Ἄρθρα σημειωμένα ὡς τόλμη

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ «Θάρσει θύγατερ, Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε» (Κυρ. Ζ´ Λουκ., 28.10.12)

Ὁ Χριστς  μόνη λπίδα το κόσμου 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 198-202

 «Θάρσει θύγατερ ἡ πίστις σου σέσωκέ σε…
Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε, ἀλλὰ καθεύδει»
.
 (Λουκ. η´ 48-52)

.          Ὁ Χριστὸς ἦταν καὶ εἶναι ἡ μόνη διαρκὴς παράκλησι τοῦ ἀνθρώπου. Φυγαδεύει κάθε θλίψι καὶ μεταμορφώνει κάθε ἀνθρώπινο πόνο. Ἡ Ζωή, ἀπὸ ὅπου περνᾶ, μεταδίδει ζωή. Τὰ πάντα ἀνθίζουν. Μέσα στὸ σκοτάδι ἀνατέλλει τὸ Φῶς. Κανένας δὲν ἀγάπησε τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ὁριακῶν του καταστάσεων, ὅσο ὁ Χριστός. Ἂν καὶ πιστεύουμε, πὼς δὲν ἀναλύουμε τὴν περικοπὴ περιορίζοντας τὸν λόγο σὲ μερικὰ σημεῖα, ἐν τούτοις θὰ τὸ κάνουμε, γιατί δὲν γνωρίζουμε ἄλλο τρόπο σὲ τοῦτο τὸ στενὸ χῶρο γιὰ νὰ παρουσιάσουμε ὅλο τὸ περιεχόμενό της. Ἀλλὰ καὶ ὅσα θὰ παρουσιασθοῦν θὰ ἔχουν τὸν χαρακτήρα τῆς ἐπιγραμματικότητος.

 Ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης

.          Καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν οἰκία τοῦ Ἰαείρου ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς αἱμορροούσης γυναικός. Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμισθῆ ἡ τόλμη τῆς γυναικός, ποὺ ἐπαινέθηκε πολὺ ἀπὸ τὸν Χριστό. Δώδεκα χρόνια ἔπασχε ἀπὸ διαρκῆ αἱμορραγία. Λόγῳ τῆς ἀσθενείας της ἀποκλειόταν ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ζωή, σὰν ἀκάθαρτη. Μέσα στὴν ἀπελπισία της πλησίασε τὸν Χριστό, «ἤψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ» καὶ ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς».
.          Πολλὰ πράγματα θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπογραμμισθοῦν ἐδῶ. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν τόλμη τῆς γυναικός. Ὑπερνίκησε ὅλους τοὺς κοινωνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς κανόνας συμπεριφορᾶς καὶ ἔπιασε τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Τὸν καιρὸ ποὺ τῆς ἀπαγορευόταν νὰ εἰσέλθη στὴν συναγωγή, αὐτὴ πλησίασε τὴν πραγματικὴ ζωή, τὸν Χριστὸ καὶ ἐκεῖ βρῆκε τὴν θεραπεία της. Ὁ Κύριος δέχεται αὐτὴν τὴν τόλμη, γιατί βλέπει πέρα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, βλέπει τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ξέρει τὸ πνεῦμα τοῦ Νόμου καὶ δὲν στέκεται στὸ γράμμα τοῦ Νόμου, ποὺ ἀποκτείνει.
.          Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι γιὰ τὴν συνάντησι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ ἀπαιτεῖται τόλμη καὶ θάρρος. Πολλὲς φορὲς χρειάζεται νὰ ριψοκινδυνεύουμε στὴν πνευματική μας ζωή, καὶ χάριν τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀδελφῶν μας καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κάνουμε τὰ πιὸ «παράλογα» πράγματα, Αὐτὸ τὸ βλέπουμε στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων. Ἔκαναν τολμηρὰ πράγματα καὶ ἔτσι ἀπολάμβαναν περισσότερη Χάρι. Ὅταν ἀναπαυόμαστε στὴν ἐπιτέλεσι τῶν θρησκευτικῶν μας καθηκόντων καὶ αἰσθανόμαστε αὐτάρκεια, δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν «νηφάλιο μέθη» τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό.
.          Ἀκόμη πρέπει νὰ παρατηρηθῆ πὼς μόλις ἔπιασε ἡ γυναίκα τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς». Αὐτὸ σημαίνει, πὼς ὅταν συναντηθῆ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν θεία Χάρι αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ποὺ τὸν βασάνιζαν προηγουμένως καὶ ἀποκτᾶ αἴσθησι θεραπείας τῆς φύσεώς του, παύει νὰ ἐνεργῆ μέσα του ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας καὶ γίνεται «ἄναρχος» καὶ «ἀτελεύτητος χάριτι», ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Μελχισεδὲκ «διὰ τὴν χάριν τοῦ θείαν καὶ ἄκτιστον καὶ ἀεὶ οὖσαν ὑπὲρ πᾶσαν φύσιν καὶ χρόνον ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος Θεοῦ» (ἄγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς).

 «Μὴ κλαίετε»

