ κρατᾶµε γιὰ τὸν ἑαυτό µας. Ἂς σκεφθοῦµε τρόπους γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήσουµε βοηθώντας τοὺς ἀνθρώπους γύρω µας ποὺ ἔχουν τόσο πολὺ ἀνάγκη!

* * *

.         «Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυµατουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡµῶν· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡµῖν», ψάλλουµε στὸ Ἀπολυτίκιό τους. Ἂς παρακαλοῦµε λοιπὸν τοὺς ἁγίους καὶ θαυµατουργοὺς Ἀναργύρους νὰ πρεσβεύουν στὸν Δωρεοδότη Κύριο, ὥστε κάθε χάρισµα ποὺ µᾶς ἔδωσε ἐκεῖνος νὰ τὸ καλλιεργοῦµε ταπεινά, µὲ τὴν συναίσθηση ὅτι τίποτε δὲν µποροῦµε νὰ κατορθώσουµε χωρὶς τὴν βοήθειά του, καὶ µὲ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γύρω µας, διότι δὲν ὑπάρχει καλύτερο πράγµα ἀπὸ τὸ νὰ µοιράζεται κανεὶς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ µὲ τοὺς ἀδελφούς του.

,

Σχολιάστε

ΕΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΠNEYMATOΣ;

Ἔχουν ὅλες οἱ θρησκεῖες χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ
βιβλίο τοῦ πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου:
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα
ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα», 

Ἀθήνα 2003
(σελ. 130 ἑπ.)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ.  ἐπίσης σχετ. μὲ τὸ χωρίο: «ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ»:
https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/04/28/τό-ἅγιο-πνεῦμα-δέν-ὁδηγεῖ-τούς-ἀνθρ/

καὶ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/04/ποῦ-δρᾶ-τὸ-ἅγιον-πνεῦμα/

.            Τό ἐρώτημα ἠχεῖ ἀνόητο καί ἡ ἀπάντηση κάθε χριστιανοῦ αὐτονόητη. Ἄς διαβάσουμε ὅμως τί λέγει σχετικά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας: «Τά κατ᾽ ἐξοχήν δομικά ὑλικά μιᾶς ἁρμονικῆς συμβιώσεως, ὅπως ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» εἶναι “καρποί” Του [ἐνν. τοῦ Ἁγίου Πνεύματος] (Γαλ. ε´ 22). Ἀπό τήν διαβεβαίωση αὐτή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δικαιούμεθα, νομίζω, νά συμπεράνουμε ὅτι, ὅπου ὑφίσταται ἡ παρουσία τῶν στοιχείων αὐτῶν — καί ἀναντιρρήτως διαπιστώνεται σέ οὐκ ὀλίγα “ἐξωχριστιανικά” περιβάλλοντα—  εἶναι δυνατόν νά διακρίνουμε ἴχνη τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (σ. 42).
.           Ἐδῶ λοιπόν οἱ καρποί τοῦ Πνεύματος ὑποβιβάζονται σέ «δομικά ὑλικά μιᾶς ἁρμονικῆς συμβιώσεως». Σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ βιβλίου διαβάζουμε: «ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος» δέν εἶναι κάποιες πτήσεις σέ ἐξωκόσμιους χώρους, ἀλλά “ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια” (Γαλ. ε´ 22), ὑπέρβαση δηλαδή τῆς ἀνθρώπινης ἐπιθετικότητος καί τῶν κοινωνικῶν συγκρούσεων, ἐναρμόνιση τῶν σχέσεων μετάξύ ἀνθρώπων καί λαῶν» (σ. 266). Ὑπάρχει μεγαλύτερος εὐτελισμός τῶν καρπῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Δέν εἶναι αὐτές οἱ ἀπόψεις ἐκφερόμενες «ἐν σοφίᾳ λόγου» σύμφωνα δηλ. μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου, σύμφωνα μέ ὅσα ἀρέσουν στόν κόσμο, «κένωσις τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ» (Α´ Κορ. α´ 17); Δέν εἶναι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Βέβαια αὐτές οἱ ἰδέες εἶναι φυσική συνέπεια τῆς… νέας θεολογίας τοῦ συγγραφέως, πού παρερμηνεύει τό χωρίο, «τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ». Πῶς ὅμως νά δεχθοῦμε ὡς ὀρθόδοξοι ὅτι ὁ πενιχρός μας ἀγῶνας γιά νά λάβουμε ἐνεργό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄνευ ἀντικειμένου, ἀφοῦ ἀκόμα καί ὁ Ἰνδουϊστής ἔχει ἀγάπη καί χαρά, πίστη καί ἀγαθωσύνη ὡς δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;
.           Θά ἐρωτήσει κάποιος: Μά κι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι δέν γνωρίζουν τήν ἀγάπη, τήν καλωσύνη, τή μακροθυμία κ.λπ.; Ἀπάντηση πολύ οὐσιαστική μᾶς δίνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Ἀγάπη τοίνυν καὶ χαρά, εἰρήνη τε καὶ μακροθυμία, καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια, πρόσεστι μὲν καὶ φυσικῶς, ταυτὸ δ᾽ εἰπεῖν κτιστῶς, ἅπασι τοῖς λογικοῖς, οἷον ἀπηχήματα τῶν ὄντως ὄντων· διὸ καὶ ἐπὶ κακῷ χρήσαιτ᾽ ἄν τις τούτοις, ἀθετεῖν τοὺς θείους νόμους προαιρούμενος. Ἔστι δὲ καὶ τὰ ὑπερφυᾶ καὶ μόνου τοῦ Πνεύματος, ἅπερ ἀϊδίως ἔχειν τὸ Πνεῦμα καὶ ὁ μέγας ἔφη Βασίλειος. Οἱ γοῦν εὐμοιρήσαντες τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, αὐτῶν τῶν καρπῶν ἀπολαύουσί τε καὶ μετέχουσι τοῦ Πνεύματος. Kαὶ γὰρ καὶ σοφία ἔνεστιν ἡμῖν ἐκ φύσεως μελέτῃ προαγομένη πρὸς ἐπίδοσιν, τοῖς δέ ἁγίοις κατὰ τὴν εὐαγγελικήν ἐπαγγελίαν ἡ σοφία δίδοται τοῦ δι᾽ αὐτῶν λαλοῦντος Πνεύματος, ἥτις κατὰ τὸ σολομώντειον ἔπος “οὐ κατοικήσει ἐν σώματι κατάχρεω ἁμαρτίαις”».

