Ἄρθρα σημειωμένα ὡς φιλότιμο

ΑΝΑΙΔΕΙΑ καὶ ΦΙΛΟΤΙΜΟ (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

ΑΝΑΙΔΕΙΑ καὶ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Ἅγ. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

.               Ὅταν βλέπω ὅτι ὁ ἄλλος δὲν βοηθιέται ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον μου, τὴν καλωσύνη, τὴν ἀγάπη, τότε λέω ὅτι δὲν ἔχω συγγένεια μαζί του καὶ ἀναγκάζομαι νὰ μὴν τοῦ φέρωμαι μὲ καλωσύνη. Κανονικά, ὅσο καλωσύνη σοῦ δείχνουν, τόσο πρέπει νὰ ἀλλοιώνεσαι, νὰ διαλύεσαι, νὰ λειώνης.
.            Ἐγὼ ἐξ ἀρχῆς φέρομαι σὲ ὅλους μὲ ἄνεση καὶ ἁπλότητα. Δὲν φέρομαι περιορισμένα, δῆθεν γιὰ νὰ μὴ δώσω θάρρος στὸν ἄλλον καὶ τὸν βλάψω. Δίνομαι ὁλόκληρος, γιὰ νὰ βοηθηθῆ, νὰ ἀναπτυχθῆ μέσα σ’ ἕνα κλίμα ἀγάπης, καὶ σιγὰ-σιγὰ τοῦ λέω τὰ κουσούρια του. Τὸν θεωρῶ ἀδελφό μου, πατέρα μου, παππού μου, ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία του. Κάνω λιακάδα, γιὰ νὰ βγοῦν ὅλα τὰ φίδια, οἱ σκορπιοί, τὰ σκαθάρια – τὰ πάθη -, καὶ ὕστερα τὸν βοηθάω νὰ τὰ σκοτώση. Ἂν ὅμως δῶ ὅτι δὲν τὸ ἐκτιμάει αὐτὸ καὶ δὲν βοηθιέται ἀπὸ τὴν συμπεριφορά μου, ἀλλὰ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἁπλότητά μου καὶ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη μου καὶ ἀρχίζει νὰ φέρεται μὲ ἀναίδεια, τραβιέμαι σιγὰ-σιγά, γιὰ νὰ μὴ γίνη περισσότερο ἀναιδής. Ἀλλὰ στὴν ἀρχὴ δίνομαι ὁλόκληρος, γι’ αὐτὸ μετὰ ἔχω ἀναπαυμένη τὴν συνείδησή μου. Μία φορὰ στὴν Μονὴ Στομίου εἶχα πάρει ἕνα παιδί, γιὰ νὰ τὸ βοηθήσω, νὰ τοῦ μάθω καὶ τὴν τέχνη τοῦ μαραγκοῦ. Τοῦ φερόμουν μὲ πολλὴ καλωσύνη, τὸν εἶχα σὰν ἀδελφό. Ἔβλεπα ὅμως μερικὰ πράγματα ποὺ δὲν μὲ ἀνέπαυαν. Μία φορὰ τὸν ρωτάω: «Τί ὥρα εἶναι;». «Μὲ τὰ μυαλὰ τὰ δικά σου πάει τὸ ρολόι!», μοῦ λέει. Ἔ, τότε εἶπα: «Δὲν συμφέρει νὰ συνεχίσω ἔτσι. Θὰ συμμαζέψω σιγὰ-σιγὰ “τὰ μυαλά μου”, γιατί δὲν ὠφελεῖται». Κανονικὰ αὐτός, ἂν ἦταν φιλότιμος, ἔτσι ὅπως τοῦ φερόμουν, ἔπρεπε νὰ διαλυθῆ. Ἀλλὰ εἶδα ὅτι δὲν μὲ χωροῦσε, δὲν μὲ καταλάβαινε. Ὕστερα μόνος του ἔφυγε· δὲν τὸν ἔδιωξα. Βλέπεις, ἡ ἀνοχή, ἡ ἀγάπη κάνουν τὸν ἀναιδῆ πιὸ ἀναιδῆ καὶ τὸν φιλότιμο πιὸ φιλότιμο.

