Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ

Ο ΙΟΣ, Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΙΟΣ καὶ Ο ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΥΙΟΣ καὶ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ποὺ ἐνηνθρώπησε γιὰ νὰ γίνη γιὰ μᾶς φάρμακο καὶ ἐμβόλιο

Ποι­μα­ντορι­κή Ἐ­γκύ­κλιος
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου


Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
.                 Ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἡ σημερινή ἑορτή, πανή­γυ­ρη λαμπρά, ἀπό πλευρᾶς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως διασώζεται στίς ὁμιλίες τῶν ἁγίων Πατέρων καί στούς ὕμνους τῶν ἁγίων ὑμνογράφων. Τί καί ἄν ὅλα τά ἐξωτερικά εἶναι θλιβερά; Ἐμεῖς πανηγυρίζουμε «τά τῆς Θεοφανείας» καί τά τῆς δικῆς μας ἀνακλήσεως καί ἐπανόδου στόν Θεό. Ἐάν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη τρέμη μπροστά στόν θάνατο ἀπό τήν πανδημία τοῦ ἰοῦ, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πανη­γυ­ρίζουμε βλέποντας τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λό­γου τοῦ Θεοῦ καί τίς συνέπειες πού ἔχει γιά τόν ἄνθρωπο.
.                Ἐπειδή ἡ σημερινή ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι διαποτισμένη ἀπό τήν ὀρθόδοξη θεολογία, γι’ αὐτό, συντονι­ζό­μενος μέ τήν ἱερά ὑμνογραφία τῆς ἑορτῆς, θά σᾶς προ­σφέρω ἕναν λόγο πνευματικῆς ἰάσεως ἀπό τόν μεγάλο θεολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος σέ ὁμιλία του στά «Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος» παρουσιάζει ὅλο τό θεολογικό νόημα τῆς ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τόν λόγο αὐτόν θά ἀποσπάσω μερικά χωρία, τά ὁποῖα θά σᾶς τά παρουσιάσω ὡς ἕνα ἑόρτιο πανηγυρικό καί θεολογικό «γεῦμα», γιά νά ἀναθαρρήση ἡ ψυχή μας, ἀπό τίς θλίψεις ὅλων αὐτῶν τῶν ἡμερῶν.
.                    Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἡ Εὔα στόν Παράδεισο «τῆς ἐντολῆς ἐπελάθετο τῆς δοθείσης καί ἡττή­θη τῆς μικρᾶς γεύσεως», δηλαδή ξέχασε τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ νά μή φάγουν ἀπό τό δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ καί νικήθηκε ἀπό τήν μικρή γεύση. Ἔτσι ἐξορίσθηκε ἀπό τόν Παράδεισο «καί τούς δερματίνους ἀμ­φιέννυται χιτῶνας», «ἴσως τήν παχυτέραν σάρκαν καί θνη­τήν καί ἀντίτυπον», δηλαδή ἐνδύθηκε τούς δερμάτινους χιτῶνες, πού εἶναι ἡ πιό βαρειά σάρκα, ἡ φθαρτή καί ἀντί­θετη, καί ὁμολογεῖ: «φεῦ τῆς ἐμῆς ἀσθενείας». Ἀδυνάτησε, ἀσθένησε ἡ ἀνθρώπινη φύση καί μέσα σέ αὐ­τήν εἰσέρρευσε ὁ θάνατος ὡς μέγα θηρίον, γιά νά κατατρώγη τά πάντα.
.                    Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά πολλά ἁμαρτή­ματα παιδεύτηκε μέ τόν νόμο, τούς Προφῆτες, τίς εὐεργεσίες, τίς ἀπειλές, τίς τιμωρίες, τίς πλημμύρες, τίς πυρκαϊές, τούς πολέμους, τίς νίκες, τίς ἧττες, τά σημεῖα ἀπό τόν οὐρανό, ἀπό τόν ἀέρα, τήν γῆ, τήν θάλασσα, μέ τίς ἀνέλπιστες μεταβολές ἀν­θρώπων, πόλεων καί λαῶν, τά ὁποῖα ἀποσκοποῦσαν στό νά ἐξαφανισθῆ ἡ κακία, τελικά «ἰσχυροτέρου δεῖται φαρμά­κου ἐπί δεινο­τέροις τοῖς ἀρρωστήμασιν», δηλαδή ὁ ἄνθρω­πος εἶχε ἀνάγκη ἀπό κάποιο ἰσχυρότατο φάρμακο γιά νά θεραπευθῆ. Καί ἕνα τέτοιο ἰσχυρότατο φάρμακο, γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἦταν ἀπαραίτητο γιά τίς φοβερότερες ἀσθένειες, δηλαδή τίς ἀδελφοκτονίες, τίς μοι­χεῖες, τίς ἐπιορκίες, τίς ἀνώμαλες ἐπιθυμίες, καί τό χειρό­τερο καί μεγαλύτερο ἀπό ὅλα τά κακά, τήν εἰδωλολατρεία καί τήν μετατόπιση τῆς προσκυνήσεως ἀπό τόν Δημιουργό στά δημιουργήματα.
.                   Αὐτό τό ἰσχυρότατο φάρμακο γιά τίς μεγάλες ἀσθέ­νειες εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ πρωταρχική μας εἰκόνα. Γι’ αὐτό ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Πατρός «ἐπί τήν ἰδίαν εἰκόνα χωρεῖ», δηλαδή εἰσέρχεται στήν δική του εἰ­κόνα, τόν ἄνθρωπο, ἐνδύεται σάρκα πρός χάρη τῆς σαρκός καί μέ ψυχή πνευματική πρός χάρη τῆς ψυχῆς μας, καθαρίζοντας ἔτσι τό ὅμοιο μέ τό ὅμοιό του, καί γίνεται τέλειος ἄνθρωπος, ὅμοιος μέ ἐμᾶς, χωρίς τήν ἁμαρτία.
.                    Ἔτσι, ὁ Χριστός μέ τήν ἐνανθρώπησή Του γίνεται ἰατρός γιά τήν πεπτωκυῖα φύση μας, καί συγχρόνως γίνεται πνευματικό φάρμακο καί πνευματικό ἐμβόλιο. Προσέλαβε τήν φύση μας γιά νά τήν θεραπεύση, εἰσέρχεται μέσα μας γιά νά μᾶς ἀναπλάση, νά δώση ὑγεία στήν ἄρρωστη θνητή φύση μας, ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς.
.               Ὁ Χριστός, ὡς ἰατρός, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «συγκύπτει ἐπί τά πάθη, καί δυσωδίας ἀνέχεται, ἵνα δῷ τήν ὑγιείαν τοῖς κάμνουσι», δηλαδή σκύβει μέ κατανόηση ἐπάνω στίς πληγές μας καί ἀνέχεται τήν δυσωδία, γιά νά δώση τήν ὑγεία σέ ἐκείνους πού ἀσθενοῦν. Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος γιά νά πῆ ὅτι ὁ Χριστός σκύβει ἐπάνω στόν βόθρο, γιά νά βγάλη τό ζῶο πού ἔχει πέσει μέσα σέ αὐτόν.
.                    Αὐτό εἶναι τό βαθύτερο νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χρι­στου­γέννων. Ἑορτάζουμε τήν πνευματική μας ἀναγέν­νηση, τήν πνευματική μας ἀνάπλαση. Γι’ αὐτό συνιστᾶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Ἑορτάσωμεν, μή πανηγυρι­κῶς, ἀλλά θεϊκῶς· μή κοσμικῶς, ἀλλ’ ὑπερκοσμίως· μή τά ἡμέτερα, ἀλλά τά τοῦ ἡμετέρου, μᾶλλον δέ τά τοῦ Δεσπό­του! μή τά τῆς ἀσθενείας, ἀλλά τά τῆς ἰατρείας· μή τά τῆς πλάσεως, ἀλλά τά τῆς ἀναπλάσεως». Δηλαδή νά ἑορτάσουμε ὄχι μέ δημόσιες πανηγύρεις, ἀλλά μέ τρόπο θεϊκό, ὄχι μέ τρόπο κοσμικό, ἀλλά μέ ὑπερκόσμιο, ὄχι τά δικά μας, ἀλλά τοῦ δικοῦ μας, τοῦ Δεσπότου μας, ὄχι τά σχετικά μέ τήν ἀσθένεια, ἀλλά τά σχετικά μέ τήν θεραπεία, ὄχι τά τῆς δημιουργίας μας, ἀλλά τά τῆς ἀναδημιουργίας μας.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
.                          Ὁ διάβολος στόν Παράδεισο πέταξε τόν δικό του δη­λη­τη­­ριώ­δη ἰό μέσα στήν ψυχή μας καί αὐτός ὁ ἰός ἀπό τότε κατατρώγει τήν ψυχή καί τό σῶμα μας. Ὅμως, δέν ὑπῆρχαν ἀποτε­λε­­σμα­τικά καί κατάλληλα πνευματικά φάρμακα καί πνευ­ματικά ἐμβόλια γιά νά ἀντιμετωπίσουν τό κατα­στρε­πτικό του ἔργο. Παντοῦ ἐπικρατοῦσαν οἱ συνέπειες τῆς ἀσθένειας αὐτῆς, πού εἶναι οἱ ἁμαρτίες, τά πάθη, ὁ θάνατος. Βασανι­ζόταν ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος. Ὅταν ἔφθασε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἦλθε ὁ πραγματικός Ἰατρός, ὁ Χριστός, πού εἶναι τό ἰσχυρότατο φάρμακο καί τό ἰσχυρό­τατο πνευματικό ἐμβόλιο, τό ὁποῖο λαμβάνουμε μέ τά Μυστήρια, ἰδιαιτέρως τό λαμβάνουμε κατά δόσεις μέ τό Μυστήριο τῆς θείας Μεταλήψεως τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, γιά νά νικήσουμε τόν θάνατο, τόν πνευ­ματικό καί σωματικό.
.                              Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Πνευματικό Νοσοκομεῖο, ὅπου δρᾶ Αὐτός ὁ μεγάλος Ἰατρός, ὁ Χριστός, μέσα στό ὁποῖο ὑπάρχουν οἱ πνευματικοί ἰατροί, τά πνευματικά φάρμακα καί τά πνευματικά ἐμβόλια γιά νά νικήσουμε τόν μεγα­λύτερο ἐχθρό μας πού εἶναι ὁ πνευματικός θάνατος. Εἶναι δέ πολύ ἐπικίνδυνο νά χωρίζη κανείς τήν Ἐκκλησία ὡς θεραπευτήριο καί ὡς κοινωνία θεώσεως, ἀπό τόν ἱερό θεσμό της. Ὅπως εἶναι δύσκολο καί ἐπικίνδυνο νά χωρίζη κανείς ἕνα Νοσοκομεῖο, πού ἀσχολεῖται μέ τήν θεραπεία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἀπό τήν διοικητική του λει­τουρ­γία. Μπορεῖ σέ ἕνα Νοσοκομεῖο τά διοικητικά του ὄργανα νά κάνουν κάποιο λάθος, ἀκόμη καί κάποιος ἰατρός νά μή θεραπεύη σωστά, ἀλλά δέν καταργοῦμε τό Νοσοκομεῖο, οὔτε ἀπομακρυνόμαστε ἀπό αὐτό, οὔτε ἀναζητᾶμε θεραπεία ἐκτός τοῦ Νοσοκομείου.
.                       Τήν περίοδο αὐτήν πού διερχόμαστε τούς περισ­σότερους ἀνθρώπους ἔχει καταλάβει θλίψη, ἀπελπι­σία, ἀπό­γνωση ἀπό τήν μεγάλη ὑγειονομική κρίση, καί ὅλοι ἀνα­μένουν κάποιο νέο φάρμακο καί κάποιο νέο ἐμβόλιο κατά τοῦ νέου ἰοῦ, καί εὐχόμαστε στόν Θεό καί γι’ αὐτό. Ἀλλά πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχει καί ἕνας χειρότερος ἰός, πού εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία θεραπεύεται ἀπό τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, πού ἐνηνθρώπησε γιά νά γίνη γιά μᾶς φάρμακο καί ἐμβόλιο, τά ὁποῖα χορηγοῦνται μέσα στήν Ἐκκλησία, γιά νά νικήσουμε καί ἐμεῖς ἐν Χριστῷ τόν διάβολο, τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
Αὐτά ἑορτάζουμε αὐτές τίς ἡμέρες καί πρέπει νά πανηγυρίζουμε θεϊκῶς. Καί νά μή στενοχωρούμαστε γιά «τά τῆς ἀσθενείας», ἀλλά νά χαιρόμαστε γιά «τά τῆς ἰατρείας» ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τοῦ Ὁποίου τό ἄπειρο ἔλεος νά εἶναι μαζί σας.
Μέ πατρικές εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης
Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΟΡΑΤΑΙ

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΟΡΑΤΑΙ

τοῦ περιοδ. Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2101, 15.12.14
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.                 Ὅλη ἡ πάλη τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο αὐτό, εἴτε τὸ συνειδητοποιεῖ εἴτε ὄχι, εἶναι νὰ συναντήσει τὸν Θεό. Ἡ πιὸ μεγάλη του ἀγωνία εἶναι νὰ δεῖ τὸν Θεό. Αὐτὸν ἀναζητεῖ διαρκῶς. Πλασμένος ἀπὸ τὸν Θεό καὶ γιὰ τὸν Θεό, κυριαρχεῖται ἀπὸ ἀκατανίκητη ἐσωτερικὴ φορὰ πρὸς Αὐτόν.
.                Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεό; Ποῦ μπορεῖ νὰ τὸν συναντήσει;
.              Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου!
.              Στὰ Χριστούγεννα τὸ πρόβλημα λύνεται! Στὶς προσδοκίες τοῦ ἀνθρώπου, στὴν μεγάλη του ἀγωνία, στὸν πιὸ βαθύ του πόθο, ὀ Θεὸς δὲν μένει ψυχρὸς καὶ ἀδιάφορος. Ἀπαντᾶ μὲ τρόπο ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φαντασθεῖ. Ἔρχεται στὴν γῆ. Γεννιέται ὡς ἄνθρωπος. Παίρνει σάρκα, Τὸν βλέπουν τὰ μάτια μας, Τὸν ψηλαφοῦν τὰ χέρια μας, εἰσέρχεται στὸν χρόνο μας, γίνεται ἕνας ἀπὸ μᾶς, γίνεται «υἰὸς τοῦ ἀνθρώπου» ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.
.          Τὸ θαῦμα εἶναι τρισμέγιστο. Εἶναι τὸ συγκλονιστικότερο γεγονὸς στὴν ἱστορία τοῦ σύμπαντος κόσμου, ποὺ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸ ἐκφράζει μὲ τὴ δική του θεολογικὴ γλώσσα καὶ ἀκρίβεια: «Ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται. Ὁ Λόγος παχύνεται. Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται. Ὁ ἄχρονος ἄρχεται. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται» (ΕΠΕ 5, 38).
.               Ναί! Τὸ Βρέφος τῆς φάτνης εἶναι ὁ Θε­ός! Μπορεῖ νὰ φαίνεται μικρὸ καὶ ἀδύναμο. Ἀλλὰ μέσα του «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολασ. β´ 9).
.               Γι’ αὐτὸ θριαμβευτικὰ διακηρύττουν οἱ μαθητές Του: Αὐτόν, τὸν προαιώνιο Θεό, τὸν ἔχουμε ἀκούσει μὲ τὰ αὐτιά μας, τὸν ἔχουμε δεῖ μὲ τὰ μάτια μας, τὸν εἴδαμε καλὰ καὶ τὰ χέρια μας τὸν ψηλάφησαν (Α´ Ἰω. α΄ 1)!
.               «Ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ» (Ἰω. α΄ 14). Εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας καὶ ἀπολαύσαμε τὴν ὑπέρλαμπρη καὶ θεοπρεπὴ δόξα Του, ποὺ φανερωνόταν μὲ τὰ καταπληκτικὰ θαύματά Του, μὲ τὴν ἀπαράμιλλη διδασκαλία Του καὶ τὴ λαμπρότητα τῆς ἀναμάρτητης καὶ κατὰ πάντα ἁγίας ζωῆς Του.
.               Τὰ Χριστούγεννα «ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»!
.               Καὶ φέρνει ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ πιὸ κοντά μας. Βλέπουμε στὴ Γέννησή Του ἀγγέλους. Στὴ Βάπτισή Του ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός, φαίνεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἀποκαλύπτεται στὰ μάτια μας ὅλος ὁ πνευματικὸς κόσμος. «Ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον», ­διακηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι (Α΄ Ἰω. α΄ 2). Ἡ αἰώνια ζωὴ φανερώνεται στὰ μάτια μας.
.               Τὰ ὑπὲρ αἴσθησιν τώρα εἶναι πιὸ ἀληθινὰ ἀπὸ τὰ αἰσθητά, τὰ ἀόρατα πιὸ εὐδιάκριτα ἀπὸ τὰ ὁρατά, τὰ ἄπιαστα εὔκολα ψηλαφητά, τὰ πνευματικὰ πιὸ βέβαια ἀπὸ τὰ ὑλικά. Γιατί εἰσῆλθε στὴ ζωή μας ὁ Θεός. Τὰ Χριστούγεννα ἔγινε ὁρατὸς ὁ Θεός!
.               Ὑπάρχουν δύο πρακτικὲς συνέπειες αὐτοῦ τοῦ συγκλονιστικοῦ γεγονότος. «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»! Ὁρᾶται ὡς ἄν­θρωπος. Δὲν ὑποδύεται τὸν ­ἄνθρωπο. Δὲν παριστάνει τὸν ἄνθρωπο. Δὲν μετα­βάλλεται σὲ ἄνθρωπο. Ἀλλὰ γίνεται ἄν­θρωπος, ἐνῶ συγχρόνως παραμένει Θε­ός. Ἔρχεται ἀνάμεσά μας ὡς ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ εἶναι πιὸ οἰκεῖος σ’ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς καταλαβαίνει καλύτερα καὶ νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάζουμε εὐκολότερα. Γιὰ νὰ βρίσκουμε εὔκολα πιὰ στὸ πρόσωπό Του τὸν Θεό!
.               «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»! Ὁρᾶται ὡς ἄν­θρωπος. Γιὰ νὰ μᾶς δίνει τὸ τέλειο πρότυπο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ἦλθε στὸν κόσμο καὶ ἔζησε μιὰ τέλεια ἀνθρώπινη ζωή. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία μας, μὲ τὴ βοήθεια τῶν θείων Μυστηρίων, μποροῦμε νὰ γινόμαστε καινούργιοι ἄνθρωποι, νὰ εἴμαστε κοινωνοὶ τῆς δικῆς Του ζωῆς, νὰ ζοῦμε τὴν ἴδια ζωὴ ποὺ ἔζησε Ἐκεῖνος!
.               Οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς Του. Καὶ μᾶς τὶς ἔδωσε γιὰ νὰ Τὸν μιμούμεθα. Νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ θυσιαζόμαστε, ὅπως Ἐκεῖνος. Νὰ ­προσευχόμαστε καὶ νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας, ὅπως Ἐκεῖνος. Νὰ ­πεθαίνουμε μὲ τὴν καρδιά μας γεμάτη ἀγάπη γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας. Ὅπως Ἐκεῖνος! Καὶ τότε Τὸν βλέπουμε. Διότι ἐμφανίζεται καὶ σ’ ἐμᾶς. Καὶ κατοικεῖ μέσα μας. Μὲ τὴ ζωή μας τὴ σύμφωνη μὲ τὸ νόμο Του, ὁρᾶται καὶ σήμερα στὰ βάθη τῶν καρδιῶν μας. Δὲν εἶναι μόνο Θεὸς «ἐγγὺς ἡμῶν». Εἶναι καὶ Θεὸς «ἐντὸς ἡμῶν». Αὐτὴ εἶναι ἡ δόξα τοῦ ἀνθρώπου: ὁ ἄπειρος Θεὸς γεννιέται στὰ βάθη τῆς μικρῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο κατοικητήριό Του!
.               «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται». Ἀπὸ τότε ποὺ φάνηκε στὴ γῆ ὁ Θεός, ἀπὸ τότε φάνηκε στὴ γῆ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος, ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ Θεός. Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεάνθρωπο Χριστό.
.               Ἀπὸ τότε ποὺ φάνηκε στὴ γῆ ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ ζήσει στὸν οὐρανὸ ὁ ἄν­θρω­πος. Ὁ Χριστὸς δὲν κάνει μόνο ἄν­θρω­πο ἀληθινὸ τὸν ταπεινὸ ­ὁδοιπόρο τῆς γῆς. Τὸν ἀναδεικνύει ἐπιπλέον κατὰ χάριν Θεό. «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡ­­­μεῖς θεοποιηθῶμεν», γράφει ὁ Μέγας ­Ἀ­­­­­­θανάσιος (ΕΠΕ 1, 366). Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Αὐ­­τὸ εἶναι τὸ βαθὺ νόημα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων.

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κυρ. πρὸ τῆς Ὑψώσεως)

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
(Ἰω. γ΄ 13-17)

Εἶπεν ὁ Κύριος· «Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.»

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Εἶπεν ὁ Κύριος: «Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε εἰς τὸν οὐρανόν, παρὰ ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸν οὐρανόν. Ὅπως ὁ Μωϋσῆς ὕψωσε τὸ φίδι εἰς τὴν ἔρημον, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε καθένας ποὺ πιστεύει εἰς αὐτὸν νὰ μὴ χαθῇ, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
 Διότι τόσον πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Υἱόν του τὸν μονογενῆ, διὰ νὰ μὴ χαθῇ ὅποιος πιστεύει εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Διότι δὲν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ καταδικάσῃ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.»

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον,
ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν
»

.          Καθὼς πλησιάζει ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὴ κορυφώθηκε μὲ τὴν σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Σ’ αὐτὴ τὴν θεϊκὴ ἀγάπη ἀναφέρεται ὁ Κύριος μὲ ἕνα συγκλονιστικὸ λόγο Του, ποὺ ἀκοῦμε στὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν». Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦσαν στὴν ἁμαρτία, ὥστε γιὰ τὴν σωτηρία τους παρέδωσε σὲ θάνατο τὸν μονάκριβο υἱό του.
.          Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν αὐτὸν τὸν βαρυσήμαντο λόγο τοῦ Κυρίου, ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ ἀνυπέρβλητο μεγαλεῖο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ νὰ δοῦμε πῶς ὁ Τίμιος Σταυρὸς φανερώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὸ ἀποκορύφωμά της.

1. ΘΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟ ΤΟΥ

.          Τόσο πολύ, μᾶς λέει ὁ Κύριος, ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, «ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν». Δὲν ἔστειλε κάποιον δοῦλο, κάποιον ἄγγελο ἢ ἀρχάγγελο, ἀλλὰ τὸν Μονογενῆ Υἱό του! Αὐτὸν γιὰ τὸν Ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς Πατὴρ εἶχε διαβεβαιώσει σὲ ἐπίσημη ὥρα ὅτι «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ. γ´ 17). Αὐτὸν τὸν μονάκριβο καὶ ἀγαπημένο Υἱό του ἀπέστειλε στὴν γῆ «ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Α´ Ἰω. δ´ 10)· τὸν παρέδωσε δηλαδὴ μὲ σκοπὸ νὰ προσφέρει τὸ αἷμα του θυσία ἐξιλεωτικὴ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας.
.     Καὶ εἶδε ὁ Θεὸς Πατὴρ ἐσταυρωμένο τὸν Υἱό του ἐν μέσῳ κακούργων καὶ ληστῶν. Τὸν εἶδε πληγωμένο καὶ ἐξουδενωμένο, μὲ τὸ ἀκάνθινο στεφάνι στὴν κεφαλή, μὲ λογχισμένη τὴν πλευρά, μὲ τὰ καρφιὰ στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια του. Τί συγκλονιστικό! Ὁ Θεὸς Πατὴρ παραδίδει τὸν Υἱό του σὲ θάνατο σταυρικὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας! Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι «τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγάπης ἡ ἀπόδειξις» (ΕΠΕ 26, 98).

 2. ΠΟΙΟΥΣ ΑΓΑΠΑ

.          Ὡστόσο τὸ μεγαλεῖο αὐτῆς τῆς θείας ἀγάπης φανερώνεται σὲ ἀκόμη μεγαλύτερο βαθμό, ἂν σκεφθοῦμε σὲ ποιοὺς ἐκδηλώνει ὁ Θεὸς αὐτὴν τὴν ἀγάπη. Ὁ Κύριος μᾶς ἀπέδειξε ὅτι «ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον». Ἀλλὰ ποιόν κόσμο; Ἕνα κόσμο ἁμαρτωλό, διεφθαρμένο, ἀλαζονικό… Κι ἐνῶ τὸ φυσικὸ θὰ ἦταν ἕνας τέτοιος κόσμος νὰ προκαλέσει τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, γίνεται τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο! Ὁ πανάγαθος Θεὸς ἐκδηλώνει τὴν ἄπειρη καὶ τέλεια ἀγάπη του πρὸς τὸν ἀποστατημένο ἄνθρωπο. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει χαρακτηριστικὰ ὅτι σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς συνίσταται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, «ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε» (Ρωμ. ε´ 8). Ὁ Χριστὸς πέθανε γιὰ χάρη μας, τὴν στιγμὴ ποὺ ἐμεῖς ἤμασταν ἁμαρτωλοί, ἀσεβεῖς, ἀχάριστοι! Τί παράδοξη ἀγάπη!
.          Κι ἡ ἀγάπη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται ὄχι μόνο γενικὰ πρὸς ὅλο τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ ξεχωριστὰ γιὰ κάθε ἄνθρωπο. Αὐτὴ τὴν προσωπικὴ ἀγάπη αἰσθάνεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ὁμολογεῖ: «Ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ». Δηλαδή, ζῶ ἐμπνεόμενος καὶ κυριαρχούμενος ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν Ἑαυτό του γιὰ τὴν σωτηρία μου (Γαλ. β´ 20). Ποιός μπορεῖ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὴν ἄπειρη αὐτὴ συγκατάβαση τῆς θείας ἀγάπης;

 3.  ΤΑ ΔΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙ 

.          Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνα τρίτο σημεῖο ποὺ ἀποδεικνύει ἀσύγκριτη τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τὰ μοναδικὰ δῶρα ποὺ μᾶς χαρίζει μὲ τὴν σταυρική του θυσία: ἄφεση ἁμαρτιῶν, λύτρωση, σωτηρία, ζωὴ αἰωνία! Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς θυσιάστηκε καὶ παραδόθηκε στὸν σταυρικὸ θάνατο: «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. γ´16). Γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν σ’ Αὐτὸν ἀλλὰ νὰ κερδίσει τὴν αἰώνια ζωή. Ἀσύλληπτες δωρεές! Μὲ τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται καὶ νικᾶ τὴν ἁμαρτία. Ὁ Κύριος μὲ τὴν θυσία τοῦ Σταυροῦ ἄνοιξε τὴν πύλη τοῦ Παραδείσου ὄχι μόνο γιὰ τὸν μετανοημένο ληστὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ πιστεύει καὶ μετανοεῖ εἰλικρινά. Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε ὄχι μόνο σώζει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν αἰώνια καταδίκη, ἀλλὰ τοὺς κάνει κληρονόμους ἀσύγκριτης δόξας καὶ ἀτελεύτητης μακαριότητας στὴν πανευφρόσυνη Βασιλεία του!
.          Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ τὸν δοῦμε νὰ ὑψώνεται πανηγυρικὰ σὲ λίγες ἡμέρες, ἀποτελεῖ μιὰ διαρκῆ ἐνθύμηση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ γλυκαίνει τὴν ψυχή, δυναμώνει τὴν θέληση, εἰρηνεύει τὴν καρδιά, στηρίζει τὶς ἐλπίδες μας! Ἀλήθεια, τί ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε ἐφ᾽ ὅσον ὁ Κύριος τόσο πολὺ μᾶς ἀγαπᾶ;… Ἀρκεῖ κι ἐμεῖς νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Νὰ παραμερίσουμε ὅ,τι μᾶς χωρίζει ἀπὸ Αὐτὸν καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε ὡς πιστοὶ μαθητές του μέχρι τέλους. Γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ γίνουμε μέτοχοι στὴν ἄπειρη χαρὰ καὶ μακαριότητα ποὺ ὑπόσχεται σὲ ὅλα τὰ ἀγαπημένα παιδιά του!

 ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» ἀρ. τ. 2029, 1/15.09.2011
Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤI ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς)

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
ΓΙΑΤI ΚΑΙ ΠΩΣ ΠPEΠEI ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

.      Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἡ βιογραφία τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο αὐτό. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι ἡ βιογραφία τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο .
.     Μέσα σ᾽ αὐτὴν περιγράφεται πῶς ὁ Θεός, γιὰ νὰ δείξει τὸν Ἑαυτό Του στοὺς ἀνθρώπους, ἔστειλε τὸν Θεὸ Λόγο, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ σὰν ἄνθρωπος εἶπε στοὺς ἀνθρώπους ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἔχει, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ γιὰ τὸν κόσμο αὐτὸν καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν σ᾽ αὐτόν.
. Ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς Λόγος τ σχέδιο το Θεο πρς τν κόσμο. Ὁ Θεὸς Λόγος μὲ τὴν βοήθεια τοῦ λόγου, ἔδειξε τὸν Θεὸ στοὺς ἀνθρώπους, ὅσο εἶναι δυνατὸν ὁ ἀνθρώπινος λόγος νὰ περιλάβει τὸν Ἀπερίληπτο Θεό.
.     Ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν σ᾽ αὐτόν, ὁ Κύριος τὸ ἔδωσε μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Μέσα σ᾽ Αὐτὴν ἔδωσε τὶς ἀπαντήσεις γιὰ ὅλα τὰ ἐρωτήματα.
.    Δὲν ὑπάρχουν ἐρωτήματα ποὺ νὰ βασανίζουν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα νὰ μὴν ἔχει δοθεῖ μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ εἴτε ἄμεση εἴτε ἔμμεση ἀπάντηση. Οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἐπινοήσουν περισσότερα ἐρωτήματα ἀπ᾽ ὅσες ἀπαντήσεις ὑπάρχουν μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Τ τι δν βρίσκεις στν Ἁγία Γραφ πάντηση σ κάποιο σου ρώτημα, σημαίνει τι θεσες σήμαντο ρώτημα τι δν μπόρεσες ν διαβάσεις τν γία Γραφ κα ν πάρεις τν τελικ πάντηση.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ Ο ΘΕΟΣ

.     Τί εἶναι ὁ κόσμος, ἀπὸ ποῦ προέρχεται, γιὰ ποιό λόγο ὑπάρχει, πρὸς τὰ ποῦ πορεύεται, ποῦ θὰ καταλήξει.

.      Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ ποῦ ἔρχεται, ποῦ πηγαίνει, ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία του, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειωθεῖ.

.      Τί εἶναι τὰ ζῶα, τί εἶναι τὰ φυτά, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχουν, τί ἐξυπηρετεῖ ἡ ὑπαρξή τους, τί προσφέρουν.

.      Τί εἶναι τὸ καλό, ἀπὸ ποῦ πορέρχεται, ποῦ ὁδηγεῖ, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς ἀποκτᾶται.

.      Τί εἶναι τὸ κακό, ἀπὸ ποῦ προέρχεται, πῶς ὑπάρχει, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειώσει.

.     Τί εἶναι δίκαιοι καὶ τί ἁμαρτωλοί, πῶς ἀπὸ ἕναν ἁμαρτωλὸ βγαίνει δίκαιος καὶ πῶς ἕνας ἐπηρμένος δίκαιος μπορεῖ νὰ καταντήσει ἁμαρτωλός, πῶς ὁ ἄνθρωπος ὑπηρετεῖ τὸν Θεὸ καὶ πῶς τὸν διάβολο. Ὁλόκληρος ὁ δρόμος ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ ὣς τὸ κακό, ἀπὸ τὸν Θεὸ ὣς τὸν διάβολο. Ὅλα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος, ὁλόκληρος ὁ δρόμος τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν σάρκα ὣς τὸν Θεό, ἀπὸ τὴν σύλληψή του μέχρι τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασή του. Τί εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ ἱστορία τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τί εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποιὸς ὁ δρόμος τους, ὁ σκοπὸς καὶ ἡ τελείωσή τους.
.     Γενικά, ὁ Θεὸς στὴν Ἁγία Γραφὴ εἶπε ὅσα χρειάζονταν νὰ πεῖ στοὺς ἀνθρώπους. Στὴν Ἁγία Γραφὴ βρίσκεται ἡ βιογραφία τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τοῦ καθενός μας ἀνεξαιρέτως. Σ᾽ αὐτὴν ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό του νὰ παρουσιάζεται καὶ νὰ περιγράφεται λεπτομερῶς. Ὅλες οἱ ἀρετές σου καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχεις καὶ δὲν ἔχεις.
.     Θὰ βρεῖς τοὺς δρόμους μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ ψυχή σου καὶ ἡ ψυχὴ κάθε ἀνθρώπου βαδίζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στὴν τελειότητα καὶ ὁλόκληρο τὸν δρόμο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὣς τὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὣς τὸν διάβολο.
.        Στὴν Ἁγία Γραφὴ θὰ βρεῖς τρόπους πῶς νὰ ἀπελευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, θὰ βρεῖς μὲ μία λέξη, ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἁμαρτωλότητος, καὶ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν δικαίων.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ», ἀρ. φ. 232, Φλώρινα, Ἰούνιος 2011
(ἀπὸ ”ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”,
Ἔκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ὀρθοδόξου Παραδόσεως
«Οἱ φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους», ἀριθ. 93/2011, σ.σ. 50-51.)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (13.03.2011)
(Ἰωάν. α´ 44 – 52)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. Ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως ᾿Ανδρέου καὶ Πέτρου. Εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. Καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε.Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. Λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. Ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. Καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾽ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπόδοση στὴ Νέα Ἑλληνική:
Τὸν καιρό εκείνο, ἤθελε ὁ Ἰησοῦς νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Γαλιλαίαν καὶ βρίσκει τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ λέγει, «Ἀκολούθησέ με». Κατήγετο δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδά, ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου. Ὁ Φίλιππος εὑρίσκει τὸν Ναθαναὴλ καὶ τοῦ λέγει,  «Εὑρήκαμε ἐκεῖνον, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραψε ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν νόμον καὶ οἱ Προφῆται, τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ». Καὶ ὁ Ναθαναὴλ τοῦ εἶπε, Εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ νὰ προέλθῃ κανένα καλό;». Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Φίλιππος, «Ἔλα νὰ ἰδῇς». Εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε, «Νὰ ἕνας ἀληθινὸς Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει δόλος». Ὁ Ναθαναὴλ τοῦ εἶπε, «Ἀπὸ ποῦ μὲ γνωρίζεις;». Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπεκρίθη, «Πρὶν σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος σὲ εἶδα νὰ εἶσαι κάτω ἀπὸ τὴ συκιά». Ὁ Ναθαναὴλ τοῦ λέγει, «Ραββί, σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπεκρίθη, «Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, πιστεύεις; Θὰ ἰδῇς μεγαλύτερα πράγματα ἀπὸ αὐτά». Καὶ προσέθεσε, «Ἀλήθεια, ἀλήθεια, σᾶς λέγω, ἀπὸ τώρα θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸν ἀνοιγμένων καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
«Μείζω τούτων ὄψει»

Ἔμεινε ἔκπληκτος ὁ Ναθαναήλ, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ εἶπε ὅτι τὸν εἶχε δεῖ ἐνῶ προσευχόταν σὲ ἀθέατο μέρος, κάτω ἀπὸ μία συκιά. Ἐντυπωσιασμένος ἀπὸ τὸ θαῦμα στὸ αὐτὸ σημεῖο ἀλλὰ καὶ φωτισμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄδολος Ἰσραηλίτης διακήρυξε τὴν πίστη του στὴν πιὸ μεγάλη ἀλήθεια:–«Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».Καὶ ὁ Κύριος ποὺ δέχθηκε τὴν βαρυσήμαντη ὁμολογία του, ἀπάντησε:–Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκιά, πιστεύεις; «Μείζω τούτων ὄψει». Σὲ διαβεβαιώνω ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ δεῖς ἀκόμη μεγαλύτερα καὶ περισσότερο θαυμαστὰ ἀπὸ αὐτά. Ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ μεγάλα καὶ συγκλονιστικὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος στὸν Ναθαναὴλ ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε πιστὸ μαθητή του;

1. ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

.        Ὁ προφητικὸς καὶ ἀποκαλυπτικὸς λόγος τοῦ Κυρίου «μείζω τούτων ὄψει» ἄρχισε πολὺ σύντομα νὰ ἐπαληθεύεται.Ὁ Ναθαναήλ, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι μαθητές, εἶδαν τὸν Κύριο νὰ ἐπιτελεῖ ἀναρίθμητα κα ταπληκτικὰ θαύματα, μὲ τὰ ὁποῖα εὐεργετοῦσε τοὺς ἀνθρώπους καὶ φανέρωνε τὴν θεία του δύναμη. Τὸν ἄκουσαν νὰ τοὺς διδάσκει μοναδικὲς ἀλήθειες καὶ θαύμαζαν τὴν θεϊκή του σοφία. Ὅπως ἀναφέρουν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστές, «ἐξεπλήσσοντο οἱ ὄχλοι ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ» (Ματθ. ζ´ 28-29)· ὁ λαὸς ποὺ Τὸν ἄκουγε κυριευόταν ἀπὸ μεγάλη κατάπληξη καὶ κυριολεκτικὰ κρεμόταν ἀπὸ τὸ στόμα του (Λουκ. ιθ ́ 48).
.     Τὸ ἀποκορύφωμα ὅμως ὅλων τῶν θαυμαστῶν ποὺ ἔζησε ὁ Ναθαναὴλ καὶ οἱ ἄλλοι μαθητὲς κοντὰ στὸν Κύριο ἦταν τὸ Πάθος καὶ ἡ Ἀνάστασή του. Ἐκεῖ ἀποκαλύφθηκε ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος «τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. γ´ 16). Πόση συγκίνηση ἔνιωσαν οἱ μαθητές, ὅταν ὁ Κύριος τοὺς παρέδιδε τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο! Ἀλλὰ καὶ ἦταν ἀδύνατο νὰ περιγράψουν τὰ συναισθήματά τους, ὅταν εἶδαν τὸν Κύριο ἀναστημένο καὶ πάλι κοντά τους! Τὸν εἶδαν ὡς τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου νὰ τοὺς μεταδίδει τὴν δική του χαρὰ καὶ εἰρήνη καὶ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅτι πλέον καταργήθηκε ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους τὴν αἰώνια ζωή, τὴν λύτρωση καὶ τὴν σωτηρία! Ὑπάρχει μεγαλύτερη καὶ πιὸ θαυμαστὴ δωρεὰ ἀπὸ αὐτό;

2. ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

.       Ὡστόσο, μετὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου στοὺς οὐρανούς, ἕνα ἄλλο μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο θαῦμα ἄρχισε νὰ ξεδιπλώνεται μπροστὰ στὰ μάτια τῶν μα θητῶν. Ἕνα θαῦμα ἀπείρων διαστάσεων! Ποιὸ εἶναι αὐτό; Ἡ Ἐκκλησία!
.      Ἡ Ἐκκλησία φανερώθηκε στὸν κόσμο ὡς ἡ ἐπὶ τῆς γῆς Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν τὸ Πανά γιον Πνεῦμα ἐπιφοίτησε στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἀπὸ τότε οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ξεκίνησαν τὸ μεγαλειῶδες ἔργο, γιὰ νὰ διαδώσουν τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». Ἡ ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ θαυμαστὴ ἐξάπλωσή της ἦταν καὶ εἶναι ἕνα συνεχιζόμενο θαῦμα: Τί κι ἂν στὸ διάβα τῶν αἰώνων ἀντιμετώπισε σκληροὺς διωγμούς, ποικίλες αἱρέσεις, λυσσαλέα πολεμικὴ ἀπὸ τὴν ἄθεη καὶ ἀντιχριστιανικὴ προπαγάνδα; Ἡ Ἐκκλησία πολεμουμένη νικᾶ! Θεμελιώθηκε στὴν πίστη τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἑδραιώθηκε μὲ τὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, στολίστηκε μὲ τὰ αἵματα τῶν ἁγίων Μαρτύρων καὶ τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες τῶν Ὁσίων, ἐξαπλώθηκε μὲ τοὺς κόπους καὶ τὶς θυσίες ἁγνῶν ἱεραποστόλων καὶ παραμένει μέσα στοὺς αἰῶνες «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α ́ Τιμ. γ ́ 15). Σὰν ἄλλος στύλος καὶ γερὸ θεμέλιο ὑποβαστάζει τὴν ἀλήθεια.

.       Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 2011 χρόνια μ.Χ. Ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὸν θρίαμβο κατὰ τῆς Εἰκονομαχίας καὶ τῶν αἱρέσεων. Ἡμέρα ἀφιερωμένη σ’ ἕνα θαῦμα διαχρονικὸ καὶ αἰώνιο: τὴν νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας.
.        Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει ἔντονους κινδύνους καὶ πειρασμούς: συγκρητισμός, οἰκουμενισμός, ἐκκοσμίκευση, αἱρέσεις καὶ παραθρησκεῖες, φανεροὶ διῶκτες καὶ ὕπουλοι ἐχθροὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ ξεριζώσουν τὴν πίστη ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὰ ἴχνη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ματαιοπονοῦν ὅμως!
.         Ἡ δισχιλιετὴς ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμάτη ἀπὸ θαύματα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν αἰώνια καὶ ἀκατάλυτη δύναμή της καὶ ἐπαληθεύουν τὸν προφητικὸ λόγο τοῦ Κυρίου «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιϛ ́ 18). Ἂς μὴ φοβόμαστε λοιπὸν τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως κι ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε. Εἴδαμε τὴν ἔνδοξη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας στὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ «μείζω τούτων ὀψόμεθα»! Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπικρατήσει. Ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ χάρις θὰ λάμψουν καὶ τότε θὰ δοῦμε λαμπρότερο τὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2018, 01.03.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; (Ἁγ. Ἰω. Δαμασκηνός)

Γιατί γινε νθρωπος Υἱὸς το Θεο

Ἁγ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ

Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ χαρίση στὸν ἄνθρωπο πάλι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο τοῦ δώρισε, ὅταν τὸν ἔπλασε. Γιατὶ τὸν δημιούργησε σύμφωνα μὲ τὴν δική του εἰκόνα, νὰ ἔχη δηλαδὴ νοῦ καὶ νὰ εἶναι ἐλεύθερος. Συγχρόνως, τὸν προώρισε νὰ τοῦ μοιάση, ποὺ σημαίνει νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος τέλειος στὶς ἀρετές, πράγμα κατορθωτὸ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύσι. Διότι οἱ ἀρετές, ὅπως ἡ ἀμεριμνησία, ἡ ἠρεμία, ἡ ἀκεραιότητα, ἡ ἀγαθότητα, ἡ σοφία, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἐλευθερία ἀπὸ κάθε κακία, εἶναι κύρια γνωρίσματα τῆς φύσεως τοῦ Θεοῦ. Δημιούργησε, λοιπόν, ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο νὰ εἶναι σὲ κοινωνία καὶ σχέσι μαζί Του, διότι τὸν ἔπλασε νὰ μείνη ἄφθαρτος καὶ ἔχοντας κοινωνία μαζί Του τὸν μετέφερε στὴν ἀφθαρσία. Ὅμως ἐμεῖς, ἀφοῦ μὲ τὴν παράβασι τῆς ἐντολῆς τὰ γνωρίσματα ποὺ εἴχαμε, ὡς “κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ” πλασμένοι, τὰ ἀλλοιώσαμε καὶ τὰ διαστρέψαμε καὶ ἀφοῦ πήγαμε στὸν χῶρο τῆς κακίας, χάσαμε τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Θεό. Διότι ποιά σχέσι μπορεῖ νὰ ἔχη τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι; Κι ἐπειδὴ ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὴν ζωή, πέσαμε στὴν φθορὰ τοῦ θανάτου.
Ἐπειδὴ μᾶς προσέφερε ὅ,τι καλύτερο καὶ δὲν τὸ διαφυλάξαμε, γεύθηκε Ἐκεῖνος τὸ χειρότερο -ὁμιλῶ γιὸ τὸ ὅτι ντύθηκε τὴν ἀνθρώπινη φύσι μας- γιὰ νὰ ἀνακαινίση μὲ τὸν ἑαυτό Του καὶ στὸν ἑαυτό Του τὸ “κατ᾽ εἰκονα” καὶ τὸ “καθ᾽ ὁμοίωσιν”. Ἐπίσης, νὰ μᾶς διδάξη τὴν ἐνάρετη ζωή, ἀφοῦ τὴν ἔκανε μὲ τὴν δική Του ἐπίγεια ζωὴ εὐκολοκατόρθωτη γιά μᾶς. Κι ἀκόμα, νὰ μᾶς ἐλευθερώση ἀπὸ τὴν φθορά, συνδέοντάς μας μὲ τὴν ζωή, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἔγινε ἀρχὴ τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ἀκόμα, νὰ ξανακάνη καινούργιο τὸ λερωμένο καὶ σπασμένο δοχεῖο ποὺ ἦταν ὁ ἄνθρωπος. Νὰ μᾶς λυτρώση ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καλώντας μας νὰ ἀναγνωρισουμε τὸν Θεό μας. Νὰ μᾶς δώση δύναμι καὶ νὰ μᾶς ἐκπαιδεύση, ὥστε νὰ παλαίψουμε νικηφόρα τὸν τύραννο μὲ ὑπομονὴ καὶ ταπείνωσι.
Καταργήθηκε, λοιπόν, ἡ θρησκεία τῶν δαιμόνων μὲ τὴν Γέννησι τοῦ Χριστοῦ, ἡ κτίσι ἁγιάσθηκε μὲ τὸ Θεῖο Του αἷμα, οἱ βωμοὶ καὶ οἱ ναοὶ τῶν εἰδώλων γκρεμίσθηκαν, ρίζωσε ἡ Θεογνωσία, ἡ ὁμοούσιος Τριάς, ἡ ἄκτιστη Θεότητα, λατρεύεται ὁ Ἑνὸς Ἀληθινὸς Θεός, ὁ Δημιουργὸς τῶν ὅλων καὶ Κύριος. Τώρα, λοιπόν, οἱ ἀρετὲς ἔγιναν πραγματικότητα, ἐλπίδα ἀναστάσεως δωρήθηκε μὲ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. Τρέμουν πιὰ οἱ δαίμονες μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ παλαιότερα ἦταν σκλάβοι τῶν δαιμόνων.
Καὶ τὸ ἀξιοθαύμαστο εἶναι ὅτι ὅλα αὐτὰ ἔγιναν μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὰ πάθη καὶ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Σὲ ὅλη τὴν γῆ κηρύχθηκε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, ὄχι μὲ πόλεμο καὶ ὅπλα καὶ στρατούς, ποὺ συνέτριβαν τοὺς ἐχθρούς. Κηρύχθηκε ἀπὸ λίγους, γυμνούς, πτωχοὺς καἀγραμμάτους, ποὺ τοὺς ἔδιωχναν ἀπὸ παντοῦ, ποὺ τοὺς χτύπαγαν, ποὺ τοὺς θανάτωναν, ποὺ μιλοῦσαν γιἕναν σταυρωμένο καὶ νεκρό, ποὅμως ἐπεκράτησαν στοὺς σοφοὺς καὶ δυνατούς, γιατί τοὺς ἀκολουθοῦσε ἀκαταμάχητη δύναμι τοῦ σταυρωμένου Χριστοῦ. Ὁ θάνατος, ποὺ ἦταν πρὶν φοβερός, νικιέται  καὶ καταδικάζεται πλέον, ὡς μισητὸς καὶ ἀπόβλητος ἀπὸ τὴν ζωή.

Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ γνωρίσματα τῆς δυνάμεώς Του. Διότι δὲν διέσωσε τώρα – ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ Μωυσῆ – ἕναν λαὸ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν σκλαβιὰ τοῦ Φαραώ, περνώντας τον μέσα ἀπὸ τὴν θάλασσα. Ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα ἔσωσε ἀπὸ τὴν φθορὰ τοῦ θανάτου καὶ ἀπὸ τὸν κακὸ τύραννο, τὴν ἁμαρτία. Καὶ ἔσωσε τοὺς ἀνθρώπους ὄχι μὲ τὴν βία. Καὶ τοὺς ὡδήγησε στὴν ἀρετή, ὄχι θάβοντάς τους μέσα στὸ χῶμα, οὔτε καίγοντάς τους μὲ φωτιά, οὔτε διατάζοντας νὰ λιθοβολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοί, ἀλλ πείθοντάς τους μὲ πραότητα καὶ μακροθυμία, νἐκλέξουν τὴν ἀρετὴ καὶ νὰ συναγωνίζωνται στοὺς κόπους γιὰ χάρι της καἔτσι νὰ εὐχαριστοῦνται.
Πρίν, ὅταν ἁμάρταναν, τιμωροῦνταν μὲ χτυπήματα. Κι ὅμως ἐκεῖνοι ἐπέμεναν στὴν ἁμαρτία, τὴν ὁποία ἀνεγνώριζαν γιὰ Θεό. Τώρα, πρὸς χάριν τῆς πίστεως στὸν Θεὸ καὶ τῆς ἀρετῆς, προτιμοῦν τὰ κτυπήματα καὶ τὶς κακοποιήσεις καὶ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο.

 

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε