Ἄρθρα σημειωμένα ὡς φόνος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΦΟΝΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΦΟΝΟ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.             Μέσα στὴ Μ. Τεσσαρακοστὴ συχνὰ ἀκούγεται ἡ εὐχὴ τοῦ ἁγίου Εὐφραὶμ τοῦ Σύρου: «Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου…». Μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴν προσευχὴ λέγεται καὶ ἡ παράκληση – αἴτηση: «δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου».
.             Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλοι γνωρίζουμε πόσο μεγάλο ἁμάρτημα εἶναι ἡ κατάκριση. Ὁ μικρὸς ἄνθρωπος,  παίρνει ἀπὸ μόνος του τὴ θέση τοῦ Κριτοῦ, τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς Πατέρας ὅμως «πᾶσαν τὴν κρίσιν δέδωκεν τῷ Υἱῷ, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστι», ὁ δὲ Χριστὸς μᾶς εἶπε ὅτι «ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ ἐγὼ ποιῶ οὐδέν, καθὼς ἀκούω κρίνω». Καταλαβαίνουμε λοιπὸν ὅτι «ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ ἐστι».
.             Ἡ λεγομένη κατάκριση, τὸ ἁμάρτημα αὐτό, εἶναι πολὺ πονηρὸ καὶ ὕπουλο, διότι χώνεται, παρεισφρύει, σὲ κάθε συνομιλία, ἀρχικὰ ὡς ἁπλὴ εἴδηση, μετὰ δῆθεν σὰν πληροφορία, ἐνημέρωση, δίκαιη ἀγανάκτηση, γίνεται δυσμενὴς κρίση, καταλαλιὰ καὶ τελικὰ βρισκόμαστε στὴ ἁμαρτωλὴ κατάσταση νὰ καταδικάζουμε, ἀπὸ κοινοῦ δυστυχῶς, ἀπόντα τὸν ἄλλο καὶ ἀναπολόγητο. Αὐτὸ εἶναι φρικτό. Ἡ κατάκριση συνιστᾶ ὄχι μόνο ἀντιποίηση ἀρχῆς, δηλαδὴ παίρνουμε τὴ θέση τοῦ Θεοῦ  καὶ στέλνουμε τὸν ἄλλον στὸ «σκότος τὸ ἐξώτερον καὶ εἰς τὸ ἄσβεστον πῦρ», ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἐπίσης τελεία ἐπιπολαιότητα καὶ ἀπερισκεψία, διότι δὲν εἴμαστε καρδιογνῶστες καὶ παντογνῶστες, ψυχολόγοι καὶ ἀστυνομικοί, εἰσαγγελεῖς καὶ δικαστές. Μὲ ποιό δικαίωμα λοιπὸν κάνουμε αὐτὸ τὸ ἄπρεπο ἔργο συγχρόνως ὅμως καὶ ὑποκριτικό, λὲς κι ἐμεῖς εἴμαστε ἀλάθητοι καὶ ἀναμάρτητοι;
.             Ὑπάρχει χειρότερο ἁμάρτημα ἀπὸ τὴν κατάκριση; Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει. Καὶ ἰσοδύναμο καὶ χειρότερο. Εἶναι ἡ συκοφαντία, ὁ φθόνος, ἡ λοιδορία, ἡ ψευδομαρτυρία, ἡ ἀδικία καὶ ἡ κλοπή, ἡ ἀσπλαγχνία καὶ ἀδιαφορία καὶ τελικὰ ὁ φόνος. Ὅλα αὐτὰ εἶναι παραβάσεις τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Λέγουν οἱ δολοφόνοι μεταξύ τους ὅτι «ἡ πρώτη σφαίρα, ἂν βρεῖ τὸ στόχο της καὶ σκοτώσει τὸ πρῶτο θύμα, μετὰ δὲν κάνει καμμία αἴσθηση κάθε ἑπόμενος φόνος».
.             Μπορεῖ νὰ φτάσει ὁ ἄνθρωπος μέχρι ἐκεῖ; Ἀσφαλῶς ναὶ καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ ζοῦμε αὐτὲς τὶς μέρες φανερώνουν περίτρανα τὸ μίσος καὶ τὸ δαιμονικὸ σκοτασμὸ στὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ περιέλθει ὁ ἄνθρωπος καὶ τελικὰ νὰ ἀποβεῖ ὅπως καὶ ὁ διάβολος, κατ᾽ ἐξακολούθηση δηλαδὴ «ἀνθρωποκτόνος».
.             Αὐτὰ μάλιστα τὰ ἁμαρτήματα δὲν ἑστιάζονται μόνο στὴν καθημερινὴ κοινωνικὴ ζωή, διότι μερικοὶ λένε τὴν κατάκριση καὶ τὸ κουτσομπολιὸ «κοινωνικὸ σχόλιο» φθάνοντας μάλιστα καὶ στὴν ἱεροκατηγορία, ἀλλὰ κατευθύνονται καὶ ἀνάγονται τελικὰ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Ὅσοι πράττουν αὐτὰ σὲ ἀδελφούς τους, σήμερα, συμμετέχουν σ΄αὐτοὺς ποὺ ἁμάρτησαν σὲ βάρος τοῦ Χριστοῦ μας πάνω στὸ Γολγοθά, τότε, ἀλλὰ καὶ στὰ ὅσα ἔλαβαν χώρα καὶ πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος. Δηλαδὴ τότε στὴν περίπτωση τοῦ Κυρίου, ὄχι μόνο τὸν κατέκριναν ὡς δαιμονισμένο δῆθεν, ὡς φάγο καὶ οἰνοπότη, ὡς ἀγράμματο καὶ ἀσεβῆ παραβάτη τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ἀλλὰ ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ χρησιμοποιήσουν σὲ βάρος Τοῦ βία, ψευδομάρτυρες, ἀπειλές, φθόνο καὶ δόλο. «Διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτὸν Ποντίῳ Πιλάτῳ». Λοιδορίες, στὶς ὁποῖες δὲν ἀπαντοῦσε ποτὲ μὲ ὅμοιο τρόπο. «Λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει, παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως». Τοῦ πῆραν τὸ κάλλος καὶ τὴν μορφὴ ἀπὸ τὰ βασανιστήρια. Ἔπασχε ὡς ἄνθρωπος καὶ ἄφηνε τὰ πάντα στὸν Δικαιοκρίτη Θεὸ νὰ ἀνταποδώσει ἐκδίκηση καὶ νὰ ποιήσει κρίση καὶ  δικαιοσύνη. Τελικὰ τὸν σκότωσαν, πάνω στὸν Σταυρό.
.             Τί λέγει ὅμως ὁ θεῖος λόγος: «ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος». «Ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» καὶ τὸ γνωστὸ σὲ ὅλους: «μάχαιραν ἔδωκες, μάχαιραν θὰ λάβης».
