Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Φῶς

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ἆραγε τὸ ΑΛΗΘΙΝΟ ΦΩΣ;

 

Τὸ ἀ­λη­θι­νὸ ΦΩΣ

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη,
ἱεροκήρυκος

-Δέν ἀρκεῖ ἆ­ραγε ὁ φω­τι­σμὸς τοῦ Ἁ­γίου Πνεύ­μα­τος;
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέ­ρου Φω­τός»;
– Δὲν ἀρκεῖ τό «Νῦν πάν­τα πεπλή­ρωται φω­τός, οὐ­ρα­νὸς τε καὶ γῆ καὶ τὰ κα­τα­χθό­νια»;
-Δὲν ἀρ­κεῖ τὸ «Ἐ­γώ εἰ­μί τό Φῶς τοῦ κό­σμου»; (Ἰ­ω­αν. η’ 12).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Φω­τί­ζου, φω­τί­ζου, ἡ νέα Ἱερου­σα­λήμ (ἡ Ἐκ­κλη­σία)»;
-Δὲν ἀρκεῖ τὸ «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κό­σμου»; (Ματθ. ε’ 14).
-Δὲν ἀρκεῖ τὸ «Οὕ­τω λαμ­ψά­τω τὸ φῶς ὑ­μῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀν­θρώ­πων»; (Ματθ. ε’ 16).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «ὁ ἀ­κο­λου­θῶν ἐμοί, οὐ μὴ περι­πα­τή­σῃ ἐν τῇ σκο­τίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τό φῶς τῆς ζω­ῆς»; (Ἰω­αν. η´ 12).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Ἐ­γώ Φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐ­λή­λυ­θα»; (Ἰ­ω­αν. ιβ’ 46).
-Δὲν ἀρκεῖ τό Φῶς πού «περι­ή­στραψεν ἀ­πό τοῦ οὐ­ρα­νοῦ» καὶ τύ­φλωσε σω­μα­τι­κὰ τὸν Πα­ῦ­λο καὶ τὸν φώ­τισε ἐ­σω­τε­ρι­κὰ καὶ τὸν ἄλ­λα­ξε; (Πράξ. θ’ 3).
-Δὲν ἀρ­κεῖ τὸ «Τέθει­κά σε εἰς φῶς ἐ­θνῶν»; (Πράξ. ιγ’ 47).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Ὡς τέ­κνα φω­τὸς περιπατεῖτε»; (Ἐφεσ. ε΄ 8).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Υἱ­οὶ φω­τὸς ἐστε καὶ υἱ­οὶ ἡ­μέ­ρας»; (Α’ Θεσ. ε´ 5).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Θαυ­μα­στόν φῶς τῆς κλήσεως ἡ­μῶν»; (Α´ Πέτρ. β´ 9).
-Δὲν ἀρκεῖ τό «Τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νὸν ἤ­δη φαίνει»; (Α´ Ἰω­αν. β´ 8).

.                   Χρει­άζεται, λοι­πόν, γιὰ κάθε μιὰ ἀ­πὸ τὶς ἀ­να­φο­ρὲς αὐ­τὲς περὶ τοῦ οὐ­ρα­νί­ου Φω­τὸς καὶ κά­ποια λαμ­πά­δα; Οἱ λαμ­πά­δες καὶ τὰ ποι­κί­λα φῶ­τα καὶ φα­να­ρά­κια, ἀ­κό­μα καὶ κα­τὰ τὴ λαμ­προ­φό­ρο Ἀ­νάστασι, εἶ­ναι συμ­βο­λι­κά, πού μᾶς ὑ­πο­δει­κνύ­ουν τὸ ἀ­λη­θι­νὸ Φῶς τοῦ Χρι­στοῦ, τὸ μο­να­δι­κὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελί­ου καὶ τὸν ἅ­γιο Φω­τι­σμό.

.             Χω­ρὶς αὐ­τὰ τὰ τρία Φῶ­τα κα­νέ­να ἄλ­λο φῶς δὲν ὁ­δηγεῖ στὴ μετά­νοια καὶ τὴν ἐν Χρι­στῷ σω­τη­ρία.

 

 

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ; (Χαρ. Μπούσιας)

ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ;

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Τὸ αἰώνιο, τὸ ἄδυτο, τὸ ἀτελεύτητο φῶς, τὸ ἄκτιστο φῶς, τὸ ὁποῖο φωτίζει τὰ ἀναγεννημένα καὶ ἀναστημένα σύμπαντα, ἀφοῦ «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν» εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν». Τὸ ὁμολογοῦμε στὴν πρωϊνή μας προσευχὴ λέγοντας: «Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον». Μᾶς τὸ εἶπε ἄλλωστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» [1]. Φῶς εἶναι ὁ Χριστός μας, ἀλλὰ φῶς εἶναι καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας Του, φῶς καὶ τὸ Πανάγιό Του Πνεῦμα, συμφώνως μὲ τὸ Ἐξαποστειλάριο τῆς Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς: «Φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος, φῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα». Ὁ Εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης διακηρύσσει ὅτι: «Ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία» [2]. Ὁ Θεός, μᾶς λέει, εἶναι φῶς, ποὺ ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καὶ ἀλήθεια καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα Του κανένα ἴχνος ἀπὸ σκοτάδι ἐμπάθειας, μίσους, ἐκδικήσεως, ἄγνοιας καὶ ἁμαρτίας. Ὁ οὐρανὸς ἦταν, εἶναι καὶ παραμένει φωτεινὸς στοὺς αἰῶνες, ἀφοῦ ἀποτελεῖ τὴν ὁλόφωτη καθέδρα τῆς ὑπερφώτου Ἁγίας Τριάδος. Τὴ φωτεινότητά του ὅμως δὲν τὴ ζούσαμε ἐμεῖς οἱ θνητοί, οἱ βεβαρυμένοι μὲ τὸ πρωπατορικὸ ἁμάρτημα. Εἶχαν σκοτισθεῖ οἱ ὀφθαλμοί μας καὶ βρισκόμαστε καθισμένοι «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» [3]. Καὶ περιμέναμε νὰ ἀνατείλει μέγα καὶ δυνατὸ πνευματικὸ φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ διαλύσει τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας, τοῦ φωτὸς τοῦ κόσμου, ἄνοιξαν καὶ γιὰ ἐμᾶς οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου καὶ πλημμύρισαν οἱ καρδιές μας μὲ τὸ ἐκτυφλωτικὸ φῶς του. Αὐτὸ τὸ οὐράνιο καλούμαστε καὶ ἐμεῖς μὲ τὸ φῶς τῆς Πεντηκοστῆς νὰ τὸ ἀπολαμβάνουμε αἰώνια. Ὁ οὐρανὸς ἀνέκαθεν ὡς κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, «τοῦ πρώτου καὶ ἄκρως ὄντως φωτός», καθὼς λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης [4], εἶναι ὁ ὀνομαζόμενος «ἐμπύρινος οὐρανός», ὅπου ὑπάρχουν καὶ τὰ ἐπουράνια τάγματα τῶν Ἀγγέλων, δεύτερα φῶτα, μεταδοτικῶς φωτιζόμενα ἀπὸ τὸ πρῶτο φῶς τῆς Τρισηλίου Θεότητος. Μὲ φῶς πλημμύρισε καὶ ἡ γῆ μὲ τὸ Παράκλητο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ἔγινε ὁ φωτεινὸς ὁδοδείκτης μας γιὰ τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα, ἡ ὁποία μᾶς περιμένει ὅλους, ποὺ πιστεύουμε στὴν ὑπέρφωτη τρισυπόστατη Θεότητα.
.            Φῶς ὁ Χριστός μας, πηγὴ τοῦ φωτὸς τοῦ ἀδύτου καθὼς εἶναι, ἔδειξε τὴ δόξα Του στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ Θαβώριο φῶς ποὺ τὸν Μεταμόρφωσε ἐνώπιον τῶν προκρίτων Του Μαθητῶν. Αὐτὸ τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο ὁ Χριστός μας ἐξέπεμπε στὸν οὐρανὸ πρὶν λάβει τὸ ἀνθρώπινο φύραμα, τὸ ἀπέκρυπτε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ θὰ ἦταν ἀδύνατο αὐτοὶ νὰ τὸν ἀντικρύσουν, θὰ ἐκθαμβοῦνταν καὶ θὰ τυφλώνονταν. Ἀφοῦ τὸν ἥλιο δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε μὲ γυμνὰ μάτια, ποὺ εἶναι κτιστός, εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, πῶς θὰ μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι νὰ δοῦν τὸν Πλάστη καὶ Δημιουργὸ τοῦ ἥλιου, τὸ νοητὸ Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὅλος φῶς καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο μᾶς λέει τὸ ἐξαποστειλάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, στὴν «Ἀρχίφωτον δόξαν», δηλαδὴ στὸν Πατέρα Του ποὺ εἶναι πρωτόφωτος, ποὺ εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ φωτός;
.            Φῶς, λοιπόν, ὁ Χριστός μας φωτίζει πάντα ἄνθρωπο ποὺ ἔρχεται σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ τὸ ἀπρόσιτο φέγγος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία, στὴ λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς αἰωνίου ἀγαλλιάσεως. Αὐτὸ τὸ φέγγος εἶναι τὸ φέγγος τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος, Αὐτοῦ ποὺ κατέβηκε «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν» τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ ὄχι μόνο φώτισε τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ δι’ αὐτῶν ὅλο τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἀλλὰ καὶ τοὺς σόφισε καὶ ἀπὸ ἀγραμμάτους ἁλιεῖς τῆς Τιβεριάδος τοὺς ἀνέδειξε πανσόφους ἁλιεῖς ἀνθρώπων, τοὺς ἀνέδειξε φωστῆρες τῆς οἰκουμένης, ποὺ μὲ τὶς ὁλοφώτεινες ἀκτῖνες τους διασκέδασαν τὴν ὁμίχλη καὶ τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας καὶ τοῦ αἰωνίου θανάτου.
.            Ποιός ὅμως ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς χοϊκοὺς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι ἀπολαμβάνει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι πλέει μέσα στὴν ὁλόλαμπρη νεφέλη τῆς χάριτός Του, ὅτι ζεῖ καθημερινὰ στὸ φῶς τῆς Πεντηκοστῆς; Ποιανοῦ τὰ ἔργα εἶναι τόσο φωτεινὰ ὥστε νὰ διώχνει μακριὰ τὸ ζόφο τῆς αἰώνιας καταδίκης, τὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως; Μόνο αὐτὸς ποὺ βιώνει τὴν ἀγάπη μένει μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως, μένει μέσα στὴ φωτεινὴ νεφέλη τοῦ Θαβωρίου, ἀποκτᾶ τὶς πύρινες γλῶσσες τῆς Πεντηκοστῆς, μένει κοντὰ στὸν Χριστό μας καὶ ἡ φωτεινὴ συμπεριφορά του δὲν δίνει ἀφορμὲς σκανδάλου καὶ πτώσεως τοῦ ἀδελφοῦ του, ἀλλὰ οὔτε καὶ αὐτὸς πικραίνεται ἢ σκανδαλίζεται ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια ἐκείνου. Ἡ ἀγάπη εἶναι φῶς, καὶ φυσικὰ καὶ ἡ φιλανθρωπία εἶναι φῶς, ἀφοῦ αὐτὴ ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ἐνεργῆς ἀγάπης. Ἔτσι ὁ φιλάνθρωπος ζεῖ καὶ κινεῖται μὲσα στὴ φωτεινὴ νεφέλη τοῦ Θεοῦ καὶ χαίρεται τὴ φωτεινότητα, τὴ θαλπωρὴ καὶ τὴ ζεστασιὰ τοῦ φωτός, ποὺ ἐκπέμπει ὁ ἄκτιστος Ἥλιος, ὁ Δημιουργὸς τοῦ κτιστοῦ ἥλιου, ὁ Παντουργέτης Θεός.
.               Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἱδρυμένη τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἀπὸ τὸ Φῶς τοῦ κόσμου, τὸ Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, καταυγάζεται στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὶς γλωσσοπυρσόμορφες φλόγες τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος, ποὺ τὴν ὁδηγοῦν «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» [5]. Ἡ Ἐκκλησία μας ἀποτελεῖ ἕνα ταμεῖο ἠθῶν χρηστότητος, ἕνα ἀσταμάτητο ἐργαστήριο ἁγιότητος, ἀκολουθώντας τὴν προτροπὴ τοῦ Φωτοδότου Χριστοῦ μας: «Ἅγιοι γίγνεσθε, ὅτι ἐγὼ Ἅγιός εἰμι» [6]. Παίρνει ἡ Ἐκκλησία μας χῶμα καὶ βγάζει χρυσάφι· παίρνει ὕλη καὶ βγάζει πνεῦμα· παίρνει καρδιὲς βουτηγμένες στὸ βοῦρκο καὶ τὶς καθαρίζει· παίρνει φθαρτότητα καὶ παράγει ἀφθαρσία· παίρνει χοϊκοὺς πολῖτες καὶ τοὺς κάνει οὐρανοπολῖτες· παίρνει στρατιῶτες ἀπὸ τὴ γήϊνη στρατιά, τὴ στρατευόμενη Ἐκκλησία, καὶ τοὺς κάνει στρατιῶτες τῆς θριαμβεύουσας στοὺς οὐρανούς πανηγύρεως. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὴ λυτρωτική της πορεία μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων.
.            Τὸ φωτοπάροχο Πανάγιο Πνεῦμα, ὁ Παράκλητος, μοιράζει σὲ ὅλους μας χαρίσματα, μᾶς προικίζει μὲ ἀρετές, ποὺ μᾶς περικοσμοῦν, μᾶς χαρακτηρίζουν καὶ σφραγίζουν τὴν ἐπίγεια πορεία μας. Δὲν δίνει σὲ ὅλους τὰ ἴδια χαρίσματα ὁ Θεός. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Μὴ πάντες ἀπόστολοι; Μὴ πάντες προφῆται; Μὴ πάντες διδάσκαλοι; Μὴ πάντες δυνάμεις; Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; Μὴ πάντες διερμηνεύουσιν;»[7]. Κάθε ἕνας ἔχει τὸ δικό του χάρισμα καὶ δὲν δικαιοῦται νὰ λέει ὅτι τὸ χάρισμά του εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ αὐτὸ τοῦ ἀδελφοῦ του. Τὰ χαρίσματα ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός, δηλαδὴ τὰ τάλαντα μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς προικίζει, εἶναι αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε νὰ τὰ δουλεύουμε καὶ νὰ τὰ αὐξάνουμε μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν πνευματική μας τελείωση καὶ ἁγιότητα καὶ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ πλησίον, ἀφοῦ καὶ γι’ αὐτὸν ὁ Χριστός σταυρώθηκε καὶ αὐτοῦ ἐπιθυμεῖ τὴ σωτηρία. Ἀλλοίμονό μας, ὅμως, ἂν τὰ τάλαντα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς δὲν τὰ αὐξάνουμε, ἀλλὰ τὰ κρύβουμε στὴ γῆ. Θὰ μᾶς τιμωρήσει ὁ Θεὸς γιὰ τὴν πονηρία μας καὶ τὴν ὀκνηρία μας. Λέει πάλι στοὺς Κορινθίους ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζηλοῦτε τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα» [8], δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκετε μὲ ζῆλο τὰ χαρίσματα ποὺ φέρουν τὴ μεγαλύτερη ὠφέλεια καὶ τὰ χαρίσματα αὐτὰ βασίζονται στὴν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη μᾶς κάνει ταπεινούς, μᾶς κάνει ἀφιλάργυρους, μᾶς κάνει ἐλεήμονες, μᾶς κάνει φιλανθρώπους, μᾶς κάνει τίμιους και νόμιμους ἀγωνιστές, στὸ στάδιο τῆς ζωῆς. Καὶ ὁ Χριστός μας περιμένει νὰ μᾶς στεφανώσει, ἀφοῦ «ἐὰν καὶ ἀθλῇ τις οὐ στεφανοῦται ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ» [9].

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

[1] Ἰωάν. η´ 12

[2] Α´ Ἰωάν. α´ 5

[3] Ματθ. δ´ 16

[4]   Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἑορτοδρόμιον, σελὶς 424, Βενετία 1836.

[5] Ἰωάν. ιστ´ 13

[6] Α´ Πέτρ. α´ 16

[7] Α´ Κορ. ιβ´ 29-30

[8] Α´ Κορ. ιβ´ 31

[9] Β´ Τιμ. β´ 5

, , ,

Σχολιάστε

ΚΟΙΝΩΝΟΙ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΙΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/21/τίς-λαλήσει/

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ

Τίς λαλήσει τὰς δυναστείας σου Χριστὲ; ἢ τίς ἐξαριθμήσει τῶν θαυμάτων σου τὰ πλήθη; διπλοῦς γὰρ ὡς ὡράθης ἐπὶ γῆς δι᾽ ἀγαθότητα, διπλᾶς καὶ τὰς ἰάσεις τοῖς νοσοῦσιν ἐχορήγεις· οὐ μόνον γὰρ τοῦ σώματος ὀφθαλμοὺς διήνοιξας, τοῦ ἀπὸ μήτρας πηρωθέντος, ἀλλὰ καὶ τοὺς τῆς ψυχῆς· ὅθεν Θεόν σε ὡμολόγει τὸν κρυπτόμενον, καὶ πᾶσι παρέχοντα τὸ μέγα ἔλεος. 

 ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΣΤΙΧΗΡΩΝ ΤΟΥ ΣΠΕΡΙΝΟΥ

Δικαιοσύνης ἥλιε νοητέ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τὸν ἐκ μήτρας τὸ φῶς ἐστερημένον διὰ τῆς Σῆς ἀχράντου προσψαύσεως φωτίσας κατ᾽ ἄμφω, καὶ ἡμῶν τὰ ὄμματα τῶν ψυχῶν αὐγάσας υἱοὺς ἡμέρας δεῖξον, ἵνα πίστει βοῶμέν σοι· πολλή Σου καὶ ἄφατος ἡ εἰς ἡμᾶς εὐσπλαγχνία, φιλάνθρωπε δόξα σοι.

.          Ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαν­τλεῖται στὴν δωρεὰ τῆς σωματικῆς ὑγείας, ἀλλὰ ἐκτείνεται στὸ πολὺ σπουδαιότερο: στὴν ἀνάδειξη τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἀκέραιο υἱὸ φωτὸς καὶ ἡμέρας. Ἡ φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ χαρίζει τὸ φῶς στὸν τυφλὸ ἄνθρωπο, ὄχι γιὰ νὰ τὸν ἐγκλωβίσει στὴν ἀπόλαυση ἑνὸς μεγάλου καὶ νομίμου, ὅμως προσκαίρου δώρου, ἀλλὰ γιὰ νὰ δείξει ὅτι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ καὶ χαρίζει τὸ αἰσθητὸ φῶς καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους ἐν ἀπολαύσει γενέσθαι τοῦ ἀπροσίτου φωτός. (ιβ´Εὐχὴ Ὄρθρου)

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΙΑΠΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Κυριακή τοῦ Τυφλο
 τοῦ Μητροπ. Σερβίων κα
Κοζάνης Διονυσίου (+)

.              Ἡ σημασία τοῦ φωτὸς κυριαρχεῖ καὶ στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς τελευταίας Κυριακῆς τῆς πασχαλινῆς περιόδου, τῆς Κυριακῆς πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάληψη. Ἀνάσταση, φῶς καὶ ζωὴ εἶναι θεμελιώδεις ἀλήθειες τὶς ὁποῖες διακήρυξε τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς του Πάσχα. Φῶς σημαίνει ζωὴ καὶ σκοτάδι θάνατος καὶ φθορά.

 Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας

.              Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ἂν καὶ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα ποῦ πραγματοποίησε ὁ Χριστός, ἔχει κάποια ἰδιαίτερα θεολογικὰ χαρακτηριστικά. Ὁ διάλογος τοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς μαθητές Του γιὰ τὴν αἰτία τῆς ἀρρώστιας, καὶ τὴν σχέση της μὲ τὴν ἁμαρτία. Ὁ συγκεκριμένος χρόνος τῆς θεραπείας καὶ τὸ νόημά της (χρήση πηλοῦ, δημιουργία-ἀναδημιουργία). Ἡ συμπεριφορὰ τῶν γονέων τοῦ θεραπευμένου τυφλοῦ (φόβος-οὐδετερότητα). Ἡ ἀντίδραση καὶ ἡ ἄρνηση τῶν φαρισαίων μπροστὰ στὸ ὁλοφάνερο θαῦμα (προκατάληψη – ἐμπάθεια). Τὸ θάρρος καὶ ἡ ὁμολογία πίστεως τοῦ τυφλοῦ (φῶς -ἀλήθεια), εἶναι ἀξιοπρόσεκτα στοιχεῖα τῆς εὐαγγελικῆς διήγησης.
.              Μαζὶ μὲ ὅλα αὐτά, ὅμως, ἀποκαλύπτεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὴν σωματικὴ τύφλωση, ὁ Χριστὸς θεραπεύει τὴν πνευματικὴ τυφλότητα. Διαλύει τὴν σύγχυση καὶ τὰ σκοτάδια τῆς ἁμαρτίας. Εὔκολα καταλαβαίνουμε ὅτι τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ δὲν περιορίζεται στὴν ἀποκατάσταση τῆς ὅρασης, ὅσο σημαντικὸ καὶ ἂν εἶναι αὐτό. Τὸ θαῦμα, ἴσως, ποὺ δὲν φαίνεται εἶναι πιὸ βαθὺ καὶ οὐσιαστικό. Εἶναι ὁ ἐσωτερικὸς φωτισμός, ποὺ θεραπεύει καὶ ἀποκαθιστᾶ τὴν πνευματικὴ τύφλωση.
.              Πόσο εὔστοχα ἕνας ὕμνος τῆς ἡμέρας ὑπογραμμίζει αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ὅταν λέει: «Δικαιοσύνης ἥλιε νοητέ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τὸν ἐκ μήτρας τὸ φῶς ἐστερημένον διὰ τῆς Σῆς ἀχράντου προσψαύσεως φωτίσας κατ᾽ ἄμφω, καὶ ἠμῶν τὰ ὄμματα τῶν ψυχῶν αὐγάσας υἱοὺς ἡμέρας δεῖξον, ἵνα πίστει βοῶμεν σοι, πολλή Σου καὶ ἄφατος ἡ εἰς ἡμᾶς εὐσπλαγχνία, φιλάνθρωπε δόξα σοι». Ἥλιε νοητέ τῆς δικαιοσύνης Χριστέ, ἐσὺ ποὺ μὲ τὸ ἄχραντό Σου ἄγγιγμα φώτισες σωματικὰ καὶ πνευματικὰ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλό, φώτισε καὶ τὰ μάτια τῶν ψυχῶν μας, κάνε μας υἱοὺς ἡμέρας, ὥστε μὲ πίστη νὰ δοξάζουμε τὴν μεγάλη καὶ ἀνέκφραστη φιλανθρωπία Σου. Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Φανερώνει τὸ βάθος τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἀποκαλύπτει τὸν προορισμὸ καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τὸ σκοπὸ ὅλων ὅσα ὑπάρχουν.

 Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ

.              Ὅταν φωτιζόμαστε ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, σὲ μία τέτοια θέα τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῆς δημιουργίας, γεμίζουμε ἐλπίδα καὶ χαρά. Ἔστω καὶ ἂν μοιραζόμαστε μὲ τοὺς συνανθρώπους μας τὴν γήινη «μοίρα», τὴν κοινὴ φύση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καὶ ζωῆς, παρόλα αὐτά, ὅλα ἀλλάζουν καὶ μεταμορφώνονται μέσα μας. Ἀνατέλλει ἡ «καινὴ κτίση καὶ ζωή», δηλαδὴ μιὰ καινούργια προοπτικὴ καὶ δυναμική. Χαρές, λύπες, ἐλπίδες, ἀγωνίες, θεραπεῖες, ἀρρώστιες, ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος, σηματοδοτοῦν τὸ τέρμα τῆς προσωρινότητας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς αἰωνιότητας. Εἶναι ἡ προσδοκία νὰ ζήσουμε μία διαφορετικὴ πραγματικότητα καὶ κατάσταση ζωῆς, ὅπου δὲν θὰ ὑπάρχουν δάκρυα, θλίψεις καὶ στεναγμοί. Αὐτὸς εἶναι ὁ φωτισμὸς ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ ἀναστημένος Χριστὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.              Αὐτὸ τὸ φῶς τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ, δὲν εἶναι ἕνα φυσικὸ φαινόμενο ποὺ μποροῦμε νὰ ἀποδείξουμε μὲ ἱστορικὰ τεκμήρια, λογικὰ ἐπιχειρήματα καὶ θεολογικὲς ρητορεῖες. Εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ Εὐαγγέλιο παρουσιάζει σὰν μία ἀπὸ τὶς πολλὲς καὶ ποικίλες «ἀντιφάσεις» τῆς χριστιανικῆς πίστης, ὅταν λέει ὅτι «εἰς κρίμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσιν καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται» (Ἰω. θ´ 39). Ἐγὼ ἦρθα, γιὰ νὰ φέρω σὲ κρίση τὸν κόσμο ἔτσι, ὥστε αὐτοὶ ποὺ δὲν βλέπουν νὰ βροῦν τὸ φῶς τους, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ βλέπουν νὰ ἀποδειχθοῦν τυφλοί. Ἡ ἐπικαιρότητα αὐτῆς τῆς φράσης τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτονόητη. Ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι τυφλωμένοι ἀπὸ τὰ πολλὰ «φῶτα» τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς γνώσης, τῆς ἀνάπτυξης καὶ τῆς προόδου, μέσα στὴν ἐγωιστική τους ἐμπάθεια ἀδιαφοροῦν, ἀμφισβητοῦν καί, τελικά, ἀρνοῦνται τὸ φῶς τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ. Οἱ ἄνθρωποι προτιμοῦν τὰ δικά τους φῶτα, τὶς δικές τους κοσμοθεωρίες καὶ ἰδεολογίες, ἐγκλωβίζονται μέσα στὴ λογική τους καὶ ἀσφυκτιοῦν.
.              Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ζωὴ καὶ θάνατος, θὰ παραμένουν πάντοτε σκοτεινὰ αἰνίγματα ποὺ φωτίζονται μόνο ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ τὸ φῶς ποὺ ἔκανε τὸν τυφλὸ ὄχι μόνο νὰ δεῖ τὸν κόσμο, ἀλλά, κυρίως, νὰ κατανοήσει τὸν προορισμὸ τὸν δικό του καὶ κάθε ἀνθρώπου, ποὺ δὲν βρίσκεται πουθενὰ ἀλλοῦ παρὰ μόνο «ἐν τῷ Θεῷ». Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: nefthalim.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Ἁποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 20.01.13)

Τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ στήν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου

«… ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν…»
(Β´ Κορ. δ´ 6)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Παρακλητικά»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1986, σελ. 22-26

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 .           Τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης (Εὐαγγέλια, Πράξεις, Ἐπιστολές, Ἀποκάλυψη) δὲν εἶναι ἱστορικὰ ἁπλῶς κείμενα, οὔτε νοησιαρχικά, ἐπεξεργασμένα ἀπὸ τὴν λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν κείμενα ἀποκαλυπτικά. Αὐτὸ σημαίνει πὼς οἱ ἅγιοι Εὐαγγελιστὲς καὶ Ἀπόστολοι ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῆς θείας Χάριτος, ἀπέκτησαν ἐμπειρίες τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἔπειτα διατύπωσαν αὐτὲς τὶς ἐμπειρίες τους, διότι ὑπῆρχε ἀνάγκη νὰ ἀπαντηθοῦν διάφορα ἐρωτήματα ποὺ ἀπασχολοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς τους.
.           Τὰ θεόπνευστα αὐτὰ κείμενα ὀνομάζονται ἔτσι χάριν τῶν θεοπνεύστων συγγραφέων τους, οἱ ὁποῖοι δὲν φωτίσθηκαν ἁπλῶς ἐκείνη τὴν ὥρα γιὰ νὰ γράψουν αὐτὲς τὶς ἀλήθειες, ἀλλὰ ἤδη εἶχαν προηγουμένως ἀναγεννηθῆ μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ τὰ κείμενά τους εἶναι μαρτυρία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἔχουμε πάντα ὑπ’ ὄψιν μας καὶ φυσικὰ κατὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος. Ἂς δοῦμε ὅμως σύντομα μερικὲς ἀλήθειες ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὰ προηγουμένως λε­χθέντα.

 Ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς

.           Εἶναι διάχυτη στήν Ἁγία Γραφὴ ἡ πληροφορία ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς, καὶ μάλιστα τὸ Φῶς τὸ ἀληθινό. Αὐτὸς δημιούργησε τὸ αἰσθητὸ φῶς, αὐτὸς φωτίζει τὴν κτίση καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Ἴδιος εἶπε ὅτι εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου». Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου συμβολικὸ ἢ ἠθικό, ἀλλὰ πραγματικότης. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι τόσο στήν Ἁγία Γραφὴ ὅσο καὶ στὰ ὑμνολογικὰ κείμενα ὁ Θεὸς παρουσιάζεται περισσότερο ὡς Φῶς. Καὶ ἐμεῖς ὄντες σκοτισμένοι ἀπὸ τὰ πάθη, εὑρισκόμενοι στὰ βάθη τῆς ἀβύσσου τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς φωτίση: «Φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον» (Ψαλμ. ΙΒ´ 4).
.           Αὐτὸ τὸ πραγματικὸ Φῶς τῆς θεότητος εἶδαν οἱ τρεῖς Ἀπόστολοι ἐπάνω στὸ Θαβώρ. Ἐκεῖ λέγεται χαρακτηριστικὰ ὅτι «ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. ΙΖ´ 2). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πορευόμενος πρὸς τὴν Δαμασκὸ εἶδε αὐτὸ τὸ Φῶς. Καὶ ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει ἐκ πείρας αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, γι’ αὐτὸ ψάλλει: «Τὸ ἀληθινὸν φῶς ἐπεφάνη καὶ πᾶσι τὸν φωτισμὸν δωρεῖται». Μέσα στὰ θεουργὰ καὶ φωτουργὰ Μυστήρια ἀποκτοῦμε προσωπικὴ ἐμπειρία αὐτῆς τῆς πραγματικότητος, γι’ αὐτὸ μποροῦμε νὰ ψάλλουμε μὲ εὐγνωμοσύνη: «Εἴδομεν τὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν…».

 Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου

.           Ὁ Θεός, τὸ Θεῖον φῶς, ἀποκαλύπτεται στήν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ διαβεβαιώνει σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἐδῶ ἀπαραίτητα, πρέπει νὰ κάνουμε δυὸ διευκρινιστικὲς ἐπεξηγήσεις. Ἡ μιὰ εἶναι τὸ τί ἀκριβῶς ἐννοοῦμε, ὅταν στήν ὀρθόδοξη γλώσσα χρησιμοποιοῦμε τὴν λέξη καρδιά. Βέβαια ποτὲ δὲν ἐννοοῦμε τὸ συναίσθημα, ὅπως κατέληξε νὰ λέγεται στήν σημερινὴ ἐποχή. Καρδιὰ στήν πατερικὴ γλώσσα εἶναι τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἄλλοτε ὀνομάζεται νοῦς καὶ ἄλλοτε καρδιὰ καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζουμε πρόσωπο. Καρδιὰ λοιπὸν εἶναι τὸ πρόσωπο, ποὺ εἶναι τὸ κέντρο ὅλης τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἀναλυτικότερα καρδιὰ εἶναι ὁ χῶρος ἐκεῖνος ποὺ ἀνακαλύπτεται μὲ τὴν ἐν Χάριτι ἄσκηση καὶ μέσα στὸν ὁποῖο ἀποκαλύπτεται ὁ Ἴδιος ὁ Θεός. Δὲν θὰ ἤθελα στὸν μικρὸ αὐτὸ χῶρο ποὺ διαθέτουμε νὰ λεχθοῦν περισσότερα καὶ νὰ καταγραφοῦν πατερικὰ χωρία. Μόνον πρέπει νὰ λεχθῆ ὅτι ὁ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀντιληφθῆ καὶ νὰ κατανοήση τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ γενικὰ τὸν λόγο ὅλων τῶν ἁγίων.
.           Ἡ ἄλλη διευκρίνιση εἶναι ὅτι ὁ χῶρος αὐτὸς (καρδιά), στὸν ὁποῖο ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός, μὲ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ φωτίζεται. Ὁ ἐνεργούμενος ὑπὸ τοῦ Παναγίου Πνεύματος αἰσθάνεται φῶς μέσα στήν καρδιὰ του καὶ γενικὰ σὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη. Κατὰ τὸν ἅγιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτου αὐτὴ ἡ ἔλλαμψη δὲ εἶναι μιὰ ἀποκάλυψη νοημάτων, «ἀλλ’ ὑποστατικοῦ φωτὸς ἐν ταῖς ψυχαῖς βεβαία καὶ διηνεκὴς ἔλλαμψις». Δηλ. δὲν αἰσθάνεται τότε ὁ ἄνθρωπος μιὰ φώτιση τῆς διανοίας, οὔτε μιὰ συναισθηματικὴ ἔξαρση ἢ φανταστικὴ ἔξαψη, ἀλλὰ ὕπαρξη ἐντός του μιᾶς ζωῆς, ζωῆς αἰωνίου. Διότι «ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων» (Ἰωάν. α΄, 4). Τὸ ἀντιλαμβάνεται καλὰ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος, γιατί ἀποκτᾶ νέα γνώση Θεοῦ. Μὲ αὐτὴν τὴν ἔλλαμψη «πᾶσα γνῶσις ἀποκαλύπτεται καὶ ὁ Θεὸς πρὸς ἀλήθειαν τῇ ἀξίᾳ καὶ φιλουμένῃ ψυχῇ γνωρίζεται» (ἅγ. Μακάριος). Τότε «ἀνοίγεται… ἡ οὐράνιος πύλη πάσης τῆς ἰσαγγέλου καὶ ὑψηλῆς πολιτείας καὶ καταστάσεως» (Κάλλιστος καὶ Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι). Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἀπόστολος «…πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ».

 Διάκριση

.           Μέσα στὶς ὑψηλὲς καταστάσεις καὶ στὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα, ποὺ βιώνει τότε ὁ φωτισμένος καὶ «χαριτωμένος» ἄνθρωπος, εἶναι καὶ τὸ χάρισμα τῆς διακρίσεως. Ὅπως γίνεται φανερὸ αὐτὴ ἡ διάκριση δὲν εἶναι μιὰ διανοητικὴ ἐπεξεργασία καὶ ἡ ἐπιλογὴ μὲ τὴν βοήθεια τῆς λογικῆς τῆς καλύτερης λύσεως, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ μέσα στήν καρδιά. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ φωτίζει τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας καὶ ἀποκαλύπτει τὸ θέλημα Του. Ἔτσι ἡ διάκριση εἶναι γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει φθάσει στήν κατάσταση τῆς θεώσεως. Τότε καὶ ὁ ἴδιος πορεύεται ἁπλανῶς καὶ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν τοὺς ὁδηγεῖ «ἀπταίστως» «πρὸς τὸ ὄντως φῶς καί τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἀλήθειαν (Κάλλιστος καὶ Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι).
.           Τέτοιος «χαριτωμένος» ἄνθρωπος ἦταν καὶ ὁ Ἅγ. Εὐθύμιος ποὺ σήμερα ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας […]

, , ,

Σχολιάστε

ΝΕΟ ΕΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Κυρ. μετὰ τὰ Φῶτα)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
Ματθ. δ´ 12-17

ΝΕΟ ΕΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2058, 01.01.2013

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

1. Οἱ προφητεῖες ἐκπληρώνονται

.          Κυριακὴ μετὰ τὰ φῶτα σήμερα, καὶ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου.
.      Εἶναι ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ἀφήνει τὴν Ναζαρὲτ καὶ ἐγκαθίσταται στὴν παραθαλάσσια πόλη Καπερναούμ, ποὺ βρίσκεται στὰ ὅρια τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ. Ἔτσι ἐπαληθεύθηκε καὶ πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐα ποὺ καθόριζε ἐπακριβῶς τὴν περιοχὴ ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἐπρόκειτο νὰ λάμψει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ: «Γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα».
.      Εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακὸ καὶ ἀξιοθαύμαστο τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐκπληρώθηκαν ὅλες οἱ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖες περιέγραφαν μὲ ἐκπληκτικὲς λεπτομέρειες τὸν ἐρχομό Του στὴν γῆ. Ἑκατοντάδες χρόνια πρίν, οἱ προφῆτες φωτισμένοι ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶχαν προείπει ὅτι ὁ Μεσσίας θὰ γεννηθεῖ μὲ ὑπερφυσικὸ τρόπο ἐκ Παρθένου (Ἡσαΐας), καὶ μάλιστα ἀνέφεραν συγκεκριμένα τὴν Βηθλεὲμ ὡς τόπο τῆς Γεννήσεώς Του (Μιχαίας), καθὼς καὶ τὸν ἀκριβῆ χρόνο τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας Του (ἡ περίφημη προφητεία τοῦ προφήτη Δανιὴλ γιὰ τὶς ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες)· ἐπίσης εἶχαν προφητεύσει τὴν φυγὴ στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν σφαγὴ τῶν νηπίων, τὸ κήρυγμά Του, τὸν ἐγκαινιασμὸ μίας νέας ἐποχῆς ἀπὸ Αὐτόν, τὸ Πάθος (μάλιστα ὁ προφήτης Ἡσαΐας λεπτομερέστατα), τὴν Ταφή, τὴν Ἀνάσταση, τὴν Πεντηκοστὴ … ἡ ἐπαλήθευση ὅλων αὐτῶν τῶν προφητειῶν ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι πράγματι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Αὐτὸ ἀκριβῶς θέλει νὰ δηλώσει ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος καὶ γι᾽ αὐτὸ διαρκῶς ὑπενθυμίζει στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ Εὐαγγελίου του τὶς προφητεῖες περὶ τοῦ Μεσσία ποὺ ἐκπληρώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἂς τὸ ὑπογραμμίσουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς γιὰ νὰ μὴν παρασυρόμαστε ἀπὸ βλάσφημες θεωρίες καὶ φανταστικὲς ὑποθέσεις γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ: Ὁ Κύριος Ἰησοῦς δὲν εἶναι κάποιος συνηθισμένος ἄνθρωπος, ὅπως ἐμεῖς. Οὔτε εἶναι, ὅπως νομίζουν μερικοί, ἁπλῶς κάποιος μεγάλος προφήτης ἢ χαρισματοῦχος διδάσκαλος. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσει τὸν κάθε ἄνθρωπο. Ἀπομένει σ᾽ ἐμᾶς νὰ Τὸν πιστεύσουμε ὡς τὸν προσωπικὸ Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε ἐφαρμόζοντας τὶς ἅγιες ἐντολές Του καὶ ζώντας ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του, τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του.

 2. Ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης

.      «Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα»· ὁ λαὸς ὁ καθηλωμένος στὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσεβείας εἶδε φῶς μεγάλο!
.      Ὅπως ὁ ἥλιος, ὅταν ἀνατέλλει, σκορπίζει τὸ φῶς παντοῦ γύρω Του καὶ διαλύει τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας, ἔτσι κι ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀνέτειλε καὶ ὁ κόσμος πλημμύρισε ἀπὸ φῶς, ἐλπίδα, ζωή! «φῶς ἐκ φωτὸς ἔλαμψε τῷ κόσμῳ, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν», ψάλλουμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς ποὺ ἑορτάζουμε τὰ ἅγια Θεοφάνια.
.      Ἀλήθεια, σὲ τί κατάσταση βρισκόταν ὁ κόσμος πρὶν ἔλθει ὁ Χριστός! Βυθισμένοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς μέσα στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς εἰδωλολατρίας, τελματωμένοι μέσα στὸν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀνηθικότητος, προσδοκοῦσαν τὸν Λυτρωτή. Καὶ πράγματι, ἦλθε ὁ Χριστὸς κι ἔφερε στοὺς ἀνθρώπους τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀγάπη· τοὺς ἀποκάλυψε ποιὰ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωὴ … !
.      Τί τραγικὸ ὅμως! Ἐνῶ ἔλαμψε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, οἱ ἄνθρωποι «ἠγάπησαν μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς» (Ἰω. γ´ 19)· προτίμησαν τὸ σκοτάδι καὶ ὄχι τὸ φῶς!
.      Αὐτὸ τὸ σκοτάδι βλέπουμε νὰ κυριαρχεῖ καὶ σήμερα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἄφησαν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ εἰσέλθει στὴν ζωή τους. Κι εἶναι φυσικὸ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν μέσα σὲ τέτοιο βαθὺ σκοτάδι νὰ φοβοῦνται, νὰ ἀγωνιοῦν, νὰ ἀπελπίζονται. Ἀντίθετα, ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστὸ καὶ ζοῦν ἑνωμένοι μαζί Του μέσα στὴν ἁγία Του Ἐκκλησία, ἀπολαμβάνουν τὸ φῶς τῆς θεϊκῆς Του διδασκαλίας καὶ τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος καὶ αὐτὸ τοὺς μεταδίδει πίστη, δύναμη κι ἐλπίδα!
.      Ἂς καθαρίσουμε κι ἐμεῖς τὶς καρδιές μας μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν προσευχή, ὥστε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ πλημμυρίσει τὴν ζωή μας. Τότε τὸ νέο ἔτος θὰ εἶναι πραγματικὰ φωτεινὸ καὶ ἐλπιδοφόρο!

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ (Ὁ πανέκλαμπρος φωστὴρ τῆς ἡμέρας)

Ο ΠΑΝΕΚΛΑΜΠΡΟΣ ΦΩΣΤΗΡ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 

Γράφει ὁ Βασ. Πετρουλέας
Δρ. Φυσικός, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 505, Ἰανουάριος 2013,

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

«Περὶ τὸ λυκαυγές, ἔληξεν ἡ λειτουργία, καὶ ὁ οὐρανὸς πορφυρίζων ἐκεῖ πρὸς ἀνατολὰς ἔσμιγε μὲ τὴν θάλασσαν κυανῆν ἁπλουμένην κάτω, ἡ δὲ σελήνη ὠχρίασε καὶ τὰ ὀλίγα ἄστρα ἀνὰ ἓν ἔσβηναν τρέμοντα εἰς τὸν αἰθέρα. Καὶ ἡ Ἠὼς ἀνέτειλε μὲ ὅλην τὴν πορφυρᾶν αἴγλην καλλωπίζουσα μὲ γλυκὺ ἐρύθημα βουνά, κοιλάδας καὶ δάση.…Τέλος ἐφάνη τοῦ ἡλίου ἡ πρώτη ἀκτίς, καὶ ἀνέθορεν ἀπὸ τῆς θαλάσσης μία πυρίνη παμφαὴς γραμμὴ τοῦ πανεκλάμπρου φωστῆρος. …» (Στὴν Ἁγι-Ἀναστασά, Ἀλ. Παπαδιαμάντη).

ΑΝΑΤΟΛΗ.        Τὸ μεγαλεῖο μιᾶς ἀνατολῆς! Ἀκόμη καὶ ἡ πένα τοῦ πλέον προικισμένου λογοτέχνη φθάνει στὰ ὅριά της, ὅταν πρόκειται νὰ περιγράψει τὸ μεγαλεῖο μιᾶς εἰκόνας ἀπ᾽ τὴν φύση, καθὼς ἀποκαλύπτεται ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου.
Πολλοὶ μηχανισμοὶ πρέπει νὰ συνεργαστοῦν γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ὀμορφιὰ τῆς δημιουργίας: οἱ ὀπτικὲς ἰδιότητες τῆς ὕλης, τὸ μάτι μας , ὁ ἐγκέφαλός μας…, καὶ πίσω ἀπ᾽ αὐτά, μυριάδες ἀτομικοὶ καὶ μοριακοὶ μηχανισμοί, ποὺ συλλαμβάνουν, μετατρέπουν καὶ μεταφέρουν τὰ ἐρεθίσματα, ποὺ προκαλοῦν τὰ διάφορα μήκη τοῦ φωτὸς καὶ τὰ μεταμορφώνουν στὸν ἐγκέφαλό μας σὲ «εἰκόνες». Ὅλα συντονισμένα στὴν ἐντέλεια νὰ περιμένουν τὸν ἐρεθισμὸ τοῦ φωτος, γιὰ νὰ μᾶς ἀποκαλύψουν τὴν μεγαλειώδη πραγματικότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει.

 ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

.        Εἶναι ἀδύνατο νὰ μελετήσεις τὴν δημιουργία ἁγνοώντας τὸ φῶς (ἠλεκτρομαγνητικὴ ἀκτινοβολία).  Ἡ πρώτη δημιουργικὴ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἀναφέρεται στὸ φῶς: «γενηθήτω φῶς».  Ὁ μετασχηματισμὸς τοῦ «ἀΰλου» φωτὸς σὲ ὕλη καὶ τῆς ὕλης σὲ φῶς, ἡ ἐκπομπὴ καὶ ἡ ἀπορρόφηση φωτὸς ἀνήκουν στὸν πυρήνα τῶν φυσικῶν φαινομένων. Ἡ ταχύτητα ἀναφορᾶς στὴν Φυσικὴ εἶναι αὐτὴ τοῦ φωτός. Οἱ ἀποστάσεις τῶν οὐρανίων σωμάτων μετρῶνται σὲ ἔτη φωτός, οἱ ἀλληλεπιδράσεις τῶν στοιχειωδῶν σωματιδίων τῆς ὕλης γίνονται ἐν πολλοῖς ἀντιληπτὲς μέσῳ τοῦ φωτός.  Τὸ φῶς μεταφέρει πληροφορίες ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη τοῦ σύμπαντος. Τὸ φῶς  εἶναι βασικὸ συστατικὸ ὅλης τῆς δημιουργίας καὶ συγχρόνως μέσον ἐπικοινωνίας καὶ μέσον «ἀναγνώσεως» τῆς δημιουργίας.
.        Ἔπειτα στὸν μοναδικὸ πλανήτη μας, τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ἐνεργοποιεῖ μεγαλειώδεις διεργασίες: θερμαίνει τὸν πλανήτη, προκαλεῖ τὰ μετεωρολογικὰ φαινόμενα, ἀνακυκλώνει τὶς πρῶτες ὕλες καὶ πρὸ παντὸς παρέχει ἐνέργεια στὸν βιολογικὸ κόσμο μέσῳ τοῦ θαυμασίου μηχανισμοῦ τῆς φωτοσυνθέσεως. Καὶ ὅλα αὐτὰ διακριτικά, ἀθόρυβα καὶ φιλάνθρωπα. Ἀπαράμιλλη ὀμορφιὰ συνδυασμένη μὲ ἀπαράμιλλη λειτουργικότητα.

 ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ ΘΕΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

 .        Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο στὴν δημιουργία, ποὺ νὰ συμβολίζει τόσο ἔντονα τὴν δόξα τοῦ Δημιουργοῦ, ὅσο τὸ φῶς. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποκάλεσε τὸν ἑαυτό του «φῶς τοῦ κόσμου» καὶ ὅταν μᾶς ἀποκάλυψε μία μικρὴ εἰκόνα τοῦ θεϊκοῦ του μεγαλείου κατὰ τὴν Μεταμόρφωση, αὐτὴ ἦταν ὑπὸ τὴν μορφὴ φωτός.
.        «Καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς».
.        Μόλις τὸ ἕνα δισεκατομμυριοστὸ ἀπ’ τὴν συνολικὴ ἀκτινοβολία τοῦ ἥλιου πέφτει στὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς καὶ ἀπ’ αὐτὴν ἕνα ἀπειροελάχιστο τμῆμα ἀναλογεῖ στὴν ἐπιφάνεια τοῦ ματιοῦ μας, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ἀκόμα δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀντικρύσουμε κατ’ εὐθείαν! Καὶ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια ἥλιοι στὸ σύμπαν, μερικοὶ δὲ πολὺ μεγαλύτεροι ἀπ’ τὸν δικό μας!
.        Ἆραγε πόση εἶναι ἡ δόξα Αὐτοῦ ποὺ δημιούργησε ὅλους τοὺς ἥλιους;
…Ἀμέτρητη, ἀσύλληπτη, …; Καὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς ποσοτικὴ ἡ διαφορά.
.        Τὸ φῶς τῆς δημιουργίας εἶναι κτιστό. Ἔχει ἡμερομηνία ἔναρξης, ἔχει καὶ ἡμερομηνία λήξης. Ἕχει μετρήσιμη ἔνταση, μπορεῖ νὰ ἀλλοιωθεῖ, νὰ ἀλλάξει χρῶμα, νὰ ὑποβμαθιστεῖ σὲ ἄλλου εἴδους ἐνέργεια.
.        Τὸ φῶς τῆς θεότητος εἶναι ἄκτιστο, αἰώνιο, ἀναλλοίωτο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἁπλῶς ἐνέργεια τῆς θεότητος, ἄρρηκτα μὲν συνδεδεμένη μὲ τὴν θεότητα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν προσεγγίσει.

 ΤΟ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ

  .        Ὅλες οἱ δραστηριότητες τοῦ ἀνθρώπου καθορίζονται ἀπὸ τὸν ἡμερήσιο καὶ ἐτήσιο κύκλο τοῦ φωτός, καὶ ἡ πορεία τῆς ἐπιστήμης εἶναι ἀναζήτηση τῆς «ἀλήθειας» «ὑπὸ τὸ φῶς» τῆς ἠλεκτρομαγνητικῆς ἀκτινοβολίας, ἐν πολλοῖς. Παρόμοια καὶ ἡ Ὀρθόδοξη θεία Λατρεία ἀκολουθεῖ τὸν κύκλο τοῦ φωτὸς καὶ τὸ φῶς ἀποτελεῖ μέσον γιὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς Ἀλήθειας. Ὅμως ἐδῶ τὸ φῶς ἀποκτᾶ ὑπερκόσμια διάσταση. Τὸ αἰσθητὸ φῶς εἶναι ἡ ἀφετηρία καὶ ὁ τύπος μιᾶς πορείας ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ «ἡλίου τῆς δικαιοσύνης», τοῦ Παντοκράτορος Κυρίου, ποὺ μεσουρανεῖ στὸν θόλο τοῦ τρούλου τῶν ναῶν.
.        Ἡ ἀνατολὴ τοῦ κτιστοῦ φωτὸς ἀποτελεῖ ἀφορμὴ δοξολογίας πρὸς τὸν Δημιουργό του φωτός: «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς». Κατὰ τὴν θεία Λειτουργία συνειδητοποιοῦμε τὴν ἀδυναμία κατανόησης τῶν Εὐαγελλικῶν ἀληθειῶν μὲ μόνη τὴν βοήθεια τοῦ αἰσθητοῦ φωτὸς καὶ ἐπικαλούμεθα τὸν θεῖο φωτισμό: «Λάμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τὸ τῆς σῆς θεογνωσίας ἀκήρατον φῶς …» καὶ μὲ τὴν ὁλοκλήρωσή της οἱ πιστοὶ ψάλλουν θριαμβευτικά: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν …». Ὅταν ὁ ἥλιος γείρει πρὸς τὴν δύση, ὁ πιστός, καθὼς σταδιακὰ χάνει τὸ αἰσθητὸ φῶς, ἀναζητεῖ μὲ λαχτάρα τὸ ἀνέσπερο φῶς, τὸ «ἱλαρὸν φῶς» τῆς «Ἁγίας Δόξης».
.        Τὰ μεγάλα γεγονότα τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου μας ξεκινοῦν μὲ τὰ Χριστούγεννα (τὴν «ἀνατολὴ τῶν ἀνατολῶν»), διέρχονται ἀπὸ τὰ Ἅγια Φῶτα, ἀποκαλύπτουν μία ἀκτίνα τῆς θεϊκῆς δόξας κατὰ τὴν Μεταμόρφωση, καὶ κορυφώνονται κατὰ τὴν λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, ὅπου τὰ «πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανος τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια»
.        Τὸ ὑπέροχο αὐτὸ δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ, ποὺ διαχέεται μέσα σὲ ὅλη τὴν δημιουργία καὶ ἀναδεικνύει τὸ κάλλος της, ἀποτελεῖ γιὰ τὸν πιστὸ κάτι πολὺ εὐρύτερο καὶ ὑψηλότερο ἀπὸ μία αἰσθητικὴ ἀπόλαυση, τεχνολογικὴ πρόκληση ἢ ἐπιστημονικὴ ἀναζήτηση. Ἀποτελεῖ τρόπο ζωῆς, ἀποτελεῖ προτύπωση καὶ προσδοκία τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Τοῦ φωτὸς ποὺ θὰ φωτίζει τὴν ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς «ζωῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», ὅπου «νὺξ οὐκ ἔσται ἔτι, καὶ οὐ χρεία λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ».

,

Σχολιάστε