Ἄρθρα σημειωμένα ὡς φθορά

H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-4

Μέρος Α´ : H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-1 (Καταχρηστικοὶ παραλληλισμοὶ καὶ ἀκραῖες θεωρίες) «Μία ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνας μαγικὸς τόπος, ἀπόλυτα προστατευμένος ἀπὸ τὸν περιβάλλοντα κόσμο, ὅπου κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κολλήσει»

Mέρος Β´: H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-2 «Οἱ Ὀρθόδοξοι Εἴμαστε “τυχεροὶ” ποὺ ἡ ἐπιβαλλομένη ἀπὸ τὸ κράτος καραντίνα ἐν μέρει συμπίπτει μὲ τὴν “ἱερὰ καραντίνα” τῆς Σαρακοστῆς»

Μέρος Γ´: H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-3

 

Μέρος Ε´: H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-5

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΤΗ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΚΛΕΙΨΟΥΣΙΝ «Ὁ καινούργιος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Φέρνει πιὸ κοντὰ τὴν ὥρα τῆς συναντήσεως μαζί Του».

ΤΑ ΕΤΗ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΚΛΕΙΨΟΥΣΙΝ (Ψαλμ. ΡΑ´ 28)

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4275, Ἰαν. 2014

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.              Χθὲς ἔφυγε ἕνας ἀκόμη χρόνος. Σήμερα ζοῦμε στὸν καινούργιο. Αὔριο θὰ φύγει κι αὐτός. Ἡ μία στιγμὴ θὰ σπρώξει τὴν ἄλλη. Ἡ κάθε ὥρα θὰ παραχωρήσει τὴν θέση της στὴν ἑπομένη. Ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο θὰ κυλήσουν οἱ μῆνες. Οἱ μέρες θὰ φεύγουν, τὸ ρολόι θὰ γυρίζει ἀδιάκοπα, ὁ χρόνος θὰ τρέχει …
.              Ἡ ἡλικία τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων θὰ μεγαλώνει. Θ᾽ ἀποκτοῦν ὅλο καὶ πιὸ μεγάλο παρελθόν, ὅλο καὶ πιὸ σύντομο, πιὸ μικρὸ μέλλον. Ὁ χρόνος ἀμείλικτα θὰ σκάβει τὰ πρόσωπα, θὰ φθείρει τὰ πράγματα, θὰ ὠθεῖ ἀμετάκλητα σ᾽ ἕνα τέλος, σ᾽ ἕνα τέρμα …
.              Κοιτάζω τὰ σπίτια τοὺς δρόμους. Τοὺς ἀνθρώπους. Παρατηρῶ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ ροῦχα, τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ ὀχήματα. Βλέπω παντοῦ τὰ ἴχνη τοῦ περάσματος τοῦ χρόνου, τὰ ἴχνη μιᾶς συνεχοῦς ἀλλαγῆς καὶ φθορᾶς. Ὅλα γερνοῦν καὶ παλιώνουν. Ὅλα φθείρονται. Χτὲς ἦταν τόσα καὶ τόσα πράγματα καινούργια. Σήμερα εἶναι κιόλας ἀρκετὰ μεταχειρισμένα. Αὔριο θὰ εἶναι παλιά.
.              Τὸ χθεσινὸ παιδὶ μὲ τὰ κατάμαυρα πυκνὰ μαλλιὰ εἶναι σήμερα ἄνδρας μὲ γκρίζους κροτάφους. Ἡ χθεσινὴ ὥριμη γυναίκα εἶναι σήμερα γερόντισσα. Οἱ μορφὲς ὑποκύπτουν στὴν ἀμείλικτη ἐνέργεια τοῦ χρόνου. Ἡ γῆ μας γερνάει, τὸ σύμπαν παλιώνει σιγὰ-σιγά.
.              Μόνο Σύ, Παντοδύναμε Θεέ, δὲν ἐπηρεάζεσαι ἀπὸ τὸν χρόνο. «Σύ, ὁ Αἰώνιος Κύριος, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν» (Ψαλμ. ρα´ 28). Εἶσαι ὁ ἴδιος, ἄφθαρτος, ἀναλλοίωτος, «ἀεὶ ὤν, ὡσαύτως ὤν», πάντα ὑπάρχων. Γιὰ σένα δὲν ἰσχύει ὁ χρόνος, διότι Σὺ τὸν δημιούργησες καὶ τὸν ἐξουσιάζεις. Ἡ φθορὰ δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ κάνει τίποτα στὸν διάβα τῶν χρόνων, τῶν αἰώνων ἢ τῶν χιλιετιῶν μένεις αἰώνια Δυνατός, ἀνέπαφος ἀπὸ τὴν φθορά, ἀδιάκοπα νέος … «Σύ, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν».
.              Θάρρος ὅμως. Ἂς μὴ μᾶς ἐπηρεάζει ἡ φθορὰ ποὺ βλέπουμε νὰ βασιλεύει στὸν κόσμο, ἀφοῦ πιστεύουμε στὸν Αἰώνιο, τὸν Ἄφθαρτο, τὸν Ἀναλλοίωτο. Ἂς μὴν ἀφήνουμε τὴν καρδιά μας νὰ μελαγχολεῖ βλέποντας τὰ χρόνια νὰ φεύγουν. Μᾶς στοιχίζει βέβαια ὅτι αἰσθανόμαστε σιγὰ-σιγὰ τὴν δύναμη τοῦ σώματός μας νὰ ὑποχωρεῖ, τοὺς φίλους καὶ τοὺς δικούς μας νὰ φεύγουν ἀπὸ τὸν κόσμο. Θλιβόμαστε γιὰ τὰ μαλλιά μας ποὺ πέφτουν ἢ ἀσπρίζουν, γιὰ τὶς ρυτίδες ποὺ ἐγκαθίστανται ἀμετάκλητα στὸ πρόσωπό μας, γιὰ τὶς καταστάσεις ποὺ δεσπόζουν στὴν ψυχή μας. Καὶ λυπόμαστε, γιατί δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ ἀνεβαίνουμε τρέχοντας τὴν σκάλα χωρὶς νὰ λαχανιάζουμε.Ὅμως ἂς μὴ ἀφήνουμε τὸ βλέμμα μας νὰ καθηλώνεται σ᾽ αὐτά. Ἂς μὴν ἐπιτρέπουμε στὴν σκέψη μας νὰ αἰχμαλωτίζεται μέσα στὴν θλίψη τῆς φθορᾶς. Πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχει Ἐκεῖνος, στὸν ὁποῖο πιστεύουμε. Εἶναι ὁ αὐτὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Κοντά του δὲν ὑπάρχουν ἡλικίες. Δὲν ὑπάρχουν γηρατειά. Δὲν ὑπάρχουν χρόνοι καὶ καιροὶ ποὺ φθείρουν. Κοντά του δὲν εἶναι κανεὶς οὔτε νέος οὔτε γέρος οὔτε δυνατὸς οὔτε ἄρρωστος. Εἶναι μόνο ἄνθρωπος. Ἄνθρωπος πλασμένος γιὰ νὰ ζήσει αἰώνια, κοντὰ στὸν Αἰώνιο Κύριο.
.              Ἂς παρηγορηθοῦν ὅσοι διψοῦν τὴν ἀφθαρσία καὶ ποθοῦν τὴν αἰώνια καὶ ἀγέραστη νεότητα. Ἂς ἀφήσουν τὴν καρδιά τους νὰ γεμίσει μὲ ἀγαλλίαση, διότι ὑπάρχει κάποιος, ποὺ εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ´8). Κάποιος πού, ἐνῶ ὅλα γερνοῦν καὶ παλιώνουν, μαραίνονται καὶ παρακμάζουν, ἐξακολουθεῖ νὰ βασιλεύει, αἰώνια στοργικός, αἰώνια πιστὸς καὶ ἀληθινός. Πάντοτε ἀκτινοβόλος, Κύριος καὶ βασιλιάς, χωρὶς νὰ διατρέχει τὸν κίνδυνο νὰ περάσουν ποτὲ τὰ χρόνια του. Ἐμεῖς τοῦ λέμε: «Κύριε, τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι».
.              Οἱ πατέρες μας τοῦ εἶπαν: «Αἰώνιε, τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν». Τὰ παιδιά μας θὰ τοῦ ὁμολογήσουν: «τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν». Οἱ ἀπόγονοί μας τοῦ ἔτους 2500 ἢ τοῦ ἔτους 10.000 μ.Χ. θὰ ὑψώνουν πρὸς τὸν θρόνο του, ἴσως ἀπὸ κάποιο ἄλλο πλανήτη, τὸν ἴδιο ὕμνο, τὴν ἴδια δοξολογία: «Κύριε, Αἰώνιε Θεέ, ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι … »
.              Δὲν πρέπει νὰ λυπόμαστε γιὰ τὰ χρόνια ποὺ περνοῦν. ς μν τ ντιμετωπίζουμε μόνο σν χρόνια πο μς φθείρουν κα μς γερνον. ς τ ντικρίσουμε σν σκαλοπάτια πο μς φέρνουν πι κοντ στν Αώνιο κα φθαρτο Ὁ καινούργιος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Φέρνει πιὸ κοντὰ τὴν ὥρα τῆς συναντήσεως μαζί Του. Προσεγγίζει τὴν ὥρα τοῦ θριαμβευτικοῦ ἐρχομοῦ του, ὅταν θὰ ἔλθει γιὰ νὰ μᾶς ἀναστήσει, νὰ μᾶς κάνει ἀφθάρτους καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγει στὴν ἄληκτη χαρὰ τῆς βασιλείας του.Ἔτσι πρέπει ν᾽ ἀντιμετωπίζουμε τὸν χρόνο ποὺ περνάει. Ἔτσι πρέπει νὰ δοῦμε τὸν χρόνο ποὺ ἄρχισε.

, ,

Σχολιάστε

Η ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ (Κυρ. τοῦ Παραλύτου)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
(Πράξ. θ´ 32-42) 

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. Εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. Καὶ εὐθέως ἀνέστη. Καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον.
 Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. Ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. Ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῶ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. Ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. Ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. Δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. Γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

 Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες, ὁ Πέτρος, κατὰ τὴν διάρκειαν περιοδείας του εἰς ὅλην τὴν περιοχήν, κατέβηκε νὰ ἐπισκεφθῇ καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Λύδδαν. Ἐκεῖ εὑρῆκε κάποιον ποὺ ὠνομάζετο Αἰνέας, ὁ ὁποῖος ἦτο κατάκοιτος ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια διότι ἦτο παράλυτος. Καὶ τοῦ εἶπε ὁ Πέτρος, «Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, σήκω καὶ στρῶσε τὸ κρεββάτι σου». Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθηκε. Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Λύδδας καὶ τοῦ Σάρωνος, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Κύριον.
Εἰς τὴν Ἰόππην ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια ποὺ ὠνομάζετο Ταβιθά, ἑλληνιστὶ Δορκάς, ἡ ὁποία ἔκανε πολλὲς ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες. Συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας νὰ ἀσθενήσῃ καὶ νὰ πεθάνῃ· ἀφοῦ δὲ τὴν ἔλουσαν, τὴν ἔβαλαν εἰς τὸ ἀνῶγι. Ἐπειδὴ ἡ Λύδδα ἦτο κοντὰ εἰς τὴν Ἰόππην, οἱ μαθηταὶ ἄκουσαν ὅτι ὁ Πέτρος εἶναι ἐκεῖ, καὶ τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρας μὲ τὴν παράκλησιν: «Μὴ βραδύνῃς νὰ ἔλθῃς καὶ σ’ ἐμᾶς». Ὁ Πέτρος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε μαζί τους. Ὅταν ἔφθασε, τὸν ὡδήγησαν εἰς τὸ ἀνώγι καὶ παρουσιάσθηκαν εἰς αὐτὸν ὅλες οἱ χῆρες οἱ ὁποῖες ἔκλαιαν καὶ ἔδειχναν τὰ ὑποκάμισα καὶ τὰ ἐνδύματα, ποὺ ἔκανε ἡ Δορκὰς ὅταν ἦτο μαζί τους. Ὁ Πέτρος ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἐγονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Ὕστερα ἐστράφη πρὸς τὸ σῶμα καὶ εἶπε, «Ταβιθά, σήκω». Αὐτὴ ἄνοιξε τὰ μάτια της καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον, ἀνασηκώθηκε. Ὁ Πέτρος τῆς ἔδωκε τὸ χέρι καὶ τὴν ἐσήκωσε ὀρθήν. Ὕστερα ἐφώναξε τοὺς ἁγίους καὶ τὶς χῆρες καὶ τὴν παρουσίασε ζωντανήν. Αὐτὸ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλην τὴν Ἰόππην καὶ πολλοὶ ἐπίστεψαν εἰς τὸν Κύριον.

Η ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ
«Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός».

.     Ἡ φθορὰ μία μεγάλη πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας. Ὁ κατάκοιτος Αἰνέας, ἡ νεκρὴ Ταβιθά, ποὺ ἀναφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπή, καθὼς καὶ ὁ παράλυτος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἦταν τὰ μόνα θύματα τῆς φθορᾶς. Μυριάδες καὶ ἑκατομμύρια τὰ ἀνθρώπινα θύματά της. Καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος βλέπουμε τὴν ἀγωνία καὶ τὸν ἀγώνα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς. Μάταιος ὅμως κόπος. Καμιὰ ἀνθρώπινη δύναμη, καμιὰ τεχνικὴ ἐφεύρεση δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει τὸ ποτάμι τῆς φθορᾶς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ μήνυμα τῆς σημερινῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς εἶναι ἐκπληκτικό. Γιατί μᾶς μιλάει γιὰ ἕνα ἀντίθετο ρεῦμα ζωῆς, ποὺ ἦλθε στὴν φθαρτή μας γῆ καὶ ἄρχισε νὰ νικᾶ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Εἶναι τὸ ρεῦμα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θεραπεύει, ἀφυπνίζει, ἀνασταίνει καὶ θὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ νικήσει ὁριστικὰ τὴν φθορὰ καὶ θὰ ἀφθαρτοποιήσει ὅλους καὶ ὅλα.

 Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

.     Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, μὲ τὴν ζωοποιὸ δύναμη τοῦ Χριστοῦ θεράπευσε ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος. «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός», τοῦ εἶπε. Μὲ τὴν ἴδια δύναμη ἀνέστησε τὴν ἐκλεκτὴ Χριστιανὴ γυναίκα τῆς Ἰόππης, τὴν Ταβιθά. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ γινόταν φανερό, ὅτι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι διαχειρίζονταν τὴν φιλάνθρωπη καὶ σωτήρια δύναμη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ νικοῦσε τὴν φθορά. Ὁ Κύριος ἦταν Ἐκεῖνος, ποὺ ἔφερε καὶ μετέδιδε πρῶτος τὴν θεία αὐτὴ δύναμη. Καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψή του, ἡ ἴδια δύναμη ξεχύθηκε στοὺς Ἀποστόλους καὶ στὴν Ἐκκλησία του, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.     Ἔτσι ἄρχισε στὴν γῆ μία καινούργια πραγματικότητα. Στὴν ἐποχὴ αὐτή, οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν ζωοποιὸ δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζουν νὰ κερδίζουν τὶς πρῶτες νίκες ἐναντίον τῆς φθορᾶς. Ἀρχίζουν νὰ νικοῦν τὰ πρῶτα συμπτώματα τῆς φθορᾶς. Μὲ τὸ φῶς τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ διαλύουν τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ ἀνακαλύπτουν τὴν ἀλήθεια. Μὲ τὴν δύναμη τῆς χάριτός του νικοῦν τὰ πάθη, ποὺ ριζώνουν μέσα στὴν ψυχὴ καὶ τὴν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Ἀμύνονται στὶς προσβολὲς τοῦ κακοῦ καὶ δὲν ὑποκύπτουν. Ἀντέχουν στὰ κτυπήματα τοῦ πόνου, στὴν ἔλευση τῆς συμφορᾶς καὶ τῆς καταστροφῆς. Γιατί μέσα τους κρύβουν τὸ σπέρμα τῆς καινούργιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τοὺς ἐλευθερώνει, τοὺς ἰσχυροποιεῖ, τοὺς ζωογονεῖ. Ἡ καινούργια ζωὴ τοῦ Πνεύματος, ποὺ ζοῦν, εἶναι μία συμμετοχὴ στὸν ἀγώνα καὶ τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τῆς φθορᾶς. Ἔτσι οἱ φθαρτοὶ καὶ γήινοι ἄνθρωποι γίνονται ἀπὸ τώρα «υἱοὶ Θεοὶ» καὶ κληρονόμοι τῆς δόξης του.

ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ

.       Ἡ καινούργια ὅμως αὐτὴ πραγματικότητα δὲν ἔχει πλήρως ἀποκαλυφθεῖ. Ἡ νίκη ἐναντίον τῆς φθορᾶς δὲν ἔγινε ἀκόμη ὁριστική. Καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ ἡ φύση βρίσκονται ἀκόμη ὑπὸ τὸ κράτος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὴν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἀνέστησε τὴν Ταβιθά. Καὶ ἡ ἀνάσταση αὐτὴ ἦταν ἕνα ἀκόμη «σημεῖον», μία ἀπόδειξη τῆς καινούργιας ἐποχῆς, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου. Ἡ ἀνάσταση ὅμως αὐτὴ δὲν ἦταν ὁριστική. Γιατί ἡ Ταβιθὰ πέθανε καὶ πάλι. Ἡ ὁριστικὴ ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου θὰ γίνει στὴν Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὅλοι μας περιμένουμε. Ἡ ὁριστικὴ νίκη ἐναντίον τῆς φθορᾶς θὰ σημάνει, ὅταν θὰ ἔλθει καὶ πάλι ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὡς βασιλιὰς καὶ νικητὴς καὶ θὰ βασιλεύσει στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
.     Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς περιγράφει πολὺ ἔντονα καὶ πολὺ καθαρὰ τὴν ὁριστικὴ αὐτὴ ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς. Μᾶς λέει ὅτι ὅλα τότε θὰ ἀλλάξουν. Οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν ἄφθαρτοι καὶ θὰ ἀποκτήσουν ἕνα καινούργιο σῶμα ντυμένο μὲ οὐράνια δόξα. Ἡ ἀγωνία, ὁ πόνος, ἡ ἀθλιότητα τοῦ κόσμου θὰ ἐξαφανιστοῦν. «Καινοὺς οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα (τὴν ὑπόσχεση) αὐτοῦ προσδοκῶμεν», γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος (Β´ Πέτρ. γ´ 13). Καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει ὅτι «ἐξαλείψει ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν» τῶν ἀνθρώπων (Ἀποκ. ζ´ 17)

 ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4235, 05.05.2011

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΛΟΓΟΣ ΝΟΜΟΣ-ΠΑΝΟΥΚΛΑ

Ἀφιέρωμα στοὺς ΑΛΟΓΟΥΣ σχεδιασμοὺς
τοῦ ὑπουργείου Δικαιοσύνης
γιὰ νομοθετικὴ ρύθμιση υἱοθεσιῶν
ἀπὸ ὁμόφυλα «ζευγάρια».
Μ᾽ αὐτὰ πάντως δὲν βγαίνει ἡ χώρα ἀπὸ τὴν κρίση.  

βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/11/πολιτικὰ-ἄλογα-καὶ-παραφυσικὲς-υἱο/

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ μακαριστοῦ π. Μιχαὴλ Σ. Καρδαμάκη:

«Ο ΓΑΜΟΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟ  ΜΕΓΑ»

ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 2004

.        Ὁ ἅγιος ἔρωτας μεταξύ ἀνδρός καί γυναικός, καταντᾶ σέ χυδαῖο ἢ ψευδές σέξ, ὅταν ὁ λογικός ἄνθρωπος, ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα, στήν ὁμοιότητά του μέ τόν Θεό, ἐκπίπτει στή ζωώδη ἀλογία, μέ τήν πλήρη ἄγνοια, καί κυρίως μέ τόν παρά φύσιν αὐτοβιασμό τῆς φύσεώς του, πρός αὐταρέσκεια καί αὐτοηδονισμό. Πρόκειται περί τῆς ὁμοφυλοφιλίας, παλαιότατης ἀήθειας, ἀλλά πολύ περισσότερο, σύγχρονης ἀπανθρωπείας, πού προκαλεῖ μιάν ἀνυποψίαστη ἀχρήστευση τοῦ γάμου, ὁ ὁποῖος προϋποθέτει τόν ἔρωτα τοῦ ἄνδρα πρός τή γυναίκα καί τῆς γυναίκας πρός τόν ἄνδρα. Eἶναι ἡ ἀδιέξοδη ὁμοσεξουαλικότητα στόν ἀκόρεστο αὐτοερωτισμό τοῦ αὐτονομημένου καί αὐτοειδωλοποιημένου, ἀτομικοῦ ἀνθρώπου, γιά τόν ὁποῖο τά πάντα σχεδόν βυθίζονται καί κρίνονται μέ τό μέτρο τοῦ πανσεξουαλισμοῦ καί πανερωτισμοῦ. Στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ καρπό ἢ μισθό τῆς ἀθεΐας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ ἀναγκαίως στήν εἰδωλολατρία, στήν πλήρη ἀλλοτρίωση τοῦ ἀνθρώπου, στήν αὐτολατρία καί στήν αὐτοθεοποίησή του. Eἶναι ὑπερηφάνεια καί ἐγωκεντρισμός, μιά ὕβρις, πού ὅπως κάθε ὕβρις στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, βυθιζοντάς τον στήν αὐτοκαταστροφή, στήν ἀποσύνθεση καί τήν ἀσχημοσύνη τῆς φύσεώς του . Ἂν στήν ἐποχή μας ἡ ὁμοφυλοφιλία ἐμφανίζεται τόσο κυνική, εἶναι γιατί θεωρεῖται ὡς κατάσταση ἑνός νεωτερικοῦ ἢ μετανεωτερικοῦ πολιτισμοῦ, ἐνῶ πρόκειται περί ἀποκρουστικοῦ ἢ παραμορφωτικοῦ νοσήματος, ὅταν «στόν πεπτωκότα κόσμο, ὅ,τι εἶναι αὐστηρά σεξουαλικό, εἶναι ἄσχημο, διεστραμμένο, χυδαῖο».
.     Eἶναι μᾶλλον ὁ πολιτισμός, ὡς πλήρης παρακμή, στήν ταύτισή του μέ τήν ἀκόρεστη ἡδονή καί εὐδαιμονία, μέ τίς ἀνεξέλεγκτες αὐθαιρεσίες καί τά βαρβαρικά δικαιώματα τοῦ διαρκῶς αὐτονομούμενου ἢ ἀπελευθερούμενου ἀνθρώπου, καί μάλιστα σέ μιά ἐποχή, ὅπου οἱ νευρώσεις ἀντικαθίστανται ἀπό τίς διαστροφές καί ἡ κοινωνική ἀπελευθέρωση μέ τήν ἀπεριόριστη δουλοπρέπεια· εἶναι αὐτός ὁ πολιτισμός σέ μιά τέτοια ἐποχή, πού ἐπιτρέπει αὐτή τήν ἀβυσσαλέα γελοιοποίηση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Γιατί ἡ ὁμοφυλοφιλία δέν ἀναπληρώνει μιά πραγματική ἐρωτική ἔλλειψη ἢ δέν ἱκανοποιεῖ μιάν ἀνύπαρκτη ἐρωτική ἐπιθυμία, κατά φύσιν. M᾽ ἕνα λόγο δέν δικαιώνεται μέ τήν τάχα ἀπουσία τῆς ἀγάπης. Ἀποτελεῖ ἐκχυδαϊσμό τοῦ ἔρωτα, ὡς τῆς σφοδρῆς ἀγάπης μεταξύ ἀνδρός καί γυναικός, πραγματική ἐλαφρότητα νά τόν ἐξισώνουμε, θεωρώντας τον κριτήριο τόσο γιά τό γάμο, ὅσο καί γιά ὁμοφυλοφιλία. Πρόκειται γιά μιά ἔσχατη ἀπάτη, ἡ ὁποία διακηρύσσεται, κατά τόν πλέον ἀδιάκριτο καί ἀνερυθρίαστο τρόπο.
.        Ἔχει ἤδη ἐπισημανθεῖ, ὅτι «τό πιό συνηθισμένο σφάλμα τοῦ Kinsey, εἶναι νά συγχέει συχνότητα καί φυσιολογικότητα, ὅταν λέει π.χ., ὅτι ἡ συχνότητα τῆς ὁμοφυλοφιλίας δείχνει ὅτι ἡ διαστροφή αὐτή εἶναι ἕνα φυσιολογικό γεγονός, πρᾶγμα πού ἰσοδυναμεῖ μέ τό νά ἰσχυρισθεῖ ἕνας γιατρός, σέ περίπτωση γενικῆς ἐπιδημίας, ὅτι ἡ φυσιολογική κατάσταση τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἡ ἱλαρά ἢ ἡ πανούκλα» (André Morali-Daninos, Κοινωνιολογία τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων, ἐκδ. Οἶκος Ζαχαρόπουλος, Ἀθήνα 1968, σελ. 39.) Tίμιοι ἀπέναντι στά ἀνθρώπινα, τραγικά πράγματι, ὀφείλουμε νά συμφωνήσουμε, ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία δέν ἑρμηνεύεται ὡς κάτι τό φυσιολογικό ἢ κανονικό, τό βιολογικό ἢ κοινωνικό, πού τά αἴτιά του εἶναι ἐξωτερικά. «Eἶναι κυρίως θέμα πνευματικό, μιά ἐκτροπή, ἢ ὅπως ἀναφέραμε, μιά διαστροφή, στήν ἐπίμονη ἄρνηση τῆς διαφορᾶς χάριν τῆς ἰδέας τῆς ἰσότητας τῶν φύλων, μέ ρίζα τήν οὐσιαστική ἀμφισημία τῶν πάντων, στόν πεπτωκότα κόσμο, ὅπου ἡ μιά πτώση ἢ ἀνωμαλία γεννᾶ μιά ἄλλη πτώση ἢ ἀνωμαλία καί αὐτό δέν ἀφήνει ἀνεπηρέαστο τό χῶρο τοῦ γάμου, τοῦ συζυγικοῦ ἔρωτα, τῆς μητρότητας, τῆς οἰκογένειας».
.         Ὄχι μόνο δέν ἀγνοοῦμε, ἀλλά καί σεβόμαστε, ὅλη ἐκείνη τήν σπουδή καί ἔρευνα πάνω σ᾽ αὐτή τήν ἀνθρώπινη τραγωδία, τήν ἀνασταλτική τοῦ ἀνθρώπινου μέλλοντος· τήν ἀναζήτηση καί τήν ἐπιστράτευση ἐπιστημονικῶν θεωριῶν, ψυχολογικῶν ἀναλύσεων, θρησκευτικῶν ἀπόψεων, νομικῶν θέσεων, καί πάνω ἀπ᾽ ὅλα τήν ἀπαίτηση καί τή διαμόρφωση ἑνός κλίματος ἀνθρώπινης κατανοήσεως καί κοινωνικῆς ἀποδοχῆς. Ἀλλά τό ζητούμενο δέν εἶναι νά ἀποδεχτοῦμε ἢ νά ἀποδείξουμε ἄν ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι φυσική ἢ ἀφύσικη, ὅταν κάθε παρά φύσιν κίνηση εἶναι τέλειος παραλογισμός, πού ἔχει πηγή του τήν ἀσέβεια, μιά ἀλλόκοτη ἐπιθυμία πού ἔχει τήν ἀρχή της στήν ἀθεΐα. Πρόκειται περί μιᾶς ἀτιμώσεως τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς ἀτιμώσεως τῶν σωμάτων, ἀνδρῶν καί γυναικῶν, καί αὐτό ἀποτελεῖ πρωταρχική ἀτίμωση καί τοῦ γάμου. Eἶναι δέ τόσο μεγάλος ὁ ἑωσφορικός πειρασμός αὐτῆς τῆς ἀσθένειας, ὥστε δέν ζητᾶ νά θεραπευθεῖ, ἀλλά νά δικαιολογηθεῖ, νά γίνει ἀποδεχτή ὡς ἕνας διαφορετικός τρόπος ἐρωτικῆς πράξεως ἢ ὡς ἕνας διαφορετικός τρόπος ἢ «στύλ ζωῆς».
.        Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Xρυσόστομος, μιλώντας γι᾽ αὐτήν τήν παντελῆ ἀδικαιολόγητη μετάλλαξη ― τήν ὁμοφυλοφιλία, ὑπογραμμίζει, ὅτι «οἱ ἄρρενες διέφθειραν ἑαυτούς, οὐχ ὅτι οὐκ εἶχαν ἀπόλαυσιν, καὶ ἀφέντες ἣν εἶχον, εἰς ἄλλην ἦλθον, ἀλλ᾽ ὅτι τὴν κατὰ φύσιν ἀτιμάσαντες, ἐπὶ τὴν παρὰ φύσιν ἔδραμον Aἱ δὲ θήλεις, οὐχ ὅτι κωλυθεῖσαι τῆς κατὰ νόμον μίξεως, ἐπὶ τοῦτο ἦλθον, οὐδ᾽ ὅτι οὐκ ἔχουσαι τὴν ἐπιθυμίαν πληρῶσαι πρὸς τὴν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν· τὸ γὰρ μεταλλάξαι τῶν ἐχόντων ἐστίν». Γιά τοῦτο καί εἶναι ἰδιαιτέρως αὐστηρός σ᾽ αὐτό τό ζωῶδες κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου, ἐπισημαίνοντας ὅτι, «οὐ γάρ ἐστιν, οὐκ ἔστι ταύτης τῆς ὕβρεως ἀλογώτερόν τε καὶ χαλεπώτερον. Ἡ μανία αὕτη τοσοῦτον τῆς πορνείας χείρων ἐστίν, ὅσον οὐδὲ ἔστιν εἰπεῖν. Oὐδὲ γὰρ τοῦτο λέγω μόνον, ὅτι γέγονας γυνή, ἀλλ᾽ ὅτι ἀπώλεσας καὶ τὸ εἶναι ἀνήρ, καὶ οὔτε εἰς ταύτην μετέστης τὴν φύσιν, οὔτε ἣν εἶχες διετήρησας, ἀλλὰ κοινὸς ἑκατέρος ἐγένου προδότης καὶ παρὰ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ἄξιος ἐλαύνεσθαι καὶ καταλεύεσθαι, ἅτε ἑκάτερον ἀδικήσας τὸ γένος. Kαὶ ἵνα μάθῃς ἡλίκον τοῦτό ἐστιν, εἴ τις ἐλθὼν ἐπηγγέλετο ἐξ ἀνθρώπων κύνα ποιῶν σε, ἆρα οὐκ ἂν ὡς λυμεῶνα ἔφυγες; Ἀλλ᾽ ἰδοὺ οὐ κύνα ἐξ ἀνθρώπων σαυτὸν ἐποίησας, ἀλλὰ τὸ τούτου ζῶον ἀτιμώτερον· ἐκεῖνο μὲν γὰρ εἰς χρῆσιν ἐπιτήδειον, ὁ δὲ ἡταιρηκὼς οὐδαμοῦ χρήσιμος».

.      Στήν ἀποκτήνωση ―τήν παράχρηση― τῶν σωμάτων, προηγεῖται ἡ ἀλογία ―ἡ παραφυσική κίνηση― τῆς ψυχῆς. Δέν εἶναι κακό τό σῶμα, ἀλλά ἡ παράλογη χρήση του καί αὐτό εἶναι ἔργο τῆς ἀκάθαρτης ψυχῆς. Kαί τά δύο γίνονται κακά στίς παρά φύσιν κινήσεις τοῦ καθολικοῦ-ψυχοσωματικοῦ ἀνθρώπου, οἱ ὁποῖες πρῶτες ἀντιστρέφουν καί κατευθύνουν τόν ἔρωτα πρός τήν ἁμαρτία καί κάθε ἀθλιότητά της καί ὄχι πρός τόν Θεό καί τήν ἁγιότητά Tου. Eἶναι αὐτό ἀκριβῶς πού κάνει τόν ἄνθρωπο, τό ἀνοητότερο καί ἐπικινδυνοδέστερο ὅλων τῶν ἀλόγων ζώων, τῶν ἀγρίων θηρίων, καί τόν ἐντός του ἐμφωλεύοντα ἔρωτα θεῖο ἀδιάφορο ἢ διεστραμμένο, οἱ συνέπειες τοῦ ὁποίου θά πειράξουν καί θά πλήξουν ἰδιαίτερα τό γάμο. Γιατί ὁ ἔρωτας τοῦ Θεοῦ συνοδεύεται ἀπό τήν ἐπίπονη ἄσκηση, τήν ὁδό τῆς ζωῆς, ἐνῶ ὁ ἔρωτας τῆς ἁμαρτίας ὑπόσχεται τήν ἀχαλίνωτη ἡδονή, τήν ὁδό τοῦ θανάτου. Tά μεγάλα, ἐμπαθῆ πάθη τῶν ἀνθρώπων, τίκτονται, τόσο ἀπό τήν διαστροφή τοῦ θείου ἔρωτα, ὅσο καί ἀπό τή ζωώδη ἀπόλαυση. «Tὰ κατὰ φύσιν τῶν παρὰ φύσιν ἡδίῳ· ἀλλ᾽ὅμως εἰσι πολλοὶ τὰ καταγέλαστα καὶ ἀηδῆ καὶ κόλασιν ἔχοντα ὡς ἡδέα διώκοντας. Ἐκείνοις γὰρ ταῦτα εἶναι δοκεῖ, φησίν. Ἀλλὰ δι᾽ αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο ἂν εἶεν ἄθλιοι, ὅτι καὶ ἡδέα νομίζουσιν εἶναι τὰ οὐχὶ ἡδέα».

