Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Τριαδικὸς Θεός

ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

τοῦ Μητροπολ. Γόρτυνος Ἰερεμία

ΙΕΡΗ ΔΙΔΑΧΗ
Ἑβδομαδιαῖο φυλλάδιο, Ἀριθμ. 1

.               Τὰ κηρύγματα τῆς σειρᾶς αὐτῆς, ἀδελφοὶ χριστιανοί, θὰ ἀναφέρονται στὴν ὀρθόδοξη πίστη μας μὲ βάση τὸ ὡραῖο καὶ ἀξεπέραστο ἔργο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως». Γι᾽ αὐτὸ παρακαλῶ νὰ τὰ προσέχετε μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καὶ προσοχή.

1.Κατὰ πρῶτον ὁ ἅγιος πατὴρ ἀσχολεῖται μὲ τὸ σπουδαῖο θέμα, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι «ἀκατάληπτος», ὅτι δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ μὲ τὴν λογική μας. Καὶ ἀκόμη μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς νὰ μὴν περιεργαζόμαστε σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ θέματα, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν μᾶς ἔχουν μιλήσει οἱ ἅγιοι προφῆτες, οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ εὐαγγελιστές. Πραγματικά, ἀδελφοὶ χριστιανοί, ὁ Θεὸς εἶναι ἀκατάληπτος. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε» (Ἰωάν. α´18). Μόνο τὰ τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἔχουν πλήρη γνώση μεταξύ τους: «Οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τόνΥιον, εἰ μὴ ὁ Πατήρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς» (Ματθ.ια´ 27). Ἐπίσης καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γνωρίζει ὁτιδήποτε ἀφορᾶ τὸν Θεό, ὅπως ἀκριβῶς τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου γνωρίζει ὀ,τιδήποτε ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο (Α´ Κορ. β´11).

2. Παρὰ ὅμως τὸ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀκατάληπτος, δὲν μᾶς ἄφησε σὲ πλήρη ἀγνωσία περὶ τοῦ Ἑαυτoῦ Του. Κατὰ πρῶτον, κατὰ τὴν δημιουργία του ὁ ἄνθρωπος ἔλαβε μία κλήση πρὸς τὸν Θεό. «Ἡ γνῶσις του εἶναι Θεὸν ὑπ᾽ αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) φυσικῶς ἐγκατέσπαρται» (στὸν ἄνθρωπο), λέγει ὁ Δαμασκηνός! Ἡ πρώτη, λοιπόν, γνώση τοῦ ἀνθρώπου περὶ τοῦ Θεοῦ ἔρχεται ἀπὸ τὴν φυσικὴ κατασκευή του, ἀπὸ τὴν δημιουργία του. Ἔπειτα καὶ ἡ γύρω κτίση, ἡ ὀμορφιά της καὶ ἡ τάξη της, διακηρύττει τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη δὲ περισσότερο, αὐτὰ ποῦ μᾶς παρέδωκαν οἱ προφῆτες, οἱ εὐαγγελιστὲς καὶ οἱ ἀπόστολοι στὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, τὰ δεχόμαστε ὁλοκαρδα καὶ «οὐδὲν περαιτέρω τούτων ἐπιζητοῦμεν». Μᾶς φτάνουν λοιπὸν αὐτὰ γιὰ τὴν γνώση μας περὶ τοῦ Θεοῦ. Δὲν θέλουμε τίποτε περισσότερο! Ὁ Θεός, σὰν ἀγαθὸς ποὺ εἶναι, ὅ,τι εἶναι γιὰ τὸ καλό μας καὶ τὸ συμφέρον μας μᾶς τὸ φανέρωσε· ὅ,τι ὅμως δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ βαστάσουμε, μᾶς τὸ ἀπέκρυψε. Ἂς ἀρκεστοῦμε, λοιπόν, καὶ ἂς μείνουμε σ᾽ αὐτὰ ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός, «μὴ μεταίροντες ὅρια αἰώνια, μηδὲ ὑπερβαίνοντες τὴν θείαν παράδοσιν» (Παροιμ. ΚΒ´ 28). Χωρίς, δηλαδή, νὰ μετακινοῦμε τὰ ὅρια, ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, οὔτε νὰ ξεπερνοῦμε τὴν θεία παράδοση.

3. Πρέπει, λοιπόν, νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ οὔτε ὅλα μᾶς εἶναι γνωστά, οὔτε ὅλα μας εἶναι ἄγνωστα. Ἐπίσης εἶναι μερικὰ ἄλλα, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Θεό, καὶ τὰ ὁποῖα νοοῦμε μὲν ἀμυδρά, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἐκφράσουμε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀναγκαζόμαστε νὰ χρησιμοποιοῦμε παραστάσεις ἀπὸ δικά μας πράγματα, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε πράγματα, ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ μᾶς. Ὅπως, λόγου χάριν, ὅταν λέγουμε γιὰ τὸν Θεὸ ὅτι ὀργίζεται, ὅτι ἔχει χέρια κ.λπ. Γιὰ τὸν Θεό, ἀγαπητοὶ χριστιανοί, ξέρουμε γενικὰ ὅτι εἶναι ἄναρχος, αἰώνιος, ἄκτιστος, ἀπερίγραπτος, ἄπειρος, ἀκατάληπτος, δίκαιος, παντοδύναμος, προνοητὴς τῶν ὅλων καὶ τὰ ὁμολογοῦμε ὅλα αὐτὰ στὴν θεία λατρεία καὶ στὴν ἰδιωτική μας προσευχή. Ἐπίσης γνωρίζουμε καὶ ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας, γιατί ἔχει μία θεία οὐσία, ἀλλὰ εἶναι τρία πρόσωπα, τρεῖς ὑποστάσεις, ὅπως λέγουμε τὰ πρόσωπα διαφορετικά. Εἶναι ὁ Πατέρας, ὁ Υιὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ τὰ τρία αὐτὰ θεῖα πρόσωπα εἶναι ἕνα σὲ ὅλα, ἐκτὸς μόνο ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι ἀγέννητος, ὁ Υἱὸς εἶναι γεννητὸς ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἐκπορευτὸ ἀπὸ τὸν Πατέρα πάλι. Τὸ «ἀγέννητο» γιὰ τὸν Πατέρα, τὸ «γεννητὸ» γιὰ τὸν Υἱὸ καὶ τὸ «ἐκπορευτὸ» γιὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγονται «ἀκοινοποίητα» ἰδιώματα. Ἰδιώματα, δηλαδὴ ποὺ δὲν εἶναι κοινὰ καὶ γιὰ τὰ τρία πρόσωπα, ἀλλὰ ἀνήκουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο σὲ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο. Ἐπαναλαμβάνουμε: Στὸν Πατέρα «ἀκοινοποίητο» ἰδίωμα εἶναι τὸ ἀγέννητο, στὸν Υἱὸ τὸ γεννητὸ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸ ἐκπορευτό. Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός, «ἴδιον Πατρὸς ἡ ἀγεννησία, Υἱοῦ δὲ ἡ γέννησις, Πνεύματος δὲ ἡ ἔκπεμψις» (Λόγος 25,16). Αὐτὰ δὲ τὰ τρία ἰδιώματα ἐκφράζουν τὴν σχέση τῶν τριῶν προσώπων μεταξύ τους, δηλώνουν τὸν τρόπο τῆς ὕπαρξής τους καὶ δὲν ἐκφράζουν καθόλου διαφορὰ τῆς οὐσίας τους. Ἡ οὐσία εἶναι ἡ ἴδια καὶ ἡ αὐτὴ καὶ γιὰ τὰ τρία πρόσωπα. Ἄρα καὶ τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ἰσότιμα: Θεὸς ὁ Πατέρας, Θεὸς ὁ Υἱός, Θεὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀλλὰ σ᾽ αὐτὸ τὸ σπουδαῖο θέμα θὰ ἐπανέλθουμε καὶ σὲ ἄλλο κήρυγμά μας.

(Συνεχίζεται)

Μὲ πολλὲς εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως

 

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

 

,

Σχολιάστε

ΚΑΘΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

Καθὼς ὁ κόσμος καταρρέει

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ, 2104, 01.02.15

Ἡλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.                   Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ παρακολουθοῦμε ἐπιδεινουμένη δραματικὰ τὴν κατάστασητοῦ κόσμου. Τὴν παρακολουθοῦμε μὲ κομμένη τὴν ἀναπνοή.
.                   Τὰ αἰσθήματα ἀλληλοδιάδοχα, συχνὰ ἀντικρουόμενα. Ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ στὸν φόβο καὶ τὴν ἀπογοήτευση. Ἀπὸ τὴν ἀγωνία στὴν ἔκπληξη. Ἀπὸ τὴν ἐλπίδα στὴν ἀπελπισία.
.                 Ὁ κόσμος καταρρέει. Παλαιότερα, μέχρι πρὶν λίγες δεκαετίες, μὲ βραδύτερο ρυθμό. Τὶς τελευταῖες αὐτὲς δεκαετίες μὲ ὁλοένα καὶ περισσότερο αὐξανόμενη ταχύτητα. Σήμερα πιὰ μὲ φρενήρεις ρυθμοὺς καὶ πάταγο· ἔτσι ὅπως κατεδαφίζονται ὁλόκληροι οὐρανοξύστες μὲ πυροδοτούμενα ἐκρηκτικὰ σὲ μία μόνο στιγμή.
.                   Αὐτὴ τὴν παταγώδη κατάρρευση παρακολουθοῦμε τώρα. Δὲν τὴν παρακολουθοῦμε ἁπλῶς· τὴν ὑφιστάμεθα. Εἴμαστε καὶ ἐμεῖς μέρος τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Καταρρέει ὁ κόσμος μας, καταρρέει ἡ πατρίδα μας, καταρρέει ἡ κοινωνία γύρω μας, καταρρέει ἡ οἰκογένεια, παρασύρονται καὶ χάνονται τὰ παιδιά μας.
.                   Ἡ κατάρρευση συντελεῖται κυρίως σὲ θεσμικὸ ἐπίπεδο. Ἀλλάζουν οἱ νόμοι. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν παγκόσμια ἱστορία νομιμοποιεῖται ἡ διαφθορὰ μὲ ταυτόχρονο συμβιβασμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πιέζεται ἀσφυκτικὰ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες –καὶ κυρίως τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως – νὰ ὑποχωρεῖ καὶ νὰ προσαρμόζεται στὴν ἀντιευαγγελικὴ κοσμικὴ νοοτροπία. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγωδία!
.                   Ὁ κόσμος καταρρέει… Παραδόσεις αἰώνων καὶ χιλιετιῶν καταλύονται σὲ μία στιγμὴ ἀπὸ ἐλάχιστους ἀδιάφορους βουλευτὲς κάποιου θερινοῦ τμήματος τῆς Βουλῆς, ἐξαπατημένους ὑπηρέτες τῶν νεοταξιτῶν ἀοράτων κυβερνητῶν τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Ὁ κόσμος καταρρέει παταγωδῶς…Γιατί; Ποιός τὸ σπρώχνει μὲ μανία στὸ βάραθρο; Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ σχεδιάζουν τὴν κατεδάφισή του μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί τοὺς ἀφήνει ὁ Θεός; Εἶναι δυνατὸν νὰ περιέρχεται ὅλος ὁ κόσμος στὰ αἱμοβόρα δόντια τοῦ σατανᾶ; Ποῦ βρίσκεται ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπώδυνα καὶ βασανιστικὰ ἐρωτήματα;
.                   Ἡ κατεδάφιση ἑνὸς μεγάλου κτιρίου μὲ ἔκρηξη εἶναι φαινόμενο ἐντυπωσιακό. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτοσκοπός. Ἡ κατεδάφιση εἶναι πράξη δημιουργική. Στὴ θέση τοῦ κατεδαφισμένου κτιρίου θὰ ἀνεγερθεῖ καινούργιο, λαμπρότερο.
.                   Ἔτσι θὰ γίνει καὶ μὲ τὸν κόσμο. Ὁ παλιὸς καταρρέει μὲ πάταγο. Ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν διάβολο νὰ καταστρέφει. Τὸν ἀφήνει νὰ ὀργώνει μὲ γιγαντιαῖο ἄροτρο ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Τὸν ἀφήνει ὅμως γιατί; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Τὸν ἀφήνει νὰ καταστρέφει, γιὰ νὰ οἰκοδομήσει πάνω στὰ ἐρείπια τὸν νέο Του κόσμο· τὸν κόσμο στὸν ὁποῖο τὸ εὐαγγέλιο θὰ ἐπικρατεῖ ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς γῆς καὶ τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ φωτίζει ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλους τοὺς λαούς. Τὸ 20ό κεφάλαιο τοῦ ἱεροῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως φωτίζει δυνατὰ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς προσωρινῆς κυριαρχίας τοῦ κακοῦ. Τὸ κακὸ προετοιμάζει τὸν θρίαμβο τοῦ εὐαγγελίου, τὴν πνευματικὴ ἀνάσταση τοῦ νεκρωμένου ἀπὸ τὴν τωρινὴ πλημμύρα τῆς ἁμαρτίας κόσμου.
.                   Τώρα ὁ καθένας μπορεῖ νὰ διακρίνει καθαρότερα τὸ χρέος του: τὸ χρέος νὰ μένει ἀσυμβίβαστος καὶ τὸ χρέος νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του στὸν καταρρέοντα κόσμο. Νὰ μένει ἀσυμβίβαστος. Αὐτὸ εἶναι τὸ βασικότερο. Τὴν ὥρα ποὺ ὅλοι πέφτουν κατὰ γῆς προσκυνημένοι, αὐτὸς νὰ μένει ὄρθιος καὶ ἀσυνθηκολόγητος. Νὰ μὴ παρασύρεται, νὰ μὴν ἐπηρεάζεται, νὰ μὴν κάνει συμβιβασμοὺς μὲ τὴ συνείδησή του, ἀλλὰ νὰ μένει ἀκέραιος, πιστός, πολεμιστὴς πάνω στὶς ἐπάλξεις τῆς παραδόσεως!
.                   Καὶ ταυτόχρονα νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του. Μαρτυρία πίστεως καὶ ζωῆς. Μαρτυρία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, τὸ μοναδικὸ φῶς τοῦ κόσμου. Μαρτυρία ὅτι μόνο μέσα στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει σωτηρία. Ὅτι μόνο σὲ αὐτὴ βρίσκει ὁ ἄνθρωπος νόημα, τὴν χαρά, τὴν εὐτυχία. Καὶ ὅτι μόνο μέσα ἀπὸ αὐτὴ πορεύεται πρὸς τὴν αἰώνια χαρὰ καὶ δόξα τῆς εὐλογημένης Βασιλείας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ: «Ο “ΘΕΟΣ” ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΦΡΙΚΤΟΣ»

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ 

Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως ερεμίου

1. Τὸ πολυτιμότερο πράγμα, ἀδελφοὶ χριστιανοί, εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἡ πίστη μας αὐτὴ εἶναι θεία ἀποκάλυψη. Δὲν εἶναι δηλαδὴ ἐφεύρημα τῶν παπάδων καὶ τῶν δεσποτάδων, δὲν εἶναι ἀνακάλυψη ἀνθρώπινου νοῦ, ἀλλὰ εἶναι ἀποκάλυψη. Ἀποκάλυψη τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ σαρκώθηκε καὶ ἦρθε σὲ μᾶς καὶ μᾶς τὴν φανέρωσε. Καὶ ἡ πίστη μας αὐτὴ ἔφτασε σὲ μᾶς μὲ ἀγῶνες καὶ θυσίες πολλές, χωρὶς κἂν νὰ ἀλλοιωθεῖ οὔτε στὸ παραμικρό. Αὐτό, χριστιανοί μου, εἶναι θαῦμα.
.           Γιὰ νὰ καταλάβετε τὸ θαῦμα αὐτό, φανταστεῖτε κάποιον νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του μία γυάλα γεμάτη μὲ ἕνα πολύτιμο ὑγρό, νὰ περπατάει σὲ ἕναν ὀλισθηρὸ δρόμο καὶ γύρω του ἄνθρωποι νὰ τὸν σπρώχνουν καὶ νὰ τὸν πιέζουν συνεχῶς γιὰ νὰ τοῦ πέσει ἡ γυάλα καὶ νὰ τοῦ χυθεῖ τὸ ὑγρό. Καὶ ὅμως ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μὲ τὰ τόσα ἐμπόδια ἀπὸ τοὺς γύρω του, περπάτησε τὸν μακρὺ – μακρὺ ὀλισθηρὸ δρόμο του, χωρὶς νὰ τοῦ χυθεῖ οὔτε μία σταγόνα ἀπὸ τὸ πολύτιμο καὶ ἀκριβὸ ὑγρὸ ποὺ κρατοῦσε.
.           Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ἀδελφοί μου χριστιανοί. Τὴν πολέμησαν πολλοί, βασάνισαν τοὺς πιστούς, βάλθηκαν νὰ τὴν ἐξαφανίσουν ἢ νὰ τὴν νοθεύσουν καὶ ὅμως ἡ πίστη μας κρατήθηκε ἀναλλοίωτη, ὅπως τὴν παρέδωσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στοὺς Ἀποστόλους Του καὶ ὅπως αὐτοὶ τὴν παρέδωσαν στοὺς διαδόχους τους. Χωρὶς νὰ χυθεῖ οὔτε μία σταγόνα, χωρὶς δηλαδὴ νὰ παραλλαγεῖ «οὔτε μία κεραία οὔτε ἕνα ἰῶτα» ἀπὸ τὰ δόγματά της. Ἡ γυάλα – τὸ ποτήρι δόθηκε ἀπὸ χέρι σὲ χέρι, ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, καὶ ἔφτασε μέχρι τὰ δικά μας χέρια, ὅπως ἀκριβῶς δόθηκε ἀπὸ τὸ πρῶτο χέρι. Αὐτὸ ὅμως, χριστιανοί μου, δημιουργεῖ καὶ σὲ μᾶς τὴν ὑποχρέωση νὰ παραδώσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ὅπως καὶ τὴν παραλάβαμε, δηλαδὴ χωρὶς νὰ τὴν παραλλάξουμε καὶ νὰ τὴν ἀλλοιώσουμε οὔτε στὸ παραμικρό. Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι σὰν τὸ μάτι μας. Τὸ μάτι μας δὲν δέχεται μέσα του οὔτε μία τρίχα. Ἔτσι καὶ ἡ πίστη μας δὲν δέχεται οὔτε ἕνα «γιώτα».

 2. Καὶ ἐπειδὴ ἡ σειρὰ τῶν μαθημάτων μας εἶναι γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα, ναί, γιὰ ἕνα «ι» (γιῶτα) δόθηκαν μεγάλες μάχες στὴν Ἐκκλησία μας. Καὶ τὸ ἐξηγῶ αὐτό: Πιστεύουμε, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον. Ὥστε λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ μὲ τὸν Πατέρα. Θεὸς ὁ Πατέρας, Θεὸς ὁμοούσιος καὶ ὁ Υἱός, Θεὸς ὁμοούσιος καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Οἱ αἱρετικοὶ ἀρειανοὶ στὴ λέξη ὁμοούσιος, ἔβαζαν ἕνα «γιώτα» καὶ διάβαζαν ὁμΟΙούσιος. Οἱ ὀρθόδοξοι ἔλεγαν τὸν Χριστό, ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα, ὅπως ἔτσι εἶναι. Οἱ αἱρετικοὶ ὅμως τὸν ἔλεγαν ὁμΟΙούσιο. Δηλαδὴ ἡ διαφορά μας ἦταν σὲ ἕνα «γιῶτα». Καὶ ὅμως, χριστιανοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας γι᾽ αὐτὸ τὸ «γιῶτα» ἔδωσε πολλὲς καὶ σκληρὲς μάχες. Γιατί, ἂν ποῦμε τὸν Χριστὸ ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα, ὅπως τὸν λέμε οἱ ὀρθόδοξοι, τότε τὸν ὁμολογοῦμε γιὰ Θεό.  Ἂν ὅμως τὸν ποῦμε ὁμΟΙούσιο μὲ τὸν Πατέρα, τότε τὸν δεχόμαστε ὡς ἄνθρωπο ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὸν Θεό, ὄχι ὅμως Θεό, ποὺ ἔχει τὴν ἴδια οὐσία μὲ Αὐτόν, δηλαδὴ ΟΜΟΟΥΣΙΟ.

 3. λη πίστη μας, δελφοί μου χριστιανοί, ξεκινάει π τί Θε χουμε. Καὶ ὁ Θεός μας εἴπαμε εἶναι Τριαδικός: Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιος καὶ ἀχώριστος. Εἶναι ὁ γλυκὸς Θεός, «ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν», ὅπως Τὸν ψάλλουμε στὴν Ἐκκλησία μας. Εἶναι ὁ Θεός μας, πού, ἂν καὶ εἴμαστε παραβάτες τῶν ἐντολῶν Του, ὅμως τοῦ λέμε τὸ «Κύριε ἐλέησέ μας» καὶ τοῦ μιλᾶμε ἐλεύθερα. Τοῦ λέμε τὸν πόνο μας, ἀκόμη καὶ τὸ παράπονό μας. Γλυκὸς Θεός! «Ἰησοῦ γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ μακρόθυμε»!
.           Καὶ ὅλο αὐτὸ εἶναι γιατί, ὅπως εἴπαμε στὰ μαθήματά μας, οἱ ἅγιοι Πατέρες κάνουν διάκριση μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐνεργείας στὸν Θεό, ὥστε: Ἂν καὶ δὲν μποροῦμε νὰ ᾽ρθοῦμε σὲ κοινωνία μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ, ὅμως ὁ Θεὸς μὲ τὶς θεῖες Του ἐνέργειες μᾶς ἀγκαλιάζει καὶ μᾶς λούζει καὶ εἶναι πολὺ κοντά μας. Εἶναι μέσα μας! Καὶ ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι μιλᾶμε γιὰ ἐν- Τριάδωση καὶ ἐν-Χρίστωση. Μέσα μας ἔχουμε τὸν Θεό μας! Θες μως τν Φραγκο- λατίνων, τν Ρωμαιοκαθολικν δηλαδή, πως λέγονται, εναι φρικτός. Δὲν μπορῶ νὰ προσευχηθῶ σὲ ἕναν τέτοιο Θεό, ὅπως τὸν δέχονται οἱ Παπικοί.
.           Οἱ Παπικοὶ δὲν δέχονται τὴν διάκριση οὐσίας καὶ ἐνεργείας στὸν Θεό, ὅπως κάνουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ἀλλὰ δέχονται ἕναν Θεὸ ὡς οὐσία μόνο. Δηλαδή, οἱ Παπικοὶ ἔχουν ἕνα Θεὸ μὲ τὸν ὁποῖον ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει κοινωνία. Πραγματικά, ἂν ὁ Θεὸς εἶναι οὐσία μόνο, τότε δὲν μπορεῖ νὰ ἔχουμε κοινωνία μαζί Του, γιατί δὲν μποροῦμε νὰ μετέχουμε στὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Δν τν θέλουμε τν Θε τν Δυτικν. Δν εναι καλς Θεός. Ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ δικά τους τὰ παιδιὰ δὲν τὸν θέλουν καὶ δὲν τὸν δέχονται αὐτὸν τὸν Θεό, γι᾽ αὐτὸ καὶ μὲ πανώ στοὺς δρόμους τὰ παιδιὰ τῶν Δυτικῶν διαλαλοῦν καὶ λέγουν: «ΠΕΘΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ»!…Ποιὸς Θεὸς πέθανε; Ὁ Θεὸς τῶν Δυτικῶν, ὅπως τοὺς τὸν δίνουν οἱ Πάπες τους. Καλ τος τ λεγε δικός μας γιος Γρηγόριος Παλαμς, πο κήρυττε Θε χι μόνο μ θεία οσία, λλ κα μ θεες νέργειες. λεγε στος Δυτικούς: «Θες νενέργητος, ρα ΘΕΟΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ»! Ἡ ἄλλη δὲ πλάνη τῶν Παπικῶν περὶ τοῦ Φιλιόκβε, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε μιλήσει, μπερδεύει ἀκόμη περισσότερο τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κάνει περισσότερο ἀποκρουστική. Τί Θεὸ τέλος πάντων ἔχουν αὐτοὶ οἱ Παπικοί;!…

 4. Τὸ Τριαδικὸ δόγμα, ἀδελφοὶ χριστιανοί, ὅπως καὶ ὅλα τὰ δόγματα, μᾶς δόθηκαν ὄχι γιὰ νὰ γνωρίζουμε θεωρητικὰ ὁρισμένες ἀλήθειες, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς γίνονται οἱ ἀλήθειες αὐτὲς ζωή. Καὶ ἡ ἑνότητα τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ὁμοούσιον δηλαδὴ τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς ἐπιβάλλει καὶ τὴν δική μας ἑνότητα ὡς χριστιανῶν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν παρακαλοῦσε τὸν Πατέρα Του γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν ἰδικῶν Του καὶ γιὰ τὴν ἑνότητα μεταξύ τους, ἀναφέρθηκε στὴν ἑνότητα τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλ. Ἰωάν. ιζ´ 11). Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν Θεία Λειτουργία, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν οἱ χριστιανοὶ τὴν πίστη τους στὸν Θεό, τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ ἱερέας τοὺς λέει πρῶτα τὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους». Γι᾽ αὐτὸ πάλι καὶ ἀββάδες, Ρῶσοι συνήθως, ἀφιερώνουν κάποιο Μοναστήρι ποὺ κτίζουν στὴν Ἁγία Τριάδα, γιὰ νὰ εἶναι ἀγαπημένοι καὶ ἑνωμένοι οἱ Μοναχοὶ ποὺ θὰ ἀσκοῦνται σ᾽ αὐτό.

 Μὲ πολλὲς εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίας

 ΠΗΓΗ: agiostherapon.blogspot.gr

, , , , , , , ,

Σχολιάστε