Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Φ. Ντοστογιέφσκυ

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-10 «Οἱ ἄθεοι θὰ ἔχουν γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς…» [Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος]

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[10, τελευταῖο]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Θ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅσοι πολεμοῦν τὸν χριστιανικὸ πολιτισμὸ εἶναι ὅτι στρώνουν τὸ χαλὶ στὴν ἐξάπλωση τοῦ Ἰσλὰμ στὶς χριστιανικὲς χῶρες, ποὺ ἐπιδιώκεται νὰ ἐξελιχθοῦν σὲ ἀθεϊστικές…. Σημειώνεται ὅτι ὅλος ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος διεξάγεται μόνο στὶς χριστιανικὲς χῶρες. Σὲ καμία ἰσλαμικὴ καὶ βουδιστικὴ χώρα, ἀλλὰ καὶ στὸ ἰουδαϊκὸ Ἰσραήλ, γίνεται ἀντιθρησκευτικὴ ἐκστρατεία… Ὁ πολιτισμὸς αὐτῶν τῶν θρησκειῶν δὲν τὴν ἐπιτρέπει…. Ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος στὶς λεγόμενες δυτικὲς χῶρες θυμίζει τὶς εἰρηνευτικὲς ἐκστρατεῖες στὴ Δύση, τὴν ὥρα ποὺ ἐξοπλιζόταν περισσότερο ἡ κομμουνιστικὴ Ἀνατολή…
.               Ἦρθε ὅμως τὸ τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς χῶρες, ὅπου ἐπικράτησε στὸ διάστημα τῆς 2000ετοῦς παρουσίας Του στὴν Ἱστορία καὶ εἰδικότερα στὴν Εὐρώπη; Σύμφωνα μὲ τὸν Ἄτλαντα τῶν Χριστιανῶν «παρὰ τὴν γενικευόμενη ἐκκοσμίκευση τῶν κοινωνιῶν στὴν Εὐρώπη οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἢ τουλάχιστον μὲ τὶς “χριστιανικὲς ρίζες” παραμένουν ἰσχυροὶ καὶ οἱ κυβερνήσεις ἐπιζητοῦν τὴ συνεργασία μὲ τὶς διάφορες θρησκεῖες καὶ πρῶτα μὲ τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες». (Aurelien Girard, Sylvain Parent, Laura Pettinaroli “Atlas des chretiens”, Ed. Autrement, Paris 2016, p. 80). Ἡ πρόβλεψη τοῦ PEW Research Center γιὰ τὸ 2050 εἶναι πὼς οἱ Χριστιανοὶ θὰ εἶναι 2,92 δισεκατομμύρια, ἀπὸ τὰ 2,17 ποὺ εἶναι σήμερα. Θὰ ἔχουν λοιπὸν οἱ ἄθεοι γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς… Τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἔχει πολὺ μεγάλη αὔξηση πιστῶν στὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο: Θὰ ἔχει 2,76 δισεκατομμύρια πιστοὺς ἀπὸ 1,6 δισεκατομμύρια ποὺ εἶναι σήμερα… (ΒΗΜΑgazino, 20.12.2015, σελ. 10). Ἂν καὶ αὐτὲς οἱ προβλέψεις εἶναι γνωστές, οἱ ἄθεοι θέλουν νὰ ἀποδυναμώσουν τὶς δυτικὲς κοινωνίες ἀπὸ τὰ πνευματικὰ ἀντισώματά της. Μπρὸς στὴν ἡδονὴ καὶ στὸν ὀρθολογισμὸ ἂς γίνουν ὅλα στάχτη…
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι (1821 – 1881) ἔζησε παράλληλα μὲ τὸν Δαρβίνο ( 1809 – 1882). Τὸ 1859 ὁ Δαρβίνος ἐκδίδει τὴ θεωρία τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι ἀποφυλακίζεται, μετὰ τὴν καταδίκη του σὲ θάνατο, ὡς μέλους τρομοκρατικῆς ὁμάδας καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς ποινῆς του σὲ τέσσερα χρόνια καταναγκαστικὰ ἔργα στὴ Σιβηρία. Τὸ 1871 ὁ Δαρβίνος μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐπιλογὴ ἡ συνδεόμενη μὲ τὸ φύλο» δημοσιοποίησε τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴν ἐξελικτικὴ πορεία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ 1872, μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ ἔκφραση τῶν συναισθημάτων στὸν ἄνθρωπο καὶ στὰ ζῶα» ἐξέφρασε τὴ θεωρία του πὼς ὁ ἀνθρώπινος νοῦς καὶ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματα εἶναι ἀποτέλεσμα μίας συνεχοῦς βιολογικῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντοστογιέφσκι τὸ 1871 – 1872 ἐξέδωσε τοὺς «Δαιμονισμένους» καὶ τὸ 1879 ἀρχίζει ἡ ἔκδοση τοῦ τελευταίου καί, κατὰ τὴν ἄποψη πολλῶν, τοῦ πιὸ σημαντικοῦ ἔργου του γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ συνείδησή του, «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ». Ὁ Ντοστογιέφσκι στὰ δύο τελευταῖα ἔργα τοῦ πρόβλεψε τὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν μηδενισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα. Ὁ Ἀλμπὲρ Καμὺ ποὺ διασκεύασε σὲ θεατρικὸ ἔργο τοὺς «Δαιμονισμένους», σὲ συνέντευξή του εἶπε: «Γιὰ καιρὸ πιστευόταν ὅτι ὁ Μὰρξ εἶναι ὁ προφήτης τοῦ 20οῦ αἰώνα. Τώρα γνωρίζουμε ὅτι ἡ προφητεία του προκάλεσε μεγάλη πυρκαϊά. Καὶ ἀνακαλύψαμε πὼς ὁ ἀληθινὸς προφήτης ἦταν ὁ Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε τὴν κυριαρχία τῶν “Μεγάλων Ἱεροεξεταστῶν” καὶ τὸν θρίαμβο τῆς δύναμης ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης». (Albert Camus «Les possedes”, Edit. Gallimard, Paris, 2010, p. 260).
.           Στοὺς «Δαιμονισμένους» ὁ Κυρίλοφ δηλώνει προφητικά, σὰ νὰ εἶναι σημερινὸς ἄθεος, πὼς «ἡ ἀθεΐα του εἶναι ἡ ἐλευθερία του». Στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ» ὁ διάβολος λέγει στὸν Ἰβὰν Καραμάζοφ ὅτι ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς πρέπει νὰ ὑλοποιήσει τὸ ἔργο του: «Κατὰ τὴ γνώμη μου δὲν χρειάζεται τίποτα νὰ γκρεμίσουν (Σημ. γρ. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ καὶ τῆς ἀθεΐας), μὰ πρέπει μονάχα νὰ γκρεμιστεῖ ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἀνθρωπότητα. Νὰ ἀπὸ ποῦ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε! Ἀπ’ αὐτό, ἀπ’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀρχίσει κανεὶς – ὢ τυφλοὶ ποὺ τίποτε δὲν καταλαβαίνετε! Ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη θὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Θεὸ (καὶ πιστεύω πὼς αὐτὴ ἡ περίοδος, ἀντίστοιχη μὲ τὶς γεωλογικὲς – Σημ. γρ. Ἐδῶ ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου – θὰ πραγματοποιηθεῖ) τότε ἀπὸ μόνη της χωρὶς ἀνθρωποφαγία, θὰ καταρρεύσει ὅλη ἡ προηγούμενη κοσμοθεώρηση καί, τὸ σπουδαιότερο, ὅλη ἡ παλαιὰ ἠθική, καὶ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ καινούργιο. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ἑνωθοῦν γιὰ νὰ τὰ πάρουν ὅλα ἀπὸ τὴ ζωή, ὅλα ὅσα μπορεῖ νὰ δώσει, μὰ ὁπωσδήποτε γιὰ τὴν εὐτυχία καὶ τὴ χαρὰ σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἀνυψωθεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς θεϊκῆς τιτανικῆς ὑπερηφάνειας καὶ θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἄνθρωπος – θεός. Θριαμβεύοντας πιὰ ἀπεριόριστα πάνω στὴ φύση, μὲ τὴ θέλησή του καὶ τὴν ἐπιστήμη του, ὁ ἄνθρωπος θὰ αἰσθάνεται Μ’ αὐτὸ καὶ μόνο κάθε ὥρα μίαν ἀπόλαυση τόσο μεγάλη ποὺ θὰ τοῦ ἀντικαταστήσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες γιὰ ἐπουράνιες ἡδονές. Ὁ καθένας θὰ μάθει πὼς εἶναι θνητὸς ὁλόκληρος, χωρὶς ἀνάσταση, καὶ θὰ δεχθεῖ τὸν θάνατο περήφανα καὶ ἤρεμα, σὰ θεός….Τὸ πρόβλημα εἶναι τώρα ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρθει μία τέτοια πρόοδος, ἢ ὄχι; Ἂν ἔρθει, τότε ὅλα θὰ ἔχουν τακτοποιηθεῖ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ὀργανωθεῖ ὁριστικά. Ἀλλὰ ἔχοντας ὑπόψη μας τὴν ἀνθρώπινη ἀνοησία, μποροῦμε νὰ βγάλουμε τὸ συμπέρασμα πὼς αὐτὸ δὲν θὰ πραγματοποιηθεῖ ἴσως οὔτε ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια. Μὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ ξέρει ἀπὸ τώρα τὴν ἀλήθεια ἐπιτρέπεται νὰ βολευθεῖ ὅπως τοῦ ἀρέσει πάνω στὶς νέες ἀρχές. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψη σὲ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο ὅλα ἐπιτρέπονται. Καὶ ὄχι μονάχα αὐτό. Καὶ ἂν ἀκόμα αὐτὴ ἡ περίοδος δὲν θὰ φτάσει ποτέ, μία καὶ παρόλα αὐτὰ Θεὸς καὶ ἀθανασία δὲν ὑπάρχουν, ἐπιτρέπεται στὸν καινούργιο ἄνθρωπο νὰ γίνει ἄνθρωπος – θεός, ἔστω καὶ ἂν θὰ εἶναι ὁ μόνος σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ φυσικὰ μὲ τὸν καινούργιο του τίτλο νὰ ὑπερπηδήσει κάθε ὅριο παλαιᾶς ἠθικῆς του πρώην δούλου ἀνθρώπου , ἂν χρειαστεῖ». (Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ», Ἔκδ. Γκοβόστη, Ἀθήνα, Δ΄ Τόμος σελ. 98 – 100).
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι προέβλεψε τὴ σημερινὴ κατάσταση, ὡς πρὸς τὴν ἐκστρατεία τῆς ἀθεΐας κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ ἐργαλεῖο τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μακάρι ὁ καθένας μας νὰ ἐπιλέξει νὰ εἶναι μαζί του στὴν ἀκράδαντη πίστη του πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὸν Δαρβίνο καὶ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ τῆς ἐποχῆς μας, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δείχνει ἰσχυρὸς ἐξουσιαστὴς καὶ μᾶς ἀπειλεῖ μὲ συνέπειες στὴ ζωή μας, ἂν δὲν ὑποκύψουμε καὶ δὲν τὸν ἀκολουθήσουμε.-