 

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

τοῦ Γέρ. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
«Ὁ Γέροντάς μου,
Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς καὶ Σπηλαιώτης»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Ἀντωνίου Ἀριζόνας 2014
σελ. 82-84

Ἠλ. στοιχειοθεσία «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.           Οἱ τριγύρω πατέρες κάθε τόσο τοὺς ἔστελναν σὲ ἀγγαρεῖες, πρᾶγμα ποὺ χαλοῦσε τὸ πρόγραμμά τους καὶ τοὺς ἐμπόδιζε στὴν ἡσυχαστική τους ζωή. Ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἦταν ἁπλὸς ἄνθρωπος καὶ παρ’ ὅλον ποὺ καὶ σ’ αὐτὸν δὲν ἄρεσε ὅ,τι συνέβαινε, ἐν τούτοις ντρεπόταν νὰ ἀρνηθῇ στοὺς πατέρες. Ἔτσι ἔστελνε τοὺς νεαροὺς ὑποτακτικούς του ὅπου ζητοῦσαν οἱ γύρω πατέρες.
.           Ἄλλο πρόβλημα ποὺ χαλοῦσε τὴν ἡσυχία τους ἦταν μιὰ παλιὰ συνήθεια ὅλων τῶν γύρω πατέρων νὰ περνοῦν, χάριν συντομίας, μέσα ἀπὸ τὴν αὐλὴ τῆς καλύβης τους, ὅταν ἤθελαν νὰ πᾶνε στὰ Κατουνάκια.
.           Ἐπὶ πλέον τοὺς ἐμπόδιζαν ἀπὸ τὴν ἡσυχία οἱ διάφορες παγκοινιές, ὅταν πλησίαζε κάποια πανήγυρις.
.           Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ἔκανε ὑπομονὴ γιὰ ἑπτὰ χρόνια σὲ αὐτὲς τὶς καταστάσεις, ἀλλὰ μετὰ τὴν ὀπτασία τῶν τριῶν Ἀγγέλων, δὲν ἄντεχε πλέον τοὺς περισπασμούς. Ἡ καρδιὰ του φλεγόταν γιὰ μόνωσι καὶ ἡσυχία.
.           Ἐκτὸς ἀπ’ αὐτά, τὸ ἐργόχειρο τῆς βαρελοποιΐας τοὺς δημιουργοῦσε φασαρίες. Δυστυχῶς ὁ καθένας θυμόταν νὰ φτιάξῃ τὰ βαρέλια του λίγο πρὶν τὸν μοῦστο. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἦταν ἄριστος βαρελάς, ὅλοι σ’ αὐτὸν ἔτρεχαν. Ἔτσι, ἔπεφταν ὅλοι μαζὶ οἱ γύρω πατέρες πάνω του καὶ τὸν βίαζαν νὰ τελειώνῃ τὸ συντομώτερο τὰ βαρέλια τους, διότι τὰ εἶχαν ἄμεση ἀνάγκη. Ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἀπὸ τὸ πολὺ φιλότιμο, ποὺ τὸν διέκρινε, δὲν ἀρνιόταν, ἀλλὰ κόντευε νὰ πάθῃ ὑπερκόπωσι, διότι ἀναγκαστικὰ δούλευε μέρα-νύκτα. Ἐκτὸς τούτων ποτὲ δὲν ζητοῦσε χρήματα ἀπὸ κανένα γιὰ τὴν ἐργασία του. Καὶ ἔτσι πολλοὶ ἐκμεταλλεύονταν τὴν καλωσύνη του καὶ τοῦ ἔδιναν ἐλάχιστα χρήματα γιὰ τὸν κόπο του. Ἀλλὰ τὸ κακὸ εἶχε παραγίνει. Ἀκόμα καὶ οἱ κοσμικοὶ τὸν εἶχαν μάθει καὶ τὸν ἐκμεταλλεύονταν κι αὐτοί.
.           Τοῦ ἔδιναν γιὰ ἐργασία 1.000 δραχμῶν τῆς τότε ἐποχῆς 50-100 δραχμὲς καὶ μὲ ὕφος τὸν ἐρωτοῦσαν:
— Φθάνει Γερο-Ἐφραίμ;
— Φθάνει, φθάνει παιδί μου, ἔλεγε ντροπαλὰ ἐκεῖνος.
.           Φυσικὰ οἱ νεαροὶ ὑποτακτικοὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀνεχθοῦν νὰ βλέπουν τὸν Γέροντά τους νὰ σκοτώνεται στὴ δουλειὰ μέρα-νύχτα, εἰς βάρος μάλιστα τῶν μοναχικῶν του καθηκόντων, καὶ νὰ τὸν ἐκμεταλλεύωνται οἱ ἄλλοι. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἄρχισαν νὰ σκέπτωνται μήπως ἔπρεπε νὰ μετακομίσουν σὲ πιὸ ἥσυχο μέρος.
.           Μιὰ ἡμέρα λοιπόν, ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ φώναξε τὸν πατέρα Ἀρσένιο καὶ τοῦ λέει:
— Τὸ ἐργόχειρο αὐτό, ἐκτὸς τοῦ ὅτι μᾶς χαλᾶ τὴν ἡσυχία, γίνεται αἰτία νὰ κινδυνεύῃ ὁ Γέροντάς μας ἀπὸ ὑπερκόπωσι, ἐξ αἰτίας τοῦ πολλοῦ φιλότιμου ποὺ τὸν διακρίνει. Ἂς κάνουμε πρῶτα προσευχή, πάτερ Ἀρσένιε καὶ κατόπιν νὰ τὸν ἐρωτήσουμε ἂν συμφωνῇ ν’ ἀναχωρήσουμε μαζί του γιὰ ἡσυχαστικώτερο τόπο.
.           Πράγματι, ἔτσι κι ἔκαναν. Μετὰ τὴν προσευχὴ εἶπαν τὸν λογισμό τους στὸν Γέροντα κι ἐκεῖνος τόσο χάρηκε, ποὺ ἔνοιωσε σὰν νὰ τὸν ἔβγαλε ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο. Μὲ πολλὴ χαρὰ δέχτηκε τὴν πρότασι καὶ τοὺς παρεκίνησε νὰ ψάξουν γιὰ ἡσυχαστικώτερη περιοχή.

, , ,

Σχολιάστε

ENAΣ 29ΧΡΟΝΟΣ ΚΡΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Ο 29ΧΡΟΝΟΣ ΝΙΚΟΣ ΛΟΥΛΗΣ
ΚΡΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Οἰκογένεια, παράδοση, φιλότιμο, ἀξίες. Τέσσερις λέξεις μὲ βαρὺ περιεχόμενο ποὺ συνοψίζουν τὴν κατωτέρω εἴδηση, ποὺ μὲ τὴν σειρά της συδαυλίζει τὴν ἐλπίδα μέσα στὴν στάχτη τῆς ἀνεστιότητος καὶ τῆς ἀ-νοησίας.

.              Ἕνας 29χρονος ἄνδρας, ὁ Νίκος Λούλης, γιὸς τοῦ Κώστα Λούλη καὶ ἰδιοκτήτης τῆς ἑταιρείας “Μύλοι Λούλη Α.Ε.”, ἀναλαμβάνει μὲ δικά του ἔξοδα τὴν ἀναστήλωση τοῦ ἱστορικοῦ γεφυριοῦ τῆς Πλάκας, τὸ ὁποῖο καταστράφηκε ἀπὸ τὶς πρόσφατες πλημμύρες στὴν περιοχή. Ἡ οἰκογένεια τοῦ Νίκου Λούλη, εἶναι 7η γενιὰ μυλωνάδων μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Ἀετορράχη Κατσανοχωρίων. Ὁ 29χρονος, ποὺ εἶναι γνωστὸς γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἤπειρο, -παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του- ἤδη ἐπικοινώνησε μὲ τὸν περιφερειάρχη Ἠπείρου, Ἀλέκο Καχριμάνη καὶ τοῦ γνωστοποίησε τὴν πρόθεση τῆς οἰκογένειας, νὰ ἀναλάβει τὰ ἔξοδα. Σύμφωνα μὲ τὸ epirusgate, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀνέφερε στὸν κ. Καχριμάνη, οἱ πρόγονοί του χρηματοδότησαν κατὰ τὸ παρελθὸν δύο φορὲς τὴν κατασκευὴ τοῦ γεφυριοῦ καὶ γι᾽ αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ἴδιο πέφτει βαρὺ τὸ φορτίο τῆς προσφορᾶς γιὰ τὴν ἀναστήλωσή του. Ὁ Νίκος Λούλης ἔχει ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς ἑταιρείας ἀπὸ τὸ 2010.

ΠΗΓΗ: lifo.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΤΩΝ ΝΕΟΓΡΑΙΚΩΝ

Τ φιλότιμον τν  Νεογραικν
τοῦ π. Ἰω. Ρωμανίδου (+)

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο  «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»
ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1975,
σελ. 170-177 

