Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Φιλοπατρία

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ καὶ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πατριωτισμὸς καὶ κοσμοπολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Σεβασμιότατος Ἀρχιεπίσκοπος Τελμησσοῦ Ἰὼβ ἀπάντησε στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ὑπογράφοντος ὅτι μὲ βάση δήλωσή του εἶναι κοσμοπολίτης. Αὐτή του τὴ δήλωση, στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν1 παραδέχεται καὶ ἐπαναλαμβάνει. Τὴ θυμίζουμε: «Πρὶν ἀπὸ κάθε θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική μας ἰδιότητα εἴμαστε πρῶτα ἀπὸ ὅλα πολίτες τοῦ κόσμου καὶ ἑπομένως ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο». Ὁ Σεβ. ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπὲρ αὐτῆς, ἀναφέροντας καὶ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ τοῦ Ἀπ. Παύλου «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην…»2. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μᾶς διδάσκει νὰ εἴμαστε κοσμοπολίτες. Ἀντίθετα βασικὸ στοιχεῖο τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀγαπᾶ πρῶτα τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τοὺς ἀνθρώπους ὅλης τῆς Οἰκουμένης.
.       Εἶναι βέβαιο καὶ αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἀποτελοῦμε τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ (οἰκουμενικὴ) καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἀνήκουμε, ἀπὸ τὸ φύλο μας ἢ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματός μας. Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε ἀδέλφια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἰδιαιτερότητα, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».
.       Εἶναι εὐχάριστο ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἀρνεῖται ὅτι ὁ καθένας μας ἔχει μίαν Πατρίδα, ὅτι ἀνήκει σὲ ἕνα Ἔθνος, ἀνεξάρτητα ἂν τὴν μέλλουσα αἰώνια Πατρίδα ἐπιζητεῖ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Σεβ. ἐπικαλεῖται χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μνημονεύω ὁμιλία «Περὶ ἀγάπης τῆς Πατρίδος» τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων3. Ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε τὸ 1819 στὶς Κυδωνίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Γράφει ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλος τοῦ Γένους: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος: “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποῖος νὰ εἶναι πλησιέστερός σου παρὰ τοὺς συγγενεῖς καὶ ὁμοπίστους καὶ συμπολίτας σου; Οὗτοι εἶναι οἱ ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν». Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει στὸν Τιμόθεο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει πρῶτα νὰ διευθύνει καλὰ τὸ σπίτι του, γιατί, ὅπως γράφει: «Ἂν κάποιος δὲν ξέρει νὰ κυβερνήσει τὸ ἴδιο του τὸ σπίτι, πῶς θὰ φροντίσει τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ»4.
.       Ὅλα ξεκινᾶνε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, πηγαίνουν στὴν Πατρίδα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν οἰκουμένη. Ὁ Κων. Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ὁ Κύριος πρῶτος δίδαξε τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα. Ἂν καὶ ἡ Ναζαρὲτ ἦταν πόλις μὲ ὄχι καλὸ ὄνομα, Ἐκεῖνος ποτὲ δὲν τὴν ἀρνήθηκε. Τοὺς μαθητές Του ἀπέστειλε «πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραὴλ»5, καὶ ὅταν ἀντίκρισε τὴν Ἱερουσαλὴμ «ἔκλαυσεν ἐπ᾽ αὐτῇ»6. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Ἄγγελος ἀπευθυνόμενος ἐκ μέρους Του στὶς γυναῖκες- μυροφόρους ποὺ εἶχαν πάει στὸν Πανάγιο Τάφο τοὺς εἶπε: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνόν; Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»7. Δὲν τὶς ἐρώτησε ἂν ζητοῦν τὸν Ἰησοῦ, τὸν κοσμοπολίτη… Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις φυλῶν, ἐθνῶν κ.λ.π. ἔδειξε πολλὲς φορὲς τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε στὴν Πατρίδα του. Στοὺς Ρωμαίους ἔγραψε: «Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Θεὸς ἀπέρριψε τὸ λαό του; Ἀποκλείεται! Γιατί καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἰσραηλίτης, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμίν. Δὲν ἀπέρριψε λοιπὸν ὁ Θεὸς τὸν λαό του, ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὸν ξεχώρισε καὶ τὸν ἀγάπησε»8.
.               Ἡ Ἁγία Γραφή, ὅπως γράφει ὁ Κων. Οἰκονόμος, διδάσκει ὅτι ἡ στέρηση τῆς Πατρίδας ἦταν ποινὴ ποὺ ἔστελνε ὁ Θεὸς στοὺς Ἰουδαίους, ὅταν αὐτοὶ «εἰδωλολάτρουν». Καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεφαν στὴν Πατρίδα, ὅταν μετάνιωναν. Ὁ Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ἐκ φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του, ὥστε, ὅπως εἶπε: «Μόνος ὁ ἀναίσθητος καὶ ὁ ἀπάνθρωπος δύναται νὰ λησμονήση τὴν πρὸς τὴν Πατρίδα στοργήν…Τοιοῦτοι γίνονται μόνον ὅσοι ἐκ τῆς κακοηθείας καὶ τρυφῆς διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ἀποβαίνουσιν, ὅλοι σάρκες, νοῦ καὶ φρενῶν κεναί. Οἱ τοιοῦτοι μόνοι λέγουσι καὶ φρονοῦσι τὸ Σαρδαναπάλιον καὶ περιφίλαυτον καὶ βάρβαρον ἐκεῖνο γνωμικὸν “Τῷ γὰρ καλῶς πράσσοντι πᾶσα γῆ πατρίς”».
.        Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας Ἀναστάσιος τονίζει μὲν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία οὐδενὸς λαοῦ ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία, καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς οἰκουμενικῆς συνειδήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅμως σημειώνει ὅτι εἶναι «φυσικὸ καὶ ἀναγκαῖο ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητός μας» καὶ προσθέτει ὅτι «τὸ ὀρθόδοξο ἦθος ἐπιβάλλει εἰλικρινῆ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἰδιοτυπία τοῦ κάθε λαοῦ καὶ πολιτισμοῦ»9, κάτι ποὺ ἀπορρίπτει ὁ κοσμοπολιτισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση10.
.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰὼβ δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπροστὰ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία βάζει τὴν παγκοσμιοποίηση. Πολλοὶ ἐπιχειρηματίες, κοινωνιολόγοι, ἱστορικοὶ καὶ φιλοσοφοῦντες τὴν βλέπουν θετικά. Θεωροῦν ὅτι ὁ (Δυτικὸς) Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ ὁδήγησαν στὴ μισαλλοδοξία καὶ στοὺς διωγμούς, τὸ ἴδιο καὶ οἱ διαμάχες συμφερόντων μεταξὺ τῶν κρατῶν. Ὡστόσο ὁρισμένοι μὲ δέος βλέπουν καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ αὐτήν. Ὁ ἱστορικὸς Ζὰκ Λὲ Γκὸφ λ.χ. γράφει μὲν ὅτι «πρέπει νὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ θεσμοί, τὰ κινήματα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἀποσκοποῦν στὸ θρίαμβο μίας παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία θὰ διασφαλίζει τὴ δίκαιη κατανομὴ τοῦ πλούτου καὶ τὴν εἰρήνη», ἀλλὰ ἐπισημαίνει: «Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ δολοφονεῖ τὴν διαφορετικότητα εἶναι μία κακή, καταστροφικὴ παγκοσμιοποίηση».
.       Ὁ Εὐστράτιος Ἀλμπάνης διαπιστώνει πὼς οἱ ταχύτατες μεταβολὲς ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων «παρέχουν δυνατότητες θετικῆς ἢ ἀρνητικῆς ἐξέλιξης, περισσότερης ἐλευθερίας καὶ πληρέστερης καθυπόταξης» καὶ τονίζει ὅτι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐπιλογὲς καὶ γιὰ τὴν περαιτέρω κατεύθυνση τοῦ πλανήτη εἶναι ἀποκλειστικὰ ὁ ἴδιος ὁ ἀνθρωπος12. Εἰδικότερα τὴν μεγίστη εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς τύχες τῶν ἀνθρώπων στὰ χέρια τους. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει σχέση μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς, διότι ὁ Θεὸς «Τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά»13. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ μαρτυρία στὸν σύγχρονο εἰδωλολατρικὸ κόσμο εἶναι ἡ ἐπιταγὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ συσχηματισμὸς μὲ αὐτόν. –

 

  1. Https://orthodoxie .com/reponse de l’ Archeveque Job a Georges Papathanasopoulos
  2. Γαλ. γ΄ 28
  3. 1780-1857. Ἡ ὁμιλία βρίσκεται στοὺς «Λόγους» του, Ἐπιμέλεια Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι 1971, σελ. 333-365.
  4. Τιμ. Α´ γ´ 6
  1. Ματθ. ι΄ 6
  2. Λουκ. ιθ΄ 41
  3. Μαρκ. ιϛ΄ 6
  4. Ρωμ. ια΄ 1-2
  5. Ἀναστασίου Ἀρχ.Τιρ. κ´ πάσης Αλβανίας «Παγκοσμιότητα και Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Ἀκρίτας», Αθήναι 2000, σελ. 271-272
  1. «Ποιά παγκοσμιοποίηση;», Εκδ. «Εξάντας», Ομιλία Λε Γκοφ, σελ. 31.
  2. Εὐστρ. Β. Ἀλμπάνη «Παγκοσμιοποίηση», Εκδ. «Τροχαλία», 1998, σελ.316
  3. Κορ. Α΄ α΄ 27
  4. Ρωμ. β΄ 2

, , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΜΑΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΩΝ… (Δημ. Νατσιός) «Τὸν λόγιο δάσκαλο τὸν εἰρωνεύτηκε, τὸν πολέμησε καὶ τὸν κλόνισε στὴν ψυχὴ τοῦ ἔθνους ἡ λεγόμενη προοδευτικὴ διανόηση ποὺ ἢ μᾶς ἦρθε ἀπὸ τὰ “φωτισμένα ἔθνη τῆς Ἑσπερίας” ἢ ξεπήδησε ἀπὸ τὰ ἀποκαΐδια τοῦ Πολυτεχνείου»

Γιὰ νὰ σωθεῖ μαγιὰ δασκάλων…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.               «Γεννήθηκα τὸ 1887 στὸν Πειραιά, οἱ γονεῖς μου κατάγονταν ἀπὸ τὴ Χίο. Ἡ μητέρα τοῦ ἀείμνηστου Πορφύρα καὶ ἡ δικιά μου ἦταν ἀδελφάδες, τὸ γένος Συριώτη. Τὶς ἐγκύκλιες σπουδὲς τὶς πέρασα στὸν Πειραιά. Κι ὅποιος ξέρεις τί σημασία ἔχει γιὰ τὸν νέο ἡ παρουσία στὴν κριτικὴ τούτη ἡλικία ἑνὸς προσώπου, σὰν τὸν λαμπρὸν ἐκεῖνο παιδαγωγό, ποὺ θύμιζε ἀρχαῖον Ἕλληνα, τὸν ἀείμνηστο Ἰάκωβο Δραγάτση, νιώθει γιατί οἱ μαθητές του φυλάγουν σ’ ὅλη τους τὴ ζωή, μέσα στὴν καρδιά τους, τὴ μνήμη τῆς μορφῆς του». (Δ. Πικιώνη «Κείμενα», ἐκδ. «Μορφωτικὸ Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζης», σελ. 23).
.             Ξεκίνησα νὰ διαβάζω κάποια αὐτοβιογραφικὰ σημειώματα τοῦ Π. Πικιώνη, τοῦ μεγάλου Ἕλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο τὴν τελευταία πρόταση τοῦ προοιμίου του. Κράτησε στὰ φυλλοκάρδια του, ὁλοζωῆς, τὴν μνήμη τῆς μορφῆς τοῦ δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα. Πόσες φορὲς σὲ βιογραφίες σπουδαίων, «πάνυ ἀκριβῶν» ἀνθρώπων, δὲν διαβάζουμε παρόμοιες φράσεις. «Εὐτύχησε νὰ μαθητεύσει κοντὰ στὸν…». «Ὁ μεγάλος Δάσκαλος τοῦ Γένους… τὸν ἐνέπνευσε τὴν ἀγάπη γιὰ τὰ γράμματα». Ὅσο κρατοῦσε ἡ Παιδεία σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, σχολεῖο καὶ παίδευση σήμαινε δάσκαλος. Τὰ πάντα δορυφοροῦσαν τὸν δάσκαλο. «Καλῶν τῶν διδασκάλων καλοὶ καὶ οἱ μαθηταί», ἀπροσπέλαστος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Χαρακτηριστικὸ τὸ ἀκόλουθο παράδειγμα, ποὺ δείχνει τὸ πόσο σημαντικὸ καὶ οὐσιαστικὸ θεωροῦσαν οἱ Ρωμηοὶ (Βυζαντινοὶ) πρόγονοί μας τὸ ἀξίωμα τοῦ δασκάλου. Στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Θεόφιλου (829-842μ.Χ.) διδάσκει στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ περίφημος Λέων ὁ μαθηματικὸς ἢ φιλόσοφος. Ἡ φήμη τοῦ Λέοντος εἶχε ἐξαπλωθεῖ «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων», εἶχε φτάσει ὣς τὸ χαλιφάτο τῆς Βαγδάτης. Ὁ χαλίφης Μαμοῦν τὸν ζήτησε ἐπίσημα ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα, ἔστω καὶ ὡς μετακλητό, προσφέροντας ἕνα τεράστιο ποσό. Ὁ Θεόφιλος ἀποβλέποντας στὸ γόητρο τῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ ἐκτιμώντας τὴν ἀξία τοῦ δασκάλου, ἀρνήθηκε. Ἀξίζει νὰ παραθέσουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν ἐπιστολικὸ διάλογο τῶν δύο ἡγετῶν, ὅπως τὸν διέσωσε ὁ «Συνεχιστὴς Θεοφάνους». Γράφει ὁ χαλίφης: «Ἀξιῶ τὸν ὃν ἔχεις ἐπὶ φιλοσοφίᾳ καὶ ταῖς ἄλλαις ἐπιστήμαις περιβόητον ἄνδρα βραχύν τινα χρόνον ἑξαποστεῖλαι…». Ἀπαντᾶ ὁ Θεόφιλος: «…ἄλογον τὸ οἰκεῖον δοῦναι ἑτέροις καλὸν καὶ τὴν τῶν ὄντων γνῶσιν ἔκδοτον ποιῆσαι τοῖς ἔθνεσι, δι’ ἦς τὸ τῶν Ρωμαίων γένος θαυμάζεταί τε καὶ τιμᾶται παρὰ πᾶσι». Μὲ λίγα λόγια, εἶναι ἀνοησία νὰ ξεπουλήσεις στὰ ἔθνη, αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο θαυμάζεται τὸ γένος σου, δηλαδή, ὁ ἔξοχος διάκονος τῆς ὄντως Παιδείας. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Τσαμπὴ «Ἡ Παιδεία στὸ Βυζάντιο», ἐκδ. Γρηγόρη, σελ. 54). Τὸ παραπάνω, νομίζω, ἐξηγεῖ καὶ τὸ χιλιόχρονον τῆς ἐνδόξου αὐτοκρατορίας μας. «Κάλλιο γνώση, παρὰ γρόσι», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἐν αἰχμαλωσίᾳ πρόγονοί μας. Καὶ εἶναι γεγονὸς ἀναντίρρητο πὼς φτάσαμε στὴν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση γιατί «ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους ἀγρυπνοῦσε. Φτωχοὶ παπάδες καὶ δάσκαλοι, ποὺ ἐτρέφοντο μὲ λίγο ψωμί, εἶχαν τὸ σθένος εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των, σθένος ποιητῶν. Καταλάβαιναν τὴν εὐθύνην ποὺ τοὺς ἐβάρυνε νὰ συνεχίσουν τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν. Διηγοῦντο εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα ποιὰ ἦταν ἄλλοτε ἡ πατρίδα τους καὶ τοὺς ἐδίδασκαν δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία». (Τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Σ. Μενάρδου, ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο τοῦ ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, «Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία», σελ. 181).
.             Ὁ ὀξυδερκὴς καὶ διορατικὸς Ἰωάννης Καποδίστριας εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα τὴν σημασία τῆς ἀποστολῆς τοῦ δασκάλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ὀλέθριες συνέπειες τῆς ἀποκοπῆς τοῦ λειτουργήματος ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση. Γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μισαὴλ Ἀποστολίδη, λίγο πρὶν ἀναλάβει τὴν μαρτυρικὴ διακυβέρνηση τῆς νεκραστημένης πατρίδας: «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη». (Ἰω. Τσάγκα, «Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰω. Καποδίστρια», ἐκδ. «Κυριακίδη», σελ. 151).
.             Εἶναι γεγονὸς ὅτι αὐτὸς ὁ τύπος τοῦ δασκάλου, ποὺ ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του θεματοφύλακα τῆς παράδοσης καὶ μετέδιδε τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του –ἴσως μὲ πολλὴ ρητορικὴ– ἀλλὰ μὲ ἐντιμότητα καὶ εὐθύνη, ἐπιβίωσε ὣς τὰ χρόνια περίπου τῆς μεταπολίτευσης. Μέχρι τότε ὁ δάσκαλος δίδασκε καὶ μιλοῦσε γιὰ πίστη, γλῶσσα καὶ πατρίδα, βουτοῦσε στὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ καὶ μόρφωνε γενιὲς Ἑλλήνων μὲ τὰ «καλούδια», τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους. Ατν μως τν λόγιο δάσκαλο τν ερωνεύτηκε, τν πολέμησε κα τν κλόνισε στν ψυχ το θνους λεγόμενη προοδευτικ διανόηση πο μς ρθε π τ «φωτισμένα θνη τς σπερίας» ξεπήδησε π τ ποκαΐδια το Πολυτεχνείου. (Ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου).
.             Περιφρονώντας πλήρως τὴν παράδοση τοῦ τόπου μας, τὴν ὁποία ταύτισαν μὲ τὰ «ἑλληνοχριστιανικὰ» ἰδεολογήματα τῆς δικτατορίας, ἄγευστοι τοῦ μεγαλείου της καὶ ἀνίκανοι νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν στρέβλωση ποὺ προηγήθηκε, ἐπέπεσαν, ὡς ὄρνεα, καὶ τὴν κατασυκοφάντησαν. Φρόντισαν βεβαίως ν ναρριχηθον σ καδημαϊκς δρες, γι ν ροκανίζουν τ προγράμματα τς ΕΟΚ, νεμίζοντας τ καταγώνιστο διαπιστευτήριο το δθεν προοδευτισμο τους: παράδοση, πίστη, πατρίδα, γλσσα -στν ρτιμελ μορφή της, τ λεγόμενο πολυτονικ ἴσον συντήρηση, σκοταδισμός, χουντικὰ κατάλοιπα, τὸ ὅλον καρυκευμένο μὲ τὴν εὔηχη, τὴν «εὐγενῆ τύφλωσιν», ποὺ βαφτίστηκε ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση. Ἀποτέλεσμα στὶς σχολές, ποὺ φοιτοῦν οἱ αὐριανοὶ δάσκαλοι καὶ καθηγητές, νὰ κυριαρχεῖ ὅλος αὐτὸς ὁ ἐθνομηδενιστικὸς ἑσμός, πράγμα ποὺ ἴσως δὲν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ἀκόμη τὶς καταστρεπτικές του συνέπειες. Οἱ δάσκαλοι ποὺ ἀποφοιτοῦν τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὰ παιδαγωγικὰ τμήματα, ὄχι μόνο δὲν «μορφώθηκαν ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας», ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἦθος καὶ αὐτὸν τὸν «χρυσὸ» κανόνα, φρόντισαν καὶ φροντίζουν οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον καθηγητές τους νὰ δυσφημίζουν. Πολὺ ἁπλὰ τὰ νέα αὐτὰ παιδιὰ -πλὴν τῶν ἐλαχίστων ποὺ ταράζει τὰ σπλάγχνα τους ὁ πόνος τῆς πατρίδας-ἔχασαν τὴν ἰθαγένειά τους, υοθετον βασάνιστα κα πικροτον λες τς νεοταξικς μαγαρισιές, γιατί εναι μπουκωμένα πό, πως προεπα, θνομηδενισμό. Τοὺς μιλᾶς γιὰ πίστη καὶ πατρίδα, γιὰ τὸ χρέος τοῦ δασκάλου νὰ μεταλαμπαδεύσει στὰ παιδιὰ τὶς ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος καὶ σοῦ προσάπτουν γραφικότητα, ἐθνικισμό, τὰ χαρακτηρίζουν, φροῦτο τῆς ἀριστεροσύνης αὐτό, «στερεότυπα». Ἔχει εἰπωθεῖ πολὺ εὔστοχα ὅτι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρεθλὸν συνιστᾶ τὴν οὐσιωδέστερη λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἴσως εἴμαστε, ὅσοι δάσκαλοι προλάβαμε τὶς Παιδαγωγικὲς Ἀκαδημίες, ἡ τελευταία γενιὰ ποὺ ἐπιτελεῖ αὐτὴν τὴν λειτουργία, ποὺ ἀντιστέκεται στὴν ἐπέλαση τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς ἀσημαντοκρατίας.
.             Ἄρα, «γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους», ὀφείλουμε νὰ μορφώσουμε ἕναν νέο τύπο ἐθνικοῦ δασκάλου, «διακεκριμένου ἐπὶ φιλοθρησκείᾳ καὶ ἔρωτι πρὸς τὴν ἐθνικὴν γλῶσσαν καὶ φιλολογίαν» γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ πάλι τὸν Κυβερνήτη. Ο πίβουλοι τῆς πατρίδας, χοντας φθονο χρμα κα μέσα, ργανώνουν πλθος σεμιναρίων γι κπαιδευτικος στ ποα ξερνον τ δηλητήριά τους.
.             Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο μποροῦμε, ἐξασφαλίζοντας χώρους καὶ χρηματοδότηση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν πατρίδα μας ἢ μὲ τὴν συμβολὴ τῶν γνωστῶν, γιὰ τὸ ἀδούλωτο ἦθος, Μητροπολιτῶν μας, νὰ συσταθοῦν φροντιστήρια γι νέους δασκάλους. Σ τακτ χρονικ διαστήματα, σ 5-6 μεγάλες πόλεις τς λλάδας, ν συγκεντρώνονται νέοι κπαιδευτικο -μὲ τὰ ἔξοδα πληρωμένα- ὅπου οἱ παλιοί μας οἱ δάσκαλοι (Γανωτής, Καργάκος, Ζουράρις, παπα-Γιώργης Μεταλληνός, παπα-Θόδωρος Ζήσης, π. Σαράντος καὶ ὅσοι πνευματικοί, πανεπιστημιακοί, συγγραφεῖς παλεύουν γιὰ ψυχὴ καὶ Χριστὸ -καὶ ὑπάρχουν ἀρκετοὶ- οἱ ὁποῖοι θὰ βγάλουν τὰ σκουπίδια ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν νέων δασκάλων, θ ξεριζώσουν τ φαρμακερ βρωμοχόρταρα τς κκλησιομαχίας κα φιλοπατρίας ποὺ τοὺς ἔσπειραν στὶς σχολές τους καὶ θὰ τοὺς μεταγγίζουν τὰ πνευματικὰ ἀντισώματα τοῦ Γένους. Ἔτσι, θὰ περισωθεῖ μία γενιὰ δασκάλων ποὺ «ὅταν τοὺς πειράζουν πατρίδα καὶ θρησκεία, θὰ μιλοῦν, θὰ ἐνεργοῦν καὶ ὅ,τι θέλουν ἂς τοὺς κάμουν» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Μακρυγιάννη.

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΥΠΟΜΝΗΣΗ ΗΡΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ (Δ. Νατσιός) «Κάποιοι “χαμένοι ἄνθρωποι”, στεγνοί, ἀφιλοπάτριδες προτείνουν αὐτὲς τὶς μέρες νὰ καταργηθοῦν οἱ παρελάσεις. Πάλι τὴ νέα γενιὰ νὰ μαγαρίσουν».

Παρελάσεις: ὑπόμνηση ἡρωισμοῦ καὶ φιλοπατρίας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Γιορτάζουμε τὸ ΟΧΙ, γιατί ἂν γιορτάζαμε τὸ ΝΑΙ,
θὰ εἴχαμε κάθε μέρα ἐπέτειο»

.          «Πάλιν Ἡρωδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράττεται, πάλιν τὴν κεφαλήν…» τῆς δύσμοιρης ἱστορίας ἐπὶ πίνακι ζητεῖ. Ἡ Ἡρωδιὰς τῆς πατρίδας μας, τὸ ΠΑΣΟΚ, δυσφορεῖ γιὰ τὴν παρουσία ἁρμάτων μάχης στὶς παρελάσεις. Βέβαια αὐτὸ εἶναι τὸ κέλυφος, τὸ πρόσχημα. Στόχος του ἡ κατάργηση τῶν ἐθνικῶν παρελάσεων. Ἐπειδὴ ψυχορραγεῖ καὶ κείτεται πτῶμα ἄταφο, τυμπανιαίας ἀποφορᾶς, πλειοδοτεῖ σὲ προοδομανία (ἢ προδοτικομανία) κάνοντας «τὰ γλυκὰ μάτια» στὸ ἕτερον κομματικὸ ἀπολειφάδι, τὴν ΔΗΜΑΡ. Τοὺς ἐνδιαφέρει μόνον νὰ μποῦν στὴν Βουλή, νὰ ἐκλεγοῦν… Ἡρωισμός; Τί εἶναι αὐτό; τρώγεται;
.          Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τά… ὑποκείμενα καὶ ἂς ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ κείμενα, γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λίγο. Πόσο μπορεῖς νὰ ἀντέξεις τὶς λεκτικὲς ἀναθυμιάσεις τοῦ ψευτο-Βαγγέλη καὶ τῆς κυρὰ-συνωστισμένης;
.          «…Δὲ θὰ μοῦ πήγαινε αὐτὸ τὸ ντουφέκι ἂν δὲν ἤσουν ἐσὺ/γλυκὺ χῶμα ποὺ νιώθεις σὰν ἄνθρωπος/ἂν δὲν ἦταν πίσω μίας λίκνα καὶ τάφοι ποὺ μουρμουρίζουν». Στοὺς τρεῖς αὐτοὺς ἐξαίσιους στίχους, ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος, συνοψίζει τὸ μεγαλεῖο του Ἔπους τοῦ ’40. Ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία ἔχει μία ἰδιοτυπία, μοναδικὴ ἴσως στὴν οἰκουμένη. Εἶναι ἱστορία ἀδιάλειπτων ἀγώνων γιὰ ἐπιβίωση. Ἀμύνεται ἀπεγνωσμένα ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπὶ εἴκοσι πέντε αἰῶνες, πάντοτε ὁλομόναχος. Χωρὶς φυλετικὲς συγγένειες καὶ ἀλληλεγγύη, χωρὶς ἱστορικοὺς συμμάχους, χωρὶς φιλία, ἐδαφικὴ καὶ πολιτιστική, ἐνδοχώρα. «Ἔθνος μονῆρες καὶ ἀνάδελφον» φαγώθηκε, φαγώνεται, ἀλλὰ μένει πάντα ἡ μαγιά. Σταυρώθηκε ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ ξένους καὶ βαρβάρους, πολιτισμένους καὶ ἀπολίτιστους, πολλὲς φορὲς ὅμως καὶ ἀπὸ τοὺς δικούς μας, τοὺς ἐφιάλτες καὶ μηδίζοντες, παλαιοὺς καὶ νέους, ἀλλὰ «ἰδοὺ ζῶμεν». Καὶ «ζῶμεν» γιατί ζεῖ ἡ μνήμη, ἡ ὁποία διασώζει τὰ τιμαλφῆ τῆς ἱστορίας μας. Ἂν σβήσει ἡ μνήμη, θὰ καταντήσουμε διὰ παντὸς ἀνάξιοι λόγου καταναλωτὲς καὶ ἡδονοθῆρες. Τὴ μνήμη συντηροῦν καὶ οἱ ἐθνικές μας γιορτές. Μία γιορτὴ εἶναι πανηγύρι, πάει νὰ πεῖ ὁμαδικὸ ξεφάντωμα, κοινὸ γλέντι, ἔκφραση ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας καὶ ἐξωτερικῆς ὑπερηφάνειας καὶ χαρᾶς. Μία ἐθνικὴ γιορτὴ εἶναι τὸ τραγούδι τῆς αὐτοκατάφασης τοῦ λαοῦ.
.          Ἡ γενιὰ τοῦ ’40, συνειδητὰ ἢ ἀνεπίγνωστα, ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν διάσωση τῆς ταυτότητάς της, γιὰ τὸ «ντροπὴ νὰ ντροπιαστοῦμε». Λένε κάποιοι χαμαίζηλοι πώς, ἂν ἀποφεύγαμε τὸν πόλεμο, θὰ γλιτώναμε τὴν καταστροφὴ τῆς τριπλῆς κατοχῆς. Μικροὶ ἄνθρωποι, τιποτένιες σκέψεις. «Ἂν σήμερα ἔχουμε λιγάκι εἰρήνη, ξέρεις τί ἔχουν τραβήξει οἱ παλιοί; Ξέρεις πόσοι θυσιάστηκαν; Τώρα τίποτε δὲν θὰ εἴχαμε, ἂν δὲν θυσιάζονταν ἐκεῖνοι. Καὶ κάνω μία σύγκριση: πῶς τότε, ἐνῶ κινδύνευε ἡ ζωή τους, κρατοῦσαν τὴν πίστη τους, καὶ πῶς τώρα, χωρὶς καμιὰ πίεση, ὅλα τὰ ἰσοπεδώνουν! Ὅσοι δὲν ἔχουν χάσει τὴν ἐθνική τους ἐλευθερία δὲν καταλαβαίνουν. Τοὺς λέω: Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει νὰ μὴν ἔρθουν οἱ βάρβαροι καὶ μᾶς ἀτιμάσουν! Καὶ μοῦ λένε: Καὶ τί θὰ πάθουμε; Ἀκοῦς κουβέντα; Ἄντε νὰ λείψετε, χαμένοι ἄνθρωποι! Τέτοιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι σήμερα. Δῶσ’ τους χρήματα, αὐτοκίνητα καὶ δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὴν πίστη οὔτε γιὰ τὴν τιμὴ οὔτε γιὰ τὴν ἐλευθερία. Τὴν Ὀρθοδοξία μας σὰν Ἕλληνες, τὴν ὀφείλουμε στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἁγίους Μάρτυρες καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ τὴν ἐλευθερία μας στοὺς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιά μᾶς. Αὐτὴν τὴν ἁγία κληρονομιὰ ὀφείλουμε νὰ τὴν τιμήσουμε καὶ νὰ τὴν διατηρήσουμε καὶ ὄχι νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε στὶς μέρες μας». Εἶναι λόγια τοῦ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη. Κάποιοι «χαμένοι ἄνθρωποι», στεγνοί, ἀφιλοπάτριδες προτείνουν αὐτὲς τὶς μέρες νὰ καταργηθοῦν οἱ παρελάσεις. Πάλι τὴ νέα γενιὰ νὰ μαγαρίσουν. Πάλι τὰ ἐθνομηδενιστικὰ δηλητήρια καμουφλαρισμένα κάτω ἀπὸ τὸ κέλυφος τῆς δῆθεν προοδευτικότητας. «Εἶναι μεταξικὸ κατάλοιπο». «Οἱ μαθητικοὶ σχηματισμοὶ παραπέμπουν σὲ στρατιωτικὰ ἀγήματα. Θὰ γίνουν οἱ μαθητὲς πολεμοχαρεῖς». «Νὰ συμμετέχουν ὅσοι θέλουν, νὰ γίνει σὲ προαιρετικὴ βάση». «Νὰ ἀντικατασταθοῦν μὲ κάτι ἄλλο, ἴσως πολιτιστικὰ δρώμενα. (Μία παράσταση κουκλοθεάτρου ἢ μία συναυλία μὲ τὴν Κοκκίνου ἢ Πρασίνου γιὰ παράδειγμα). Χύνονται ποταμηδὸν τὰ φαρμάκια, μαυρίζουν καὶ ἐξουθενώνουν τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ, ἠττοπάθεια παντοῦ. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ρυάκια μὲ τὰ ἀπόβλητα καὶ τὶς ἀσχημονίες ἐκβάλλουν στὸ σχολεῖο.
.          Πρε να μάθημα μ τ τρισάθλιο βιβλίο στορίας, τ νεοταξικ κηφηναριό, πρν π 6 χρόνια καί, ντ ν λουφάξει, συνεχς πανέρχεται μ νέες -καινς κα κενς- «προοδευτικς» προτάσεις: νὰ καταργηθοῦν οἱ παρελάσεις, καθιερώθηκαν πρῶτα στὸ ναζιστικὸ ἔρεβος. Τὸ τελευταῖο ἐντάσσεται στὴν τακτικὴ τῆς ἰδεολογικῆς τρομοκρατίας (Παρένθεση. Μετὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικτατορίας ὁ Γ. Σεφέρης ἔγραψε ἕνα λακωνικότατο ἐπίγραμμα. «Ἑλλὰς πῦρ! Ἑλλήνων πῦρ! Χριστιανῶν πῦρ. Τρεῖς λέξεις νεκρές. Γιατί τὶς σκοτώσατε;». Εἶναι σαφὴς ἡ ἀποστροφὴ τοῦ ποιητῆ γιὰ τὴν κενότητα καὶ τὴν φαιδρὴ καπηλεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴ Χούντα. Σήμερα ἰσχύει ἀπόλυτα ἡ ἐπιγραμματική του ἀναφορά. Μὲ τὴ διαφορὰ πὼς οἱ λέξεις «Ἑλλάδα» καὶ «Χριστιανὸς» δολοφονοῦνται ἀπὸ τὸν συνασπισμένο φασισμὸ τῆς προοδομανίας. Εἶχε δίκιο ὁ Κολοκοτρώνης, ὅταν προφητικῶς παρότρυνε πὼς «ἂν δὲν τοὺς παστρέψουμε, οἱ καλαμαράδες θὰ μᾶς χαλάσουν τὸ ἔθνος»). Οἱ παρελάσεις, ἰδίως γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἐπιτελοῦν ἔξοχο παιδαγωγικὸ ρόλο. Μπορεῖ στὰ γυμνάσια καὶ λύκεια, ἐξ αἰτίας τῆς ἀπρεποῦς ἐμφάνισης τῶν μαθητριῶν, νὰ ὑπάρχει κάποιος ἐκφυλισμός, δὲν παύουν ὅμως νὰ συγκινοῦν καὶ νὰ σκορποῦν ἐλπίδα στὸν ἁπλὸ λαὸ ποὺ τὶς παρακολουθεῖ. (Οἱ προκομμένες οἱ μάνες φταῖνε γι’ αὐτὴ τὴν ἐξαλλοσύνη). Τὸ συγχρονισμένο βῆμα καὶ οἱ στοιχισμένοι σχηματισμοὶ καταλείπουν στὰ παιδιὰ ἕνα αἴσθημα πειθαρχίας, ἐν μέσῳ μίας ἐκπαίδευσης ποὺ κλονίζεται ἀπὸ τὴν παραλυτικὴ λογικὴ τοῦ κάνω ὅ,τι μοῦ γουστάρει, ἔχω μόνο δικαιώματα καὶ καμμιὰ ὑποχρέωση. (Χωρὶς πειθαρχία ἀκυρώνεται ἡ διδακτικὴ πράξη. Εἶναι γνωστὰ αὐτά). Ὁ λαός μας-αὐτὸς ὁ προδομένος, κατασυκοφαντημένος καὶ λοιδορούμενος λαὸς- «ὅταν θολώνει ὁ νοῦς του, ὅταν τὸν βρίσκει τὸ κακό», στρέφεται στὶς ἔνδοξες στιγμὲς τοῦ βίου του, γιὰ νὰ ἀντλήσει καύχηση. Οἱ παρελάσεις, τὶς δύο ἢ τρεῖς αὐτὲς ἡμέρες τοῦ χρόνου, τοῦ ὑπενθυμίζουν «τί ἔχασε, τί ἔχει, τί τοῦ πρέπει». Τὴν ἡμέρα τῆς παρέλασης συνάζεται ἡ ρωμέηκη κοινότητα, βλέπει, καμαρώνει τὰ παιδιά της καὶ ἐκφράζει τὴ χαρὰ καὶ τὴν ὑπερηφάνειά της. Καὶ τὰ παιδιὰ διδάσκονται, νιώθουν τὸ βαρὺ αἴσθημα «τοῦ ἀνήκειν» σὲ μία πατρίδα. Ἡ αὐτοκτόνος σήμερα λειτουργία τῆς Παιδείας μας, ἐλάχιστα συμβάλλει σ’ αὐτὸ ποὺ κάποτε λέγαμε αὐτογνωσία καὶ ἐθνικὴ ὁμοψυχία. Οἱ παρελάσεις ἀναδίδουν ἄρωμα φιλοπατρίας καὶ ἡρωισμοῦ καὶ γι’ αὐτὸ ποινικοποιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀπομεινάρια τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ. Γνωρίζουν οἱ μαθητὲς πὼς αὐτὴ ἡ μέρα εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἥρωες, στοὺς νεκροὺς πολεμιστές. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ καλό.
.          Καὶ κλείνω μ’ ἕνα κείμενο ποὺ μοσχοβολᾶ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Εἶναι λόγια ἑνὸς πολεμιστῆ τοῦ Σαράντα. Περιέχεται στὸ βιβλίο «Τὸ περιβόλι τῶν Θεῶν» τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα (ἔκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», σελ. 135-136). Ἐκεῖνοι οἱ «μεταξένιοι» ἄνθρωποι, ὅταν ἔλεγαν Ἑλλάδα, ἐννοοῦσαν τάφο. Λόγος ἐθνικός, γι’ αὐτοὺς ἦταν νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸ μνῆμα.
.          «Πῶς κατάφεραν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ντοῦτσε μὲ τέτοιους εὐνοϊκοὺς ἀμυντικοὺς ὅρους νὰ χάνουν τὰ βουνὰ ποῦ ὑπερασπίζονταν;
Τὴν ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ρώτημα δὲν ἀρκεῖ νὰ τὴ δώση τὸ ἀπόλεμο τάχα τοῦ ἰταλικοῦ λαοῦ, γιατί δὲν χρειάζεται θάρρος νὰ μάχεσαι ταμπουρωμένος πίσω ἀπὸ μπετὸν ἀρμέ, βαριὰ ὁπλισμένος καὶ ἀνώτερος σὲ ἀριθμό. Τὴν ἀπάντηση τὴν ἔδωσε Ἕλληνας τραυματίας, ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς ἐπιθεωροῦσε τὸ νοσοκομεῖο “Εὐαγγελισμός” καὶ στάθηκε μπροστὰ στὸ κρεβάτι κάποιου φαντάρου καὶ τὸν ρώτησε:
“Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;”.
– “Στὸ Ἰβάν!”.
– “Ε, τὸ Ἰβὰν τὸ τιμωρήσαμε. Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ”.
– “Ναι, ἔπεσε, κύριε, Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση ἔπρεπε ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΣΙΑΣΗ ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε!”.

Ὁ συγκινητικὸς αὐτὸς λόγος δείχνει πόσο μακριὰ πάει τὸ πολεμικὸ ὑφάδι μέσα στὸ πανὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ φαντάροι δὲν δέχονταν νὰ λογαριάζουν οἱ ἀρχηγοί τους τὶς ἀπώλειες, τὰ διάφορα Ἰβὰν θέλαν νὰ τὰ ρίχνουν μὲ τὸ πρῶτο κι ἂς σκοτώνονταν οἱ ἴδιοι. Στρατιῶτες μὲ τόση ψυχὴ δὲν κρατιοῦνται οὔτε ἀπὸ ἅρματα οὒτ’ ἀπὸ ὅλμους» . Γι’ αὐτὸ νίκησαν…

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΟΠΛΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ (Κ. Χολέβας)

Τὸ μοναδικὸ ὅπλο κατὰ τῆς βίας.

Κωνσταντῖνος Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 06.10.2013

.              Ἡ κοινωνία μας ἔχει πολλὰ προβλήματα. Δὲν ἀντέχει ἄλλη βία, ἄλλο μίσος. Ἡ βία, ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχεται, εἶναι καταδικαστέα. Ἰδιαιτέρως δὲ ἡ ρατσιστικὴ βία εἶναι ἀπεχθὴς καὶ ἀντίθετη μὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ παράδοσή μας καὶ μὲ τὴ δημοκρατικὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ μας. Εἶναι ἀναγκαία ἡ διδασκαλία τῆς πραγματικῆς δημοκρατίας στὰ σχολεῖα καὶ ἡ ἀπόρριψη κάθε μορφῆς ὁλοκληρωτισμοῦ ἀπὸ τοὺς νέους μας.
.              Εἶναι εὐχάριστο, ἐν προκειμένῳ, ὅτι τὸ πρόγραμμα τοῦ Νέου Λυκείου δίνει ἔμφαση στὴν πολιτικὴ παιδεία. Νὰ ἀναζητηθοῦν κείμενα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία ὅλων τῶν ἱστορικῶν περιόδων ποὺ καταδεικνύουν ὅτι Ἑλληνισμὸς καὶ ὑγιὴς πατριωτισμὸς συμβαδίζουν μὲ μία ἀντίληψη ὑπεύθυνης δημοκρατίας, στὴν ὁποία ὅλοι ἔχουμε δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ ὑποχρεώσεις. Ὁ Ἐπιτάφιος τοῦ Περικλέους εἶναι ἀπαραίτητο ἀνάγνωσμα γιὰ κάθε μαθητὴ καὶ μαθήτρια καὶ λυποῦμαι ποὺ καταργήθηκε ἀπὸ τὴν Γ´ Λυκείου. Ἐπίσης τὰ κείμενα τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ τονίζουν τὴ σύνδεση πατριωτισμοῦ καὶ δημοκρατίας.
.              Τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ οἰκοδομεῖ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση μὲ πίστη στὴ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, χωρὶς ἐκδικητικότητα γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο λαό. Τὸ ζητούμενο εἶναι νὰ δώσουμε τὴν κατάλληλη δημοκρατικὴ παιδεία στοὺς νέους μας, γιὰ νὰ μὴ γίνονται θαυμαστὲς ὁλοκληρωτικῶν προτύπων. Ἡ νεολαία εἶναι ἐνθουσιώδης, χρειάζεται ἡρωικὰ πρότυπα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι γεμάτη ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία. Ἂς δώσουμε στὰ παιδιά μας ὑγιῆ πρότυπα πατριωτισμοῦ καὶ γενναιότητας, γιὰ νὰ μὴ γίνονται θαυμαστὲς ἀντιδημοκρατικῶν ἰδεῶν καὶ προτύπων.
.              Ἡ προσπάθεια τῶν ἀποδομητῶν τῆς ἐθνικῆς μνήμης νὰ γράψουν μία νέα, τεχνητὴ Ἱστορία, χωρὶς ἐθνικοὺς ἥρωες καὶ μάρτυρες, ἀφήνει ἕνα ψυχικὸ κενὸ στὰ ἑλληνικὰ νιάτα, τὸ ὁποῖο σπεύδουν νὰ καλύψουν οἱ προπαγανδιστὲς τῶν διάφορων μορφῶν βίας, ἀνελευθερίας καὶ ὁλοκληρωτισμοῦ. Δημοκρατικ παιδεία σημαίνει ν διδάσκουμε τν ρωικ στορία το λληνισμο χωρς συμπλέγματα μειονεξίας θνικς λαζονείας.
.              Ἐξ ἄλλου τὸ ἀντιχριστιανικὸ καὶ νεοπαγανιστικὸ πνεῦμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ ρατσισμοῦ θὰ ἐξουδετερώσουμε διδάσκοντας τὴν ἀνθρωπιὰ καὶ τὴν ἀνεκτικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μας καὶ ὄχι μία ἀνούσια θρησκειολογία. ρθόδοξη χριστιανικ διδασκαλία συνδύασε θαυμάσια τν πατριωτισμ μ τν καταδίκη τοῦ ρατσισμο. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς προφήτευε τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ ταυτοχρόνως τοὺς καλοῦσε νὰ σέβονται τοὺς Ἀθιγγάνους ὡς ἰσοτίμους συνανθρώπους τους.
.              Ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς ὀρθόδοξοι ἀπορρίπτουμε τὴ μισαλλοδοξία!

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΕΣ ΡΙΖΕΣ, ΠΟΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ; («Ἐπὶ τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν οὔτε κράτος οὔτε σύνορα. Εἶχαν ὅμως πατρίδα. Πατρίδα γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἦταν ἡ γλώσσα τους, ἡ ἐκκλησιά τους – σῶμα λαϊκό, ἡ παράδοσή τους».)

Μὲ ἀκρωτηριασμένες ρίζες, ποιά ἐπιβίωση;

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 31.03.13

.            Εἶναι ρεαλιστικὰ δυνατὸ νὰ ἐπιβιώνει φιλοπατρία σήμερα; Ἡ ἀπάντηση κρίνεται ἀπὸ τὰ μέτρα ρεαλισμοῦ ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας κατακτήσει. Εἶναι κατάκτηση ὡριμότητας ἡ ἐλευθερία ἀπὸ ψευδαισθήσεις.
.            Κάποτε, σὲ ἄλλο πολιτισμικὸ «παράδειγμα» (ἄλλον «τρόπο» τοῦ βίου) ἡ πατρίδα ἦταν κάτι ἁπτό, χειροπιαστό: Ἕνα κομμάτι γῆς, ποὺ τὸ καλλιεργοῦσε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν μόχθο καὶ τὸν ἱδρώτα του – χάριζε στὴ γῆ τὴν ἐργώδη φροντίδα του καὶ ἡ γῆ τοῦ ἀντιχάριζε τὰ μέσα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Πατρίδα ἦταν μία δική του «ἑστία», σπίτι χτισμένο γιὰ τὸν κάθε ξεχωριστὸ ἄνθρωπο καὶ τὶς ξεχωριστές του ἀνάγκες. Μία κοινότητα, ποὺ μοιραζόταν χαρὲς καὶ θλίψεις, γιορτὲς καὶ πένθη, ἔκανε κοινωνούμενη τὴν καθημερινότητα. Τάφοι προγόνων: συνεχιζόμενη σχέση καὶ ἀναστροφὴ μὲ οἰκείους, γνώριμους, ἀγαπημένους. «Βωμοὶ καὶ ἱερά», ἄξονας κοινοῦ «τρόπου» ζωῆς μὲ ἑόρτιους κύκλους, συμμετοχικὴ δραματουργία, πανηγύρεις, ἡ ἐκκλησία σῶμα ἀναφορᾶς τῆς προσωπικῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἤρεμης ἐμπιστοσύνης – καμιὰ σχέση μὲ ἰδεολογήματα.
.            Σήμερα τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν λειτουργεῖ καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὸ παρελθὸν εἶναι μόνο φυγὴ στὴν οὐτοπία, στρουθοκαμηλισμὸς ἐμμονῆς στὴν ψευδαίσθηση. Ἡ ἐπιβίωση ἢ καὶ ἡ εὐζωία ἐξασφαλίζεται μὲ ἄλλου εἴδους μόχθο, δίχως τὴν ἀμεσότητα τῆς χειρωνακτικῆς σχέσης μὲ τὴ γῆ. Ἡ «ἑστία» νοικιάζεται, εἶναι δια-μέρισμα, μεράδι ἐνοίκησης στὸν ἀέρα, φτιαγμένο γιὰ ὁποιονδήποτε, γιὰ ἐνοίκους περαστικοὺς – προσφέρεται ν ξυπηρετήσει τ χρεία, χι ν στεγάσει τ ζωή. Κοινότητα πιὰ δὲν ὑπάρχει, ἡ μετοχὴ στὰ κοινὰ εἶναι ἄγνωστη ἐμπειρία, τὰ «κοινὰ» μόνο θέαμα τηλεοπτικὸ καὶ ἡ «μετοχὴ» μόνο ἑταιρισμὸς γιὰ ἐπιδίωξη συμφερόντων. Ἀκόμα καὶ οἱ τάφοι νοικιάζονται, ἔγιναν κι αὐτοὶ «διαμερίσματα» γιὰ προσωρινοὺς ἐνοίκους – τοὺς ἀντιμάχεται καὶ μόδα τς καύσης τν νεκρν: μολογία πίστης στ -νόητο τῆς παρξης, στν μηδενισμό της π τν θάνατο. «Βωμοὶ καὶ ἱερὰ» λογαριάζονται τὰ τεμένη τῆς «ἐπικρατούσης θρησκείας»: ἐξυπηρετοῦν «τὰς θρησκευτικὰς ἀνάγκας τοῦ λαοῦ» ὅπως τὸ IKA ἐξυπηρετεῖ «τὰς προνοιακὰς» καὶ τὸ περίπτερο «τὰς καπνιστικάς» – σὲ περιόδους «κρίσης» ὀργανώνουν καὶ συσσίτια. Ἡ σύγκριση τοῦ σήμερα μὲ τὸ παρελθὸν δὲν θεμελιώνει νοσταλγία, ψάχνει γιὰ ρεαλιστικὸ ὁρισμὸ τῆς φιλοπατρίας. Ἄλλοτε πατρίδα ταν κάτι τόσο πολύτιμο, πο χωρς ατ ζω δν εχε νόημα. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν, ἂν χρειαζόταν, γιὰ τὴν πατρίδα. Ὄχι ἀπὸ νταηλίκι καὶ φανατισμένη παράνοια, νὰ «τὰ δίνεις ὅλα, γιὰ τὴν “ὁμαδάρα” σου («καὶ τὰ μυαλὰ στὸ κάγκελο»). Ἀλλὰ πως πεθαίνεις γι ναν μεγάλο ρωτα, πο ν τν χάσεις, δν ξίζει πι ν ζες. Ἡ γάπη γι τν πατρίδα ταν τόσο ζωτικ σο κα νάγκη ν γαπήσεις κα ν γαπηθες. «Ὅταν ξαναεῖδα τὸ χῶμα ποὺ μὲ γέννησε, γράφει ὁ Σεφέρης, μ’ ἔκανε νὰ νιώσω πὼς ὁ ἄνθρωπος ἔχει ρίζες, κι ὅταν τὶς κόψουν πονεῖ, βιολογικά, ὅπως ὅταν τὸν ἀκρωτηριάσουν».
.            Σήμερα, ὀνομασίες ποὺ ἄλλοτε παρέπεμπαν σὲ βιώματα πατρίδας (Ἑλλάδα, Ἑλληνισμός, ἑλληνικότητα), παραπέμπουν σὲ ἐμπειρίες ἀπὸ ἕνα κράτος ποὺ ὅλοι, μὰ ὅλοι ἀπεχθανόμαστε. Τὸ ζοῦμε σὰν ἀπειλή, σὰν ἀντίπαλο, ντρεπόμαστε γι’ αὐτό, μᾶς ἀηδιάζει. Κράτος νίκανο στν κάθε παραμικρ λειτουργία του, διεφθαρμένο, τυραννικό, κράτος δυνάστης σαδιστς πο εφραίνεται ν κακουργε, ν κλέβει τν μοιβ το μόχθου μας, τν ποταμίευση το στερήματός μας, ν μς ληστεύει ν ψυχρ σν κοινς λωποδύτης, σν γκάνγκστερ.
.            Ποιός πολίτης ποὺ ἔχει τὰ λογικά του θὰ ρισκάρει τὴ ζωή του ἢ θὰ τὴν θυσιάσει γιὰ νὰ ὑπερασπίσει, σὰν δῆθεν πατρίδα, ἕνα τέτοιο κράτος; Πῶς νὰ πολεμήσει ὁ πολίτης ποὺ ξέρει ὅτι τὰ κονδύλια γιὰ τὴν ἄμυνα τὰ κατακλέβουν οἱ κυβερνήσεις γιὰ νὰ καλύπτουν τὸ ἐξωφρενικὸ κόστος τῆς προεκλογικῆς τους διαφήμισης καὶ τῆς κομματικῆς τους κουζίνας; Μὲ ποιές γνώσεις στρατηγικῆς ἢ πολεμικῆς τεχνολογίας νὰ ὀργανωθεῖ ἄμυνα, ὅταν ὁποιοσδήποτε κομματικὸς χαρτογιακὰς ἢ πανάσχετος δημοσιογράφος ὑπουργεύει στὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις, μόνο σὰν ἀμοιβὴ γιὰ τὴ βοήθεια στὸν πρωθυπουργὸ νὰ ἀρχηγεύσει στὸ κόμμα;
.            Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπέκτησε κρατικὴ ὑπόσταση καὶ γεωγραφικὰ σύνορα μόλις πρὶν ἀπὸ 192 χρόνια. Πρὶν ἀπὸ αὐτό, ἐπὶ τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν οὔτε κράτος οὔτε σύνορα. Εἶχαν ὅμως πατρίδα. Κι ὅταν τὶς ἀρχαῖες κοιτίδες τοῦ ἱστορικοῦ τους βίου τὶς ὅριζαν κατακτητὲς ἀλλοεθνεῖς, πατρίδα γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἦταν ἡ γλώσσα τους, ἡ ἐκκλησιά τους – σῶμα λαϊκό, ἡ παράδοσή τους (:πείρα, εὐαισθησία, αἰσθητική, ποὺ κληροδοτοῦσε ἡ κάθε γενιὰ στὴν ἑπόμενη, προσθέτοντας θησαυρίσματα).
.            Πατρίδα τῶν χωρὶς κράτος Ἑλλήνων ἦταν ἡ ἱστορική τους συνείδηση, ἡ εὐγένεια – ἀρχοντιὰ τῆς πολιτισμικῆς τους ἑτερότητας, τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα ταυτισμένο μὲ τομὲς ἀνεξίτηλες στὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία.
.            Ἀπὸ μία τέτοια φιλοπατρία μᾶς ἀποκόβει σήμερα τὸ εἶδος ἐκεῖνο τῆς ἐγχώριας «διανόησης» ποὺ ἐπιμένει «μαζὶ μὲ τὰ ἀπονέρια τοῦ μπάνιου νὰ πετάει καὶ τὸ μωρό». Λόγιοι ἄνθρωποι, ταλαντοῦχοι, μὲ κυρίαρχη παρουσία τόσο γραπτοῦ λόγου ὅσο καὶ τηλεοπτικῶν ἐμφανίσεων. Ποὺ εἶναι τόσο θυμωμένοι, ὥστε προσπαθοῦν πεισματικά, μαζὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀποτυχία καὶ ντροπὴ ποὺ τιτλοφορεῖται Κράτος Ἑλληνικό, νὰ ἀφανιστεῖ καὶ κάθε ἴχνος ἑλληνικότητας: ἡ πρώτη ὕλη γιὰ τὸν ψευδαισθητικὸ ἐξωραϊσμὸ τῆς κρατικῆς ἀθλιότητας.
.          Φτάνει στὸ σημεῖο αὐτὴ ἡ θυμωμένη «διανόηση», νὰ ἐνθουσιάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία (ἑλλαδικὴ καὶ κυπριακὴ) ὁδηγεῖται σὲ ἔσχατες ταπεινώσεις καὶ ἐξευτελισμοὺς ἀπὸ τὸν παρακμιακὸ ἐνδοτισμὸ καὶ ραγιαδισμὸ τῆς κρατικῆς της ἡγεσίας. Ἀντίθετα, ἐκνευρίζεται στὸ ἔπακρο, ἂν συμβεῖ κάποτε νὰ ἀντιδράσει ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ αὐτοσεβασμὸ ἀπέναντι σὲ γκανγκστερικοὺς ἐκβιασμοὺς ἑτερόχθονων συμφερόντων ἢ σὲ χλευασμοὺς καὶ ἐπιθετικὸ διασυρμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος. Λογαριάζεται ἀπὸ τὴ «διανόηση» ὁ αὐτοσεβασμὸς σὰν κομπασμὸς ὅτι εἴμαστε «ὁ ἐξυπνότερος λαὸς τοῦ κόσμου». Καὶ αὐτὴ ἡ ἔμπρακτη, ψυχολογικὰ θωρακισμένη ἀρνησιπατρία εἶναι ἀκόρεστη: ἀπαιτεῖ ὅλο καὶ πιὸ πειθήνια πειθάρχηση στοὺς ἐκβιαστές μας, ὅλο καὶ γλοιωδέστερη δουλοφροσύνη.
.           Κάποιοι συμπολίτες φρονοῦν, ἐπιπόλαια, ὅτι τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ εἶδος «διανοουμένων» εἶναι συνέχεια ἢ ἐπανάληψη τοῦ φαινομένου ποὺ ὀνομάστηκε στὴν ἱστορία τῶν Ἑλλήνων «μηδισμὸς» καὶ περιγράφηκε ἀπὸ τὸν Καβάφη στὸ ποίημα «Σατραπεία». Ἀλλὰ μοιάζει μᾶλλον ἀπίθανο τὰ μεγάλα στὸν διεθνῆ στίβο συμφέροντα νὰ διαθέτουν χρῆμα γιὰ «πράκτορες» σὲ μία χώρα ποὺ ἀποτελεῖ αὐτονόητα προτεκτοράτο τους. Δὲν πρόκειται γιὰ «μηδισμό», πρόκειται γιὰ τυπικὸ σύμπτωμα θυμωμένης ξιπασιᾶς, γιὰ τὸ σύμπλεγμα τοῦ ψυχικὰ ἐπαρχιώτη ἀπέναντι στὸν «πρωτευουσιάνο» μὲ τὶς χρυσὲς καδένες.
.            Ἀκόμα καὶ ἀρνησιπατρία βλασταίνει ὁ παρακμιακὸς ἐπαρχιωτισμός.

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ὑποχρέωση κάθε Ἕλληνα δασκάλου νὰ ὑπερασπίζεται τὸ Σύνταγμα

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

.        Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅσους καταγίνονται μὲ τὰ θέματα τῆς «διὰ βίου μάθησης» ὅτι στὰ Παιδαγωγικὰ τμήματα τῶν πανεπιστημιακῶν σχολῶν παρεισέφρησαν, πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, νεοταξοσκώληκες ὁλκῆς, ἀδίστακτοι ἐθνοαποδομητές, μὲ σκοπὸ νὰ ἁλυσοδέσουν τὴν σκέψη, νὰ μαγαρίσουν τὴν κρίση τῶν ὑπὸ ἐκκόλαψιν δασκάλων. Ἂν δὲν ὑπάρχουν ἰσχυρὰ ἀντισώματα ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, οἱ περισσότεροι νέοι δάσκαλοι, ἢ μᾶλλον δασκάλες, ἐξέρχονται τῶν σχολῶν αὐτῶν μπουκωμένοι μὲ ἐκκλησιομαχία καὶ μὲ μπαζωμένο τὸ πατριωτικὸ φρόνημα.
.       Μιὰ ὀλιγόλογη παρένθεση. Ἀνέφερα πρὶν γιὰ δασκάλες. Δυστυχῶς τὰ τμήματα αὐτὰ κατὰ 90-95% πληροῦνται ἀπὸ φοιτήτριες, ἀπὸ δασκάλες. Ἤδη στὰ σχολεῖα παρατηρεῖται ἕνα πρόβλημα. Ἡ ἔλλειψη ἀνδρῶν, δασκάλων. Χάνεται ἔτσι τὸ ἀντρικὸ πρότυπο. Εἶναι καλὸ καὶ ὑγιὲς οἱ μαθητὲς τοῦ δημοτικοῦ, σὲ κάποια τάξη, νὰ «συναντοῦν» καὶ νὰ διδάσκονται ἀπὸ ἄντρες. (Μοῦ τὸ ἐπισήμανε σοφός, πολιὸς καθηγητής). Ἂν συνδυαστεῖ αὐτὸ μὲ τὴν ἅλωση τῆς τηλεόρασης ἀπὸ θηλύγλωσσα, παρδαλοειδῆ ὑποκείμενα, τὴν ἀπουσία τοῦ πατέρα ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τὰ πολλὰ διαζύγια, ἐξηγεῖ ἕνα πρόβλημα ποὺ λίγοι τολμοῦν νὰ τὸ θίξουν. Καὶ ἂς μὴν παρεξηγηθῶ ἀπὸ τὰ νέα παιδιὰ ποὺ ἐπέλεξαν τὴν ὑψοποιὸ ἀποστολὴ ποὺ ὀνομάζεται δάσκαλος-δασκάλα. Ἄλλο τὸ ἕνα, ἄλλο τὸ ἄλλο.
.       Νέοι, λοιπόν, δάσκαλοι ἐμποτισμένοι, δυστυχῶς, μὲ τὰ δηλητήρια τῶν γραικύλων ποὺ ἐγκαταβιώνουν στὶς σχολές τους, μπαίνουν στὶς τάξεις καὶ ἀντὶ «νὰ γιομίζουν τοὺς μαθητὲς προκοπὴ κι ἀρετή, καθαρὸν πατριωτισμὸν καὶ ἀγάπην στὴν θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ» (Μακρυγιάννης) τοὺς μαθαίνουν πράγματα ἄξια «τῆς ἀπιστίας καὶ παραλυσίας».
.          Ἀναλαμβάνοντας, λοιπόν, τὸ κρίσιμο ἔργο τῆς «διάπλασης τῶν παιδιῶν» θεωροῦν καθῆκον τους νὰ παρουσιάσουν τὰ διαπιστευτήρια τοῦ «προοδευτισμοῦ» τους. Ἔτσι δυσφοροῦν γιὰ τὴν πρωινὴ προσευχή, τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν μαθητῶν, τὶς γιορτὲς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων –τὴν ἡμέρα μνήμης τοῦ Πολυτεχνείου σπαρταροῦν ἀπὸ συγκίνηση, εἶναι «ἡ δική τους μέρα». Θὰ συγκρίνουμε τώρα τὸ Πολυτεχνεῖο μὲ τὸ ’21; τὸ ὁποῖο εἶναι ταξικὴ ἐπανάσταση τῶν κολλήγων κατὰ τῶν κοτζαμπάσηδων– καὶ γενικὰ ὅπου ἐντοπίζουν ἄρωμα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ ἀδιαθετοῦν πνευματικά. Στὸ αἷμα τους ρέουν τὰ «φαρμάκια» τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ ἀπιστίας, μὲ τὰ ὁποῖα τοὺς ἐμβολίασαν οἱ ἀριστερόφωνοι καθηγητὲς τῶν παιδαγωγικῶν τμημάτων. Ἔγραφε προφητικὰ ὁ Κόντογλου ἀπὸ τὸ 1960 ἀκόμη γιὰ κάτι τέτοιους ἐκπαιδευτικούς: «Ἂς ποῦμε τὰ σημερινά μας. Τὰ σχολεῖα –ἂν βγάλει κανένας λίγα στὴ μπάντα– τ’ ἄλλα ὅλα δουλεύουν γιὰ νὰ βγάζουνε λεβαντίνους κι ὄχι Ἕλληνες, μὲ ὅλα τὰ ψευτοελληνικὰ ἐξωτερικὰ πασαλείμματα. Οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ διδάσκουνε τὰ παιδιά μας κινήσαν ἀπὸ τὸ χωριό, καὶ πέσανε μὲ τὰ μοῦτρα στὰ μοντέρνα. Γινήκανε θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ (σήμερα τοῦ μεταμοντερνισμοῦ, τῆς ἀπαξίωσης τῶν πάντων). Ὁ νοῦς κι ὁ λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στὶς μοντέρνες ἀνοησίες. Τὴν Ἑλλάδα δὲν θέλουν μήδε νὰ τὴν ἀκούσουνε, τὴν Ψωροκώσταινα! Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀντιπαθητικὸ καὶ πιὸ μικρόμυαλο πλάσμα ἀπὸ τὸν ξιππασμένο ἄνθρωπο ποὺ ἀρνήθηκε τὸ γάλα τῆς μάνας του καὶ ρεμπεύεται (καυχᾶται, κομπάζει) κιόλας γι’ αὐτὸ τὸ κατόρθωμα».
.        Λοιπόν, ἀπὸ τέτοιους δασκάλους τί θὰ μάθουνε τὰ παιδιά μας, τὰ κακόμοιρα τὰ παιδιά μας; Θὰ μάθουνε, πὼς γιὰ νὰ γίνει κανένας σπουδαῖος καὶ γιὰ νὰ φαίνεται πὼς εἶναι ἔξυπνος, πρέπει νὰ μὴν ἔχει τίποτα ἑλληνικὸ ἐπάνω του». («Εὐλογημένο καταφύγιο, ἐκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 180). Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μεγάλου δασκάλου τοῦ Γένους, Φώτη Κόντογλου, ποὺ ὅσο ζοῦσε ξεσκέπαζε τὰ πνευματικὰ μασκαραλίκια τοῦ γονατισμένου στοὺς Φράγκους κρατιδίου.
.       Ἡ ἐρεθιστικὴ ἄκανθα γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ παρόντος κειμένου ἦταν τὸ τηλεφώνημα μιᾶς ὀργισμένης μητέρας παιδιοῦ τῆς Α´ δημοτικοῦ. Μοῦ κατήγγειλε ὅτι ἡ προκομμένη, νεαρὰ δασκάλα τοῦ παιδιοῦ της εἶναι “μοντέρνα”, νεοταξικοῦ φυράματος. Κατέβασε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν τάξη καὶ ἀρνεῖται τὸν ἐκκλησιασμὸ στοὺς μαθητές της. (Ἡ πρώτη δημοτικοῦ εἶναι ἡ πιὸ κρίσιμη καὶ σημαντικὴ τάξη στὴ «ἀκαδημαϊκὴ» ζωὴ ἑνὸς παιδιοῦ. «Ἂν οἱ καλὲς διδασκαλίες χαραχτοῦν στὴν ψυχή, τοῦ παιδιοῦ, ὅταν ἀκόμη εἶναι τρυφερή, κανεὶς δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὶς ἀφαιρέσει, γιατί θὰ ἔχουν ἀποτυπωθεῖ ἀνεξίτηλα, ὅπως ἡ σφραγίδα στὸ μαλακὸ κερί», γράφει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὸ «περὶ ἀνατροφῆς τῶν τέκνων» σύγγραμμά του. Πόση ζημιὰ ἀντίθετα γίνεται, ὅταν τὸ «μαλακὸ κερί», ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ σφραγίζεται μὲ καντιποτένια, μὲ νοσηρὰ πράγματα; Ὁ ὁσιακῆς μνήμης, ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, συμβούλευε στοὺς δασκάλους, ποὺ ἔχουν ἀναφορὰ στὴν πίστη μας καὶ τὴν πατρίδα, νὰ παίρνουν πρώτη τάξη).
.      Γιὰ νὰ βοηθήσω τὴν μητέρα τοῦ παιδιοῦ ζήτησα βοήθεια ἀπὸ ἔγκριτο, σοβαρό, καὶ σπουδαῖο νομικό. Τὸν πρώην πρόεδρο τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασίλειο Νικόπουλο. Μοῦ ἀπέστειλε ἀμέσως ἕνα ἐξαιρετικό, ὀλιγόλογο ὑπόμνημα μὲ τίτλο «Διατάξεις προστατευτικὲς τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καὶ εἰκόνων, ἐκ τοῦ Συντάγματος καὶ ἄλλων νόμων». (Οἱ εὐχαριστίες μου θερμότατες).
.            Πρόσφατα κυκλοφορήθηκε καὶ διανέμεται δωρεὰν ἀπὸ τὴν «Ἑταιρεία τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ» ἐκτεταμένη καὶ ἐμπεριστατωμένη μελέτη του, μὲ τίτλο «Τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ νομική του ἀξιολόγηση». Μὲ τὴν μελέτη του αὐτὴ κονιορτοποιεῖ κυριολεκτικὰ τὰ φληναφήματα τῶν κακεργετῶν.

.       Παραθέτω τὸ ὑπόμνημα σημειώνοντας αὐτὸ ποὺ τονίζει καὶ ὁ σεβαστὸς πρόεδρος, ὅτι ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος εἶναι ὑποχρέωση ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμό μας καὶ δικαιοῦνται οἱ Ἕλληνες νὰ ἀντιστέκονται μὲ κάθε μέσο ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴ βία. Καὶ εἶναι βία τοῦ χειρίστου εἴδους, ὅταν ἕνας δάσκαλος προσβάλλει τὴν πατρώα πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν πατρίδα μας.

Α) ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. Προστατευτικὸ τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ συμβόλων εἶναι πρωτίστως αὐτὸ τοῦτο τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος. Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστὸν εἶναι ψηφισμένο εἰς Τὸ Ὄνομα Τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἡ ἐπίκλησις αὐτὴ Τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τὸ λεγόμενο προοίμιον τοῦ Συντάγματος. Τοῦτο σημαίνει νομικῶς ὅτι ὅλες οἱ πράξεις τῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους πρέπει νὰ εἶναι ἐναρμονισμένες πρὸς τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ θρησκευτικὸ προοίμιον, διότι διαφορετικὰ εἶναι ἀπηγορευμένες ὡς ἀντισυνταγματικές. Σημαίνει ὡσαύτως ὅτι τὸ Κράτος «θρησκεύεται» καὶ συνεπῶς ὀφείλει νὰ τιμᾶ καὶ νὰ σέβεται ἀπολύτως τὶς εἰκόνες καὶ τὰ σύμβολα τῆς θρησκείας τὴν ὁποία πρεσβεύει. Ἡ θρησκεία αὐτὴ μὲ βάση τὸ συνταγματικὸ προοίμιον εἶναι ἡ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πιστεύει εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἀπόρροια τοῦ σεβασμοῦ αὐτοῦ εἶναι καὶ ἡ ἀνάρτησις τῶν εἰκόνων καὶ συμβόλων στοὺς δημοσίους χώρους π.χ. δικαστήρια, σχολεῖα, δημόσια γραφεῖα κ.λ.π. ἀπὸ τοὺς ὁποίους οὐδεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀφαιρεῖ χωρὶς νὰ ὑποστεῖ τὶς συνταγματικὲς συνέπειες!

2. Τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος μὲ τὸ ὁποῖον καθιερώνεται ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία τοῦ Κράτους ἡ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὀφείλουν νὰ σέβονται ὅλοι, τιμῶντες τὰ ἱερὰ αὐτῆς σύμβολα.

3. Τὸ ἄρθρο 16 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος τὸ ὁποῖο ρητῶς ὁρίζει ὅτι σκοπὸς τῆς παιδείας εἶναι ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἡ «ἀνάπτυξις τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων». Αὐτὴ πρέπει νὰ ἐπιτυγχάνεται στὰ πλαίσια τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας μὲ ὅλα τὰ πρόσφορα μέσα ποὺ αὐτὴ διαθέτει καὶ βεβαίως μὲ τὶς ἱερὲς εἰκόνες καὶ τὰ σύμβολα.

4.  Τὸ ἄρθρο 120 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος μὲ τὸ ὁποῖο καθιερώνεται τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ὑποχρέωση κάθε Ἕλληνα νὰ ὑπερασπίζεται τὸ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Ἑπομένως καὶ ὁ κάθε ἐκπαιδευτικὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν τήρηση τῶν ἀνωτέρω συνταγματικῶν προβλέψεων στὰ σχολεῖα, καταγγέλοντας ἁρμοδίως κάθε παραβάτη αὐτῶν μηδὲ τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας ἑξαιρουμένου.

Β) ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΝΟΜΩΝ

1) Τὸ ἄρθρο 181 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα τὸ ὁποῖο προβλέπει τὰ περὶ προστασίας τῆς σημαίας μας τιμωρώντας τὴν ἐπὶ σκοπῷ ἐκδηλώσεως μίσους περιφρόνησιν, ἀφαίρεσιν, καταστροφή, παραμόρφωσιν, ρύπανσιν τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, ἡ ὁποία ὅμως κατὰ νόμον φέρει ὑποχρεωτικὰ στὸ ἐπάνω δεξιὸ ἄκρο τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.

2) Τὸ ἄρθρο 198 τοῦ Π.Κ. τὸ ὁποῖο τιμωρεῖ τὴν κακόβουλη βλασφημία, ὅποιον δηλαδὴ βρίζει κακόβουλα τὸν Θεό. Ὡς βλασφημία ὅμως μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ καὶ ἡ πρὸς τὸν ἀνωτέρω σκοπὸν ἀφαίρεση τῶν εἰκόνων καὶ ἄλλων θρησκευτικῶν συμβόλων.

3) Ὁ Νόμος 851/1978 ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλει τὸν Τίμιον Σταυρὸν ὡς τὸ «κύριον περιεχόμενο τῆς ἑλληνικῆς Σημαίας».

––––––––––––––––––––––––––––––––

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»:  Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω μιὰ αὐθόρμητη καὶ συνάμα διστακτικὴ ἐρώτηση αὐτοσυνειδησίας: Ἄραγε σήμερα ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ, ὥστε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος; Ἂν τὸ τελευταῖο ὀχύρωμα αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ἀπέναντι στὴν ἐπιβουλὴ καταλύσεώς της ἀποτελεῖ ἡ συνταγματικῶς προβλεπομένη ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ τῶν ΕΛΛΗΝΩΝ, ποὺ τοὺς ἐξοπλίζει μὲ τὴν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ, τότε σήμερα εἶναι περισσότερο ἀπὸ ποτὲ κρίσιμη ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΕΣ;

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«Η ΩΡΑ ΗΛΘΕΝ, Ω ΑΝΔΡΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

«Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός,
Δάσκαλος (Κιλκίς)

  • «ἐπαχύνθη ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου» (Πράξ. κη´ 24)