Ἀπόδοση στὰ Νέα ἑλληνικά: «Ἀγάπη λοιπόν καί χαρά, εἰρήνη καί μακροθυμία, καί ὅσα εἶναι παραπλήσια μέ τοῦτα, προσυπάρχουν καί φυσικῶς, δηλαδή κτιστῶς, σέ ὅλα τά λογικά (ὄντα), σάν ἀπηχήματα τῶν ὄντως ὄντων. Γι᾽ αὐτό θά μποροῦσε κανείς νά τά χρησιμοποιήσει καί γιά κακό, ὅταν ἐπιθυμεῖ νά ἀθετήσει τούς θείους νόμους. Ὑπάρχουν ὅμως καί τά ὑπερφυσικά, τά ὁποῖα εἶναι μόνο τοῦ Πνεύματος καί γιά τά ὁποῖα ὁ μέγας Βασίλειος εἶπε ὅτι τό Πνεῦμα τά ἔχει ἀϊδίως. Ὅσοι λοιπόν ἐπέτυχαν τή χάρη τοῦ Πνεύματος, ἀπολαύουν καί μετέχουν τῶν καρπῶν τούτων τοῦ Πνεύματος. Πράγματι ὑπάρχει μέσα μας καί σοφία ἀπό τή φύση πού ἀναπτύσσεται μέ τή μελέτη, στούς Ἁγίους ὅμως κατά τήν εὐαγγελική ἐπαγγελία δίδεται ἡ σοφία τοῦ Πνεύματος πού λαλεῖ διά μέσου αὐτῶν, ἡ ὁποία κατά τόν σολομώντειο λόγο “δέν θά κατοικήσει σέ σῶμα καταχρεωμένο ἀπό ἁμαρτίες”».

.          Nομίζουμε ὅτι ὁ φωστήρ τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ «κῆρυξ τῆς χάριτος» Γρηγόριος λύνει ὑπερεπαρκῶς κάθε σχετικό ἐρώτημα καί διαλύει κάθε σύγχυση σχετικά μέ τό τί εἶναι χάρισμα, καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τί δέν εἶναι. Ἡ θεολογία του ἀποστομώνει κάθε ἀθεολόγητη ταύτιση τῶν ἀκτίστων χαρισμάτων μέ τά κτιστά συναισθήματα πού ἐπιχειρεῖται σήμερα μέ τίς διαθρησκειακές συνευρέσεις πού γίνονται δῆθεν ἐν ὀνόματι τῆς εἰρήνης (ποιᾶς ἄραγε εἰρήνης;) τῆς ἀγάπης (ποιᾶς ἀγάπης;) καί τῆς ἀλήθειας (ποιᾶς ἀλήθειας;).
.          Στήν πραγματικότητα αὐτή ἡ ταύτιση γίνεται γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἡ κοινή συμπροσευχή, ἀφοῦ σύμφωνα μ᾽ αὐτήν σ᾽ ὅλους τούς πιστούς πάσης θρησκείας πνέει τό «πνεῦμα», ὅλοι ἔχουν καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Τό μεταπτωτικό σύνδρομο ἑνός διάχυτου συναισθηματισμοῦ» (π. Σαράντης Σαράντος) πού χαρακτηρίζει ὅλες αὐτές τίς διαθρησκειακές προσπάθειες, λειώνει στή συνείδηση τῶν συμμετεχόντων «ὀρθοδόξων» ὅλες τίς οὐσιώδεις διαφορές μεταξύ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπό τή μιά, καί τῶν αἱρέσεων καί θρησκειῶν ἀπό τήν ἄλλη. Συγχέονται τά ὅρια ἀληθείας καί ψεύδους, φωτός καί σκότους. Τό μαῦρο καί τό ἄσπρο γίνονται γκρί, μιά παραπλανητική καταχνιά πού εὐνοεῖ τήν εἴσοδο στίς ψυχές κάθε δαιμονικῆς ἀκαθαρσίας. 

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ [γ´]

«Ἡ ποιμαντικ προσέγγιση το συγχρόνου νθρώπου
π τ
ν Γέροντα Πορφύριο». [Γ´]

μιλία Ἀρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου
(21.01.2012)


Ἠχητικὸ Ἀρχεῖο: Ἱστοσελίδα Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀναργύρων Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἀπομαγνητοφωνημένο κείμενο: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/25/ἡ-ποιμαντικὴ-προσέγγιση-τοῦ-συγχρόν/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/25/ἡ-ποιμαντικὴ-προσέγγιση-τοῦ-συγχρό-2/

.       Ἀξιοποίηση λοιπὸν τοῦ χαρίσματος καὶ χρησιμοποίηση αὐτοῦ τοῦ χαρίσματος, τοῦ ἱερατικοῦ καὶ τοῦ διορατικοῦ, γιὰ νὰ προσφέρεται ἡ ἐν Χριστῷ ἱεραποστολικὴ ἐργασία. Αὐτὰ τὰ εἴπαμε ὡς προπαρασκευαστικὰ γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ π. Πορφυρίου καὶ θὰ ἐντοπίσουμε τὸν λόγο μας περισσότερο στὴν ποιμαντική του. Ἀπ’ ὅσα ὅμως εἴπαμε μέχρι στιγμῆς ἀπορέει ἡ ἐντύπωση ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα ἀπὸ τὴν ζωή μας, κανένας τομέας τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ποιμαντική. Ὁ Γέροντας εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ ὅλα τὰ θέματα κι ἐπειδὴ καταλάβαινε ὡς Ὀρθόδοξος ποὺ ἦταν καὶ μὴ μονοφυσίτης –ἦταν ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος ὁ Γέροντας– καταλάβαινε ὅτι τίποτα ἀπ’ ὅσα ὑπάρχουν στὴν ζωή μας δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ποιμαντική. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριός μας ἐξ ἄκρας συλλήψεως προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, πέρασε μέσα ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες διαδικασίες, τίποτα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα δὲν ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Κυρίου μας ἄρα καὶ ὁ Γέροντας καταλάβαινε καὶ ζοῦσε ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς θεανθρωπήσεως, τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐξ ὁλοκλήρου. Καὶ μάλιστα αὐτὴ τὴν ἀνθρώπινη φύση ὁ Κύριός μας δὲν τὴν ἄφησε οὔτε καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του –θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ἀφήσει, νὰ μᾶς τὴν κληροδοτήσει, νὰ μᾶς ἀφήσει τὰ ἅγια λείψανά του ἐδῶ, κάπως νὰ γίνει –  ἀλλὰ ὅμως ὁ Κύριος προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση  καὶ ἀνελθὼν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθήμενος ἐκ δεξιῶν του Πατρὸς ἔχει τὴν ἀνθρώπινη φύση δοξασμένη, τιμημένη αἰωνίως μαζί του. Καὶ μᾶς δίνει τὸ μήνυμα καὶ σ’ ἐμᾶς  ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ἀπέβαλε ποτὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, τὴν ἔχει καταξιωμένη καὶ θεανθρωποποιημένη μαζί Του, ἀχωρίστως μαζί Του, γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς ἔχουμε σὲ κάθε καμπὴ τῆς ἱστορίας, σὲ κάθε δοκιμασία, σὲ κάθε ταλανισμὸ ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἂν κι ἐμεῖς ἀποδεχθοῦμε τὴν ὅλη ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωὴ γιὰ νά ᾽μαστε σύννομοι, σύσσωμοι μέτοχοι μὲ τὴν δική του ζωή.
.          Ἔτσι λοπὸν ὁ Γέροντας καταλαβαίνει ὅτι θὰ πρέπει σὲ μερικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς, τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζε, δὲν ἔφτανε μόνο τὸ χάρισμα τὸ διορατικὸ ἀλλὰ εἶχε καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ –ὄχι μόνο τὴν καθαρὰ χαρισματική– ἀλλὰ ἤθελε καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀνθρωπίνης νὰ προσεγγίσει τὰ ἀνθρώπινα ἐπίπεδα. Ἔτσι λοιπὸν φοίτησε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα – ἀτύπως βέβαια – στὴν ἰατρικὴ σχολή, ἄκουγε μαθήματα ἀνατομίας καὶ ἄλλων εἰδικοτήτων, μέχρι ποὺ κάποιος ἐκ τῶν καθηγητῶν τῆς ἰατρικῆς ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τὴ παρουσία τοῦ Ἱερωμένου καὶ τὸν ἔδιωξε. Ὅταν κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ αὐτὸς ὁ καθηγητὴς τῆς ἰατρικῆς χρειάστηκε ἱερατικὴ συμβουλὴ – συμπαράσταση καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση, τότε κατάλαβε ὅτι ὁ Ἱερέας ποὺ εἶχε διώξει ἀπὸ τὰ μαθήματα ἦταν ὁ Πατὴρ Πορφύριος καὶ βέβαια ἀντιλήφθηκε τὸ σφάλμα του καὶ προσπάθησε νὰ τὸ ἀναπληρώσει ἀντλώντας ἀπὸ τὸν ταπεινὸ Ἅγιο Γέροντα τὴν πνευματική του σοφία.

.              Ἐπίσης ὁ Γέροντας παρακολούθησε μαθήματα μουσικῆς, γεωπονίας καὶ ἄλλα, ἀλλὰ τὸ πιὸ σημαντικὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι ὅταν ὁ Γέροντας πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος ἦταν χωρὶς ἐγκύκλιο παιδεία καὶ ὅταν ὁ Ἡγούμενος τὸν ἔβαλε νὰ διαβάσει τὸ Ψαλτήριο, ὁ Γέροντας δὲν ἤξερε νὰ διαβάσει. Δεκατεσσάρων χρονῶν παιδὶ συλλάβιζε. Ὅμως μέσα στὴν ὑπακοὴ ἄρχισε ἔντονες ἀσκήσεις μελέτης. Διάβαζε λοιπὸν τὶς δύο λέξεις καὶ ἀπὸ τὶς δύο μπόρεσε νὰ διαβάσει καλύτερα τὴν τρίτη, μὲ τὴν ἐμπειρία τῶν τριῶν λέξεων ἀκόμα καλύτερα τὴν τέταρτη λέξη κ.ο.κ. καὶ μαζ μ τ χάρισμα τς πακος κατάλαβε τι ρχίζει τ κείμενο ατ ν το ποκαλύπτεται κα ν ντιλαβάνεται χι μόνο τς λέξεις, χι μόνο τν τυμολογία τν λέξεων, λλ ν ξεπηδον μέσα π τ Ψαλτήρι, μέσα π τος ψαλμούς, ν ξεπηδον τ νοήματα κα σοφία, θεοπνευστία δηλαδ το κειμένου, πράγμα τὸ ὁποῖο χρησιμοποίησε στὴν περαιτέρω ποιμαντική του πορεία καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ χωρία τῶν ψαλμῶν, ποὺ χρησιμοποιοῦσε πρὸς πνευματικὴ παιδαγωγία, κυρίως γιὰ νὰ ἀποδεικνύει τὴν σχέση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴν Καινή, γιὰ νὰ δείχνει αὐτὴν τὴν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὰ πρότεινε στοὺς πιστοὺς ὡς κανόνες πνευματικοὺς ἢ παιδαγωγικούς, τὴν μελέτη τοῦ Ψαλτηρίου. Δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ τεραστίας μορφώσεως Μέγας Βασίλειος, ἐγνώριζε εἰς βάθος καὶ εἰς πλάτος τὸν πλοῦτο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὸ ἴδιο ἀπὸ ἄλλη ἀφετηρία κατάφερε καὶ ὁ Πατὴρ Πορφύριος, διότι ὁ νοῦς του – δεκατεσσάρων ἐτῶν – δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀκόμα μὲ τὴν κοσμικὴ γνώση καὶ μὲ τὴν κοσμικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἀνταρσία, δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα τὰ σχετικὰ αὐτῆς τῆς ἡλικίας καὶ γι’ αὐτὸ ὡς καθαρός, ὡς tabula rasa, ὡς ἄγραφη πλάκα, χι πλς κατέγραψε λλ περρόφησε τ θεανθρώπινα νοήματα το Ψαλτηρίου. Κα στ συνέχεια μποροσε χι μόνο ν ρμηνεύει ς γλωσσικ κείμενο λλ ν τ ρμηνεύει κα ς να κείμενο πο εναι προ-Χριστιανικ κα προπαρασκευαστικ ες Χριστόν. Σ πάρα πολλος ψαλμος Γέροντας ποδεικνύει τι εναι Χριστς κεκρυμμένος κα ποκαλύπτεται μέσα π φράσεις συγκεκριμένες τ πρόσωπο το Κυρίου μας ησο Χριστο.
.          Θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε χαρακτηριστικά, ἀπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, μαθητεύοντας μπροστὰ στὸ Γέροντα Πορφύριο, νὰ δοῦμε ἔτσι πῶς συγκεκριμένα ἐκφράζεται ὁ Γέροντας γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο βάθος εἶχε ἡ μελέτη τοῦ Γέροντος ἀλλὰ καὶ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀλληλοπεριχωρημένη χάρη τοῦ χαρίσματος. Λέει λοιπν Γέροντας τι δν πρεπε ν πάψουν ν μαθαίνουν στ παιδι τὴν παλι γλῶσσα, τ ρχαῖα λληνικά.