.     Ἐκ τῆς ρωμαίικης παραδόσεως οἱ Νεογραικοὶ ἐκληρονόμησαν τὸ ρωμαίικον φιλότιμον. Ἐκ τῆς νεοελληνικῆς παιδείας ἐπίστευσαν οἱ Γραικύλοι ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικανοὶ εἶναι «προοδευμένοι», «προηγμένοι», «πολιτισμένοι», «ἐξευγενισμένοι» καὶ «φωτισμένοι» λαοί, τοὺς ὁποίους ὀφείλουν νὰ μιμοῦνται ὄχι μόνον εἰς τὴν τεχνολογίαν ἀλλὰ εἰς ὅλα.
.   Χωρὶς νὰ μελετήση τὸ θέμα ὁ Γραικὸς ὑποθέτει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ λαοὶ αὐτοὶ εἶναι «καλύτεροι» ἀπὸ ἡμᾶς εἰς πολιτισμόν, πρέπει νὰ ἔχουν εἰς ὑψηλότερον βαθμὸν τὸ φιλότιμον ἀπ᾽ ὅ,τι τὸ ἔχομεν ἡμεῖς, ἀφοῦ τὸ φιλότιμον εἶναι ἡ ὑψηλοτέρα ἔκφρασις τοῦ πολιτισμοῦ.
.   Ἐκτὸς τῆς ὑποθέσεως ταύτης ὁ Γραικὸς καὶ ὁ Ρωμηὸς βομβαρδίζονται συνεχῶς μὲ τὴν προπαγάνδαν τῶν Νεογραικῶν ὅτι ὅλος ὁ κόσμος καὶ κυρίως ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ “Ἀμερικὴ εἶναι πλήρης ἀπὸ φιλέλληνας, οἱ ὁποῖοι θαυμάζουν τόσον πολὺ τοὺς σημερινοὺς ἀρχαίους Ἕλληνας, ὥστε ζητοῦν οἱ ἴδιοι εὐκαιρίαν νὰ βοηθήσουν τὴν μικρᾶν ἀλλὰ ἔντιμον καὶ ἔνδοξον Ἑλλαδίτσαν νὰ προοδεύση καὶ νὰ γίνη πάλιν ἔνδοξος.
.     Ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ οὔτε ἔχουν οὔτε γνωρίζουν τί εἶναι τὸ ρωμαίικον φιλότιμον. Οὔτε ὑπάρχουν οἱ φιλέλληνες τῆς νεογραικικῆς μυθολογίας καὶ ὀνειροπολήσεως. Δία κάθε Ἄγγλον φιλέλληνα π.χ. ὑπάρχουν 5 Ἄγγλοι φιλοτοῦρκοι, 5 Ἄγγλοι φιλοβούλγαροι, 5 Ἄγγλοι φιλογιουγκοσλαῦοι, 5 Ἄγγλοι φιλοαλβανοὶ καὶ 15 Ἄγγλοι φιλοϊταλοί, ἀκριβῶς τὸ ἴδιον ἰσχύει μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, Ρώσους, Φραντσέζους, κ,τ.λ. Φαίνεται κάποιος εἶπεν εἰς τοὺς Νεογραικύλους ὅτι τὴν διπλωματίαν κάμνουν μόνον οἱ ὑπάλληλοι τῶν πρεσβειῶν καὶ προξενείων καὶ τὸ ἐπίστευσαν.
.      Δυστυχῶς ὁ μύθος περὶ ξένων φιλελλήνων εἶναι μία ψυχολογικἀνάγκη τοῦ Γραικύλου, ὁποῖος φοβεῖται νὰ εἶναι κράτος χωρὶς μανούλαν καὶ πατερούλην. Ὁ Γραικύλος θέλει ὄχι συμμάχους ἀλλὰ γονεῖς μἀπέραντον καἀπεριόριστον φιλότιμον διὰ τὴν προστασίαν τοῦ νηπίου Ἕλληνος.
.     Ὁ Γραικύλος οὔτε θέλει ν᾽ ἀκούση τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦ Ρωμηοῦ ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι ἀνώτερος πολιτισμὸς ἀπὸ τὸν δυτικόν. Ποῦ νὰ ὁμολογήση ὁ Γραικὸς ὅτι ἐπρόδωσε χρυσοῦν ἀετὸν γενόμενος δουλοπρεπὴς ὀπαδὸς γυπός, ποὺ τόσους αἰῶνας κατασπαράσσει τὰ πτώματα τῆς Ρωμηοσύνης!
.      Πάντως τὸ ρωμαίικον φιλότιμον μετετράπη εἰς γραικυλιστικὴν ἀφέλειαν ἐξ αἰτίας τῆς ἐσφαλμένης ὑψηλῆς ἐκτιμήσεως καὶ τῆς ἀβασίμου ἐμπιστοσύνης τοῦ Γραικοῦ εἰς τὸν δυτικὸν πολιτισμόν.
.     Ὁ Γραικύλος μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην του εἰς τὸ ἀνύπαρκτον φιλότιμον καὶ τὸν ἀνύπαρκτον φιλελληνισμὸν τῶν ξένων ἔχει τὴν πνευματικὴν δομὴν τοῦ προδότου. Ἀρκεῖ νὰ τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρία νὰ συνάψη φιλίαν μὲ «φιλότιμον φιλέλληνα». Ἀπὸ πατριωτικὸν ἐνθουσιασμὸν νὰ ὠφελήση καὶ νὰ σώσει τὴν Ἑλλαδίτσαν του καὶ νὰ ἐξασφάλιση τὴν ὑποστήριξιν τοῦ φιλέλληνος τούτου, τοῦ τὰ λέγει ὅλα. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ ἀπόκτηση ὄργανον, γίνεται ὄργανον. Δὲν ἀρκεῖ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι ἡ προδοσία του αὐτὴ εἶναι ὁ ὕψιστος πατριωτισμός.
.     Οἱ ἔχοντες σχέσεις μὲ τοὺς Γραικύλους Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικανοὶ βλέπουν σαφῶς τὸ φιλότιμον, ἀλλὰ δυστυχῶς ἐν τῇ δουλοπρεπεῖ αὐτοῦ μορφῇ, καὶ τὸ ἐκλαμβάνουν ὀρθῶς ὡς δουλοπρέπειαν ἀδυνάτου καὶ ὡς μορφὴν φαινομενικῆς μεγαλοψυχίας. Τὸ δουλοπρεπὲς φιλότιμον τοῦ Γραικύλου ἐν συνδυασμῷ μὲ ἐπίδειξιν συμμαχικῆς ἀφοσιώσεως ἐμποιεῖ μᾶλλον ἀνησυχίαν παρὰ ἐμπιστοσύνην.
.       Ἡμεῖς γνωρίζομεν ὅτι τὸ ρωμαίικον φιλότιμον δὲν εἶναι δουλοπρέπεια καὶ ἐπίσης γνωρίζομεν ὅτι τὸ γραικικὸν φιλότιμον εἶναι πάντοτε ἔναντι τῶν ξένων δουλοπρέπεια. Ἐφ᾽ ὅσον δὲ ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ προσφέρων ἐκδούλευσιν εἰς τοὺς ξένους, οἱ ξένοι ἐκμεταλλεύονται τὸ φιλότιμόν του Γραικύλου, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν συμμαχικὴν ἱκανότητα τοῦ Γραικύλου. Ποῖος σοβαρὸς ἄνθρωπος ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς δουλοπρεπῆ σύμμαχον;
.      Εἰς τὴν οὐσίαν ὁ Γραικὸς καὶ ὁ Ρωμηὸς ἔχουν τὸ ἴδιον φιλότιμον καὶ ἑπομένως τὸν ἴδιον ἠρωϊσμὸν καὶ τὴν ἰδίαν ἀνδρείαν. Ἡ διαφορὰ μεταξύ των εἶναι ὅτι ὁ Γραικὸς ἔχει αἰσθήματα κατωτερότητος ἔναντι τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ἀμερικανῶν, διότι ὑπεδουλώθη πολιτιστικῶς δεχόμενος τὸν Γραικισμόν, ἐνῶ ὁ Ρωμηὸς τοὐναντίον γνωρίζει τὴν ἀνωτερότητα τῆς Ρωμηοσύνης του καὶ οὐδέποτε ἐδέχθη νὰ γίνη ὁ Γραικύλος ξένου πολιτισμοῦ.
.      Διὰ τὸ καλὸν καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν ἐθνικῶν θεμάτων ὁ Γραικύλος πρέπει νὰ γίνη πάλιν Ρωμηὸς καὶ νὰ ἴδη πῶς εἶναι οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικανοὶ εἰς τὴν πραγματικότητα. Δὲν ἔχουν οὗτοι τὸ ρωμαίϊκον φιλότιμον. Ἑπομένως δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φερώμεθα εἰς αὐτοὺς μὲ τὸ φιλότιμόν μας, ὡς νὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ φιλότιμον. Εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις πρέπει νὰ ἀφήσωμεν τὸ φιλότιμον κατὰ μέρος. Ὁ Γραικύλος ὀφείλει συνειδητῶς νὰ ἀποβάλη τὴν ἀφέλειάν του καὶ νὰ σταματήση νὰ νομίζη ὅτι, ἐπειδὴ αὐτὸς ἔχει τὴν διάθεσιν νὰ θυσιασθῆ διὰ τὸν δυτικὸν πολιτισμόν, τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ «φιλότιμοι» σύμμαχοι θὰ θυσιασθοῦν διὰ τὴν «ἔνδοξον» Ἑλλαδίτσαν τῶν σημερινῶν «ἀρχαίων Ἑλλήνων». Πολὺ ἀφελὴς εἶναι ὁ σκεπτόμενος οὕτω Γραικύλος, διότι οἱ σύμμαχοι δὲν εἶναι μία ρωμαίικη οἰκογένεια, διὰ νὰ θυσιάζεται ὁ ἕνας διὰ τὸν ἄλλον.
.    Συμμαχία εἶναι συνεργασία πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτική, μέσῳ τῆς ὁποίας κάθε κράτος προστατεύει τὰ ἰδικά του συμφέροντα καὶ τὰ συμφέροντα τῶν συμμάχων, ἐφ᾽ ὅσον τὰ συμφέροντα αὐτὰ ταυτίζονται μὲ τὰ ἰδικά του συμφέροντα. Ἡ συμμαχία βασίζεται εἰς συμπεφωνημένα καὶ τίποτε πέραν τῶν συμπεφωνημένων, ὅπως ἀκριβῶς γίνεται εἰς τὸ ἐμπόριον. Ἐὰν γίνη κάτι πέραν τῶν συμπεφωνημένων, εἶναι ἀνοησία νὰ περιμένη ὁ Γραικύλος νὰ ἐνεργήσουν οἱ σύμμαχοι ἀπὸ φιλότιμον, ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἔχουν φιλότιμον. Διὰ τοῦτο ἐκ τῶν προτέρων πρέπει νὰ ἐξασφαλίση τὰς ἀναγκαίας κυρώσεις δι᾽ ἐνδεχομένην μὴ τήρησιν τῶν συμπεφωνημένων, διότι ἄλλως θὰ λάβη μόνον ἠθικὴν ἱκανοποίησιν ἀπὸ τοὺς συμμάχους, δηλαδὴ ἓν «εὖγε δοῦλε ἀφωσιωμένε καὶ ταπεινὲ» καὶ τίποτε ἄλλο, ὅπως ἀκριβῶς γίνεται μὲ τὸ Κυπριακόν.
.     Δυστυχῶς ὅμως τὸ θέμα περὶ συμμαχιῶν τίθεται ἐν Ἑλλάδι ἐπὶ ἰδεολογικοῦ ἐπιπέδου ἐξ αἰτίας τῶν Γραικύλων, ποὺ εἶναι διηρημένοι μεταξύ των ὡς ἀκριβῶς τὰ ξένα ἀφεντικά των, καὶ οὕτω θαμμένη παραμένει ἡ ρωμαίικη γραμμή, ἡ ὁποία εἶναι τὸ μόνον δυνατὸν θεμέλιον ἑνιαίας καὶ ὀρθῆς ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς, ἀνεξαρτήτου καὶ ἀδεσμεύτου, ἐθνικῆς πολιτικῆς, ἰδεαλιστικῆς καὶ συγχρόνως ἄκρως ρεαλιστικῆς.
.      Ἐν ἄκρα ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἄποψιν τῶν Γραικύλων ἡ Ρωμηοσύνη ὡς πολιτισμὸς οὔτε εἰς τὴν Ἀνατολὴν ἀνήκει οὔτε εἰς τὴν Δύσιν. Ὡς ἱστορικὴ πηγὴ πολιτισμοῦ, δὲν ἀνήκει εἰς κανένα. Ἄλλοι ἀνήκουν εἰς αὐτήν.
.     Ἑπομένως ἡ Ρωμαιοσύνη δὲν εἶναι ὑποχρεωμένη ἐξ ἐπόψεως πολιτισμοῦ νὰ ἀνήκη κατὰ φύσιν εἰς κανένα συνασπισμόν. Δύναται νὰ ἀνήκη ὅπου τῆς συμφέρει καὶ ὅσον χρόνον συμφέρει.
.     Τὰ ἰδεολογικὰ θεμέλια τῆς Ρωμηοσύνης δὲν ὑποτάσσονται οὔτε εἰς τὸν καπιταλισμὸν οὔτε εἰς τὸν κομμουνισμὸν οὔτε εἰς τὸν σοσιαλισμόν, τὰ ὁποῖα εἶναι ὅλα καρποὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ποὺ ὡς ξεκίνημα εἶχε 1) τὸν εὐρωπαϊκὸν φεουδαλισμὸν μὲ τὴν ταξικὴν καὶ ρατσιστικήν του φιλοσοφίαν καὶ ὀργάνωσιν καὶ 2) τὰς ἐπαναστάσεις κατὰ τῶν ταξικῶν τούτων διακρίσεων μὲ βάσιν τὸ δικαίωμα ὁ καθεὶς νὰ ἀγωνισθῆ διὰ τὴν εὐδαιμονίαν.
.  Ὁ εὐρωπαϊκὸς φεουδαλισμὸς ἦτο κάτι τὸ τελείως ξένον πρὸς τὴν ἱστορικὴν ἐμπειρίαν τῆς Ρωμηοσύνης, ὡς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι καὶ οἱ ἀναφερθέντες «ἰσμοὶ» (καπιταλισμός, κομμουνισμός, σοσιαλισμός), διὰ τοὺς ὁποίους οἱ διηρημένοι μεταξύ των Γραικύλοι εἶναι ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἕτοιμοι νὰ θυσιασθοῦν. Οὐδέποτε ὑπῆρχεν εἰς τὴν Ρωμηοσύνην τάξις ἐκ γενετῆς εὐγενῶν καὶ τάξις ἐκ γενετῆς δουλοπαροίκων, ὥστε νὰ ἦτο κανεὶς καταδικασμένος δογματικῶς ἢ θεολογικῶς ἐκ τῆς φύσεώς του νὰ εἶναι δοῦλος καὶ ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως.
.     Οἱ Γραικύλοι ὅμως μὴ γνωρίζοντες τὴν ἱστορίαν τῆς Ρωμηοσύνης νομίζουν ὅτι ὅ,τι ἰσχύει ὡς ἱστορική, κοινωνική, θεολογικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξήγησις τῶν εὐρωπαϊκῶν καταστάσεων ἰσχύει καὶ διὰ τὴν Μεγάλην Ρωμανίαν καὶ τὴν Τουρκοκρατίαν. Ὑπάρχει τάσις μάλιστα νὰ ἐμφανίζεται ὁ κλῆρος ἀκόμη τῆς Ρωμηοσύνης ὡς νὰ ἦτο τὸ ἴδιον μὲ τὸν ταξικὸν καὶ «εὐγενῆ» κλῆρον τοῦ εὐρωπαϊκοῦ φεουδαλισμοῦ ποὺ κατεδυνάστευε καὶ ἐξεμεταλλεύετο τοὺς δουλοπαροίκους ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῆς τάξεως τῶν εὐγενῶν ἀλλὰ καὶ ὡς ἐκ γενετῆς μέλος τῆς τάξεως τῶν εὐγενῶν. Ποῖος πατριάρχης, μητροπολίτης, ἐπίσκοπος ἢ ἡγούμενος τῆς Ρωμηοσύνης ὑπῆρξε ποτὲ μέλος εὐγενοῦς τινος τάξεως, ἤτις κατεδυνάστευε δουλοπαροίκους; Πότε ἡ Ρωμηοσύνη ἐξέλεξε τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους ἀπὸ τάξιν ἐκ γενετῆς καὶ κατὰ φύσιν εὐγενῶν, ἀφοῦ τοιαύτη τάξις οὐδέποτε ὑπῆρχεν;
.     Ποῦ εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ρωμηοσύνης ὑπῆρχε τοιοῦτος δεσμὸς ὥστε νὰ δικαιολογῆται ἡ ταύτισις τῆς μεσαιωνικῆς ἱστορίας τῆς Ρωμηοσύνης μὲ τὴν μεσαιωνικὴν ἱστορίαν καὶ οἰκονομίαν τῆς Εὐρώπης; Οἱ Γραικύλοι τῆς Ἑλλαδίτσας ἔχουν τόσον ἐμβολιασθῆ εἰς τὸν κορμὸν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ὥστε θεωροῦν πλέον τὴν ἱστορίαν τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ρωσίας ὡς ἰδικὴν των ἱστορίαν καὶ τὰ αἰσθήματα καὶ ὄνειρα τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων ὡς ἰδικά των.
.     Θὰ ἔπρεπεν ἡ Ρωμηοσύνη βάσει τῆς ἱστορικῆς ἐμπειρίας της καὶ βάσει τῶν ἰδικῶν τῆς ἰδανικῶν καὶ στόχων νὰ ἐκπονήση τὰ θεμέλια της κοινωνίας της, ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὰς πολιτικὰς καὶ οἰκονομικὰς θεωρίας τῶν Εὐρωπαίων, Ἀμερικανῶν καὶ Ρώσων.
.    Διατὶ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ διαιροῦνται οἱ Γραικοὶ μεταξύ των εἰς τὰς παρατάξεις ἢ τοὺς ἀναφερθέντας «ἰσμοὺς» τῶν Εὐρωπαίων, Ρώσων καὶ Ἀμερικανῶν; Καὶ διατὶ νὰ μὴ εἶναι ἡνωμένοι ὡς Ρωμηοὶ ἐντός τῆς μιᾶς παρατάξεως τῆς Ρωμηοσύνης μὲ κοινωνικὴν ὀργάνωσιν συμφωνοῦσαν μὲ τὰς ἀρχὰς καὶ τοὺς στόχους τῆς ρωμαίικης ἀντιλήψεως περὶ φιλοτίμου;
.     Τὸ ρωμαίικον φιλότιμον καὶ ὁ εὐρωπαϊκός, ἀμερικανικός, ρωσικὸς καὶ ἰσλαμικὸς εὐδαιμονισμὸς εἶναι ἄκρως ἀντίθετα θεμέλια πολιτισμῶν.
.     Ὁ εὐδαιμονισμὸς ἀποβαίνει δύναμις αὐτοκαταστροφική, διότι εἶναι ἰδιοτελής, συμφεροντολογικὴ καὶ ἐγωιστική. Οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ φθείρονται ἐκ τῶν ἔσω καὶ οὐδέποτε ὑπερβαίνουν τὴν πρωτόγονον καὶ ζωώδη κατάστασιν τῆς ἰδιοτελοῦς καὶ ἐγωιστικῆς συμφεροντολογίας. Ὅπως ἐκμεταλλεύεται ὁ ἕνας τὸν ἄλλον πρὸς ἴδιον ἐγωκεντρικὸν ὄφελος, οὕτω καὶ ἡ σεξουαλικὴ ζωὴ τῶν σημερινῶν Εὐρωπαίων καὶ Ἀμερικανῶν εἶναι ὄχι ἔκφρασις ἀγάπης, ἀλλὰ ἡδονιστικὴ ἐκμετάλλευσις ποὺ οὔτε εἰς τὸν κόσμον τῶν ζώων παρατηρεῖται.
.     Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν εὐδαιμονισμὸν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ καὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ πολιτισμοῦ τὸ ρωμαίικον φιλότιμον ἔχει ὡς θεμέλιον τὰ καθήκοντα καὶ τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ συντείνουν εἰς τὴν ὑπέρβασιν τῆς ἰδιοτελείας καὶ συμφεροντολογίας καὶ εἰς τὴν ἄνοδον πρὸς τὰ ποικίλα στάδια τῆς ἀνιδιοτελείας. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ρωμαίισσα εἶναι πάντοτε βασίλισσα εἰς τὴν οἰκογένειάν της, διότι ἀρνεῖται ἡ Ρωμηοσύνη νὰ τὴν ὑποβιβάση εἰς ἐκμεταλλεύσιμον ἀντικείμενον εὐδαιμονισμοῦ. Ὁ Γραικύλος ὅμως εἶναι εὐδαιμονιστὴς καὶ ἠδονιστὴς ὡσὰν τὰ ἀφεντικά του.
.     Οὐδέποτε εἰς τὴν ἱστορίαν ἐφάνη ἔθνος μὲ τόσην ἑνότητα καὶ ἱκανότητα νὰ ἀναστείλη καὶ νὰ συγκρατήση ἐπὶ 1500 χρόνια τὴν πολιτικὴν καὶ ἐθνικὴν διάλυσιν καὶ ἀποσύνθεσιν τὴ ἰσχυροτάτη θελήσει τῶν πολιτῶν του ὡς ἡ Ρωμηοσύνη, ἤτις καὶ ὑπὸ βάρβαρον ζυγὸν ἀκόμη κρατεῖ μὲ πεῖσμα τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἐθνικήν της ταυτότητα ὡς καὶ τὴν ρωμαίικην ἠθικήν.
.    Ὅταν κανεὶς συγκρίνη τὴν ἱστορίαν τῆς Ρωμηοσύνης μὲ τὴν διαλυτικὴν καὶ ἀποσυνθετικὴν δραστηριότητα τῶν Νεογραικύλων, βλέπει σαφῶς πῶς μέσῳ τοῦ Γραικισμοῦ κατεκερματίσθη ἡ Ρωμηοσύνη κατὰ μίμησιν τῶν κρατῶν τῆς Εὐρώπης, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε κατώρθωσαν νὰ ἑνωθοῦν καὶ οὔτε φαίνεται ὅτι θὰ τὸ κατωρθώσουν ποτέ, διότι τὸ θεμέλιον τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ὁ εὐδαιμονισμός. Ἀπὸ τὸν ἴδιον εὐδαιμονισμὸν δύναται νὰ πάθη ἀποσύνθεσιν καὶ ὁ ἀραβικὸς κόσμος.
.      Ὁ ὀπαδὸς τοῦ εὐδαιμονισμοῦ Γραικύλος δὲν δύναται παρὰ νὰ γίνη δοῦλος τῆς πηγῆς τῆς εὐδαιμονίας του εἴτε ἔσωθεν εἴτε ἔξωθεν τοῦ Γραικισμοῦ του.
.      Ὁ ἀποκηρύξας τὸν εὐδαιμονισμὸν φιλότιμος Ρωμηὸς δὲν ὑποδουλώνεται εἰς κανένα, οὔτε εἰς τὸν Θεὸν παραμένει δοῦλος, ἀφοῦ πέραση τὰ στάδια τοῦ δούλου καὶ μισθωτοῦ καὶ φθάση νὰ εἶναι φίλος καὶ συνεργάτης τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἔχη παρρησίαν παρὰ τῷ Θεῶ. Ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ Ρωμηὸς ἀκόμη καὶ μὲ τὸν Θεὸν ἐρίζει, ὄχι ὅμως διὰ τὰ ἰδικά του συμφέροντα ἀλλὰ διὰ τὰ τῶν ἄλλων.

, , , , ,

Σχολιάστε