.             Μὲ ποιό δικαίωμα ἐπεμβαίνουμε στὴ ζωή, στὴ συμπεριφορὰ στὴν περιουσία, στὴν ἐλευθερία, στὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου; «Ἄνθρωπε, λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τὶς σὲ κατέστησε κριτήν; Δὲν μπορεῖς νὰ κρίνεις «ἀλλότριον οἰκέτην», δήλ. ξένον δοῦλον. «Τῷ ἰδίω κυρίω στήκει ἢ πίπτει, σταθήσεται δέ. Δυνατὸς ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν». Δὲν ἁμαρτάνει σὲ σένα. Στὸν Θεὸ ἁμαρτάνει. Θὰ δώσει ἐκεῖ λόγο. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Τὸν περιμένει μετὰ ἀπὸ κάθε πτώση καὶ τελικὰ θὰ τὸν σώσει. Πῶς ἐσὺ τὸν καταδικάζεις. Κοίταξε καλύτερα τὸν ἑαυτό σου.
.             Πάλι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «ἀδελφοί, ἐὰν κάποιος ἄνθρωπος πέσει σὲ κάποιο παράπτωμα, σεῖς οἱ πνευματικοὶ νὰ τὸν καταρτίζετε μὲ πνεῦμα πραότητος, “σκοπῶν σεαυτὸν μὴ καὶ σὺ πειρασθῆς”, μήπως καὶ σὺ μπεῖς σὲ πειρασμὸ θυμοῦ καὶ ὀργῆς ἢ καὶ νὰ πέσεις στὸ ἴδιο ἁμάρτημα».
.             Ὅλο τὸ κακὸ ὅμως προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄγνοιά μας καὶ ἀγνωσία μας. Καὶ τοῦτο διότι δὲν καταλαβαίνουμε τί εἶναι ὁ ἄλλος ποὺ ἔχουμε ἀπέναντί μας. Δὲν ξέρουμε δηλαδὴ πὼς ἀκριβῶς βλέπει ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ διδασκαλία τὸν ἄνθρωπο.
.             Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ κατ᾽ ἐπέκταση ὁ Χριστιανισμὸς βλέπει τὸν ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα Θεοῦ, δήλ. μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ λογικοῦ καὶ τοῦ αὐτεξουσίου, λίγο κατώτερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, λόγω τοῦ σώματος, πολὺ ὅμως ἀνώτερο ἀπὸ τὰ ζῶα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ψυχὴ ἀθάνατη, ἀλλὰ ζωτικὴ δύναμη καὶ ἔνστικτα.
.             Ὁ ἄλλος εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ, πλάσμα τοῦ Δημιουργοῦ μας, ἀδελφός μας κατὰ τὸν λόγο τῆς Δημιουργίας καὶ πολὺ περισσότερο κατὰ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Λέγει ἕνας ἅγιος: «εἶδες τὸν ἀδελφόν σου; εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου». «Ἐμοὶ ἐποιήσατε ἢ δὲν ἐποιήσατε», λέγει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Παγκοσμίου Κρίσεως. Ταυτίζει τοὺς ἀδελφούς μας τοὺς ἐλαχίστους μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὁ ἄλλος ὅσο ἄσχημος καὶ ἄσημος, δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός, πλούσιος ἢ πένης, μικρὸς ἢ μεγάλος, κληρικὸς ἢ λαϊκός, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, εἶναι πρόβατο τοῦ Καλοῦ Ποιμένα Ἰησοῦ καὶ κανένας δὲν ἔχει δικαίωμα κατακρίσεως καὶ ἐπεμβάσεως στὴ ζωή του, διότι μετὰ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό
.             Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει στραμμένη τὴν προσοχή του στὸν ἑαυτό του καὶ ἐξετάζει συστηματικὰ τὴν πορεία του καὶ προσέχει νὰ μὴ προσκρούσει στὸ θεῖο θέλημα, αὐτὸς δὲν ἔχει χρόνο νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τοὺς ἄλλους.
.             Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ σκέφτεται ὅτι τὰ  χρόνια τῆς ζωῆς μας εἶναι λίγα καὶ γρήγορα φεύγουν καὶ ὅτι μέσα σ΄ αὐτὰ πρέπει νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἔργο τῆς μετανοίας, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἱεραποστολῆς, αὐτὸς δὲν ἔχει χρόνο νὰ κρίνει τοὺς ἄλλους.
.             Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ σκέφτεται τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, τὶς ἐλλείψεις τοῦ παρόντος, τὴν ἀγάπη καὶ συγχώρεση τοῦ Θεοῦ στὶς δικές του ἁμαρτίες  καὶ ὅτι τὸν περιμένει θάνατος μερικὴ κρίση καὶ Δευτέρα Παρουσία, δὲν τολμᾶ νὰ κρίνει κανέναν, πόσο μᾶλλον νὰ ἀδικήσει ποικιλοτρόπως καὶ νὰ σκοτώσει.
.             Κι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ξέρει ὅτι ὑπάρχει διάβολος ποὺ καιροφυλακτεῖ καὶ ὅλα τὰ ἐκμεταλλεύεται γιὰ νὰ κάνει κακὸ καὶ νὰ ὁδηγήσει τὰ πράγματα τραγικὰ στὸ τέλος τοῦ αἵματος, προσέχει ὥστε σὲ τίποτε νὰ μὴ βλάψει κανένα πλάσμα τοῦ Θεοῦ.
.             Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φωτίσει νὰ ἰσχύσει καὶ γιὰ μᾶς ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Εὐφραὶμ τοῦ Σύρου: «Ναί, Κύριε, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου».

Διαφήμιση

,

Σχολιάστε

ΚΑΪΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ;… ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΕΔΩΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ «Ὅλα αὐτὰ μπαίνουν στὸ μίξερ τοῦ διαβόλου γιὰ νὰ ἐπιφέρουν τὸ κακό».

“ΚΑΪΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ;…
ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΕΔΩΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ”

 τῆς ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ

.              Πολλοὶ σκεφτόμαστε τὶς πολιτικὲς καὶ κομματικὲς παραμέτρους ἑνὸς γεγονότος, μίας δολοφονίας. Τὰ αἴτια καὶ τὶς ἀφορμές. Εἶναι καὶ αὐτά. Χρειάζονται γιὰ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη καὶ τὴ δημοκρατία. Τὸ βασικότερο ὅμως εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστός: “Οὐ φονεύσεις”. Καὶ γιὰ νὰ μὴ φονεύσεις, δὲν πρέπει νὰ θυμώνεις καὶ νὰ ὀργίζεσαι. Πρέπει νὰ ξέρεις ποῦ νὰ σταματᾶς τὴν ἀγανάκτησή σου. Αὐτὸ ὅμως δὲν φτάνει. Γιὰ νὰ γίνει ὅλο αὐτὸ χρειάζεται πνευματικὸ καὶ θεολογικὸ ὑπόβαθρο. Ὁ ἄλλος ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχει μέσα του ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία συνεχίζει τὸ αἰώνιο ταξίδι της μετὰ θάνατον. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀρχή, ἀλλὰ δὲν ἔχει οὐσιαστικὰ τέλος. Τὴν ἀρχή του ὅμως καὶ τὸ βιολογικό του τέλος τὰ καθορίζει μόνο ὁ Θεός. Κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔχει τέτοιο δικαίωμα. Ὁ Θεὸς ὁρίζει τὴν ἡμερομηνία τῆς ἐξόδου μας ἀπὸ αὐτὸ τὸν κόσμο ὡς Καρδιογνώστης, παίρνοντας τὸν ἄνθρωπο στὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ νὰ τὸν σώσει καὶ νὰ τὸν βάλει στὸν Παράδεισο. Ἡ δαιμονικὴ ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὴ διαδικασία τοῦ θανάτου, πέραν τοῦ πένθους καὶ τῆς ἀπωλείας, συνιστᾶ ἀντιποίηση ἀρχῆς ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος ἀσφαλῶς εἶναι ὁ ἀνθρωποκτόνος καὶ αὐτὸς συνδέει τὰ νήματα μίας δολοφονίας ἐκμεταλλευόμενος τὰ πάντα, γιὰ νὰ στείλει τὸν ἄλλον ἀδιάβαστο κυριολεκτικά. Μίση προσωπικά, ἰδεολογίες ἀκραῖες, νοοτροπία τῆς μάζας, ὁμαδικὸ ντοπάρισμα, ψυχολογικὰ προβλήματα, συμβόλαια θανάτου, μειωμένη ἀντίληψη τῆς ζωῆς καὶ τῆς πίστης, προληπτικοὶ πόλεμοι καὶ ἐμφύλιοι σπαραγμοί, ὅλα αὐτὰ μπαίνουν στὸ μίξερ τοῦ διαβόλου γιὰ νὰ ἐπιφέρουν τὸ κακό. Ὁ Θεὸς ἐνίοτε παραχωρεῖ γιὰ τοὺς δικούς Του λόγους. Πάντοτε ὅμως ἰσχύει τὸ ἁγιογραφικό: “ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος” καὶ τὸ σπουδαιότερο, ποὺ εἰπώθηκε τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου στὸν ἀπόστολο Πέτρο: “Βάλε τὴ μάχαιρα στὴ θέση της. Μάχαιραν ἔδωκες μάχαιραν θὰ λάβης. Πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν μὲ μάχαιρα θὰ χαθοῦν”. Δηλαδὴ δίπλα ἀπὸ κάθε φονιά, ἀλλὰ καὶ δίπλα στοὺς ἠθικοὺς αὐτουργοὺς τῶν φονιάδων, στὸν ὦμο τους ἀκριβῶς, κάθεται ὁ ἄγγελος τοῦ θανάτου. Πέραν τῶν τύψεων τῆς συνειδήσεως καὶ τοῦ φόβου, πέραν τῆς καταστροφῆς δύο οἰκογενειῶν, ἤδη τὰ πόδια τους ἑτοιμάζονται νὰ βαδίσουν τὴν ὁδὸν τοῦ κοιμητηρίου. Μπορεῖ κάποτε ὄχι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι προσωπικὰ νὰ τιμωρηθοῦν μὲ θάνατο, ἀλλὰ νὰ δοῦν τὸν χάρο σὲ προσφιλῆ τους πρόσωπα καὶ νὰ νιώσουν πιὸ πολὺ στὴν καρδιά τους τὸ μαχαίρι ποὺ ἔμπηξαν οἱ ἴδιοι στὴν καρδιὰ τοῦ ἀδελφοῦ τους. Ὁ Θεὸς ρωτάει πάντοτε ἀπὸ ψηλὰ σὲ τέτοιες περιπτώσεις: “Κάϊν ποῦ εἶναι ὁ ἀδελφός σου;…” Τὸ θέμα τέλος ἔχει καὶ τὴν ἐκκλησιαστική του διάσταση: ἕνα μέλος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλοιώθηκε τόσο καὶ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀγάπη τόσο πολύ, ὥστε ἔκανε ἕνα τόσο μεγάλο κακό, σκότωσε τὸν ἀδελφό του, βαπτισμένου καὶ αὐτοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἀνέκοψε τὴν πορεία τῆς μετανοίας τοῦ φονευθέντος. Οἱ φονιάδες ξανασταυρώνουν στὸ πρόσωπο τῶν φονευμένων τέκνων τοῦ Χριστοῦ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ὁ Χριστὸς θὰ ζητήσει τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν Του ἀπὸ τὰ ματωμένα χέρια τους. “Φοβερὸ εἶναι νὰ πέσει κάποιος στὰ χέρια τοῦ ζωντανοῦ καὶ δίκαιου Θεοῦ”!

.              Ἐπίσης κάθε μας πράξη, κάθε μας λόγος, ποτὲ δὲν χάνεται μέσα στὸ σύμπαν. Ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι τὰ γραπτὰ μόνο μένουν. Ὅτι “ἔπεα πτερόεντα” δὲν φορολογοῦνται. Θὰ δώσουμε λόγο στὸν Θεὸ καὶ γιὰ κάθε λόγο ἄχρηστο, σάπιο, δόλιο, ἁμαρτωλό, ἐχθρικό, σατανικό. “Ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ δικαιωθεῖς καὶ ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ καταδικασθεῖς”, λέγει ὁ Κύριος. Γιατί; Διότι βγαίνουν ἀπὸ τὴν καρδιά μας καὶ τὶς πεποιθήσεις μας καὶ παράγουν ἔργο ἅγιο, δημιουργικὸ ἢ βλαπτικό. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρεται: “Παῦσον τὴν γλῶσσαν σου ἀπὸ κακοῦ καὶ χείλη σου τοῦ μὴ λαλῆσαι δόλον”. Ὁ βασιλιὰς μάλιστα Δαβὶδ δὲν ἀνεχόταν μὲ τίποτε ὅσους “συκοφαντοῦσαν λάθρα τοὺς πλησίον τους”.

.              Στὴν ὅλη ὑπόθεση τῶν λόγων μας δὲν ἐμπλέκεται μόνο ὁ Θεὸς ἢ οἱ ἄνθρωποι. Ἐμπλέκεται καὶ ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος ποτὲ δὲν ξέρει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Οὔτε τὸ μέλλον. Μαθαίνει γιὰ μᾶς ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπει καὶ ἀκούει σέ μᾶς καὶ ἀπὸ μᾶς. Π.χ. ἕνας ποὺ φωνάζει ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ: “αἷμα καὶ τιμή…” ἢ “τσακίστε τους, φᾶτε τους, χτυπᾶτε τους…”, ἢ ἕνας ποὺ ἐκπαιδεύεται στὰ πιστόλια καὶ τὰ μαχαίρια ἢ στὴν κατασκευὴ μολότωφ καὶ λοιπῶν ἄλλων εὐγενῶν ὑγρῶν, εὔκολα συμπεραίνει ὁ δαίμονας ὅτι οἱ ἐν λόγῳ ἄνθρωποι οἰκοδομοῦν μέσα τους φονικὴ διάθεση. Τοὺς βλέπει νὰ ὀργανώνονται καὶ νὰ ὁρμοῦν καὶ τρίβει τὰ χέρια του. Δὲν χάνει χρόνο ὁ τρισκατάρατος νὰ ὀργανώσει μετὰ ἐντάσεις καὶ συμπλοκές, νὰ ὁπλίσει χέρια καὶ νὰ ὁδηγήσει τὰ πράγματα στὰ ἄκρα. Ὁ διάβολος διψάει γιὰ αἷμα. Ἐκμεταλλεύεται λοιπὸν κάθε ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ γιὰ νὰ πλήξει καὶ νὰ ὁδηγήσει σὲ θάνατο ψυχικὸ καὶ σωματικό. Μετὰ φεύγει ἢ μᾶλλον δίνει τὴ σκυτάλη στὸ δαίμονα τῆς ἀπελπισίας, τύπου Ἰούδα, ἢ στὸ δαίμονα τῆς ἐκδικήσεως τύπου Ἑβραίων.