.            Εἶναι ψυχολογικοὶ οἱ λόγοι ποὺ δυσκολεύουν τὰ παιδιὰ στὴν μάθηση. Ὄχι πὼς εἶναι δύσκολο νὰ μάθουν τὰ ἀρχαῖα –καὶ ἦταν μία σπουδαία ἄσκηση αὐτὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μία ἐξάσκηση τοῦ νοῦ. Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι σπουδαῖο πράγμα. Ἔχουν πεῖ τόσο βαθιὰ πράγματα σ’ αὐτὴ τὴν γλῶσσα καὶ δὲν πρέπει ἐμεῖς νὰ τὴν ἀφήσουμε, γιατί θὰ φτωχύνουμε πολύ, θὰ καταργηθοῦν ὅλα, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ χρόνια οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀναζητήσουν πάλι τὴν παλιὰ γλῶσσα καὶ τὰ κείμενα ἐκεῖνα, γιατί θὰ κουραστοῦν, θὰ ἀδειάσουν. λέξη πο χρησιμοποιε παλις χει σημασία. φράση «μέσα στ Χριστ» διαφέρει π τὴν φράση «ν τ Χριστ» «ν Χριστ» κα ς φαίνεται τι εναι τ διο. Λοιπὸν ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν νὰ μαθαίνουν τὰ ἀρχαῖα τὰ παιδιὰ καὶ οἱ λογοτέχνες, οἱ ποιητὲς ἂς ἔγραφαν στὴ νέα ὅπως θέλουν καὶ ἂς τοὺς διαβάζουν τὰ παιδιὰ καὶ ὅλοι. Ἐκείνη τὴ γλώσσα ὅμως νὰ μὴν τὴν ἀφήναμε, δὲν ἔπρεπε, φτωχαίνουμε πολύ. Αὐτὰ δὲν τὰ λέει ἕνας φιλόσοφος, δὲν τὰ λέει ἕνας δάσκαλος, ἕνας τυπικὸς δάσκαλος, δὲν τὰ λέμε ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἀλλὰ τὰ λέει ὁ Γέροντας καὶ φαίνεται ὅτι αὐτὰ ἔχουν μία διαχρονικὴ σημασία καὶ τὰ λέει ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε οὔτε κἂν πτυχία ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ μελέτη ἀναπήδησε ἡ ἀξία καὶ αὐτῶν καθ’ ἑαυτῶν τῶν κειμένων ἀλλὰ καὶ ἡ ἐγκρυπτόμενη καὶ ἡ ἀποκαλυπτόμενη σὲ αὐτὸν καὶ δι’ αὐτοῦ στοὺς ἄλλους […]

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ [β´]

«Ἡ ποιμαντικ προσέγγιση το συγχρόνου νθρώπου
π τ
ν Γέροντα Πορφύριο». [Β´]

μιλία Ἀρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου
(21.01.2012)


Ἠχητικὸ Ἀρχεῖο: Ἱστοσελίδα Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀναργύρων Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἀπομαγνητοφωνημένο κείμενο: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/25/ἡ-ποιμαντικὴ-προσέγγιση-τοῦ-συγχρόν/

.             Ἀναφέρει ὁ Γέροντας κάποια περιστατικὰ ποὺ δείχνουν τὴν ἰδιαιτέρα καὶ λεπτοτέρα παιδαγωγικὴ ποὺ ἀσκοῦσαν πάνω του οἱ δύο γέροντες καὶ στοὺς ὁποίους, ὅπως εἴπαμε ἔκανε αὐτὴ τὴ διπλὴ ὑπακοὴ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν παιδαγωγία τους ζοῦσε ὁ γέροντας τὴν ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ ὑπακοὴ καὶ ζωή. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν βρέθηκε μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ ἔκτακτο γεγονός, αὐτὸ λειτούργησε ἐκκλησιολογικὰ –δηλαδὴ τὸ χάρισμα τοῦ Γέροντος δὲν εἶναι ἕνα χάρισμα ποὺ προέρχεται ἀπὸ μία ἀόριστη συγκυρία ἀλλὰ εἶναι χάρισμα ποὺ γίνεται ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, πλάϊ σὲ ἕναν ἐπίσης δοκιμασμένο ἄνθρωπο τῆς ὑπακοῆς, σὲ ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἑνωνόταν μυστικῶς διὰ τῆς εὐχῆς μὲ τὸν Κύριό μας. Εἶναι ἕνα χάρισμα ποὺ συντελεῖται ἁγιορειτικά, μέσα στὴν Ἁγιορείτικη πολιτεία, μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, θὰ λέγαμε ἕνα χάρισμα ποὺ ἀφετηρία ἔχει κομβοσκοινιακὴ ἐμπειρία, θεανθρωπολογική, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν ἐν μέσῳ τῶν δύο αὐτῶν ἀνδρῶν, τοῦ μεγάλου, τοῦ ὡρίμου, τοῦ ὡριμοτάτου, τῆς ὑπέργηρης ἡλικίας  ἀλλὰ καὶ τοῦ πατρὸς Πορφυρίου, ὁ ὁποῖος εἶναι νεαρὸς ἀλλὰ κατάμεστος ἀπὸ τὰ δῶρα τῆς ὑπακοῆς. Αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἐμπειρία του τὴν ἀποκαλύπτει κάποια στιγμή, δὲν τὴν κρύβει, τὴν κρύβει ὅσο φαίνεται ἡ Θεία χάρις τοῦ ζητάει νὰ εἶναι κεκρυμμένη, δὲν τὴν ἀφήνει ὅμως τέλος στὴν ἄγνοια καὶ στὸ σκοτάδι, δὲν εἶναι κρυψίνους, ἀλλὰ γίνεται πλέον γνωστὸ τὸ χάρισμα καὶ πλήρως ἀποκαλύπτεται, ὅταν κι ὁ ἴδιος ἔχει φτάσει στὰ μέτρα, στὰ πλήρως θεανθρώπινα, σ’ αὐτὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα διαρκῶς βοηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωή.
.            Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ὁ γέροντας ἀρχίζει μία ποιμαντικὴ ἐργασία, παράλληλα μὲ τὰ μοναχικά του καθήκοντα γίνεται καὶ ἡ πνευματικὴ ἐργασία, μέσα σὲ ἕνα θεραπευτήριο τὸν Ἅγιο Γεράσιμο, στὴν Πολυκλινικὴ κοντὰ στοὺς γιατροὺς καὶ στοὺς ἀρρώστους καὶ ὅλοι αὐτοὶ κατὰ τὸν Ἅγιο γέροντα εἶναι γνωστοὶ ἄρρωστοι, γι’ αὐτὸν εἶναι γνωστοὶ διότι ἡ διόραση ποὺ ἔχει ὁ γέροντας τὸν καθιστᾶ ἔμπειρο, γιὰ νὰ διαγιγνώσκει τὴν κατάσταση τῆς ἀσθενείας καὶ πέρα ἀπ’ αὐτὴν καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν νὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ τὰ αἴτια, τὶς ρίζες, τὶς ἀφορμὲς τῆς ἀσθένειας καὶ γράφει μέσα σ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο του ὅτι πηγή, ἀρχὴ καὶ αἰτία τῆς σωματικῆς ἀσθένειας εἶναι ἡ ψυχικὴ κατάσταση τοῦ ἀσθενοῦς.
.            Ἀπολογεῖται ὁ Ἅγιος Γέροντας γιὰ τὸ χάρισμα ποὺ ἔχει, ὅταν οἱ μὴ διακριτικοὶ ἄνθρωποι τὸν κατηγοροῦν ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ ἀλλὰ προέρχεται ἀλλαχόθεν. Πέντε ἡ ὥρα τὸ πρωί, μία φορά, μὲ παίρνει ὁ Γέροντας καὶ γνωρίζοντας ὅτι γνωρίζομαι ἐγὼ μ’ ἕναν ἐπώνυμο πνευματικό, μοῦ μιλάει ἀναλυτικὰ καὶ μὲ παρακινεῖ νὰ πείσω, νὰ πληροφορήσω κατ᾽ ἀρχὰς τὸν ἐπώνυμο αὐτὸν πνευματικό, ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμία σχέση ἀποκρυφισμοῦ μὲ τὸ χάρισμα τοῦ Γέροντος. «Ἐγώ, ὅ, τι κάνω καὶ ὅ, τι λέω εἶναι μόνο ἀπὸ τὸν Χριστό». Ἔχω τὴν ὑποψία – καὶ ὁ Γέροντας ἤξερε καλύτερα βέβαια – ὅτι ὁ Πνευματικὸς αὐτὸς εἶχε ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο – ὁ ὁποῖος ἀνῆκε ἔτσι πνευματικῶς – σὲ μία ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε ἄνωθεν τὸ χάρισμα αὐτό, διότι τὸν ἤθελαν καλουπωμένο, ὅπως ἦταν ἡ ὀργάνωση στὴν ὁποία ἀνῆκε καὶ ὁ Ἐπίσκοπος ἐκεῖνος. Ἑπομένως ἤθελε νὰ ξεκαθαρίσει καὶ στὴ σκέψη τοῦ Πνευματικοῦ ἀλλὰ καὶ γενικότερα καὶ σὲ ὅσους ταλαντεύονταν ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ ἦταν ἐκ Θεοῦ.
.          Ἐπίσης, σὲ κάποια φάση τῆς ζωῆς του χρειάστηκε νὰ δεχθεῖ μία ἐπέμβαση ὁ Γέροντας χειρουργικὴ –εἶχε ἕνα ἀπόστημα σὲ κάποιο μέρος τοῦ ἐγκεφάλου– καὶ ἔπρεπε αὐτὸ τὸ ἀπόστημα νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ συντομότερο. Ἦταν Παρασκευὴ μεσημέρι, ὁ ἰατρὸς ὁ ἀναισθησιολόγος εἶχε φύγει ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο, ὁ χειροῦργος καταλάβαινε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνει πολὺ σύντομα ἡ ἐπέμβαση καὶ ὁ Γέροντας τὸν ἐνθαρρύνει τὸν γιατρὸ νὰ κάνει τὴν ἐπέμβαση αὐτὴ χωρὶς ἀναισθητικό, χωρὶς ἀναισθησιολόγο, χωρὶς ἀναισθησία. Ὁ γιατρὸς βέβαια διστάζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει ὅτι μπορεῖ νὰ γίνει αὐτὴ ἡ ἐπέμβαση χωρὶς τὴν σχετικὴ ἀναισθησία. Ὁ Γέροντας τὸν ἐνθαρρύνει καὶ τελικὰ ὁ γιατρὸς ὑποκύπτει καὶ τελικὰ γίνεται ἡ ἐπέμβαση αὐτή. Ὁ χειροῦργος τὸν ρώτησε στὸ τέλος «μὰ τί εἶσαι ἐσύ», τοῦ λέει «εἶσαι γκουρού;», καὶ τότε ὁ Γέροντας ἀνέλαβε καὶ πάλι μὲ λόγια διακριτικὰ νὰ πείσει τὸν γιατρὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει σὲ ἕναν ἱερέα περίπτωση νὰ ἀσχολεῖται μὲ ἄλλες μεθόδους ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δοκιμασμένες χριστιανικὲς μεθόδους.

–Καὶ πῶς ἄντεξες, τοῦ λέει, μία τόσο ὀδυνηρὴ ἐγχείριση;
Καὶ εἶπε ὁ Γέροντας:
Νοερῶς ἀκούμπησα πάνω στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, αἰσθανόμουν ὅτι ὁ Κύριός μας ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου συγκεφαλαίωσε καὶ συγκέντρωσε ὅλη τὴ δυσκολία καὶ ὅλους τοὺς πόνους ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐγὼ ἔλεγα τὴν εὐχὴ καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴ «ὥσπερ ἄλλου πάσχοντος», ὅπως λέει καὶ ἡ “Παρακλητική”, κατάφερα νὰ βοηθήσω ἐσᾶς τὸν γιατρὸ σὲ αὐτὴ τὴν ἐπέμβαση  φυσικὰ  γιὰ τὸ δικό μου τὸ καλό, ἐφ᾽ ὅσον ἦταν ἀνάγκη νὰ γίνουν ἔτσι τὰ πράγματα.
.          Ὁ γιατρός, μετὰ ἀπὸ τὴν ἐξήγηση αὐτὴ καὶ ἀπὸ τὴν διακριτικὴ ἀνάλυση τοῦ Πατρὸς Πορφύριου κατάλαβε ὅτι εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὰ τὰ πράγματα σὲ ἕναν γκουροὺ ἀπὸ ὅ,τι σὲ ἕναν ἱερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει τέτοια πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἄρχισε καὶ ὁ γιατρὸς νὰ ἔχει μία ἄλλη ἐκτίμηση τῶν πραγμάτων, νὰ ἀντιλαμβάνεται, νὰ ὑποψιάζεται τί σημαίνει θαῦμα καὶ κυρίως τὸ θαῦμα ποὺ γίνεται μέσα στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων καὶ φυσικὰ στὴν καρτερία καὶ στὴν ὑπέρβαση τοῦ πόνου ποὺ ἐπέδειξε ὁ Ἅγιος Γέροντας.

ΣYNEXIZETAI

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ (Νὰ τί σημαίνει «νὰ βρίσκεται κανεὶς μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!») [Β´]

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ»
Β´
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,
«Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»
ἐκδ. «Τῆνος»

 Ἀθῆναι, σ. 188-199,  μτφρ . Π. Κ. Σκουτέρη

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/13/τὸ-πνεῦμα-τοῦ-θεοῦ-εἶναι-φῶς-α´/

.   «Πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος φανερώθηκε στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἤθελε νὰ φωτίση, μὲ τὴν θέα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ εἶναι φῶς. Θυμηθῆτε τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου πάνω στὸ Θαβώρ. «Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ προσεύχεσθαι αὐτὸν τὸ εἶδος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἕτερον καὶ ὁ ἱματισμὸς αὐτοῦ λευκὸς ἐξαστράπτων, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωυσῆς καὶ Ἠλίας » (Λουκ. θ´ 29–30) – λουσμένοι μὲ τὸ ἴδιο φῶς… Ἐπίσης ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐμφανίζεται σὰν ἕνα ἄρρητο φῶς σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ νὰ φανερωθῆ .
– Μὰ Μπάτουσκα, ἐπέμενε ὁ Μοτοβίλωφ, μὲ ποιό τρόπο μπορῶ νὰ ἀναγνωρίσω τὴν παρουσία τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μου;
– Εἶναι πολὺ ἁπλό, φίλε τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς λέγει: «Ὅλα εἶναι ἁπλὰ γι᾽ αὐτὸν ποὺ ἀποκτᾶ τὴν σοφία». Τ κακ μ μς εναι τι δν ναζητομε ατν τὴν θεϊκ Σοφία, ποία, πειδ δν εναι «κ το κόσμου», δν εναι κα λαζονική. Μιλώντας γι᾽ αὐτὴ τὴν Σοφία, ὁ Κύριος εἶπε: «Ὁ Θεὸς θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Καὶ μιλώντας πρὸς τοὺς Ἀποστόλους: «Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε;» (Μαρκ. ζ´18) . «Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς » (Ματθ. κα´ 42) . Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε ἐπ᾽ αὐτοὺς τὰ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Θεὸς διήνοιξε τὶς διάνοιές τους καὶ ἔτσι μποροῦσαν καὶ ἔγραφαν: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». . .
.     «Ὡστόσο», ξανάρχισε ὁ Μοτοβίλωφ, «συνεχίζω νὰ μὴ καταλαβαίνω πῶς μπορῶ νὰ εἶμαι σίγουρος ὅτι βρίσκομαι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα, νὰ ἀναγνωρίσω μέσα μου τὴν ἀληθινή του παρουσία».
– Σᾶς εἶπα ἤδη, φίλε τοῦ Θεοῦ, πὼς εἶναι πολὺ ἁπλό. Τί σᾶς χρειάζεται παραπάνω;
– Μοῦ χρειάζεται νὰ μπορέσω νὰ τὸ καταλάβω ἀκόμη καλλίτερα!
.         «Τότε», γράφει ὁ Μοτοβίλωφ, «ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ μὲ ἔπιασε ἀπὸ τοὺς ὤμους καὶ εἶπε»:
– Εἴμαστε καὶ οἱ δύο μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί δὲν μὲ κοιτάζεις;
– Δὲν μπορῶ, Μπάτουσκα, ξεπετάγονται κεραυνοὶ ἀπὸ τὰ μάτια σας. Τὸ πρόσωπό σας ἔγινε πιὸ φωτεινὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἥλιο…
– Μὴ φοβᾶστε. Γίνατε καὶ σεῖς τόσο φωτεινὸς ὅσο καὶ γώ. Καὶ σεῖς τώρα εἴσαστε μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλοιῶς δὲν θὰ μπορούσατε νὰ μὲ δῆτε.
.       Καὶ γέρνοντας τὸ κεφάλι του πρὸς τὸ μέρος μου, μοῦ εἶπε στ᾽ αὐτί:
– Εὐχαριστῆστε τὸν Κύριο, ποὺ σᾶς παραχώρησε αὐτὴ τὴν χάρη. Εδατε – οτε τ σημεο το σταυρο κανα. Μέσα στν καρδιά μου νοερ μόνο προσευχήθηκα. «Κύριε, ἀξίωσέ τον νὰ δῆ καθαρὰ μὲ τὰ σωματικὰ μάτια, τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως στοὺς ἐκλεκτούς σου δούλους, ὅταν εὐδόκησες νὰ τοὺς φανερωθῆς μέσα στὴν μεγαλοπρέπεια τῆς δόξης Σου!» Καὶ ἀμέσως, ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὴν ταπεινὴ προσευχὴ τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Πῶς νὰ μὴν τὸν εὐχαριστήσουμε γι᾽ αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸ δῶρο ποὺ χάρισε στοὺς δυό μας; Ἀκόμη καὶ στοὺς μεγάλους ἐρημίτες ὁ Θεὸς δὲν φανερώνει πάντα ἔτσι τὴν Χάρη του. . . Γιατί δὲν μὲ κοιτάζετε στὰ μάτια; Κοιτάχτε με χωρὶς φόβο. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας!
.       «Τὸν κοίταζα καὶ ἔνοιωσα νὰ μὲ συνεπαίρνη ἕνας ἀκόμη μεγαλύτερος φόβος. Φαντασθῆτε νὰ σᾶς μιλάη ἕνας ἄνθρωπος καὶ τὸ πρόσωπό του νὰ βρίσκεται σὰν στὸ κέντρο ἑνὸς μεσημεριάτικου ἥλιου. Βλέπετε τὶς κινήσεις τῶν χειλιῶν του, τὴν ἐναλλασσόμενη ἔκφραση τῶν ματιῶν του, ἀκοῦτε τὸν ἦχο τῆς φωνῆς του, νοιώθετε τὰ χέρια του νὰ σᾶς σφίγγουν τοὺς ὤμους, συγχρόνως ὅμως δὲν βλέπετε οὔτε τὰ χέρια του, οὔτε τὸ σῶμα του, οὔτε καὶ τὸ δικό σας, παρὰ μόνο ἕνα ἐκθαμβωτικὸ φῶς ποὺ ἁπλώνεται ὁλόγυρα σὲ ἀπόσταση πολλῶν μέτρων, φωτίζοντας τὸ χιόνι ποὺ καλύπτει τὸ λειβάδι καὶ ποὺ πέφτει ἁπαλὰ πάνω στὸ μεγάλο στάρετς καὶ σ᾽ ἐμένα. Πῶς νὰ περιγράψη κανεὶς αὐτὸ ποὺ δοκίμαζα τότε;»
– Τί αἰσθάνεσθε; ρώτησε ὁ στάρετς.
– Αἰσθάνομαι ἐξαιρετικὰ καλά.
– Πῶς «καλά»; τί θέλετε νὰ πῆτε μ᾽ αὐτὸ τὸ «καλά»;
–Ἡ ψυχή μου εἶναι γεμάτη μὲ μία ἀνέκφραστη σιγὴ καὶ εἰρήνη.
Ατ εναι ερήνη, γι τν ποία μιλοσε Κύριος, ὅταν ἔλεγε στοὺς μαθητᾶς του: « Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. ιδ´ 27). «Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ᾽ ἐγὼ ἐξελεξάμην ἡμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ἰω. ιε´ 19). Σ᾽ ατος τος νθρώπους πο διαλέχτηκαν π τν Θε κα μισήθηκαν π τν κόσμο, τος δίνει Θες τν ερήνη, τὴν ὁποία καὶ σεῖς τώρα αἰσθάνεσθε, αὐτὴν τὴν εἰρήνην, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος «τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν». Ὁ Σωτήρας μας τὴν ὀνομάζει δική Του εἰρήνη, καρπὸ τῆς δικῆς Του γενναιοδωρίας καὶ ὄχι τοῦ κόσμου τούτου, γιατί καμμιὰ ἐπίγεια εὐδαιμονία δὲν μπορεῖ νὰ τὴ δώση. Σταλμένη ἀπὸ ψηλά, ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό, ὀνομάζεται ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
–Πέρα ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν εἰρήνη, τί ἄλλο αἰσθάνεσθε ;
–Μία ἀσυνήθιστη γλυκύτητα.
Ατ εναι γλυκύτης, γι τν ποία μιλον ο Γραφές: «Μεθυσθήσονται ἀπὸ ποιότητος οἴκου σου καὶ τῶν χειμάρρων τῆς τρυφῆς σου ποτιεῖς αὐτούς» (Ψαλμ. ΛΕ´ 9). Αὐτὴ ἡ γλυκύτης ξεχειλίζει ἀπὸ τὶς καρδιές μας καὶ ξεχύνεται μέσα στὶς φλέβες μας, δίνοντάς μας μιὰν ἀνέκφραστη αἴσθηση ἀνέκφραστης ἀπολαύσεως. Τί ἄλλο αἰσθάνεσθε ;
– Μία ἀνείπωτη χαρά.
–Ὅταν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κατεβαίνη στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν πληρότητα τῶν δωρεῶν του, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει μὲ μία ἀπερίγραπτη χαρά, γιατί τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀναδημιουργεῖ μέσα στὴν χαρὰ κάθε τι ποὺ ἐγγίζει. Ατ εναι χαρ γι τν ποία μιλάει Κύριος στ Εαγγέλιο: «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτη, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς · ὅταν δὲ γέννηση τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾽ ὑμῶν » (Ἰω. ιϛ´ 21- 22). Ἡ χαρὰ ποὺ αἰσθάνεσθε αὐτὴ τὴν στιγμὴ στὴν ψυχή, ὅσο μεγάλη καὶ παρήγορη καὶ ἂν εἶναι, δὲν εἶναι τίποτε, ἂν συγκριθῆ μ᾽ αὐτὴν γιὰ τὴν ὁποία λέει ὁ Κύριος, διὰ τοῦ στόματος τοῦ ἀποστόλου: «Ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α´ Κορ. β´ 9). Αὐτὸ ποὺ μᾶς δίδεται τώρα δὲν εἶναι παρὰ μία προκαταβολὴ αὐτῆς τῆς ὑπέρτατης χαρᾶς. Καὶ ν π τώρα ασθανώμαστε γλυκύτητα, γαλλίαση κα εεξία, τί ν πομε γι κείνη τν λλη χαρ πο μς πιφυλάσσει στν ορανό, φο θρηνήσουμε πρτα δ κάτω στὴν γ;
– Τί ἄλλο αἰσθάνεστε, ὅμως, ἐκτὸς ἀπ᾽ αὐτό, φίλε του Θεοῦ;
–Μία ἐξαιρετικὴ θερμότητα.
– Θερμότητα. Πῶς γίνεται; Μήπως δὲν εἴμαστε χειμώνα καιρὸ μεσ᾽ στὸ δάσος; Τὸ χιόνι εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας καὶ συνεχίζει νὰ πέφτη. Γιὰ τί εἴδους θερμότητα πρόκειται;
– Εἶναι μία θερμότητα παρόμοια μ᾽ αὐτὴ ποὺ αἰσθάνεται κανεὶς σὲ ἀτμόλουτρο.
– Καὶ ἡ μυρωδιὰ μοιάζει μὲ τὴ μυρωδιὰ τοῦ λουτροῦ;
–Ὤ, ὄχι! τίποτα δὲν ὑπάρχει στὴν γῆ ποὺ νὰ μπορῆ νὰ συγκριθῆ μ᾽ αὐτὸ τὸ ἄρωμα. Παληά, ὅταν πήγαινα στὸν χορό, ἡ μητέρα μου, πρὶν ξεκινήσω, συχνὰ μὲ ράντιζε μὲ ἀρώματα ποὺ ἀγόραζε ἀπὸ τὰ καλλίτερα καταστήματα καὶ τὰ πλήρωνε πολὺ ἀκριβά. Ἡ μυρωδιὰ τους ὅμως δὲν συγκρινόταν μ᾽ αὐτὰ τὰ ἀρώματα.
.      Ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ χαμογέλασε.
–Τὸ ξέρω, εἶπε, καὶ ἐπίτηδες τὸ κάνω καὶ σᾶς ρωτάω. Ἔχετε δίκηο, φίλε τοῦ Θεοῦ. Μ τίποτε δν μπορε ν συγκριθ εωδία πο ασθανόμαστε τώρα – εωδία το γίου Πνεύματος.
.     «Εἴπατε λίγο πρὶν πὼς ἔκανε ζέστη, ὅπως μέσα στὸ λουτρό, καὶ ὅμως τὸ χιόνι ποὺ καλύπτει τὰ πάντα δὲν λυώνει· ρα ατ θερμότης δν βρίσκεται γύρω στν έρα, λλ μέσα σ μς τος διους. Παρακαλμε στν προσευχή μας ν μς θερμαίνη τ Πνεμα». Ατ δια ζέστη κανε τος ρημτες ν μν φοβονται τν χειμώνα, τυλιγμένοι καθς ταν, σν μέσα σ γούνινο παλτό, στὴν Χάρη το γίου Πνεύματος.
.    «Καὶ ἔτσι πρέπει νἆναι, γιατί ἡ θεϊκὴ χάρις κατοικεῖ μέσα στὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας, στὴν καρδιά μας. «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστι » (Λουκ. ιζ´ 21) εἶπε ὁ Κύριος. Μ τὴν φράση «βασιλεία το Θεο» ννοε τὴν Χάρη το γίου Πνεύματος. Ατ βασιλεία βρίσκεται τώρα μέσα μας, μς θερμαίνει, μς φωτίζει, εχαριστε τς ασθήσεις μας κα γεμίζει μ γαλλίαση τν καρδιά μας. Ἡ τωρινή μας κατάσταση μοιάζει μὲ αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «οὐκ ἔστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ » (Ρωμ. ιδ´ 17). Ἡ πίστη μας δὲν στηρίζεται πάνω σὲ λόγια ἀνθρώπινης σοφίας, « ἀλλ᾽ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμεως» (Α´ Κορ. β´ 4). Ἐσὺ καὶ ἐγὼ βρισκόμαστε τώρα σ᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὴν ὁποία ἐννοοῦσε ὁ Κύριος ὅταν ἔλεγε: « Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει» (Μάρκ. θ´ 1). Ὁρίστε λοιπόν, ποιὰ ἀσύγκριτη χαρὰ μᾶς παραχώρησε ὁ Κύριος. Ν τί σημαίνει «ν βρίσκεται κανες μέσα στν πληρότητα το γίου Πνεύματος!». Αὐτὸ ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Μακάριος της Αἰγύπτου, ὅταν γράφει: «Ὑπῆρξα κι ἐγὼ μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
.    «Ἔτσι ταπεινοὶ ποὺ εἴμαστε, ὁ Κύριας μᾶς γέμισε κι ἐμᾶς ἀπὸ τὴν πληρότητα τοῦ Πνεύματός Του τοῦ Ἁγίου. Μοῦ φαίνεται πὼς τώρα πιὰ δὲν θὰ μὲ ξαναρωτήσετε, φιλόθεε, γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐκδηλώνεται μέσα στὸν ἄνθρωπο ἡ Παρουσία τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θὰ θυμάστε ἄραγε πάντα αὐτὴ τὴν φανέρωση;»
– Δὲν ξέρω, Πάτερ μου, ἂν θὰ μὲ ἀξιώση ὁ Θεὸς νὰ κρατήσω γιὰ πάντα τὴν ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς Χάριτος μὲ τὴν ἴδια καθαρότητα καὶ ἐνέργεια ὅπως τώρα.
–Ἐγὼ ὅμως, ἀπάντησε ὁ στάρετς, πιστεύω ἀντίθετα πὼς ὁ Θεὸς θὰ σᾶς βοηθήση νὰ κρατήσετε ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ πάντα μέσα στὴν μνήμη σας. Διαφορετικὰ δὲν θὰ τὸν εἶχε ἀγγίξει τόσο σύντομα ἡ ταπεινὴ προσευχή μου καὶ δὲν θὰ εἶχε ἐκπληρώσει τόσο γρήγορα τὴν ἐπιθυμία τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Πολὺ περισσότερο, γιατί δν δόθηκε σ σς μόνο, τ ν δτε τν κδήλωση ατς τς χάριτος λλ δι μέσου σας στν κόσμο λόκληρο, στε δυναμωμένος σες διος, ν μπορέσετε ν φαντε χρήσιμος κα σ λλους.
.      «Ὅσο γιὰ τὴν διαφορετικὴ κατάστασή μας, γιὰ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐγὼ εἶμαι μοναχὸς καὶ ἐσεῖς λαϊκός, μὴ σᾶς ἀπασχολῆ διόλου. Πάνω π᾽ λα Θες ζητ μι καρδι γεμάτη πίστη κα γάπη – κε εναι θρόνος στν ποο ρέσκεται ν κάθεται κα που μφανίζεται μέσα στν πληρότητα τς δόξης του.
.   «Υἱέ, δός μοι σὴν καρδίαν» (Παροιμ. ΚΓ´ 26) καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ σοῦ τὰ δώσω ἐγὼ πολλαπλάσια. καρδι το νθρώπου μπορε ν χωρέση τὴν Βασιλεία τν Ορανν. «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ», λέγει ὁ Κύριος εἰς τοὺς μαθητάς του «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν » (Ματθ . ϛ´ 33). «Οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρήζετε τούτων ἁπάντων».
.     « Κύριος δν μς λέγχει γι τ τι πολαμβάνομε τ πίγεια γαθά, φο κα κκλησία εχεται ν μς δοθον. νέχεια, ο πόνοι κα ο δυστυχίες ποτελον λα μέρος τς πάρξεώς μας, δν πρέπει μως κα ν᾽ ποτελον λη μας τὴν ζωή. Γι᾽ αὐτό, μὲ τὸ στόμα τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Κύριος μᾶς συνιστᾶ νὰ «βαστάζωμεν ἀλλήλων τὰ βάρη». Ατς διος μς δίνει τν ντολ ν γαπμε νας τν λλον, στε νισχυμένοι π᾽ ατ τν γάπη «τεθλιμμένη» πορεία πρς τν οράνια πατρίδα ν μς φαίνεται πι εκολη. Ἄλλωστε γιὰ ποιο ἄλλο λόγο θὰ κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐρανό, παρὰ γιὰ νὰ πάρη ἐπάνω του ὅλη τὴν φτώχειά μας καὶ νὰ μᾶς ἐμπλουτίση μὲ τὸν θησαυρὸ τῆς Χάριτός Του;
.     «Ἐφ᾽ ὅσον Αὐτὸς «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν», κάνετε καὶ σεῖς τὸ ἴδιο, φίλε του Θεοῦ, καὶ ἐφ᾽ ὅσον γίνατε σκεῦος τῆς Χάριτος, μεταδῶστε την σὲ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ποθεῖ τὴν σωτηρία του.
.    «Ὁ θερισμὸς πολύς», λέγει ὁ Κύριος, «οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι » (Ματθ. θ´ 37). Ἀφοῦ μᾶς ἔδωσε τὰ δῶρα τῆς Χάριτός Του, ὁ Κύριος, μᾶς στέλνει νὰ θερίσουμε. Ἂς εἴμαστε προσεκτικοί, Μπάτουσκα, γιὰ νὰ μὴν κατακριθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν ὀκνηρὸ δοῦλο, ὁ ὁποῖος ἔθαψε τὸ τάλαντο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκαν, ἀλλὰ ἂς προσπαθήσουμε νὰ μιμηθοῦμε τοὺς πιστοὺς δούλους ποὺ ἔφεραν στὸν Κύριο ὁ μὲν ἕνας ἀντὶ γιὰ δύο τέσσερα τάλαντα καὶ ὁ ἄλλος ἀντὶ γιὰ πέντε δέκα τάλαντα. Ὅσο γιὰ τὴν θεϊκὴ εὐσπλαχνία δὲν πρέπει καθόλου νὰ ἀμφιβάλλουμε.
.     «Ἐγγὺς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν». «Οὐ γὰρ βλέπει εἰς πρόσωπον ἀνθρώπου». Ἀρκεῖ νὰ μποροῦμε νὰ τὸν ἀγαπᾶμε, τὸν Οὐράνιο Πατέρα μας, ἀληθινά, σὰν παιδιά του. Ὁ Κύριος ἀκούει ἐξ ἴσου τὸν μοναχὸ καὶ τὸν λαϊκὸ ἀρκεῖ καὶ οἱ δύο νὰ ἔχουν τὴν ὀρθόδοξο πίστη «ὡς κόκκον σινάπεως», ἱκανὴ «καὶ ὄρη μεθιστάνειν» καὶ νὰ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη…
.    «Πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι».
.    «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ», λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
.     «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ», λέει ὁ Κύριος, «τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κακεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει, ὅτι ἐγὼ πρὸς τὸν πατέρα μου πορεύομαι, καὶ ὅ,τι ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, τοῦτο ποιήσω, ἵνα δοξασθῇ ὁ πατὴρ ἐν τῷ υἱῶ. Ἐάν τι αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ποιήσω».
.     «Ἑπομένως, φιλόθεε, ὁ,τιδήποτε ζητήσετε ἀπὸ τὸν Κύριο, θὰ τὸ λάβετε, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ εἶναι πρὸς δόξαν Θεοῦ ἢ γιὰ τὸ καλὸ τοῦ πλησίον. Γιατί ὁ Θεὸς δὲν ξεχωρίζει τὸ καλὸ τοῦ πλησίον μας ἀπὸ τὴν Δόξα του. Ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε».
.    «Ὅσο γιὰ τὴν προσευχὴ ποὺ ἀφορᾶ σὲ προσωπικὰ ἀγαθά, προσέξτε νὰ μὴν παρακαλῆτε παρὰ γιὰ πράγματα ποὺ τὰ ἔχετε ἄμεση ἀνάγκη. Ἀλλοιῶς, μπορεῖ βέβαια νὰ εἰσακουσθῆτε καὶ νὰ σᾶς τὰ δώση, θ σς ζητηθ μως λόγος γι τ τι θελήσατε ν ποκτήσετε πράγματα, πο θ μπορούσατε εκολα ν κάνετε κα χωρς ατά.
.    «Ὁρίστε λοιπόν, σᾶς τὰ εἶπα τώρα πιὰ ὅλα. Σᾶς ἔδειξα μὲ κάθε ἀλήθεια ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος καὶ ἡ Παναγία Μητέρα του θέλησαν μὲ τὴν ταπεινή μου μεσολάβηση νὰ σᾶς ἀποκαλύψουν».
.     «Πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ». Ὁ Θεὸς νὰ εἶναι πάντα μαζί σας καὶ τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. «Ἀμήν. Πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ!».

, , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε