Ἄρθρα σημειωμένα ὡς υἱοθεσία

ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΗ καὶ ΥΙΟΘΕΣΙΑ (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου)

 

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ κατά Χάριν υἱοθεσία 

τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
(Ἐγκύκλιος Χριστουγέννων 2016)

.           Τό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καθορίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τό ζωντανό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καί ὄχι ἀπό τήν κοσμική νοοτροπία καί ἀπό διδασκαλίες ἀνθρώπινες. Ἡ Ἐκκλησία μέ τήν ὑμνογραφία της, τήν ἁγιογραφία της καί τήν διδασκαλία της μᾶς ἀναλύει ποιό εἶναι τό βαθύτερο νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, καί μέ αὐτόν τόν τρόπο μᾶς καθοδηγεῖ γιά νά εἴμαστε καί ἐμεῖς ζωντανά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.
.           Μέσα σέ αὐτήν τήν προοπτική ἡ Ἐκκλησία καθόρισε νά ἀναγινώσκεται τό κατάλληλο ἀποστολικό καί εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, κατά τήν θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων.
.           Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα μᾶς παρουσιάζει τόν σκοπό τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ υἱοθεσία μας, δηλαδή νά γίνουμε κατά Χάρη υἱοί τοῦ Θεοῦ. Καί τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στήν προσκύνηση τῶν Μάγων, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν ἀπό τήν Ἀνατολή, ὁδηγούμενοι ἀπό τό ἀστέρι, καί παρά τίς δυσκολίες, ἔφθασαν στήν Βηθλεέμ καί προσέφεραν στόν Χριστό τά πολύτιμα δῶρα τῆς εὐλάβειάς τους, ἤτοι χρυσό, λίβανο καί σμύρνα.
.           Θά κάνω λίγα θεολογικά σχόλια πάνω στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, πού δείχνει πῶς καί ἐμεῖς θά γευθοῦμε τούς καρπούς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, πῶς θά ἀποκτήσουμε τήν κατά Χάρη υἱοθεσία.
.           Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του προσδιορίζει μέ ἀπόλυτη θεολογική καθαρότητα τόν σκοπό τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο τόν κατάλληλο καιρό. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅταν κορυφώθηκε ἡ κακία καί ἡ ἁμαρτία στό ἀνθρώπινο γένος, ἀλλά καί ὁλοκληρώθηκε ὁ πόθος καί ἡ ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ ἀπό τούς Προφήτας καί Δικαίους, τότε ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός καί τήν συνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδή μέ τήν θέληση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
.           Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο ὅτι στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού ἀκούσαμε στήν θεία Λειτουργία ἀναφέρεται δύο φορές στό ρῆμα «ἐξαπέστειλεν» ὁ Θεός. Αὐτό δείχνει τό ἱστορικό γεγονός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τό μυστήριο τῆς ἐλεύσεώς Του μέσα στήν καρδιά μας, διά τῆς ὁποίας ἐλεύσεως γίνεται ἡ θέωσή μας.
.           Τήν πρώτη φορά χρησιμοποιεῖται τό ρῆμα «ἐξαπέστειλεν», γιά νά δηλώση τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τήν πρόσληψη τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπό τήν θεία φύση καί ἕνωση μαζί της στό Πρόσωπό Του, μέ σκοπό νά μᾶς ἐξαγοράση ἀπό τόν νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί νά ἀπολαύσουμε τήν υἱοθεσία. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ὅτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. δ΄, 4-5).
.           Τήν δεύτερη φορά χρησιμοποιεῖται τό ἴδιο ρῆμα «ἐξαπέστειλεν» γιά νά δηλώση τό πῶς ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τήν υἱοθεσία, πῶς ἀπό δοῦλος τῆς ἁμαρτίας γίνεται κατά Χάριν υἱός τοῦ Θεοῦ, πῶς γίνεται μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἔτσι, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Θεός Πατήρ ἐξαπέστειλε τό Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, πού εἶναι καί δικό Του Πνεῦμα, ἀφοῦ τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα καί ἀποστέλλεται διά τοῦ Υἱοῦ, στίς καρδιές μας καί μᾶς προσφέρει ὡς δῶρο τήν υἱοθεσία. Γράφει: «Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τό Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τάς καρδίας ὑμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ. ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ᾿ υἱός· εἶ δέ υἱός, καί κληρονόμος Θεοῦ διά Χριστοῦ» (Γαλ. δ΄, 6-7).
.           Ἑπομένως, τό πρῶτο «ἐξαπέστειλεν» ἀναφέρεται στόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, πού ἔγινε ἄνθρωπος γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ἔδωσε σέ ὅλους τήν δυνατότητα τῆς κατά Χάριν υἱοθεσίας του. Τό δέ δεύτερον «ἐξαπέστειλεν» ἀναφέρεται στό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον ἔρχεται στήν καρδιά καί ἀπεργάζεται τήν υἱοθεσία στούς ἀνθρώπους. Ὅσο σημαντική εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, ἄλλο τόσο σημαντική εἶναι καί ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καρδιά, γιατί καί μέ τά δύο αὐτά γεγονότα ἀπολαμβάνουμε τήν υἱοθεσία.
.           Αὐτό σημαίνει ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί μέ τό Ἅγιον Βάπτισμα καί τό Ἅγιον Χρίσμα ἐντασσόμαστε στό ζωντανό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί γινόμαστε μέλη αὐτοῦ τοῦ ἐνδόξου Σώματος, δηλαδή μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί τρεφόμαστε μέ τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό πραγματικό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ ἔνταξη δέν εἶναι μηχανική καί συναισθηματική. Ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καρδιά διά τῶν Μυστηρίων ἀναπτύσσει τήν καρδιακή προσευχή. Ἔτσι, ὁ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος φωνάζει, καί μάλιστα κράζει τόν Θεό ὡς Πατέρα μέ τήν καρδιά του.
.           Ἡ προσευχή στόν Πατέρα μέσα στήν καρδιά, πού γίνεται μέ ἰσχυρή φωνή, προσδιορίζει σαφέστατα ὅτι τότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι υἱός τοῦ Θεοῦ, αἰσθάνεται τήν κατά Χάρη υἱοθεσία, παύει νά εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας, καί ἔχει τήν βεβαιότητα ὅτι εἶναι κληρονόμος τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Χριστοῦ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.
.           Τό ρῆμα «ἐξαπέστειλεν» πού χρησιμοποιεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δύο φορές στό ἀποστολικό αὐτό ἀνάγνωσμα δηλώνει τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καρδιά. Καί τά δύο αὐτά ἔχουν μεγάλη ἀξία καί σπουδαιότητα καί εἶναι ἑνωμένα μεταξύ τους. Αὐτό δείχνει τί εἶναι Χριστούγεννα καί τί εἶναι Πεντηκοστή, τί εἶναι ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ καί τί εἶναι θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό δείχνει ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ, πῶς διά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, γινόμαστε μέλη τοῦ Χριστοῦ, ἀποκτοῦμε τήν υἱοθεσία καί ὅτι αὐτό τό αἰσθανόμαστε μέ τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά.
.           Σέ μιά ἐποχή πού ὑπάρχει ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία, ἡ βεβαιότητα τῆς υἱοθεσίας ἐν Χριστῷ μέ τά Μυστήρια καί τήν προσευχή εἶναι ἐλπίδα ζωῆς.

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 7

✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,

(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.-Φεβρ. 1994)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Ζ´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/19/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/20/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-2/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/21/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-3/
Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/22/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-4/
Ε´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/23/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-5/
ϛ´ Μέρος:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/27/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-6/

Ἡ Υἱοθεσία

.         Δὲν ἐνθυµοῦµαι ἐὰν ἀπήντησα εἰς µίαν ἐρώτησιν, ποὺ εἶχε ὑποβάλει γραπτῶς ἕνας ἀπὸ σᾶς: «Πότε ὁ Ἰσραὴλ ἔλαβε τὴν υἱοθεσίαν;» Ἴσως ἔπρεπε νὰ λεχθοῦν δύο λόγια διὰ τὸ θέµα αὐτό.
.         Ὅταν ἐν τῇ προσευχῇ στρεφώµεθα πρὸς τὸν Θεόν, κατὰ τὴν συµβουλὴν τοῦ ἁγιορείτου γέροντος ποὺ εἶχα ἀναφέρει προηγουµένως, δὲν θὰ τοῦ ζητήσωµεν µικρὰ πράγµατα, ἀλλὰ θὰ ἀπευθυνώµεθα εἰς τὸν µέγαν Θεὸν διὰ µεγάλα πράγµατα. Ὅµως, νὰ διακρίνετε αὐτὰς τὰς δύο «στιγµάς»: ποῦ τελειώνει ἡ ἠθικὴ καὶ ποῦ ἀρχίζει ἡ θεϊκὴ ὀντολογία … Ἀναγινώσκοµεν εἰς τοὺς Ψαλµοὺς τὴν ἑξῆς ἔκφρασιν «Σός εἰµι ἐγώ, σῶσόν µε» (Ψ. ριη´ 95). Ὅταν προφέρωµεν αὐτὰ τὰ λόγια, εἶναι δυνατὸν νὰ µᾶς φανοῦν ὑπερβολικά. Πῶς, ἐσὺ ἄνθρωπε, ἠµπορεῖς νὰ πεῖς εἰς τὸν Θεὸν «Σός εἰµι ἐγώ, σῶσόν µε»; Μήπως ὁ Θεὸς ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐσένα; Αὐτὸ ποὺ κάνεις εἶναι ἆραγε τόσον σπουδαῖον, ὥστε πρέπει ὁ Θεὸς νὰ ἔλθη νὰ σὲ συναντήση; Ὑπάρχει ὅµως µία στιγµή, ποὺ ὁ Θεὸς λέγει αἰφνιδίως εἰς τὸν ἄνθρωπον: «Υἱός µου εἶ σύ, ἐγὼ σήµερον γεγέννηκά σε» (Ψ. β´ 7). Ὅταν προσευχώµεθα, λέγοντες «Σός εἰµι ἐγώ, σῶσόν µε», δὲν πρόκειται νὰ ξεπεράσωµεν τὸ ἠθικὸν ἐπίπεδον. Πράγµατι, δυνάµεθα νὰ ζητήσωµεν τὴν υἱοθεσίαν, ἀλλὰ δὲν ἠµποροῦµε νὰ εἴµεθα βέβαιοι, ὅτι τοῦτο ἐπραγµατοποιήθη δι᾽ ἡµᾶς. Μόνον ὁ Θεὸς ἠµπορεῖ νὰ βεβαιώση τοῦτο. Εναι, πράγµατι, νόητον γχείρηµα ν ζητήσωµεν τν θέωσιν χωρς τν Θεόν, πως τ καµε δµ ες τν Παράδεισον. Μόνον ταν διος Θες διορθώση τν διατύπωσιν ατήν, λέγοντας «Ναί, Υἱός µου ε σύ», τότε υοθεσία λαµβάνει ριστικν κα αώνιον χαρακτήρα.
.         Τὸ «Σός εἰµι ἐγώ, σῶσόν µε» σηµαίνει, ὅτι εἰς τὰ ὅρια τοῦ ἠθικοῦ µου εἶναι, δὲν βλέπω κανένα καλλίτερον ἀπὸ Ἐσένα, ἀλλὰ Ἐσὺ σῶσον µε. Τοῦτο ὄµως δὲν σηµαίνει καθόλου ὅτι εἶµαι υἱός Σου, µέχρι νὰ µαρτυρήσης Ἐσὺ ὅτι, πράγµατι, εἶµαι. Εἰς τὰ τρία συνοπτικὰ Εὐαγγέλια γράφεται, ὅτι ἠκούσθη ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς λέγουσα διὰ τὸν Ἰησοῦν «Οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός µου ὁ ἀγαπητός, αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ´ 5, Μκ θ´ 7, Λκ θ´ 35). Ἐχρειάζετο ἡ µαρτυρία τοῦ ἰδίου τοῦ Πατρὸς διὰ νὰ βεβαιωθῆ µετὰ δυνάµεως, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι, ὄντως, υἱὸς τοῦ Πατρός.

.          Ἀλλὰ φοβοῦµαι µήπως ὑπερβῶ τὸ µέτρον καὶ σᾶς κουράσω, πέραν τῶν ἀνθρωπίνων δυνάµεων. Νὰ µὲ συγχωρῆτε καὶ ἂς τελειώσω µὲν ἐδῶ καὶ ἂς εὐχαριστήσωµεν τὴν Θεοτόκον ποὺ ἐγέννησε εἰς τὸν κόσµον τὸν Λόγον τοῦ Πατρός, τὸν Λόγον, τὸν πάντων τῶν ἁγίων ἁγιώτερον Λόγον.

+ Ἀρχιµανδρίτης Σωφρόνιος

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 4 «Δὲν γνωρίζω τί νὰ εἴπω διὰ τὸν Ἄνθρωπον αὐτὸν ποὺ ἀναβαίνει ἐκεῖ µόνος, διὰ νὰ ἀναλάβη ὅλον τὸ βάρος τῆς κατάρας τῆς γῆς ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῶν αἰώνων»

✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ 

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,

(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.-Φεβρ. 1994)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Δ´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/19/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/20/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-2/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/21/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-3/

Ὁ τραγικὸς πόνος τοῦ ἀνθρώπου

.             Μᾶς εἶναι πολὺ δύσκολον νὰ ἐπιλέξωµεν ἕνα ἀφετηριακὸν σηµεῖον, διὰ νὰ ὀµιλήσωµεν περὶ τῆς µεγάλης τραγωδίας ποὺ µᾶς καταπιέζει ὅλους: διὰ τὸν πόνον δηλαδὴ ὅλου τοῦ κόσµου ἀπὸ χιλιετίας.  Ἀδυνατοῦµεν νὰ κατανοήσωµεν πῶς ὁ Θεὸς ἔκτισε τὸν κόσµον αὐτόν, ὅπου αἱ θλίψεις φθάνουν εἰς τοιοῦτον παροξυσµόν. Τί συνέβη; Τί ἔκαµε ὁ Ἀδάµ; Θὰ ἤθελα νὰ ὀµιλήσω περὶ τῆς τεραστίας ἐκείνης τραγωδίας, ἡ ὁποία µὲ συνέτριψε χιλιάδας φοράς. Πῶς δύναται νὰ ὑποµείνη κανεὶς παροµοίας θλίψεις κατὰ τὴν διάρκειαν ὅλων αὐτῶν τῶν χιλιετιῶν, ἀπὸ τότε ποὺ ἠκούσθη τὸ ρῆµα «Γενηθήτω φῶς» (Γεν. α´ 3).
.             Εἰς τὴν χριστιανικὴν ἠθικὴν µᾶς προβάλλει ἐντυπωσιακῶς ἡ εἰκὼν ἑνὸς ἀποµονωµένου ἀνθρώπου, ἑνὸς ἀνθρώπου ἐγκαταλελειµµένου ἀπὸ ὅλους, ποὺ ἀναβαίνει τὸν Γολγοθά, διὰ νὰ ἀναλάβη εἰς τοὺς ὤµους Του τὸ βάρος ὅλων τῶν θλίψεων τοῦ κόσµου τούτου. Ἐγώ, ὡς ἄνθρωπος, δὲν γνωρίζω τί νὰ εἴπω διὰ τὸν Ἄνθρωπον αὐτὸν ποὺ ἀναβαίνει ἐκεῖ µόνος, διὰ νὰ ἀναλάβη ὅλον τὸ βάρος τῆς κατάρας τῆς γῆς ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῶν αἰώνων.
.             Οὕτω λοιπόν, ἀπὸ ἠθικῆς ἀπόψεως, δὲν βλέποµεν καµµίαν µεγαλυτέραν ἀποκάλυψιν, τίποτε ὑψηλότερον, τίποτε ἁγιώτερον, ὅσον ὁ Χριστός. Καὶ ἐπιθυµῶ νὰ σᾶς ὀµιλήσω διὰ τὸ θέµα αὐτό, διότι ἐὰν καὶ ὁ νοῦς µας ἠµπορῆ νὰ συλλάβη τὴν πραγµατικότητα τοῦ εἶναι τοῦ Θεοῦ, δὲν ἠµπορεῖ ὅµως ἀκόµη νὰ γνωρίζη τὸν χαρακτηρισµὸν τοῦ µεγάλου αὐτοῦ Πνεύµατος.
.             Κατὰ τὴν νεότητά µου συνέβη νὰ διαβάσω τοὺς ἀκολούθους στίχους ἑνὸς µεγάλου ποιητοῦ «Τίς ἐκ τοῦ µηδενὸς δι᾽ ἐχθρικῆς ἐξουσίας ἐκάλεσεν ἐµέ;» (Πούσκιν)
.             Διαπιστώνοντας ὅτι ὑποφέροµεν, ὅτι ὁ κόσµος ὅλος ὑποφέρει, ὁ ποιητὴς διερωτᾶται, ποίου πνεύµατος δύναται νὰ εἶναι ὁ Δηµιουργὸς τοῦ κόσµου αὐτοῦ; Καὶ ἰδοὺ ἔρχεται ὁ Υἱός Του, διὰ νὰ συνοµιλήση µὲ τὸν κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὀµοίωσιν τοῦ Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπον. Ἐν Αὐτῷ θεωροῦµεν τὴν αἰώνιον σκέψιν τοῦ Κτίστου µας Θεοῦ διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἐπειδὴ ὁ ἐπιφανεὶς ἐπὶ τῆς γῆς Θεάνθρωπος εἶναι ἀγαθός, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Θεός, καὶ ἐφ᾽ ὅσον, βεβαίως, µᾶς τὸ δείχνει καὶ τὸ  Ἅγιον Πνεῦµα, δὲν δυνάµεθα, πλέον, νὰ ἀποσπασθῶµεν ἀπὸ τὴν µεγίστην αὐτὴν πράξιν τοῦ Θείου Εἶναι. Αὐτὸ σηµαίνει, ὅτι ὑπεύθυνος διὰ τὰς θλίψεις δὲν εἶναι ὁ Δηµιουργός µας, ἀλλὰ ὁ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ δηµιουργηθείς, καὶ δυνάµει Θεός, ἄνθρωπος.
.             Καὶ ἰδοὺ ἐπικαλούµεθα τὸ Ὄνοµα Αὐτοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Υἱός τοῦ Πατρός, ὁ αἴρων τὴν ἁµαρτίαν τοῦ κόσµου, ἐλέησον ἡµᾶς, ὁ αἴρων τὰς ἁµαρτίας τοῦ κόσµου. Πρόσδεξαι τὴν δέησιν ἡµῶν, ὁ καθήµενος ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς καὶ ἐλέησον ἡµᾶς, ὅτι Σὺ ει µόνος Ἅγιος» (Μεγάλη Δοξολογία). Ὁ θαυµασµός µας ἐνώπιον τοῦ Πρωτοτύπου, κατ᾽ εἰκόνα τοῦ ὁποίου ἐδηµιουργήθη ὁ ἄνθρωπος, δὲν γνωρίζει ὅρια.

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 3 [«Μὴ ἀπευθύνης εἰς τὸν µέγαν Θεὸν µικρὰ αἰτήµατα.»]

 

✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ

 

[Γ´] 

 

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,
(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.- Φεβρ. 1994)


 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/19/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία/

 

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/20/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-2/

Ὀντολογικὴ µετάνοια καὶ θεωρία

.             Τὰ τελευταῖα χρόνια παρετηρήσαµεν εἰς τὴν γῆν ἕνα παράδοξον φαινόµενον, τὴν µἐ ἀφάνταστον ἀγριότητα καταπίεσιν ἀφ᾽ ἑνὸς ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ τὴν ἐξερεύνησιν, τὴν ἀποσαφήνισιν ἀφ᾽ ἑτέρου τῆς ἀρχῆς τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως ὡς προσώπου. Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὡς πρόσωπον; Ποῦ στρέφεται ὁ νοῦς τοῦ προσώπου; Ὅταν ἀρχίζη νὰ ἀναπτύσσεται ἐν ἡµῖν ἡ ἀρχὴ τοῦ προσώπου, τότε καὶ ἂν ἀκόµη εὑρισκώµεθα εἰς ὁποιανδήποτε φυλακήν, εἴµεθα ἤδη ἐλεύθεροι ἐν πνεύµατι, ἐντὸς τοῦ ἀπείρου διαστήµατος τοῦ κτιστοῦ κόσµου. Τότε ὁ ἄνθρωπος δὲν βλέπει αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐξωτερικά, ἀλλὰ ζεῖ ἐκ τῶν ἔνδον. Ὅµως ἡ ἀνθρωπίνη γλῶσσα εἶναι ἀνίκανος νὰ προσδιορίση τὴν φύσιν τῆς θεωρίας αὐτῆς τῶν ἀπείρων ἀβύσσων.
.             Τί νὰ εἴπωµεν περὶ τῶν ἀβύσσων αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι ἀνοίγονται ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν βυθίζεται εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ; Ποῖος εἶναι ὁ χαρακτήρ των; Ποία εἶναι ἡ ἀφετηρία των, ἐσωτερικὴ ἢ ἐξωτερική; Προέρχονται, δηλαδή, ἀπὸ τὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ πηγάζουσαν ἐνέργειαν ἢ φανερώνουν µίαν δυνατότητα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως; Δὲν ἠµποροῦµεν οὔτε νὰ τὸ κατανοήσωµεν, οὔτε νὰ τὸ προσδιορίσωµεν. Ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσέλθωµεν εἰς τὸν χῶρον τοῦτον µόνον διὰ µιᾶς µετανοίας, ὀντολογικοῦ χαρακτῆρος. Ὅµως ἀκόµη καὶ τότε, θὰ παραµένη διὰ τὸν ἄνθρωπον ἕνα µυστήριον: τὸ ἄπειρον αὐτό, ποὺ ἀνοίγεται ἐνώπιόν του εἶναι κάτι ἐξωτερικὸν ἢ εἶναι ἡ κατάστασις τοῦ ἰδικοῦ του νοῦ, δηµιουργηθέντος κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Νοῦ τοῦ Δηµιουργοῦ, τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ;

Νὰ ζητῶµεν µόνον µεγάλα πράγµατα

.             Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς µοναχικῆς µου ζωῆς εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος, ὁ πνευµατικός µου Πατὴρ µοῦ ἔδωσε τὴν ἑξῆς συµβουλὴν «Πρόσεξε νὰ µὴ ἀπευθύνης εἰς τὸν µέγαν αὐτὸν Θεὸν µικρὰ αἰτήµατα, ἀλλὰ νὰ ζητῆς µόνον µεγάλα πράγµατα». Ἐνεργώντας µὲ τὸν τρόπον αὐτὸν συµβαίνει τὸ ἑξῆς παράδοξον· ὁ πτωχότατος ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει τίποτε ἰδικόν του, ξαφνικὰ  ἀποκτᾶ τοὺς ἀπείρους θησαυροὺς τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλην τὴν κτίσιν Του. Ὁ Κύριος ὠνόµασε τὸν Πατέρα «Νοῦν», «Πνεῦµα», «Πνεῦµα ὁ Θεὸς» (Ἰωάν. δ´ 24). Καὶ ἰδοὺ ἡµεῖς διερωτώµεθα· Πῶς ἠµπορεῖ τὸ Πνεῦµα αὐτὸ νὰ µᾶς ἐγγίση, χωρὶς νὰ µᾶς καταφλέξη; Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν πραγµατοποιεῖται βραδύτατα, µέσα εἰς τὰς συνθήκας τῆς καθηµερινῆς ζωῆς, ἀλλ᾽ ἂν κατορθώση αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος, ἀπελευθερώνεται σωµατικῶς ἀπὸ κάθε δεσµόν, καὶ ζῆ µόνον διὰ τὸν Θεόν, ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἠµποροῦµεν νὰ ἀντιληφθῶµεν, ὅτι αὐτὸς ὁ κόσµος ἔχει δηµιουργηθῆ διὰ τοῦ νοὸς καὶ τοῦ θελήµατος τοῦ Πνεύµατος ἐκείνου ποὺ ὀνοµάζοµεν «Θεόν», καὶ «Θεὸν Πατέρα», ὁ ὁποῖος εἶπεν «Ποιήσωµεν τὸν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡµετέραν καὶ καθ᾽ ὀµοίωσιν» (Γεν. Α´ 26).

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 2

✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ

[Β´] 

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,
(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.- Φεβρ. 1994)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/19/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἰοθεσία/

.           Ὡς παράδειγµα µιᾶς ὡραίας καὶ βαθείας πράξεως µετανοίας ἔχοµεν τὸν πλούσιον νεανίσκον τοῦ Εὐαγγελίου (Ματθ. ιθ´16-22), ὁ ὁποῖος ἐδίψα τὴν θείαν αἰωνιότητα καὶ ἠρώτησε τὸν Χριστὸν τί νὰ κάνω διὰ νὰ περάσω ἀπὸ τὸν χρόνον εἰς τὴν αἰωνιότητα: «τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;» Ὁ Κύριος ἐκοίταξε τὸν νεανίσκον µὲ ἀγάπην καὶ τοῦ εἶπε «τήρησον τὰς ἐντολάς» – «Ποίας;», ἠρώτησε. «Αὐτὴν καὶ αὐτὴν» … Ὁ νεανίσκος τοῦ ἀπήντησε: «Πάντα ταῦτα ἐφυλαξάµην ἐκ νεότητός µου τί ἔτι ὑστερῶ;» Τότε, τοῦ εἶπε ὁ Κύριος «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα, ὅλας τὰς γνώσεις σου, καὶ τότε ἀφοῦ γίνης πτωχός, δεῦρο ἀκολούθει µοι.» Ἀλλὰ ὁ νεανίσκος δὲν ἐβάστασε τὸν λόγον αὐτὸν καὶ ἀπῆλθε λυπούµενος.
.             Δυνάµεθα νὰ ἐξετάσωµεν τὸ προβληµα τοῦτο µἐ τὸν ἑξῆς τρόπον. Ἀπὸ ἠθικὴν ἄποψιν ὁ νεανίσκος εὑρίσκετο εἰς ὑψηλὸν ἐπίπεδον. Ἀλλ᾽ ὑπάρχει καὶ ἕτερον ἐπίπεδον, ἀνώτερον, ποὺ ἀφoρᾶ εἰς τὴν θεϊκήν, ἄκτιστον «σφαίραν» τοῦ αἰωνίου καὶ ἀνάρχου Ὄντος. Οὕτω µία πρώτη προσπάθεια ἐξηγήσεως δείχνει ὅτι µεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχουν διάφορα πνευµατικὰ ἐπίπεδα.
.             Διὰ τὴν ἀνθρωπίνην λογικὴν ἀποκλείεται τὸ «πέρασµα» ἀπὸ τὴν ἀριθµητικὴν σειρὰν εἰς τὸ µαθηµατικὸν ἄπειρον, ἢ ἄλλα παρόµοια ποιοτικὰ ἅλµατα, ὅπως λ. χ. τὸ πέρασµα ἀπὸ τὸ χρονικὸν εἰς τὸ αἰώνιον, διότι οἱ δύο τοµεῖς εἶναι ριζικῶς ἀσύµµετροι καὶ δὲν µποροῦν νὰ συγκριθοῦν.

Μάρθα καὶ Μαρία

.             Ἂς λάβωµεν ἕνα ἄλλο παράδειγµα. Πλησίον τῆς Ἱερουσαλὴµ ἔζων δύο ἀδελφαί, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία. Ὁ Χριστὸς ἠγάπα ἀµφοτέρας καὶ ἀµφότεραι ἠγάπων τὸν Χριστὸν καὶ Τὸν ἐπίστευον ὡς Μεσσίαν. Καὶ ἰδού, ὅταν ἦλθεν εἰς τὸν οἶκον των, ἡ µὲν Μάρθα ἐµερίµνα πολὺ διὰ τὴν προετοιµασίαν τῆς φιλοξενίας καὶ διὰ τὸ φαγητόν. Ἐνῶ ἡ Μαρία, ὅταν ἤγγισεν ὁ Χριστός, ἐκάθησε εἰς τὰ πόδια Του, διψασµένη νὰ ἀκούση κάθε Του λόγον.
.             Καὶ τί συνέβη; ὅταν ἡ Μάρθα, φορτωµένη ἀπὸ τὰς καθηµερινὰς µερίµνας καὶ τὰς κουραστικὰς οἰκιακὰς ἐργασίας, ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Χριστόν: «Εἰπὲ οὖν τῇ Μαρίᾳ ἵνα µοι συναντιλάβηται», τῆς ἀπήντησε ὁ Κύριος µὲ πραότητα: «Μάρθα, Μάρθα µεριµνᾷς καὶ τυρβάζῃ µετ᾽ ἀγάπης περὶ πολλὰ τῆς διακονίας, Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν µερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾽ αὐτῆς (Λουκ. ι´ 38-42).
.             Εἴδατε τὴν διαφοράν; ἀπὸ τὴν µίαν πλευράν, ὑπάρχει τὸ ἐπίπεδον τῆς ἠθικῆς καὶ αἰσθητῆς ἀγάπης, δηλαδὴ τῶν συνηθισµένων ἀνθρωπίνων σχέσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι, βεβαίως, ἀξιέπαινοι.  Ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν ὑπάρχει ἡ πνευµατικὴ ἀγάπη, ποὺ µᾶς προσεγγίζει εἰς τὴν θείαν αἰωνιότητα. Ὁ Κύριος εἶπεν ἀλλοῦ: «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι µου οὐ µὴ παρέλθωσιν» (Ματθ. κδ´ 35). Καὶ ὅταν ἐπαναλαµβάνωµεν αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἀµέσως µᾶς ἔρχεται εἰς τὸν νοῦν τὸ «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος … » (Ἰωάν. α´ 1).
.          Βλέπετε πόσον πλησίον µεταξύ των ἔζων αἱ δύο αὐταὶ ἀδελφαί, ταυτοχρόνως ὅµως πόσον ἄµετρος ἀπόστασις τὰς χωρίζει εἰς τὴν ἀντίστοιχον ἀναζήτησίν των; Ἡ Μαρία ἦτο ἐτοίµη νὰ δέχεται τὸν Χριστὸν κάπως ἀνεπιτηδεύτως, ἢ ὅπως θὰ ἔλεγε κανεὶς εἰς τὰς συνθήκας τῆς καθηµερινῆς ζωῆς, ἄνευ ἰδιαιτέρας προετοιµασίας, ἐνῶ ἡ ἄλλη, ἡ Μάρθα, εἶχε τὴν τάσιν νὰ δείξη τὴν ἀγάπην της µὲ κάθε εἶδος ἐξωτερικῶν ἐκδηλώσεων. Προσέξατε τὴν διαφορὰν τῶν ἐπιπέδων; Ἀπὸ τὸ ἕνα µέρος µία κατάστασις, ποὺ δὲν ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς «ἠθικῆς ἡλικίας» -ἐννοῶ µὲ τὴν λέξιν «ἡλικία» τὸν βαθµὸν τῆς πνευµατικῆς µας ἀναπτύξεως.  Ἀπὸ τὸ ἄλλο µέρος, ἔχοµεν τὸ «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος … » ἢ διὰ νὰ τὰ ἐκφράσωµεν κάπως διαφορετικά, τὸ δεύτερον ἐπίπεδον ἤδη δὲν εἶναι πλέον ἠθικόν, ψυχικόν, ἀλλὰ κυρίως ὀντολογικόν, πνευµατικόν.
.             Εὑρίσκοµεν εἰς τὸ Εὐαγγέλιον ἀρκετὰς σκέψεις καὶ ἰδέας πολὺ βαθείας ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀκολουθήση κανεὶς τὸν Χριστόν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 1

✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ

[Α´] 

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,
(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.- Φεβρ. 1994)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Θὰ ὁμιλήσωμεν λοιπὸν περὶ τῆς μετανοίας, περὶ τῆς «υἱοθεσίας». Ἂν καὶ µερικὰ πράγµατα εἰς τὴν τελείαν αὐτῶν µορφὴν ὑπερβαίνουν κάθε ἀνθρωπίνην περιγραφήν, θὰ ἐπιδείξωµεν µωρίαν καὶ θὰ ὁμιλήσωµεν -κατὰ τὸ µέτρον τῶν δυνάµεών µας -διὰ τὰ πράγµατα αὐτά, ποὺ εἶναι ἀπείρως καὶ ἀνερµηνεύτως µεγάλα καὶ ὑψηλά .
.            Πόσας φορὰς ἔχω ἐπαναλάβει -καὶ τὸ κάµνω σήµερον πάλιν διὰ νὰ διαλύσω κάθε ἀµφιβολίαν- ὅτι ἀρχίζοµεν τὴν πορείαν µας µὲ ἕνα µικρὸν βῆµα, τὴν µετάνοιαν, ἀλλὰ τὸ τέλος τῆς χριστιανικῆς ὁδοῦ εἶναι, κατὰ τὴν ἀντίληψίν µας, ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου. Πολλοὶ µικρόψυχοι ἐνοχλοῦνται. Δὲν αἰσθάνονται ἄνετα, ὅταν τολµῶµεν νὰ ὁμιλήσωµεν διὰ τὰ πράγµατα αὐτά. Ἂν ἐγνώριζον ὅµως ἔστω, τί φόβος γεµίζει τὴν ψυχήν µας, πόσον φοβούµεθα µήπως κάµνωµεν λάθος, ἀκόµη καὶ µὲ µίαν λέξιν, ὅταν ὁµιλῶµεν διὰ τὴν ἁγιωτάτην ἀγάπην, τὴν ἁγιωτάτην παντός, τοῦ Πατρός.
.        Πῶς νὰ προσεγγίσωµεν ὅµως τὸ θέµα τοῦτο; Ἀφήνοντας µερικὰς λεπτοµερείας, θὰ ὁμιλήσωµεν διὰ τὰ οὐσιωδέστερα.

Οἱ δύο τρόποι τῆς Μετανοίας

.           Τὸ κήρυγµα τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει µἐ τὴν λέξιν «Μετανοεῖτε» (Ματθ. δ´ 17). Ὅταν ἐξετάζωµεν τὴν ἔκφρασιν αὐτήν, διακρίνοµεν, ὅπως καὶ εἰς πολλὰ ἄλλα λόγια τοῦ Χριστοῦ, διάφορα ἐπίπεδα νοηµάτων. Καὶ πρέπει νὰ εὕρωµεν κατάλληλον γλῶσσαν διὰ νὰ τὰ ἑρµηνεύσωµεν. Ἐπὶ τοῦ παρόντος θὰ κάνωµεν τὴν διάκρισιν µεταξὺ δύο τρόπων µετανοίας: ὁ εἷς εὑρίσκεται εἰς τὰ ὅρια τῆς ἠθικῆς, ὁ ἕτερος ὑπερβαίνει τὴν ἠθικὴν καὶ εἰσέρχεται εἰς τὴν αἰωνιότητα, δηλαδὴ εἰς τὸν Θεόν. Θὰ ὀνοµάσωµεν τὸν πρῶτον τρόπον «ἠθικὴν πρᾶξιν» καὶ τὸν δεύτερον, ποὺ σηµατοδοτεῖ τὴν διάβασιν ἀπὸ τὴν ἐν χρόνῳ τροχιάν, εἰς µίαν, ἄλλην, αἰώνιον τροχιάν, θὰ τὸν ὀνοµάσωµεν «ὀντολογικὴν πρᾶξιν». Βεβαίως δὲν θὰ προσπαθήσωµεν ἐδῶ νὰ λύσωµεν τὸ προβληµα, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον εἶναι δυνατὸν νὰ περάσωµεν ἀπὸ τὸ χρονικὸν εἰς τὸ αἰώνιον, ἢ ἀπὸ τὸ ἠθικὸν εἰς τὸ ὀντολογικόν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑ (Ἀποστολ. Ἀνάγνωσμα Χριστουγέννων)

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Γαλ. δ´ 4-7

Ἀδελφοί, ὅτε ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.
Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ. ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ’ υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση στὴν  Νέα Ἑλληνική:
Ἁδελφοί, ὅταν συμπληρώθηκε ὁ χρόνος, τότε ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθηκε ἀπὸ γυναῖκα καὶ διετέλεσε ὑπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δοῦλοι κάτω ἀπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ πάρωμεν τὴν υἱοθεσίαν.
Καὶ ἐπειδὴ εἶσθε υἱοί, ὁ Θεὸς ἔστειλε στὶς καρδιές σας τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ του, τὸ ὁποῖον κράζει Ἀββᾶ, Πατέρα. Ὥστε δὲν εἶσαι πλέον δοῦλος, ἀλλὰ υἱός, ἐὰν δὲ εἶσαι υἱός, εἶσαι τότε καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ.

, ,

Σχολιάστε