Ἄρθρα σημειωμένα ὡς τύχη

TYΧΗ ΚΑΙ ΑΤΥΧΙΑ (π. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Τύχη καὶ ἀτυχία

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.       Ὑπάρχουν τυχεροὶ καὶ ἄτυχοι ἄνθρωποι; Κάτι τέτοιο δὲν θὰ ἦταν ἄδικο; Τί εἶναι ἡ τύχη; Γι τν ρθόδοξη κκλησία δν πάρχει τύχη. Δὲν ὑπάρχει μοίρα, εἱμαρμένη, κισμέτ, ἀπόλυτος προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου. Σὲ ὅλη τὴν ἁγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ἡ πίστη στὴν τύχη. Οἱ ἄνθρωποι τύχη θεωροῦν καὶ ἐκφράζουν ὅ,τι τοὺς χαρίζει τὸν ἔκτακτο πλοῦτο, τὴν σωτηρία τους ἀπὸ διάφορους κινδύνους, τὸ κέρδος τῆς ἀνυψώσεώς τους σὲ ὑψηλὴ θέση. Εἶναι γεγονὸς πὼς δὲν ὑπάρχει πουθενὰ καὶ ποτὲ κάποια δύναμη ἀνώτερη ποὺ νὰ ὀνομάζεται τύχη. Οὔτε μᾶς βοηθᾶ ποτὲ τὸ ὁποιοδήποτε γούρι, χαϊμαλὶ καὶ μπλὲ χάντρα. Νομίζουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐπιπόλαια παρασυρθεῖ ἀπὸ ἐρασιτέχνες θαυματοποιούς. Ὅ,τι φαίνεται στοὺς ἀνθρώπους τυχαῖο ἔχει σίγουρα κάποια βαθύτερη προέλευση. Δὲν ὑπάρχει κανένα πεπρωμένο.
.        Ὁ Δημόκριτος λέει πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔφτιαξαν τὸ εἴδωλο τῆς τύχης ὡς δικαιολογία γιὰ τὴν δική τους ἀβουλία. Ὁ σοφὸς Σόλων νωρὶς εἶπε, μὴν ἐμπιστεύεσαι στὴν τύχη. Ἡ τύχη δὲν εἶναι νὰ τὴν ἐμπιστεύεσαι, λέει καὶ ὁ Χίλων. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ ἀρχαῖοι καὶ νέοι συγγραφεῖς ποὺ πιστεύουν στὴν τύχη. Ὁ Ἀριστοτέλης τὴν τύχη θεωρεῖ κυρία τῶν περιστάσεων. Ὁ Σενέκας λέει πὼς ἡ τύχη τρέμει τὸν γενναῖο, ἀλλὰ τρομοκρατεῖ τὸν δειλό. Κατὰ τὸν Οὐγκὸ ἡ τύχη εἶναι τὸ ὑποκοριστικὸ τῆς προνοίας. Ὁ Ἀϊνστάιν ἔλεγε πὼς ἡ τύχη εἶναι τὸ ἄθροισμα πολλῶν καὶ διαφόρων συμπτώσεων.
.        Ἐμεῖς πιστεύουμε πὼς γιὰ ὅλα τὰ σκαμπανεβάσματα τῆς ζωῆς ὑπάρχει ἡ διακριτική, εὐγενὴς καὶ φιλελεύθερη πρόνοια τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ. Κατὰ ἕναν ἀνθρωπομορφικὸ τρόπο θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ἄνετα πὼς ὁ Θεὸς ἀγωνιᾶ γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἔτσι δίνει τὰ καλὰ γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ τὸν δοξάζουμε. Ὁ ἴδιος προσφέρει κάποτε καὶ τὰ πικρά, ὄχι ὡς σκληρὸς καὶ θιγμένος, ὡς ἐκδικητικὸς καὶ τιμωρός, ἀλλὰ ὡς ἄριστος παιδαγωγός, πρὸς διόρθωση καὶ μετάνοια. Ὁ Θεὸς προνοεῖ, προφυλάγει καὶ προστατεύει τὸν κάθε ἄνθρωπο, γιατί εἶναι πλάσμα του καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του δὲν παύει νὰ ὑπάρχει ποτέ. Δὲν ἀφήνει τὰ παιδιὰ τοῦ δίχως τροφὴ καὶ φροντίδα. Δὲν τὰ ἀφήνει στὴν «τύχη» τους. Αὐτὸς ποὺ δίνει τροφὴ στὰ στρουθία τ’ οὐρανοῦ καὶ ὑπέροχα χρώματα στ’ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ θὰ ἐγκαταλείψει στὴν «τύχη» του τὸν ἄνθρωπο; Δὲν ὑπάρχει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων κάτι τὸ τυχαῖο, τὸ μοιραῖο, τὸ προγεγραμμένο. Ὑπάρχει βαθὺς καὶ οὐσιαστικὸς λόγος γιὰ τὰ γενόμενα καλὰ καὶ ἄσχημα στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Κάποιος λόγος ὑπάρχει στὰ διάφορα συμβαίνοντα καὶ κάποιος ἀπώτερος καὶ ἀγαθὸς σκοπός.
.       Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ἕνας θεϊκὸς σχεδαασὸς γιὰ τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο εἰδικά. Βέβαια εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πού, ὅταν δὲν ὑπάρχει, δὲν ἐπεμβαίνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ διαφορότροπα ἐνεργοῦσα στὸν καθένα. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως. Ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ ἔχει δούλους ἄφωνους ἢ ὀπαδοὺς ἰσχυρούς, ἐπευφημοῦντες καὶ ζητωκραυγάζοντες. Εἶναι ἕνα καταπληκτικὸ μυστήριο ἡ μυστικὴ καὶ προσωπικὴ σχέση τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος κάνει χρήση τῆς θεόσδοτης ἐλευθερίας του εἶναι ὑπεύθυνος καὶ ὑπόλογος. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν τύχη. Ἔτσι μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς δὲν ὑπάρχουν τυχεροὶ καὶ ἄτυχοι ἄνθρωποι.
.        Ἐν τούτοις καὶ σήμερα, ἀκόμη καὶ μορφωμένοι ἄνθρωποι πιστεύουν στὴν τύχη καὶ τρέχουν μὲ τὸ ἀζημίωτο σὲ διάφορους νὰ τοὺς ποῦν τὴ μοίρα καὶ τὸ ριζικό τους, τὴν τύχη καὶ τὸ μέλλον τους. Πρόκειται γιὰ διπλωματούχους μάντεις, γιὰ πονηροὺς ἀστρολόγους, γιὰ καφεμάντεις, χαρτορίχτρες, γύφτισσες καὶ παραψυχολόγους. Πλανοῦν οἱ πλανεμένοι, πλουτίζοντας ἀπὸ τὴν ἀφέλεια κάποιων ἄτυχων. Οἱ εὐχὲς πολλῶν εἶναι «καλὴ τύχη». Εἶναι τυχερὸς ἕνας πονηρός, ἕνας κακός, ἕνας καπάτσος, ἕνας ψεύτης, ἕνας ἀπατεώνας, ἕνας ἀδιαφανής. Εἶναι ἄτυχος ὁ τίμιος, ὁ φτωχός, ὁ εἰλικρινής, ὁ πιστός, ὁ καλοκάγαθος. Τελικὰ καὶ πραγματικὰ τυχερὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν τὸν ἐλέγχει ἡ καθαρή του συνείδηση, ποὺ ἔχει γλυκὸ ὕπνο, ποὺ κέρδισε τὴν ψυχή του.
.        Τελειώνοντας ταπεινὰ καὶ ἐγκάρδια λέω πὼς εἴμεθα ἀρκετὰ τυχεροὶ ποὺ ἔχουμε ἕναν τόσο καλὸ Θεό.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 13.05.12

, , , , ,

Σχολιάστε

Η “ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ

τῆς  ΑΚΡIBΗΣ ΚΩTΣΑΚΗ-ΛΑΓΟYΡΟY
Bιολόγου, τ. Λυκειάρχου Ἀρσακείου

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ  ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»,  AP. ΦYΛ. 48,   IOYΛIOΣ-ΣEΠT. 2010

.     Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἐπανῆλθε στό προσκήνιο ἐκ τοῦ λόγου ὅτι τό 2009 ἑορτάζονταν τά 200 χρόνια ἀπό τήν γέννησή του καί τά 150 ἀπό τήν διατύπωση τῆς θεωρίας του γιά τήν «Καταγωγή τῶν Εἰδῶν, διά τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς». Ἐκ τοῦ γεγονότος δέ αὐτοῦ ἔχουν ἐμπλουτισθεῖ καί οἱ γνώσεις μας περί τοῦ Δαρβίνου. Σέ αὐτό συνέβαλε καί τό προσφάτως ἐκδοθέν βιβλίο τοῦ καθ. Ἰατρικῆς Ἀθ. Ἀβραμίδη μέ τόν τίτλο: «Tύχη, Ἐξέλιξη, Δημιουργία» (Ἐκδ. «TΗΝΟΣ», 2010).

 Α

.     Ὁ κ. Ἀβραμίδης μᾶς πληροφορεῖ, μέ πλήρη βιβλιογραφική τεκμηρίωση:

1. Περί τῶν ἀκριβῶς ὑποστηριχθέντων ἀπό τόν Δαρβίνο διά τῶν βιβλίων του.
2. Γιά τό «βιογραφικό» του.
3. Tήν θεωρία του.
4. Tά «πιστεύω» του.
5. Γιά τόν «Δαρβινισμό», ὁ ὁποῖος ἐξελίχθηκε σέ ἕνα εἶδος «πίστεως» μέ φανατικούς ὀπαδούς, οἱ ὁποῖοι πρός ὑποστήριξη τῆς θεωρίας του ἔφθασαν καί σέ λαθροχειρίες ἐπί ἀπολιθωμάτων καί πλαστογραφίες τῆς ἐπιστήμης.
6. Γιά τήν ἐκμετάλλευση τῆς θεωρίας του ἀπό τούς φιλοσόφους ὑλιστικῶν ἀντιλήψεων, ὅπως ὁ Μπύχνερ, πρός στήριξη τῆς «κοσμοθεωρίας» τους «Περί τῆς ὕλης ὡς τῆς μόνης Ἀρχῆς στήν οὐσία τῶν ὄντων», ἡ ὁποία –κατ᾽ αὐτούς– δημιουργεῖ αὐτομάτως τά πάντα» & καί τή ζωή καί τό πνεῦμα, ὡς ἕνα προϊόν χημικῶν ἀντιδράσεων ἤ ἐκκρίσεως τοῦ ἐγκεφάλου, ὅπως δηλαδή τῆς χολῆς ἀπό τό ἦπαρ.
Παρουσιάζει, ἐπίσης: 7. Tά «ἀδύνατα σημεῖα» τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ἐπισημαίνοντας καί τά λάθη του.
8. Περιπτώσεις «λήψεως τοῦ ζητουμένου» –καί αὐτές εἶναι πολλές– ἀνάγοντας καί τά «ἰδεολογήματά» του σέ «πεποιθήσεις» καί «νόμους», τούς ὁποίους «θά πρέπει οἱ ἄλλοι νά παραδεχθοῦν».
9. Tήν τραγικότητα τῆς προσωπικότητός του, α) ἀπό τούς θανάτους δυό παιδιῶν του, τῆς Μαίρης ἀμέσως μετά τόν τοκετό καί τῆς Ἄννας σέ ἠλικία 10 ἐτῶν ἐν μέσῳ ταλαιπωριῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων ἔχασε τήν πίστη του σέ Θεό, β) τῆς ἀδυναμίας του νά ἀντιμετωπίσει μέ σθένος ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλλεύονταν τήν θεωρία ἀπό ἰδιοτέλεια, γ) παρασυρόμενος, ἐπί πλέον, καί ἀπό τήν θριαμβευτική ἀποδοχή τῆς θεωρίας του σέ περίοδο κυριαρχίας τοῦ ὑλισμοῦ.

Β

.     Ὁ Δαρβίνος δέν ὑποπτεύθηκε κάν τίς κοινωνικές ἐκτροπές ἐκ τῆς θεωρίας του «διά τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς» καί «τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ ἰσχυροτέρου», δῆθεν «ὡς βιολογικῆς ἀνάγκης» γιά τήν ἐπικράτηση ἐπί τῶν ἀσθενεστέρων, οἱ ὁποῖες, ὅμως, ποδηγέτησαν ἕνα κοινωνικό ἀμοραλισμό, ἐπαναφέροντας τό «Homo homini lupus». Οὔτε καί φαντάσθηκε τήν «εὐγονική εὐθανασία τοῦ Νίτσε», ἤ τήν «κοινωνική εὐθανασία» μέ τίς διάφορες «ἐθνοκαθάρσεις», εἴτε γιά τήν «καθαρότητα τῆς φυλῆς», εἴτε γιά τήν ἀπαλλαγή ἑνός κράτους ἀπό «ἀνεπιθύμητες κατηγορίες ἀνθρώπων», τό ὁποῖο συνέβη σέ πολλά, μέ δεκάδες χιλιάδες τά θύματά τους στό καθένα. Οὔτε καί τά διάφορα «ὁλοκαυτώματα» πρός ἐξόντωση πληθυσμῶν ὁλοκλήρων, ὅπως αὐτά σκιαγραφοῦνται στίς σ. 47-48 τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Ἀβραμίδη.

 Γ

.     Ἡ «Ἐξελικτική Ἀναπτυξιακή Βιολογία» (σ. 58-70 τοῦ βιβλίου του), μᾶς ἀπήλλαξε ἀπό πολλά λανθασμένα περί τήν «ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν». Ὅσο περισσότερο ὅμως ἐνεβάθυνε στά τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως, τόσο μεγαλύτερα καί πλέον δυσεπίλυτα προβλήματα ἀνέκυπταν. Διετυπώθησαν, ὅμως, καί πολλές ἐπιφυλάξεις γιά τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου (ὅπως αὐτές παρατίθενται ἀπό τόν κ. Ἀβραμίδη στήν σ. 111), μέχρι καί τοῦ νά ζητεῖται «ἡ ριζική ἀναθεώρησή της»!

 Δ

.     Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἀναφέρεται στήν ἐξέλιξη «ἀπό τά ἀτελέστερα πρός τά τελειότερα» βάσει τοῦ «φαινοτύπου», δηλαδή, τῶν ἐξωτερικῶν χαρακτηριστικῶν τῶν ζώντων ὀργανισμῶν, χωρίς μάλιστα τότε τήν γνώση τῶν νόμων τῆς κληρονομικότητας καί τῆς «Γενετικῆς µιολογίας», ἡ ὁποία διαμορφώθηκε σέ κλάδο τῆς µιολογίας μόλις τό 1900. Οὐδεμία, ὅμως, περίπτωση μεταβάσεως ἀπό ἕνα εἶδος σέ ἕνα ἄλλο εἶδος ζώου παρουσίασε ὁ Δαρβίνος. Μέ τήν πάροδο δέ τῶν ἐτῶν, ἡ «αἴγλη» τῆς θεωρίας του ἀτονεῖ ὅλο καί περισσότερο ἀπό τά ἀποκτώμενα νέα ἐπιστημονικά δεδομένα. Βρίσκεται μάλιστα –ὅπως ἐπισημαίνει ὁ κ. Ἀβραμίδης– σέ περίοδο «κρίσης ἀξιοπιστίας» καί καθίσταται πλέον «θέμα ἐλέγχου τῆς αὐτογνωσίας τῆς ἐπιστήμης». Καί μᾶλλον ἦρθε ἡ ὥρα γιά μία περισσότερο ἀντικειμενική ἐπανεκτίμησή της, πρός ἀπαλλαγή της α) ἀπό τούς ποικίλους μύθους μέ τούς ὁποίους περιβάλλεται, ἤ ἐξ αὐτῆς ἐξετράφησαν καί, β) ἀπό τόν ἐναγκαλισμό της ἀπό τούς ὑλιστές, ὅπως π.χ. ὁ φυσιολόγος Χαῖκελ, ὁ θεωρητικός Κάρλ Μάρξ, ὁ φιλόσοφος Μπύχνερ, ὁ Χάξλεϋ, γνωστός καί ὡς τό «μπουλντόγκ» τοῦ Δαρβινισμοῦ, οἱ ὁποῖοι «ἀγρίως» τήν ἐκμεταλλεύτηκαν. Tήν ἀπαλλαγή της, ἐπίσης, ἀπό τούς «ἄσπονδους» ἐχθρούς τῆς πίστεως σέ Θεό Δημιουργό, ὅπως οἱ Ντανιέλ Ντένετ, Σάμ Χάριε, Μισέλ Οὐφριέ, καί Ρίτσαρτ Ντόκινς (Richard Dawkins), τοῦ Πανεπιστημίου τῆς ᾽Οξφόρδης, ὁ ὁποῖος ἔγινε εὐρύτερα γνωστός ἀπό τό βιβλίο του «Ἡ Αὐταπάτη τοῦ Θεοῦ», ὡς ὁ «Ροτβάιλερ» τοῦ Δαρβινισμοῦ.
.     Στόν Ντόκινς, ἰδιαιτέρως, ἀπήντησε ὁ συνάδελφός του ἐπί τοῦ αὐτοῦ γνωστικοῦ ἐπιστημονικοῦ πεδίου A. McGrath, καθηγητής καί αὐτός στό Πανεπιστήμιου τῆς ᾽Οξφόρδης, μέ τά βιβλία του α) «Tό λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ» καί β) «Ἡ αὐταπάτη τοῦ Ντόκινς». Πολύ ἐνδιαφέρον ὅμως εἶναι καί τό βιβλίο τοῦ Francis Collins «Ἡ Γλῶσσα τοῦ Θεοῦ» (The Language of God). Εἶναι δέ ὁ F. Collins ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μαζί μέ τόν Craig Venter, ἐν συνεργασίᾳ, ἀνακοίνωσε τό ἔτος 2000 σέ ὅλον τόν κόσμο ἀπό τόν Λευκό Οἶκο τῶν Η.Π.Α. τήν ἀποκωδικοποίηση τοῦ D.N.A.
.  Στήν «Γλῶσσα τοῦ Θεοῦ» ὁ Collins γράφει ὅτι: «Ἡ δικαιοδοσία τῆς ἐπιστήμης εἶναι νά ἐρευνᾶ τήν φύση. Tοῦ Θεοῦ ὅμως ἡ δικαιοδοσία βρίσκεται σέ ἕνα βασίλειο πού δέν μπορεῖ νά ἐξερευνηθεῖ μέ τά ἐργαλεῖα καί τήν διάλεκτο τῆς ἐπιστήμης» (σ. 21). Ὁ Θεός τῆς Bίβλου εἶναι ἐπίσης καί ὁ Θεός τοῦ γονιδιώματος (σ. 184). «Ἡ ἐπιστήμη δέν ἀπειλεῖται ἀπό τόν Θεό… ἐνθαρρύνεται… Ὁ Θεός μέ κάθε βεβαιότητα δέν ἀπειλεῖται ἀπό τήν ἐπιστήμη. Αὐτός, ἄλλωστε, τήν ἔκανε δυνατή» (σ. 201). Καί δέν ὑπάρχει καμία ἀντίφαση στό νά εἶναι κανείς γνήσιος ἐπιστήμων καί ἄνθρωπος πού πιστεύει σέ ἕνα Θεό, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται προσωπικά γιά τόν καθένα μας». Ἀνάλογες ὁμολογίες ἀναφέρονται ἀπό τήν συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἐπιστημόνων διεθνοῦς κύρους, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τόν Θεό ὡς τόν Δημιουργό τοῦ Παντός.
.      Ἐπιβάλλεται, συνεπῶς, καί ἡ πλήρης «ἀπομυθοποίηση» τοῦ Δαρβίνου.

, , , ,

Σχολιάστε