Ἄρθρα σημειωμένα ὡς φθόνος

ΔΙΔΑΧΗ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι´ ΛΟΥΚΑ – 1 «Ἄναψε ἀπὸ φθόνο. Στὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶδε παράβαση τοῦ θείου νόμου!» [Ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ]

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ,
ἐπισκόπου Καυκάσου καὶ Μαύρης Θαλάσσης,

Διδαχ στ Εαγγέλιο Κυριακῆς Ι´ Λουκ
(Λουκ. ιγ´ 10-17)

Μέρος Α´

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἀσκητικὲς ὁμιλίες Β´»,
ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς, 2016, σελ. 112 ἑπ.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

«Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι»

.             Εἶναι παρηγορητικό, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ν’ ἀκοῦμε ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου –ποὺ στὴν παλαιοδιαθηκικὴ Ἐκκλησία ἦταν ὅ,τι ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς στὴν καινοδιαθηκικὴ– δίδασκε τὸν λαό. Τὸ ἴδιο κάνουμε κι ἐμεῖς τώρα συγκεντρωμένοι ἐδῶ, στὸν ἱερὸ ναό, στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δεκαεπτὰ αἰῶνες μετὰ τὴν ἀναχώρησή Του ἀπὸ τὴ γῆ. Μὲ τὰ σωματικά μας μάτια δὲν Τὸν βλέπουμε. Τὸν βλέπουμε, ὅμως, μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως. Ἀκοῦμε τὴ διδασκαλία Του νὰ ἐξαγγέλλεται μέσ’ ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Τὰ γεγονότα ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ἐπίγεια παρουσία Του, καταγραμμένα μὲ ἁγία ἁπλότητα καὶ ἀσυνήθιστη σαφήνεια ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς εὐαγγελιστές, ξετυλίγονται παραστατικὰ μπροστά μας. Μέσῳ τῶν θείων Μυστηρίων ἀποκτοῦμε ἀδιάλειπτη κοινωνία μὲ τὸν Κύριο. Μποροῦμε νὰ ἐνισχύουμε καὶ νὰ ἐπεκτείνουμε αὐτὴ τὴν κοινωνία μὲ τὴ διαρκῆ μνήμη Του, μὲ διαγωγὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἅγιες ἐντολές Του, μὲ τὴ συνεχῆ προσευχητικὴ ἐπίκλησή Του. Εἶναι ἀλήθεια: Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Δὲν βρίσκεται μόνο γιὰ ὅποιον Τὸν ἀρνεῖται. Δὲν πρόκειται γιὰ ἐπινόηση τολμηρῆς φαντασίας. Δὲν πρόκειται γιὰ πλάνη. Τὸ εἶπε ὁ Ἴδιος στοὺς μαθητές Του: «Ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζί σας παντοτινά, ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου». Ὅποιος δὲν βλέπει τὸν Κύριο ἀνάμεσά μας, αὐτὸς δὲν εἶναι μαθητής Του. Σὲ τίποτα δὲν ὠφελεῖ τὸ νὰ βλέπουμε τὸν Κύριο μὲ τὰ σωματικά μας μάτια, ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι τυφλωμένος, ὅταν ἡ πίστη –αὐτὴ ἡ δύναμη τῆς πνευματικῆς ὁράσεως– δὲν ἐνεργεῖ. Ἀπεναντίας, ὅταν ἡ πίστη ἐνεργεῖ, τότε ἀνοίγονται οἱ οὐρανοὶ γιὰ μᾶς, καὶ βλέπουμε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατέρα τὸν Υἱό, Αὐτὸν ποὺ εἶναι «πανταχοῦ παρὼν» ὡς Θεός, τὰ «πάντα πληρῶν» καὶ «ἀπερίγραπτος». Τίποτα δὲν μᾶς ἐμποδίζει ν’ ἀποκτήσουμε πίστη. Ἂς τὴν ἀποκτήσουμε, καὶ θὰ δοῦμε τὸν Θεό. Ἂς πάψουμε νὰ ἀρκούμαστε στὴν ἀσθενῆ διανοητικὴ γνώση Του. Ἂς ἁπλώσουμε τὰ ἀδύναμα χέρια μας στὰ ἔργα τῆς πίστεως. Μόνο στὴν ἐνεργητική, στὴν ἔμπρακτη, στὴ ζωντανὴ πίστη φανερώνεται ὁ Κύριος.
.             Τυφλὰ εἶναι τὰ σωματικὰ μάτια, ὅταν εἶναι τυφλὸς ὁ νοῦς. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, στὸν καιρὸ τῆς παρουσίας Του στὴ γῆ, γιὰ νὰ πιστοποιήσει τὴ θεότητά Του ἔκανε ἐκπληκτικὰ θαύματα. Αὐτὰ ἦταν τόσο καταφανῆ, τόσο χειροπιαστά, ποὺ ἡ θεότητά Του θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει πιστευτὴ ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀνόητους, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ δύσπιστους, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ φιλήδονους ἀνθρώπους. Ἐκεῖνοι, ὡστόσο, κοιτάζοντας μὲ μάτια δεκατέσσερα, δὲν ἔβλεπαν τίποτα. Μὲ ἔκπληξη, μὲ ἀπορία, μὲ παράπονο, ἀλλὰ καὶ μὲ πόνο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους τῆς ἐποχῆς του σημειώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: «Μολονότι (ὁ Ἰησοῦς) εἶχε κάνει τόσα θαύματα μπροστὰ στὰ μάτια τους, ἐκεῖνοι δὲν πίστευαν σ’ Αὐτόν». Καὶ πιὸ κάτω ἀποκαλύπτει τὶς αἰτίες αὐτῆς τῆς ψυχικῆς τυφλώσεως: Εἶναι ὁ σκοτισμὸς τοῦ νοῦ καὶ ἡ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς, οἱ συνέπειες τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, ποὺ καθιστοῦν ἀνώφελη τὴ σωματικὴ δράση, ὅσο ἰσχυρὴ κι ἂν εἶναι αὐτή, γιὰ τὴ γνώση τῆς ἀλήθειας.

* * *

.             Τὸ γεγονὸς ποὺ ἀφηγεῖται σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι θαυμαστό. Ὁ Κύριος, ἀφοῦ τελείωσε τὴ διδαχή Του στὴ συναγωγή, θεράπευσε μία γυναίκα ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ κύρτωση γιὰ πολλὰ χρόνια. Ἔτσι, ἂν δὲν εἶχαν καταλάβει Ποιὸς ἦταν ἀπὸ τὰ λόγια Του, θὰ τὸ καταλάβαιναν ἀπὸ τὸ θαῦμα Του· ἂν δὲν εἶχαν ἀναγνωρίσει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ λόγια ἐκεῖνα, ποὺ ὁδηγοῦσαν στὴν αἰώνια ζωή, ὅπως Τὸν ἀναγνώρισε κάποτε ὁ ἅγιος Πέτρος, θὰ ἀναγνώριζαν τουλάχιστον ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ θαῦμα, ὅπως Τὸν ἀναγνώρισαν κάποτε ὁ Νικόδημος καὶ ὁ τυφλὸς ποὺ ἀπέκτησε τὸ φῶς του.
.             Τὸ θέαμα τῆς ἄρρωστης γυναίκας ἦταν παράδοξο, θλιβερὸ καὶ συνάμα διδακτικό. Ὁ ἀποστάτης ἄγγελος, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε ἔλθει σὲ κοινωνία καὶ στὸν ὁποῖο εἶχε ὑποταχθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση, εἶχε προξενήσει στὴ γυναίκα μία πάθηση παράξενη καὶ πολὺ βασανιστική, μία βαθιὰ κύρτωση, ὅπως εἴπαμε, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας τὸ σῶμα της εἶχε γίνει σὰν ἕνα κουβάρι. Γιὰ δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια δὲν μποροῦσε καθόλου νὰ ἰσιώσει τὰ μέλη της καὶ νὰ τὰ ἀνακουφίσει, διορθώνοντας τὴν ἀφύσικη καὶ ὀδυνηρὴ θέση τους. Ὅταν, λοιπόν, τὴν εἶδε ὁ Κύριος, τὴ φώναξε καὶ τῆς εἶπε: «Γυναίκα, ἀπαλλάσσεσαι ἀπὸ τὴν ἀρρώστια σου». Ἔβαλε πάνω της τὰ χέρια Του, καὶ ἀμέσως ἐκείνη ὀρθώθηκε καὶ δόξασε τὸν Θεό.
.             Καὶ ἐνῶ ἡ γυναίκα, ποὺ μέσα σὲ μία στιγμὴ λυτρώθηκε ἀπὸ τὸν βαρὺ ζυγό της, δόξαζε ἔκπληκτη τὸν Θεό, ἐνῶ ὁ λαός, ποὺ βρισκόταν στὴ συναγωγή, δίκαια χαιρόταν γιὰ τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ τὴν τυραννικὴ πάθηση μὲ ὁλοφάνερη ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος, ὁ ἀρχισυνάγωγος ἀγανάκτησε. Αὐτὸς δὲν εἶδε τὸ θαῦμα, δὲν εἶδε τὴ θεραπεία, δὲν εἶδε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἐνεργεῖ, δὲν εἶδε τὸν Λυτρωτὴ καὶ Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶδε κἂν ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τὰ μάτια τοῦ νοῦ του εἶχαν τυφλωθεῖ ἀπὸ κάποιαν ἀνεξήγητη δύναμη τοῦ ἅδη. Στὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, λοιπόν, εἶδε παράβαση τοῦ θείου νόμου! Στὴ θεραπεία τῆς ἄρρωστης γυναίκας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στιγμιαία καὶ θαυματουργικά, δίχως ἐργασία καὶ κόπο, ἐκεῖνος, μέσα στὴν πλάνη του, βρῆκε σοφιστικὰ παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπαγόρευε τὴν ἐργασία τὸ Σάββατο. Τὴν ἀπαγόρευση αὐτὴ ἐπικαλέστηκε ἐναντίον τῆς θεραπείας: «Ὑπάρχουν ἕξι μέρες ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ ἐργάζεται κανείς· μέσα σ’ αὐτὲς νὰ ἔρχεστε καὶ νὰ θεραπεύεστε, ὄχι τὸ Σάββατο».
.             Ἡ πραγματικὴ αἰτία, ὅμως, τῆς ἀγανακτήσεως καὶ τῆς διαμαρτυρίας τοῦ ἀρχισυνάγωγου ἦταν ἄλλη: Ὄντας Φαρισαῖος, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὴν ψυχικὴ διάθεση, μόλις εἶδε ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ νὰ ἐπισφραγίζει τὸν δυνατό του λόγο μ’ ἕνα θαῦμα, ἄναψε ἀπὸ φθόνο. Ὁ φθόνος ἦταν γέννημα τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῆς κενοδοξίας του: Ἤθελε νὰ ἔχει ἐκεῖνος τὸ προβάδισμα στὴν ἐκτίμηση τοῦ κόσμου γιὰ τὴν ἐπίγεια δικαιοσύνη του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΔΙΔΑΧΗ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι´ ΛΟΥΚΑ – 2 «Οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦσαν δίκαιο τὸν ἑαυτό τους, τηρώντας μὲ σχολαστικότητα τὶς τυπικὲς διατάξεις τοῦ θείου νόμου καὶ καταπατώντας τὴν οὐσία του, ἡ ὁποία συνίσταται στὴν εὐθυγράμμιση τοῦ νοῦ, τῆς καρδιᾶς, τῆς ὅλης ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».[Ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ]

 

, ,

Σχολιάστε

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Φαινόμενα παρακμῆς*

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μᾶλλον ἀκμῆς τοῦ ἐθνικοῦ μας ἀθλήματος:
τοῦ φθόνου καὶ τῆς μικροψυχίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἀποκαλύψεις διαφθορᾶς στὸ πολιτικὸ σύστημα συνεχίζονται καὶ δείχνουν πόσο χαμηλὰ εἴμαστε στὸν πολιτικό μας πολιτισμό. Τὰ παρακμιακὰ φαινόμενα δὲν εἶναι μόνο αὐτὰ τῆς διαφθορᾶς, οὔτε ἀφοροῦν μόνο στὴν πολιτικὴ ἐξουσία. Ἡ παρακμὴ ἔχει διαβρώσει τοὺς ἀνθρώπους τῶν Ἐπιστημῶν καὶ τῶν Τεχνῶν, δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ διαμορφώνουν τὸ ἰδεολογικὸ περιβάλλον τοῦ ὑλισμοῦ, τοῦ ἡδονισμοῦ καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ, στὸ ὁποῖο ἀναπτύσσονται καὶ οἱ πολιτικοί.
.           Ἔντονα παρακμιακὸ γεγονὸς εἶναι ὁ φθόνος τῶν ἀρχαιολόγων, συναδέλφων τῆς κυρίας Αἰκατερίνης Περιστέρη. Δὲν μποροῦν νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ἱστορικὴ ἐπιτυχία της στὴν Ἀμφίπολη καὶ μὲ προχειρότητα κα μικροψυχία (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἐδῶ ἔχουν ἰδιαίτερες ἐπιδόσεις οἱ λεγόμενοι “ἐκκλησιαστικοί”!) ἐπιχειροῦν νὰ τὴν μειώσουν. Χωρὶς νὰ ἔχουν ἐπισκεφθεῖ τὴν ἀνασκαφὴ καὶ χωρὶς νὰ ἔχουν ἐνημερωθεῖ περὶ τῶν εὑρημάτων της δημοσιοποιοῦν τὴν κακότητά τους. Ὁρισμένοι ἀρχαιολόγοι «στὴ λύσσα τῆς ματαιοδοξίας», ποὺ γράφει ὁ Γιῶργος Σαραντάρης, στὰ λίγα δευτερόλεπτα ἐμφάνισης στὴν τηλεόραση καὶ εὐρύτερης δημοσιότητας ἐκθέτουν τὴν ποιότητα τοῦ ἤθους τους καὶ τὴν ἐπιστημονική τους ἐγκυρότητα. Ἄλλοι ἐκτίθενται παίζοντας «στοίχημα» γιὰ τὸν ἔνοικο τοῦ τάφου … «Καὶ ἄν μοῦ κάτσει»; σκέφτονται…
.           Δεύτερο παρακμιακὸ γεγονὸς εἶναι ἡ ἀδιαφορία μεγάλου μέρους τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν στὸ νὰ περιοριστοῦν οἱ αὐθαιρεσίες τῶν φοιτητῶν. Στὶς ἐνέργειές του ὁ Πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Θεόδωρος Φορτσάκης, νὰ λειτουργήσει κατὰ τὸν Νόμο ἡ Σύγκλητος, φαινόταν ὅτι πάλευε μόνος. Οὔτε ἄλλο μέλος τῆς Συγκλήτου τὸν ὑποστήριξε, οὔτε ἡ μεγάλη πλειονοψηφία τῶν Σχολῶν καὶ τοῦ ΔΕΠ… Ἀπὸ τὸ 1982 στὸ μεγάλο μέρος τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ ἐπικρατεῖ ὁ φόβος ἔναντι τῶν ἰσόβιων ἐπαγγελματιῶν φοιτητῶν – συνδικαλιστῶν. Ἔχει ἀποφασίσει νὰ τὰ ἔχει καλὰ μαζί τους, γιὰ νὰ ἔχει τὴν ἡσυχία του… Τὸ «πέντε τῶν συνδικαλιστῶν» εἶναι γνωστό… Ἡ ἡσυχία τους εἶναι πάνω ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξιοπρέπεια…
.           Τὸ τρίτο παρακμιακὸ φαινόμενο ποὺ ζοῦμε τὸν καιρὸ αὐτὸ εἶναι «ἡ μάχη» γύρω ἀπὸ τὴ διοίκηση τοῦ Ἐθνικοῦ Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Ἡ διευθύντρια τοῦ Μουσείου καὶ τὰ μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, ἄνθρωποι ποὺ καλλιεργοῦν τὶς Τέχνες καὶ τὴν Ἐπιστήμη, ἀνταλλάσσουν δημόσια σοβαρὲς κατηγορίες καὶ καταγγελίες, ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ πάθος τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τὸ σύνδρομο τοῦ ἀναντικατάστατου ὁδηγοῦν σὲ ναυάγιο ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ φιλόδοξα προγράμματα. Στὴ «μάχη» ἀναμίχθηκε τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ, ποὺ ζήτησε τὶς παραιτήσεις τῶν μελῶν τοῦ Δ.Σ καὶ τῆς διευθύντριας, ἀλλὰ καὶ τὰ δύο μέρη δηλώνουν ὅτι δὲν παραιτοῦνται, ρίχνοντας οἱ μὲν στὴν δὲ καὶ ἀντίστροφα τὸ βάρος τῆς μὴ λειτουργίας τοῦ Μουσείου… Στὴ «μάχη» ἀναμίχθηκε καὶ τὸ Ἐπιμελητήριο Εἰκαστικῶν Τεχνῶν Ἑλλάδος ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ ὅλη συζήτηση καὶ ὁ «καυγάς», ποὺ ἔχει ξεσπάσει, «στὴν οὐσία ἀποκαλύπτουν ὅτι πίσω κρύβονται συμφέροντα μὲ ἐπενδυτικὰ σχέδια στὸ χῶρο τοῦ πολιτισμοῦ καὶ κατ’ ἐπέκταση στὸ Ἐθνικὸ Μουσεῖο Σύγχρονης Τέχνης…».
.           Ἐπιστήμη, Παιδεία καὶ Τέχνη ὑποφέρουν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἐκπροσώπους τους. Γιατί ἡ χώρα μας νὰ μὴν ὑποφέρει καὶ ἀπὸ τοὺς πολιτικούς μας;-

 *Δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος Τύπος» τὴν Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

, ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ» Δ´(Ἦταν πάγια τακτικὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ θεραπεύει πρῶτα τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, τὸ ἐσωτερικό του πάθος, κι ἔπειτα τὴ σωματική του ἀρρώστια.)

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ 

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ»
(Ματθ. θ´ 27-35)

[Δ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ὁμιλίες Δ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγ. Πάντων
ὣς τὴν ἑνδεκάτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή
,
Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ. 133 ἑπ.

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/08/10/ομιλια-στην-κυριακη-των-δυο-τυφλων/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/08/11/ὁμιλια-στὴν-θεραπεία-τῶν-δύο-τυφλῶν2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/08/13/ὁμιλία-στὴν-θεραπεία-τῶν-δύο-τυφλῶν3/

.                  «Καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς Ἰησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ» (Ματθ. θ´ 30, 31). Γιατί ὁ Κύριος τοὺς ζήτησε νὰ μὴν ποῦν λέξη γιὰ τὸ θαῦμα αὐτό; Πρῶτο, ἐπειδὴ δὲν ἐπιζητεῖ τὴ δόξα ἢ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων. Ἡ δόξα κι ὁ ἔπαινος τῶν ἀνθρώπων δὲν προσθέτουν οὔτε ἕνα ἰῶτα στὴ δόξα Του. Δεύτερο, γιὰ νὰ δείξει πὼς ὅ,τι κάνει, προέρχεται ἀπὸ συμπάθεια κι ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως κάνει ἡ μάνα γιὰ τὸ παιδί της. χι πως κάνουν ο μάγοι κι ο ταχυδακτυλουργοί, ο πηρέτες τν δαιμόνων, πο μέσα τους μισον κα περιφρονον τος νθρώπους κι ,τι κάνουν, εναι γι ν εσπράξουν τ δόξα κα τν παινό τους. Τρίτο, γιὰ νὰ δώσει ἔτσι στοὺς ἀνθρώπους τὸ παράδειγμα πὼς κάθε καλὸ ἔργο πρέπει νὰ τὸ κάνουν γιὰ χάρη τοῦ Θεοῦ κι ὄχι γιὰ χάρη τῆς ματαιότητας. «Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. ϛ´ 3). Καὶ τέταρτο, ἐπειδὴ γνωρίζει πὼς τὸ καλὸ δὲν μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ καὶ θέλει νὰ τὸ καταλάβουν κι οἱ ἄνθρωποι αὐτό. Αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ξεκαθαριστεῖ μία καὶ καλή. Εἴτε τοὺς ἄρεσε εἴτε ὄχι, οἱ τυφλοὶ θὰ διατυμπάνιζαν τὸ θαῦμα Του σ᾽ ὅλη τὴν περιοχή τους. Κι ἂν ἀκόμα ἡ γλώσσα τους δὲν μιλοῦσε, θὰ μιλοῦσαν τὰ μάτια τους. Ἂν ἤθελαν νὰ μείνουν σιωπηλοί, θὰ τοὺς ἀνάγκαζε νὰ μιλήσουν ξανὰ καὶ ξανὰ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ποὺ φέρνει ὅλα τὰ πράγματα στὸ φῶς. Ὁ Κύριος ἤθελε νὰ δείξει πὼς τὰ πράγματα αὐτὰ γίνονται γνωστὰ ἀκόμα καὶ χωρὶς τὴ θέλησή μας, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦμε νὰ τὰ κρύψουμε. Φτάνει μόνο νὰ μὴ ζητᾶμε νὰ γίνονται γνωστὰ ἀπὸ προσωπικὴ ματαιότητα, νὰ μὴ γίνονται γιὰ τὸν ἔπαινο, οὔτε γιὰ τὸ δικό μας οὔτε γιὰ τὸ δικό Του. Τὸν Θεὸ νὰ δοξάζετε, αὐτὸ ἔχει σημασία.


.                «Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφὸς» (Ματθ. θ´ 32, 33). Οἱ ἄνθρωποι ποὺ διψοῦν γιὰ ὑγεία, σοφία, καλοσύνη καὶ εἰρήνη τρέχουν στὸν Κύριο Ἰησοῦ, στὴ μοναδικὴ πηγὴ κάθε καλοῦ, ὅπως οἱ διψασμένοι ταξιδιῶτες στὴν ἔρημο μόλις βροῦν μία πηγὴ μὲ νερό. Κι ἡ πηγὴ αὐτὴ εἶναι τόσο πλούσια, ὥστε ὅποιος καὶ νά ᾽ρθει δὲν φεύγει διψασμένος. Μὲ τὸ ποὺ βγῆκαν ἔξω οἱ τυφλοὶ ποὺ θεραπεύτηκαν, μὲ ἀνοιχτὰ τὰ μάτια καὶ χωρὶς τὴν ἀνάγκη ὁδηγοῦ τώρα, οἱ ἄνθρωποι ποὺ φρόντιζαν ἕναν κουφὸ καὶ δαιμονισμένο ἄνθρωπο, τὸν ἔφεραν μπροστὰ στὸ Χριστό. Κουφὸς καὶ δαιμονισμένος! Οὔτε τὸ μυαλὸ γιὰ νὰ σχηματίσει προτάσεις εἶχε, μὰ οὔτε καὶ τὴ γλώσσα. Ὁ Κύριος δὲν τὸν ρώτησε ἂν πιστεύει. Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ πιστεύει κάποιος δαιμονισμένος; Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του ἕνας βουβός;

.                  Χριστς εδε δ τν πίστη κείνων πο τν φρόντιζαν, πο τν φεραν μπροστά Του. Εἶναι πιθανὸ ὁ Κύριος νὰ μίλησε μαζί τους, ὅπως μίλησε καὶ μὲ τοὺς τυφλούς. Ὁ εὐαγγελιστὴς ὅμως δὲν ἀναφέρει τίποτα, ἴσως γιὰ ν᾽ ἀποφύγει τὴν ἐπανάληψη. Ἐκεῖνοι ποὺ ἀναζητοῦν τὴ σωτηρία τους, θὰ διδαχτοῦν ἀρκετὰ ἀπ᾽ ὅσα εἶπε στοὺς τυφλούς. Ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ ἐμπαίζουν τὸν Κύριο καὶ τοὺς σωτήριους λόγους Του, ὁδηγοῦνται θεληματικὰ στὴν ἀπώλεια. Αὐτοὺς δὲν μποροῦν νὰ τοὺς σώσουν οὔτε ὅλα τὰ λόγια ποὺ εἶπε κι ὅλα τὰ ἔργα ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος σ᾽ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, ποὺ ἂν εἶχαν ὅλα καταγραφεῖ, «οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία», ὅπως λέει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (κα´ 25). Αὐτὰ ποὺ ἔχουν γραφεῖ ὅμως, εἶναι ἀρκετὰ γιὰ μᾶς. Φτάνουν γιὰ νὰ πιστέψουμε στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ κερδίσουμε τὴν αἰώνια ζωή.
.                  Ὁ εὐαγγελιστὴς περιγράφει ὁλόκληρο τὸ περιστατικὸ αὐτὸ σὲ δύο μόνο προτάσεις. Σκεφτεῖτε ὅμως πόσο μεγάλο εἶναι τὸ γεγονὸς αὐτό. Ν βγάλει τ δαιμόνιο π τ δαιμονισμένο, ν ξεκλειδώσει τ γλώσσα του κα ν τν κάνει ν μιλάει ρεμα κα συγκροτημένα. Ατ τ γεγονς εναι μεγαλύτερο κι π ναν πόλεμο, γι τν ποο γράφονται τόσα βιβλία. Ἕναν πόλεμο μπορεῖ νὰ τὸν κάνει ὁποιοσδήποτε. Μόνο ὁ Θεὸς ὅμως μπορεῖ νὰ βγάλει ἕνα δαιμόνιο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ δώσει τὴν ὁμιλία σ᾽ ἕναν βουβό. Γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ποὺ ὁ εὐαγγελιστὴς ἀποτυπώνει σὲ δύο φράσεις, θὰ μποροῦσαν νὰ γραφτοῦν βιβλία ὁλόκληρα. Ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους λόγους, ὁ εὐαγγελιστὴς τὸ κάνει αὐτὸ γιὰ νὰ δείξει πὼς ὁ μεγαλύτερος θαυματουργὸς ὅλων τῶν ἐποχῶν ἔκανε πολλὰ τέτοια θαυμαστὰ ἔργα, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐκολία μὲ τὴν ὁποία ἔκανε ὁ Κύριος τὰ ἀνήκουστα αὐτὰ θαύματα.
.                  Ὁ εὐαγγελιστὴς λέει πὼς πρῶτα ὁ Κύριος ἔβγαλε τὸ δαιμόνιο κι ἔπειτα ἔκανε τὸ βουβὸ ἄνθρωπο νὰ μιλήσει. Ἡ πράξη αὐτὴ δείχνει πὼς ὁ Κύριος πάντα προχωρεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια στὸ κέντρο τῶν πραγμάτων, βαθιὰ μέσα στὴ ρίζα τοῦ κακοῦ. Τὸ πονηρὸ πνεῦμα ἦταν μέσα στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ εἶχε δεσμεύσει καὶ τὴ γλώσσα τοῦ βουβοῦ ἀνθρώπου. Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ βγεῖ πρῶτα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ τότε θὰ λύνονταν αὐτόματα τὰ δεσμὰ καὶ θὰ παραδίδονταν τὰ ἡνία ποὺ αἰχμαλώτιζαν τὸ δαιμονισμένο. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Κύριος πρῶτα ἔβγαλε τὸ πονηρὸ πνεῦμα κι ἔπειτα χάρισε στὸν ἄνθρωπο τὸ νοῦ καὶ τὴν ὁμιλία.

.                  Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ μᾶς θυμίζει τὸν παραλυτικό, ποὺ πρῶτα τοῦ εἶπε ὁ Κύριος, «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» καὶ ἔπειτα «ἐγερθεὶς ἆρον σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου» (Ματθ. θ´ 2, 6). ταν πάγια τακτικὴ τοῦ Χριστο ν θεραπεύει πρτα τν σωτερικ νθρωπο, τ σωτερικό του πάθος, κι πειτα τ σωματική του ρρώστια. Θὰ μποροῦσε νὰ λύσει τὴ γλώσσα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ν᾽ ἀφήσει τὸ πονηρὸ πνεῦμα μέσα του. Ἔτσι ὅμως τί θὰ εἶχε κατορθώσει; Γιατί νὰ λύσει τὴ γλώσσα του; Γιὰ νὰ μιλήσει τὸ δαιμόνιο καὶ νὰ ἐκστομίσει βλασφημίες ἐνάντια στὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο; Γιατί νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ μικρότερο κακὸ καὶ νὰ τὸν ἀφήσει δεμένο μὲ τὰ μεγαλύτερα δεσμά; Μήπως μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὁ διάβολος δὲν θὰ ἔδενε ξανὰ τὴ γλώσσα του καὶ θὰ τὸν ξανάκανε βουβό;

.                  Πόσο σοφά, πόσο σωστὰ εἶναι τὰ ἔργα Σου, Κύριε! Τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, εἶναι νὰ θαυμάζουμε τὴν ἄπειρη σοφία Σου, νὰ μάθουμε ἔτσι νὰ ἐνεργοῦμε καὶ μεῖς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἀπὸ τὸ θεμέλιο πρὸς τὴν τελειότητα.

.                  «Καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ· οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Ματθ. θ´ 33, 34). Μερικοὶ θαύμαζαν κι ἄλλοι μυκτήριζαν. Μερικοὶ χαίρονταν μὲ τὸ καλὸ κι ἄλλοι ἐνεργοῦσαν ἐνάντια στὸ καλό. Ὁ λαός, οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, δόξαζαν τὸ Θεὸ κι οἱ ἡγέτες του σκέφτονταν τὸν πονηρό. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι ὀνόμαζαν τὸ Χριστὸ «Υἱὸ τοῦ Δαβὶδ» καὶ «Κύριο», ἐνῶ οἱ «σοφοὶ ἐν ἑαυτοῖς» γραμματεῖς τὸν ἔλεγαν ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, ἀπεσταλμένο τοῦ Βεελζεβούλ. Οἱ τυφλοὶ βρῆκαν τὸ φῶς τους καὶ τὸν εἶδαν. Οἱ κουφοὶ βρῆκαν τὴν ἀκοή τους καὶ τὸν ἄκουσαν. Οἱ δαιμονισμένοι ἐλευθερώθηκαν καὶ τὸν ἀναγνώρισαν. Οἱ ἄλαλοι μίλησαν καὶ τὸν ὁμολόγησαν. Οἱ σοφοὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὅμως, μὲ μυαλὰ σκοτισμένα ἀπὸ τὶς ἐπίγειες ἐπιδιώξεις καὶ μὲ καρδιὲς ἀποστεωμένες ἀπὸ τὴ ματαιότητα καὶ τὸ φθόνο, δὲν μποροῦσαν νὰ δοῦν, ν᾽ ἀκούσουν, νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, «ἡ γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστὶ» (Α´ Κορ. γ´19).

.                  Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ, ἀναφωνοῦσαν μὲ θαυμασμὸ οἱ ἄνθρωποι. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὁ Μωυσῆς, ὁ Ἠλίας κι ὁ Ἐλισαῖος ἔκαναν διάφορα θαύματα, μὰ πῶς; Μὲ τὴ βοήθεια τῆς πίστης, τῆς νηστείας καὶ τῆς προσευχῆς ἀπὸ τὴν πλευρά τους καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Τὰ θαύματα αὐτὰ τὰ ἔκανε ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τοὺς ἁγίους αὐτοὺς ἀνθρώπους. Τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ ὅμως ἔγιναν μὲ τὴ δική Του δύναμη καὶ ἐξουσία. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀρχαίων θαυματουργῶν εἶναι ὅπως ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἥλιο καὶ τὸ φεγγάρι. Τὸ φεγγάρι φέγγει μὲ τὸ φῶς ποὺ δανείζεται ἀπὸ τὸν ἥλιο, ὁ ἥλιος ὅμως εἶναι αὐτόφωτος, λάμπει μὲ τὸ δικό του φῶς. Ο προκατάληπτες κι πλς ψυχς τν νθρώπων νιωθαν τ μεγάλη διαφορά, γι᾽ ατ κι ναφωνοσαν: οδέποτε φάνη οτως ν τ σραήλ.

.                  Οἱ Φαρισαῖοι δὲν ἀρνοῦνταν τὴ θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ἂν μποροῦσαν βέβαια θά ᾽χαν ἀρνηθεῖ ὅλα τὰ θαύματα, θὰ τὰ ἔκρυβαν, θὰ κατέφευγαν σὲ ψευδομάρτυρες γιὰ νὰ πιστοποιήσουν τὰ ψέματά τους, ὅπως στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Δὲν μποροῦσαν ὅμως ν᾽ ἀρνηθοῦν αὐτὰ ποὺ ἔγιναν μπροστὰ σὲ μεγάλα πλήθη ἀνθρώπων. Τὸ ξαναλέμε πὼς δν ρνονταν τ θαμα, μ τ ρμήνευαν μ τ δικό τους πονηρ κα πανοργο τρόπο. Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια, ἔλεγαν. Τὸ εἶπαν αὐτὸ γιὰ τὸν Κύριο σὲ διάφορες περιπτώσεις κι Ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε σκληρὴ καὶ ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση. «Εἰ ὁ σατανᾶς ἀνέστη ἐφ᾽ ἑαυτὸν καὶ μεμέρισται, οὐ δύναται σταθῆναι» (Μάρκ. γ´ 23-26), τοὺς εἶπε. (Βλ. ἐπίσης καὶ Ματθ. Ιβ´ 24-26· Λουκ. ια´ 17-18).

.                  Εἶναι, ἀλήθεια πὼς εἶναι πολὺ σκληρὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ διανοητική του ἐπάρκεια, νὰ φανταστεῖ πιὸ γελοία, ἀσυνεπῆ καὶ ἀνόητη ἑρμηνεία τῶν ἔργων τοῦ Χριστοῦ, ἀπ᾽ αὐτὴν ποὺ σκέφτηκε ὁ σκοτισμένος νοῦς τῶν γραμματέων τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ ἔθνους: νὰ βγοῦν τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ σατανᾶ! Αὐτὸ εἶναι τὸ ἴδιο περίπου μὲ τὸ νὰ ἰσχυριστοῦμε πώς, «σκοτώνει κάποιος τὰ παιδιὰ κάποιου πατέρα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ πατέρα τους!» Ἢ νὰ ἐπιτίθεται καὶ νὰ ἐξολοθρεύει ἕνα στρατὸ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ διοικητῆ. Δὲν εἶναι ψέμα πὼς φθόνος εναι τυφλός. Θά ᾽λεγε κανεὶς πὼς ὁ φθόνος εἶναι καὶ ἀνόητος. Γιατί ὁ φθόνος δὲν κάνει μόνο τὴν καρδιὰ σκληρὴ σὰν πέτρα καὶ τυφλώνει τὸ νοῦ, ἀλλὰ μπερδεύει καὶ τὴ γλώσσα. Ἔτσι δὲν ξέρει τί λέει κι ἑπομένως ὅλα ὅσα ἐκφέρει ἡ φθονερὴ γλώσσα, ἀκούγονται γελοῖα κι ἀνόητα.

.                  Ὁ Κύριος δὲν ἔδωσε σημασία σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀνόητη κακεντρέχεια τῶν φθονερῶν ἀρχόντων τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ πορεύτηκε ἤρεμα τὸ δρόμο Του, τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας ὅλων ἐκείνων ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Πατέρας, ὥστε «οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο» (Ἰωάν. Ιζ´ 12). Γι᾽ αὐτὸ καὶ καταλήγει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο:

.                  «Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» (Ματθ. θ´ 35). Οἱ πόλεις καὶ τὰ χωριὰ ἦταν τὸ ἴδιο γι᾽ Αὐτόν. Δὲν ἀναζητοῦσε τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά, ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ εὐαγγελιστὴς μιλάει γιὰ ὅλες τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά, γιὰ νὰ δείξει τὸ ζῆλο τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με» (Ψαλμ. ξη´ 9). Γιὰ τὸν Κύριο μία μέρα ἦταν σὰν χίλια χρόνια. Τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἦταν τριμερές, ὅπως βγαίνει καθαρὰ ἀπὸ τὰ λόγια του εὐαγγελιστῆ: Δίδασκε, κήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας καὶ θεράπευε κάθε ἀρρώστια καὶ ἀσθένεια τῶν ἀνθρώπων. Δίδασκε, δηλαδὴ ἑρμήνευε τὸ πνεῦμα τῆς πρώτης Δημιουργίας καὶ τοῦ Παλαιοῦ νόμου. Κήρυττε, ἔθετε τὰ θεμέλια τῆς Νέας Κτίσης, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων. Θεράπευε, ἔδινε δηλαδὴ τὴ μαρτυρία τῆς διδαχῆς καὶ τοῦ κηρύγματός Του μὲ τὰ ἔργα Του.

.                  Ὅλ᾽ αὐτὰ ὁ Κύριος τὰ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη ὄχι μόνο γιὰ τὸ λαὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, γιὰ τοὺς συγχρόνους Του, ἀλλὰ καὶ γιὰ μᾶς. Ὁ Κύριος εἶναι σύγχρονος μὲ ὅλους ὅσοι ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρξουν. Τό ᾽κανε αὐτὸ ὥστε μὲ τὸ φῶς Του ν᾽ ἀνάψει τὸ καντήλι τῆς ψυχῆς μας· μὲ τὴν ἀγάπη Του νὰ συναντήσει τὴν πίστη μας· μὲ τὴ συνάντηση αὐτὴ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν πίστη μας νὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ θαῦμα τῆς σωτηρίας μας: ἡ θεραπεία τῆς πνευματικῆς μας τύφλωσης, τῆς παράνοιάς μας καὶ κάθε ἀρρώστιας καὶ ἀσθένειας.

.                  Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Ζῶντος Θεοῦ, ἐλέησέ μας! Βοήθησέ μας νὰ μάθουμε νὰ δοξολογοῦμε τὸ ὄνομά Σου μὲ τὸ σῶμα μας, μὲ τὸ λαό μας κι ὅλους τους ἀνθρώπους, ζωντανοὺς καὶ νεκρούς. Νὰ ὑμνοῦμε τὸ ὄνομά Σου, μαζὶ μὲ τ᾽ ὄνομα τοῦ πανένδοξου καὶ ἄναρχου Πατέρα καὶ τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιό Σου Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ. «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ –5 («Ἤθελαν νὰ σκοτώσουν τὸν Χριστό, ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἦταν ὁ μοναδικὸς ἄνθρωπος ποὺ ἔδωσε μεγαλύτερη σημασία στὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴν τυπολατρία τῶν Ἰουδαίων».)

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ»
(Ἰωάν. ε´ 1-16)


[Ε´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ἀναστάσεως ἡμέρα»
–Ὁμιλίες Γ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακή του Πάσχα ὣς τὴν Πεντηκοστή
,
Ἀθῆναι 2011, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ. 83-106

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/24/ὁμιλία-στὴν-κυριακή-του-παραλύτου-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/24/ὁμιλία-στὴν-κυριακή-του-παραλύτου-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/25/ὁμιλία-στὴν-κυριακὴ-τοῦ-παραλύτου-3/


Δ´ Μέρος: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/25/ὁμιλία-στὴν-κυριακὴ-τοῦ-παραλύτου-4/

Θαῦμα τοῦ Παραλυτ.               «Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἴνα μὴ χεῖρον σοὶ τί γένηται» (Ἰωάν. ε´ 14). Ὁ Κύριος θεράπευσε τὸ σῶμα καὶ τώρα ἀναβιβάζει τὸ γεγονὸς αὐτὸ σὲ ἀνώτερη σφαίρα, στὴν πνευματική του διάσταση. Κάνει τὸν θεραπευμένο νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ πηγὴ κι ἡ αἰτία τῆς φοβερῆς του ἀρρώστιας ἦταν ἡ ἁμαρτία. Καὶ τὸν προειδοποιεῖ νὰ πάψει ν’ ἁμαρτάνει, «ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται».
.               Δὲν εἶναι γνωστὸ σὲ τί εἶδος ἁμαρτίας εἶχε πέσει ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μὰ οὔτε καὶ μᾶς βοηθάει ἡ γνώση αὐτή. Ξέρουμε πὼς ὁ Θεὸς ἀποστρέφεται κάθε ἁμαρτία, πὼς ἡ ἁμαρτία μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ κοντά Του. Γνωρίζουμε πς κάθε μαρτία, γι τν ποία δν χουμε μετανοήσει, ργ γρήγορα θ προκαλέσει πόνο, θ φέρει βάσανα. Μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. Τώρα ὁ Θεός σοῦ ἔδειξε τὸ ἔλεός Του, ἡ ἁμαρτία σου συχωρέθηκε. Μὴν ἐξακολουθεῖς νὰ πειράζεις τὸν Θεὸ ὅμως, μὴ τὸν προκαλεῖς. Γιατί τότε, ἀντὶ γιὰ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, ἴσως συναντήσεις τὴ δικαιοκρισία Του. Ἂν κατόρθωσες νὰ δικαιωθεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν προηγούμενη ἁμαρτία σου, μὲ μία ἀνεπαρκῆ γνώση γιὰ τὴν δύναμή Του, μετὰ ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ἔγινε δὲν θὰ μπορέσεις νὰ βρεῖς δικαιολογία.
.               Αὐτὴ εἶναι μία θαυμάσια ἀλλὰ καὶ φοβερὴ προειδοποίηση πρὸς ὅλους μας, πὼς ἂν γιὰ μία φορὰ νιώσαμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ πάνω μας, δὲν πρέπει νὰ ξαναμαρτήσουμε, μήπως μᾶς βρεῖ κάτι χειρότερο ἀπ’ αὐτὸ ποὺ μᾶς λύτρωσε ὁ Θεός.
.               «Ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ» (Ἰωάν. ε´ 15). Εἶδε ὅτι ὠφελήθηκε ὁ ἄνθρωπος κι εἶπε στοὺς Ἰουδαίους πὼς τὸν ἔκανε καλὰ ὁ Ἰησοῦς. Τὸ ἔκανε αὐτὸ μὲ καλὴ πίστη, μὲ καλὲς προθέσεις. Τὸν ρωτήσανε γιὰ τὸν Ἰησοῦ κι αὐτὸς νόμισε πὼς ἦταν καλὸ νὰ τὸ πεῖ. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἔνιωσε πὼς τὸ ὄφειλε αὐτὸ στὸν εὐεργέτη του, ἔπρεπε νὰ γνωρίσει τὸ ὄνομά του στοὺς ἄλλους, νὰ τὸ μάθουν ὅλοι, καὶ μάλιστα ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ρώτησαν. Βρισκόταν ξαπλωμένος στὸ κρεβάτι του τριάντα ὀκτὼ χρόνια. Τὸ μόνο, ποὺ σκεφτόταν ὅλ’ αὐτὰ τὰ χρόνια ὁ φτωχὸς ἄνθρωπος, ἦταν οἱ πόνοι του. Οὔτε νὰ φανταστεῖ δὲν μποροῦσε πόσο πονηρὲς ἦταν οἱ καρδιὲς ἐκείνων ποὺ ρωτοῦσαν γιὰ τὸν Ἰησοῦ. Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ὑποψιαστεῖ πὼς ἐκεῖνοι δὲν ρωτοῦσαν γιὰ νὰ δοξάσουν τὸν Ἰησοῦ σὰν θαυματουργό, μὰ γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν, ἐπειδὴ δὲν τήρησε τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου;
.               Πρέπει νὰ προσέξουμε ἰδιαίτερα τὸ σημεῖο αὐτό. Πηγαίνει καὶ λέει στοὺς Ἰουδαίους πὼς ὁ Ἰησοῦς ἦταν ποὺ τὸν θεράπευσε. Κατέχεται ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν σκέψη τῆς θεραπείας καὶ τοῦ θεραπευτῆ του. Οἱ Ἰουδαῖοι, ἀντίθετα, κατέχονταν ἀπὸ τὴν σκέψη τοῦ σαββατισμοῦ, τῆς μὴ τήρησης τοῦ Σαββάτου. Σ’ αὐτὲς τὶς περίεργες στιγμές, ἐκεῖνος ἴσως δὲν καταλάβαινε τὴν διαφορὰ τοῦ τρόπου ποὺ σκέφτονταν γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἀπὸ τὴ μιὰ αὐτὸς κι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ Ἰουδαῖοι. Συνεπαρμένος ἀπὸ τὸ θαῦμα τοὺς μεταδίδει τὴν δική του ἐκδοχή, τὶς μεγάλες καὶ εὐχαριστήριες σκέψεις γιὰ τὴν ἐπίσκεψη ποὺ δέχτηκε ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ τὸ καλὸ ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ Θεός. Δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ παρατηρήσει τὴν στενομυαλιὰ καὶ τὶς πονηρὲς διαθέσεις τους, ποὺ κρύβονταν ὅπως τὰ φίδια κάτω ἀπὸ τὰ φυλλώματα. Ἡ σκέψη κι ἡ διάθεσή του ἦταν νὰ δοξολογήσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ, τὸν εὐεργέτη του. Ἡ σκέψη κι ἡ διάθεση τῶν Ἰουδαίων ἦταν νὰ τὸν θανατώσουν. «Οἱ Ἰουδαῖοι ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι», γράφει ὁ εὐαγγελιστὴς (Ἰωάν. ε´ 16). Γιατί θελαν ν τν σκοτώσουν; Μήπως πειδ ταν μοναδικς νθρωπος πο πρόσεξε τὸν δυστυχ παράλυτο τ τριάντα κτ ατ χρόνια; Μάλιστα, γι’ ατό. λλ κα γι ναν λλο λόγο. πειδ Κύριος ταν μοναδικς νθρωπος πο δωσε μεγαλύτερη σημασία στὴν ζω νς νθρώπου, π τν τυπολατρία το σαββατισμο τν ουδαίων.
.               Ὁ Κύριος πέρασε ἀπαρατήρητος ἀνάμεσα ἀπὸ τὶς παγίδες καὶ τὶς ἐνέδρες τῆς κακίας τῶν Ἰουδαίων, σκορπίζοντας μὲ λόγο καὶ ἔργα τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ὣς τὴν στιγμὴ ποὺ ἀποφάσισε πὼς ἦρθε ἡ ὥρα νὰ παραδοθεῖ στὰ χέρια τῶν Ἰουδαίων. Γιὰ νὰ δείξει τὴν μεγαλωσύνη Του μὲ τὴν ταπείνωσή Του, νὰ νικήσει τὸν θάνατο μὲ τὸν θάνατό Του. Αὐτῷ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, τῇ ὁμοουσίῳ καὶ ἀδιαιρέτῳ Τριάδι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοῦς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

, , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ –4 («Ἡ ἱερατικὴ ὑπηρεσία τοῦ Ζῶντος Θεοῦ ἔγινε μιὰ ἀστυνομικὴ ἐγρήγορση καὶ παρακολούθηση τῆς τάξεως τῆς θεᾶς ποὺ ὀνομάζεται “Σάββατο”».)

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ»
(Ἰωάν. ε´ 1-16)


[Δ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ἀναστάσεως ἡμέρα»
–Ὁμιλίες Γ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακή του Πάσχα ὣς τὴν Πεντηκοστή
,
Ἀθῆναι 2011, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ. 83-106

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/24/ὁμιλία-στὴν-κυριακή-του-παραλύτου-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/24/ὁμιλία-στὴν-κυριακή-του-παραλύτου-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/25/ὁμιλία-στὴν-κυριακὴ-τοῦ-παραλύτου-3/

.              Ἴσως ρωτήσει κάποιος: Γιατί ὁ Κύριος δὲν ἔκανε στὸν ἄρρωστο ἄνθρωπο τὴν συνηθισμένη ἐρώτηση: Πιστεύεις; Γιατί δὲν ἐρεύνησε νὰ δεῖ ἂν ὑπῆρχε πίστη μέσα του, ὅπως ἔκανε μὲ πολλοὺς ἄλλους; Μ πίστη το νθρώπου ατο δν ταν λοφάνερη; Τριάντα κτ χρόνια κειτόταν πομονετικ σ’ να συγκεκριμένο τόπο, μ τν λπίδα πς θ λάβει βοήθεια π τν ορανό. Δὲν πιστεύει μόνο στὴν θαυματουργικὴ ἐνέργεια τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ. Κατὰ κάποιο τρόπο πιστεύει καὶ στὸν Κύριο Ἰησοῦ, μ’ ὅλο ποὺ δὲν τὸν ἀποκαλεῖ Κύριο. Δὲν εἶπε, «Ναί, Κύριε, θέλω νὰ γίνω καλά, μὰ ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Θὰ πρέπει μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ νὰ θυμηθοῦμε πὼς ὁ Κύριος θεράπευσε πολλοὺς δαιμονισμένους καὶ κωφαλάλους, χωρὶς νὰ τοὺς ρωτήσει γιὰ τὴν πίστη τους. Τοὺς θεράπευσε ἁπλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Ἔτσι καὶ στὴν Βηθεσδὰ τότε ὁ Κύριος ἐνήργησε ἀπὸ τὴ μιὰ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑπέφερε γιὰ τόσο μακρὺ διάστημα, σ’ ἕνα περιβάλλον ἐλεεινό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ τώρα, ἔδρασε ἔτσι καὶ μ’ ἕνα σκοπό· γι ν καταδείξει τν λλειψη γάπης χι μόνο τν κατοίκων τς ερουσαλήμ, λλ λων τν νθρώπων τς ποχς, πο βλεπαν τν συνάνθρωπό τους ν ποφέρει κα δν κουνάγανε τ δαχτυλάκι τους γι ν βοηθήσουν. Καὶ τέλος, ὁ Κύριος σκόπιμα θεράπευσε τὸν παραλυτικὸ ἡμέρα Σάββατο, ἂν καὶ θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει αὐτὸ καὶ Παρασκευή, ἂν ἤθελε. Τ κανε ατ γι ν καταγγείλει τν εδωλολατρικ προσκύνηση τν ουδαίων στν μέρα το Σαββάτου. Ν δείξει πς νθρωπος ξίζει περισσότερο π τ Σάββατο, πς γάπη ξίζει περισσότερο π ποιοδήποτε εδος νομικς τυπολατρείας. Ἡ πράξη αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴ μοναδικὴ σφραγίδα τοῦ τρόπου ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Θεός: νὰ στοχεύσει σὲ πολλοὺς στόχους ταυτόχρονα.
.              «Ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον» (Ἰωάν. ε´ 9-10). Τί στρεψόδικες ψυχς ἔχουμε ἐδῶ! Πόσο κλεισμένες καρδιές! Ἀντὶ νὰ χαροῦν ποὺ ἕνα σερνάμενο σκουλήκι στάθηκε ὄρθιο καὶ ξανά ’γινε ἄνθρωπος, ἀντὶ νὰ τὸν συγχαροῦν ποὺ ἀποκαταστάθηκε ἡ ὑγεία του, ἀντὶ νὰ ξεσηκώσουν τὴν πόλη ὁλόκληρη, νὰ τοὺς καλέσουν ὅλους γιὰ νὰ δοξάσουν τὸν ζωντανὸ καὶ στοργικὸ Θεό, ἀντὶ γιὰ ὅλ’ αὐτὰ ἐξοργίστηκαν μὲ τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ κουβαλοῦσε στοὺς ὤμους του τὸ κρεβάτι του καὶ ξαναγύριζε ὑγιὴς στὸ σπίτι του. Ἂν μπροστὰ στὰ μάτια τους εἶχε ἀναστηθεῖ κάποιος νεκρὸς ἄνθρωπος ἡμέρα Σάββατο, δὲν θὰ εἶχαν θαυμάσει γιὰ τὴν ἀνάστασή του ἀλλὰ θὰ τὸν ρωτοῦσαν: «Γιατί εἶσαι σκονισμένος καὶ λερωμένος σήμερα, που εἶναι Σάββατο;»
.              «Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;» (Ἰωάν. ζ´ 11,12). Ἐδῶ ἔχουμε μία ἀκόμα ἀπόδειξη τῆς τυφλότητας τῶν Ἰουδαίων, τῆς τυπολατρικῆς καὶ μαγικῆς ἀντίληψης ποὺ εἶχαν γιὰ τὸ Σάββατο. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ θεραπεύτηκε μιλάει πρώτη φορὰ γιὰ τὴν θεραπεία του, τὴν ὁμολογεῖ ὡς τὸ πιὸ σπουδαῖο πράγμα, καὶ δεύτερο γιὰ τὸ κρεβάτι ποὺ κουβαλάει στοὺς ὤμους του. Οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἐνδιαφέρονται καθόλου γιὰ τὴν θεραπεία του, γιὰ τὴν ἴδια τὴν ζωή του, ποὺ ἄλλαξε. Ἀφοῦ ἄκουσαν τὴν ἀπάντησή του, θὰ ἦταν φυσικὸ νὰ τὸν ρωτήσουν μετά: «Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σὲ θεράπευσε;». Μὰ ὄχι. κενο πο ρωτον εναι τ λλο, τ δευτερεον κα συμπτωματικό: Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;
.              Πόσο διεφθαρμένος κατάντησε ὁ περιούσιος λαός! Δεῖτε τί καρποὶ βλάστησαν στὴ γῆ ποὺ ἐξέθρεψε τὸν Μωυσῆ, τὸν Ἠσαΐα, τὸν Δαβίδ! λλοτε γνωστ ελάβεια τν σραηλιτν ξελίχθηκε σ μία σαββατολατρία. ερατικ πηρεσία το Ζντος Θεο γινε μιὰ στυνομικ γρήγορση κα παρακολούθηση τς τάξεως τς θες πο νομάζεται «Σάββατο»!
.              «Ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ἤδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ» (Ἰωάν. ε´ 13). Ὁ θεραπευμένος ἄνθρωπος εἶχε κοιτάξει ἀπὸ τὸ κρεβάτι του τὰ μάτια τοῦ Κυρίου. Εἶχε νιώσει τὴν ζωοποιὸ ἀνάσα Του, εἶχε γνωρίσει τὴν θαυματουργική Του δύναμη. Παρ’ ὂλ’ αὐτὰ ὅμως δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς δώσει τὸ ὄνομα τοῦ θεραπευτῆ του ἢ νὰ τοὺς πεῖ ἀπὸ ποῦ ἐρχόταν. Ὁ Κύριος μὲ τὸ ποὺ πραγματοποίησε τὴν θεραπεία χάθηκε μέσα στὸ πλῆθος κι ἄφησε τὰ πράγματα νὰ ἐξελιχθοῦν μόνα τους. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ σπορέας. Σπέρνει τὸν καλὸ σπόρο καὶ τὸν ἀφήνει ν’ ἀναπτυχθεῖ καὶ μὲ τὸν καιρὸ νὰ καρποφορήσει, ἀνάλογα μὲ τὸν τόπο ὅπου ἔπεσε. Ὁ Κύριος ἔκανε τὸ καλὸ ἔργο, τὸ θεϊκό, τόσο σὲ δύναμη ὅσο καὶ σὲ ἀγάπη, κι ἀποσύρθηκε γιὰ νὰ γλιτώσει τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, ὅπως εἶπε λίγο ἀργότερα: «Δόξαν παρὰ ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω» (Ἰωάν. ε´ 41). Φεύγει μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μὴ τὸν φθονήσουν, ὅπως γίνεται συνήθως. Φεύγει μως γι ν δώσει παράδειγμα κα σ’ λους μς πο λεγόμαστε χριστιανοί. Τ καλ ργο τελειοποιεται κα δικαιώνεται, ταν γίνεται μόνο π γάπη γι τν νθρωπο κα γι τὴν δόξα το Θεο. Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ κάνουν καλὰ ἔργα, ἂς μὴ τὰ κάνουν ἀπὸ ματαιότητα, γιὰ νὰ προσελκύσουν τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιος ἐπιδεικνύει τὰ καλά του ἔργα σὲ κοινὴ θέα, μοιάζει μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ βάζει τὰ πρόβατα ἀνάμεσα στοὺς λύκους. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ προσέχουμε πολὺ τὰ καλά μας ἔργα, ν’ ἀποφεύγουμε νὰ προκαλοῦμε τὸν ἔπαινο ἢ τὸν φθόνο τῶν ἄλλων. Ὅποιος γυρεύει σκόπιμα τὸν ἔπαινο τῶν ἄλλων, ξέχωρα ἀπὸ τὸ καλό του ἔργο, θὰ κάνει καὶ δύο κακά: Τὸν ἔπαινο, ποὺ θὰ βλάψει τὸν ἴδιο προσωπικά, καὶ τὸν φθόνο, ποὺ θὰ βλάψει τοὺς ἄλλους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/26/ὁμιλία-στὴν-κυριακὴ-τοῦ-παραλύτου-5/

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ (Κυρ. Ι´ Λουκ.)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι´ ΛΟΥΚΑ (04.11.11)

(Λουκ ιγ΄ 10-17)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. Ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν.
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. Ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; Ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; Καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο, ἐδίδασκε ἕνα Σάββατον ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς συναγωγάς. Καὶ ἦτο ἐκεῖ μιὰ γυναῖκα, ποὺ εἶχε πνεῦμα ἀσθενείας ἐπὶ δέκα ὀκτὼ χρόνια καὶ ἦτο σκυμμένη καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σταθῇ ὅλως διόλου ὀρθή. Ὅταν τὴν εἶδε ὁ Ἰησοῦς, τὴν ἐκάλεσε καὶ τῆς εἶπε, «Γυναῖκα, εἶσαι ἐλευθερωμένη ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια σου»· καὶ ἔβαλε ἐπάνω της τὰ χέρια, αὐτὴ δὲ ἀμέσως ἀνορθώθηκε καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν.
Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ ἀρχισυναγωγός, ἀγανακτισμένος διότι ὁ Ἰησοῦς ἐθεράπευσε κατὰ τὸ Σάββατον, καὶ εἶπε εἰς ἐκείνους ποὺ παρευρίσκοντο ἐκεῖ, «Ὑπάρχουν ἕξη ἡμέρες ποὺ ἐπιτρέπεται ἡ ἐργασία· τότε νὰ ἔρχεσθε καὶ νὰ θεραπεύεσθε καὶ ὄχι τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου». Ὁ Κύριος ἀπεκρίθη, «Ὑποκριτά, δὲν λύνει καθένας ἀπὸ σᾶς, κατὰ τὸ Σάββατον, τὸ βόδι του ἢ τὸν ὄνον του ἀπὸ τὸν σταῦλον καὶ τὸν φέρνει νὰ τὸν ποτίσῃ; Αὐτὴ δὲ ποὺ εἶναι θυγατέρα τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τὴν εἶχε δεμένη ὁ Σατανᾶς ἐπὶ δέκα ὀκτὼ χρόνια, δὲν ἔπρεπε νὰ λυθῇ ἀπὸ τὰ δεσμὰ αὐτὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ, ὅλοι οἱ ἀντίπαλοί του ἐντροπιάζοντο, ἐνῷ ὅλον τὸ πλῆθος ἔχαιρε δι’ ὅλα τὰ ἔνδοξα πράγματα ποὺ αὐτὸς ἔκανε.

ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ

 «Ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ
ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε…»

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 .           Ὅλος ὁ λαὸς χάρηκε μὲ τὸ νέο θαῦμα ποὺ τέλεσε ὁ Κύριος θεραπεύοντας μία συγκύπτουσα –δηλαδὴ πολὺ καμπουριασμένη– γυναίκα στὴν Συναγωγή. Ὑπῆρξε ὅμως καὶ κάποιος, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δὲν χάρηκε μὲ τὸ θαῦμα, ἀλλὰ ἀγανάκτησε. Ἦταν ὁ ἀρχισυνάγωγος, ὁ ὁποῖος ἀντέδρασε ἔντονα, δῆθεν διότι ὁ Κύριος θεράπευσε τὴν γυναίκα αὐτὴ ἡμέρα Σάββατο, στὴν πραγματικότητα ὅμως ἐξ αἰτίας τοῦ φθόνου ποὺ ἔκρυβε μέσα του πρὸς τὸν Χριστό, [Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: στηριζόμενος στὸν Νόμο, ἐπικαλούμενος τὴν διάταξη τοῦ Νόμου ἔντυσε τὸ πάθος του μὲ τὴν νομιμοφάνεια…! Ἡ ὑποκρισία καὶ ὁ φθόνος μέσα στὴν ἐξωτερικὴ τήρηση τοῦ Νόμου κρύβονται.] ὁ Ὁποῖος γινόταν ἀποδέκτης τῶν ἐπιδοκιμασιῶν τοῦ πλήθους.
.           Μ’ αὐτὸ τὸ φοβερὸ πάθος τοῦ φθόνου θὰ ἀσχοληθοῦμε στὴ συνέχεια καὶ θὰ δοῦμε πρῶτον, πόσο μεγάλη ζημιὰ προκαλεῖ· καὶ δεύτερον, πῶς μποροῦμε νὰ τὸ καταπολεμήσουμε.

 1. Πάθος καταστρεπτικὸ

.           Τί εἶναι ὁ φθόνος, ὁ ὁποῖος προκαλεῖ τόσο μεγάλη ζημιά; Ο Μ. Βασίλειος σὲ μία θαυμάσια σχετικὴ ὁμιλία του δίνει ἕνα πολὺ συνοπτικὸ ὁρισμὸ τοῦ πάθους αὐτοῦ λέγοντας ὅτι ὁ φθόνος «λύπη ἐστὶ τῆς τοῦ πλησίον εὐπραγίας» (ΕΠΕ 6, 133). Εἶναι δηλαδὴ λύπη γιὰ τὶς χαρὲς καὶ τὶς ἐπιτυχίες τοῦ ἄλλου, ἐκφράζεται ὅμως καὶ ἀντιθέτως ὡς χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση γιὰ τὶς ἀποτυχίες καὶ τὶς θλίψεις του. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ φθόνου, ἀδικεῖ βέβαια τοὺς ἄλλους, ἀδικεῖ ὅμως καὶ τὸν ἑαυτό του.
.           Καὶ ἀδικεῖ μὲν τοὺς ἄλλους ὁ φθονερὸς ἄνθρωπος, διότι ὁ φθόνος τὸν ὁδηγεῖ σὲ ψέματα, συκοφαντίες, σὲ ἔντονες διαμάχες καὶ πράξεις ἐκδικητικές, καὶ κάποτε σὲ κάτι ἀκόμη πιὸ φοβερό: στὸ ἔγκλημα τοῦ φόνου. Ἀναρίθμητα εἶναι τὰ παραδείγματα στὴν παγκόσμια ἱστορία καὶ στὴν Ἁγία Γραφὴ ποὺ μαρτυροῦν τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειες τοῦ φθόνου. Ὁ φθόνος ἦταν ποὺ ὤθησε τὸν Κάιν νὰ σκοτώσει τὸν ἀδελφό του τὸν Ἄβελ. Παρομοίως καὶ τὸν Ἰωσὴφ ἀποπειράθηκαν νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ ἀδέλφια του, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὸν φθονοῦσαν. Ὁ φθόνος ἐπίσης τῶν Ἰουδαίων ἔγινε αἰτία γιὰ νὰ διαπραχθεῖ ἡ μεγαλύτερη ἀδικία καὶ τὸ φρικτότερο ἔγκλημα ὅλων τῶν ἐποχῶν: ἡ σταύρωση τοῦ Κυρίου. Τόσο πολὺ τυφλώνει τὸ πάθος αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο!
.          Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ φθονεῖ ἀδικεῖ καὶ τὸν ἑαυτό του, διότι ἀντὶ νὰ ἀνακαλύψει τὰ χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ τὶς εὐλογίες ποὺ τοῦ παρέχει, ἀσχολεῖται μὲ τὶς ἐπιτυχίες τῶν ἄλλων καὶ βασανίζεται ἀπὸ τοὺς λογισμούς του. «Γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ;…», σκέπτεται, καὶ ἡ σύγκριση αὐτὴ παραλύει τὶς δυνάμεις του, γιὰ νὰ δημιουργήσει κάποιο ἔργο μὲ βάση τὶς δικές του ἱκανότητες. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ καταδικάζει τὸν ἑαυτό του σὲ ἀπραξία καὶ ἀδράνεια, σὲ στενοχώρια καὶ μελαγχολία.
.           Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἔλεγε ὅτι ὁ φθόνος ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ «πᾶσι τοῖς καλοῖς διοχλεῖ», δηλαδὴ ἐνοχλεῖ τοὺς καλούς, διότι ἀδικοῦνται ἀπὸ τὸν φθονερό, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη «τήκει τοὺς ἔχοντας», λιώνει αὐτοὺς ποὺ ἔχουν τὸ πάθος.

2. Πῶς ἀντιμετωπίζεται

 .           Πῶς ὅμως μποροῦμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀπάνθρωπο αὐτὸ πάθος;
.        Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ ἐπισημάνουμε τὸ πάθος αὐτὸ μέσα μας καὶ νὰ τὸ ὁμολογήσουμε. Διότι συμβαίνει συχνὰ νὰ δικαιολογοῦμε τὸν ἑαυτό μας, λέγοντας ὅτι αὐτὸ ποὺ νιώθουμε δὲν εἶναι φθόνος ἀλλὰ «δίκαιη» τάχα ἀγανάκτηση, ἐπειδὴ μᾶς παραγκωνίζουν καὶ δὲν μᾶς ὑπολογίζουν, ἐνῶ τὸν ἄλλον «ἄδικα» τὸν ἐκτιμοῦν τόσο πολύ. Ὅταν λοιπὸν διακρίνουμε ὅτι ὑπάρχει μέσα μας αὐτὸ τὸ φοβερὸ πάθος, ὀφείλουμε νὰ τὸ ἐξομολογηθοῦμε καὶ νὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Πνευματικό μας τὴν συμβουλή του.
.           Ἔπειτα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ φθόνου, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ καταφύγουμε σὲ θερμὴ προσευχή. Μάλιστα ἐκεῖνο ποὺ ἐπιφέρει καίριο πλῆγμα στὸ δαιμονικὸ αὐτὸ πάθος εἶναι τό νὰ προσευχόμαστε εἰλικρινὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ φθονοῦμε καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ τοῦ χαρίζει ὑγεία, χαρά, εἰρήνη καὶ κάθε εὐλογία καὶ ἐπιτυχία στὴν ζωή του.
.           Τέλος, πολὺ βοηθητικὸ εἶναι νὰ ἐπιβάλλουμε στὸν ἑαυτό μας νὰ κάνει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς ὑπαγορεύει τὸ πάθος τοῦ φθόνου. Ἐπὶ παραδείγματι, ἀντὶ νὰ κακολογοῦμε αὐτὸν ποὺ φθονοῦμε, νὰ τὸν ἐπαινοῦμε. Ἂν πάλι τὸν δοῦμε νὰ πετυχαίνει καὶ νὰ τιμᾶται, νὰ τρέξουμε, νὰ τὸν συγχαροῦμε μὲ εἰλικρίνεια. Ἐπίσης, ἂν τυχὸν βρεθεῖ σὲ δύσκολη θέση μὲ κάποια ἀρρώστια ἢ ἄλλη δοκιμασία, ἐμεῖς νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦμε μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο. Αὐτὴ ἡ καλωσύνη, ἡ ἄδολη καὶ ἁγνὴ ἀγάπη θὰ διώξει ὁριστικὰ τὸν φθόνο ἀπὸ τὴν ψυχή μας.

 *   *   *

.           Φθόνος. Ἕνα πάθος παράλογο καὶ καταστρεπτικό. Αὐτὸ ἔσπρωξε τὸν διάβολο νὰ βγάλει τοὺς πρωτοπλάστους ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς ἀποξενώνει ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ χειρότερο, μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Λυτρωτή μας Κύριο νὰ μᾶς ἐλευθερώνει καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πάθος καὶ νὰ μᾶς χαρίζει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εἰρήνη πρὸς ὅλους!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2034, 01.12.2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΦΘΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Γιατί δὲν θέλουν τοὺς Ἕλληνες;

.        Σ’ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο «Σκυλάνθρωποι» εἶναι καταγεγραμμένη ἡ ἐνδιαφέρουσα ἀφήγηση μίας Ἑλβετίδας, ἡ ὁποία ἐπεξηγεῖ γιατί οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ γενικότερα οἱ ξένοι, συμπεριφέρονται μὲ ἐλεεινὸ τρόπο κατὰ τῶν Ἑλλήνων. (ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ ὅλη διήγηση καὶ περιγραφὴ συνοψίζεται στὴν λέξη «φθόνος»)
.        Ἡ κοπέλα ἀναφέρεται σὲ κάποιον πλούσιο θεῖο της ὀνόματι Ἀλμπέρ, ποὺ ζοῦσε κοντὰ στὴν Λωζάννη ὑπεραγαπώντας τὰ ζῶα καὶ προστατεύοντας στὴν βίλα του πολλὰ ἀπὸ αὐτά.
.        Ἕνας… φίλος του γιατρὸς ἀπ’ τὴν Γενεύη τοῦ δώρισε ἕνα κουτάβι ράτσας «μπόξερ», ποὺ ἄκουγε στὸ ὄνομα «Τέλος», ἐνημερώνοντάς τον ὅτι ἅμα μεγαλώσει τὸ καθαρόαιμο σκυλί, χρειάζεται προσοχή, διότι εἶναι ἐπικίνδυνο!…
.        Πράγματι, σ’ ἕνα χρόνο εἶχε δυναμώσει… τόσο πολὺ ποὺ ἦταν ἀπλησίαστο. Ὁ πρῶτος ποὺ τὴν πλήρωσε ἦταν ὁ κηπουρὸς ποὺ δέχτηκε ἐπίθεση ἀπὸ τὸ σκυλί, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μείνει ἕνα μήνα ἀκίνητος στὴν κλινικὴ ἔχοντας χάσει τὴν γάμπα ποὺ τὴν εἶχε φάει ὁ σκύλος καὶ θὰ ἔμενε κουτσὸς σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ μὲ καρφιὰ στὸ πόδι του! Ὁ Ἀλμπὲρ ἀπεφάνθη ὅτι ὁ σκύλος ἔπρεπε νὰ ἐκπαιδευθεῖ γιὰ νὰ ἀποκτήσει σωστὴ συμπεριφορά. Ἔφερε Γερμανὸ σκυλοδαμαστὴ καὶ πράγματι σὲ 6 μῆνες ὁ «Τέλος» ἦταν «ἀρνάκι». Περιέργως ὅμως σὲ μία δεξίωση ὁ σκύλος ξαναεπιτέθηκε αἱμοβόρικα σ’ ἕναν ὑπηρέτη καὶ εὐτυχῶς γι’ αὐτὸν ὁ ὁδηγὸς τῆς βίλας πυροβόλησε τὸν «Τέλο» καὶ ἔβαλε τέλος στὴν ἄτακτη ζωή του! Ἡ στεναχώρια τοῦ Ἀλμπὲρ ἦταν ἀπερίγραπτη, ὥσπου τὸν ἐπισκέφτηκε ὁ δωρητὴς τοῦ σκύλου, ὁ γιατρός, ὁ ὁποῖος ἐξήγησε στὸν περίλυπο φίλο του ὅτι ὁ σκύλος, ὅσο καλὰ καὶ νὰ δαμαστεῖ, κρατάει μέσα τοy κακία, ζήλια, μίσος, καὶ ἐκδικεῖται: «Τὰ ζῶα δὲν συγχωρᾶνε ποτὲ στὸν ἄνθρωπο τὴν βελτίωση τῆς συμπεριφορᾶς τους, γιατί νιώθουνε ὅτι αὐτὴ ἡ βελτίωση τ’ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ φύση τους… καὶ ὅποτε δίνεται ἡ εὐκαιρία τὸ μίσος ἐκρήγνυται».

.       Γιὰ νὰ κατανοήσει ὁ Ἀλμπὲρ καλύτερα τὴν συμπεριφορὰ τοῦ σκύλου, ὁ γιατρὸς κάνει τὸν ἑξῆς ἐκπληκτικὸ παραλληλισμό: «Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μ’ ἐμᾶς τοὺς Εὐρωπαίους καὶ τοὺς Ἕλληνες! Ἂν ὑπάρχει μία φυλὴ στὸν κόσμο ποὺ κυριολεκτικὰ τὴν μισῶ ἀφόρητα, αὐτὴ ἡ φυλὴ εἶναι οἱ Ἕλληνες»! Καὶ τεκμηριώνει τὴν ἄποψή του λέγοντας ὅτι στὰ γυμνασιακά του χρόνια ἔνιωθε «ψυχικὰ καταπιεσμένος. Διότι δὲν μᾶς διδάξανε τίποτα οἱ σοφοί μας διδάσκαλοι ποὺ νὰ μὴν τό ’χανε ἐξηγήσει, νὰ μὴν τό ’χανε ἀνακαλύψει, νὰ μὴν τό ’χανε πετύχει, νὰ μὴν τό ’χανε τελειοποιήσει οἱ Ἕλληνες!
.       Κι ἂν κάποτε ἀναφέρανε κανένα ἄλλονε φτωχὸ συγγενῆ τῆς γνώσεως καὶ τῆς σοφίας, ὄχι Ἕλληνα, στὸ τέλος προσθέτανε ὅτι αὐτὸς ὁ κάποιος, ὁ φουκαρὰς βασίστηκε γιὰ τὴν ἀνακάλυψή του πάνω σ’ ἕνα θεώρημα προγενέστερο κάποιου Ἕλληνα, πάνω σὲ μία παλιὰ σκέψη κάποιου ἄλλου Ἕλληνα, πάνω σ’ ἕνα ἔργο αἰῶνες πρὶν δοσμένο ἀπὸ κάποιον ἄλλο Ἕλληνα!… Σιγὰ σιγὰ ἔνιωθα πὼς οἱ γνώσεις μου, οἱ σκέψεις μου, τὰ αἰσθήματά μου, ἡ προσωπικότητά μου, ὁ κόσμος μου, ἡ ὕπαρξή μου ὢς τὸ ἔσχατο μόριο διαβρωνόταν καὶ χρωματιζόταν ἀπ’ αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζουμε μὲ τὴν κλασικὴ πιὰ ἔκφραση “ἑλληνικὸ παρελθόν”». Αὐτὰ ὅλα καταστάλαζαν στὰ βάθη τῆς ψυχῆς τοῦ γιατροῦ «ἕνα φλογερὸ μίσος γιὰ καθετὶ τὸ ἑλληνικό»! Καὶ ἡ συνέχεια: «Ἀργότερα στὸ πανεπιστήμιο, ἡ κατάσταση ἔγινε δραματική.
.       Ὁ Ἀσκληπιὸς ἀπὸ τὴ μία, ὁ Ἱπποκράτης ἀπ’ τὴν ἄλλη! Ὁ Γαληνὸς τὴ μία μέρα, ὁ Ὀρειβάσιος τὴν ἑπομένη! Ἀέτιος τὸ πρωί, Ἀλέξανδρος Τραλλιανὸς τ’ ἀπόγευμα! Παῦλος ὁ Αἰγινίτης ἀπὸ ’δῶ, Στέφανος ὁ Ἀθηναῖος ἀπὸ ’κεῖ… Δὲν μποροῦσα ν’ ἀνοίξω βιβλίο χωρὶς νὰ βρῶ μπροστά μου τὴν ἑλληνικὴ παρουσία. Δὲν τολμοῦσα νὰ πιάσω στὰ χέρια μου λεξικό, γιὰ νὰ βρῶ μία δύσκολη, σπάνια, μία χρήσιμη, μία ἔξυπνη, μία ὄμορφη, μία μεστωμένη λέξη. Ὅλες ἑλληνικές! Καὶ ἄλλες ἀμέτρητες σὰν τὴν ἄμμο τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ποταμῶν, ἑλληνικῆς κι αὐτὲς προελεύσεως! Ἄρχισα κι ἐγὼ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου νὰ νιώθω ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες ὅπως ὁ «Τέλος»… Πρόκειται γιὰ φαινόμενο ὁμαδικό! Ἔτσι αἰσθανόμαστε λίγο πολὺ ὅλοι μας ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες. Τοὺς μισοῦμε ὅπως τὰ ζῶα τοὺς θηριοδαμαστές. Καὶ μόλις μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία χυμᾶμε, τοὺς δαγκώνουμε καὶ τοὺς κατασπαράζουμε.
.       Γιατί στὸ βάθος ξέρουμε ὅτι κάποτε ἤμαστε ζῶα μ’ ὅλη τὴ σημασία τῆς λέξεως κι εἶναι αὐτοί, οἱ Ἕλληνες, πάλι οἱ Ἕλληνες, πάντα οἱ Ἕλληνες, ποὺ μᾶς ἐξώσανε ἀπὸ τὴ ζωώδικη ὑπόσταση καὶ μᾶς ἀνεβάσανε στὴν ἴδια μὲ τοὺς ἑαυτούς τους ἀνθρώπινη βαθμίδα!… Δὲν ἀγαπᾶμε κάτι ποὺ θαυμάζουμε… Ρίξε μία ματιὰ στὴν ἱστορία καὶ θὰ διαπιστώσεις ὅτι ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι, μὲ ἀρχηγοὺς τοὺς Λατίνους καὶ τὸ Βατικανό, λυσσάξαμε νὰ τοὺς ἐξαφανίσουμε τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς! Δὲν θὰ βρεῖς καὶ δὲν θὰ φανταστεῖς συνδυασμὸ καὶ συγκέρασμα ἐγκλήματος, πλεκτάνης καὶ παγίδας ποὺ δὲν τὸ σκαρφιστήκαμε καὶ δὲν τὸ πραγματώσαμε γιὰ νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσουμε!… Ἡ ἱστορία μὲ τὸ μίσος κατὰ τῶν Ἑλλήνων δὲν ξέφτισε. Ὁ σύγχρονος “πολιτισμένος” ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἴδιος καὶ χειρότερος… Δὲν θὰ ἐπιτρέψει ποτὲ τὸ Βατικανό, Ἀλμπέρ μου, νὰ ἐπιβιώσει στὴν αὐλόπορτα τῆς Εὐρώπης, στὰ πλευρὰ τῆς Ἀσίας καὶ στὸ κατώφλι τῆς Ἀφρικῆς ὁ ἑλληνισμὸς κι ἡ ὀρθοδοξία του, ἡ μόνη πραγματικότητα, ἡ μόνη γνήσια χριστιανικὴ πίστη…
.       Εἶναι ὁ μόνος λαὸς ποὺ κατόρθωσε νὰ συνταιριάξει ἁρμονικὰ τὸν ἀρχαῖο του πολιτισμό, τὴν ὑπεράνθρωπη πνευματικότητά του μὲ ὅλα τὰ θετικὰ στοιχεῖα τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ νὰ γεννήσει αὐτὸς ὁ θεϊκὸς συνουσιασμὸς μία βαθιὰ πίστη, μία θεμελιωμένη θρησκεία, μία τρομερὴ ἑνωτικὴ ἰσχύ. Ἡ δική μας ἡγεσία, οἱ δικοί μας ταγοί, ἡ δική μας ἐκκλησία δὲν θὰ ἐπιτρέψουν ποτὲ τὴν προκοπή τους, γιατί ἂν μονοιάσουνε καὶ στὸ κοινωνικὸ πεδίο, χαθήκαμε! Ποιός τοὺς πιάνει, ἂν βλαστήσει στὴν γῆ τους μία στάλα κοινωνικὴ δικαιοσύνη κι ὁ λαός τους, ποὺ στενάζει κι ἀναστενάζει, φτάσει νὰ κουμαντάρει τὸν τόπο του! Θὰ ξαναπιάσουνε τὸ πολιτιστικὸ μαστίγιο στὰ χέρια τους καὶ θὰ τοὺς θωροῦμε πάλι ἀπὸ τὸ ὕψος τῶν ἀστραγάλων τους ἐμεῖς, τὰ σκαθάρια αὐτοὺς τοὺς γίγαντες»!
.       Ὁ φιλέλληνας Ἀλμπὲρ σ’ ὅλα αὐτὰ ἀρκέστηκε νὰ ἀπαντήσει μὲ νόημα: «Γι’ αὐτὸ θὰ τοὺς ἀγαπάω πάντα, θὰ τοὺς θαυμάζω καὶ θὰ τοὺς σέβομαι…».

 ΠΗΓΗ: networkedblogs.com

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ “ΠΡΟΤΕΡΗΜΑ” ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ …ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΟΣ ΜΕΣῼ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΓΙΑ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κάθε μέρα καὶ μιὰ νέα καὶ ὡραία θεσμικὴ «ἔκπληξη», γιὰ τὴν «ἐπανίδρυση» τοῦ οὔπω Ἑλληνικοῦ Κράτους! Ὅσο περισσότερη νομοθεσία καὶ θέσμιση, τόσο καὶ λιγότερος Ἄνθρωπος!  

πηρεσία τηλε-χαφιέδων κατ τς φοροδιαφυγς
– «Καρφῶστε» ἐλεύθερα!

 .       Στὸν πενταψήφιο ἀριθμὸ «11012» καὶ στὸ e-mail fpccu@hellenicpolice.gr θὰ μποροῦν οἱ πολίτες ἀπὸ σήμερα νὰ καταγγέλλουν, ἀνώνυμα φυσικά, φορολογικὲς παραβάσεις, παράνομες ἐνέργειες κρατικῶν λειτουργῶν ἀλλὰ καὶ ὑποθέσεις διαφθορᾶς στὸν εὐρύτερο δημόσιο τομέα στὴν νεοσύστατη Οἰκονομικὴ Ἀστυνομία.
.    Τὸ θέμα εἶναι ὅτι πολλοὶ θὰ “καρφώσουν” πολλοὺς ἁπλὰ καὶ μόνο γιατί ἔχουν προσωπικὰ μαζί τους, ἂν καλύπτεται ἀπὸ τὴν ἀνωνυμία ὁ καταγγέλλων.
Σᾶς πῆρε τὴν γυναίκα ὁ τύπος μὲ τὴν Πόρσε; Καταγγελία γιὰ φοροδιαφυγὴ καὶ ἄσ᾽ τον νὰ τὰ βγάλει πέρα. Κάτι θὰ ἔχει κλέψει, δὲν μπορεῖ!
Σᾶς τὴν “ἔσπασε” ὁ μπατζανάκης ποὺ ἐπιδεικνύει τὸ νέο του σπίτι; Καταγγελία! Κάτι θὰ ἔχει κλέψει δὲν μπορεῖ!
Δὲν γουστάρετε τοὺς γείτονες γιατί κάνουν θόρυβο; Ποῦ βρῆκαν τὰ λεφτὰ καὶ ἀγόρασαν στὴν κόρη τους ἁμάξι; Καταγγελία!

.      Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ καθημερινότητα στὴν Ἑλλάδα ἐφεξῆς καὶ σὲ ὅποιον ἀρέσει. Σήμερα παρουσίασε τὴν νεοσύστατη Ὑπηρεσία Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας καὶ Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος τῆς ΕΛ.ΑΣ ὁ ὑπουργὸς Προστασίας τοῦ Πολίτου.
.    Ἡ νέα ὑπηρεσία τῆς ΕΛ.ΑΣ θὰ πραγματοποιεῖ ἀμέσους ἐλέγχους καὶ θὰ συντάσσει δικογραφίες εἰς βάρος τῶν φοροφυγάδων ἢ ἄλλων παρανομούντων. Ὅπως ἐπισημαίνουν ἀξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ, «οἱ ἔλεγχοι τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας θὰ εἶναι στοχευμένοι. Δὲν θὰ ὑπάρχουν τυχαῖοι ἢ δειγματοληπτικοὶ ἔλεγχοι, ὅπως πραγματοποιεῖ τὸ ΣΔΟΕ ἢ ἄλλες οἰκονομικὲς ὑπηρεσίες. Θὰ πραγματοποιοῦνται ἔρευνες μετὰ ἀπὸ συγκεκριμένες καταγγελίες πολιτῶν ἢ καὶ ὕστερα ἀπὸ παραγγελίες δικαστικῶν ἀρχῶν. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς παρανομοῦντες θὰ ὁδηγοῦνται στὸ Αὐτόφωρο».
.   Ἐπιπλέον στὸ e-mail ccu@cybercrimeunit.gov.gr θὰ συγκεντρώνονται καταγγελίες πολιτῶν γιὰ ὑποθέσεις ἀπατῶν καὶ παιδικῆς πορνογραφίας κι ἄλλων στὸ διαδίκτυο ποὺ θὰ χειρίζεται ἡ Ὑποδιεύθυνση Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος .
.    Στὴν νεοσύστατη ὑπηρεσία τῆς ΕΛ.ΑΣ θὰ ὑπηρετοῦν περίπου 200 ἀστυνομικοί, γενικῶν κι εἰδικῶν καθηκόντων.
.     Τὸ θέμα εἶναι τί θὰ κάνουν ἂν ξεκινήσουν οἱ πολίτες νὰ καταγγέλλουν βουλευτὲς καὶ ὑπουργούς. Θὰ τοὺς ἐλέγχουν; Γιατί ξέρουμε κάποιους μὲ σκάφη καὶ βίλες καὶ λέμε νὰ ἐγκαινιάσουμε τὴν καινούργια ὑπηρεσία…

ΠΗΓΗ: Τμῆμα εἰδήσεων defencenet.gr, 1.8.2011

,

Σχολιάστε

Η ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ι´ ΛΟΥΚΑ (ιγ´ 10-17)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ  ̓Ιησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ  ̓Ιησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ  ̓Ιησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ  λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾽ αὐτοῦ.

1. ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ

Κάποιο Σάββατο ὁ Κύριος, ὅπως συνήθιζε, δίδασκε σὲ μία ἀπ᾽ τὶς Συναγωγές. Ἀνάμεσα στὸ πλῆθος μόλις ποὺ ξεχώριζε μία γυναίκα σκυμμένη διαρκῶς μὲ κυρτωμένο τὸ σῶμα της τόσο πολύ, ποὺ δὲν μποροῦσε καθόλου νὰ σηκώσει ὄρθιο τὸ κεφάλι της. Βασανιζόταν ἡ δύστυχη δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια ἀπὸ σατανικὴ ἐνέργεια. Ὅταν λοιπὸν τὴν εἶδε ὁ Κύριος, τῆς φώναξε: Γυναίκα, εἶσαι ἐλευθερωμένη ἀπὸ τὴν ἀρρώστια σου. Ἅπλωσε πάνω της τὰ χαριτόβρυτα χέρια του καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἔγινε καλά, σηκώθηκε ὁλόρθη καὶ δόξαζε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν θεραπεία της.Γιατί ὅμως ὁ Κύριος σπλαχνίσθηκε καὶ θεράπευσε τὴ γυναίκα αὐτή, χωρὶς ἡ ἴδια νὰ ζητήσει τὴν θεραπεία της; Διότι ἡ γυναίκα αὐτὴ ἦταν εὐσεβής. Ἂν καὶ εἶχε μία τόσο βασανιστικὴ καὶ παραμορφωτικὴ ἀσθένεια, ποὺ καθιστοῦσε δύσκολη καὶ ἐπίπονη κι αὐτὴν ἀκόμη τὴ μετακίνησή της, δὲν ἀπουσίαζε ὅμως ἀπὸ τὴ Συναγωγὴ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Ἐπιπλέον ἡ γυναίκα αὐτή, ἐνῶ ἦταν ἄρρωστη δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, δὲν τὰ ἔβαλε μὲ τὸν Θεό, δὲν σκληρύνθηκε ἡ καρδιά της, δὲν ἔγινε ἄπιστη. Ἀντίθετα μέσα στὴ δοκιμασία της ἔμεινε σταθερὴ στὴν πίστη της. Καὶ προσῆλθε στὴ Συναγωγὴ μὲ τόσο κόπο, διότι εἶχε πόθο νὰ ἀκούει τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Φαίνεται μάλιστα ὅτι ἄκουγε τὸ κήρυγμα τοῦ Κυρίου μὲ ἐνδιαφέρον πολὺ κι ἐκδήλωνε βαθιὰ ἐμπιστοσύνη σ᾽ Αὐτόν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δὲν τῆς ζήτησε πίστη γιὰ νὰ κάνει τὸ θαῦμα, διότι διέκρινε τὴν ἐσωτερική της διάθεση. Οὔτε τῆς εἶπε «σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες». Κατόπιν μάλιστα τὴν ὀνόμασε καὶ «κόρη τοῦ Ἀβραάμ», γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν εὐσέβειά της.Φαίνεται λοιπὸν ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ εἶχε ἐξαγνισθεῖ μὲ τὴν ἀσθένειά της, εἶχε ἀποκτήσει βαθύτερη εὐσέβεια καὶ πίστη. Ἦλθε στὴ Συναγωγὴ γιὰ νὰ διδαχθεῖ καὶ νὰ ὠφεληθεῖ πνευματικῶς. Καὶ ὁ Κύριος μαζὶ μὲ τὴν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς της τῆς χάρισε καὶ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος.Ἡ γυναίκα αὐτὴ ἔγινε σ᾽ ὅλους παράδειγμα ποὺ μᾶς διδάσκει πολύ. Μᾶς διδάσκει νὰ συμμετέχουμε κάθε Κυριακὴ στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ μάλιστα ἐμεῖς ποὺ δὲν πηγαίνουμε ἁπλῶς σὲ μία Συναγωγὴ γιὰ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πηγαίνουμε στοὺς ἱεροὺς Ναούς μας, ὅπου τελεῖται ἡ φοβερὴ καὶ ἀναίμακτη θυσία τοῦ Κυρίου μας, ἄγγελοι καὶ ἅγιοι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι ἀνάμεσά μας. Πόσο ἀδικαιολόγητοι λοιπὸν εἴμαστε νὰ ἀπουσιάζουμε, ὅταν μία συγκύπτουσα μὲ τόσο κόπο δὲν παρέλειπε τὸ ἱερό της καθῆκον. Καὶ τί ἀπολογία θὰ δώσουμε στὸν Θεὸ τὴν ὥρα τῆς Κρίσεως, ὅταν ὁ Κύριος θὰ κρίνει μπροστά μας κι ἐκείνη κι ἐμᾶς; Κάθε Κυριακὴ λοιπὸν στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ παίρνουμε χάρη καὶ δύναμη, φῶς καὶ ζωή. Κάποτε καὶ τὸ θαῦμα, ἐὰν ὁ Θεὸς τὸ κρίνει.

Ο ΦΘΟΝΟΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜO

Μόλις ἡ γυναίκα θεραπεύθηκε, τὰ ἔκπληκτα μάτια ὅλων στράφηκαν πρὸς τὸν Κύριο. Ἕνας ὅμως δὲν ἄντεχε τὴν κατάσταση αὐτή. Ὁ Ἀρχισυνάγωγος! Αὐτὸς δὲν μπόρεσε νὰ κρύψει τὴ ζήλεια του, καὶ γεμάτος ἀγανάκτηση ἄρχισε νὰ διαμαρτύρεται: Ἕξι ἡμέρες μποροῦμε νὰ ἐργαζόμαστε, φώναξε. Αὐτὲς τὶς ἐργάσιμες ἡμέρες νὰ ἔρχεστε νὰ θεραπεύεστε, κι ὄχι τὸ Σάββατο.Ὁ Κύριος ὅμως βλέποντας τὴ φοβερὴ ὑποκρισία καὶ τὸ φθόνο τοῦ Ἀρχισυναγώγου, τὸν ξεσκέπασε μπροστὰ σὲ ὅλους: Ὑποκριτή, τοῦ λέει. Ὁ καθένας σας τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου δὲν λύνει τὸ βόδι του ἢ τὸ γαϊδουράκι του ἀπὸ τὴν φάτνη καὶ δὲν τὸ πηγαίνει νὰ τὸ ποτίσει; Καὶ τὸ κάνει αὐτὸ χωρὶς νὰ θεωρεῖται παραβάτης τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Αὐτὴ ὅμως ἡ γυναίκα, ποὺ εἶναι κόρη τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τὴν ἔδεσε ὁ σατανὰς μὲ τέτοια ἀρρώστια, ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ ὄρθια δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, δὲν ἔπρεπε νὰ θεραπευθεῖ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου; Κι ἐνῶ τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Κύριος, ντροπιάζονταν ὅλοι οἱ ἀντίθετοί του καὶ ἰδιαιτέρως ὁ Ἀρχισυνάγωγος.Διότι αὐτὸς ἦταν τόσο πολὺ κυριευμένος ἀπὸ τὸΝ φθόνο, ὥστε παραλογίστηκε. Ἐπειδὴ δὲν τολμοῦσε νὰ ἐλέγξει κατευθείαν τὸν Κύριο, τὰ ἔβαλε πονηρὰ καὶ ὑποκριτικὰ μὲ τὸΝ λαό. Τοὺς κατηγόρησε ὅτι παρέβαιναν τὸ Σάββατο, ἐνῶ καμία σχέση δὲν εἶχε ὁ λαὸς μὲ τὴΝ θεραπεία ποὺ ἔγινε. Ἀλλὰ οὔτε ἡ γυναίκα ποὺ θεραπεύτηκε παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὴν θεραπεύσει. Ἔπρεπε λοιπὸν αὐτὴ νὰ διαμαρτυρηθεῖ καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν θεραπεία της; Τέλος, ἀντὶ νὰ ἀναγνωρίσει ὁ Ἀρχισυνάγωγος τὸ θαῦμα ποὺ ἔγινε, τὸ παρουσιάζει ὡς μιὰ ἁπλὴ ἀνθρώπινη ἐνέργεια! Ἐὰν ἦταν ὅμως μία φυσικὴ θεραπεία, τότε γιατί δὲν τὴν ἔκανε ὁ ἴδιος στὴ συγκύπτουσα κάποια ἄλλη μέρα; Τόσα χρόνια τὴν εἶχε κοντά του.Ὁ φθόνος λοιπὸν παραλογίζει καὶ ἐξευτελίζει τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι μία ἀσθένεια ποὺ ὅταν μᾶς κυριεύσει, μᾶς κάνει ἀνεξέλεγκτους. Κάποτε ὁδηγεῖ καὶ σὲ πράξεις ἀποτρόπαιες καὶ ἐγκληματικές. Πάντοτε ὅμως ἀναστατώνει καὶ συχνὰ διαλύει τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Γίνεται τεῖχος ἀκόμη κι ἀνάμεσα σὲ συγγενεῖς. Διαλύει οἰκογένειες, φιλίες, καταστρέφει ψυχές. Χρειάζεται ἑπομένως πολλὴ προσοχή. Ἐὰν βλέπουμε μέσα στὴν ψυχή μας τὸ παραμικρὸ ἴχνος ζήλειας, μὴν τὸ ἀφήνουμε νὰ ἐξελιχθεῖ. Ἀλλὰ νὰ προστρέχουμε στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ νὰ ζητοῦμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ τὸ καταπολεμήσουμε ἀμέσως, πρὶν νά εἶναι πολὺ ἀργά.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» τ. 1990, 01 .12. 2009

 

,

Σχολιάστε