 .          Εἶναι λίγο «ἀκατανόητη» γιὰ μᾶς τοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους νὰ σταματήσουν νὰ κλαῖνε γιὰ τὸν θάνατο τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου. Εἶναι «ἀκατανόητη», γιατί ξέρουμε καλά, ὅτι ἡ ζωὴ μετὰ τὴν πτῶσι εἶναι ζυμωμένη μὲ τὸ κλάμα. Φυσικὰ δὲν ἀγνοοῦσε αὐτὴν τὴν πραγματικότητα ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν «ἀπάνθρωπος» (ἀφοῦ προσέλαβε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ τὰ ἀδιάβλητα πάθη) γιὰ νὰ σταματήση τὰ δάκρυα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀπώλεια προσφιλῶν προσώπων. Εἶναι πράγματι «ἀπανθρωπία» στυγνὴ νὰ συμβουλεύης κάποιον, ποὺ ἔχασε τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς του, νὰ σταματήση νὰ κλαίη. Ἐδῶ ὁ Κύριος συνιστᾶ νὰ παύσουν νὰ κλαῖνε μὲ ἀπελπισία, γιατί μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του ὁ θάνατος ἔχασε τὴν πραγματική του σημασία. Εἶναι ἕνας ὕπνος. Καὶ ἀκόμη εἶπε αὐτὸν τὸν λόγο ἐν ὄψει τῆς ἀναστάσεως τῆς κόρης, ποὺ θὰ ἔκανε σὲ λίγο. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν ὀνειροπόλος ἠθικιστής, ἕτοιμος πάντα νὰ δίνη ἀνεφάρμοστες καὶ «ἀπάνθρωπες» συμβουλές. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος παρουσιάζεται στὰ ἅγια Εὐαγγέλια ὅτι πολλὲς φορὲς ἔκλαυσε, ἰδίως γιὰ τὴν πτῶσι τῶν Ἰουδαίων, τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ γιὰ τὸν θάνατο τοῦ φίλου του Λαζάρου. Ἔπειτα μακάρισε τὸν κλαυθμό: «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε» (Λουκ. ϛ´ 21). Ὁ Ἀπόστολός Του μᾶς παραγγέλλει «κλαίειν μετὰ κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ´15). Ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει καλά, ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι ζυμωμένα μὲ τὴν ὕπαρξι καὶ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.
.          Ὁ ἄνθρωπος κλαίει ἄλλοτε στὴν θέα τοῦ πόνου, ἄλλοτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, ἄλλοτε γιὰ τὴν ἔλευσι τῆς θείας Χάριτος στὴν καρδιὰ (ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα) καὶ ἄλλοτε γιὰ τὴν ἄρσι της. Οἱ ἅγιοι Πατέρες συχνὰ ἀναφέρονται στὴν ὠφέλεια τῶν δακρύων. Ὅλοι τους ζοῦσαν μέσα «στὴν φλόγα τῶν δροσιζόντων δακρύων» καὶ ἔτσι καθάρισαν τὸ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς τους. Ἕνα νέφος καλύπτει τὴν καρδιὰ ποὺ ζῆ τὴν ζωὴ τῶν αἰσθήσεων, ποὺ ὅλες οἱ δυνάμεις της εἶναι αἰχμαλωτισμένες ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ καὶ δὲν ἀφήνει τὴν θεία Χάρι νὰ ἐνεργήση. Πρέπει νὰ πονέση ἡ καρδιά, νὰ κλάψη ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ φύγη αὐτὸ τὸ νέφος καὶ νὰ ἀναβλέψη. Ἡ πονεμένη καρδιὰ ἀνοίγεται εὔκολα καὶ δέχεται τὴν θεία Χάρι. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος λέγει ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι στοιχεῖο ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως τὸ παιδὶ ποὺ γεννιέται κλαίει, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀναγεννᾶται πνευματικά. Δηλαδή, τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας εἶναι «λουτὴρ τῆς ἀφέσεως, ἐπανάκλησις τῆς θεογενεσίας» (ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Τὰ δάκρυα κατὰ τὴν προσευχὴ εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ Θεὸς «ἤψατο τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας καὶ νοερῶς» ἀναβλέπει ὁ ἄνθρωπος, (ὅσ. Μάρκος ἀσκητής). Ἄλλος Πατὴρ παραγγέλει: «βάψον σου τὰς παρειὰς ἐν τῷ κλαυθμῷ τῶν ὀμμάτων σου, ἵνα ἐπαναπαύσηταί σοι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀπολούσῃ σε τοῦ ρύπου τῆς κακίας σου» (ὅσ. Ἰσαὰκ ὁ Σύρος). Μᾶς προτρέπουν νὰ παρακαλοῦμε τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς διδάξουν «πενθικὰς φωνάς». Καὶ ὅταν ἡ θεία Χάρι ἔρχεται στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου περισσότερο, τότε τὰ μάτια του γίνονται πηγὲς δακρύων.
.          Τὰ δάκρυα λοιπόν, τὸ κλάμα, εἴτε φυσικό, εἴτε τὸ ἐκ τῆς θείας Χάριτος εἶναι σημεῖο τῆς ἀνθρώπινης μεταπτωτικῆς καταστάσεως, εἶναι σημεῖο πνευματικῆς ὑγείας καὶ πνευματικῆς εὐαισθησίας. Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὡς οἱ κατ’ ἐξοχὴν φυσικοί, μποροῦμε νὰ κλάψουμε, ἐνῶ οἱ Δυτικοὶ δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὰ δάκρυα, ποὺ τὰ θεωροῦν ἀρρωστημένες καταστάσεις καὶ παρερμηνεύουν ὅλες τὶς «χαριτωμένες» ἐμπειρίες τῶν ἁγίων. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατί ζοῦν ἕνα ἠθικολογικὸ Χριστιανισμὸ καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε μὲ βεβαιότητα ὅτι διακρίνονται γιὰ ἕναν «ἀπάνθρωπο» τρόπο ζωῆς. Δὲν μποροῦν νὰ κλάψουν οὔτε μπροστὰ στὴν στέρησι τῶν πιὸ ἀγαπημένων προσώπων. Ἐμεῖς εἴμαστε πονεμένοι, γι’ αὐτὸ καὶ σωσμένοι. Βασανισμένοι γι’ αὐτὸ θεωμένοι.

 Ἡ ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου

 .          Ἀναγκαστικὰ θὰ ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ ἄρχοντος τῆς Συναγωγῆς. Ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ καρπὸς τῆς ἁμαρτίας καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ τὴν ἐνανθρώπησί Του, μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασί Του, ἐνίκησε τὸ κράτος καὶ τὴν δύναμι τοῦ θανάτου. Τὸ νόημα λοιπὸν τῶν θαυμάτων τῶν νεκραναστάσεων εἶναι προαγγελία τῆς ἐσχατολογικῆς καταστάσεως, ποὺ θὰ καταργηθῆ τελείως ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος δὲν εἶχε πραγματικὴ δύναμι πάνω στὸν Χριστό. Ἔτσι εἶναι ἀκίνδυνος γιὰ τὸν ἀναγεννηθέντα ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο, ποὺ περιμένει τὴν Δευτέρα Παρουσία, ἀφοῦ ἡ μεγάλη Ἡμέρα ἦλθε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή.
.           Ὁ Κύριος εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὰ πάθη Του ἐλευθέρωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ πάθη. Μὲ τὰ δάκρυά Του μεταμόρφωσε τὰ δάκρυα. Μὲ τὴν Ἀνάστασί Του προσέφερε ἀνάστασι καὶ ἀθανασία στὸν φθαρτὸ ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀδιάπτωτη υἱοθεσία καὶ θέωσι.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ

Ὁ Ἀναστὰς καὶ οἱ Μυροφόρες

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 83-86

 «ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτὸν»
(Μάρκ. ιϛ´ 1 )

.            Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐπίσκεψι τῶν Μυροφόρων γυναικῶν «λίαν πρωὶ τῆς μιᾶς Σαββάτων» στὸ μνημεῖο, τὴν συνάντησι μὲ τὸν Ἄγγελο καὶ τὴν πληροφορία ὅτι «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε». Δὲν περιγράφεται ἐδῶ ἡ συνάντησι τῶν Μυροφόρων μὲ τὸν Κύριο, ὅμως γνωρίζουμε καλὰ ὅτι οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ὄχι μόνο ἀξιώθηκαν τῆς ἀγγελικῆς ὀπτασίας καὶ πληροφορήθηκαν πρῶτες αὐτὲς τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν τὸν Ἀναστάντα Χριστό. Αὐτὸ ἀποτελεῖ γεγονὸς μεγάλης σημασίας καὶ σπουδαιότητος. Γι’ αὐτὸ στὸ πρόσωπο τῶν Μυροφόρων τιμᾶται ἡ γυναικεία φύση καὶ γενικὰ ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύσι.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ στὶς Μυροφόρες

.            Προξενεῖ θαυμασμὸ ὅτι ἡ πρώτη ἐμφάνισι τοῦ Νικητοῦ τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου, καὶ τοῦ θανάτου, ἔγινε στὶς γυναῖκες καὶ ὄχι στοὺς μαθητάς. Τὸ θέμα αὐτὸ ἔχει τὴν ἐξήγησί του.
.            Κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ ἡ ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀνανέωσι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἡ ἀναζώωσι, ἡ ἀνάπλασι καὶ ἡ πρὸς τὴν ζωὴ τὴν ἀθάνατη ἐπανέλευσι τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου εἶχε ἐπανέλθη στὴν γῆ. Ὅπως τὸν Ἀδὰμ δὲν τὸν εἶδε κανείς, ὅταν δημιουργήθηκε, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τότε ἄλλος, παρὰ μόνο ἡ Εὔα (πρώτη) μετὰ τὴν δημιουργία της, ἔτσι καὶ τώρα τὸν νέο Ἀδάμ, τὸν Χριστὸ δὲν τὸν εἶδε κανείς, ὅταν ἀναστήθηκε. Μετὰ τὴν Ἀνάστασί Του πρώτη τὸν εἶδε γυναίκα.
.            Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν ἄποψι αὐτὴ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη πατερικὴ ἑρμηνεία, ποὺ βρίσκει συσχετισμὸ μεταξὺ τῆς Εὔας καὶ τῶν Μυροφόρων γυναικῶν. Ἡ γυναίκα (Εὔα) ἀφοῦ συνομίλησε μὲ τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ἔπεσε καὶ ἔφερε τὸ μήνυμα τῆς πτώσεως στὸν Ἀδάμ. Τώρα οἱ γυναῖκες (Μυροφόρες) ἀφοῦ συνομίλησαν μὲ τὸν ἄγγελο καὶ κατόπιν εἶδαν τὸν Χριστό, ἔφεραν τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στοὺς ἄνδρας (στοὺς μαθητάς). Ἔτσι ἔχουμε τὴν ἀποκατάστασι τῆς γυνακείας φύσεως. Καταργεῖται ἡ διαίρεσι καὶ ἡ ἀπόδοσι τῆς εὐθύνης στὴν γυναίκα γιὰ τὴν πτῶσι. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς γυναικείας φύσεως ἔγινε μὲ τὴν ἐνανθρώπησι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν γέννησί Του ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν ὁποία περίμεναν ὅλοι οἱ αἰῶνες.
.            Ἡ γυναίκα μέσα στὴν Ἐκκλησία παύει νὰ εἶναι μία ἁπλὴ βιολογικὴ ὕπαρξι καὶ γίνεται πρόσωπο, πνευματικὴ ὕπαρξι, ποὺ θεώνεται. Βέβαια ἀκόμη ὑπάρχει ἡ βιολογικὴ διαφορὰ τοῦ φύλου, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ θὰ καταργηθῆ στὴν κοινὴ Ἀνάστασι. Τότε θὰ παραμείνει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Ἑπομένως γιὰ τὴν σωτηρία δὲν ὑπάρχει διαφορὰ ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστέ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». (Γαλ. γ´ 28). Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἐπαναστατικὸς καὶ στὸ σημεῖο αὐτό. Δημιουργεῖ μία μεγάλη ἐπανάστασι μέσα ἀπὸ τὴν Ἀνάστασι. Ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ ἀνακαίνισε τὰ πάντα.

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἀνδρείας

.            Μὲ τὴν πρώτη ἐμφάνισι τοῦ Ἀναστάντος στὶς γυναῖκες τιμήθηκε καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς ἀνδρείας. Οἱ Μυροφόρες δὲν ὑπελόγισαν τίποτε, οὔτε τὴν ἔχθρα τοῦ λαοῦ, οὔτε τὴν δύναμι τῶν στρατιωτῶν, οὔτε τὴν νύχτα. Ἔκαναν μία ἠρωϊκὴ ἔξοδο καὶ ἦλθαν στὸ μνημεῖο γιὰ νὰ προσφέρουν ἀρώματα στὸν Χριστό. Στὸ πρόσωπό τους τιμᾶται ἡ Χριστιανικὴ «ἀναρχία» ποὺ εἶναι ἡ πιὸ ὑγιὴς ἔκφρασι τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό. Τιμᾶται ἡ Χριστιανικὴ «ἀναρχία» ποὺ ἐκδηλώνεται ὄχι μὲ βόμβες, ποὺ καταστρέφουν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγάπη, ἱλαρότητα, πραότητα (μύρα καὶ δάκρυα) ποὺ οἰκοδομοῦν. Τύφλα ν χουν ο σύγχρονοι ναρχικο κα ο σύγχρονες φεμινίστριες μπροστ στ ρωϊκ παράδειγμα τν Μυροφόρων γυναικῶν.
.            Οἱ ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι ἡ ἀνδρεία εἶναι μία ἀπὸ τὶς τέσσερις μεγάλες ἀρετὲς (φρόνησι, σωφροσύνη, ἀνδρεία, δικαιοσύνη) ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν συνάντησι μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἀνδρεία γεννᾶται ἀπὸ τὴν συμπλοκὴ «τοῦ θυμικοῦ πρὸς τὴν ὄσφρησιν» δηλαδὴ τὴν συμπλοκὴ τῆς βουλήσεως μὲ τὴν ἐσωτερικότητα, ἡ δὲ ἐναρμόνισι τῆς ἀνδρείας μὲ τὴν σωφροσύνη δημιουργεῖ τὴν ἀρετὴ τῆς πραότητος ποὺ ὀνομάζεται καὶ ἀπάθεια, διότι ἐναρμονίζει τὶς ἐνεργητικὲς δυνάμεις τῆς ψυχῆς μὲ τὶς ἀντίστοιχες αἰσθήσεις τοῦ σώματος καὶ τὶς ἐνέργειες τῶν αἰσθήσεων.
.            Γενικώτερα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἀνδρεία γεννᾶται ἀπὸ τὴν πίστι στὸν Θεό, τὴν ἀγάπη σ’ Αὐτὸν καὶ τὴν ἐλπίδα στὸ ἔλεός Του. Καὶ ατ τ διαθέτει κενος πο προχωρε μ τν καρδι κα χι μ τν ψυχρ λογική. λογικ πολογίζει κα δειλι, πως γινε μ τος ποστόλους. καρδι γαπ κα προχωρε.
.            Ἡ ἀνδρεία εἶναι ἀπαραίτητη στὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν παθῶν μας καὶ μάλιστα στὸ νὰ ὑπομένομε σὲ κάθε ἔργο ἀγαθὸ καὶ στὸ νὰ νικοῦμε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνδρεία δὲν φοβᾶται στὶς δύσκολες στιγμὲς τοῦ ἀγῶνος. Ὅπως ἔχει λεχθῆ, καὶ ἂν ἀκόμη πέση στὴν ἁμαρτία καὶ ἂν ἀκόμη προσκυνήση τὸν διάβολο, δὲν χάνει τὸ θάρρος του, ἀλλὰ στρέφεται μὲ μετάνοια στὸν Θεὸ καὶ νικᾶ τοὺς ἐχθρούς του.
.            Ἀντίθετα ἡ ἔλλειψι τῆς ἀνδρείας ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα δύο μεγάλες κακίες. Τὴν θρασύτητα, ποὺ στρέφεται ἐναντίον τοῦ πλησίον καὶ τὴν δειλία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια. Διότι ἡ δειλὴ ψυχὴ συγχύζεται, ἀπελπίζεται καὶ τελικὰ καταστρέφεται, χάνεται. Αὐτὸ παρατηροῦμε συχνὰ στοὺς σημερινοὺς Χριστιανούς. Εὔκολα τὰ χάνουν. Ἴσως γιατί δὲν ἔχουν βιώσει τὴν πρακτικὴ φιλοσοφία. Ἴσως γιατί παραθεωροῦν τὴν ἠθικὴ ζωή, ποὺ εἶναι ἡ βάσι τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ἡ Μυροφόρος ἀνθρώπινη φύσι

.            Ἡ συνάντησι μὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστὸ δὲν εἶναι ἀποκλειστικὸ προνόμιο μερικῶν γυναικῶν. Ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύσι δέχτηκε τὸν Χριστό, τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Παναγίας Τριάδος. Στὸ Ἆσμα Ἀσμάτων λέγεται: «Μύρον ἀκένωτον ὄνομά σου» (α´ 3). Πρὶν τὴν ἐνανθρώπησι ὁ Χριστὸς ἦταν τὸ Μύρο, μετὰ τὴν ἐνανθρώπησι ἔγινε Χρίσμα καὶ ἔχρισε τὴν ἀνθρώπινη φύση. Τῆς ἔδωσε τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν Χάρη. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ἡ ἀνθρώπινη φύση μετὰ τὴν ἁμαρτία διεχώρισε τὸν ἑαυτό της ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν ὅμως ἡ σὰρξ θεώθηκε, τότε ἡ ἀνθρώπινη φύσι πῆρε σὰν ὑπόστασι τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ τὸ τεῖχος ἔγινε μύρο.
.            Ἔτσι μυροφόροι δὲν εἶναι μόνο οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες, ποὺ πῆγαν στὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ μὲ μύρα, ἀλλὰ εἶναι ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύση μετὰ τὴν Ἀνάστασι καὶ Ἀνάληψι καὶ ἰδιαιτέρως ὅσοι ζοῦν μυστηριακὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ δὲν κρατοῦν ἁπλῶς στὰ χέρια τους τὰ μύρα, ἀλλὰ ἔχουν μέσα στὴν καρδιά τους τὸ μύρο τὸ ἀκένωτο, τὸν Χριστό. Δὲν ἔχουν ἁπλῶς τὶς ἀρετὲς τῆς καλωσύνης, τῆς ἀγάπης, τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ Καλωσύνη, ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Ἀλήθεια. Ἡ Χάρη τοῦ Χριστοῦ ποὺ ὑπάρχει στὴν καρδιά τους ξεχύνεται καὶ στὸ σῶμα, ὥστε δὲν εἶναι ἁπλὰ μυροδοχεῖα, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ σώματά τους μεταμορφώνονται σὲ μύρα.
.            Μυροφόροι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ποὺ καθαρίσθηκαν διὰ τοῦ λόγου τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν, ποὺ ἡ ψυχή τους εἶναι ἄκακη καὶ γονιμώτατη στὶς ἀρετές, ποὺ ἀπέβαλε κάθε πάθος μὲ τὴν πραότητα καὶ εἶναι θερμὴ στὸ νὰ γεννᾶ πνευματικὰ νοήματα μὲ διάκρισι (Νικήτας Στηθάτος). Μυροφόρος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἐσωτερικὴ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τέτοιοι ἦταν καὶ εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι.
.            Ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ εἶναι πράγματι ἡ ἀνανέωσι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἐμύρωσε καὶ ἔχρισε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι. Ὅλοι μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε τὸ προνόμιο νὰ γίνουμε μυροφόροι Χριστοῦ.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ «τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον»

Τοῦ Πρωτ. π. Γ. Δορμπαράκη

«Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας… τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον
καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»
(Μάρκ. ιε´ 43)

.        Ἀπό τά πρόσωπα πού κυριαρχοῦν στό εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων εἶναι ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, ὁ ὁποῖος προβάλλεται μέ τό κυριαρχικό γνώρισμά του, τῆς τόλμης, μέ τήν ὁποία κατώρθωσε γιά τήν ἐποχή ἐκείνη τό ἀκατόρθωτο: νά πάει στόν Πιλᾶτο καί νά ζητήσει καί νά ἀποκτήσει τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τό ὁποῖο βεβαίως στή συνέχεια μέ τήν βοήθεια καί ἄλλων τό ἐκήδευσε. Συνιστᾶ δέ ἰδίως γιά τή σημερινή ἐποχή ἡ τόλμη του αὐτή κατ᾽ ἐξοχήν παράδειγμα καί πρότυπο, ἀφοῦ αὐτό πού διαπιστώνουμε συνήθως, δυστυχῶς στούς περισσοτέρους μας ἤ ἔστω σ᾽ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ μας, εἶναι ἡ ἀτολμία καί ἡ δειλία, καρποί, ἀπ᾽ ὅ,τι θά φανεῖ καί στή συνέχεια, τῆς ἐλλείψεως τῆς παρουσίας τοῦ ἁγίου Πνεύματος στή ζωή μας. Μέ ἄλλα λόγια ἡ ἔλλειψη τόλμης ἀποκαλύπτει τήν ὀλιγοπιστία ἤ καί τήν ἀπιστία ἀκόμη πολλῶν ἀπό ἐμᾶς τούς Χριστιανούς καί συνεπῶς ἡ κατάσταση αὐτή καθιστᾶ περισσότερο ἀπό ἀναγκαία τήν ἀναφορά μας στήν τόλμη τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ.
.        Καί κατά πρῶτον: τί εἶναι τόλμη;
.        Θά μπορούσαμε νά τήν ὁρίσουμε ὡς τήν ψυχική ἐκείνη δύναμη καί διάθεση, πού κινεῖ τόν ἄνθρωπο ἔτσι ὥστε νά ὑπερνικᾶ τά στηρίγματα καί τίς ἀσφάλειές του, μέχρι μάλιστα τοῦ σημείου πού νά ἀψηφᾶ καί τήν ἴδια του τήν ζωή. Βεβαίως, τήν ψυχική αὐτή δύναμη τήν βλέπουμε πολύ συχνά σέ διαφόρους τύπους ἀνθρώπων καί σέ πολλά ἐπίπεδα ζωῆς, ὅπως τό ἐθνικό, τό ἐπαγγελματικό, τό κοινωνικό, ἀλλά ἐμᾶς ἐδῶ μᾶς ἐνδιαφέρει ἐκείνη ἡ τόλμη πού σχετίζεται μέ τόν Θεό καί συνεπῶς μέ τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Μιλᾶμε λοιπόν γιά τήν τόλμη τοῦ Χριστιανοῦ, πού πηγάζει ἀπό τήν πίστη του στόν Ἰ. Χριστό καί τήν προσδοκία τῆς Βασιλείας Του, σάν τοῦ Ἰωσήφ “ὅς ἦν προσδεχόμενος καί αὐτός τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ” (Μάρκ. ιε´ 43). Ὁ χριστιανός δηλαδή ἐξαρτώντας τήν ὕπαρξή του ὄχι ἀπό τή “σιγουριά” τῶν αἰσθήσεων καί τῆς ὑλικῆς κτίσεως, ἀλλά ἀπό τόν μή αἰσθητό καί μή μετρητό, ἄρα καί μή προσφέροντα καί “ἀσφάλεια”, κατά τά κριτήρια τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου, Θεό φανερώνει ὅτι χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς του (πρέπει νά) εἶναι ἡ τόλμη καί ἡ ἀνδρεία καί ἡ γενναιότητα.
.         Τί εἶναι λοιπόν ἐκεῖνο πού τόν κάνει νά ἔχει αὐτήν τήν τόλμη καί νά τήν διακηρύσσει ὡς ἀπαραίτητο στοιχεῖο ὅλων τῶν ἀνθρώπων; Ὅπως τό ἐπισημάναμε ἤδη ἀπό τήν ἀρχή: ἡ παρουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος στήν ψυχή του, πού τόν κάνει ὄχι ἁπλῶς νά στηρίζεται στόν Θεό, ἀλλά καί νά εἶναι ἕτοιμος καί ὁλόκληρο τόν ἑαυτό του νά προσφέρει θυσία σ᾽ Αὐτόν. Διότι βεβαίως τό ἅγιον Πνεῦμα ὡς παντοδύναμος Θεός χορηγεῖ τόλμη καί δύναμη στόν ἄνθρωπο καί συνεπῶς τόν ἀπομακρύνει ἀπό τήν δουλεία τῆς δειλίας. “Οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ” (Β´ Τιμ. α´ 7) τονίζει ὁ ἀπ. Παῦλος.
.         Καί πράγματι ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μία ἐπιβεβαίωση τῆς παραπάνω ἀλήθειας. ῎Ας θυμηθοῦμε γιά παράδειγμα τούς ἀποστόλους πρίν καί μετά τήν Πεντηκοστή. Πρίν τήν Πεντηκοστή ζοῦν φοβισμένοι καί κλεισμένοι στά σπίτια τους “διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων”, κάτι πού προβάλλει ἀκόμη πιό ἔντονα τήν γενναιότητα καί τήν τόλμη τοῦ Ἰωσήφ, ὅπως ἀκόμη βεβαίως καί τῶν μυροφόρων γυναικῶν. Μετά ὅμως τήν κάθοδο τοῦ ἁγίου Πνεύματος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, μεταμορφώνονται σέ θαρραλέους κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπιβεβαιώνοντας τήν μαρτυρία τους γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μέ τό μαρτύριό τους. “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἅ εἴδομεν καί ἠκούσαμεν μή λαλεῖν” (Πρ. Ἀπ. δ´ 20). Τοῦτο ὅμως γίνεται, γιατί ἐνδύθηκαν “τήν ἐξ ὕψους δύναμιν” (Λουκ. κδ´ 49) καί ὄχι γιατί στηρίχτηκαν στίς δικές τους δυνάμεις. Τό ἴδιο βλέπουμε καί στήν περίοδο τῶν διωγμῶν, στήν ἐποχή τῶν Πατέρων, ἀλλά καί σέ κάθε ἐποχή, ὅπου ὑπάρχουν συνεπεῖς στήν πίστη τους Χριστιανοί, κληρικοί καί λαϊκοί. ῎Ετσι ὁ Χριστιανός εἶναι τολμηρός ἄνθρωπος, πού διαπνέεται ἀπό γενναιότητα καί ἀνδρεῖο φρόνημα.

.         Ποιό ὅμως τό πεδίο στό ὁποῖο ἐκφράζεται ἡ τόλμη αὐτή; Πῶς φανερώνεται συγκεκριμένα;

1. Κατ᾽ ἀρχάς στό ἴδιο τό γεγονός τῆς πίστεως. Γιά νά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά φτάσει στό σημεῖο τῆς “γεύσεως” τοῦ Θεοῦ, τῆς αἰσθητῆς παρουσίας τοῦ ἁγίου Πνεύματος μέσα του, θά χρειαστεῖ κι ὁ ἴδιος ν᾽ ἀνταποκριθεῖ στό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ νά Τόν ἀκολουθήσει. Διότι στή χριστιανική πίστη προηγεῖται τό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, πού καλεῖ τόν ἄνθρωπο πρός τόν Ἰ. Χριστό κι ἀκολουθεῖ ἡ ἀποδοχή Του. “Οὐδείς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐάν μή ὁ πατήρ μου ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν” (Ἰωάν. ϛ´ 44). Ἡ ἀποδοχή τῆς κλήσεως αὐτῆς φαίνεται ὅτι εἶναι ἕνα “πήδημα στό κενό”, ἀφοῦ, ὅπως παρατηρήσαμε καί παραπάνω, ὁ ἄνθρωπος δέν στηρίζεται στήν ἀσφάλεια τῶν αἰσθήσεών του, ἀλλά μόνο στήν κλήση τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό τολμηρό “πήδημα” ὅμως εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο πού τό κάνει καί ἡ μεγαλύτερη ἔκπληξη: πέφτει στή θέρμη τῆς ἀγκαλιᾶς τοῦ Θεοῦ. ῎Ετσι ἡ τόλμη τῆς πίστεως φέρνει καί τή μεγαλύτερη δυνατή ἀσφάλεια πού ὑπάρχει στόν κόσμο: τήν ἀσφάλεια τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ. “Εἰ ὁ Θεός ὑπέρ ἡμῶν, τίς καθ᾽ ἡμῶν;” (Ρωμ. η´ 31).

2. ῎Επειτα ἡ τόλμη τοῦ Χριστιανοῦ φανερώνεται στήν βίωση τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τῆς πορείας δηλαδή πρός αὔξηση τῆς σχέσεώς του μέ τόν Θεό καί τήν ἀπόκτηση περισσοτέρου ἁγίου Πνεύματος. Καί τοῦτο γιατί στήν πορεία του αὐτή ἐναντιώνονται σ᾽ αὐτόν τά πάθη του, οἱ πονηρές πνευματικές δυνάμεις, τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου τούτου. “Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα”, μαρτυρεῖ ὁ ἀπ. Παῦλος, “ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις” (Ἐφεσ. ϛ´ 12). ῎Ετσι χωρίς τόλμη δέν μπορεῖ νά διεξαχθεῖ αὐτός ὁ πνευματικός ἀγώνας, ὁ ὁποῖος συνίσταται στήν ἀντίσταση ἀπό τόν πιστό τῶν ἐπιθέσεων τοῦ διαβόλου καί στό ἄνοιγμα τῆς ὑπάρξεώς του στόν Θεό. Στόν ἀγώνα βεβαίως αὐτό συμμετέχει καί ἡ ἴδια ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, καθώς καί ὁ ἀγαθός κόσμος τῶν ἀγγέλων. Διότι μόνος του ὁ Χριστιανός δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε γιά τή σωτηρία του. “Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν” (Ἰωάν. ιε´ 5). Εἶναι ἀπαραίτητη ὅμως κι ἡ δική του συμμετοχή. Μάλιστα μᾶς ἀναφέρουν οἱ πνευματικοί μας Πατέρες ὅτι ὅταν ὁ διάβολος δεῖ τήν ψυχή νά πολεμᾶ ἐναντίον του μέ τόλμη, ἀπομακρύνεται ἀπό αὐτήν, ἐνῶ ὅταν τήν δεῖ νά δειλιάζει, ἤδη ὁ δρόμος γιά τήν ἅλωσή της εἶναι ἀνοικτός. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ πατέρα τοῦ μοναχισμοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, ὅπως μᾶς τά παραθέτει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος στή βιογραφία του: “῎Αν παραμένει γιά πολύ ἡ ψυχή στό φόβο, τότε εἶναι παρόντες ἐκεῖ οἱ ἐχθροί. Διότι οἱ δαίμονες δέν βγάζουν ἀπό τούς ἀνθρώπους τό φόβο…Μᾶλλον, ὅταν δοῦν ἀνθρώπους πού φοβοῦνται, αὐξάνουν τίς φαντασίες, ὥστε νά τούς τρομοκρατοῦν περισσότερο. Καί μετά, ὅταν πιά τούς κατακτήσουν, παίζουν μαζί τους λέγοντας: – Γονατίστε τώρα νά μᾶς προσκυνήσετε… ῎Ας μήν ἀπατώμαστε (λοιπόν) μέ τόν τρόπο αὐτό οὔτε νά φαινώμαστε δειλοί… Ἀπεναντίας νά νιώθουμε θαρραλέοι καί πάντοτε χαρούμενοι, σάν νά ἔχουμε σωθεῖ. Νά σκεφτώμαστε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας”.

3. Ἐπίσης ἡ τόλμη τοῦ Χριστιανοῦ φανερώνεται ἀκόμη καί στίς ἴδιες τίς πτώσεις του. Ὁ Χριστιανός πού ἀγωνίζεται στό δρόμο τῆς πνευματικῆς του προκοπῆς, εἶναι πολύ πιθανό ὅτι θά ἔχει καί στιγμές ἀδυναμίας καί πτώσεως. Μή ξεχνᾶμε ὅτι ὁ ἅγιος στήν πίστη μας δέν εἶναι ὁ ἀναμάρτητος, ἀλλ᾽ ὁ ἀγωνιστής καί μάλιστα στόν δρόμο τῆς μετάνοιας. Σ᾽ αὐτές τίς στιγμές λοιπόν ἀπαιτεῖται τόλμη γιά νά ξανασταθεῖ στά πόδια του καί νά μήν ἀπελπιστεῖ. Νά μπορεῖ νά στρέψει τό βλέμμα του στόν Οὐρανό, ἐπικαλούμενος τή χάρη τοῦ Θεοῦ γιά μετάνοια. Σάν τόν νεαρό μοναχό τοῦ Γεροντικοῦ, πού ἀπελπισμένος ἀπό κάποιες πτώσεις του ὁδηγήθηκε στό κελλί ἑνός μεγάλου καί διακριτικοῦ Γέροντα. Κι ὅταν τοῦ ἀνακοίνωσε τήν πτώση στήν ἁμαρτία του, ἐκεῖνος μέ χαρακτηριστική ἁπλότητα τοῦ εἶπε νά σηκωθεῖ. – Μά ξανάπεσα, ψιθύρισε καί πάλι ὁ νεαρός μοναχός. – Καί πάλι νά σηκωθεῖς, τόν παρότρυνε ὁ Γέροντας. Κι αὐτό νά κάνεις, νά βάζεις δηλαδή πάντα ἀρχή μετανοίας, μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς σου. Μόνον νά εὔχεσαι ὁ θάνατος νά σέ εὕρει στή μετάνοια καί ὄχι στήν πτώση. ῞Ωστε τόλμη ἀπαιτεῖται καί στή μετάνοια, γιά νά μπορῶ νά ἐλπίζω στήν ἄπειρη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς πτώσεις καί ἁμαρτίες μου.

4. Μά τόλμη χρειάζεται τέλος καί γιά τήν ὁμολογία καί τήν μαρτυρία μας ὡς Χριστιανῶν. Εἰδικά στήν ἐποχή μας πού τό κακό ἔχει ἀποθρασυνθεῖ καί παρουσιάζεται ὡς τό φυσιολογικό καί τό κανονικό, ἀπαιτεῖται τόλμη γιά νά εἶναι κανείς συνεπής χριστιανός καί νά δίνει μαρτυρία τῆς πίστεώς του αὐτῆς. Κι ἡ μαρτυρία αὐτή εἶναι καί λόγων, μά κυρίως πρέπει νά εἶναι ζωῆς. Εἶναι ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε οἱ Χριστιανοί ὅτι ἡ χλιαρότητα στήν πίστη εἶναι ἡ χειρότερη κατάσταση καί γιά ἐμᾶς, ἀλλά καί γιά τούς ἀνθρώπους πού βρίσκονται γύρω μας. Θά ἔλεγε μάλιστα κανείς ὅτι εἶναι προτιμότερο νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος στρατευμένος ἄθεος παρά ἀδιάφορος, ἀφοῦ ὑπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα στόν πρῶτο νά μεταστραφεῖ ἀπό ὅ,τι στόν δεύτερο. “῎Οφειλες νά εἶσαι ψυχρός ἤ θερμός”, μᾶς λέει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη. “Ἀλλ” ἐπειδή εἶσαι χλιαρός, καί οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός, θά σέ ἐμέσω ἀπό τό στόμα μου” (γ´15-16).

ΠΗΓΗ: pgdorbas.blogspot.com

, , ,

Σχολιάστε

«ΤΟΛΜΗΣΑΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΠΡΟΣ ΠΙΛΑΤΟΝ» (Κυρ. Μυροφόρων)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
(Μάρκ. ιε´ 43 – ιϛ´8)

.       Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.
.       Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. Καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. Ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. Ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

 Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνικὴ :
.          Τόν καιρό ἐκείνο, ἦλθε ὁ Ἰωσήφ, ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ὁ ὁποῖος ἦτο σημαίνων βουλευτής, ποὺ ἐπερίμενε καὶ αὐτὸς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ἐτόλμησε καὶ ἦλθε εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Πιλᾶτος ἐξεπλάγη, ὅταν ἄκουσε ὅτι εἶχε ἤδη πεθάνει. Καὶ ἐκάλεσε τὸν ἑκατόνταρχον καὶ τὸν ἐρώτησε ἐὰν εἶχε πεθάνει πρὸ πολλοῦ. Καὶ ὅταν ἐπληροφορήθηκε ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχον, ἐδώρησε τὸ σῶμα εἰς τὸν Ἰωσήφ. Αὐτὸς δὲ ἀγόρασε σινδόνι καὶ τὸν κατέβασε, τὸν ἐτύλιξε μὲ τὸ σινδόνι καὶ τὸν ἔθεσε εἰς μνῆμα, ποὺ ἦτο λαξευμένον εἰς βράχον καὶ ἐκύλισε ἕνα λίθον εἰς τὴν πόρτα τοῦ μνήματος. Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία τοῦ Ἰωσῆ παρατηροῦσαν ποῦ τὸν βάζουν.
.         Ὅταν ἐπέρασε τὸ Σάββατον, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν ἀρώματα, διὰ νὰ ἔλθουν νὰ τὸν ἀλείψουν. Καὶ πολὺ πρωΐ, τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, ἔρχονται εἰς τὸ μνῆμα, ἀφοῦ εἶχε ἀνατείλει ὁ ἥλιος, καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους: «Ποιὸς θὰ μᾶς κυλίσῃ τὸν λίθον ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ μνημείου;». Καὶ ὅταν ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, βλέπουν ὅτι ὁ λίθος εἶχε κυλισθῆ. Ἦτο δὲ πάρα πολὺ μεγάλος. Καὶ ὅταν ἐμπῆκαν εἰς τὸ μνῆμα, εἶδαν ἕνα νέον μὲ λευκὴν στολὴν νὰ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ φόβο. Αὐτὸς δὲ λέγει εἰς αὐτάς: «Μὴ τρομάζετε. Τὸν Ἰησοῦν ζητᾶτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν σταυρωμένον; Ἀναστήθηκε, δὲν εἶναι ἐδῶ. Νά ὁ τόπος ὅπου τὸν ἔβαλαν. Ἀλλὰ πηγαίνετε καὶ πεῖτε εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ εἰς τὸν Πέτρον, «Πηγαίνει πρὶν ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ θὰ τὸν ἰδῆτε, καθὼς σᾶς εἶπε». Καὶ ἐβγῆκαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον διότι τὰς κατεῖχε τρόμος καὶ ἔκπληξις. Καὶ σὲ κανέναν δὲν εἶπαν τίποτε, διότι ἐφοβοῦντο.

  «Τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον
καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»

.      Ἡ σημερινὴ ἡμέρα, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, εἶναι ἀφιερωμένη στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μὲ θαυμαστὴ τόλμη, ἀλλὰ καὶ μὲ περισσὴ εὐλάβεια φρόντισαν γιὰ τὴν ἀποκαθήλωση τοῦ ἀχράντου Σώματος τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἐνταφιασμό του. Ἀνάμεσά τους ξεχωρίζει ὁ Ἰωσὴφ ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία. Αὐτὸς ἦταν ὁ ὁποῖος τόλμησε νὰ παρουσιαστεῖ στὸν Πιλάτο καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσει.
.       «Τολμήσας»! Τί δύναμη καὶ ἡρωισμὸ κρύβει αὐτὴ ἡ μικρὴ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος! Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὰ ἦταν ἡ τόλμη ποὺ ἔδειξε ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ τί μᾶς διδασκει μὲ τὴν στάση του αὐτή.

1. Η ΤΟΛΜΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ

.       Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε καλύτερα τὸ τόλμημα τοῦ Ἰωσήφ, ἂς προσπαθήσουμε νὰ μεταφερθοῦμε νοερὰ στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ ἀπόγευμα ἐκείνης τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς.
.     Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ φαίνεται ὅτι ἔχουν ἐπικρατήσει. Ὁ Κύριος ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀνόσια καταδίκη καὶ τὰ φρικτὰ Παθη ποὺ ὑπέφερε, βρίσκεται ἤδη νεκρὸς πάνω στὸ Σταυρό, ἐνῶ οἱ μαθητές του ἔχουν διασκορπιστεῖ. Τὸ ἐπεῖγον θέμα εἶναι ποιὸς θὰ φροντίσει γιὰ νὰ ἐνταφιάσει τὸ ἄχραντο Σῶμα του. Ἦταν ἀνάγκη νὰ γίνει κάτι ἀμέσως, διότι σὲ λίγες ὧρες ἄρχιζε ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, αὐστηρὴ ἀργία γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὁπότε κάθε παρόμοια κίνηση θὰ ἦταν πλέον ἀπαγορευμένη.
.        Στὴν κρίσιμη αὐτὴ στιγμὴ ἐμφανίζεται ὁ μέχρι τότε «κεκρυμμένος» μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ Ἰωσήφ. Αὐτὸς «οὐκ ἦν συγκατατεθειμένος τῇ βουλῇ καὶ τῇ πράξει» τῶν Ἰουδαίων (Λουκ. κγ´51). Ἦταν παρὼν στὰ ὅσα εἶχαν διαδραματιστεῖ κατὰ τὴν δίκη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀλλὰ εἶχε ἀντιταχθεῖ στὸ φοβερὸ ἀνοσιούργημα.
.     Καὶ τώρα, χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ἰουδαίων ἢ τὴν τυχὸν ἀπόρριψη τοῦ αἰτήματός του, παρουσιάζεται στὸν Πιλάτο καὶ ζητᾶ τὴν ἄδεια νὰ ἐνταφιάσει τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ὁ «εὐσχήμων βουλευτὴς» γνωρίζει ὅτι ἡ ἐνέργειά του αὐτὴ θέτει σὲ κίνδυνο ὄχι μόνο τὴν θέση του ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωή του. Τολμᾶ νὰ ζητήσει τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο ἡγεμόνα ὁ ὁποῖος Τὸν εἶχε καταδικάσει!… Ὡστόσο ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο τὸν βοηθεῖ νὰ ξεπεράσει κάθε φόβο καὶ δειλία καὶ νὰ ἐκπληρώσει τὸ χρέος του. Τόλμησε! Καὶ ἡ τόλμη του ἀνταμείφθηκε.
.    Σὲ λίγη ὥρα ὁ Ἀριμαθαίας Ἰωσὴφ μαζὶ μὲ τὸν ἄλλο νυκτερινὸ μαθητή, τὸν Νικόδημο, ἀποκαθηλώνουν τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἐνταφιάζουν μὲ τὶς καθιερωμένες νεκρικὲς τιμές. Ἦταν ἰδιαίτερη τιμὴ γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωσὴφ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀξιώθηκε νὰ κρατήσει στὰ χέρια του τὸ πανακήρατο Σῶμα τοῦ Κυρίου. Τιμὴ ποὺ ἄξιζε σ᾽ αὐτὸν ὁ ὁποῖος μὲ τὴν τολμηρὴ πρωτοβουλία του ἔμεινε αἰώνιο παράδειγμα τόλμης καὶ ἀνδρείας.

2.  ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ

.     Μιὰ τέτοια τόλμη καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ δείχνουμε. Ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν μαθητή του Τιμόθεο: «Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Β´ Τιμ. α´ 7). Καὶ εἰδικὰ στὴν ἐποχή μας χρειάζεται τόλμη γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς γνήσιος μαθητὴς τοῦ Κυρίου.
.      Τόλμη χρειάζεται γιὰ νὰ μένουμε πιστοὶ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν βλέπουμε ὅτι ὅλοι γύρω μας χρησιμοποιοῦν ἀνέντιμα μέσα γιὰ τὸ προσωπικό τους συμφέρον. Ἂς κινδυνεύει ἡ θέση μας ἢ ἡ ἐπαγγελματική μας σταδιοδρομία· τὸ χρέος μας εἶναι νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν φωνὴ τῆς συνειδήσεως, ποὺ ἀπαιτεῖ τιμιότητα καὶ εἰλικρίνεια.
.    Τόλμη χρειάζεται γιὰ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας. Νὰ δίνουμε δυναμικὴ τὴν μαρτυρία τῆς πίστεως, μάλιστα ὅταν διαστρεβλώνεται ἡ ἀλήθεια καὶ προβάλλονται αἱρετικὲς διδασκαλίες. Νὰ ὑψώνουμε φωνὴ διαμαρτυρίας, ὅταν ὑβρίζεται τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἢ λασπολογεῖται ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.
.       Βέβαια ὅλα αὐτὰ στοιχίζουν. Θὰ εἰσπράξουμε εἰρωνεῖες καὶ ἀντιδράσεις, θὰ διακινδυνεύσουμε τὴν θέση μας, ἴσως καὶ αὐτὴ τὴν ζωή μας! Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὅμως ἀξίζει κάθε θυσία. Ἄλλωστε δὲν ὑπερασπιζόμαστε κάποια ἀφηρημενη ἰδέα ἀλλὰ αὐτὴ τὴν Ἀλήθεια. Ἡ παρρησία μας ἀλλὰ καὶ ὁ ἀγώνας μας γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος γίνονται ἀφορμὴ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἂς μὴ δειλιάζουμε λοιπόν!
.     Ὁ «εὐσχήμων Ἰωσὴφ» τόλμησε προκειμένου νὰ προστατεύσει ἀπὸ τυχὸν βεβήλωση τὸ ἄχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου. Κι ἐμεῖς ἂς περιβάλλουμε πάντοτε μὲ τιμὴ καὶ σεβασμὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου, ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολές του καὶ ὑπερασπιζόμενοι τὶς θεῖες ἀλήθειες ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε.

❁ ❁ ❁

.     Μερικοὶ νομίζουν ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι ἄνθρωποι δειλοὶ καὶ φοβισμένοι, καταδικασμένοι νὰ ζοῦν μέσα στὴν μιζέρια. Πόσο λάθος κάνουν…! Ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς εἶναι ἥρωας! Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δὲν λογαριάζει κίνδυνο, δὲν ὑπολογίζει τὴ γνώμη τοῦ κόσμου, δὲν φοβᾶται οὔτε καὶ τὸν θάνατο! Μακάρι αὐτὴ τὴν τόλμη νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι. Τὴν ἔχουμε ἀνάγκη καὶ ἐμεῖς καὶ ἡ ἐποχή μας.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2021, 01.05.2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε