Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Τουρκία

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ Ο «ΖΩΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἐρντογὰν καὶ ὁ «ζωτικὸς χῶρος»

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Οἱ συνεχεῖς παραληρηματικὲς ἀπειλὲς τοῦ Τούρκου προέδρου Ἐρντογὰν καὶ τῶν παρατρεχάμενών του κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, οἱ ἀδιάκοπες ἀναφορές του στὴν «γαλάζια πατρίδα», οἱ στρατιωτικές του προκλήσεις ἐναντίον συμμαχικῶν πρὸς τὴν Τουρκία χωρῶν, καὶ οἱ ἐπεκτατικές του βλέψεις καὶ ἐνέργειες σὲ βάρος τῶν γειτονικῶν πρὸς τὴν Τουρκία χωρῶν, ἔντονα θυμίζουν τὴν τακτικὴ τοῦ «ζωτικοῦ χώρου» τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ.
.                  Ὁ Χίτλερ, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἐπεκτατική του παράνοια, προσδιόρισε αὐθαιρέτως τὰ «δίκαια» τῆς χώρας του, χωρὶς φυσικὰ καμία συζήτηση καὶ πολὺ περισσότερο συγκατάθεση, μὲ τὶς χῶρες «στόχους» του. Αὐτὲς ἐπιδίωξε καὶ πέτυχε προσωρινὰ –εὐτυχῶς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα– εἴτε νὰ τὶς προσαρτήσει, ὅπως τὴν Αὐστρία, τὸ 1938, εἴτε νὰ τὶς ὑποδουλώσει, ὅπως τὸ 1939 τὴν Τσεχοσλοβακία καὶ τὴν Πολωνία, καὶ ἔτσι ἄρχισε ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ὁ Χίτλερ ἐξεβίασε τὴν αὐστριακὴ κυβέρνηση νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν προπαγάνδα του, ὅτι οἱ αὐστριακοὶ εἶναι ἕνας λαὸς μὲ τοὺς Γερμανούς, ἀλλιῶς θὰ ἐπιβάλει μὲ τὰ ὅπλα τὴν θέλησή του. Ἔτσι ἐπεβλήθη τὸ «ἄνσλους» (προσάρτηση).
.                  Στὴν περίπτωση τῆς Τσεχοσλοβακίας οἱ χιτλερικοί, πρὸ τῆς εἰσβολῆς, προπαγάνδισαν ὅτι οἱ Σουδῆτες εἶναι γερμανικὸ φύλο, ποὺ «καταπιέζεται» ἀπὸ τοὺς Τσεχοσλοβάκους. Ἡ εἰσβολὴ τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας στὴν Πολωνία προέκυψε πρῶτον μὲ τὴν κατάργηση στὴν πράξη τῆς Συνθήκης τῶν Βερσαλιῶν, δεύτερον μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ «ζωτικοῦ χώρου» ποὺ ἤθελε ὁ Χίτλερ στὴν περιοχὴ – διάδρομο τοῦ Ντάντσιχ (Γκντὰνσκ στὰ Πολωνικά), ποὺ ἕνωνε τὴν Γερμανία μὲ τὴν Ἀνατολικὴ Πρωσία, καὶ τρίτον μὲ τὴν ἐξασφάλιση τῆς μὴ ἐπίθεσης τῆς ΕΣΣΔ, μὲ τὸ σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.
.                 Ἡ Τουρκία, κατὰ τὸ χιτλερικὸ πρότυπο, αὐθαιρέτως δημιουργεῖ ἕνα δικό της «δίκαιο» γιὰ τὴ Μεσόγειο, θεωρεῖ ὅτι τῆς ἀνήκει ἡ ΑΟΖ καὶ ἡ ὑφαλοκρηπίδα τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ θέλει νὰ ὑποκύψουν στὶς ὀρέξεις της ὅλες οἱ χῶρες. Ὁ ἡγεμόνας τῆς γείτονος θεωρεῖ ἀφελεῖς ὅλους στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται, ἀφοῦ εἶναι λογικὰ ἀπαράδεκτο νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ἀκολουθεῖ «τὸ διεθνὲς δίκαιο γιὰ τὴν θάλασσα», χωρὶς νὰ ἔχει ὑπογράψει καὶ χωρὶς νὰ ἀποδέχεται τὴ Συνθήκη τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς θάλασσας, ποὺ ψηφίστηκε στὸ Μοντέγκο Μπέι τῆς Τζαμάικα (τὸ 1982) καὶ τὴν ὁποία ἔχουν ὑπογράψει 168 χῶρες καὶ οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Μεσογείου. Ἀπὸ τὰ 21 κράτη – μέλη τοῦ ΟΗΕ, ποὺ βρέχονται ἀπὸ τὴ Μεσόγειο θάλασσα, τὰ 18 τὴν ἔχουν ὑπογράψει. Μόνο τρία δὲν τὴν ὑπέγραψαν: ἡ Τουρκία, τὸ Ἰσραὴλ καὶ ἡ Συρία.
.                   Εἶναι ἐπίσης λογικὰ ἀπαράδεκτο νὰ ὑποστηρίζει ὁ κ. Ἐρντογὰν ὅτι τὰ νησιὰ δὲν ἔχουν ΑΟΖ καὶ ὑφαλοκρηπίδα, ὅταν ἀκόμη καὶ ἡ μικροσκοπικὴ Μάλτα ἔχει ὁριοθετήσει μὲ τὴν Λιβύη τὶς θαλάσσιες ζῶνες καὶ ὅταν στὴν Ἑλλάδα τὸ World Factbook τῆς CIA ἀναγνωρίζει πλήρη ἀκτογραμμὴ σὲ ὅλα τὰ ἑλληνικὰ νησιά, κατατάσσοντάς την 9η στὸν κόσμο σὲ μῆκος ἀκτογραμμῆς, μὲ 15.147 χιλιόμετρα, μετὰ τὶς 8ες ΗΠΑ, μὲ 19.924 χιλιόμετρα.

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧ ΣΗΜΕΡΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ σύνδρομο τοῦ Μέττερνιχ σήμερα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Μοιραῖο λάθος γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς Δύσης ἀποτελεῖ ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Τουρκίας ἀπὸ πολιτικοὺς ἡγέτες Της, ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον Της, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς ὅμοια μὲ αὐτοὺς σκεπτόμενους Ἕλληνες. Τὴν ἀντιμετωπίζουν ὡς ἕνα πολιτισμένο δυτικοῦ τύπου κράτος καὶ ὄχι ὡς ἕνα φανατικὸ βάρβαρο ἰσλαμιστικό, τοῦ ὁποίου ἡ πολιτικὴ στηρίζεται στὸ Κοράνι, στὴ δύναμη τῆς στρατιωτικῆς ἰσχύος καὶ στὸν ὄγκο τοῦ πληθυσμοῦ του. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ βάζουν τὰ συμφέροντά τους πάνω ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας καὶ ἀπὸ τὴν σωτηρία τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Μὲ αὐτὴ τὴν νοοτροπία ἡ Δύση θὰ τὸ πληρώσει πολὺ ἀκριβά.
.             Ἡ στάση τῆς Δύσης ἔναντι τῆς Τουρκίας δὲν εἶναι σημερινὸ φαινόμενο. Ὁ Γερμανοαυστριακὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Αὐστρίας Κλέμενς φὸν Μέττερνιχ (1773-1859) μὲ φανατισμὸ πολέμησε τὴν δημιουργία τοῦ χριστιανικοῦ Ἐλεύθερου Ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ὑποστήριξε μὲ πάθος τὴν ἀκεραιότητα τῆς ἰσλαμικῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Θεωροῦσε τοὺς μουσουλμάνους ὀθωμανοὺς κάτι παρόμοιο μὲ τοὺς Ρώσους Ὀρθόδοξους χριστιανούς, συμμάχους τῆς Αὐστροουγγαρίας. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἀντίληψη τοῦ καθηγητῆ Σάμουελ Χάντινγκτον. Στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν» ταυτίζει τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς μὲ τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς ἄλλους μουσουλμάνους…
.             Τὰ παραδείγματα στὴν Ἱστορία, ποὺ ἡ χριστιανικὴ Δύση βοήθησε τὴν ἰσλαμικὴ Τουρκία κατὰ τῶν χριστιανῶν Ἑλλήνων εἶναι πολλά. Προχθὲς ὁ πρόεδρος Ἐρντογὰν «ἑόρτασε τὴ νίκη» τῶν Τούρκων ἐπὶ τῶν Ἑλλήνων, τὸ 1922. Λησμόνησε νὰ πεῖ ὅτι ὁ Γερμανὸς στρατηγὸς Ὄτο Λίμαν φὸν Σάντερς (1855-1929), μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Γερμανικῆς κυβερνήσεως, ἀνέλαβε Ἀνώτατος στρατιωτικὸς διοικητὴς τῶν Τουρκικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ συντόνισε τοὺς διωγμοὺς καὶ τὴ γενοκτονία Ἑλλήνων, Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων χριστιανῶν στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ στὸν Πόντο. Ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς προχωροῦσε πρὸς ἀπελευθέρωση τῶν διωκομένων Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, Γαλλία καὶ Ἀγγλία –μαζὶ καὶ ἡ Ἰταλία– συμφώνησαν νὰ ἐνισχύσουν τοὺς ἡττώμενους καὶ καταπτοημένους Τούρκους…
.             Στὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἀντιστεκόταν στὸν Ἄξονα, ἡ Τουρκία ὑπέγραψε σύμφωνο μὴ ἐπίθεσης μὲ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία. Κήρυξε τὸν πόλεμο στὴ Γερμανία στὶς 23 Φεβρουαρίου 1945, ὅταν εἶχε ἀπελευθερωθεῖ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς Εὐρώπης – καὶ ἡ Ἑλλάδα – καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν 9η Μαΐου 1945 καὶ τὴ συνθηκολόγηση τῶν ἡττημένων Γερμανῶν…
.             Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο δὲν ἑνώνεται ἡ Κύπρος μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ μόνον ἡ Δωδεκάνησος. Ἡ Ἀγγλία εὐνοεῖ τὴν ἀνάμιξη τῆς Τουρκίας ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου καὶ συνεργάζεται μαζί της στὴν κατάπνιξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ τους ἀγώνα, γιὰ τὴν Ἕνωσή τους μὲ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ 1974 οἱ ΗΠΑ ἐπιτρέπουν, ἂν δὲν παροτρύνουν καὶ ὀργανώνουν, τὸ προδοτικὸ πραξικόπημα τῆς χούντας, ποὺ ἔδωσε τὴν πρόφαση στὴν Τουρκία νὰ εἰσβάλει καὶ νὰ κατέχει παρανόμως τὸ 35% τοῦ κυπριακοῦ ἐδάφους… Τελικὰ ἡ Δύση θὰ νιώσει τὸν κίνδυνο τῆς ἰσλαμικῆς Τουρκίας, ὅταν ἀπειληθεῖ ἡ ἴδια, ὅπως συνέβη στὴ Ναύπακτο, τὸ 1571, καὶ δύο φορὲς στὴ Βιέννη (1529 καὶ 1683).-

 

 

,

Σχολιάστε

KΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΤΑΡΑΜΑΣ, ΚΑΙ Ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΜΑΣ, ΟΛΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ… (Δ. Νατσιός)

Κα τ Αγαο κα ταραμς
κα
γαμέμνων κα κιμάς, λα τουρκικά…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Μύθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν”,  πρεσβεύει ἡ ἀρχαία σοφία. Οἱ μύθοι, οἱ παραβολὲς ἐξηγοῦν ἀριστοτεχνικὰ καὶ ἑρμηνεύουν μὲ σαφήνεια δυσπερίγραπτα γεγονότα.
.                 Παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἐξεικονίζει τὴν ἑλληνοτουρκικὴ διένεξη. Τίτλος: «Λύκος καὶ ἀρνί». Μάλιστα ἡ ὑπόθεση τοῦ μύθου «λαμβάνει χώρα» σὲ ποτάμι, σὲ ὕδατα.
.                 «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ  νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία γιὰ νὰ τὸ φάει. Γι᾽ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸ ἄφηνε νὰ πιεῖ. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλά. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀποτυχία, εἶπε ὁ λύκος: πέρυσι ὅμως ἔβρισες τὸν πατέρα μου. Ὅταν ἀπάντησε ἐκεῖνο ὅτι δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη, ὁ λύκος τοῦ εἶπε: ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω;».
Καὶ σημειώνει ὁ Αἴσωπος στὸ ἐπιμύθιον: «Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἡ πρόθεσις ἐστὶν ἀδικεῖν, παρ᾽ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει». Δηλαδή, ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲ ἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο, τὸν συγκρατεῖ.
.               Ἂς προσπαθήσουμε τώρα νά… ἀπομυθοποιήσουμε τὸν μύθο.
.               Πρόβατα εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος, τῆς μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος. Λύκος, «γκρίζος» καὶ αἱμοβόρος, εἶναι ἡ Τουρκιά, ποὺ θέλει πάσῃ θυσίᾳ νὰ τὴν  καταπιεῖ, νὰ τὴν κατασπαράξει. Καὶ σὰν τὸν αἰσώπειο λύκο ἐπικαλεῖται, ὄχι εὐλόγους αἰτίες, ἀλλὰ πράγματα παρανοϊκὰ καὶ ψεύδη πρωτοφανῆ καὶ ἀσύστολα. Τὸ ἄκακον ἀρνίον, τὸ εἰρηνόφιλο, τὸ εὐγενικὸ καὶ ἐκλεπτυσμένο, ἀντιτείνει λογικά, ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα. Πίνει «ἄκροις χείλεσι» τὸ νερό, δὲν τὸ θολώνει. Τηρεῖ εὐλαβικῶς τὶς διεθνεῖς, θὰ λέγαμε, συνθῆκες – διεθνὲς δίκαιο, συμβάσεις, διακηρύξεις, κεκτημένα καὶ συμπεφωνημένα «ὧν οὐκ ἐστι ἀριθμός». Πλὴν εἰς μάτην. Ὁ λύκος πεινασμένος καὶ λυσσασμένος, τὸ ὀρέγεται καὶ θὰ τὸ φάει.
Ὁ λύκος καταφεύγει στὸ παρελθόν. Ἐλοιδόρησες, κορόιδεψες, πέρυσι,  τὸν πατέρα μου. Ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας τῶν λύκων, γκρίζων καὶ μαύρων: Μὰ ὁ  «Ἀτατούρκ», (=πατέρας τῶν Τούρκων), ὁ γενοκτόνος μας Μουσταφὰ Κεμάλ. Τί λέει ὁ θεοπάλαβος Ἐρτογάν; Νὰ ἀναθεωρηθεῖ ἡ συνθήκη τῆς Λωζάννης. «Ὑπάρχουν ἐκκρεμότητες καὶ θέματα ποὺ δὲν κατανοοῦνται σωστὰ στὴν συνθήκη τῆς Λωζάννης». (Δήλωση τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2017, λίγο πρὶν ἔλθει στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀντὶ νὰ τοῦ κλείσουμε τὴν πόρτα κατάμουτρα, ἦρθε. Ποῦ νὰ προβάλλει ἀντίσταση τὸ πρόβατο!!). Πρόσφατα μάλιστα ἀμφισβήτησε τὸν ἴδιο τὸν Κεμάλ, χρεώνοντάς του τὴν ἀπώλεια τῶν νησιῶν μας. (Τὸν Κεμάλ, ὁ Ἐρτογὰν τὸν προσπερνᾶ. Τοῦ καταλογίζει μετριοπάθεια. Προφανῶς θὰ τὸν χαρακτηρίζει καὶ ἄπιστο καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ ἀκολασίες, πράγματα ἀνάρμοστα γιὰ τὸν φανατικὸ ἰσλαμιστὴ Τοῦρκο πρόεδρο. Ὁ Μεχμὲτ ὁ Πορθητὴς καὶ ὁ Ἂρπ-Ἀσλὰν εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ στὴν ἰδιοσυγκρασία του. Κατακτήσεις, δηώσεις καὶ σφαγὲς τῶν «γκιαούρηδων», μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἕλκουν καὶ συγκινοῦν τὸν θεοπάλαβο καὶ τοῦ ἐξασφαλίζουν παντοτινὸ ὄνομα καὶ περίοπτη θέση στὸν μωαμεθανικὸ παράδεισο).
.               Ἐπανέρχομαι στὸν μύθο. Ἂς προσεχθεῖ τὸ ἀνισόρροπο ἐπιχείρημα τοῦ λύκου περὶ θολώματος τοῦ νεροῦ, ἂν καὶ στέκεται πιὸ κάτω στὴν κοίτη τοῦ ποταμοῦ τὸ ἀρνί. Δὲν περνάει μέρα ποὺ κάποιος σφουγγοκωλάριος καὶ ζητωκραυγαστὴς τοῦ Ἐρντογάν, ἂν ὄχι ὁ ἴδιος, ποὺ δὲν θὰ ἐκστομίσει ψεύδη οὐρανομήκη, ἀνυπόστατες θέσεις καὶ βλέψεις, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὴν νοημοσύνη μας καὶ δοκιμάζουν τὰ νεῦρα μας. «Καταπιέζεται ἡ μειονότητα στὴν Θράκη, πάντοτε μόνον τουρκική». Στὸν Ἕβρο, ὅταν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τῆς πατρίδας μας ἀντιμετώπιζαν μὲ ἐπιτυχία τοὺς λαθροεισβολεῖς, ἀνακάλυπταν πτώματα δολοφονημένων ἀπὸ τὸν στρατό μας. Πόσες φορὲς μιλοῦν γιὰ κακομεταχείριση παράνομων μεταναστῶν, ὅταν ἀκόμη τὸ «ἐξπρές τοῦ μεσονυκτίου», σφυρίζει καὶ ταξιδεύει στὴν χώρα τους. Ἑκατοντάδες οἱ φυλακισμένοι, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς συμμετοχῆς στὸ κίνημα(;) τοῦ Γκιουλέν. Ἰδίως ἐκεῖνος ὁ κρετίνος Μπαχτσελὶ -ὑποτίθεται ὅτι συμπράττει μὲ τὴν συμμορία του στὴν κυβέρνηση τοῦ Ἐρντογάν- ὅπου σταθεῖ καὶ ὅπου βρεθεῖ ὀνειροφαντάζεται «Σμύρνη» καὶ γενοκτονίες καὶ καταστροφὲς τῶν Ἑλλήνων. Ἕνα ἐρεβῶδες ὑποκείμενο, ποὺ συναγωνίζεται «τὸν πρόεδρό του» στὴν παλαβομάρα καὶ στὴν κακοποιὸ εὑρεσιτεχνία.
.               Τὶς προάλλες κάποιος ἀπόστρατος στρατηγὸς ὀνόματι Καρακούς ἰσχυρίστηκε, σοβαρότατα, ὅτι οἱ λέξεις Αἰγαῖο καὶ Ἀγαμέμνων, δὲν εἶναι ἑλληνικές, ἀλλὰ τουρκικές. Μάλιστα. Ἐδῶ ταιριάζει νομίζω ἡ παροιμία. «Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει». Καὶ τί κρανιοκενῆ ἀράδιασε; «Πρὶν ἀπὸ τοὺς Δωριεῖς ὑπῆρχαν οἱ Τοῦρκοι, Ἀκά. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομάστηκε ἔτσι τὸ Αἰγαῖο. (Μὲ ἕνα κάππα στὴν ἀρχὴ τῆς λέξεως, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει. Αὐτὸ τὸ «-άκα», ταιριάζει καὶ σὲ ἄλλες ἑλληνικὲς λέξεις, μὲ ἀρνητικὴ σημασία. Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες καὶ δὲν προχωρῶ). Γιὰ δὲ τὸν δύσμοιρο βασιλέα τῶν Μυκηνῶν, Ἀγαμέμνονα, τὸ ἀπέδωσε στὸ γνωστὸ «Ἀκὰ» καὶ «μέμνουμ», ποὺ σημαίνει «χαίρομαι» στὴν μεγαλειώδη καὶ ἀξιοζήλευτη καὶ μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν τοῦ κόσμου, γλώσσας τους. Κατὰ τὴν ἴδια τουρκική… ἀλογία ὁ Σωκράτης παράγεται ἀπὸ τό Σου(=νερὸ) καὶ «κράτ». (Τὸ «κρὰτ» τὸ ἀγνοῶ).
.               Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ τουρκικὴ γλῶσσα, ἐμπλούτισε τὴν ἑλληνικὴ μὲ λέξεις ποὺ ἔχουν σχέση κυρίως μὲ τὴν γαστέρα, τὸ παχὺ ἔντερο καὶ τά…κατάλοιπά τους. Γιαρμάς, γιαούρτι, ζαρζαβατικά, καρπούζι, μπακλαβάς, κότσι, μουσακάς, χαλές, ταραμάς, ἰμὰμ-μπαϊλντί, γιουβαρλάκια, κεφτές, μπαχαρικά, μπουνταλάς, παντζάρι, πιλάφι, ταχίνι, τουλούμπα, τσογλάνι, κανταΐφι, κιμάς, ντουβάρι καὶ ντουμάνι, λέξεις δηλαδὴ ποὺ παραπέμπουν σὲ ἕναν πολὺ ὑψηλὸ πολιτισμό, ποὺ καὶ σήμερα συνεχίζει νὰ εὐεργετεῖ τὴν λιμώττουσσα ἀνθρωπότητα ἢ καλύτερα νὰ προσφέρει «τὰ χαΐρια του στὸν φουκαρὰ ντουνιά», ὅπως θὰ τὸ διατυπώναμε χρησιμοποιώντας τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ τουρκικοῦ λεξιλογίου.
.               Τί δάνεισε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὴν τουρκική; Λέξεις ποὺ ἀφήνουν τὸ κοιλιὰ καὶ τὰ δορυφοροῦντα αὐτὴν ὑποσυστήματα καὶ ἀνεβαίνουν ψηλά,  στὴν καρδιὰ καὶ στὸ νοῦ. Ἀκαδημία, ἀκρόπολη, ἀκτινολογικός, ἀνατολή, ἀριθμητική, βιβλιόφιλος, δημαγωγία, δημιουργός, δίλημμα, ἐξωτικός, οἰκολόγος, ἔρως, φιλόσοφος, φῶς, (foto, τουρκικά), γαλαξίας, ὑδρόφιλος, ἰδέα, εἴδωλο, γεωλόγος, καλλιγραφία, κλίμα, χορωδία, μαθηματικὰ καὶ μύριες ἄλλες, ὅλες λέξεις ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πολιτισμό, εὐγένεια, ἐπιστήμη καὶ ἀρχοντιά.
.               Νὰ κλείσω μὲ τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου. Δὲν ξέρουμε, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ ἀρνίον φαγώθηκε ἀπὸ τὸν λύκο. Καμμιὰ δικαιολογία, λογικὴ θέση δὲν κατευνάζει τὸ ἄπληστο καὶ ἀνόητο θηρίο. Τί μπορεῖ νὰ κάνει; πῶς μπορεῖ νὰ γλιτώσει; Νὰ καλέσει, νὰ βελάξει καὶ νὰ ἔρθουν τὰ τσομπανόσκυλα, τὰ ὁποῖα ὁ λύκος φοβᾶται. Ποιά εἶναι αὐτά; Οἱ ἀτρόμητοι πιλότοι μας, οἱ θαλασσόλυκοι πλοίαρχοι τῶν κανονιοφόρων καὶ τῶν ἀντιτορπιλικῶν μας, τὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ ὑπηρετοῦν στὰ ἅρματα καὶ στὶς πυροβολαρχίες μας. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα, τρέμει τὸ θρασύδειλο θηρίο…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

EΛΛΗΝΕΣ: ΟΙ ΧΤIΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ, ΤΟYΡΚΟΙ: Η ΜAΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἕλληνες: οἱ χτίστες τῆς οἰκουμένης
Τοῦρκοι: ἡ μάστιγα τῆς οἰκουμένης

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Κάποιος Ἰμπραχὶμ (ἀπὸ τὸ βιβλικὸ Ἀβραὰμ βεβαίως), τὸ φερέφωνο τοῦ Ἐρντογάν, δήλωσε, μεταξὺ ἄλλων ἀθλίων,  πρόσφατα ὅτι  «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τοὺς βυζαντινούς».
.                       Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχουμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι οἱ Τούρκοι  σίγουρα εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν προγόνων τους, τῶν αἱμοσταγῶν, μογγολικῶν στιφῶν ποὺ ἔσπερναν -καὶ σπέρνουν- τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή, ἀπὸ ὅπου περνοῦσαν. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλακτοι αἰῶνες τώρα.
.                       Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅλοι οἱ ὅμοροί μας λαοί, Ἀλβανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι, Σέρβοι, καυχῶνται γιὰ τὴν ἀπευθείας καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς “ἀρχαίους” προγόνους τους καὶ οὐδεὶς ποτὲ τὸ ἀμφισβήτησε. Οἱ μόνοι ποὺ δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ὑπερηφανεύονται γιὰ τὴν ἄμεση καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς προγόνους τους, ἀρχαίους… μεσαίους καὶ νεότερους, εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Γιατί; Διότι ἔχουμε ζηλευτὴ ἱστορία, ἡ λέξη Ἕλληνας εἶναι ταυτόσημό του πολιτισμοῦ, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἀρχοντιᾶς, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς λεβεντιᾶς. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ παραθέσω τὰ ὅσα ἔχουν γράψει ὅλα τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, γιὰ τοὺς Ἕλληνες.( “Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα” ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας, ἔλεγε ὁ Καβάφης).
.                       Στὴν παράθεση τῶν γειτονικῶν λαῶν δὲν ἀνέφερα τοὺς σκοπιανούς. Δὲν εἶναι λαός, εἶναι τεχνητὸ κατασκεύασμα. Ποιά ἱστορία ἔκλεψαν; Τῆς Μακεδονίας, τὴν ἑλληνικὴ καὶ βρέθηκαν οἱ προδότες, πρώην καὶ νῦν, ποὺ νομιμοποίησαν καὶ ἀποδέχονται  τὸ ἀνοσιούργημα. Τὸ περίεργο εἶναι πὼς ὅλοι οἱ γείτονες, κατὰ καιροὺς ὀρέγονται μία ἑλληνικὴ περιοχή, ἕνα περίοπτο καὶ τρανὸ ὄνομά μας. Οἱ Ἀλβανοὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν Ἤπειρο, οἱ Βούλγαροι τὴν Θράκη, οἱ Τοῦρκοι ὀνομάζουν τὸν Ὅμηρο, Ὀμὲρ καὶ αὐτοανακηρύσσονται συνεχιστὲς τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ ταΐζουν τὰ κοπάδια τους μὲ ὀνειροφαντασιώσεις τοῦ τύπου πὼς “εἴμαστε οἱ γεννήτορες τῆς ἀνθρωπότητας” καὶ εἶναι “εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος”. Καὶ ἐμεῖς; “Οἱ νοσοῦντες ἐξ ἐλαφρότητος” (Παπαδιαμάντης), οἱ τῆς ἀψόγου στάσεως ὑποστηρικτές; Ἐμεῖς ἔχουμε τὰ γνωστὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα τῆς ἱστοριογραφικῆς τσαρλατανιᾶς, ποὺ παρεισέφρησαν στὰ πανεπιστήμια καὶ δηλητηριάζουν χρόνια καὶ χρόνια τὸν λαὸ μὲ ἰδεοληψίες πὼς πρῶτα γίναμε κράτος- κάποια ἀπολειφάδια Σλάβων, Τούρκων καὶ Ἀλβανῶν ἐπαναστάτησαν τὸ Εἰκοσιένα- καὶ μετὰ ἔθνος. Ὅλοι ἐπιβίωσαν στὶς ἐθνικές τους περιπέτειες, μόνο οἱ Ἕλληνες ἐξαφανίστηκαν. Ατς βέβαια ο “βλαμμένες” δέες δν εναι καινούργιες. Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία τοῦ ἀπατεώνα Φαλμεράυρερ, ποὺ τοῦ ὀφείλουμε χάριτες, γιατί ἐνεργοποίησε σπουδαίους ἱστορικοὺς (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος), λαογράφους (Ν. Πολίτης), γλωσσολόγους (Βερναρδάκης, Χατζηδάκις), ποιητὲς καὶ πολλοὺς ἄλλους εἰδήμονες, ἐπιστήμονες καὶ λογοτέχνες ποὺ ἀνέδειξαν τὴν συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.                    Τέλος πάντων γιὰ ὅλα αὐτὰ τὴν ἀπάντηση τὴν βρίσκουμε στὸν Μακρυγιάννη, μὲ τὴν ἁπλοϊκὰ μεγαλοπρεπῆ του φράση: “Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μας καὶ μένει καὶ μαγιά”. (Ἂν καὶ ὁ Σεφέρης, ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν βλακεία, τὴν μωρία, τὴν ἐγωπάθεια καὶ τὴν γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης, θὰ γράψει παραφράζοντας τὸν Μακρυγιάννη: “Ὣς τώρα ὅλοι βαλθήκαμε νὰ καταβροχθίσουμε τὴν Ἑλλάδα. Ἡ στάθμη αὐτῆς τῆς τροφοδοσίας ὁλοένα κατεβαίνει. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσει νὰ μᾶς τρώει ἐκείνη”).
.                     Ὅσο γιὰ τὶς τουρκικὲς ἀνοησίες τὴν καλύτερη ἀπάντηση γιὰ τὸ ποιὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ μέγα χάσμα ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα τῶν μεμέτηδων, παραπέμπω σὲ ἕνα παλιὸ κείμενο. Τὸ ἐντόπισα στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ. “Μέρμηγκας”, σελ.155, τόμ. 3ος), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ᾽ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
.                    Τὸ 1822 ὁ ἀθάνατος Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, τὸ λιοντάρι τῆς Ρούμελης, πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν “ὅπου εὑρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι”. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ:
.                    «Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους, διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸν στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστερξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!». (Ἐκπληκτικό γεγονός!!).
.                    Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά μας μὲ τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους.  Ἐμεῖς εἴμαστε (ἤμασταν; τί νὰ πῶ;) ἕνας λαὸς “ποὺ ἄφησε τὰ βήματα καὶ τὰ χνάρια του πάνω στὴ γῆ. Γιὰ νὰ τὰ κοιτάζει ἡ ἱστορία καὶ νὰ βρίσκει τὸν ἑαυτό της, ἕνας λαὸς ποὺ ἔμαθε νὰ χτίζει καὶ νὰ χαμογελᾶ”. Ἕνας λαὸς χτίστης τῆς οἰκουμένης. Καὶ αὐτοί, ἕνας λαὸς “ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα…Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ χτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει”. Ἕνας λαὸς μάστιγα τῆς οἰκουμένης. (Ἄνθος Λυκαύγης, “Ἀπ᾽ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι”, “Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ”, Λευκωσία 1994).

,

Σχολιάστε

Η ΟΞΥΔΕΡΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

παιδευσία μας μοιραία

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ,
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 26.07.2020

.                         Πόσο ἀστεῖοι γινόμαστε οἱ σημερινοὶ Ἑλληνώνυμοι, ὅταν «πρέπει» νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν ἑλληνικότητα τοῦ παρελθόντος ποὺ ἀδιάντροπα ἀγνοοῦμε (τὴν ἀρχαιοκλασικὴ) ἢ ποὺ βαθειὰ περιφρονοῦμε καὶ αὐθόρμητα ἀπεχθανόμαστε (τὴ λεγόμενη «βυζαντινή»)! Εἶναι νὰ γελάει κάθε ἀπροκατάληπτος, κάποιας παιδείας συνάνθρωπος (ἢ νὰ θλίβεται, ἀνάλογα μὲ τὸ εἶδος τοῦ «φιλελληνισμοῦ» του) ἀκούγοντας τοὺς πολιτικούς μας ἄρχοντες καὶ τοὺς κομματικοὺς ἀρχηγούς μας νὰ διαμαρτύρονται ποὺ ὁ Ἐρντογὰν ξανακάνει τὴν Ἁγιά-Σοφιὰ τζαμί.
.                         Ἡ μαχητικὰ μηδενιστική, λάτρις τοῦ Διαφωτισμοῦ, παγκυρίαρχη στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα διανόηση, ὑπαγορεύει στὰ κόμματα (τῆς τάχα Ἀριστερᾶς καὶ τῆς «προοδευτικῆς» Δεξιᾶς) νὰ ἀπαιτοῦν ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμοὺς προστασία τοῦ «μνημείου» καὶ τῶν «ἔργων Τέχνης» ποὺ συγκεφαλαιώνονται στὴν ὀνομασία «Ἁγια-Σοφιά». Ἀγνοοῦν οἱ θλιβεροὶ αὐτὸ ποὺ ἤξερε καλὰ ὁ Πορθητὴς καὶ τὸ ἔχει συνειδητοποιήσει εὐστοχότατα ὁ Ἐρντογάν: Ὅτι ἡ Ἁγιά-Σοφιά δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας «θρησκευτικὸς ναός», ἔστω ἔκτακτου κάλλους καὶ μὲ τεράστιας καλλιτεχνικῆς ἀξίας θησαυρίσματα. Εναι τ σύμβολο (ταυτότητα) τς «ατοκρατορίας», δηλαδ μίας διεθνικς «τάξης πραγμάτων», πο συγκεφαλαιώνει τρόπο βίου πολιτισμό. Γιὰ πολλοὺς αἰῶνες σάρκωνε ἡ Ἁγιά-Σοφιά τὸ «πάντρεμα» Ρώμης – Ἀθήνας, ἐκκλησίας τοῦ δήμου καὶ λατινικῆς εὐταξίας (ordo rerum), Ἡράκλειτου – Ἀριστοτέλη καὶ «ἐκκλησιάζουσας βασιλείας». Μὲ τὸν Πορθητὴ ἡ στόχευση μεταφέρθηκε στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἁπλοϊκοῦ πόθου «κοσμοκρατορίας» καὶ μὲ τὸν Ἐρντογὰν μοιάζει νὰ γοητεύει τὸ ὅραμα: μήπως ἀντιπαλέψει ἡ παιδαριώδης «μεταφυσική» τοῦ Ἰσλάμ, σὲ διεθνῆ κλίμακα, τὴ λοιμικὴ τοῦ ἱστορικὸ-ὑλιστικοῦ κρετινισμοῦ, «ἀριστερῶν» ἢ «δεξιῶν» προσχημάτων, κερδίζοντας μίαν εὔκολη ὑπεροχή.
.                         Τὴν παραπάνω τηλεγραφικὰ συμπυκνωμένη ὀπτικὴ οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες καὶ οἱ κομματικοὶ ἀρχηγοί μας οὔτε τὴν ὑποψιάζονται οὔτε καὶ τοὺς ἐνδιαφέρει – ἡ διαπίστωση δὲν εἶναι ὑπεροπτικὴ μομφή, εἶναι πίκρα καὶ ὀδύνη. Ἂς βρισκόταν ἕνας ἔγκυρος δημοσιογράφος, νὰ θέσει στοὺς πρώην Ἀρχηγοὺς τοῦ Κράτους (ἐπιλογὲς ὅλοι τοῦ πρωθυπουργοκεντρικοῦ μας ὁλοκληρωτισμοῦ), στοὺς πρώην πρωθυπουργούς, πρώην ἀρχηγοὺς ΓΕΕΘΑ, ἕνα καὶ μόνο ἐρώτημα: «Γιατί ὁ Παρθενώνας εἶναι σημαντικότερος ἀπὸ τὸν Πύργο τοῦ Ἀϊφελ καὶ ἡ Ἁγιά-Σοφιά σημαντικότερη ἀπὸ τὴ γέφυρα τοῦ Μπρούκλιν;». Θὰ προέκυπταν διατυπώσεις κονσερβαρισμένης κενολογίας, ποὺ ἴσως ἀφύπνιζαν κάποια συνείδηση συλλογικῆς ντροπῆς. Σίγουρη πρόβλεψη.
.                     Δυστυχῶς ἔχει χαθεῖ πιὰ καὶ ἡ δυνατότητα δημόσιου διαλόγου – ἡ σύνθεση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἑορτασμοῦ τῶν Διακοσίων χρόνων ἀπὸ τὸ ’21, τὸ βεβαιώνει. Θὰ ἦταν μία καλὴ ἀφορμή, πέρα ἀπὸ τὰ βλακώδη πανηγυριώτικα καὶ τὶς συναισθηματικὲς παιδαριωδίες, νὰ δοῦμε κατάματα καὶ νὰ συγκρίνουμε τὴν περίπτωσή μας μὲ αὐτὴ τῶν Τούρκων.
.                         Καὶ οἱ δύο λαοὶ φιλοδοξήσαμε νὰ μετάσχουμε στὴ Δυτικὴ Νεωτερικότητα. Ἐμεῖς, ἀπόγονοι καὶ συντελεστὲς – συνεχιστὲς τῆς Ἑλληνο-ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ μετὰ σκλάβοι τῶν Τούρκων, ἀλλὰ μὲ ἐναργέστατη συνείδηση τῆς αὐτοκρατορικῆς ἀρχοντιᾶς καὶ τοῦ ἀρχαίου κλέους. Οἱ Τοῦρκοι, λαὸς τῆς στέπας καὶ τοῦ πολέμου, τῆς σφαγῆς καὶ τῆς κυριαρχίας, μπῆκαν στὸν «πολιτισμὸ» μέσῳ μίας θρησκείας θεμελιωμένης στὴ βία καὶ στὸν καταναγκασμό. Διακρίθηκαν σὲ Τέχνες λεπτουργημένης διακοσμητικῆς, πάντοτε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες, ποὺ γεννοῦσε τὶς Τέχνες τους πάντοτε ἡ προτεραιότητα τῶν μεταφυσικῶν τους ἀναζητήσεων.
.                         Ὕστερα ἀπὸ τετρακόσια χρόνια ὀθωμανικῆς ἀπομίμησης τῆς αὐτοκρατορίας καὶ δυναμικῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων στὶς Ἀγορὲς τῆς Εὐρώπης, τῆς Αἰγύπτου, τῆς ναυσιπλοΐας στὴ Μεσόγειο κι ὣς τὴ Μαύρη Θάλασσα, ἀναγκάζονται, οἱ Ἕλληνες πρῶτοι, μὲ τὴ στυγνὴ Βαυαροκρατία, καὶ μετὰ οἱ Τοῦρκοι, μὲ τὸν δυνάστη Κεμάλ, νὰ ὑποταχθοῦν στὸ σχῆμα ὀργανωμένης συλλογικότητας ποὺ εἶχε γεννήσει ἡ Εὐρώπη: τ θνος-κράτος. καταστατικ λογικ το «θνικο κράτους» ταν φιλοσοφία το «Διαφωτισμο», δηλαδ παλλαγ τν κοινωνιν π τν τυραννία το ρωμαιοκαθολικο αταρχισμο κα το προτεσταντικο νομικισμο.
.                         Ὁ Κεμὰλ προσπάθησε νὰ μετασκευάσει τὴν Τουρκία σὲ ἄθρησκο (laique) κράτος. Πέτυχε ἔτσι νὰ τὴν καταστήσει «κλειδὶ» γιὰ τὶς διεθνεῖς «ἰσορροπίες τρόμου». ρντογάν, ξυδερκέστερος, διέγνωσε τι κεμαλικ πιλογ δηγοσε νομοτελειακ τν Τουρκία ν ποστε τ μακάβρια μοίρα τν λλήνων: Ἀπὸ «αὐτοκρατορία» ποὺ σάρκωνε τὸν ἰλιγγιώδη πολιτισμὸ τοῦ Παρθενώνα καὶ (σὲ ὀργανικὴ συνέχεια) τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, νὰ μετασχηματιστεῖ σὲ γελοιῶδες κρατίδιο, μετὰ-ἀποικιακῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξάρτησης ἀπὸ τὴ Δύση, μονίμως ὑπόδουλο οἰκονομικά, θεσμικὰ καὶ πολιτισμικά. Ὁ μιμητισμὸς καὶ ἡ ὑποτέλεια ἐγγυῶνται ἐξωνημένους «ἄρχοντες», σάπια διοίκηση, ἐξαθλιωμένη, ἀνάπηρη παιδεία, πρωτογονισμὸ διχασμῶν καὶ πολλή, μὰ πολλὴ γελοιότητα.

.                Ψάξ’ τὸ τὸ θέμα, φίλε ἀναγνώστη.

 

 

, ,

Σχολιάστε

O OYΓΚΩ, Ο ΛΑΜΑΡΤΙΝΟΣ καὶ Η ΤΟΥΡΚΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οὐγκώ, ὁ Λαμαρτίνος καὶ ἡ Τουρκία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ἡ ἀπαράδεκτα χλιαρὴ ἀντίδραση, ἕως καὶ ἀδιάφορη στάση,  τῶν κρατῶν – μελῶν τῆς ΕΕ καὶ τῶν ΗΠΑ ἔναντι τῆς βεβήλωσης τῆς Ἁγίας Σοφίας, ναοῦ – συμβόλου τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ μνημείου τῆς παγκόσμιας κληρονομιᾶς, ἀξίου νὰ τὸ ἐπισκέπτονται ἀκωλύτως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, περιγράφηκε μὲ ἀκρίβεια καὶ σαφήνεια ἀπὸ συναδέλφους. Ὅλοι τους ἐπισήμαναν πὼς οἱ ἐν λόγῳ χῶρες, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, ἀπέδειξαν πὼς μπρὸς στὸ συμφέρον τους ὑποχωροῦν ἀρχές, δίκαιο, πολιτισμός. Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς περιγράφουν τὴν ἐξάρτηση ποὺ ἔχουν ἀπὸ τὴν Τουρκία, λόγῳ τῶν πολλῶν δισεκατομμυρίων Εὐρὼ ἐξαγωγῶν, ποὺ πραγματοποιοῦν σὲ αὐτήν.
.                    Ἡ ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἐξαγορὰ συνειδήσεων καὶ ἡ, ὡς ἐκ τούτου, ἀλλοίωση τῆς περὶ δικαίου ἀντιλήψεως δὲν εἶναι κάτι νέο. Τὸ ἔπραξε ἡ Τουρκία καὶ κατὰ τὸν 19ο αἰώνα… Εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Λαμαρτίνου (Alphonse de Lamartine, 1790-1869), ποιητῆ καὶ πολιτικοῦ, ἀπὸ τὰ μεγάλα ὀνόματα τοῦ ρομαντισμοῦ στὴ Γαλλία. Ὁ Ροζὲ Μιλιέξ, Γάλλος διανοούμενος καὶ φιλέλληνας, στὸ σχετικὸ πόνημά του* τὸν κατηγορεῖ εὐθέως ὅτι πούλησε τὴ συνείδησή του στὸν Σουλτάνο. Σημειώνει σχετικά: «Μερικὲς προσωπικότητες πάψανε νὰ ἀκοῦνε τὴ φωνὴ τῆς καρδιᾶς τους, πού, στὰ χρόνια τῆς ἄδολης νεότητας, τοὺς  ἔκαμε θερμοὺς ὀπαδοὺς τοῦ δίκαιου καὶ τῆς ἐλευθερίας, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν, ὥριμοι πιὰ ἄνθρωποι, θετικὰ καὶ ψυχρὰ ἐπιχειρήματα, δανεισμένα ἀπὸ τὸν πιὸ γνήσιο πολιτικό, στρατηγικὸ καὶ ἐμπορικὸ καιροσκοπισμὸ καὶ χάρη σὲ αὐτὰ νὰ ρίξουν τὴν προτίμησή τους ὄχι στὸν φτωχό, μικρό, συγγενῆ τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκογένειας, ἀλλὰ στὸν ἰσχυρό, ἀκόμα, ἀντίπαλό του…».
.                    «Ὁ Lamartine εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Στὰ 1854, στὸν πρόλογο τῆς “Τούρκικης Ἱστορίας” του, ρίχνοντας στὴ φωτιὰ αὐτὸ ποὺ ἄλλοτε εἶχε λατρέψει, τὰ βάζει μὲ τὸν Chateaubriand καὶ μὲ τὸν Βύρωνα, ποὺ τοὺς θεωρεῖ ὑπεύθυνους μίας “λαθεμένης σταυροφορίας καὶ πολιτικῆς” καὶ καταδικάζει τὴν “ἄδικη καὶ τρομοκρατικὴ πυρπόληση τοῦ Ναυαρίνου”. Θὰ ἄξιζε τὸν κόπο νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι σὰν ἀντάλλαγμα τῶν καλῶν του ὑπηρεσιῶν, ὁ Lamartine πῆρε τότε ἀπὸ τὸν Σουλτάνο Ἀβδοὺλ Μετζίτ, ὄχι βέβαια δίχως νὰ ὑποβάλλει ἕνα διακριτικὸ αἴτημα, κάποιο χτηματάκι 200.000 (διακοσίων χιλιάδων) στρεμμάτων στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης».
.                    Ὁ Μιλιέξ, ἀντίθετα, ἐπαινεῖ τὸν Οὐγκώ, ὁ ὁποῖος σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ ἦταν σταθερὰ φίλος τῆς Ἑλλάδος. Ἐνδεικτικὰ σημειώνει τὴ δήλωση τοῦ Θεοδ. Δεληγιάννη: «Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θρηνεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Βίκτωρος Οὐγκὼ τὸν πιὸ παληό, τὸν πιὸ μεγαλόψυχο καὶ τὸν πιὸ πιστὸ ἀπ’ ὅλους τοὺς φιλέλληνες». Ὁ ἴδιος ὁ Οὐγκὼ τὸ 1884 σὲ πρόσκληση νὰ ὁμιλήσει σὲ συμπόσιο γιὰ τὰ 63 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης ἀπάντησε: «Ἡ καρδιά μου θὰ εἶναι μαζί σας. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ λείψει ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Ἑλλήνων… Εἶχα γράψει ἄλλοτε, στὶς ἡμέρες τοῦ ἀγώνα, αὐτὸ ποὺ ξαναθυμᾶμαι σήμερα, τὴ μέρα τῆς νίκης:  «Τὴν Ἰταλία ἔχω μάνα μου καὶ προμάμμη τὴν Ἑλλάδα».-

*Roger Milliex «Ἑλληνογαλλικά», Ἔκδ. Γαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν, Ἀθήνα, Ἰανουάριος 1953.  

, , ,

Σχολιάστε

“Η ΟΜΟΡΦIΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”- ΣΚΕΨΕΙΣ καὶ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑ «Ἡ Ἁγία Σοφία ἀναιρεῖ τὴν πίστη τοῦ μουσουλμάνου» (Μητροπολ. Ἀργολίδος Νεκτάριος)

“Ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο”-
Σκέψεις καὶ ἐρωτήματα γιὰ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ
τοῦ Μητροπολ. Ἀργολίδος Νεκταρίου

.                       Μετὰ τὸν σάλο ποὺ δημιουργήθηκε τοῦτες τὶς μέρες ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τοῦ Τούρκου προέδρου γιὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Ἁγιὰ Σοφίας σὲ τζαμί, θέλησα νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις καὶ ἐρωτήματα ποὺ μὲ ἀπασχόλησαν.
.                Ἔχοντας ἐπισκεφτεῖ ἐπανειλημμένα τὴν Ἁγία Σοφία, ἔχω τὴν βαθειὰ αἴσθηση ὅτι τὸ ἀριστούργημα τοῦτο τῆς ἀρχιτεκτονικῆς, εἶναι πράγματι, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου καὶ ἄλλοι, “τὸ ὡραιότερο οἰκοδόμημα ποὺ κτίστηκε ποτὲ ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια”. Αὐτὸ γιὰ ὅσους ἔχουν τὰ αἰσθητήρια ἢ καὶ τὶς γνώσεις γιὰ νὰ καταλάβουν.
.                   Ἀρχικὰ κρίνω σκόπιμο νὰ προβῶ σὲ μία διευκρίνιση. Ἂν ρωτήσουμε τοὺς περισσότερους χριστιανοὺς καὶ μή, τί ἐννοοῦμε “Ἁγία Σοφία”, θὰ μᾶς ἀπαντήσουν ὅτι ἐννοοῦμε τὴν ἁγία μάρτυρα Σοφία καὶ τὰ τρία παιδιά της. Εἶναι ἕνα μεγάλο λάθος. Μὲ τὸν ὅρο Ἁγία Σοφία ἐννοοῦμε τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι, λοιπόν, ἕνα πρόσωπο. Σ’ Αὐτὸν λοιπὸν τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀφιερωμένος ὁ ναὸς τῆς Ἁγιὰ Σοφιᾶς.
.                   
Ὁ ναὸς κτίστηκε ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο. Καταστράφηκε τὸ 404 μ.Χ. καὶ ξανακτίστηκε. Καταστράφηκε τὸ 532 μ.Χ. κατὰ τὴ στάση τοῦ Νίκα καὶ αὐτὴ ἡ καταστροφὴ ἔδωσε τὴν ἰδέα στὸν Ἰουστινιανὸ νὰ κτιστεῖ ἕνας νέος καὶ μεγάλος ναός. Ὁ ναὸς αὐτὸς στὸ ρυθμὸ ποὺ εἶναι κτισμένος, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἀποτελεῖ καὶ ἐκφράζει τὴ λύση δύο προβλημάτων. Τὸ ἕνα εἶναι θεολογικὸ καὶ τὸ ἄλλο ἀρχιτεκτονικό.
.                
Ἂς δοῦμε πρῶτα τὸ θεολογικὸ πρόβλημα. Ἐπὶ αἰῶνες συντάραξαν τὴν Ἐκκλησία οἱ γνωστὲς ὡς χριστολογικὲς ἔριδες. Τὸ ἐρώτημα ποὺ τέθηκε ἦταν ἂν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν κτίσμα τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἦταν μόνον Θεὸς ἢ μόνο τέλειος ἄνθρωπος. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο οἱ ἄλλοι λαοί, δὲν μποροῦσαν νὰ συλλάβουν τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρώπισης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγαν: “Θεὸς ἀνθρώποις οὐ μίγνυται”. Δηλαδὴ ὁ Θεὸς μὲ τὸν ἄνθρωπο δὲν μπορεῖ νὰ ἑνωθεῖ. Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ τὸ ἀδύνατο ἔγινε δυνατό. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Κατέβηκε στὴ γῆ, πῆρε τὴν ἀνθρώπινη σάρκα καὶ ὄχι φανταστική, ἕνωσε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό.
.                    Τὸν 6ο μ.Χ. αἰώνα, ὕστερα ἀπὸ πολλοὺς ἀγῶνες, τὸ δόγμα, ἡ ἐμπειρία, ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶχε διατυπωθεῖ ξεκάθαρα. Τὸ θεολογικὸ πρόβλημα εἶχε λυθεῖ. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ δόγμα ἤθελαν νὰ ἐκφράσουν οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Ἁγιὰ Σοφιᾶς: Ὅτι ὁ Θεὸς ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη, κατέβηκε ἀπ’ τὸν οὐρανὸ καὶ ἑνώθηκε μὲ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἤθελαν ἁπλῶς νὰ στεγάσουν τὴ σύναξη τῶν πιστῶν. Ἂν ἦταν μόνον αὐτό, θὰ ἔχτιζαν ἕνα κτήριο μεγάλο, ἀπομίμηση τόσων ἄλλων.
.                  Πρὶν προχωρήσουμε θὰ πρέπει νὰ κάνουμε μία σημαντικὴ παρατήρηση. Σήμερα, μὲ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης γνωρίζουμε, ὅτι ἡ γῆ εἶναι στρογγυλὴ καὶ αἰωρεῖται στὸ σύμπαν, ἀνάμεσα στοὺς ἀναρίθμητους πλανῆτες. Οἱ ἄνθρωποι τότε δὲν τὸ γνώριζαν αὐτό, οἱ γνώσεις τους ἦταν περιορισμένες. Πίστευαν λοιπὸν ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη – τετράγωνη καὶ ὁ οὐρανὸς ἕνας σφαιρικὸς θόλος ποὺ καλύπτει τὴ γῆ.
.                Οἱ ἀρχιτέκτονες ἤθελαν νὰ δώσουν λύση σ’ ἕνα ἀρχιτεκτονικὸ πρόβλημα. Πῶς, δηλαδή, νὰ καλύψουν ἕναν ἐκτεταμένο χῶρο μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερα ἐνδιάμεσα στηρίγματα. Ὁ τροῦλος ἦταν μία λύση. Ἀλλὰ πῶς μποροῦσε μία στρογγυλὴ ὀροφὴ νὰ στηριχτεῖ πάνω σὲ τετράγωνη βάση; Αὐτὸ ἦταν καὶ τὸ θεολογικὸ πρόβλημα: Πῶς μποροῦσε ὁ οὐρανὸς – τροῦλος, νὰ κατέβει στὴ γῆ – τετράγωνη βάση;
.                     Αὐτὲς ἦταν οἱ προϋποθέσεις: Νὰ κτιστεῖ ἕνας ναὸς ἀφιερωμένος στὴ Σοφία τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ στὸ 2ο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τὸ σχῆμα τοῦ ναοῦ νὰ παριστάνει τὸ σῶμα τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ-Λόγου, τὴν κίνηση τῶν κεκλιμένων οὐρανῶν πρὸς τὴ γῆ.
.                     Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ εὐφυΐα, συνδυασμένη μὲ βαθειὰ θεολογικὴ γνώση, τῶν δύο ἀρχιτεκτόνων Ἀνθέμιου καὶ Ἰσίδωρου, ἔδωσαν λύση στὸ μεγάλο ἀρχιτεκτονικὸ πρόβλημα: Πῶς θὰ στηριχτεῖ ὁ τεράστιος τροῦλος καὶ πῶς θὰ κατέβει σὲ τετράγωνη βάση. Τὴ λύση ἔδωσαν τὰ σφαιρικὰ τρίγωνα (ἐκεῖ ποὺ ζωγραφίζονται σήμερα οἱ Εὐαγγελιστές). Ὁ τροῦλος ἔχει ὕψος 60 μ. καὶ διάμετρο 32 μ. Στηρίζεται σὲ τέσσερα μεγάλα τόξα ποὺ καταλήγουν σὲ τέσσερις πεσσούς. Ἀνάμεσα στηρίζεται σὲ τέσσερα σφαιρικὰ τρίγωνα, ποὺ δέχονται τὶς ὠθήσεις καὶ τὶς μεταβιβάζουν στοὺς  πεσσούς. Αὐτὴ ἦταν ἡ μεγάλη ἀρχιτεκτονικὴ ἀνακάλυψη τῶν δύο ἀρχιτεκτόνων, ποὺ μέχρι σήμερα εἶναι ἀξεπέραστη. Ὅλο λοιπὸν τὸ βάρος τοῦ τρούλου κατεβαίνει μὲ τὴ μορφὴ ὠθήσεων, ποὺ μοιράζονται, συνδυάζονται καὶ ἐκμηδενίζονται, καθὼς τὰ ἠμιθόλια διαδέχονται τοὺς θόλους, τὰ τόξα διαδέχονται τὰ σταυροθόλια, φτάνουν στὰ ἀνθισμένα κιονόκρανα καὶ χάνεται σιγὰ-σιγὰ τὸ βάρος στὸ ἔδαφος. Ἔτσι ἐπιτυγχάνεται ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸν κύκλο στὸ τετράγωνο. Αὐτὸ λοιπὸν κάνει τὸ Βυζαντινὸ οἰκοδόμημα, ἀνυπέρβλητο.
.             Τί ἐντυπώσεις καὶ τί αἰσθήματα σοῦ δημιουργοῦνται, μόλις μπαίνεις στὸ ναό;
.                    Ἡ σύνθεση στὴν Ἁγία Σοφία καὶ σὲ κάθε Βυζαντινὸ ναό, ἀρχίζει ἀπὸ τὰ πάνω πρὸς τὰ κάτω. Σὰν νὰ ἄρχισε δηλαδὴ νὰ κτίζεται ὁ ναὸς ἀπὸ πάνω! “ Ἔτσι ἔγινε μὲ τὴ θεογνωσία”, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.: “Γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ τοῦ Θεοῦ” (Γαλ. 4, 9). Ὁ Θεὸς δηλαδή, ἔκανε τὴν πρώτη κίνηση. Δὲν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τὸν Θεό, ὁ Θεὸς ἀποκαλύφθηκε σὲ μᾶς. Ἔτσι λοιπόν, ὁ θόλος, τὰ ἠμιθόλια, τὰ τόξα κ.λπ. δίνουν στὸν Βυζαντινὸ ἀρχιτέκτονα τὴ δυνατότητα νὰ ἐκφράσει αἰσθητὰ τὴν κίνηση τῆς σάρκωσης. Ὅτι ὁ Θεὸς κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Ὁ Θεὸς “ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη”. Αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε συγκατάβαση. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος κι ἑνώθηκε μὲ τὸν ἄνθρωπο. Στὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ ἔχεις τὴν αἴσθηση ὅτι χωρεῖται ὁ ἀχώρητος.
.                    Οἱ εἰκόνες (τὰ ψηφιδωτὰ στὴν Ἁγία Σοφία), συμπληρώνουν αὐτὴ τὴν σύνθεση. Ἡ Ἁγία Σοφία, τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, εἶναι τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ σύμπαντος. Ὁ τροῦλος παριστάνει τὸν οὐρανὸ κι ἐκεῖ ζωγραφίζεται ὁ Παντοκράτορας, ποὺ κρατάει τὰ σύμπαντα. Τὸ τετράγωνο δάπεδο συμβολίζει τὴ γῆ, ἐκεῖ ὅπου βρισκόμαστε ἐμεῖς. Στὸ μέσο τοῦ ὕψους, πάνω ἀπὸ τὸ ἱερὸ βῆμα, βρίσκεται ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν. Στέκεται στὸ μέσον οὐρανοῦ καὶ γῆς, γιατί εἶναι ἡ μεσίτρια τοῦ κόσμου. Στὰ σφαιρικὰ τρίγωνα τῆς Ἁγ. Σοφίας εἰκονίζονται τέσσερις ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι περιίπτανται, σὰ νὰ κρατοῦν τὸν τροῦλο. (Εἶναι τεράστιοι, 11 μ. ὕψος!) Κάτω ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα εἰκονίζονται οἱ προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἢ γεγονότα ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ κ.λπ.
.                    Ἀπὸ τὸν ἐσωνάρθηκα ἡ εἴσοδος στὸν κυρίως ναὸ γίνεται ἀπὸ πέντε πύλες. Ἀπὸ τὴ μεσαία – βασιλικὴ πύλη, τὸ θέαμα εἶναι μεγαλειῶδες, ἰδιαίτερα τὶς φωτόλουστες μέρες. Ἔχεις τὴν αἴσθηση ὅτι μπαίνεις στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοῦτο γιατί ὁ τροῦλος ἀπὸ τὴν πύλη αὐτὴ εἶναι σχεδὸν ὁλόκληρος ὁρατὸς καὶ μοιάζει νὰ συνέχει τὸ ὅλο. Σὰν ἄλλος οὐρανὸς καλύπτει ὅλο τὸ χῶρο.
.                     Ἡ βάση τοῦ τρούλου διατρυπιέται ἀπὸ 40 παράθυρα, ποὺ ἐπιτρέπουν στὶς ἡλιακὲς ἀκτίνες νὰ διασταυρώνονται στὸ χῶρο, κάτω ἀπὸ τὸν τροῦλο καὶ νὰ δίνουν ἔτσι τὴν ἐντύπωση ἑνὸς τρούλου μετέωρου, ποὺ “κρεμιέται ἀπὸ μία χρυσὴ ἁλυσίδα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ” (ἱστορικὸς Προκόπιος). Τὰ πολλὰ παράθυρα ποὺ ρίχνουν τὸ φῶς, ἡ θαυμάσια διακόσμηση, οἱ ὀρθομαρμαρώσεις, τὰ πολύχρωμα μωσαϊκὰ ἀντανακλοῦν τὸ φῶς καὶ ὅλος ὁ ναὸς παίρνει τὴν ὄψη ἑνὸς χώρου θεϊκοῦ ἂν καὶ χειροποίητου. Ὁ θεατὴς θαμπωμένος ἀπὸ τόσο φῶς συγκεντρωμένο στὸν τροῦλο, ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ πηγὴ τοῦ φωτὸς εἶναι μέσα στὴν ἴδια τὴν ἐκκλησία καὶ καταλαμβάνεται ἀπὸ αἴσθημα ἔκστασης. Ἐδῶ τὰ πάντα μεταμορφώνονται.
.                       Τὰ Ἐγκαίνια τῆς Ἁγιὰ Σοφιᾶς ἔγιναν τὶς μέρες τῶν Χριστουγέννων τοῦ 537 μ.Χ. Τότε ἀκριβῶς ὁ ναὸς ἔχει τὸ ὡραιότερο φῶς. Ἄλλωστε γι’ αὐτὸ τὸ φῶς ποὺ ἔδιωξε τὰ σκοτάδια, μιλοῦν ὅλα τὰ τροπάρια: “Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως”. (Γιὰ τὸ φῶς τῆς Ἁγιὰ Σοφιᾶς ἔχουν γραφτεῖ πολὺ ἀξιόλογες μελέτες, ποὺ μπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ προστρέξει).
.                  Καὶ κάτι ἀκόμη πολὺ σπουδαῖο. Ὁ τροῦλος στηρίζεται σὲ 4 ὀγκώδεις πεσσούς. Ὅμως εἶναι τόσο ἀριστοτεχνικὰ φτιαγμένοι, ποὺ δὲν φαίνεται ἡ λειτουργία τους. Ἀπὸ σοφὸ ὑπολογισμὸ κρύβονται στὰ πλάγια κλίτη, ὁ ὄγκος τους ἐξαφανίζεται καὶ φαίνονται σὰν τοῖχοι ποὺ χωρίζουν τὰ κλίτη. Πολὺ ἀργότερα, τὸν 17ο αἰώνα οἱ Ὀθωμανοὶ προσπάθησαν νὰ φτιάξουν ἕνα καλύτερο μνημεῖο δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία. Ἔχτισαν τὸ λεγόμενο Μπλὲ Τζαμί. Καυχῶνται ὅτι εἶναι καλύτερο, ἀλλὰ μόλις μπεῖ κανεὶς μέσα, καταλαβαίνει τὴ διαφορά. Φαίνεται καθαρὰ ἡ λειτουργία τῶν πεσσῶν ποὺ εἶναι ραβδωτοί. Νοιώθεις νὰ πιέζονται καὶ νὰ ἀγκομαχοῦν ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ τρούλου. Στὴν Ἁγία Σοφία, τὸ ξανατονίζουμε, ἔχεις τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ τροῦλος εἶναι μετέωρος, ἀέρινος, ἐλαφρὺς κι ἐπιβλητικός. Ἐκφράζει μὲ ἁπλὰ λόγια τὸν Θεὸ τῶν Χριστιανῶν, τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, τοῦ ἐλέους, τῆς συγχώρησης. Τελικὰ κάθε λαὸς ἐκφράζει αὐτὸ ποὺ πιστεύει. Στὸ Ἰσλὰμ ἔχεις τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ “Θεὸς ἀνθρώποις οὐ μίγνυται“, εἶναι ἀπόμακρος, δικαστής, τιμωρὸς καὶ ἰδιαίτερα στοὺς “ἀπίστους”.
.                Ἂς μοῦ συγχωρέσει ὁ ἀναγνώστης τυχὸν λάθη, ἢ ἐλλείψεις. Ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ εἶναι πέλαγος, θὰ χρειαστεῖ μία ὁλόκληρη ζωὴ γιὰ νὰ τὴν ψηλαφίσει κανείς. Ὅμως στόχος τοῦ σημειώματος εἶναι ἄλλος: Τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀνακύπτουν ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῆς μετατροπῆς της σὲ τζαμί.
.                   Ἕνας πιστὸς μουσουλμάνος, αἰσθάνεται ἄνετα, ὅταν βρίσκεται στὸ Μπλὲ Τζαμί. Τὸ ὡραιότατο κατὰ τὰ ἄλλα, κτήριο αὐτό, τὸν ἐκφράζει. Ἐκφράζει τὴν πίστη του σ’ ἕνα Θεό, ὅπως τὸν περιγράψαμε καὶ ὅπως τὸν θέλει τὸ Κοράνιο. Πῶς μπορεῖ ὅμως νὰ αἰσθανθεῖ ἄνετα σ’ ἕνα ναὸ – Ἁγία Σοφία, ποὺ ἐκφράζει ἕναν ἄλλο Θεό, ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν Θεὸ ποὺ πιστεύει; Πῶς μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ σ’ ἕνα ναὸ ποὺ δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς κατεβαίνει στὴ γῆ, ἑνώνεται μὲ τὸν ἄνθρωπο, “κενώνεται”, θυσιάζεται γι’ αὐτὸν κ.λπ. Ὅλ’ αὐτά, εἶναι ἀντίθετα μὲ τὴν πίστη του. Θὰ ᾽λεγα, ἡ Ἁγία Σοφία ἀναιρεῖ τὴν πίστη τοῦ μουσουλμάνου.
.                          Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, πῶς μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ σ’ ἕνα ναὸ καθαρὰ χριστιανικό, ποὺ εἶναι γεμάτος μὲ ἐκπληκτικὰ ψηφιδωτὰ καὶ ἁγιογραφίες; Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἰσλὰμ δὲν τὸ δέχεται μὲ τίποτα. Ὁ Μωάμεθ τὸ 1453 βρῆκε τὴ λύση: Σοβάντισε τὰ ψηφιδωτά. Δὲν μπόρεσε μόνο τὴν Πλατυτέρα νὰ σοβαντίσει, γιατί ὁ σοβὰς ἔπεφτε. Ὅπως μοῦ ᾽λεγε Τοῦρκος ξεναγός, ἡ Παναγία δὲν τοῦ ‘᾽κανε τὴ χάρη! Σήμερα τὰ ψηφιδωτὰ ἀποκαλύφθηκαν. Τί θὰ γίνει τώρα; Βρέθηκε λένε ἡ λύση: θὰ καλυφθοῦν μὲ κουρτίνες! Στρουθοκαμηλισμός! Μοῦ θυμίζει τὸ ἑξῆς. Στὴν πατρίδα μου στὸ Μαρούσι ὑπάρχουν πολλὰ παλαιὰ ἐκκλησάκια μὲ παλιὲς τοιχογραφίες. Σὲ ἕνα ἀπ’ αὐτά, τῆς Μεταμορφώσεως, ποὺ βρίσκεται στὴν Κηφισίας, στὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων ἔχουν βγάλει τὰ μάτια. Εἶχα ἀκούσει ὅτι δράστες ἦταν οἱ κατακτητὲς Τοῦρκοι κ.α. Ὅμως ἐδῶ δὲν συνέβη αὐτό. Οἱ ληστὲς τῆς περιοχῆς (Νταβέλης καὶ σία) κατέβαιναν καὶ ἔμπαιναν στὶς ἐκκλησίες γιὰ νὰ τὶς διαρρήξουν. Παρὰ τὴν παλιανθρωπιά τους, εἶχαν καὶ λίγο φόβο Θεοῦ μέσα τους. Δὲν ἤθελαν νὰ τοὺς βλέπουν οἱ Ἅγιοι, γι’ αὐτὸ τοὺς ἔβγαζαν τὰ μάτια, γιὰ νὰ κλέβουν πιὸ ἄνετα… Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει μὲ τὴ τὴν Ἁγία Σοφία εἶναι: Οἱ πιστοὶ στὸ Ἰσλὰμ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν τὰ πρόσωπα τῶν ἁγίων ἢ μήπως κατὰ βάθος δὲν θέλουν οἱ ἅγιοι νὰ τοὺς βλέπουν; Πάντως εἴτε ἔτσι εἴτε ἀλλιῶς, εἴτε μὲ σοβάντισμα εἴτε μὲ κουρτίνες, τὰ μάτια τῶν ἁγίων ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ βλέπουν πολὺ πιὸ πέρα…
.                    Ὅταν οἱ Ρῶσοι ἀπεσταλμένοι τοῦ πρίγκιπα Βλαδίμηρου βρέθηκαν στὴν Ἁγία Σοφία, τὴν ὥρα τῆς Λειτουργίας, ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὸ κάλλος ποὺ ἀντίκρισαν. Γύρισαν πίσω ἐνθουσιασμένοι καὶ ὁμολόγησαν στὸν ἡγεμόνα τους: “Νομίζαμε ὅτι δὲν εἴμαστε στὴ γῆ, ἀλλὰ στὸν οὐρανό. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει ἄλλη θρησκεία καλύτερη ἀπ’ αὐτήν”. Ὁ ἡγεμόνας πείστηκε καὶ τὸ 988 βαπτίστηκε αὐτὸς καὶ ὁ λαός του. Αὐτὴ ἡ ἀνάμνηση τῆς ὀμορφιᾶς παραμένει μέχρι σήμερα στὸ Ρωσικὸ λαό. Ἡ γνωστὴ φράση τοῦ Ντοστογιέφσκι, πιστεύω ὅτι εἶναι ἐμπνευσμένη ἀπ’ αὐτὴ τὴν ὀμορφιὰ ποὺ περιέγραψαν οἱ Ρῶσοι ἀπεσταλμένοι.
.                 “Ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο” (Παρενθετικὰ θυμίζω ὅτι σήμερα γιορτάζει ὁ φωτιστὴς τῶν Ρώσων, ὁ ἡγεμόνας Ἅγιος Βλαδίμηρος καὶ βέβαια ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας, ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του. Πέρα ἀπὸ τὶς εὐχές μου γιὰ τὴν ὀνομαστική του ἑορτή, δὲν μπορῶ νὰ μὴν ἐκφράσω καὶ τὴν πίκρα μου καὶ τὴν ἀπορία μου γιὰ τὸν σημερινὸ ἡγεμόνα τοῦ “ξανθοῦ γένους”. Ἄραγε λησμόνησε τὴν παράδοση αὐτή; Ἄραγε ξέχασε ὅτι αὐτὸς ὁ ναὸς ἔγινε αἰτία νὰ γνωρίσει καὶ νὰ δεχτεῖ ὁ Ἅγιος Βλαδίμηρος καὶ ὁ ρωσικὸς λαὸς τὴν ἀληθινὴ πίστη; Πῶς θὰ ἀντικρύσει τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου; Στὸ βωμὸ μίας ἀνίερης συμμαχίας καὶ στὸ βωμὸ τοῦ κέρδους – βλέπε S-400 ποὺ θὰ χρησιμοποιηθοῦν ἐναντίον ἑνὸς ὁμόδοξου λαοῦ, θυσιάζουμε τὰ πάντα; Δὲν βρῆκε μία λέξη διαμαρτυρίας νὰ πεῖ γι’ αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα;)
.                  Ὅσο κι ἂν ἡ Ἁγία Σοφία ἔχει ταλαιπωρηθεῖ ἀπὸ τὶς κατὰ καιροὺς ἐπεμβάσεις, δὲν παύει νὰ ἐκπέμπει αὐτὴ τὴν ὀμορφιά. “Ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων”. Εὔχομαι αὐτὴ τὴν ὀμορφιὰ νὰ ἀνακαλύψουν καὶ οἱ γείτονές μας, τώρα ποὺ θὰ μποροῦν νὰ προσεύχονται ἐκεῖ μέσα. Καὶ ποιός ξέρει, νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία. Ἄλλωστε ἡ Ἁγία Σοφία, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας. Ὁ Θεὸς παίζει πολλὰ παιχνίδια. Εἶναι Θεὸς τῶν ἐκπλήξεων. Ὁ κάθε ἀλαζόνας ποὺ νομίζει ὅτι κρατάει στὰ χέρια του τὴν ἐξουσία τοῦ… σύμπαντος κόσμου, κάποια στιγμή, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ διαψευστεῖ. Ἡ ἱστορία τὸ ἔχει δείξει πολλὲς φορές.
.                   Τελικά, ἡ ἀσχήμια ἔχει ἡμερομηνία λήξης! Ἡ ὀμορφιὰ θὰ παραμείνει στὴν αἰωνιότητα.

Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος – Ναύπλιο 15 Ἰουλίου 2020

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἰσλαμικὴ Τουρκία ἀποκαλύπτεται

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Τὰ ὅσα τεκταίνονται σὲ βάρος τοῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας, αἰωνίου συμβόλου τῆς χριστιανικῆς εὐσεβείας καὶ τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ μνημείου τῆς παγκόσμιας κληρονομιᾶς, δὲν ἀποκαλύπτουν μόνο τὰ σχέδια τοῦ προέδρου Ἐρντογὰν νὰ διαιωνίσει τὸ καθεστώς του. Μὲ τὸ νὰ κάνει ἐργαλεῖο τῆς πολιτικῆς του τὸ Ἰσλὰμ ἀποκαλύπτει τὸ πῶς σκέπτεται ἡ Τουρκία γιὰ τοὺς «ἀπίστους» τῆς Δύσης.
.                   Κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ὀσμανίδες, ὁ πρόεδρος Ἐρντογάν, μετὰ μεγάλης συνοδείας, παρέστη σὲ ἰσλαμικὴ τελετή, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἐντός τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατ’ αὐτὴν διαβάστηκε τὸ 48ο Κεφάλαιο (Σούρα) τοῦ Κορανίου, τὸ ὁποῖο ἐπιγράφεται «Ἡ νίκη» καὶ ἀναφέρεται στὸν «ἱερὸ πόλεμο» καὶ στὶς μεγάλες κατακτήσεις ἐπὶ τῶν ἀπίστων. Γράφει μεταξὺ ἄλλων:
.                   «Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Ἀλλὰχ καὶ στὸν Προφήτη Του θὰ γνωρίσει ὅτι ἔχουμε ἑτοιμάσει ἀφόρητο πόνο στοὺς ἀπίστους. Στὸν Ἀλλὰχ ἀνήκει τὸ Βασίλειο τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς. Συγχωρεῖ ὅποιον ἐπιθυμεῖ καὶ τιμωρεῖ ὅποιον ἐπιθυμεῖ… Θὰ κληθεῖτε νὰ πολεμήσετε ἐναντίον λαῶν ποὺ διαθέτουν ἰσχύ. Θὰ πολεμήσετε ἐναντίον τους μέχρις ὅτου τοὺς ὑποτάξετε…Ὑπάρχει μία ἐπὶ πλέον νίκη, τὴν ὁποία δὲν πετύχατε ἀκόμη, ἀλλὰ ὁ Ἀλλὰχ θὰ σᾶς βοηθήσει νὰ τὴν πετύχετε… Ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ποὺ ἔστειλε τὸν Προφήτη Του, μὲ τὴν ὁδηγία καὶ τὴ Θρησκεία, ἡ ὁποία θὰ ὑπερισχύσει κάθε ἄλλης θρησκείας…» (The Curan – English translation by Muhammad Zafrulla Khan, Ed. Curzon Press, London and Dublin, Reprinted 1991, pp. 512-616).
.                   Αὐτὸ τὸ κεφάλαιο διαβάστηκε ἀπὸ τὸ Κοράνι στὸν πρόεδρο Ἐρντογάν, ἐντὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας. Αὐτὸ καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ἀποκαλύπτει τὴ στροφὴ τῆς κεμαλικῆς «οὐδετερόθρησκης» Τουρκίας στὴν ἐρντογανικὴ ἰσλαμιστικὴ Τουρκία. Ἀπόδειξη ὅτι ἡ κρατικὴ προπαγάνδα «μίλησε» στὴν ἰσλαμικὴ συνείδηση τῶν Τούρκων εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δημοσκόπησης, ποὺ διενήργησε πρόσφατα τὸ προεδρικὸ Κόμμα ΑΚΡ. Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὸ 90% τῶν ἰσλαμο – ἐθνικιστῶν ψηφοφόρων τοῦ Ἐρντογὰν βλέπουν εὐνοϊκὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί. Ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση τὸ ἐθνικιστικὸ «Καλὸ Κόμμα» τὸ 70% τῶν ψηφοφόρων του τὴν βλέπει ἐπίσης εὐνοϊκά. Ἀντίθετα, τὸ 60% τῶν ψηφοφόρων τοῦ κεμαλικοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ εἶναι κατὰ τῆς μετατροπῆς.
.                   Οἱ θρησκευτικὲς – πολιτικὲς ἐξελίξεις στὴ γειτονικὴ χώρα προκαλοῦν πικρὸ χαμόγελο ἔναντι ὅσων ὑποστήριζαν – κάποιοι μὲ πάθος – τὴν ἔνταξη τῆς Τουρκίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἡ Τουρκία, μὲ τὸν πρόεδρο Ἐρντογάν, πορεύεται πρὸς τὴ Σαρία καὶ ὄχι πρὸς τὴν Εὐρώπη. Πέραν τοῦ χαρακτήρα του, τὸ Κοράνι, τοῦ ὑπαγορεύει νὰ εἶναι ἀλαζὼν ἔναντι τῶν «ἀπίστων» καὶ νὰ συμβάλει στὴν ὑποταγή τους. Ὁ μακαριότατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος στὸ περισπούδαστο ἔργο του γιὰ τὸ Ἰσλὰμ σημειώνει πὼς οἱ παροτρύνσεις τοῦ Κορανίου γιὰ δυναμική, μαχητικὴ ἀντιμετώπιση τῶν «ἀπίστων» εἶναι πολλὲς καὶ ἄμεσες καὶ ἀναφέρει μία: « Μάχεσθε μέχρις ὅτου…δὲν ὑπάρχει ἄλλη λατρεία εἰμὴ τοῦ μόνου Θεοῦ…». Καὶ πάρα κάτω γράφει μία μεγάλη ἀλήθεια: «Τὸ Ἰσλὰμ γιὰ νὰ ἐπικρατήσει δὲν χρειάσθηκε, ὅπως ὁ Χριστιανισμός, ἑκατομμύρια μάρτυρες ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς του. Προτίμησε νὰ τοὺς ἀναζητήσει μεταξὺ τῶν ὀπαδῶν τῶν ἀντιπάλων θρησκειῶν». (Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας «Ἰσλάμ», Ἔκδ. «Ἀκρίτας», Ἀθήνα, 2004, σσ. 294-295). Αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις τοῦ προέδρου Ἐρντογᾶν καὶ τῶν στελεχῶν τοῦ καθεστῶτος τοῦ ἔρχονται σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς λόγους τῶν τούρκων ἀξιωματούχων περὶ προθέσεώς τους γιὰ «εἰρηνικὲς διευθετήσεις» μὲ τὴν Ἑλλάδα.-

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟΙ τοῦ ΕΡΝΤΟΓΑΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ παλληκαρισμοὶ Ἐρντογὰν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ Ἐρντογὰν ἐδῶ καὶ καιρὸ ἐπιδίδεται συστηματικὰ σὲ παλληκαρισμοὺς σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου. Δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἡ προπαγάνδα του κάνει λόγο γιὰ τὸ ὅραμά του νὰ ἀναβιώσει τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία. Μπορεῖ ἡ μεγαλομανία του νὰ τοῦ προκαλεῖ τέτοιες ψευδαισθήσεις. Ὅμως τὸ βασικὸ στὴ μεγαλομανία του εἶναι νὰ κατοχυρώσει τὸ καθεστὼς ποὺ ἔχει ἐπιβάλει στὴ χώρα του γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια του καὶ νὰ κατασκευάσει μία δυναστεία σύγχρονων σουλτάνων.
.                   Αὐτὴ ἡ μεγαλομανία τοῦ Ἐρντογὰν βρίσκει διέξοδο στὴν ἰμπεριαλιστικὴ πολιτική του, ἀλλά, πολιτικά, εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὰ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ σοβαρὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει. Στὴ Συρία ἀποκρούστηκε ἡ ἐπιθετικότητά του, ἡ Λιβύη τοῦ κοστίζει πολὺ καὶ ἀκόμη Ρωσία καὶ Αἴγυπτος δὲν ἔχουν πεῖ τὴν τελευταία τους λέξη, οἱ Κοῦρδοι, μπορεῖ νὰ ἀνέστειλαν τὴ δράση τους, ἀλλὰ δὲν παραιτήθηκαν τῶν σχεδίων τους, ἡ Ρωσία καὶ οἱ ΗΠΑ κοιτᾶνε τὰ συμφέροντά τους, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ΕΕ εἶναι ἠθελημένη, ἀφοῦ οὐδεμία ἐπιθυμία ἔχει νὰ προσαρμοστεῖ στοὺς κανόνες της. Στὴν Ἔκθεση τοῦ Ἐκόνομιστ τοῦ 2019 γιὰ τὶς δημοκρατικὲς ἐπιδόσεις τῶν χωρῶν παγκοσμίως, ἡ Τουρκία κατατάσσεται στὶς προβληματικὲς δημοκρατίες, μαζὶ μὲ τὴν Ἀλγερία καὶ τὸ Πακιστάν.
.                   Οἱ ἐξοπλισμοὶ καὶ τὰ φαραωνικὰ ἔργα ποὺ προωθεῖ ἔχουν προκαλέσει μεγάλα οἰκονομικὰ προβλήματα στὴν Τουρκία. Μέσα σὲ τρεῖς μῆνες ἡ τουρκικὴ λίρα ἔχασε ἄνω του 10% τῆς ἀξίας της. Στὶς 15 Μαρτίου 2020 τὸ Εὐρὼ ἦταν 7,057 τουρκικὲς λίρες καὶ στὶς 12 Ἰουνίου 2020 ἦταν 7,7756. Ἔναντι τοῦ δολαρίου ἡ ἀπώλεια ἦταν 13,1%. Ὁ πληθωρισμὸς εἶναι περίπου ἀνεξέλεγκτος καὶ τὸ ΑΕΠ τὸ πρῶτο τρίμηνο τοῦ 2020 μειώθηκε κατὰ 5,9%. Ἀντίδοτο στὴν ἐπελαύνουσα δυσαρέσκεια τῶν Τούρκων εἶναι οἱ μεγαλοϊδεατισμοὶ καὶ οἱ σὲ βάρος τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος ἐνέργειες.
.                   Ἡ πιὸ πρόσφατη ἔκφραση αὐτῆς τῆς μεγαλομανίας εἶναι ἡ ἀπειλὴ τῆς μετατροπῆς τoῦ μοναδικοῦ ὑπέροχου Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί. Θέλοντας νὰ δείξει τὴν κυριαρχία του σὲ κάτι ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει δηλώνει ὅτι δὲν ὑπολογίζει τὴν Ἱστορία, δὲν σέβεται τὸ ἱερὸ χριστιανικὸ μνημεῖο, καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς ἐκκλήσεις – δηλώσεις παγκόσμιων ὀργανισμῶν καὶ κυβερνήσεων. Ἡ πρότασή του προβάλλει τὸν ἐγωισμό του, ἀλλὰ καὶ τὴν κληρονομική του βαρβαρότητα. Δείχνει ὅτι ζήλεψε τὴ δόξα τῶν Ταλιμπάν, ποὺ κατέστρεψαν τὰ προμουσουλμανικὰ μνημεῖα στὸ Ἀφγανιστάν.
.                   Σὲ ὅσα ἀπειλεῖ νὰ κάνει στὴν Ἁγία Σοφία ὁ Ἐρντογὰν τὸν παρακολουθοῦν ἀπὸ τὰ μοναδικὰ ψηφιδωτά του Ναοῦ ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, ὁ Πρόδρομος, οἱ Ἄγγελοι, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Αὐτοκράτορες, μεταξὺ αὐτῶν ὁ κτήτορας τῆς Κωνσταντινούπολης Μέγας Κωνσταντῖνος, καὶ ὁ κτήτορας τοῦ Ναοῦ Ἰουστινιανός. Ἀλήθεια θὰ τὰ ἀσβεστώσει πάλι, ἢ θὰ δώσει ἐντολὴ νὰ τὰ καταστρέψουν μὲ σκαπάνες καὶ σφυριά, κατὰ τὴ μέθοδο τῶν Ταλιμπάν; Εἴτε ὅμως ἀφήσει τὰ ψηφιδωτά, εἴτε τὰ καταστρέψει, εἴτε κάνει τὸ Ναὸ τζαμί, εἴτε ὄχι καὶ μόνη ἡ πρόθεσή του δείχνει ὅτι δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸν πολιτισμό.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΡΩΣΙΑ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ καὶ Η ΚΥΠΡΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἀπρόβλεπτες συνέπειες στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν».

Ἡ Ρωσία, ἡ Τουρκία καὶ ἡ Κύπρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ἐκφραστεῖ ἀνησυχίες στὴν Ἑλλάδα κυρίως, ἀλλὰ καὶ στὴν Κύπρο μήπως τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἐπηρεάσει τὴν πάγια θέση τῆς Ρωσίας στὸ Κυπριακό. Συγκεκριμένα μήπως ἐπηρεάσει τὴ θετικὴ γιὰ τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία στάση τοῦ Ρώσου Προέδρου Πούτιν καὶ τῆς κυβέρνησής του ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου νὰ ἀναγνωρίσει ὡς «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία» τοὺς ὑποστηριζόμενους ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία τῆς Οὐκρανίας σχισματικοὺς κληρικοὺς τῆς χώρας αὐτῆς.
.              Οἱ ἀνησυχίες ἐνισχύθηκαν μὲ τὶς δημοσιογραφικὲς φῆμες, ὅτι ἡ Ρωσία θὰ ἀναγνωρίσει τὸ μὴ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ ὁποιαδήποτε χώρα στὸν κόσμο καθεστώς, ποὺ ἔχει ἐπιβάλει ἡ Τουρκία στὰ κατεχόμενα ἀπὸ αὐτὴν ἐδάφη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Οἱ φῆμες μεταδόθηκαν καὶ στὴν Κύπρο. Ὁ Ρῶσος πρέσβυς στὴ Λευκωσία διαβεβαίωσε τὴν Κυπριακὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ὅτι οἱ φῆμες αὐτὲς εἶναι ἀνυπόστατες καὶ ὅτι οὐδεμία ἀλλαγὴ ὑπάρχει στὴ θέση τῆς Ρωσίας ὡς πρὸς τὸ Κυπριακό. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου δὲν ἔχει πάρει ἀπόφαση νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ ἡ ἄρνησή της αὐτὴ ὀφείλεται μὲν στὸ ὅτι θεωρήθηκε ὅτι ἡ ἀναγνώριση ἀντιβαίνει στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ὅμως ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνη στάση της στὸ ἐθνικὸ ζήτημα τῆς Μεγαλονήσου.
.             Ἡ τελευταίως ἐνίσχυση τῶν ἀνησυχιῶν γιὰ τὴ στάση τῆς Ρωσίας στὸ Κυπριακὸ στηρίζεται στὸν συνδυασμὸ τῆς ὀξείας ἀντίθεσης τοῦ Προέδρου Πούτιν πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου νὰ ἀνακηρύξει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ τὶς καλὲς σχέσεις ποὺ τελευταίως αὐτὸς ἀναπτύσσει μὲ τὸν Πρόεδρο Ἐρντογάν.
.              Οἱ σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας δὲν εἶναι ὅμως ὅσο νομίζεται καλές. Ὁ Τοῦρκος ἀναλυτὴς καὶ δημοσιογράφος Γκαλὶπ Νταλάϊ ἔγραψε στὴν ἱστοσελίδα middleeasteye.net ὅτι αὐτὲς «στὴν τρέχουσα μορφή τους εἶναι προϊὸν πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς τους δυσαρέσκειας ἔναντι τῆς Δύσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ὑπογράφηκαν μεταξύ τους συμφωνίες πολλῶν δισεκατομμυρίων Εὐρὼ στοὺς τομεῖς τῆς ἐνέργειας καὶ τῶν ἐξοπλισμῶν. Ὅμως σὲ γεωπολιτικὲς στρατηγικές, ὅπως στὴν Οὐκρανία καὶ στὴ Συρία, ἔχουν συγκρουόμενες ἀπόψεις.
.             Στὶς 3 Φεβρουαρίου τρ.ἔ. ὁ Ἐρντογὰν ἐπισκέφθηκε τὴν Οὐκρανία καὶ τὰ ὅσα εἶπε καὶ συμφώνησε ἐκεῖ προκάλεσαν τὴν ὀργὴ τῆς Ρωσίας. Τοποθετήθηκε κατὰ τῆς ἐκ μέρους της προσάρτησης τῆς Κριμαίας καὶ χαιρέτησε τὴν τιμητικὴ προεδρικὴ φρουρά, ποὺ τοῦ ἀπέδωσε τιμές, φωνάζοντας «Δόξα στὴν Οὐκρανία» (Slava Ukraine). Πρόκειται γιὰ πολεμικὴ ἰαχή, ποὺ θεωρεῖται ὅτι ἐκφράζει ἀντιρωσικὰ συναισθήματα. Ἐπίσης ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος δεσμεύθηκε νὰ ἀποστείλει στὴν Οὐκρανία πολεμικὸ ὑλικό, ὕψους 34 ἑκατ. $, τὸ ὁποῖο οἱ Ρῶσοι θεωροῦν ὅτι θὰ χρησιμοποιηθεῖ ἐναντίον τους.
.             Στὴν Συρία ἡ Τουρκία ἐπιχειρεῖ νὰ διευρύνει τὴν ὑπέρ της οὐδέτερη ζώνη ἐντὸς τοῦ ἐδάφους τῆς Συρίας καὶ νὰ ἐμποδίσει τὴν κυβέρνηση Ἄσαντ νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῆς περιοχῆς τοῦ Ἰντλὶμπ (ΒΔ Συρία). Ἀντίθετα ἡ Ρωσία ὑποστηρίζει τὸν Ἄσαντ καὶ τὶς στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις τῆς Συρίας στὸ Ἰντλίμπ. Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ κλιμάκωση τῆς στρατιωτικῆς ἀντιπαράθεσης Ρωσίας – Τουρκίας, μὲ ἀπρόβλεπτες συνέπειες στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.-

, , , ,

Σχολιάστε