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΚΑΙ Ο ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Χριστός, ὁ Ντοστογιέφσκι καὶ ὁ Σαραντάρης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ βιωθεῖ χρειάζεται Πίστη, ἀλλά, πρὸ πάντων, Ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον, γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι. Ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας Τὸν ἀγάπησε καὶ Τὸν λάτρεψε μὲ ὅλο του τὸ εἶναι. Γράφει σχετικὰ ὁ σύγχρονος Σέρβος Ἅγιος Ἰουστίνος (Πόποβιτς):
.         «Τὸ πάγκαλλο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μόνο, τὸ ὁποῖο ὁ Ντοστογιέφσκι λατρεύει χωρὶς δισταγμό. Γι’ αὐτὸν εἶναι ἡ προσωποποίηση τοῦ κάθε ὑψηλότερου, τοῦ κάθε τελειότερου, τοῦ κάθε ἀνθρωπινότερου… Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι ὁ Χριστὸς προσελκύει πρὸς τὸν Ἑαυτόν Του ὅ, τι καλύτερο ὑπάρχει στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, μὲ τὸν ἀκαταμάχητο μαγνητισμὸ τῆς Ἀγάπης Του… Στὸν κόσμο τὸν ἐπὶ τῶν παραλόγων ἑδραιωμένο, ὁ Ντοστογιέφσκι ἀδυνατεῖ νὰ ζήσει χωρὶς Χριστό… Τὸ πικρὸ μυστήριο τοῦ κόσμου καθίσταται γλυκὺ μόνο ἐν Χριστῷ. Τὸ τραχὺ μυστήριό του, νὰ πάσχει, μετατρέπεται βαθμηδὸν σὲ γαλήνια χαρά… Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι ἀφοσιωμένος καὶ μαρτυρικῶς πιστὸς στὸν Χριστό».
.         Ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος (Πόποβιτς) τὰ ἐξομολογεῖται ὁ ἴδιος ὁ Ντοστογιέφσκι. Γράφει: «Πιστεύω ὅτι οὐδὲν χαριέστερο, βαθύτερο, συμπαθέστερο, καὶ τελειότερο ὑπάρχει ἀπὸ τὸν Χριστό. Μὲ ζηλότυπη ἀγάπη λέγω στὸν ἑαυτό μου: Ὅμοιος μὲ Αὐτὸν ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει. Πολὺ περισσότερο δηλώνω τὸ ἑξῆς: Ἐὰν μποροῦσε κάποιος νὰ μοῦ ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια…, ἐγὼ θὰ προτιμοῦσα νὰ μείνω μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀλήθεια»… Ὁ Ντοστογιέφσκι, μὲ τὴν   ἀπόλυτη ὁμολογία πίστεώς του στὸν Χριστό, καθίσταται σκάνδαλο γιὰ τοὺς αἰσθησιακούς, καὶ ἀνοησία γιὰ τοὺς ὀρθολογιστές, ἀλλὰ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς παράδειγμα Ὀρθόδοξης φιλοσοφικῆς σκέψης.
.         Ὁ Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941), πρότυπο Ὀρθόδοξου στοχαστῆ καὶ ποιητή, σὲ ἕνα του τετράδιο γράφει πὼς ἡ παιδεία μας πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὸν Ντοστογιέφσκι, «τὸν πιὸ χριστιανὸ συγγραφέα τοῦ 19ου αἰώνα, ποὺ δημιούργησε παραδείγματα γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιές, μίας ζωῆς ποὺ δὲν εἶναι ἡδονιστική». Ὁ Σαραντάρης σημειώνει σχετικὰ πώς, ὅταν ὁ ἡδονισμὸς γίνεται ἡ μοναδικὴ βίωση τοῦ ἀτόμου, τὸ ὁδηγεῖ νὰ ἀπολυτοποιήσει τὴ γνώση, κάτι ποὺ ὑπαρξιακὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δικαιώσει, παρὰ μονάχα ἐπιφανειακά, ἀκριβῶς γιατί ἡ γνώση, ἡ ἡδονή, ἡ ὕλη, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦν τὰ πραγματικὰ ἀπόλυτα. Σημειώνει ἐπίσης πὼς ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δὲν θὰ ἐπιτύχει ὁ Θεάνθρωπος νὰ διαμορφώνει τὴ ζωή του καὶ νὰ εἶναι παρὼν στὶς πράξεις του, ὅταν ἔχει στὶς φλέβες του τὸ δηλητήριο τοῦ ἡδονισμοῦ τῶν πρόσφατων αἰώνων τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας. Ἀλλά, προσθέτει, καμία δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ σβήσει μήτε τὴν ἱστορία, μήτε τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ παράδειγμά Του εἶναι γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ὅταν πιστέψει καὶ δώσει λόγο καὶ αἰτία στὴ γέννηση καὶ στὴν ὕπαρξή του, δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ.-

, , , ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Γράφουν γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀπουσιάζει ὁ Χριστός».

Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιὰ καὶ λογοτεχνία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἐκδότες καὶ τὰ βιβλιοπωλεῖα τὶς ἡμέρες αὐτὲς προσφέρουν πολλὰ βιβλία, ποὺ ἔχουν ἐπίκαιρους τίτλους γιὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ τὴν Πρωτοχρονιά, ποὺ ὅμως δὲν ἔχουν καμία οὐσιαστικὴ σχέση μὲ τὶς δύο αὐτὲς χριστιανικὲς ἑορτές. Γράφουν γι τ Χριστούγεννα, π τ ποῖα πουσιάζει Χριστς καὶ γιὰ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καὶ τὸ χριστιανικὸ Νέο Ἔτος – μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ χρονολόγηση εἶναι ἀπὸ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἄλλοτε ἔχουν πρωτοχρονιὲς – χωρὶς σκέψη γιὰ τὸ χρόνο καὶ τὴ σωστὴ διαχείρισή του, σὲ σχέση μὲ τὴν αἰωνιότητα.
.           Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους λογοτέχνες, ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὰ Χριστούγεννα ἔχοντας βιώσει τὸ Μυστήριο τῆς ἐνανθρώπησης τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ὁ ἰδιοφυὴς ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1938, ἔγραψε σχετικὰ στὸ περιοδικὸ «Μακεδονικὲς Ἡμέρες»: «Ὕστερα ἀπὸ τὸν Παπαδιαμάντη δὲν φανερώθηκε μήτε ἕνας σοβαρὸς θρησκευτικὸς πεζογράφος». Ὁ Παπαδιαμάντης ἔγραψε δεκατέσσερα χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Ὅλα εἶναι δημοσιευμένα ἀπὸ τὸ 1887 ἕως τὸ 1906, ἀνήμερα τὰ Χριστούγεννα σὲ ἐφημερίδες, πλὴν ἑνός, τῆς «Χτυπημένης», ποὺ ἡ πρώτη του δημοσίευση ἦταν τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1890 στὸ περιοδικὸ «Ἀττικὸν Μουσεῖον».
.           Μὲ τὸν Παπαδιαμάντη καὶ τὸ ἔργο του καὶ μὲ τὰ ὅσα γράφει γι’ αὐτὸν ὁ Γιῶργος Σαραντάρης, γεννιέται τὸ ἐρώτημα ποιὸς εἶναι «ὁ θρησκευτικὸς πεζογράφος»; Ὁ Σαραντάρης θεωρεῖ ὅτι εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει βιώσει τὸ Λόγο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ καὶ τὸ βίωμα αὐτὸ τὸ ἐκφράζει στὸ ἔργο του, βοηθώντας τὸν ἀναγνώστη του στὴν πορεία τῆς ζωῆς του. Ἀντίθετα, ὁ Σαραντάρης πιστεύει πὼς στὸν ἄνθρωπο δὲν προσφέρει τίποτε οὐσιαστικὸ ἡ χοϊκὴ λογοτεχνία, ὅσο ὑψηλοῦ αἰσθητικοῦ ἐπιπέδου κι ἂν εἶναι καὶ ὅσο κι ἂν σ’ αὐτὴν περιέχονται ἀποστάγματα σοφίας καὶ ἐμπειρίας ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Ὡς παράδειγμα διαφορᾶς μεταξύ τῆς πνευματικῆς καὶ τῆς ὑλιστικῆς λογοτεχνίας ὁ Σαραντάρης φέρνει τοὺς «ἡδονιστὲς» μεγάλους συγγραφεῖς Γκαῖτε καὶ Σαίξπηρ ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ καὶ τὸν μεγάλο ἐπίσης χριστιανὸ συγγραφέα Ντοστογιέφσκι ἀπὸ τὴν ἄλλη. Οἱ δύο πρῶτοι ἔχουν ἕνα σημαντικὸ πλάτος καὶ ὕψος δημιουργίας, ἀλλά, κατὰ τὴν ἄποψή του, μήτε ὁ ἕνας, μήτε ὁ ἄλλος «προσθέτουν κάτι τὸ ἀναγκαῖο στὴν ἀνησυχία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου».
.           Ἀντίθετα πρὸς τὸν Σαραντάρη ὁ Παν. Κανελλόπουλος εἶχε μεγάλο θαυμασμὸ στὸν Γκαῖτε. Στὴν κριτική του σὲ φιλοσοφικὸ δοκίμιο τοῦ Γ. Σαραντάρη ἐκφράζει τὴ διαφωνία του στὴ γνώμη τοῦ Σαραντάρη γιὰ τὸν μεγάλο Γερμανὸ συγγραφέα καθὼς καὶ γιὰ τὸν Σαίξπηρ καὶ σημειώνει μεταξὺ τῶν ἄλλων: «…Οἱ συμβολικοὶ τύποι ἑνὸς Ἀμλέτου κι ἑνὸς Φάουστ –ὅπως ἐπίσης ἑνὸς Ἀλιόσα Καραμάζωφ– εἶναι ἰσότιμοι μ’ ἕναν Προμηθέα καὶ μ’ ἕναν Οἰδίποδα… Κι αὐτὸ μονάχα τὸ γεγονὸς τῆς δημιουργίας ἑνὸς Φάουστ –τοῦ Φάουστ ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ Γκαῖτε κι ὄχι ὅπως τὸν παρέλαβε ἀπὸ τὸν παλαιὸ μύθο– φθάνει γιὰ νὰ ἀνεβάσει τὸν Γκαῖτε στὸ ὕψος τὸ ἀληθινὰ ὀλύμπιο». Ὁ Παν. Κανελλόπουλος ἐκφράζει τὸ θαυμασμό του στὸν Γκαῖτε καὶ βάζει δίπλα στὸν Ἀλιόσα τὸν Φάουστ καὶ τὸν Ἄμλετ… Ἐπίσης ἐκτιμᾶ τοὺς Σαίξπηρ καὶ Γκαῖτε ὡς ἰσότιμους πρὸς τοὺς Αἰσχύλο καὶ Σοφοκλῆ, χωρὶς νὰ ἀναφέρεται στὴν πρωτοτυπία τοῦ ἔργου τῶν μεγάλων ἀρχαίων τραγικῶν καὶ στὴν τεράστια χρονικὴ ἀπόσταση ποὺ τοὺς χωρίζει, στὸ διάστημα τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ἡ καθοριστικὴ γιὰ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας παρουσία τοῦ Ἀναστημένου Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.           Στὴν κριτικὴ τοῦ Παν. Κανελλόπουλου στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο ὁ Γ. Σαραντάρης ἀπάντησε ἐπιμένοντας στὸν διαχωρισμὸ τοῦ «ἡδονιστῆ» ἀπὸ τὸν χριστιανὸ συγγραφέα. Γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων:
.           «Ὁ Φάουστ – ὅπως μὲ ὀξυδέρκεια παρατηρεῖ ὁ Κίρκεγκωρντ κάπου – εἶναι ἕνας ποὺ ἀμφιβάλλει, ἕνας παραβάτης τοῦ πνεύματος, ποὺ παίρνει τὸ δρόμο τῆς σάρκας. Ἐγὼ λέω χωρὶς ἄλλο, ὁ Φάουστ εἶναι ἕνας ἠδονιστής. Καὶ ὁ Γκαῖτε πίσω ἀπὸ αὐτόν. Καὶ ὅσοι ἀκολουθοῦν τὸν Γκαῖτε στὸ μυθώδη βίο του, ὅσοι τὴν εὐτυχία τοῦ Γκαῖτε θεωροῦν ἰδανικό. Νομίζω ὅτι τόσο ὁ Γκαῖτε ὅσον καὶ ὁ Σαίξπηρ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, λησμόνησαν τὴν ἀνάγκη τῆς πίστης, κ’ ἔτσι τὸ ἔργο τοὺς οὐσιαστικὰ δὲ μᾶς βοηθάει ν’ ἀνακαλύψουμε ἐκεῖνο τὸν ἑαυτό μας ποὺ περισσότερο ποθοῦμε, ἐκεῖνο τὸν ἑαυτό μας ποὺ μόνος, γι’ αὐτὸ εἴμαστε βέβαιοι, μπορεῖ νὰ σώσει ἀπὸ τὴν καταστροφὴ καὶ νὰ στηρίξει ἕναν κόσμο». Κατὰ τὸν Σαραντάρη «Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ Γκαῖτε καὶ τοῦ Σαίξπηρ καὶ ὅποιος παραδέχεται σοβαρὰ τὸν Ντοστογιέφσκι δὲν μπορεῖ νὰ παραδεχτεῖ τὸν Γκαῖτε καὶ τὸν Σαίξπηρ, ὅπως ὅποιος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ παραδεχτεῖ ἄλλην ἀλήθεια».
.           Οἱ Ἕλληνες συγγραφεῖς, κατὰ τὸν Σαραντάρη, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων, εἶναι πιὸ κοντὰ στὴν ἡδονιστικὴ Δύση, παρὰ στὸν «ἐπικὸ ποιητὴ τῆς χριστιανικῆς πίστης» Ντοστογιέφσκι καὶ στὴν παράδοση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Γράφει σχετικὰ τὸ 1939:
.           «Στοὺς σύγχρονους πεζογράφους μᾶς πιστοποιῶ μίαν ἀδιαφορία πρὸς ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ δημιούργησε χτὲς τὴν ἱστορία μας, ποὺ θὰ δημιουργήσει αὔριο τὴ μελλοντική μας ἱστορία. Σὰ νὰ μὴν ἔχουνε κάτω ἀπὸ τὰ μάτια ἕνα τέτοιο λαό, σὰ νὰ μὴν τὸν εἴδανε πουθενὰ ἢ νὰ τὸν λησμονήσανε… Μὲ Κηφισιές, τέϊα καὶ σαχλαμάρες οἱ περισσότεροι πεζογράφοι μας φιλοδοξοῦν νὰ φτάσουν στὸ ὕψος ἑνὸς Ζὶντ ἢ μίας Βούλφ, σὰ νὰ μὴ μπορεῖ ἄλλο ὄνειρο νὰ τοὺς θρέψει, παρὰ ἐκεῖνο ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴ λιγότερο ἢ περισσότερο σάπια λογοτεχνία τῶν ξένων, τῶν δυτικῶν λαῶν…».

.           Δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας ἔχει ἐνταθεῖ ἡ χοϊκὴ καὶ ἡδονιστικὴ λογοτεχνία καὶ λίγες εἶναι οἱ ἐπιλογὲς ὅσων ἐπιθυμοῦν κάτι τὸ ποιοτικὸ καὶ οὐσιαστικὸ γιὰ τὴ ζωὴ τοὺς ποίημα ἢ πεζογράφημα.-

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «. Ἄμυνα εἶναι ἡ προσευχή, ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν βλέπουμε στὴν τηλεόραση ἐκπομπὲς καὶ σίριαλ ποὺ δὲν ταιριάζουν στὸ ἦθος μας, στὴν Παράδοσή μας. Ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν ὑποκύπτουμε στὸν καταναλωτισμό, στὰ ὅσα μᾶς ἐπιβάλλει ἡ προπαγάνδα. Ἄμυνα εἶναι, παρὰ τὶς δυσκολίες, νὰ συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε ὡς ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὡς ρομπότ».

Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι δύσκολη καὶ γεμάτη θλίψεις. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιϛ´ 33). Καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ στοὺς Ρωμαίους καὶ σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ὑπομένουν τὶς θλίψεις (Ρωμ. ιβ´ 12). Θλίψεις λοιπόν, διωγμοὺς καὶ δοκιμασίες γνώρισαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ὅμως ἡ ἐποχή μας, ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης, ἔχει τὶς ἰδιαιτερότητές της, σὲ σχέση μὲ τὶς προηγούμενες.
.          Τὴ σύγχρονη κοινωνία ὁ Ὀρθόδοξος Ἀμερικανὸς καθηγητὴς Φιλοσοφίας τῆς Ἰατρικῆς Τρίστραμ Ἔνγκελχαρντ τὴν χαρακτηρίζει «μεταχριστιανικὴ καὶ νεοπαγανιστικὴ» (Η. Tristram Engelhardt, Jr «Τὰ θεμέλια τῆς Βιοηθικῆς – Μία Χριστιανικὴ θεώρηση», ἐκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα, 2007, σελ. 470). Καὶ προσθέτει:
.             «Οἱ Χριστιανοὶ θὰ χρειαστεῖ νὰ μάθουν νὰ ζοῦν χριστιανικὰ σ᾽ ἕνα κόσμο ποὺ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς. Δὲν εἶναι μόνον ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ἀποκαθηλώνεται καὶ ἀμφισβητοῦνται οἱ παραδοσιακὲς κοινωνικὲς δομές… Ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται περικυκλωμένη ἀπὸ μία κουλτούρα, ἡ ὁποία, ἀκόμη κι ὅταν εἶναι κατ’ ἐπίφασιν χριστιανική, εἶναι παγανιστική… Ἡ σύγχρονη νεο-εἰδωλολατρία εἶναι κατὰ τρόπο συγκεκριμένο καὶ συνειδητὸ μεταχριστιανική. Θέλει νὰ παραμερίσει τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία κοινωνία ποὺ τείνει νὰ ἐντάξει τοὺς ἴδιους καὶ τὰ παιδιά τους σὲ ἕνα κοσμοπολίτικο ἦθος, ποὺ ἐπηρεάζει ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Ὅταν ἀντιστέκονται, θεωροῦνται “δυσανεκτικοί”, ἀκραῖοι καὶ ἀντίθετοι μὲ τὸν πυρήνα ἀξιῶν ποὺ διαμορφώνουν τὴν κυρίαρχη κουλτούρα».
.         Στὴν Ἑλλάδα φορέας τοῦ πνεύματος τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι ὁ «σημιτισμός», ἡ ἰδεολογία ποὺ εἰσήγαγε ὁ πρ. πρωθυπουργὸς Κώστας Σημίτης. Τὴν ὀνομάζει «ἐκσυγχρονισμὸ» καὶ τὴν καταγράφει στὸ βιβλίο του «Πολιτικὴ γιὰ μία δημιουργικὴ Ἑλλάδα» (ἐκδ. Πόλις, Ἀθήνα, 2005). Ἐπεδίωξε νὰ τὸν περάσει καὶ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὸ πέτυχε σὲ πολλοὺς τομεῖς, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς πιὸ εὐαίσθητους, ὅπως εἶναι ἡ Παιδεία, ἡ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν κοινωνία, τὰ ζητήματα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς βιοηθικῆς. Γράφει στὸ ἀναφερθὲν βιβλίο του: «Τὸ ζήτημα γιὰ νὰ ἡττηθοῦν οἱ συντηρητικὲς νοοτροπίες εἶναι ἡ δυνατότητα τῶν προοδευτικῶν δυνάμεων νὰ διατυπώσουν τὰ προβλήματα τῆς παγκοσμιοποίησης μὲ οἰκουμενικοὺς ὅρους καὶ ὄχι στενὰ ἑλληνικούς. Νὰ περιγράψουν δηλαδὴ τὶς ἀγωνίες τῆς νέας ἐποχῆς μὲ κώδικες ποὺ ἀναφέρονται σὲ οἰκουμενικὲς ἀξίες. Νὰ δείξουν τὸ δρόμο τῆς ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων στὴν πολυεπίπεδη σημερινὴ πραγματικότητα» (σελ. 551). Μὲ ἄλλα λόγια κατάργηση κάθε ἑλληνικῆς ἀξίας καὶ προώθηση τῶν ἐπιβαλλομένων ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Γῆς ὡς «οἰκουμενικῶν ἀξιῶν», ὅπως εἶναι λ.χ. ὁ κοσμοπολιτισμός, ὁ γάμος τῶν ὁμοφύλων, ἡ κατάργηση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, ἡ θανάτωση ἐμβρύων καὶ ἀνήμπορων γερόντων… Καὶ βεβαίως τίθεται τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ κ. Σημίτης θεωρεῖ ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι οἰκουμενική, ὅπως ἐπίσης ὅτι εἶναι περιττὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ διαχρονικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία.
.           Ἐπὶ τῆς ἀπορρόφησης τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία δὲν τὴν θεωρεῖ μόνο ὡς μία πραγματικότητα, ἀλλὰ τὴν ἐξιδανικεύει, ὁ κ. Σημίτης σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἰδίου βιβλίου τοῦ γράφει: «Ἡ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης ἐπιβάλλει νὰ σκεφτόμαστε τὸν πολιτισμὸ μὲ κριτήρια τὶς πανανθρώπινες ἀνάγκες, δηλαδὴ οἰκουμενικά. Κα ατ διάσταση τς παγκοσμιοποίησης, διάσταση τς οκουμενικότητας, μία διάσταση πο πάντοτε κανε σημαία του ομανισμς κα δημοκρατικ ριστερά, εναι θετική, πελευθερωτική, προοδευτικ» (Σελ. 623. Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος τὸ ἄρθρο). Ἡ νοοτροπία αὐτὴ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ ἔχει ἐπίδραση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀποτέλεσμα, ὅταν μιλάει κάποιος γιὰ Πατρίδα, Ὀρθοδοξία, Οἰκογένεια, γιὰ διαχρονικὲς δηλαδὴ Ἀξίες, νὰ θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.
.       Στὴν ἀρχὴ ἡ παγκοσμιοποίηση παρουσιάστηκε ὅτι διευκολύνει τὴν ἐλεύθερη ἀνταλλαγὴ ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἀποδεικνύεται ὅμως στὴν πράξη ὅτι εἶναι μία ἰδεολογία, ποὺ ἐκφράζει τὸν ἰδεολογικὸ ἰμπεριαλισμὸ τῶν Δυτικῶν ἰσχυρῶν κρατῶν τῆς Γῆς.
.             Μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἐπικρατεῖ ἀπολύτως ἡ οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς. Στὸ οἰκονομικὸ πεδίο οἱ λεγόμενες «σοσιαλιστικές», «προοδευτικές», «ἀριστερὲς» ἢ «ἐκσυγχρονιστικὲς» κυβερνήσεις δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε πλέον ἀπὸ τὶς χαρακτηριζόμενες «συντηρητικές», «φιλελεύθερες», ἢ «κεντροδεξιὲς κυβερνήσεις». Εἶναι οἱ παγκόσμιοι οἰκονομικοὶ παράγοντες καὶ οἱ ἄτεγκτες καὶ μὲ νοοτροπία γερακιοῦ ἀγορὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν στὴν κάθε κυβέρνηση. Ἡ διαφορὰ τῶν «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων ἀπὸ τὶς «συντηρητικὲς» εἶναι μόνο στὸ ὅτι βλέπουν τὴ ζωή, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία μὲ ἡδονιστικὸ καὶ ὠφελιμιστικὸ τρόπο καὶ στὸ ὅτι ἀκολουθοῦν πολιτικὴ ποὺ περιθωριοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιβάλλει τὴν ἀθεΐα. Ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ τείνει νὰ ἐκλείψει, ἀφοῦ καὶ οἱ «συντηρητικοὶ» πολιτικοὶ προσχωροῦν πλέον στὶς περὶ Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς καὶ Βιοηθικῆς ἀντιλήψεις τῶν «προοδευτικῶν». Στὴν Ἑλλάδα λ.χ. προωθεῖται ἀπὸ τὴ «συντηρητικὴ» κυβέρνηση ἡ ἐπέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ ὁ νόμος γιὰ τὴν γενετικὴ τεχνολογία ἐξυπηρετεῖ ἀνεξέλεγκτα τὴν ἐμπορευματοποίηση τῆς ἀρχῆς τῆς ζωῆς ….
.       Τὸ κίνημα τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» στὰ ἐθνικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ βιοηθικὰ ζητήματα, ὡς χειραγωγὸς πρὸς τὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης, φυσικὰ δὲν εἶναι ἑλληνικὸ φαινόμενο. Ἡ πίεση ἀσκεῖται σὲ ὅλες τὶς λεγόμενες χριστιανικὲς χῶρες τῆς Δύσης νὰ ἀλλάξουν τοὺς Νόμους τους, ποὺ ἀφοροῦν στὴν οἰκογένεια, στὴ σχέση τῶν δύο φύλων, στὴ γέννηση καὶ στὸν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ καταργηθοῦν τὰ φυσικὰ καὶ ἠθικὰ δεδομένα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἐπιπτώσεις ποὺ ἔχει αὐτὴ ἡ κατάργηση. «κσυγχρονισμς» μόνο γκρεμίζει, δν χει καμία θετικ πρόταση. Στὴν παραζάλη τοῦ ἑωσφορικοῦ ἐγωισμοῦ οἱ ἐπιπτώσεις παραγνωρίζονται καὶ οἱ προτάσεις ξεχνιοῦνται… Οἱ ἀντιδράσεις βεβαίως στὴν δημιουργούμενη κατάσταση δὲν λείπουν. Λ.χ. ἀντίδραση στὰ μεγάλα ἀπρόσωπα πολιτικὰ σύνολα εἶναι τὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα καὶ οἱ ἀποσχιστικὲς τάσεις ἐθνοτήτων καὶ ἀντίδραση στὴν βίαιη περιθωριοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς Δυτικὲς κοινωνίες, ἡ αὔξηση τῆς δυναμικῆς παρουσίας τοῦ Ἰσλὰμ σ’ αὐτὲς καὶ ἡ διείσδυση ἀπάνθρωπων σεκτῶν. Ἐπίσης σὲ κράτη, ὅπως ἡ Γαλλία, ἡ Ἱσπανία καὶ ἡ Ἰταλία, ἔχουν δημιουργηθεῖ ἰσχυροὶ κοινωνικοὶ πυρῆνες, ποὺ ἀντιδροῦν στὴν ἐπιχείρηση κατάργησης τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας καὶ στὶς δολοφονίες τῶν ἐμβρύων. Δυστυχῶς στὴν Ἑλλάδα οἱ πυρῆνες ἀντίδρασης εἶναι λίγοι καὶ χωρὶς στεντόρια φωνὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀντιδρᾶ μὲ μόνο ἀποστολὴ Ἐγκυκλίων…

.           Ἡ δικιά μας ἡ ζωὴ σ’ αὐτὴ τὴν ἀπάνθρωπη ἰδεολογικὴ καταιγίδα ποὺ ζοῦμε πῶς μπορεῖ νὰ διαμορφωθεῖ;
.           Πρῶτον νὰ ἔχουμε ἀκλόνητη καὶ ζέουσα Πίστη. Χωρὶς Πίστη στὸν νικητὴ τοῦ θανάτου Θεάνθρωπο Ἰησοῦ εἴμαστε ἕνα φτερὸ στὸν θυελλώδη ἄνεμο.
.         Δεύτερον νὰ ἔχουμε ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο. Ἀγάπη ποὺ «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». (Α´ Κορ. ιγ´ 7).
.           Τρίτον νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ τὴν μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό μας ἐνώπιον «ἡγεμόνων καὶ βασιλέων» (Μάρκ. ιγ´ 9). Εἶναι συγκλονιστικὸ τὸ παράδειγμα τῶν νέων Χριστιανῶν μαρτύρων στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ὅταν βρέθηκαν ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς μπρὸς στὸ δίλημμα νὰ ἀλλαξοπιστήσουν ἢ νὰ πεθάνουν προτίμησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὸ νὰ ἀσπαστοῦν τὸ Ἰσλάμ. Μαρτυρία εἶναι κάθε πράξη ποὺ κηρύσσει Χριστό, Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστημένο.
.             Τέταρτο εἶναι ἡ ἄμυνα καὶ ἡ προάσπιση τῆς Πίστης μας, τῶν Ἀρχῶν μας, τῆς Παράδοσής μας, τῆς Πατρίδας μας. Σαφὲς παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἄμυνας ἔναντι τῆς ἐπίθεσης τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» ἦταν τὰ δύο συλλαλητήρια τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὶς ταυτότητες, ποὺ ἂν καὶ πολεμήθηκαν ἀπὸ τὴν ἐκσυγχρονιστικὴ ἐξουσία καὶ ὑπονομεύθηκαν ἐκ τῶν ἔσω – γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει διαβρωθεῖ ἀπὸ τὸν ἐκσυγχρονισμό– ἦταν μία πράξη ἀντίστασης στὴν ἀλλοτρίωση τῆς συνείδησής μας, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν.
.           μυνα εναι προσευχή, μυνα εναι ν μν βλέπουμε στν τηλεόραση κπομπς κα σίριαλ πο δν ταιριάζουν στ θος μας, στν Παράδοσή μας. μυνα εναι ν μν ποκύπτουμε στν καταναλωτισμό, στ σα μς πιβάλλει προπαγάνδα. μυνα εναι, παρ τς δυσκολίες, ν συνεχίζουμε ν ζομε ς νθρωποι, κα χι ς ρομπότ.
.             Πέμπτο καὶ τελευταῖο εἶναι νὰ μὴν ὑπάρχει ἡμέρα ποὺ νὰ μὴν διδάσκουμε τὸν συνάνθρωπό μας, νὰ μὴν μεταλαμπαδεύουμε στοὺς νεότερους τὰ ὅσα παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ παπποῦδες καὶ γιαγιάδες μας. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς δάσκαλος γιὰ νὰ πεῖ δύο λόγια ποὺ θὰ μείνουν στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια του. Κυρίως τὸ παράδειγμά του μετράει καὶ μιλάει στὶς ψυχές τους.

.             Γιὰ νὰ περάσει ἡ παγκοσμιοποίηση καλλιεργοῦνται διάφοροι μύθοι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι πὼς αὐτὴ ὁδηγεῖ τὰ κράτη στὴν ἀνάπτυξη, στὴν εὐημερία. Ἡ χώρα μας ζεῖ αὐτὴ τὴν «εὐημερία». Ὅμως καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες, κυρίως τὶς ὑπὸ ἀνάπτυξη, ὁ Ὀσβάλντο Ντὲ Ριβέρο, πρέσβυς τοῦ Περοὺ στὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου, ἀποκαλύπτει πὼς «μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια θεωριῶν καὶ πολιτικῶν ἀνάπτυξης τὸ πραγματικὸ ἐθνικὸ εἰσόδημα σὲ περισσότερες ἀπὸ 70 χῶρες εἶναι μικρότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια». (Oswaldo de Rivero “Le mythe du development”, Ed. Enjeux Planete, Paris, 2003, p.223). Ἐπίσης κατὰ τὸν Λάρυ Ρέϊ, καθηγητὴ κοινωνιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κέντ, τὸ 20% τῶν πλουσιοτέρων χωρῶν στὸν κόσμο διαθέτει τὸ 80% τοῦ παγκόσμιου πλούτου, ἐνῶ τὸ 20% τῶν πτωχότερων χωρῶν κατέχει μόνο τὸ 1%! (Larry Ray “Globalization and everyday life”, Routledge, London, 2007, p. 143).
.           Ὁ δεύτερος μύθος εἶναι αὐτὸς τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Οἱ ΗΠΑ, χώρα ποὺ κυρίως προωθεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση, δὲν δέχεται νὰ περιορίσει σημαντικά τοὺς ρύπους ποὺ ἐκπέμπει στὴν ἀτμόσφαιρα.
.           Ὁ τρίτος μύθος εἶναι πὼς ἡ κατάργηση τῶν Χριστιανικῶν Ἀρχῶν καὶ Ἀξιῶν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν Ἐλευθερία, στὴν Αὐτονομία καὶ στὴν Εὐτυχία. Ἀντίθετα, πρόκειται γιὰ ὑποδούλωση στὰ πάθη καὶ στὰ ἔνστικτα καὶ γιὰ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ αὐτά, μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες γιὰ τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων. Θεμελιώδης Ἀρχὴ τῆς Ἀνθρώπινης Ζωῆς εἶναι πὼς ἡ παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῶν ἠθικῶν κανόνων προκαλεῖ φθορὰ καὶ κινδύνους γιὰ τὴ ζωή τους.
.         Οἱ ἄνθρωποι καὶ εἰδικότερα οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν περάσει πολλὲς μπόρες στὰ 2000 χρόνια τῆς παρουσίας τους στὴ Γῆ. Τώρα περνοῦν ἄλλη μία. Εἶναι πιὸ ὕπουλη, πιὸ δόλια ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς λογικοκρατίας, τῆς αὐτονόμησης ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ἡδονισμοῦ στὴ Δύση, κατὰ τοὺς τελευταίους τρεῖς αἰῶνες. Ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι αἰχμάλωτος τῶν παθῶν του, ἀλλὰ πιστεύει πὼς ἔτσι ζεῖ ἐλεύθερα… Ἰσχύει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι στὸ Ἡμερολόγιό του: Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς εἶναι ἁμαρτωλός, γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ ξέρει καὶ τὰ ὁμολογεῖ. Ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ βαφτίζει ἀρετές, τὰ ἀνάγει σὲ κανόνες ζωῆς καὶ τὰ ἐπιβάλλει στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡς «ἐκσυγχρονισμό»…
.       Λόγῳ τοῦ πάθους τοῦ ἐγωισμοῦ του ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος δὲν ἀνέχεται διαφοροποιήσεις ἀπὸ τὴ δική του ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδιώκει νὰ παύσει νὰ ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη, ὡς «παρωχημένη» καὶ «μεσαιωνική». Αὐτὴ εἶναι μία δυσκολία γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ὀρθοδόξους στὴν πνευματικὴ ἄμυνά τους – ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει μάθει νὰ ἀμύνεται στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἔναντι Ἀνατολῆς καὶ Δύσης… Ἐπὶ πλέον δυσκολία ὑπάρχει γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ποὺ εἴμαστε λίγοι καί, κατὰ τὴν κοσμικὴ ἀντίληψη, ἀδύνατοι. Ὅμως πρέπει, ὀφείλουμε νὰ ἀμυνθοῦμε, καὶ νὰ ἔχουμε θάρρος καὶ Πίστη στὸν Χριστό, ποὺ μᾶς τονίζει «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς διαβεβαιώνει «ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τὸν κόσμον» (Α´ Ἰωάν. ε´ 4).-

 

Βιβλιογραφία  

Ἀλμπάνης Β. Εὐστράτιος «Παγκοσμιοποίηση», ἐκδ. Τροχαλία, Ἀθήνα, 1998.

Γκενὸν Ρενὲ «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980.

Ποιὰ Παγκοσμιοποίηση; Συλλογικὸς Τόμος, ἐκδ. Ἑξάντας, Ἀθήνα, 2005.

Badre Bertrand, Chalmin Philippe, Tissot Nicolas “La mondialisation a-t-elle une ame? Morale, Spiritualités, et Vie des Affaires”, Economica, Paris, 1998.

Brzezinski Zbigniew “The Grand Chessboard – American Primacy and its geostrategic imperatives”, Basic Books, New York, 1997.

Engelhardt, Jr, H. Tristram, “The foundation of Christian Bioethics”, Swets & Zeitlinger, Ed. Lisse, 2000. Τὸ 2007 ἐκδίδεται στὰ ἑλληνικά, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός.

Ferguson Niall “The great degeneration”, Ed. Allen Lane, an imprint Penguin Books, London, 2012.

Gigantes Philippe “Ἐξουσία καὶ ἀπληστία – Μία σύντομη ἱστορία τοῦ κόσμου”, ‘eκδ. Α. Α. Λιβάνη, 2004.

Giorello Giulio “Di nessuna chiesa – La liberta del laico”, Ed. Cortina Raffaello, Milano, 2005.

Iannuzzi Raffaele “I suicidio della modernita”, Ed. Cantagalli, Siena, 2008.

Kah H. Gary “En route to global occupation”, Huntington House Publishers, New York, 1992.

Leclerc Gerard “La mondialisation culturelle”, PUF, Paris, 2000.

Malherbe Michel “Les cultures de l’ humanite”, Editions du Rocher, 2000.

Mooney Annabelle and Evans Betsy “Globalization- The key concepts”, Ed. Routledge, London and New York, 2007.

O’ Meara Patrick-Mehlinger D. Howard-Krain Matthew “Globalization and the challenges of a New Century”, Indiana University Press, Bloomington, 2000.

Ray Larry “Globalization and everyday life”, Routledge, London and New York, 2007.

Rivero de Oswaldo “Le mythe du developpement”, Enjeux Planete, Paris, 2003.

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Γιατί τόσο μίσος τῶν Δυτικῶν εἰς βάρος τῶν Ρώσων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων;»

Ὑπὸ διάλυση ἡ Οὐκρανία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Πολλοὶ ἀναλυτὲς διαπιστώνουν ὅτι τὸ ἀγεφύρωτο πολιτισμικὸ χάσμα, τὸ ἀμοιβαῖο βαθὺ μίσος καὶ ἡ ἑκατέρωθεν καχυποψία μεταξὺ τῆς φιλοδυτικῆς καὶ τῆς ρωσόψυχης Οὐκρανίας ὁδηγοῦν στὴ διάλυση καὶ στὸ τέλος τῆς χώρας, μὲ τὴ σημερινή της μορφή. Ὁ διχασμὸς εἶναι προφανὴς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, στὸ Στρατό, στὰ Σώματα Ἀσφαλείας, στὸ Κοινοβούλιο, στὴν Ἐκτελεστικὴ Ἐξουσία, στὶς Δημόσιες Ὑπηρεσίες, στὴν Κουλτούρα, στὴ Θρησκεία. Στὸ Στρατό, στὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ στὶς Μυστικὲς Ὑπηρεσίες ὑπάρχουν ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες τόσο ἀπὸ τὴ Δυτικὴ ὅσο καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Οὐκρανία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ συνεργασθοῦν καὶ ὁ ἕνας ὑποβλέπει καὶ ὑποπτεύεται τὸν ἄλλον. Ὁ Sergio Romano, δημοσιογράφος τῆς ἔγκυρης ἰταλικῆς ἐφημερίδας   Corriere della Sera, στὶς 9 παρελθόντος Ἀπριλίου, ἔγραψε τὴν περίπτωση ἡ Οὐκρανία νὰ ἀποκτήσει τὸ καθεστὼς τοῦ Βελγίου, ὅπου δύο διαφορετικὲς ἐθνικὲς καὶ πολιτιστικὲς ὀντότητες (Βαλόνοι καὶ Φλαμανδοὶ) τὸ 1830 κατέστησαν ὁμόσπονδο κράτος, μὲ ἀπόφαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Τὸ πείραμα στὸ Βέλγιο ἔχει ἐν μέρει ἐπιτύχει, ἀλλὰ πάντοτε ὑπάρχουν φυγόκεντρες τάσεις καὶ βεβαίως δὲν ὑπάρχει ὁ ἀπὸ αἰώνων ἀβυσσαλέος διχασμὸς τῆς Οὐκρανίας. (Σημ. Δὲς προηγούμενο ἄρθρο μου «Ἡ διχασμένη Οὐκρανία»).
.           Τὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν στὴν Οὐκρανία δὲν ὀφείλονται μόνο στὸν γεωστρατηγικὸ ἀνταγωνισμὸ μεταξὺ ΗΠΑ καὶ Ρωσίας, δὲν εἶναι δηλαδὴ ἡ περίπτωση γιὰ τὴ Ρωσία τῶν παρακαυκασίων χωρῶν Γεωργίας, Ἀρμενίας καὶ Ἀζερμπαϊτζάν, ἤ, παλαιότερα, γιὰ τὶς ΗΠΑ, τῆς Κούβας. Οἱ Ρῶσοι τῆς Οὐκρανίας, μετὰ τὴν ἐξέγερση τῶν δυτικόφιλων στὴν πλατεία Μεϊντὰν καὶ τὸ πραξικόπημα σὲ βάρος τοῦ ρωσόψυχου νομίμου Προέδρου της Β. Γιανουκόβιτς, αἰσθάνονται ὅτι βρίσκεται σὲ κίνδυνο ἡ ἐθνική τους ταυτότητα ἀπὸ τὴν ἐπιθετικότητα τῆς Δύσης καὶ τῶν Οὐκρανῶν ὀπαδῶν της.
.           Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ νομίμου καὶ μὲ δημοκρατικὲς διαδικασίες ἐκλεγεμένου Προέδρου Γιανουκόβιτς ἀποτελεῖ πραξικόπημα. Ἂν τὸ ἴδιο συνέβαινε σὲ χώρα μὴ φιλικὴ στὴ Δύση, θὰ εἶχε ξεσηκωθεῖ τὸ Σύμπαν, πιθανὸν θὰ εἶχε ἐπέμβει τὸ ΝΑΤΟ καὶ οὐδεὶς θὰ ἀναγνώριζε τὸ νέο καθεστώς. Ἀντίθετα τὸν χωρὶς καμία νομιμοποίηση πρωθυπουργὸ τῆς Οὐκρανίας Ἀρσένι Γιατσένιουκ ὅλοι τὸν ἀναγνωρίζουν, τὸν δέχονται καὶ τὸν βοηθᾶνε… Ἕως καὶ ὁ Πάπας τὸν δέχθηκε, ποὺ βεβαίως στηρίζει μὲ κάθε τρόπο τὸ ἐπιβληθὲν παράνομο καθεστώς.
.           Ἡ ἀντίδραση τῆς Δύσης σὲ βάρος τῆς Ρωσίας ἐντάθηκε μὲ τὴν σ’ αὐτὴν ἔνταξη τῆς Κριμαίας μετὰ ἀπὸ Δημοψήφισμα, στὸ ὁποῖο τὸ 96% τῶν κατοίκων της τάχθηκε ὑπὲρ τῆς ἐντάξεώς της στὴ Ρωσία. Στὴν Κριμαία κατοικοῦν Ρῶσοι, σὲ ποσοστὸ 96%, πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτὸ τῶν Κοσοβάρων στὸ Κοσσυφοπέδιο. Ὅταν οἱ Σέρβοι, μὲ τὰ χίλια δίκια τους, ἀφοῦ τὸ Κοσσυφοπέδιο εἶναι ἡ μήτρα τοῦ Ἔθνους τους, ὅπως τὸ Κίεβο γιὰ τοὺς Ρώσους, ζήτησαν νὰ μὴν ἀναγνωριστεῖ τὸ Δημοψήφισμα ποὺ διενήργησαν οἱ Μουσουλμάνοι Κοσοβάροι γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς περιοχῆς τους, ἡ Δύση ἀπάντησε ὅτι ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης καὶ ἀμέσως τὸ ἀναγνώρισε… Ὅταν τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἔκαμαν οἱ Ρῶσοι τῆς Κριμαίας δὲν τὸ ἀναγνώρισε καὶ μίλησε γιὰ παράνομη ἐνέργεια… Πολὺ σωστὰ τὸ ἐπισήμανε σὲ ἄρθρο του ὁ εἰδικὸς σὲ θέματα γεωστρατηγικῆς Ὀλιβιὲ Ζαλὲκ στὸν «Le Monde Diplomatique» τοῦ Ἀπριλίου 2014.
.           Στὸ Οὐκρανικὸ πρόβλημα ἀναμίχθηκαν οἱ ΗΠΑ καὶ οὐδεὶς ἔντιμος καὶ λογικὸς ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ τὸ γιατί, πέραν τῆς στρατηγικῆς τους νὰ περιορίσουν τὴν ἐπιρροὴ τῆς Ρωσίας. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει μία ἔστω καὶ ἰσχνή, δικαιολογία, πὼς θέλει νὰ προωθήσει τὴ συνεργασία μὲ τὴν Οὐκρανία καὶ κάποτε νὰ τὴν ἐντάξει στοὺς κόλπους της, ὅπως ἔχει ἤδη κάνει μὲ τὶς ἄλλες πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες. Ὁ Μίκαελ Χάλτζελ, τοῦ Πανεπιστημίου Τζὸν Χόπκινς διερωτᾶται σχετικά: «Γιατί οἱ Ἀμερικανοὶ θά ᾽πρεπε νὰ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς Εὐρώπης περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Εὐρωπαίους;». Ὁ ρόλος τοῦ πλανητικοῦ χωροφύλακα, τοῦ ἐνεργοῦντος ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντά του καὶ ὄχι μὲ τὸ Δίκαιο δὲν ταιριάζει στὴ Δημοκρατία τῶν ΗΠΑ.
.           Οἱ ἐπιθέσεις ποὺ δέχεται ἡ Ρωσία γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ εἶναι οἱ περισσότερες κάτω ἀπὸ τὴ μέση. Λόγου χάρη, εἶναι προϊὸν προπαγάνδας ἡ ταύτιση τῆς Ρωσίας μὲ τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ τοῦ Πούτιν μὲ τὸν Στάλιν, ἢ τὸν Μιλόσεβιτς… Στοὺς διαφόρους λιβέλους, ποὺ γράφονται σὲ βάρος τῆς Ρωσίας, ἀποσιωπᾶται τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πούτιν προστατεύει ὄχι μόνο τὰ συμφέροντα τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ὕπαρξη τῶν συμπατριωτῶν του ποὺ ζοῦνε στὴν Οὐκρανία. Ἐπίσης δὲν ἀναφέρεται ὅτι ἐπὶ Στάλιν δὲν ὑπέφεραν μόνο οἱ Οὐκρανοί, ἀλλὰ ὅλη ἡ ΕΣΣΔ καὶ κυρίως οἱ Ρῶσοι. Ἑκατομμύρια Ρώσων ὁδηγήθηκαν στὰ ψυχιατρεῖα, στὰ γκουλάγκ, στὰ βασανιστήρια καὶ στὸν θάνατο καὶ χιλιάδες εἶναι οἱ Μάρτυρες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Πίστη τους στὴν Ὀρθοδοξία. Εἶναι ἐπίσης προϊὸν προπαγάνδας ἡ ταύτιση τῶν κομμουνιστῶν διανοουμένων (Ἀραγκόν, Σάρτρ, Ζίντ, Ρίτσου) ποὺ εἶχαν γοητευθεῖ ἀπὸ τὸν Στάλιν μὲ τοὺς σημερινοὺς ἀκέραιους καὶ ἐλεύθερους στὸ φρόνημα πνευματικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ καταγγέλλουν τὶς ἀκρότητες τῶν φασιστῶν τοῦ Κιέβου, τὶς αὐθαιρεσίες τοῦ ἐκεῖ σημερινοῦ παράνομου καθεστῶτος καὶ τὶς ἐπιδιώξεις του σὲ βάρος τοῦ ρωσικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Πούτιν οὔτε ἅγιος εἶναι οὔτε ὁ πιὸ ἔντιμος τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἐξ ἄλλου οἱ περισσότεροι ποὺ κατέχουν ἐξουσία, σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση. Ἀλλὰ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἐξετάζεται ἡ πολιτική του στὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας καὶ ὄχι στὰ ἐσωτερικά τῆς χώρας του.
.           Ἡ ΕΕ ὀρθῶς δὲν θέλει νὰ εἰσέλθει σὲ ἕνα νέο ψυχρὸ πόλεμο μὲ τὴ Ρωσία, γιατί καὶ ὠφελιμιστικὰ νὰ τὸ δεῖ, ἐκείνη θὰ χάσει. Οἱ περισσότερες χῶρες – μέλη της ἐξαρτῶνται ἐνεργειακὰ ἀπὸ τὴ Ρωσία. Ὀρθῶς λοιπὸν ἡ Γερμανία καὶ οἱ ἄλλες χῶρες τῆς ΕΕ ἐπιδιώκουν νὰ ὑπάρξει μία εἰρηνικὴ λύση, ἡ ὁποία νὰ ἱκανοποιεῖ ὅλους, ἔστω κι ἂν αὐτὸ σήμερα φαίνεται καὶ εἶναι ἀνέφικτο. Ὁ Ζαλὲκ στὸ ἄρθρο του, ποὺ ἀναφέραμε προηγουμένως, σημειώνει πὼς τρεῖς εἶναι οἱ προτεραιότητες γιὰ τοὺς Οὐκρανούς, ἂν θέλουν νὰ μὴν διαλυθεῖ τὸ κράτος τους: Πρώτη ἡ ἀνεύρεση γεωπολιτικῆς ἰσορροπίας μεταξὺ Ρωσίας καὶ Εὐρώπης, θέμα ποὺ ὅπως ἔχουμε γράψει ἔχει βάθος αἰώνων. Δεύτερη ἡ πολιτισμικὴ καὶ γλωσσικὴ ἰσότητα μεταξὺ τῶν πολιτῶν τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Οὐκρανίας. Καὶ τρίτη ἡ καταπολέμηση τῆς διαφθορᾶς τῆς μετακομμουνιστικῆς ἐπιχειρηματικῆς καὶ κρατικῆς ἐλίτ. Ὅμως φαίνεται πὼς κάποιοι θερμοκέφαλοι στὶς ΗΠΑ ἐπιθυμοῦν τὸν Ψυχρὸ Πόλεμο, μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἔτσι ἡ χώρα τους θὰ ἐνισχύσει τὴν πλανητικὴ κυριαρχία της…

Γιατί τόσο μίσος σὲ βάρος τῶν Ρώσων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων;  

.               Ἀπὸ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς δυτικῆς ἰντελιγκέντσιας ἐκφράζεται ἕνας ἱεροεξεταστικὸς φανατισμὸς κι ἕνα μίσος σὲ βάρος τῶν Ρώσων καὶ γενικὰ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Λὲς καὶ πρέπει νὰ ἐξοντωθοῦν, ὅπως οἱ Ἰνδιάνοι στὴν Ἀμερική, γιὰ νὰ ἡσυχάσουν καὶ νὰ μὴν ὑπάρχει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἐναλλακτικὴ πρόταση ζωῆς, ἔξω ἀπὸ τὴ μετανεωτερικὴ δυτική. Ὁ Μάρτιν Κέτλ ἔγραψε στὴν ἀγγλικὴ ἐφημερίδα «Γκάρντιαν» ὅτι διαβάζοντας τὰ κείμενα τοῦ Ἀμερικανοῦ διπλωμάτη Τζὸρτζ Κέναν, ποὺ διαμόρφωσε τὴν ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ στρατηγική τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, καταλήγει ὅτι «οἱ παραλληλισμοὶ ἀνάμεσα στὴ Ρωσία τοῦ Πούτιν καὶ τὴ Ρωσία τοῦ Στάλιν εἶναι ξεκάθαροι. Ἀνάμεσα σὲ ἄλλους ὁ ρωσικὸς ἐθνικισμός, ἡ ἀναξιοπιστία, ἡ θεμελιώδης ἀπουσία κοινῶν ἀξιῶν μὲ τὴ Δύση, ἡ σημασία τοῦ πυρηνικοῦ ἀδιεξόδου…». Φυσικὰ γιὰ τὸν ἐθνικισμὸ καὶ τὴν ἀναξιοπιστία τῶν ΗΠΑ οὐδὲν ἀναφέρεται.
.           Ἐκφραστὴς τοῦ ἀντορθοδόξου φανατισμοῦ εἶναι ὁ γνωστὸς Ἀμερικανὸς καθηγητὴς Σάμιουελ Χάντιγκτον (1927-2008). Στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης», ποὺ προκάλεσε πολλὲς συζητήσεις, γράφει ὅτι «ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ.!!!)… Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη εἶναι “νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ ἀνήκουν: νὰ συσφίγξουμε τοὺς δεσμοὺς μεταξὺ Λονδίνου, Παρισιοῦ, Ρώμης, Μονάχου, καὶ Λειψίας, Βαρσοβίας, Πράγας καὶ Βουδαπέστης”….Ὁ Πρόεδρος τῆς Λιθουανίας εἶχε πεῖ ὅτι οἱ Λιθουανοὶ εἶχαν νὰ διαλέξουν μεταξὺ “δύο πολιτισμῶν” καὶ ἐπέλεξαν τὸν λατινικὸ κόσμο, προσηλυτίστηκαν στὸν ρωμαιοκαθολικισμὸ καὶ ἐπέλεξαν μία μορφὴ κρατικῆς ὀργάνωσης, ποὺ στηρίζεται στὸ νόμο. Μὲ παρόμοιο τρόπο οἱ Πολωνοὶ λένε ὅτι ἀνήκουν στὴ Δύση ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα, ὅταν ἐπέλεξαν τὸ δυτικὸ Χριστιανισμὸ ἔναντι τοῦ Βυζαντίου…»
.            «…Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀποτελεῖ μέρος τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ ὑπῆρξε ἡ πατρίδα τοῦ κλασσικοῦ πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε, μὲ τὴ σειρά του, σημαντικὴ πηγὴ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Στὴν ἀντιπαράθεσή τους μὲ τὴν Τουρκία οἱ Ἕλληνες θεωροῦν τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς ἱστορικὰ ὑπερασπιστὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ… Παρόλα αὐτὰ ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ ἐξαίρεση ὡς ὀρθόδοξος ξένος στοὺς δυτικοὺς ὀργανισμούς. Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἕνα εὔκολο μέλος οὔτε γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὸ ΝΑΤΟ καὶ δυσκολεύεται νὰ προσαρμοστεῖ στὶς ἀρχὲς καὶ στὰ ἤθη καὶ τῶν δύο… Ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ἑλλάδος ὡς προεδρεύουσας τοῦ Συμβουλίου τῆς ΕΕ τὸ 1994 ἐξόργισε τὰ ἄλλα μέλη καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης χαρακτήρισαν λάθος τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μέλος….».
.           Γιὰ τὴν Οὐκρανία ὁ Χάντινγκτον βλέπει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευθεῖ μὲ τὴ Ρωσία. Ἐπίσης ἀναφέρει τὴν περίπτωση τῆς Κριμαίας, ὅπου τὸ 1992 ἡ ἐκεῖ Βουλὴ ἀνακήρυξε τὴν ἀνεξαρτησία τῆς περιοχῆς, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ πιέσεις ἀνακάλεσε τὴν ἀπόφασή της. Ὁ Χάντινγκτον ἀπὸ τότε (Σημ.: Σὲ πρώτη ἔκδοση στὰ ἀγγλικὰ τὸ βιβλίο του ἐκδόθηκε τὸ 1996) προέβλεψε πὼς μία δυτικὰ προσανατολισμένη Οὐκρανία θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι βιώσιμη «μόνο ἂν εἶχε ἰσχυρὴ καὶ ἀποτελεσματικὴ δυτικὴ ὑποστήριξη. Καὶ μία τέτοια ὑποστήριξη εἶναι, μὲ τὴ σειρά της, πιθανὸ νὰ ὑπάρξει μόνο ἂν οἱ σχέσεις μεταξὺ Δύσης καὶ Ρωσίας ὑποχωρήσουν σημαντικὰ καὶ καταλήξουν νὰ μοιάζουν μὲ αὐτὲς ποὺ ὑπῆρχαν κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου». Εἶναι σαφὲς ὅτι οἱ γεωστρατηγικοὶ ἀναλυτές, ὅπως ὁ Χάντιγκτον, ἀπὸ τότε πρόβλεπαν καί, οὐσιαστικά, πρότειναν τὶς σημερινὲς ἐξελίξεις καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου…
.           Ὁ Ντοστογιέφσκι στὸ Ἡμερολόγιό του περιγράφει αὐτὸ τὸ μίσος τῶν Δυτικῶν ἔναντι τῆς ἰσχυρῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ἡ Δύση δὲν θέλησε ποτὲ καὶ μία ἰσχυρὴ Ἑλλάδα… Στὰ 1876 ἔγραψε: «Ἡ Εὐρώπη ποτὲ δὲν μᾶς ἔδειξε ἐμπιστοσύνη. Δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς δεῖ παρὰ μόνο μὲ ἐχθρότητα». Καὶ πάρα κάτω σημειώνει τὴ γοητεία ποὺ ἀσκεῖ σὲ ὁρισμένους Ρώσους ἡ ἡδονιστικὴ ζωὴ τῆς Δύσης, ποὺ παρουσιάζεται ὡς «σύγχρονη» καὶ «ἀπελευθερωμένη». Γράφει ὁ μέγας Ρῶσος συγγραφέας: «Ὁρισμένοι ἀπὸ τοὺς Ρώσους ἄλλαξαν θρησκεία καὶ πέρασαν στὸν Καθολικισμό… Οἱ συντηρητικοὶ στὴν Εὐρώπη εἶναι ριζικὰ ἀρνητικοὶ ἀπέναντι στὴ Ρωσία. Ἀποτελοῦν τοὺς καταστροφεῖς, τοὺς ἐχθρούς της Ρωσίας! Ἡ ἔχθρα τους πρὸς τὴ Ρωσία καὶ τὴν Ὀρθοδοξία σημαίνει γι’ αὐτοὺς τὸν ἀληθινὸ Εὐρωπαῖο, τὸ αὐθεντικὸ παιδὶ τοῦ πολιτισμοῦ…».-

  Ὁ Θρησκευτικὸς χωρισμὸς τῶν Σλαύων

.              Δώδεκα εἶναι οἱ Εὐρωπαϊκὲς χῶρες ποὺ κατοικοῦνται κυρίως ἀπὸ Σλαύους, ποὺ παλαιότερα ἦσαν ὅλοι Ὀρθόδοξοι. Στὸ διάβα τῶν αἰώνων ὁρισμένοι ἀποσπάσθηκαν ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀσπάσθηκαν τὸν Καθολικισμό, τὸν Προτεσταντισμὸ ἢ τὸ Ἰσλάμ. Ὁ Χάντιγκτον ὑποστηρίζει πὼς ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀφομοιώσει ὅσους ἀσπάστηκαν τὸν Πάπα καὶ αὐτοὶ εἶναι πλέον μέρος τῆς Δύσης, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ τοὺς κατατάσει μαζὶ μὲ τὸ Ἰσλάμ… Στὶς σλαυικὲς χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ μὲ βάση τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ οἶκος Ντὲ Ἀγκοστίνι οἱ κάτοικοι θρησκευτικὰ κατανέμονται ὡς ἀκολούθως:

Στὴ Βοσνία Ἐρζεγοβίνη ὑπῆρξε βίαιος ἐξισλαμισμὸς καὶ ἐκκαθολικισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων. Σήμερα στὴ, λόγῶ θρησκευτικῶν διαφορῶν, θνησιγενῆ αὐτὴ χώρα τὸ 43% εἶναι Μουσουλμάνοι, τὸ 39% Ὀρθόδοξοι, καὶ τὸ 18% Ρωμαιοκαθολικοί.

Στὴ Βουλγαρία τὸ 88,2% εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ τὸ 11,8% Μουσουλμάνοι, -τουρκογενεῖς, ἀθίγγανοι καὶ πομάκοι.

Στὴν Κροατία, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἡγεμόνων, ποὺ τὴν ὑπέταξαν, οἱ κάτοικοι ἀλλαξοπίστησαν καὶ μετέτρεψαν τὸ ἀλφάβητό τους ἀπὸ κυριλλικὸ σὲ λατινικό. Ἔτσι, κατὰ τὸν Χάντιγκτον, «ἐκσυγχρονίστηκαν». Σήμερα τὸ 88,4% εἶναι Ρωμαιοκαθολικοί, τὸ 5,6% Ὀρθόδοξοι, τὸ 2,3% Μουσουλμάνοι καὶ τὸ 0,6% Προτεστάντες.

Στὴ Λευκορωσία οἱ περισσότεροι Σλαῦοι κάτοικοί της ἀντέστησαν στοὺς κατὰ καιροὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἡγεμόνες ποὺ τοὺς ὑπέταξαν. Σήμερα τὸ 82% εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ τὸ 18% Ρωμαιοκαθολικοί. Τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Οὐκρανία τοὺς ἔχουν θορυβήσει. Φοβοῦνται μήπως ἔρθει ἡ σειρά τους…

Στὴν Οὐκρανία τὸ 85% εἶναι Ὀρθόδοξοι, διεσπασμένοι σὲ τρία κομμάτια, τὸ 8,2% Ρωμαιοκαθολικοί, κανονικοὶ καὶ Οὐνίτες, καὶ τὸ 3,6% Προτεστάντες.

Στὴν Πολωνία οἱ Σλαῦοι τῆς χώρας ἦσαν οἱ πρῶτοι ποὺ προσχώρησαν στὸν Πάπα καὶ στὸν ἐκδυτικισμό. Σήμερα τὸ 90,7% εἶναι Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ τὸ 1,4% Ὀρθόδοξοι, κυρίως Λευκορῶσοι.

Στὴ Ρωσία τὸ 85% εἶναι Ὀρθόδοξοι, τὸ 8,4% Προτεστάντες – ἡ προσηλυτιστικὴ προπαγάνδα τους κάνει θραύση στὴν μετακομμουνιστικὴ ἐποχὴ – καὶ τὸ 7% Μουσουλμάνοι – Τάταροι, Τσετσένοι καὶ ἄλλοι.

Στὴ Σερβία καὶ στὸ Μαυροβούνιο -μία ἀκόμη περίπτωση ποὺ ὁ τοπικιστικὸς φανατισμὸς δρᾶ διχαστικὰ στὸν ἴδιο λαό- οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀκολούθησαν τοὺς Κροάτες καὶ τοὺς Σλοβένους ἀδελφούς τους καὶ δὲν ὑπέκυψαν στὸν Πάπα. Ἀκολουθοῦν τὴν κυριλλικὴ γραφή, δηλαδὴ μιλᾶνε μὲ τοὺς Κροάτες καὶ τοὺς Σλοβένους τὴν ἴδια γλώσσα, ἀλλὰ τὴν γράφουν διαφορετικά… Τὸ 75,2% εἶναι Ὀρθόδοξοι, τὸ 19% Μουσουλμάνοι (Σημ.: Περιλαμβάνονται οἱ Κοσοβάροι) καὶ τὸ 5,8% Ρωμαιοκαθολικοί.

Στὰ Σκόπια τὸ 72% τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι Ὀρθόδοξοι, τὸ 28,3% Μουσουλμάνοι – κυρίως Ἀλβανοί–, καὶ τὸ 1% Ρωμαιοκαθολικοί.

Στὴ Σλοβακία οἱ Σλαῦοι κάτοικοι τῆς χώρας ἔχουν ὑποστεῖ σοβαρότατες ἐπιδράσεις ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς τῆς χώρας τους. Ἀποτέλεσμα σήμερα τὸ 60,4% νὰ εἶναι Ρωμαιοκαθολικοί, τὸ 6,3% Προτεστάντες, τὸ 1% Ὀρθόδοξοι καὶ τὸ 30% δηλώνουν ἄθεοι.

Στὴ Σλοβενία οἱ Σλαῦοι κάτοικοί της ὑπέστησαν ὅσα καὶ οἱ γείτονές τους Κροάτες. Τὸ 82,9% εἶναι Ρωμαιοκαθοκοί, τὸ 2% Ὀρθόδοξοι καὶ τὸ 10% δηλώνουν ἄθεοι.

Στὴν Τσεχία ἰσχύουν τὰ ἴδια μὲ αὐτὰ τῆς Σλοβακίας. Σήμερα οἱ κάτοικοί της, σὲ ποσοστὸ 55% (!!!) δηλώνουν ἄθεοι, τὸ 39,2% Ρωμαιοκαθολικοί, τὸ 3,7% Προτεστάντες καὶ τὸ 0,5% Ὀρθόδοξοι. –

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –6 («Θὰ γίνουν τρομαγμένοι, δειλοὶ καὶ θὰ μᾶς κοιτάζουν καὶ θὰ στριμώχνονται γύρω μας, ὅπως τὰ κλωσσόπουλα γύρω στὴν κλώσσα. Ὤ, θὰ τοὺς ἐπιτρέψουμε καὶ τὴν ἁμαρτία. Κι ἂν ὑπάρχει κανένας ποὺ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν πυρά μας, αὐτὸς εἶσαι Ἐσύ. Αὔριο θὰ Σὲ κάψω».)

 

 

Ἀπόσπασμα [ϛ´] ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα
τοῦ Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ
«Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ»,
μετάφρ. Ἀρ. Ἀλεξάνδρου, 
ἐκδ. Γκοβόστη, χ. χρ. τόμ. 2,
σελ. 113-114

 

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ.ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τραγικὰ ἐπιβεβαιούμενες ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!

Α´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –1  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/22/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται1/

Β´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –2 («Κάντε μας σκλάβους, μὰ χορτάστε μας») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/23/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται2/

Γ´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –3 («Ἡ πιὸ βασανιστικὴ φροντίδα γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι νὰ βρεῖ ὅσο μπορεῖ γρηγορότερα κάποιον ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τοῦ παραδώσει τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/27/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται3/ 

Δ´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –4 («Ὁ ἄνθρωπος δὲν ζητάει τόσο τὸν Θεὸ ὅσο τὰ θαύματα».) https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/03/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται4/

Ε´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –5 («Ποιός ἄλλος μπορεῖ νὰ κυριαρχεῖ πάνω στοὺς ἀνθρώπους, ἂν ὄχι κεῖνος ποὺ κυριαρχεῖ στὴν συνείδησή τους καὶ ποὺ κρατάει στὰ χέρια του τὸ ψωμί τους;») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/25/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται5/

 .            Μὰ τότε ἀκριβῶς θά ᾽ρθει σερνάμενο τὸ θηρίο καὶ θὰ μᾶς γλείψει τὰ πόδια καὶ θὰ τὰ βρέξει μὲ τὰ ματωμένα του δάκρια. Καὶ μεῖς θὰ κάτσουμε πάνω στὸ θηρίο καὶ θὰ ὑψώσουμε τὸ κύπελο ποὺ πάνω σ᾽ αὐτὸ θά ᾽ναι γραμμένο: «Μυστήριο!» Καὶ τότε, μονάχα τότε θὰ φτάσει ἡ μέρα ποὺ θὰ θεμελιωθεῖ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἡ βασιλεία τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐτυχίας. Εἶσαι περήφανος γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, μὰ Ἐσὺ ἔχεις μονάχα αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτούς, ὅμως ἐμεῖς θὰ χαρίσουμε τὴν εἰρήνη σ᾽ ὅλους. Ἐξ ἄλλου νά ᾽ναι κι ἔτσι; Πόσοι ἀπ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτούς, τοὺς ἰσχυροὺς ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν ἐκλεκτοί, κουράστηκαν τέλος περιμένοντάς Σε καὶ ρίξανε καὶ θὰ ρίξουν ἀκόμα τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους καὶ τὴν φλόγα τῆς καρδιᾶς τους σ᾽ ἄλλον ἀγρὸ καὶ θὰ καταλήξουν νὰ ὑψώσουν ἐναντίον Σου τὴν ἐλεύθερη σημαία τους, ποὺ Ἐσὺ ὁ ἴδιος τὴν εἶχες ὑψώσει. Ἐνῶ σ μς λοι θά ᾽ναι ετυχισμένοι κα δὲν θ στασιάζουν πιά, δὲν θὰ καταστρέφουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως γίνεται παντοῦ στὸ βασίλειο τῆς ἐλευθερίας Σου. Ὤ, θ τος πείσουμε πς μονάχα τότε θ γίνουν λεύθεροι, ταν θ παραιτηθον π᾽ τν λευθερία τους γι χάρη μας κα θ ποταχτον σὲ μᾶς. Τί λὲς λοιπόν; Θάχουμε δίκιο ἢ ὄχι; Θὰ πειστοῦν καὶ μόνοι τους πὼς ἔχουμε δίκιο, γιατί θὰ θυμηθοῦν ὣς ποιὸ φρικτὸ σημεῖο σκλαβιᾶς καὶ ταραχῆς τοὺς εἶχε φέρει ἡ δική Σου ἐλευθερία. Ἡ ἐλευθερία, ἡ ἐλεύθερη σκέψη κι ἡ ἐπιστήμη θὰ τοὺς κάνουν νὰ χάσουν τὸν δρόμο τους σὲ τέτοιες λόχμες, θὰ τοὺς βάλουν μπροστὰ σὲ τέτοια θαύματα κι ἀξεδιάλυτα μυστήρια ποὺ μερικοὶ ἀπ᾽ αὐτούς, οἱ πιὸ ἀτίθασοι κι οἱ πιὸ ἄγριοι, θ᾽ αὐτοκαταστραφοῦν, οἱ ἄλλοι, οἱ ἀνυπόταχτοι μὰ ἀδύναμοι, θὰ καταστρέφουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κι οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ἀδύναμοι καὶ δυστυχισμένοι, θὰ συρθοῦν στὰ πόδια μας καὶ θὰ μᾶς φωνάξουν ἐκλιπαρώντας: «Ναί, εἴχατε δίκαιο, σεῖς μονάχα κατείχατε τὸ μυστικό Του καὶ μεῖς γυρίζουμε σὲ σᾶς. Σστε μας π᾽ τν αυτό μας». Παίρνοντας ἀπὸ μᾶς τὸ ψωμί τους θὰ βλέπουν φυσικὰ ξεκάθαρα πὼς ἐμεῖς τοὺς μοιράζουμε τὰ ψωμιὰ ποὺ πήραμε ἀπ᾽ αὐτούς, τὰ ψωμιὰ ποὺ τὰ φτιάξανε μὲ τὰ χέρια τους, καὶ πὼς αὐτὰ γίνονται χωρὶς κανένα θαῦμα, θὰ δοῦνε πὼς δὲn μεταβάλουμε τὶς πέτρες σὲ ψωμιὰ μὰ θάναι στ᾽ ἀλήθεια πολὺ εὐχαριστημένοι, κι ὄχι τόσο γιατί θὰ παίρνουν τὰ ψωμιά, ὅσο γιατί θὰ τὰ παίρνουν ἀπ᾽ τὰ χέρια μας! Γιατί θὰ θυμοῦνται πολὺ καλὰ πὼς πρῶτα, ὅταν δὲν ἤμασταν ἐμεῖς, αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ ψωμιὰ ποὺ τὰ βγάζανε μὲ τὸν ἱδρώτα τους, μεταβάλλονταν στὰ χέρια τους σὲ πέτρες, μὰ ὅταν γύρισαν σὲ μᾶς τότε οἱ πέτρες μεταβλήθηκαν στὰ χέρια τους σὲ ψωμιά. Θὰ τὸ ἐκτιμήσουν πολύ, πάρα πολὺ τί σπουδαῖο εἶναι νὰ ὑποταχτοῦν μιὰ γιὰ πάντα! Κι ὅσο δὲ θὰ τὸ καταλάβουν αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι, θά ᾽ναι δυστυχισμένοι. Ποιός ὅμως ἦταν ὁ κυριότερος αἴτιος ποὺ δὲν τὸ καταλάβαιναν αὐτό; Λέγε. Ποιός σκόρπισε τὴν ἀγέλη στοὺς ἄγνωστους δρόμους; Μὰ ἡ ἀγέλη θὰ μαζευτεῖ καὶ πάλι καὶ θὰ ὑποταχθεῖ ξανά, γιὰ πάντα τούτη τὴν φορά. Τότε θὰ τοὺς δώσουμε μίαν ἤρεμη καὶ ταπεινὴ εὐτυχία, τὴν εὐτυχία τῶν ἀδύναμων πλασμάτων, μιὰ κι ἔτσι πλάστηκαν. Ὤ, θὰ τοὺς πείσουμε ἐπιτέλους νὰ μὴν περηφανεύονται. Γιατὶ Ἐσὺ τοὺς ἀνύψωσες καὶ τοὺς ἔμαθες νά ᾽ναι περήφανοι. Θὰ τοὺς ἀποδείξουμε πὼς εἶναι ἀδύναμοι, πὼς εἶναι μονάχα ἀξιολύπητα παιδιά, μὰ πὼς ἡ παιδιάστικη εὐτυχία εἶναι ἡ πιὸ γλυκιὰ ἀπ᾽ ὅλες. Θ γίνουν τρομαγμένοι, δειλο κα θ μς κοιτάζουν κα θ στριμώχνονται γύρω μας, πως τ κλωσσόπουλα γύρω στν κλώσσα. Θὰ μᾶς θαυμάζουν καὶ θὰ μᾶς σκιάζονται καὶ θά ᾽ναι περήφανοι, γιατί εἴμαστε τόσο ἰσχυροὶ καὶ τόσο σοφοὶ ποὺ μπορέσαμε νὰ ἡμερέψουμε τὸ τόσο ταραχόδικο καὶ πολύπληθο κοπάδι τους. Θὰ τρέμουν τὴν ὀργή μας, τὸ πνεῦμα τους θὰ γίνει δειλό, τὰ μάτια τους θὰ κλαῖνε τόσο εὔκολα ὅσο τῶν παιδιῶν καὶ τῶν γυναικῶν, μὰ τὸ ἴδιο εὔκολα θὰ εὐθυμοῦν καὶ θὰ γελοῦν στὸ πρῶτο μας νεῦμα, μὲ μία πάμφωτη χαρὰ καὶ μὲ παιδικὰ τραγούδια. Ναί, θὰ τοὺς ἀναγκάσουμε νὰ δουλεύουν, μὰ στὶς σκόλες θὰ κάνουμε τὴν ζωή τους νὰ κυλάει σὰν παιδιάστικο παιχνίδι, μὲ παιδικὰ τραγούδια, χορωδίες, μ᾽ ἀθώους χορούς. Ὤ, θ τος πιτρέψουμε κα τν μαρτία, ατο εναι δύναμοι κι νίσχυροι κα θ μς γαπον σν παιδιά, πειδ θ τος πιτρέψουμε ν᾽ μαρτάνουν. Θὰ τοὺς ποῦμε πὼς τὸ κάθε κρίμα θά ᾽ναι συχωρεμένο, ἂν θὰ γίνει μὲ τὴν ἄδειά μας. Τος πιτρέπουμε ν᾽ μαρτάνουν, γιατί τος γαπμε, ὅσο γιὰ τὴν τιμωρία γι᾽ αὐτὰ τ᾽ ἁμαρτήματα – ἂς γίνει κι αὐτὸ – θὰ τὴν πάρουμε πάνω μας. Θὰ τὴν πάρουμε πάνω μας κι αὐτοὶ θὰ μᾶς λατρεύουν σὰν εὐεργέτες πού, θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὰ δικά τους κρίματα μπροστὰ στὸν Θεό. Καὶ δὲν θὰ κρατᾶνε τίποτα μυστικὸ ἀπὸ μᾶς. μες θ τος πιτρέπουμε θ τος παγορεύουμε ν ζονε μ τς γυνακες τους τς ρωμένες τους, ν κάνουν ν μν κάνουν παιδιλ᾽ ατ νάλογα μ τν πακοή τους – κα κενοι θ μς πακονε μ χαρά τους. Θὰ μᾶς ἀποκαλύψουν τὰ πιὸ βασανιστικὰ μυστικὰ τῆς συνείδησής τους, ὅλα, ὅλα θὰ μᾶς τὰ ἐξομολογηθοῦν καὶ μεῖς θὰ βροῦμε γιὰ ὅλα κάποια λύση κι αὐτοὶ θὰ πιστέψουν στὴν λύση μας χαρούμενοι, γιατὶ θὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπ᾽ τὴ μεγάλη φροντίδα καὶ τὰ τωρινὰ βάσανα τῆς προσωπικῆς καὶ ἐλεύθερης ἀπόφασης. Κι ὅλοι θά ᾽ναι εὐτυχισμένοι, ὅλα τὰ ἑκατομμύρια τῶν πλασμάτων, ἐκτὸς ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες ποὺ τοὺς κυβερνοῦν. Γιατί μονάχα ἐμεῖς, ἐμεῖς ποὺ θὰ φυλάξουμε τὸ μυστικό, μονάχα ἐμεῖς θά ᾽μαστε δυστυχισμένοι. Θὰ ὑπάρχουν δισεκατομμύρια εὐτυχισμένα μωρὰ κι ἑκατὸ χιλιάδες μάρτυρες ποὺ θά ᾽χουν ἐπωμιστεῖ τὴν κατάρα τῆς γνώσης τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Θὰ πεθάνουν ἥσυχα, ἥσυχα θὰ σβήσουν ἐν ὀνόματί Σου καὶ πέρα ἀπ᾽ τὸν τάφο δὲν θὰ καταχτήσουν παρὰ μονάχα τὸν θάνατο. Μὰ ἐμεῖς θὰ κρατήσουμε τὸ μυστικό, καὶ γιὰ τὴν δική τους ἴσα-ἴσα εὐτυχία θὰ τοὺς δελεάζουμε μὲ τὴν ἐπουράνια, αἰώνια ἀνταμοιβή. Γιατί κι ἂν ἀκόμα ὑπάρχει κάτι στὸν ἄλλο κόσμο, δὲν θά ᾽ναι φυσικὰ γιὰ κάτι τέτοιους σὰν κι αὐτούς. Λένε καὶ προφητεύουν πὼς θά ᾽ρθεις καὶ θὰ ξανανικήσεις, θά ᾽ρθεις μὲ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, μὲ τοὺς περήφανους καὶ ἰσχυρούς Σου, μὰ ἐμεῖς θὰ ποῦμε πὼς αὐτοὶ σώσανε μονάχα τὸν ἑαυτό τους καὶ μεῖς σώσαμε τοὺς πάντες. Λένε πὼς θὰ καταντροπιαστεῖ ἡ πόρνη ποὺ κάθεται πάνω στὸ θηρίο καὶ κρατάει στὰ χέρια της τὸ μυστήριο, πὼς θὰ ἐπαναστατήσουν ξανὰ οἱ ἀδύναμοι, πὼς θὰ ξεσκίσουν τὴν πορφύρα της καὶ θὰ γυμνώσουν τὸ «μιαρὸ» κορμί της. Μὰ τότε γὼ θὰ σηκωθῶ καὶ θὰ Σοῦ δείξω τὰ δισεκατομμύρια τῶν εὐτυχισμένων παιδιῶν ποὺ δὲν γνώρισαν τὴν ἁμαρτία. Καὶ μεῖς, ἐμεῖς ποὺ πήραμε πάνω μας τὰ κρίματά τους, γιὰ νὰ τοὺς κάνουμε εὐτυχισμένους, θὰ σταθοῦμε μπροστά Σου καὶ θὰ Σοῦ ποῦμε: «Δίκασέ μας, ἂν μπορεῖς κι ἂν τολμᾶς». Μάθε πὼς δὲν Σὲ φοβᾶμαι. Μάθε πὼς καὶ ᾽γὼ ἤμουνα στὴν ἔρημο, πὼς καὶ ᾽γὼ ἔζησα μὲ ἀκρίδες κι ἀγριόριζες, πὼς καὶ ᾽γὼ εὐλογοῦσα τὴν ἐλευθερία ποὺ μ᾽ αὐτὴν Ἐσὺ εὐλόγησες τοὺς ἀνθρώπους, πὼς καὶ ᾽γὼ ἑτοιμαζόμουν νὰ γίνω ἕνας ἀπ᾽ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, νὰ γίνω ἕνας ἀπ᾽ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, διψώντας νὰ «συμπληρώσω τὸν ἀριθμό». Μὰ συνῆλθα καὶ δὲν θέλησα νὰ ὑπηρετήσω τὴν ἀφροσύνη. Γύρισα καὶ προσχώρησα στν μάδα κείνων ποὺ διορθώσανε τ ργο Σου. Ἐγκατέλειψα τοὺς περήφανους καὶ ἐπέστρεψα στοὺς ταπεινοὺς γιὰ νὰ τοὺς κάνω εὐτυχισμένους. Ὅλα ὅσα Σοῦ λέω θὰ γίνουν κι ἡ βασιλεία μας θὰ οἰκοδομηθεῖ. Σοῦ ξαναλέω πὼς αὔριο κιόλας θὰ δεῖς αὐτὴ τὴν ὑπάκουη ἀγέλη νὰ τρέχει μὲ τὸ πρῶτο μου νεῦμα καὶ νὰ συδαυλίζει τὴν πυρὰ ὅπου θὰ Σὲ κάψω, γιατὶ ρθες ν μς νοχλήσειςΓιατὶ ἂν πάρχει κανένας πο ξίζει περισσότερο π κάθε λλον τν πυρά μας, ατς εσαι σύ. Αριο θ Σ κάψω. Dixi (Εἶπα)».

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –5 («Ποιός ἄλλος μπορεῖ νὰ κυριαρχεῖ πάνω στοὺς ἀνθρώπους, ἂν ὄχι κεῖνος ποὺ κυριαρχεῖ στὴν συνείδησή τους καὶ ποὺ κρατάει στὰ χέρια του τὸ ψωμί τους;»)

Ἀπόσπασμα [Δ´] ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα
τοῦ Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ
«Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ»,
μετάφρ. Ἀρ. Ἀλεξάνδρου, 
ἐκδ. Γκοβόστη, χ. χρ. τόμ. 2,
σελ. 111-113

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –1 https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/22/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται1/

Β´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –2 («Κάντε μας σκλάβους, μὰ χορτάστε μας»)https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/23/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται2/

Γ´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –3 («Ἡ πιὸ βασανιστικὴ φροντίδα γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι νὰ βρεῖ ὅσο μπορεῖ γρηγορότερα κάποιον ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τοῦ παραδώσει τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/27/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/03/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται4/

.            Ὁ μεγάλος Σου προφήτης μέσα στὸ δράμα του λέει ἀλληγορικὰ πὼς εἶδε ὅλους τοὺς πρώτους ἀναστημένους καὶ πὼς ἀπὸ κάθε φυλὴ ἦταν δώδεκα χιλιάδες. Μὰ ἂν ἦταν τόσοι μονάχα, τότε θά ᾽τανε θεοὶ κατὰ κάποιον τρόπο κι ὄχι ἄνθρωποι. Αὐτοὶ μπόρεσαν καὶ σήκωσαν τὸν σταυρό Σου, μπόρεσαν να ὑποφέρουν δεκάδες χρόνια στὴν πεινασμένη καὶ γυμνὴ ἔρημο τρώγοντας ἀκρίδες κι ἀγριόριζες καὶ φυσικὰ μπορεῖς νὰ ὑπερηφανεύεσαι γι᾽ αὐτὰ τὰ παιδιὰ τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἐλεύθερης ἀγάπης, τῆς ἐλεύθερης κι ὑπέροχης θυσίας ἐν ὀνόματί Σου. Θυμήσου ὅμως πὼς ὅλοι τους ἦταν μονάχα μερικὲς χιλιάδες κι ἦταν καὶ θεοί. Ἂμ οἱ ἄλλοι; Καὶ τί φταῖνε οἱ ὑπόλοιποι ἀδύναμοι ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ ὑποφέρουν κεῖνα ποὺ ὑπέφεραν οἱ ἰσχυροί; Τί φταίει ἡ ἀδύναμη ψυχή, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ χωρέσει μέσα της τὰ τόσο τρομερὰ δῶρα; Μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἦρθες μονάχα στοὺς ἐκλεκτοὺς καὶ γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς; Μὰ ἂν εἶναι ἔτσι, τότε ἐδῶ θὰ ὑπάρχει ἕνα μυστήριο, ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε. Κι ἂν ὑπάρχει μυστήριο, τότε καὶ μεῖς ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ διδάσκουμε τὸ μυστήριο καὶ νὰ τοὺς μαθαίνουμε πὼς δὲν ἔχει ἀξία ἡ ἐλεύθερη ἀπόφαση τῆς καρδιᾶς τους κι ἡ ἀγάπη, μὰ τὸ μυστήριο, στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ὑποταχτοῦν τυφλά, ἀκόμα κι ἐνάντια στὴν συνείδησή τους. Ατ κα κάναμε. Διορθώσαμε τ ργο Σου κα τ θεμελιώσαμε στὸ θαμα, στ μυστήριο κα στ κύρος. Κι οἱ ἄνθρωποι χάρηκαν ποὺ τοὺς ὁδήγησαν καὶ πάλι σὰν ἀγέλη καὶ ποὺ σήκωσαν ἐπιτέλους ἀπ᾽ τὶς καρδιές τους τὸ τόσο τρομερὸ δῶρο ποὺ τοὺς ἔφερε τόσα βάσανα. Εἴχαμε δίκιο διδάσκοντας καὶ ἐνεργώντας ἔτσι; Λέγε. Ἀναγνωρίζοντας τόσο ταπεινὰ τὴν ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπότητας, ἐλαφρώνοντας μὲ τόση ἀγάπη τὸ φορτίο της, ἐπιτρέποντας στὴν ἀδύναμη φύση της ἔστω καὶ νὰ ἁμαρτάνει μὲ τὴν ἄδειά μας, δὲν τῆς δείξαμε τὴν ἀγάπη μας; Γιατί ρθες λοιπν τώρα ν μς νοχλήσεις; Καὶ τί μὲ κοιτᾶς σιωπηλὰ καὶ στοχαστικὰ μὲ τὰ πράα Σου μάτια; Ἀγανάκτησε· δὲΝ θέλω τὴν ἀγάπη Σου, γιατί καὶ ᾽γὼ δὲν Σ᾽ ἀγαπῶ. Γιατί νὰ Σοῦ τὸ κρύβω; Μήπως τάχα δὲν ξέρω μὲ ποιον μιλάω; Ὅλα ὅσα ἔχω νὰ Σοῦ πῶ Ἐσὺ τὰ ξέρεις κιόλας, αὐτὸ τὸ διαβάζω στὰ μάτια Σου. Μήπως μπορῶ τάχα νὰ Σοῦ κρύψω τὸ μυστικό μας; Ἴσως ὅμως νὰ θέλεις νὰ τ᾽ ἀκούσεις ἀπ᾽ τὸ στόμα μου. Ἄκου τὸ λοιπόν: Δὲν εἴμαστε μὲ Ἐσένα μὰ μὲ Ἐκεῖνον, νὰ τὸ μυστικό μας. Ἀπὸ καιρὸ τώρα δὲν εἴμαστε μαζί Σου μὰ μὲ Ἐκεῖνον, εἶναι πιὰ ὀχτὼ αἰῶνες. Εἶναι ὀχτὼ ἀκριβῶς αἰῶνες ἀπὸ τότε ποὺ πήραμε ἀπὸ Ἐκεῖνον αὐτὸ ποὺ Σὺ ἀπέρριψες μ᾽ ἀγανάκτηση, κεῖνο τὸ τελευταῖο δῶρο ποὺ Σοῦ πρότεινε, δείχνοντάς Σου ὅλα τὰ γήινα βασίλεια: Ἐμεῖς πήραμε ἀπὸ Ἐκεῖνον τὴ Ρώμη καὶ τὸ ξίφος τοῦ Καίσαρα, κι ἀνακηρύξαμε τοὺς ἑαυτούς μας βασιλιάδες τῆς γῆς, βασιλιάδες μοναδικούς, ἂν κι ὣς τὰ τώρα δὲν προφτάσαμε νὰ τελειώσουμε ἐντελῶς τὸ ἔργο μας. Μὰ ποιός φταίει; Ὤ, τὸ ἔργο αὐτὸ εἶναι ἀκόμα στὴν ἀρχή του, ἄρχισε ὅμως παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτά. Πρέπει πολὺ νὰ περιμένουμε ἀκόμα, ὥσπου νὰ συντελεστεῖ, κι ἡ γῆ θά ᾽χει ἀκόμα πολλὰ νὰ ὑποφέρει, μὰ μες θ φτάσουμε στὸν σκοπό μας κα θ γίνουμε Καίσαρες κα τότε πι θ σκεφτομε γι τν παγκόσμια ετυχία. Ὅμως Ἐσὺ μποροῦσες καὶ τότε ἀκόμα νὰ πάρεις τὸ ξίφος τοῦ Καίσαρα. Γιατί ἀρνήθηκες αὐτὸ τὸ τελευταῖο δῶρο; ν δεχόσουν ατ τν τρίτη συμβουλ το σχυρο πνεύματος, θ κανοποιοσες ὅ,τι ποζητάει νθρωπος στὴν γ. Δηλαδή: ποιν ν προσκυνήσει, σ ποιν ν ναποθέσει τὴν συνείδησή του κα μ ποιν τρόπο ν νωθε πιτέλους μ τος συνανθρώπους του γι ν᾽ ποτελέσουν λοι μίαν ναμφισβήτητη, γενικ κα μονοοσα μυρμηγκοφωλιά. Γιατί νάγκη τς παγκόσμιας συνένωσης εναι τ τρίτο κα τελευταο μαρτύριο τν νθρώπων. Πάντα ἡ ἀνθρωπότητα, στὴ γενικότητά της, προσπαθοῦσε νὰ συνενωθεῖ σὲ παγκόσμια κλίμακα. Ὑπῆρξαν πολλοὶ λαοὶ μὲ μεγάλη ἱστορία, μὰ ὅσο πιὸ ψηλὰ ἀνέβαιναν αὐτοὶ οἱ λαοί, τόσο πιὸ δυστυχισμένοι γίνονταν, γιατί καταλάβαιναν περισσότερο ἀπ᾽ τοὺς ἄλλους τὴν ἀνάγκη τῆς παγκόσμιας συνένωσης τῶν ἀνθρώπων. Οἱ μεγάλοι καταχτητές, οἱ Τιμοὺρ κι οἱ Τσεγκὶζ Χάν, περάσανε σὰ λαίλαπας ἀπ᾽ τὴν γῆ προσπαθώντας νὰ κυριέψουν τὴν οἰκουμένη, μὰ κι αὐτοὶ (ἂν καὶ ὑποσυνείδητα) ἐκφράζανε αὐτὴ τὴν ὑπέρτατη ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπότητας γιὰ παγκόσμια συνένωση. Ἂν ἀποδεχόσουν τὸν κόσμο καὶ τὴν πορφύρα τοῦ Καίσαρα, θὰ θεμελίωνες τὴν παγκόσμια αὐτοκρατορία καὶ θά ᾽δινες τὴν παγκόσμια εἰρήνη. Γιατί ποιός λλος μπορε ν κυριαρχε πάνω στος νθρώπους, ν χι κενος πο κυριαρχε στ συνείδησή τους κα πο κρατάει στ χέρια του τ ψωμί τους; Ἔ, λοιπὸν ἐμεῖς τὸ πήραμε τὸ ξίφος τοῦ Καίσαρα καὶ παίρνοντάς το Σ᾽ ἀπαρνηθήκαμε φυσικὰ καὶ ἀκολουθήσαμε Ἐκεῖνον. Ὤ, θὰ περάσουν ἀκόμα πολλοὶ αἰῶνες ἐκτρόπων τοῦ ἐλευθέρου πνεύματος, τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ἀνθρωποφαγίας. Γιατί, μιὰ κι ἄρχισαν νὰ χτίζουν τὸν πύργο τῆς Βαβέλ τους χωρὶς ἐμᾶς, θὰ καταλήξουν στὴν ἀνθρωποφαγία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/06/06/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται6/

, , , , , , , ,

Σχολιάστε