.              Δὲν εἴμαστε λοιπὸν μόνοι καὶ ἀνεπηρέαστοι μέσα στὸ σύμπαν. Νὰ προσέχουμε τὰ λόγιά μας, τὰ τραγούδια μας, τὰ ποιήματά μας, τὶς σφιγμένες γροθιές μας καὶ τὰ τροχισμένα μαχαίρια μας. Τὸ κακὸ δὲν ἀργεῖ νὰ γίνει. Ὅποιος ἔχει μαχαίρια καὶ ξύλα δίπλα του κερνάει τὸ διάβολο καὶ τὸ θάνατο.

,

Σχολιάστε

ΓΕΡΟΝΤΟΚΤΟΝΙΑ ΔΙΑ «ΓΕΝΟΣΗΜΩΝ»: ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ, ΑΠΛΩΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ

.          ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: Ἕνα ὡραῖο σύνθημα: Δὲν τοὺς σκοτώνεις. Ἁπλῶς τοὺς ἀφήνεις νὰ πεθάνουν.
.        Ὅταν ἡ κόκκινη γραμμὴ τοῦ ΑΠΟΛΥΤΟΥ σεβασμοῦ πρὸς τὴν  ἀνθρώπινη ζωὴ ἔχει τόσο πολὺ μετατοπισθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια, πότε μὲ τὴν νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πότε μὲ τὴν εὑρηματικὴ ἐπιχειρηματολογία ὑπὲρ τῆς εὐθανασίας, πότε μὲ τὸν “ἐγκεφαλικὸ θάνατο” καὶ τὴν ἐμπορία ὀργάνων, πότε μὲ τὴν προώθηση τῆς «νομιμοποιήσεως» τῆς ὠμῆς βρεφοκτονίας (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/01/σκοτῶστε-τὰ-νεογνὰ-δὲν-πειράζει/) μὴν περιμένουμε ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὀρρωδήσουν ἐνώπιον τῶν ἡλικιωμένων. Ἄλλωστε ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ …«κινέζος» τὸ εἶχε πεῖ προκαταβολικὰ ἀπὸ χρόνια, ὅτι δηλ. ἡ τρίτη ἡλικία ἐπιβαρύνει δυσανάλογα τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα!

Γεροντοκτονία! –
Μείωση πληθυσμοῦ κατὰ 7% μὲ τὰ γενόσημα
(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/05/τὰ-παροδηγητικὰ-γενόσημα/)
γιὰ ἐξοικονόμηση 5 δισ. εὐρώ!

.            Μαζική ἐξόντωση τοῦ πληθυσμοῦ μὲ μείωση τοῦ προσδοκίμου ὁρίου ζωῆς κατὰ 5-7 χρόνια θὰ ἐπιφέρει τὸ νέο καθεστὼς ποὺ ἐπέβαλε ἡ τρόϊκα γιὰ τὴν κατάργηση τῆς συνταγογράφησης τῶν παλιῶν ἀσφαλῶν συνταγῶν γιὰ χάρη τῶν φθηνῶν γενοσήμων. Καὶ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ποὺ αὐτὸ δὲν τὸ λέει ὁ ἕνας κλάδος ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θίγεται ἀπὸ τὰ νέα μέτρα, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι οἱ φαρμακοποιοί, ποὺ εὐννοοῦνται ἀπὸ τὴ νέα ρύθμιση, ἀφοῦ αὐτοὶ πλέον θὰ δίνουν τὸ νέο φάρμακο καὶ ὄχι οἱ γιατροί!
.          Ἔτσι λοιπόν, τὰ νέα μέτρα, ὅπως ἀποκαλύπτουν τὰ μέλη τοῦ Φαρμακευτικοῦ Συλλόγου Ἀττικῆς καὶ διαβάζουμε στὸ http://www.ygeianews.gr  ἡ ἐφαρμογὴ τῆς πώλησης ὄχι φαρμάκων ἀλλά τῆς … πρώτης ὕλης τῶν φαρμάκων (!!!) γιὰ λόγους οἰκονομίας, ἀποτελεῖ μία “ἀντιεπιστημονική, ἀντικοινωνική, διάτρητη καὶ ἀποσπασματικὴ” πολιτικὴ ὑγείας.
.          Σύμφωνα μὲ τὸ CIA World Factbook ὁ συνολικὸς μέσος ὅρος ζωῆς σήμερα εἶναι 79,38 ἔτη, ἀπὸ  τὰ ὁποῖα οἱ ἄνδρες ζοῦν 76,85 χρόνια καὶ οἱ γυναῖκες 82,06 χρόνια. Πρακτικὰ θέλουν ν προχωρήσουν σ μείωση τν συνταξιούχων μ δραστικ τρόπο κα ατ εναι μία κα μοναδικ λήθεια. Ο Γερμανο κάνουν ατ πο ξέρουν π τν Β´ Π. Π. Προχωρον σ “τελικς λύσεις”. Καὶ ἔχουν βρεῖ ἐδῶ τοὺς ἐγχώριους συνεργάτες ποὺ ἐφαρμόζουν αὐτὴ τὴν πολιτική. Μείωση τοῦ προσδοκίμου ὁρίου ζωῆς κατὰ 5-7 χρόνια σημαίνει ἐξοικονόμηση δαπανῶν στὸν χῶρο τῶν συντάξεων καὶ τῆς περιθάλψεως τῆς τάξεως τῶν πέντε δισ. εὐρὼ ἐτησίως. Αὐτὸ θέλουν νὰ  γλιτώσουν καὶ βάζουν μπροστὰ τὰ γενόσημα. Ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας ὑπολογίζεται σὲ 7%. “Τὸ μόνο κριτήριο ποὺ ὑπῆρχε δὲν ἦταν ἡ διόρθωση τῶν κακῶς κειμένων, ἀλλὰ μία στενὴ λογιστικὴ ἀντίληψη ἐξοικονόμησης πόρων – ἀπὸ τὰ εὔκολα”, τόνισε ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Κώστας Λουράντος. “Ἡ Ὑγεία ὅμως, δὲν εἶναι λογιστικὴ ἐγγραφὴ στὶς δαπάνες. Αὐτὸ ὁδήγησε σὲ ἕνα νόμο-τέρας, ποὺ δὲν θὰ ἰσχύει γιὰ πολὺ καιρό, καθὼς θὰ καταρρεύσει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν ἀνεφάρμοστων μέτρων ποὺ περιέχει”. Ἀνέφερε δὲ ἕνα παράδειγμα: “Ὑποτίθεται ὅτι ὁ νόμος ἔγινε γιὰ ἐξοικονόμηση πόρων. Τὴν ἴδια στιγμή, δὲν ὑπάρχει καμία μέριμνα στὰ νοσοκομεῖα γιὰ τὰ ἐνέσιμα ἀντικαρκινικὰ φάρμακα, ὅπου γιὰ ἕνα θεραπευτικὸ cocktail μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθοῦν μόνο 10ml ἀπὸ ἕνα σκεύασμα 250ml καὶ ἀξίας χιλιάδων εὐρώ, καὶ τὸ ὑπόλοιπο νὰ πεταχθεῖ. Μιλᾶμε γιὰ ἑκατομμύρια. Καὶ ὅταν οἱ φαρμακοποιοὶ μιλᾶμε γιὰ νοσοκομειακὲς συσκευασίες καὶ γιὰ ἐξορθολογισμὸ γενικὰ στὶς συσκευασίες, ἡ πολιτεία κωφεύει”.
.       Ὅσον ἀφορᾶ στὴ φαρμακευτικὴ δαπάνη, οἱ διεθνεῖς μελέτες ἀποδεικνύουν ὅτι ὑπάρχει εὐθεία ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στὴν κατὰ κεφαλὴ φαρμακευτικὴ δαπάνη καὶ στὸ προσδόκιμο ἐπιβίωσης. Ἂν γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ κατὰ κεφαλὴν δαπάνη περιοριστεῖ σὲ 23 € τὸν μήνα, πᾶμε στὸ ἐπίπεδο τῶν χωρῶν μὲ προσδόκιμο ἐπιβίωσης μέχρι 75 χρόνια, μακριὰ ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ποὺ ἔχουν προσδόκιμο πάνω ἀπὸ 80 χρόνια.
.            Καὶ μὴν μᾶς ποῦν ὁ κ. Λοβέρδος καὶ ἡ κ. Δρέττα ὅτι τρομοκρατοῦμε τὸν κόσμο. Τρομοκράτης δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐνημερώνει γιὰ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μὲ τὶς ἀποφάσεις του θέτει σὲ κίνδυνο τὴν ὑγεία τοῦ λαοῦ. Δυστυχῶς, τὰ πράγματα εἶναι ξεκάθαρα. Ἡ μείωση τῆς φαρμακευτικῆς δαπάνης σημαίνει συντομότερη καὶ χειρότερη ζωή!

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

, ,

Σχολιάστε

ΦΡΙΚΗ: «ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΑ ΝΕΟΓΝΑ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ! ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ!»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ δαιμονισμὸς τῆς ἐποχῆς μας σὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια. Κάθε φράση τοῦ κατωτέρω φρικτοῦ δημοσιεύματος προκαλεῖ μὲ τὴν “περιτυλιγμένη” ὠμότητα καὶ τὴν καλοσερβιρισμένη μέσα σὲ σελοφὰν διεστραμμένων “ἐπιστημονικῶν” ἐπινοήσεων ἀνθρωποκτονία. Ἐπιβεβαιώνεται ἄλλη μιὰ φορὰ ὅτι:  «Mία παγκόσμια μετάλλαξη εὑρίσκεται σὲ πλήρη ἀνάπτυξη. Ἕνας διαφορετικὸς κόσμος ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὴν πυρακτωμένη λάβα κατευθυνομένων “ἐπαναπροσδιορισμῶν”. Δυὸ μόνον ἐνδεικτικὰ παραδείγματα δείχνουν ἀνάγλυφα τὸ μέγεθος τοῦ χαλασμοῦ. […] 2. Παλαιότερα, ἡ ἰατρικὴ ἠθικὴ ἦταν σαφῶς τοποθετημένη ὑπὲρ τῆς ζωῆς, ἐνῶ σήμερα ἡ ἰατρικὴ πρακτική, μὲ αὐξανόμενο ρυθμό, ἐμπλέκεται στὴν “νόμιμη” ἀφαίρεση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἡ τάση γιὰ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ θανάτου εἶναι ἐπιταχυνομένη. (…) Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο ἔχει μετατεθεῖ», ὥστε νὰ διευκολυνθοῦν οἱ πωλήσεις ὀργάνων, ἡ εὐθανασία καὶ οἱ ἐκτρώσεις. Mὲ ἔμφαση διαμορφώνεται ἕνα νέο πολιτισμικὸ κλῖμα (…)  (Ἐμμ. Παναγόπουλος, ἐπ. καθ. Xειρουργικῆς, περ. «Ἡ Δρᾶσις μας»,  Ἀπρίλ. 2010).»
(ἀποκαλυπτικότατο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν τόμο «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ» ποὺ ἐξέδωσε ὁ Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Παρασκευῆς (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/09/ἐξεδόθησαν-τὰ-πρακτικὰ-τῆς-ἡμερίδο/ Εἰσήγηση ὑπὸ τὸν τίτλο «Ναὶ ἢ ὄχι στὴν “μετάφραση” τῶν λειτουργικῶν κειμένων».) 

«Δν πειράζει ν σκοτώσεις τ μωρό, φο γεννηθε.
Ε
ναι τ διο μ τν κτρωση»,
λένε ‘ε
δικο’ σ πιστημονικ περιοδικ

.         Τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ‘Journal of Medical Ethics’, λέει ὅτι τὰ νεογέννητα μωρὰ δὲν εἶναι «πραγματικὰ πρόσωπα» καὶ δὲν ἔχουν «ἠθικὸ δικαίωμα στὴ ζωή». Οἱ εἰδικοὶ ὑποστηρίζουν ἐπίσης ὅτι οἱ γονεῖς πρέπει νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ σκοτώσουν τὸ μωρό τους (!!!) ἐὰν βγεῖ ἀνάπηρο, ὅταν γεννηθεῖ.
.          Ὁ συντάκτης τοῦ περιοδικοῦ, καθηγητὴς Julian Savulescu, διευθυντὴς τοῦ Κέντρου Uehiro τῆς Ὀξφόρδης γιὰ τὴν Πρακτικὴ Ἠθική, εἶπε ὅτι οἱ συγγραφεῖς τοῦ ἄρθρου εἶχαν δεχθεῖ ἀπειλὲς θανάτου ἀπὸ τὴ δημοσίευση τοῦ ἄρθρου. Εἶπε ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαναν προσβλητικὰ καὶ ἀπειλητικὰ μηνύματα γιὰ τὴ μελέτη ἦταν «φανατικοὶ ποὺ εἶναι ἀντίθετοι στὶς μεγάλες ἀξίες μίας φιλελεύθερης κοινωνίας».
.          Τὸ ἄρθρο, μὲ τίτλο «Ἡ Ἄμβλωση Μετὰ τὴν Γέννηση: Γιατί Θὰ Πρέπει Νὰ Ζήσει Τὸ Μωρό;», γράφτηκε ἀπὸ δύο πρώην συνεργάτες τοῦ καθηγητῆ Savulescu, τὸν Alberto Giubilini καὶ τὴν Francesca Minerva. Προέβαλαν τὸ ἐπιχείρημα: «Ἡ ἠθικὴ ὑπόσταση ἑνὸς βρέφους εἶναι ἰσοδύναμη μὲ ἐκείνη ἑνὸς ἐμβρύου, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι καὶ στὰ δύο λείπουν ατς ο διότητες πο δικαιολογον τν πόδοση το δικαιώματος στ ζω σ να τομο. Ἀντὶ γιὰ “πραγματικὰ πρόσωπα”, τὰ νεογέννητα εἶναι “ἐν δυνάμει πρόσωπα”. Ἐξήγησαν: «Τόσο τὸ ἔμβρυο ὅσο καὶ τὸ νεογέννητο μωρὸ σίγουρα εἶναι ἀνθρώπινα ὄντα καὶ ἐν δυνάμει πρόσωπα, ἀλλὰ δὲν ἀποτελοῦν “πρόσωπο” κατὰ τὴν ἔννοια τοῦ “ἀντικειμένου ἑνὸς ἠθικοῦ δικαιώματος στὴ ζωή”». «‘Πρόσωπο’ γιὰ ἐμᾶς σημαίνει ἕνα ἄτομο ποὺ εἶναι σὲ θέση νὰ ἔχει κάποια χαρακτηριστικά, γιὰ τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη, κάποιες (τουλάχιστον) βασικὲς ἀξίες τέτοιες ὥστε, ἂν τὶς στερηθεῖ, αὐτὸ νὰ ἀποτελεῖ μία ἀπώλεια». Ὡς ἐκ τούτου, ἰσχυρίστηκαν ὅτι «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βλάψεις ἕνα νεογνὸ μὲ τὴν πρόληψη τῆς ἀνάπτυξης ἀπὸ τὴν δυνατότητα νὰ γίνει ἕνα πρόσωπο στὴν ἠθικὰ σχετικὴ ἔννοια». Οἱ συγγραφεῖς λοιπὸν κατέληξαν στὸ συμπέρασμα ὅτι «αὐτὸ ποὺ λέμε «ἔκτρωση μετὰ τὴν γέννηση» (δολοφονία ἑνὸς νεογέννητου) θὰ πρέπει νὰ ἐπιτρέπεται σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις ὅπου ἡ ἄμβλωση ἐπιτρέπεται, συμπεριλαμβανομένων τῶν περιπτώσεων ὅπου τὸ νεογέννητο δὲν εἶναι ἀνάπηρο». […]
.          Ἰσχυρίστηκαν ἐπίσης ὅτι ο γονες πρέπει ν εναι σ θέση ν σκοτώσουν τ μωρ ἐὰν ποδεικνυόταν τι εναι νάπηρο χωρς ν τ γνώριζαν πρὶν ἀπὸ τὴν γέννηση, γιὰ παράδειγμα, ἀναφέροντας ὅτι «μόνο τὸ 64 τοῖς ἑκατὸ τῶν περιπτώσεων συνδρόμου Down» στὴν Εὐρώπη ἔχουν διαγνωσθεῖ μὲ προγεννητικὸ ἔλεγχο. Μόλις αὐτὰ τὰ παιδιὰ γεννηθοῦν, δὲν ὑπάρχει «καμία ἐπιλογὴ γιὰ τοὺς γονεῖς, παρὰ μόνο νὰ κρατήσουν τὸ παιδί», ἔγραψαν. «Νὰ κρατήσουν τὰ παιδιὰ αὐτὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἀβάσταχτο βάρος γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν κοινωνία στὸ σύνολό της, ὅταν τὸ κράτος δαπανᾶ γιὰ τὴ φροντίδα τους».

ΠΗΓΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (The Telegraph)

, ,

Σχολιάστε

«ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀναζήτηση σχέσεων ἀνάμεσα στὴν «Νόμιμη» ἐκ προμελέτης ἀνθρωποκτονία τῶν ἀθώων βρεφῶν καὶ τὴν δεινὴ οἰκονομικὴ κρίση πιθανὸν νὰ ἐντάσσεται στὴν λεγομένη συνωμοσιολογία, τὴν ὁποία οἱ περισσότεροι ἐννοοῦν μὲ ὅρους ἐξωτερικῆς προσβολῆς. Δὲν λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τους ὅτι ἡ μεγαλύτερη συνωμοσία εἶναι αὐτὴ ποὺ στήνει κάθε ἀμετανόητος –ἄνθρωπος ἢ λαός– ἐναντίον τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του. Κατὰ τοῦτο ἡ «νομιμοποίηση» τῶν ἀμβλώσεων στὰ χρόνια τῆς περιβόητης «Ἀλλαγῆς» καὶ ἡ εὐρεία κοινωνικὴ ἀποδοχὴ ἐνὸς τέτοιου ἐγκλήματος συνιστᾶ μιὰ ὀλέθρια αὐτοσυνωμοσία. Σκάψαμε μόνοι μας τὸν λάκκο μας. Τί τοὺς χρειαζόμαστε τοὺς ἐξωτερικούς …συνεργάτες, ἀφοῦ μόνοι μας μποροῦμε καὶ βγάζουμε τὰ μάτια μας;

 Τ τελειωτικ κτύπημα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο  τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου
Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ,

ἔκδ. Ἱερᾶς Μ. Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος

Ἀγαπητά μου παιδιά,

.          Σήμερα ἡ γῆ μας ποτίζεται συνεχῶς ἀπὸ πολὺ αἷμα, ἀπὸ τοὺς πολέμους καὶ τόσα ἄλλα ποὺ συμβαίνουν. Ποτίζεται ὅμως καὶ μὲ ἀθωότερο αἷμα ἀπὸ αὐτὸ τοῦ Ἄβελ, καὶ τὸ αἷμα αὐτὸ εἶναι τῆς βρεφοκτονίας. Εἶναι τὸ αἷμα τῶν ἀθώων βρεφῶν, τῶν ἀπροστάτευτων ὑπάρξεων, τὸ ὁποῖον χύνεται ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς μητέρες των. Ὅλα τὰ ἰατρεῖα κι ὅλα τὰ μαιευτήρια ἔχουν γίνει σφαγεῖα τοῦ Ἡρώδου. Ἑκατομμύρια, ἑκατομμύρια βρέφη σ᾽ ὅλον τὸν κόσμο ἔχουν πεταχθῆ στοὺς ντενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν καὶ στοὺς ὑπονόμους. Μήτε τὰ γατάκια δὲν πετοῦν ἔτσι. Ὅπως γνωρίζουμε, αὐτὸς ὁ φονιάς, ὁ γιατρός, ὁ μαιευτὴρ μὲ τὸ νυστέρι του σκοτώνει τὸ βρέφος μέσα στὴν μήτρα -ὅπως ἔχουμε δῆ σὲ ταινία- καὶ μετὰ μὲ τὸ ἐργαλεῖο του σπάζει, θραύει τὸ κεφαλάκι τοῦ παιδιοῦ καὶ τὸ βγάζει. Καὶ ἡ μητέρα δὲν βλέπει τίποτε καὶ πολὺ ἥσυχη ἀναχωρεῖ γιὰ τὸ σπίτι της….
.          …Βλέπετε πόσο τραγικὴ εἶναι ἡ ἔκτρωσις, πόσο μεγάλο ἔγκλημα εἶναι! Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ σταματήση. Οἱ ἀθῶες αὐτὲς ὑπάρξεις δὲν πρέπει νὰ σκοτώνωνται τόσο τραγικὰ καὶ χωρὶς ἔλεγχο συνειδήσεως, Ἔτσι μὲ τὸν ἁπλὸ λογισμό, ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ θρέψης ἄλλο παιδί. Κανονίζουμε δηλαδὴ ἐμεῖς, πῶς θὰ μᾶς φερθῆ ὁ Θεός; Κανονίζουμε ἐμεῖς, ἂν θὰ μπορέσουμε ἢ ὄχι νὰ φέρουμε εἰς πέρας ὅσα παιδιὰ μᾶς δώση ὁ Θεὸς μέσα στὴν οἰκογένεια; Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κανοναρχοῦμε τὸν Θεὸ πῶς θὰ μᾶς φερθῆ;
.          Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ παίρνει ὁλοένα καὶ μεγαλύτερες διαστάσεις, ἐπικίνδυνες καὶ πρέπει ἐπιτέλους νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ γυναῖκες πόσο φοβερὸ εἶναι καὶ νὰ κάνουν ἕναν ἀγώνα νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ ἐμποδίσουν ἄλλες γυναῖκες, ποὺ πρόκειται κατὰ διαβολικὴ ἐνέργεια νὰ τὸ διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στὸ ἔγκλημα αὐτὸ εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ πίεσι εἴτε ἀπὸ πάλη ἐσωτερική. Κυρίως συμβάλλει ἡ συνεργεία τοῦ διαβόλου μὲ αἰτίες καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες καὶ προφάσεις καὶ ἀδυναμίες, ὅπως π.χ. δὲν φθάνουν τὰ οἰκονομικά, μὲ πιέζει ὁ ἄντρας μου, μοῦ ἦλθε ἡ ἀσθένεια κλπ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ εἶναι καὶ ἡ ἄγνοια καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος καὶ κατορθώνει νὰ παρασύρη τὶς μητέρες σ᾽ αὐτὸ τὸ τραγικὸ ἁμάρτημα.
.        Δὲν ξέρω, ἂν γνωρίζετε ὅτι αὐτὰ τὰ παιδάκια, αὐτὰ τὰ ἔμβρυα, αὐτὲς οἱ ὑπάρξεις δὲν καταλήγουν στὴν ἀνυπαρξία μὲ τὴν ἔκτρωσι, ἀλλὰ τ κάθε μβρυο εναι κι νας τέλειος νθρωπος, κα μάλιστα στν ψυχή. Ατ τ παιδάκια ζον στν λλο κόσμο, κι πως καταλαβαίνετε τόσα κατομμύρια παιδι χουν ποτελέσει ναν λόκληρο στρατ στν ορανό. λα ατ διαμαρτύρονται· τ θο αμα τους βο πρς τν Θε τι δικοσκοτώθηκαν κα τι δν λαβαν τ γιον Βάπτισμα, τι δν εναι Χριστιανο ρθόδοξοι. Καὶ ἡ εὐθύνη σὲ ποιοὺς πηγαίνει; Τὰ εὐκόλως ἐννοούμενα παραλείπονται· δίπλα στὸ αἷμα αὐτὸ ποὺ χύνεται, στὸ «κομπιοῦτερ» τοῦ Θεοῦ, γράφεται «ἔγκλημα». Καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα πῶς θὰ ξεπλυθῆ; Ὅταν λερώνεται κάποιος μὲ τί καθαρίζεται; Μὲ τὸ ὕδωρ, μὲ τὸ νεράκι τὸ καθαρό. Κι ἐδῶ χρειάζεται ὕδωρ νὰ βγαίνη συνεχῶς ἀπὸ δύο βρύσες, ποὺ εἶναι τὰ δύο μάτια. Ἡ μετάνοια ἡ ἐσωτερικὴ νὰ ἐξωτερικεύεται μὲ μία ἀκένωτη πηγὴ δακρύων ἐφ’ ὄρου ζωῆς!
.          Βέβαια τὸ ἁμάρτημα συγχωρεῖται, ἀφ᾽ ἧς στιγμῆς κατατεθῆ στὴν Ἱερά, στὴν παντοδύναμη Ἐξομολόγησι, ὅπου δὲν μένει τίποτε ἀσυγχώρητο. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α´ Ἰωαν. δ´ 17). Εἶναι ὅμως καὶ δικαιοσύνη. Γι᾽ αὐτὸ οἱ γυναῖκες ποὺ ἔχουν κάνει αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα, ἂς μὴν ἐπαναπαύωνται ὅτι ἐξομολογήθηκαν τὶς ἐκτρώσεις, ποὺ ἔχουν ἤδη κάνει. Θὰ πρέπει σὲ ὅλη τους τὴν ζωὴ νὰ χύνουν δάκρυα μετανοίας. Πολλὲς ἀπ᾽ αὐτὲς νοιώθουν ἀνικανοποίητες καίτοι ἐξομολογήθηκαν. Γιατί; Διότι ἀκόμη δὲν μετενόησαν ἐσωτερικά, δὲν ἔχυσαν τὸ ἀναλογοῦν δάκρυον, τὸ ὁποῖον θὰ ξεπλύνη τὸ αἷμα τῆς ἐκτρώσεως ἢ τῶν ἐκτρώσεων. Ἡ μετάνοια εἶναι πολὺ μεγάλη, ἀπέραντη. Ἀπόδειξις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὸ τὸ «ζῆν», τὸ ὅτι ζεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ μετὰ τὸ ἔγκλημα. Ζεῖ καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸν περιμένει ὁ Θεός, κι ἀφοῦ τὸν περιμένει, δὲν πρέπει νὰ χάση τὴν εὐκαιρία, πρέπει νὰ τὴν ἐκμεταλλευθῆ.
.       Καὶ ὁ κανόνας τοῦ πνευματικοῦ συγκριτικὰ μὲ τὸ πολὺ σοβαρὸ αὐτὸ ἁμάρτημα καὶ εἰδικὸ ἔγκλημα, χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Ὁ κανόνας βοηθάει στὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς, ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, θὰ πρέπει νὰ ἀνοίξουν καὶ οἱ βρύσες τῶν δακρύων, ποὺ θὰ ξεπλύνουν τὰ αἵματα τῆς ἐκτρώσεως, γιὰ νὰ μπορέση κατόπιν ὁ ἄνθρωπος νὰ αἰσθανθῆ κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Δὲν φθάνει, λοιπόν, μόνον ἡ ἐξομολόγησις. Αὐτὸ ποὺ μετρᾶ, αὐτὸ ποὺ θὰ ἀλλάξη, ποὺ θὰ ἀλλοιώση τὴν καρδιὰ τοῦ Θεοῦ, τὴν πικραμένη καὶ φαρμακωμένη, ποὺ θὰ τὴν ἐπαναφέρη, ὅπως ἦταν πρὶν ἁμαρτήση ὁ ἄνθρωπος, εἶναι οἱ δύο βρύσες τῶν ματιῶν του, ποὺ θὰ ρέουν δάκρυα μετανοίας. Θ πρέπει, πρν φύγουμε π᾽ ατν τν ζωή, ν χουμε λλάξει τν καρδι το Θεο.
.          Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα: Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἕνα παιδὶ λύπησε τὴν μητέρα του μὲ μία παρακοή, μία ἀσέβεια. Ὅταν ἐπιστρέψη αὐτὸ τὸ παιδί, καὶ τῆς πῆ: «Συγγνώμη, μητέρα, γι’ αὐτὸ ποὺ ἔκανα· δὲν θὰ τὸ ξανακάνω», ἡ μητέρα θὰ ἀπαντήση: «Συγχωρεμένο νὰ εἶσαι καὶ μὴν τὸ ξανακάνης». Τὴν συγχώρεσι τὴν πῆρε. Ἂν ὅμως πέση στὴν ἀγκαλιά της κι ἀρχίση νὰ κλαίη, νὰ ὀδύρεται, νὰ τὴν παρακαλῆ καὶ νὰ τὴν ἱκετεύη νὰ τοῦ δώση ἀπὸ καρδιᾶς τὴν συγγνώμη, τότε δὲν θὰ μείνη ἡ ἐλάχιστη λύπη καὶ πικρία μέσα της γιὰ τὸ σφάλμα τοῦ παιδιοῦ. Αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μετανοεῖ καὶ ἐπιστρέφει στὸν Θεὸ μετὰ ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἁμάρτημα…
.          σον περισσότερον μετανοε νθρωπος, κι σον περισσότερον χύνει δάκρυα μετανοίας, τόσον περισσότερον καρδι το Θεο λλοιώνεται. Εἰς βάθος γίνεται ἡ καταλλαγὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἰδιαίτερα στὴν περίπτωσι αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος τῆς ἐκτρώσεως, ὅπου ἐπιβάλλεται ἡ ροὴ τῶν δακρύων νὰ μὴ σταματήση τὸ δάκρυ μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς….
.          Γι᾽ αὐτὸ κι ἐμεῖς δεχόμεθα τοὺς πάντες σ᾽ αὐτὸ τὸ σωτήριο λουτρό, σ᾽ αὐτὸ τὸ λιμάνι ποὺ λέγεται ἐξομολόγησις. Κι ἐκεῖ ἀράζει τὸ κάθε τσακισμένο καράβι ἀπὸ τὶς φουρτοῦνες τοῦ ὠκεανοῦ. Εἴτε τὸ ἔχουν δείρει ἄνεμοι ἢ φουρτοῦνες ἢ ληστές, ὀ,τιδήποτε κι ἂν εἶναι αὐτό, ἔρχεται καὶ γωνιάζει σιγὰ – σιγά. Τοῦ ἔχουν φύγει τὰ κατάρτια, τὰ πανιὰ καὶ τὸ μόνο ποὺ περισώζεται εἶναι τὸ σκάφος, ὁ σκελετός. Καὶ μπαίνει μέσα στὰ συνεργεῖα τὰ διορθωτικά, διορθώνονται ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ γίνεται πάλι καινούργιο τὸ καράβι αὐτό.
.          Ἔτσι μία ἡμέρα ἦλθε ἕνα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· ἦλθε μία γυναίκα στὸ μυστήριο -ἐγὼ βέβαια τὴ λυπήθηκα τρομερὰ- καὶ μοῦ παρουσιάζει ἡ καημένη πενήντα ἐκτρώσεις! Βάλε τώρα τὸ γεγονὸς αὐτὸ νὰ τίθεται στὴν κρίσι τοῦ πνευματικοῦ· πενήντα φόνοι παιδιῶν! Φυσικὰ ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς τὴν ἔχει στὴν ζωὴ ἀκόμη, εἶναι ἐγγύησις τοῦ Θεοῦ ὅτι τὴν ἀνέχεται καὶ τὴν περιμένει, ὀπότε ποιὸς πνευματικὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ τῆς φερθῆ κατ᾽ ἄλλον τρόπον; Τὴν πῆρα βέβαια μὲ πολλὴ στοργή, μὲ πολλὴ ἀγάπη, προσπάθησα νὰ τὴν βολέψω καὶ τῆς ἔδωσα ἐκεῖνο τὸ φάρμακο ποὺ τῆς χρειαζότανε.
.          Σκεφθῆτε πόσα χρόνια περάσανε· τὴν βασάνιζε τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε τὴν τόλμη νὰ τὸ πῆ! Καὶ γύρισε πίσω μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Πόσο τρομερὴ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Ἀλλὰ καὶ ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων! «Ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι μεγάλη χαρὰ γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. ιε´ 7). Δὲν εἶναι μόνον τὸ ὅτι μετανοεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ κλαίει καὶ ὀδύρεται τὴν κατάντια του καὶ ὁ Θεὸς τὸν σώζει, ἀλλὰ καὶ ὅτι παραχρῆμα γίνεται καὶ στὸν οὐρανὸ χαρά. Ὁλόκληρος ὁ οὐρανὸς πανηγυρίζει καὶ οἱ Ἄγγελοι ὑμνοῦν καὶ αἰνοῦν τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μιᾶς ἀθανάτου ψυχῆς!
.          «Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι» (Ψαλμ. λα´ 32) · δηλαδὴ εἶναι εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του. Τί εὐχαριστία νὰ ἀποδώση κανεὶς στὸν Θεό! Σκέψου· ἐγὼ νὰ ἔχω ζήσει χίλια χρόνια, νὰ ἔχω κάνει ὅλα τὰ ἐγκλήματα τοῦ μεγαλύτερου ἐγκληματία καὶ τελικὰ νὰ μὲ φωτίση τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ ἐπιστρέψω, γιὰ μία στιγμὴ νὰ τὰ καταθέσω ὅλα καὶ μέσα σὲ δύο λεπτά, σὲ λίγη ὥρα νὰ βρεθῶ δίκαιος, νὰ βρεθῶ λουσμένος, νὰ βρεθῶ στοὺς οὐρανούς! Μὰ ἐκεῖνα τὰ χίλια χρόνια τί γίνονται; Πᾶνε ἐκεῖνα· μὴν τὰ λογαριάζεις, δὲν ὑπάρχουν τώρα, ἔχουν σβήσει, δὲν ζητοῦνται αὐτὰ πλέον, βγῆκαν ἀπὸ τὰ κατάστιχα τῶν δαιμόνων ἀμέσως, πάραυτα! Εἶναι διαταγὴ τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὸ κάθε ἁμάρτημα ποὺ καταθέτεις, πατάει τὸ κουμπάκι τοῦ «κομπιοῦτερ», τάκ, ἄφεσις! Τάκ, ἄφεσις! Ἄφεσις! Μὲ ἄθροισμα ἀπὸ κάτω «μηδέν». Λευκὸ μητρῶο! Ὕστερα, εἶναι νὰ μὴν προσκυνᾶς αὐτὸν τὸν Θεό, νὰ μὴν πέσης κάτω καὶ νὰ κλαῖς ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα καὶ πόθον Θεοῦ;…

 Εὔχομαι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μᾶς ἐπισκιάζη ὅλους καὶ νὰ μᾶς διατηρῆ ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ (Διαδικτύου): anavaseis.blogspot.com

, , , , ,

Σχολιάστε