.        «Θέλομεν τὴν κατάργησιν τῆς βουλευτικῆς φεουδαρχίας, ἡ ὁποία ζεῖ καὶ ὑφίσταται λεηλατοῦσα καὶ διαρπάζουσα τὰ δημόσια. Θέλομεν διοίκησιν ὄχι κλεφτοκοτάδων, λαφυραγωγῶν τοῦ Ταμείου, τυραννικὴν τῶν πολιτῶν. Θέλομεν τὰ χρήματα τοῦ λαοῦ νὰ μὴ διαρπάζωνται ἀπὸ τὰς ἀτίμους συμμορίας τῶν κομμάτων καὶ τῶν Αὐλῶν. Θέλομεν νὰ εἴμεθα ὁ πρῶτος λαὸς τῆς Ἀνατολῆς καὶ νὰ φέρομεν ὑπερήφανα τὸ τιμημένο ὄνομά μας. Ατ δν γίνονται μ τς κοπρις τν κομμάτων τς τιμίας κα τς φαυλότητος. Θέλομεν ἄνδρας, θέλομεν πατριώτας, θέλομεν τιμὴν καὶ χαρακτήρα» (Τ. Βουρνᾶ, «Γουδί», σελ. 59, Ἀθήνα 1957). Ἂν ἀλλάζαμε κάπως, γραμματικοσυντακτικῶς, τὸ κείμενο καὶ στὴ θέση τῆς λέξης «Αὐλῶν», βάζαμε «Οἰκογενειῶν», θὰ εἶχε κανεὶς τὴν ἐντύπωση ὅτι γράφτηκε στὶς μέρες μας. Εἶναι ὅμως τοῦ 1909, δημοσιεύτηκε στὴν τότε ἐφημ. «Χρόνος» ἀπὸ τὸν «Στρατιωτικὸ Σύνδεσμο», ὁ ὁποῖος «εὐθύνεται» γιὰ τὴν Ἐπανάσταση στὸ Γουδί.
.        Ἔχει γραφτεῖ ὅτι ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται μᾶλλον ὡς κακόγουστο ἀστεῖο. Ἡ περίοδος πρὸ τοῦ κινήματος στὸ Γουδὶ ἔχει κάποιες ἀξιοσημείωτες ὁμοιότητες μὲ τὴν τωρινή, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀξιοδάκρυτα κακέκτυπα. Παλαιοκομματικοὶ τζιτζιφιόγκοι, γόνοι «ἱστορικῶν» οἰκογενειῶν, παράσιτα ποὺ τυραννοῦν καὶ ἀπομυζοῦν καὶ σήμερα τὸν τόπο. Ἄνθρωποι, ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Ροΐδης, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν «εἰκοσιτέσσερας τρόπους νὰ προμηθεύονται χρήματα ἐξ ὧν ὁ τιμιώτερος εἶναι ἡ κλοπή». Τότε ἡ δύσμοιρη πατρίδα σύρθηκε στὸν λεγόμενο ἀτυχῆ πόλεμο τοῦ 1897. Ἡ ἦττα, ἡ ἐθνικὴ ἀτίμωση καταβυθίζει τὴν χώρα στὰ νύχια τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου, ταπείνωση, ὑποτέλεια, ἐξάρτηση. Κοινόχρηστη ἀποικία τῶν Προστάτιδων-Δανειστῶν καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας. Στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν (τόμ. ΙΔ´, σελ. 164) στὸ οἰκεῖο κεφάλαιο γιὰ τὸν Διεθνῆ Ἔλεγχο διαβάζουμε: «Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἔλεγχος, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἰδιαίτερα βαρεῖς οἰκονομικοὺς ὅρους, ἦταν διπλωματικός, ἀφοῦ τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς ἐπιτροπῆς ἐλέγχου δὲν διόριζαν οἱ ὁμολογιοῦχοι, ἀλλὰ οἱ κυβερνήσεις τῶν κρατῶν».
.        Καὶ τῷ καιρῶ ἐκείνῳ καὶ τῷ καιρῷ ἐτούτῷ οἱ κλεφτοκοτάδες πολιτικάντηδες, οἱ ὀρδές, τὰ κομματικὰ λησταρχεῖα ἀκολουθοῦν μὲ εὐλάβεια τὴν πολιτικὴ τῆς ἀψόγου στάσεως, τῆς μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος. (Σήμερα μιλᾶμε γιὰ μικρὰ καὶ ἀνέντιμο). Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση στὸ Γουδί, ὁ ψοφοδεὴς πρωθυπουργὸς Ράλλης, παίγνιο τῶν Δυνάμεων, πλειοδοτῶν σὲ τουρκοφιλία, ἔστειλε μυστικὸ ἔγγραφο στὴν Πύλη (Ἰούλιος τοῦ 1909) μὲ τὸ ὁποῖο ἐνημέρωνε ὅτι διέταξε τοὺς ἀξιωματικοὺς τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, ποὺ ἀγωνίζονταν στὴν Μακεδονία, νὰ τὴν ἐγκαταλείψουν. Ἡ Ἑλλάδα διὰ στόματος τοῦ πρωθυπουργοῦ της, παραδεχόταν ἐπίσημα μιὰ ἀπὸ τὶς κυριότερες -ἀβάσιμες ἕως τότε- κατηγορίες τῶν Τούρκων, ὅτι δηλαδὴ ἐξόπλιζε καὶ διατηροῦσε ἀνταρτοσώματα στὴν Μακεδονία, ποὺ τὰ διοικοῦσαν ἀξιωματικοὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ. Οἱ Τοῦρκοι ἀντιδροῦν καὶ σπεύδει ὁ Ράλλης -ὁ ΓΑΠ τῆς ἐποχῆς- νὰ χτυπήσει, γονυπετς κα λείχων, τὴν πόρτα τῆς τουρκικῆς πρεσβείας καὶ νὰ ζητήσει ἔλεος. Οἱ τωρινοί, παιδιὰ τῶν Τούρκων κατὰ Μακρυγιάννη, καταπίνουν ἀμάσητες τὶς ἀπειλὲς τῶν ἀντίχριστων Ἀγαρηνῶν, συνιστώντας ψυχραιμία καὶ σωφροσύνη. Εἴπαμε «τ σφρον τοῦ νάνδρου πρόσχημά στι». Ἡ δειλία βαφτίζεται σωφροσύνη. Μποροῦν νὰ ἀναφερθοῦν καὶ ἄλλες – τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν – ὁμοιότητες τῆς προεπαναστατικῆς ἐκείνης-«ὄζουσας δουλείας ἐποχῆς» ὅπως γράφουν ἐφημερίδες, μὲ τὴν παροῦσα κατάσταση. Διαβάζοντας κείμενα τῶν ἀρχῶν τοῦ 20ου αἰώνα, ὅπως τὸ προαναφερθὲν στὸν πρόλογο, νομίζεις ὅτι ἀναφέρονται στὶς σημερινὲς συνθῆκες (Τὸ κακὸ ἔχει βαθιὲς ρίζες). Διαβάζουμε σὲ ἐφημερίδα τοῦ 1895 περίπου: «Ὅλοι οἱ ὑπουργοὶ ἐδαπάνησαν δημόσια χρήματα, παρὰ τοὺς νόμους, δημιουργήσαντες θέσεις καὶ καταστήσαντες εἰς αὐτὰς οἰκείους καὶ φίλους ἐν ᾧ μάλιστα χρόνῳ τὸ ἔθνος ἐδανείζετο… Ὑπηρέται ὑψηλῶν προσώπων, παντοπῶλαι, κηπουροὶ καὶ ὑδροφόροι ἀναγράφονται εἰς τὰς καταστάσεις τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καὶ ἐμισθοδοτοῦντο». (Κ. Σιμόπουλος, «ἡ διαφθορὰ τῆς ἐξουσίας», σελ. 172).
.        Καὶ στὴν πολύπαθη ἐκπαίδευση παρόμοιες συνθῆκες. Διαβάζουμε σὲ κείμενο τοῦ 1899 μὲ τίτλο «Ἐπιπολαιότης καὶ ἡμιμάθεια». «Τὸ ἐν ἰσχύι ἐκπαιδευτικὸ ἡμῶν σύστημα εἶναι ἐλλιπὲς καὶ πλημμελὲς ἐν πολλοῖς. Περιορίζεται αὐτὸ εἰς τὴν μετάδοσιν ξηρῶν τινων γνώσεων καὶ τούτων ἀτελῶν… ὑπὸ τὸ κρατοῦν μονομερὲς ἐκπαιδευτικὸν ἡμῶν σύστημα, ἔχομεν νὰ ἐπιδείξωμεν ὑπέρμετρον παραγωγὴν ἐπιστημόνων, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἡμιμαθῶν, πρός δε ὑποψηφίων, συνωστιζομένων περὶ τὴν κάλυψιν τῶν δημοσίων θέσεων…».
.        Αὐτὰ «ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ» ἐπικρατοῦν καὶ στὴν μεταπολιτευτικὴ περίοδο. μιμαθ κομματόσκυλα πανδρώνουν – ξεφτιλίζουν μ τν κηφηνισμό τους τ κράτος.  Χάσμα μέγα ὅμως ἐστήρικται μεταξὺ τοῦ λαοῦ ἐκείνης τῆς ἐποχῆς μὲ τὴν τωρινὴ ὀχλομάζα. Πρὸ τοῦ Γουδὶ καὶ τῶν ἐνδόξων Βαλκανικῶν Πολέμων σὲ τοῦτα τὰ χώματα ζεῖ ἕνας λαὸς ποὺ ἀκόμη ἀναπνέει τὸ θυμίαμα τοῦ «21», ἁπλοὶ ἄνθρωποι, μὲ τὴν ἀρχαία ἀγαθότητα καὶ καλοσύνη, ὀλιγοδεεῖς, μὲ πίστη καὶ εὐσέβεια, ὅταν τοὺς κάλεσε ἡ πατρίδα, μεταμορφώθηκαν στὰ λιοντάρια τοῦ Κιλκίς, τοῦ Λαχανᾶ, τοῦ Σαρανταπόρου. Τώρα ἐμεῖς, τὰ σημερινὰ ἀπολειφάδια, τῆς ἁρπαχτῆς, τοῦ σαλταδορισμοῦ, τῆς ἀνηθικότητας καὶ ἀφιλοτιμίας, τῆς προδοσίας καὶ τῆς ἀπιστίας, «γράμματα, ἅρματα – καημένη Ρωμηοσύνη – διωγμένα»,  γράφει στὴν «Φλογέρα» ὁ Παλαμᾶς γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, ὁδηγούμαστε εἰς χεῖρας βαρβάρων τῆς Δύσης καὶ ἀνόμων τῆς Ἀνατολῆς. Τὸ 1909 στὸ Γουδὶ συγκεντρώθηκε ὁ ἀνθὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ μὲ τὴν σύμπραξη ὅλου τοῦ λαοῦ ἀποτίναξε τὸν παλαιοκομματικὸ συρφετό, βρῆκε τὰ φτερά του τὰ πρωτινά, τὰ μεγάλα, διπλασίασε τὴν Ἑλλάδα καὶ πολλαπλασίασε τὴν ἀξιοπρέπειά της.  Τώρα κουρασμένοι, ζαλισμένοι, ἀγανακτισμένοι ἐλπίζουμε ἀκόμη στὶς ποικιλώνυμες παλαιοκομματικὲς συμμορίες.

.         «Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες», ὅπως ἔγραφαν πολλὲς πρὸ καὶ ἐπαναστατικὲς προκηρύξεις τοῦ ’21…

, ,

Σχολιάστε