, , , ,

Σχολιάστε

ΓIA TON ΘANATO TOY ANΘPΩΠOY KAI THN ANAΣTAΣH TOY XPIΣTOY [Α´] (π. Γ. Φλωρόφσκυ)

ΓIA TON ΘANATO TOY ANΘPΩΠOY
KAI THN ANAΣTAΣH TOY XPIΣTOY [Α´]
τοῦ πρωτ. Γεωργίου Φλωρόφσκυ (†)

(Ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα)

 .       Ἡ λύτρωση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ συμφιλίωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐξαφάνιση τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Καὶ ἡ λύτρωση ὁλοκληρώθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό, «διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ» (Κολασ. α´, 20· πρβλ. Πράξ. κ´, 28· Ρωμ. ε´, 9· Ἐφεσ. α´, 7· Κολασ. α´, 14· Ἑ‚ρ. θ´, 22· Ἰωάν. α´, 7· Ἀποκ. α´, 5-6· ε´, 9). Ὄχι μόνο μὲ τὴν ὀδύνη τοῦ Σταυροῦ, ἀλλ᾽ ἀκριβῶς μὲ τὸν θάνατο ἐπάνω στὸν Σταυρό. Καὶ ἡ τελικὴ νίκη κερδήθηκε, ὄχι μὲ τὶς ὀδύνες ἢ τὴν καρτερία, ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση. Ἐδῶ φτάνουμε στὸ ὀντολογικὸ βάθος τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου μας ἦταν ἡ νίκη κατὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς θνητότητας, ὄχι ἁπλῶς ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν, οὔτε ἁπλῶς μιὰ δικαίωση τοῦ ἀνθρώπου, οὔτε ἀκόμα μιὰ ἱκανοποίηση μιᾶς ἀφηρημένης δικαιοσύνης. (…)

 .         Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὅταν χωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεό, καταλαμβάνεται ἀπὸ ταραχή, χάνει τὸν εἱρμό της, τρόπον τινά, ἀποσυντίθεται. Ἡ ἴδια ἡ δομὴ τοῦ ἀνθρώπου χάνει τὴ σταθερότητά της. Ἡ ἑνότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος γίνεται ἐπισφαλής. Ἡ ψυχὴ χάνει τὴν ζωτική της δύναμη, δὲν εἶναι πιὰ ἱκανὴ νὰ ζωογονήσει τὸ σῶμα. Tὸ σῶμα μεταβάλλεται σὲ τάφο ἢ φυλακὴ τῆς ψυχῆς. Καὶ ὁ φυσικὸς θάνατος γίνεται ἀναπότρεπτος. (…) Τὸ δημιούργημα, δημιουργημένο ἀπὸ τὸ μηδέν, βρίσκεται ἐπίσης πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τοῦ μηδενός, ἕτοιμο πάντοτε νὰ πέσει μέσα της. Ἡ δημιουργημένη φύση, λέγει ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος, εἶναι θνητὴ καὶ ἀσταθής, «ρέουσα καὶ ὑποκείμενη σὲ διάλυση» («φύσις ρευστὴ καὶ διαλυομένη»). Καὶ σώζεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ «φυσικὴ φθορά» μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς οὐράνιας Χάρης, «μὲ τὴν ἐνοίκηση τοῦ λόγου». Ἔτσι ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁδηγεῖ τὸ δημιούργημα σὲ ἀποσύνθεση καὶ φθορά. (…)

 .          Στὴν Χριστιανικὴ ἐμπειρία ὁ θάνατος παρουσιάζεται κατ᾽ ἀρχὴν ὡς μεγάλη τραγωδία, ὡς ὀδυνηρὴ μεταφυσικὴ καταστροφή, ὡς μυστηριώδης ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπινου προορισμοῦ. Γιατί ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἡ φυσικὴ κατάληξη τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει. Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀφύσικος, εἶναι μία ἀποτυχία. Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε τὸν θάνατο· δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀληθινὴ ζωή, «εἰς τὸ εἶναι» (πρβλ. Σοφία Σολομ. ϛ´, 18 καὶ β´, 23). Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμ. ϛ´, 23). Εἶναι ἀπώλεια καὶ φθορά. Καὶ ἀπὸ τὴν πτώση (τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα) καὶ ἑξῆς τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς ἐκτοπίζεται ἀπὸ τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου. Τί σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅτι πεθαίνει; Ἐκεῖνο τό ὁποῖο στὴν πραγματικότητα πεθαίνει εἶναι προφανῶς τὸ σῶμα, γιατί τὸ σῶμα μόνο εἶναι θνητό.
.          Τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου εἶναι κατ᾽ ἀρχὴν τὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος, τῆς σωματικότητας τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν διακηρύσσει μόνο τὴ μεταθανάτια ζωὴ τῆς ἀθάνατης ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ σώματος. (…)

συνεχίζεται

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/09/γιὰ-τὸν-θάνατο-τοῦ-ἀνθρώπου-καὶ-β´/

Ἐπιλογὴ -Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε