Ἄρθρα σημειωμένα ὡς τηλεόραση

ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ… ΑΓΑΠΑΜΕ (Δ. Νατσιός) «ΤΗΛΟΨΙΑ: Αὐτὴ ἡ ἀγαπημένη συσκευὴ εἶναι τὸ ἀκατανίκητο ὅπλο τῶν βασανιστῶν μας. Τὰ σατανικὰ ἐργαλεῖα καὶ μέσα τῶν βασανιστηρίων δὲν εἶναι πιὰ τὰ μαστίγια, τὰ κνοῦτα καὶ τὰ ἠλεκτρόδια, ἀλλὰ ἡ τηλεοπτικὴ εἰκόνα, τὸ καθημερινὸ βασανιστήριο κατατρομοκράτησης»

Μᾶς καταστρέφουν αὐτὰ πού… ἀγαπᾶμε

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Μὰ θά ᾽ρθουνε ἄλλα χρόνια
μ’ ὄνειρα κι ὁράματα
δίχως λόγους στὰ μπαλκόνια
κι ἄχρηστα προγράμματα»
Ν. Γκάτσος

.               Τὰ βασανιστήρια ὡς σωματικὴ κάκωση καὶ ἄσκηση βίας ἀπαγορεύονται στὰ δημοκρατικὰ καθεστῶτα, ὅπως τουλάχιστον «γράφουν τὰ χαρτιὰ» καὶ οἱ διακηρύξεις, ὅμως δὲν ἔχουν ἐκλείψει. Ἁπλῶς ἀναπροσαρμόστηκαν, ἐκσυγχρονίστηκαν οἱ μέθοδοι βασανισμοῦ. Τὴν παραδοσιακὴ τεχνικὴ τῶν σωματικῶν πόνων διαδέχτηκε ἡ τεχνολογία ποὺ λιανίζει τὸ μυαλό, συντρίβει τὴ σκέψη καί, κυρίως, ἐλέγχει τὴ συνείδηση. Οἱ σημερινοὶ βασανιστὲς δὲν εἶναι τὰ παγερὰ καθάρματα τοῦ παρελθόντος, ἐπαγγελματίες σαδιστές, κτηνάνθρωποι ποὺ ποδοπατοῦσαν καὶ κατακρεουργοῦσαν κορμιά, ἀλλὰ γνωμηγήτορες, «ὑπερειδικοὶ» ποὺ ἐξουθενώνουν καὶ ὑποτάσσουν ψυχές.
.           Τὰ σατανικὰ ἐργαλεῖα καὶ μέσα τῶν βασανιστηρίων δὲν εἶναι πιὰ τὰ μαστίγια, τὰ κνοῦτα καὶ τὰ ἠλεκτρόδια, ἀλλὰ ἡ τηλεοπτικὴ εἰκόνα, τὸ καθημερινὸ βασανιστήριο κατατρομοκράτησης τῶν πολιτῶν γιὰ ἀλλαγὴ ἢ προσαρμογὴ τῆς συμπεριφορᾶς τους, γιὰ τὴν πειθήνια ὑπακοὴ σὲ μνημόνια, γιὰ τὴν ἀποκοίμηση ἕως ἀναισθησίας τῶν ἀντανακλαστικῶν τους, γιὰ τὴν δολοφονία τῶν ἰδεῶν, γιὰ τὸ ἁλυσόδεμα, ἐν τέλει, τῆς σκέψης καὶ τὴν κατάλυση τῆς διαφωνίας καὶ τοῦ ἀντιλόγου. Μία συναφὴς παραπομπή. Στὸ ἐξαιρετικὸ ὁ «Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος» τοῦ Ἄλντους Χάξλεϋ, στὸν πρόλογο, διαβάζουμε μία προφητικὴ σύγκριση μεταξύ τοῦ ἔργου τοῦ Χάξλεϋ καὶ τοῦ περίφημου «1984» τοῦ Ὄργουελ.
.           «…Ὁ Ὄργουελ προειδοποιοῦσε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιβληθεῖ ἕνας ἔξωθεν αὐταρχισμός. Ἀντιθέτως γιὰ τὸν Χάξλεϋ, δὲν χρειάζεται Μεγάλος Ἀδερφός, γιὰ νὰ στερηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν αὐτονομία, τὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ἱστορική του μνήμη. Ἐκεῖνος πίστευε ὅτι σιγά-σιγὰ οἱ ἄνθρωποι θὰ καταλήξουν νὰ ἀγαποῦν τὴν καταπίεσή τους, νὰ λατρεύουν τὴν τεχνολογία καὶ νὰ ἀποδομήσουν τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σκέψη. Τὸν Ὄργουελ τὸν φόβιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν τὰ βιβλία. Τὸν Χάξλεϋ τὸν φόβιζε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀπαγορευτεῖ ἕνα βιβλίο, γιατί δὲν θὰ βρισκόταν ἄνθρωπος πρόθυμος νὰ διαβάσει. (Τὸ βλέπουμε στὰ σχολεῖα αὐτό). Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς στεροῦσαν τὴν πληροφόρηση. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς ὑπερπληροφοροῦσαν τόσο ὥστε νὰ καταντήσουμε πλάσματα παθητικὰ καὶ ἐγωιστικά. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγόταν σὲ ἕναν ὠκεανὸ σύγχυσης… Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ μισοῦμε. Ὁ Χάξλεϋ ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε».
.             «…Οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω», ἔχουν εἰπωθεῖ πρὸ αἰώνων αὐτά, στὴν πρὸς Ρωμαίους, ζ´ 19». Τὴν τηλεόραση τὴν ἀγαπᾶμε, εἴμαστε ἐθισμένοι, εἰσπνέουμε χαιρέκακα τὶς ἀναθυμιάσεις της, νομίζοντας πὼς μένουμε ἀπρόσβλητοι. Ἀπὸ μικρὲς δόσεις ὅμως ἀρχίζει ὁ καταστροφικὸς ἐθισμὸς καὶ ἡ ψυχοκτόνος ἐξάρτηση.
.                 Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἀγαπημένη συσκευὴ εἶναι τὸ ἀκατανίκητο ὅπλο τῶν βασανιστῶν μας. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, νυχθημερὸν ἐνσταλάσσονται οἱ δηλητηριώδεις δόσεις, ὥστε νὰ παραιτηθοῦν νὰ ἀφοπλιστοῦν, νὰ ἀποδεχτοῦν μοιρολατρικὰ τὰ θύματά της – οἱ πάλαι ποτὲ σκεπτόμενοι πολίτες – τὰ ὑποδουλωτικὰ μηνύματα. Ὅλα τὰ λεγόμενα δελτία εἰδήσεων – ἐκπομπὲς ἰδεολογικῆς ἀποστράγγισης, ἐξαπάτησης καὶ χειραγώγησης τοῦ λαοῦ – ἀφιερώνουν τὸ ἥμισυ καὶ πλέον τοῦ χρόνου τους, περιγράφοντας τὰ δεινά μας, παρόντα καὶ ἐπερχόμενα.
.                 Μαυρίζει ἡ ψυχή σου. Βασανιστὲς ποὺ τρομοκρατοῦν τὸν κόσμο. Τὸ μήνυμα σαφές. Τὰ «μέτρα» θὰ περάσουν, τὸ κακὸ θὰ σᾶς βρεῖ, σκύψτε, ὑπακοῦστε, βουλῶστε το, κλειστεῖτε στὰ σπίτια σας, ὅλα γιὰ τὸ καλό σας γίνονται, «μαζὶ τὰ φάγαμε», εἶστε ἀνεπρόκοποι, ὑποταχθεῖτε στὰ κελεύσματα τῆς Τρόϊκας καὶ τῶν γελωτοποιῶν ποὺ τὴν ἐκπροσωποῦν ἐν Ἑλλάδι. Στὰ «παραδοσιακὰ» βασανιστήρια, οἱ βασανιζόμενοι, τὰ θύματα, ἐξαναγκάζονταν, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὰ μαρτύρια, νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν ὅ,τι τοὺς ζητοῦσε ὁ δήμιος. «Νομίζω, τὸ ξέρετε καὶ ἐσεῖς, πὼς οἱ βασανιζόμενοι ἐπηρεάζονται καὶ λένε ὅ,τι εὐχαριστεῖ τοὺς βασανιστές τους – ὅ,τι ἂν ἐκείνοις μέλλωσι χαριεῖσθαι», γράφει ὁ ρήτορας Ἀντιφὼν στὸ «περὶ τοῦ Ἡρώδου φόνου» (ν.32).
.             Ἴδια τακτικὴ χρησιμοποιοῦν οἱ τηλεβασανιστές μας. Μὲ τὴν καθημερινή, δόλια «διδασκαλία» ξεθωριάζουν τὴν μνήμη μας, ἀποστεώνουν τὴν ζωογόνο συλλογικότητα, ἐνσπείρουν τὸν φόβο καὶ ἐγκολπώνονται οἱ πολίτες τὴν «διδαχὴ» τῆς πορωμένης καὶ ξεπουλημένης ἐξουσίας, ποὺ συμπυκνώνεται στὴ φράση: καθένας γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἄσ᾽ τοὺς ἄλλους νὰ πνιγοῦν. Γι’ αὐτὸ τὰ μέτρα περνοῦν ἀντουφέκιστα. Ὑποκύπτουμε γιὰ νὰ γλιτώσουμε τὸ καθημερινὸ βάσανο.
.         Παρένθεση. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἰταμὴ καὶ χυδαία ἐπίθεση κατὰ τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας καὶ μνήμης –μέσῳ ἐκπομπῶν, βιβλίων, περιοδικῶν καὶ λοιπῶν ἀηδιῶν- στὴν παροῦσα συγκυρία ὑποστυλώνει τὸ βρόμικο σχέδιο γιὰ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση καὶ τὴν ὑποταγὴ τοῦ λαοῦ μας. Τὸ ’21, οἱ Βαλκανικοὶ Πόλεμοι, τὸ Ἔπος τοῦ ᾽40, ὁ ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ, παραπέμπουν στὸ ἡρωϊκό, ἀντιστασιακὸ ἦθος, στὸ ἀδούλωτο φρόνημα, στὸ αἴσθημα τοῦ χρέους καὶ τῆς θυσίας, στὴν παλικαριά, πράγματα ἐπικίνδυνα γιὰ Μνημόνια καὶ ξεπουλήματα τῆς ἐμπερίστατης πατρίδας. Γι’ αὐτὸ λύσσαξαν οἱ ἐθνομάχοι. Τὸν «Μπραΐμη» τὸν προσκύνησαν οἱ δειλοί, οἱ κιοτῆδες, οἱ σαπιοκοιλιές. Οἱ ἀπροσκύνητοι πολέμαρχοι, οἱ Κολοκοτρωναῖοι καὶ οἱ Μακρυγιάννηδες, πολεμοῦσαν γιατί εἶχαν ἐνώπιόν τους «πίστιν καὶ πατρίδα», τὰ τιμιότερα τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἕλληνα.
.             Τὰ ὕπουλα, διαβρωτικὰ ὅμως βασανιστήρια δὲν περιορίζονται μόνο στὴν κατατρομοκράτηση τοῦ λαοῦ. Τὸν ἴδιο στόχο ἔχει καὶ ἡ ἀποβλακωτικὴ «ψυχαγωγία» ποὺ παρέχουν τὰ ἴδια μέσα. Τὰ ἀπανωτὰ κοπροθεάματα, ὅπου ἐπώνυμοι «γυμνοσάλιαγκες καὶ λοιπὰ παρδαλοειδῆ», αἰχμαλωτίζουν τὴν σκέψη μὲ τὰ ἀήθη καὶ σιχαμερὰ «σκάνδαλα», διαφθείρουν, ἀγελοποιοῦν. Εἶναι κι αὐτὰ ἕνα εἶδος βασανιστηρίου, τὸ κέλυφός τους εἶναι ἑλκυστικό, ἀλλὰ καὶ «πανέρι μὲ ὀχιές».
.         Πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται τί κάνουμε; Γιατί δὲν ἀντιδρᾶ ὁ λαός, ἡ πατρίδα καταστρέφεται, «τί πάθηκαν, τί γίνηκαν, τοῦ κόσμου οἱ ἀντρειωμένοι»; Ἀπάντηση. Βλέπουν τηλεόραση, διασκεδάζουν, ἠρεμοῦν, ἀποτραβιοῦνται εἰς τὰ ἴδια, ἰδιωτεύουν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἰδανικοὶ πολίτες γιὰ τοὺς καταστροφεῖς τοῦ τόπου. Γιὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τοὺς βασανιστές, ἀπαθεῖς καὶ ἀδρανεῖς, ἀπελπισμένοι, συναινοῦν. Ὅ,τι πεῖ ἡ τηλεόραση, τὸ κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων, οἱ γνωμηγήτορες – τύπου Πρετεντέρη – ποὺ τὸ δορυφοροῦν.
.               Αὐτὴ τὴν ὕπουλη, διαβρωτικὴ διεργασία εἶχε ἐπισημάνει ὁ Πλάτων. Ἡ μουσικὴ ἔγραφε –μουσικὴ μὲ τὴν ἀρχαία ἔννοια: ὅλες οἱ τέχνες ποὺ προστατεύονται ἀπὸ τὶς Μοῦσες– πρέπει νὰ ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέλημα τῆς πολιτείας. Γιατί μέσα ἀπὸ τὴν «μουσική», τὴν παιδεία δηλαδὴ (σ’ αὐτὴν ἐντάσσονται καὶ ἡ ψυχαγωγία καὶ ἡ αἰσθητικὴ καλλιέργεια), διεισδύει εὔκολα ἀθέατη ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία – «ραδίως αὕτη λανθάνει παραδυομένη» (Πολιτεία 424d-e). Καὶ μάλιστα, μὲ μορφὴ παιδιᾶς, παιχνιδιοῦ, μὲ ἄκακο φαινομενικὰ τρόπο διὰ μέσου τῆς διασκέδασης.
.           Ἀφοῦ διεισδύει ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία – στὴν ἐποχή μας, ὅπως προείπαμε, διὰ μέσου τῶν τηλεοπτικῶν δικτύων μὲ τὰ σιχαμερὰ προγράμματα βίας, αἵματος, ἐκτραχηλισμοῦ καὶ κυρίως παραποίησης τῆς ἀλήθειας– «ἀφοῦ», γράφει ὁ Πλάτων στὴν «Πολιτεία», «ἐγκατασταθεῖ γιὰ καλά, ἀρχίζει νὰ εἰσχωρεῖ ἀπὸ κάτω σὰν τὸ νερὸ καὶ διαποτίζει τὰ ἤθη καὶ τὶς ἐνασχολήσεις τῶν πολιτῶν. Καὶ ὅταν δυναμώσει, εἰσβάλλει στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ ὕστερα ρίχνεται, Σωκράτη, πάνω στοὺς νόμους καὶ τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς μὲ ἀκολασία, ὥσπου νὰ ἀναποδογυρίσει τὰ πάντα καὶ τὸ δημόσιο καὶ τὸ ἰδιωτικό».
.           Αὐτὸ δὲν συμβαίνει στὴν πατρίδα μας; Δὲν ἀναποδογύρισαν τὰ πάντα καὶ ἔγιναν τὰ σκουπίδια ἀξίες καὶ οἱ ἀξίες, σκουπίδια;

, ,

Σχολιάστε

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;
(Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
στὸν Ἱ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου 31-3-1985 πρωί)

«Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ… καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι» (Ἑβρ. θ´ 14)

.               Κάθε φορά, ἀγαπητοί μου, ποὺ γίνεται θεία Λειτουργία, διαβάζονται δύο περικοπὲς ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή· μία τὸ εὐαγγέλιο καὶ μία ὁ ἀπόστολος. Τὸ εἴπαμε καὶ τὸ ξαναλέμε, δὲν ὑπάρχει ἄλλο βιβλίο ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Χιλιάδες βιβλία νὰ διαβάσῃς, ἂν δὲν διαβάσῃς τὴν ἁγία Γραφή, τίποτα δὲν ἔκανες.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε ἀναγκαία. Τόσο ἀναγκαία ὅσο καὶ ἡ θεία κοινωνία. Ὅπως ἐὰν κάποιος δὲν κοινωνῇ, δὲν μπορεῖ νὰ εἶνε Χριστιανός, ἔτσι καὶ ἂν δὲν διαβάζῃ ἢ δὲν ἀκούῃ τὴν ἁγία Γραφή. Προτιμότερο νὰ μὴν ἔχῃς ψωμὶ νὰ φᾷς παρὰ νὰ μὴν ἔχῃς ἁγία Γραφὴ νὰ μελετᾷς· Ἡμέρα χωρὶς ψωμὶ νὰ περνάῃ, ἡμέρα χωρὶς ἁγία Γραφὴ νὰ μὴν περνάῃ.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε προστασία. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει· ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ ἀνάγνωσις ἢ ἀκρόασις καὶ ἐφαρμογή του καὶ προσπάθεια νὰ μεταδοθῇ καὶ σὲ ἄλλους τὸ φῶς του, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει.
.               Ἀλλὰ στὰ σημερινὰ χρόνια ἐλάχιστα εἶνε τὰ σπίτια ποὺ κάθε βράδυ προτοῦ νὰ κοιμηθοῦν διαβάζουν οἰκογενειακῶς τὴν ἁγία Γραφή. Κλείσαμε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀπ᾽ αὐτὸ προέρχονται ὅλα τὰ κακά. Δῶστε μου ἕνα σπίτι ποὺ διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ προσπαθοῦν ὅλοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ διδάγματά του· τὸ σπίτι αὐτό, καὶ καλύβα ἂν εἶνε, θὰ λάμπῃ σὰν παράδεισος. Δῶστε μου κ᾽ ἕνα σπίτι ποὺ δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο· σ᾽ αὐτό, ἔστω κι ἂν εἶνε μέγαρο καὶ ἀνάκτορο, θὰ εἶνε κόλασις.
.               Δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἔκλεισαν· καὶ τί ἄνοιξαν; τὴν τηλεόρασι. Μιὰ ὥρα, δυὸ ὧρες, τρεῖς ὧρες τηλεόρασι, ποὺ σκορπίζει τὰ «κόπριά» της καὶ διδάσκει τὰ πιὸ αἰσχρὰ καὶ ἀκατονόμαστα. Ἡ τηλεόρασι, ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, εἶνε τὸ κουτὶ ποὺ βρῆκε ὁ διάβολος γιὰ νὰ ἐκφαυλίσῃ ὅλους, τὸ χαζοκούτι.
.               Ἀκούσατε λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο, ἀκούσατε καὶ τὸν ἀπόστολο. Δὲν μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ τὰ δύο. Θὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸν ἀπόστολο. Τὸν ἀκούσατε, ἀλλὰ τὰ λόγια του φαίνονται σὰν κινέζικα. Ἄλλοτε τὰ καταλάβαιναν οἱ πιστοὶ καὶ τὰ ἤξεραν ἀπ᾽ ἔξω. Τώρα δυστυχῶς δὲν διαβάζουμε. Καὶ οἱ μόνοι ποὺ φαίνεται νὰ διαβάζουν εἶνε οἱ χιλιασταί. Ἀλλ᾽ αὐτοὶ διαστρεβλώνουν τὸ ἱερὸ κείμενο· ἄλλα ἐννοεῖ καὶ ἄλλα λένε αὐτοί.
.               Πόσες λέξεις εἶνε σήμερα ὁ ἀπόστολος; Ὀγδόντα περίπου λέξεις εἶνε· ὀγδόντα λέξεις – ὀγδόντα χρυσᾶ νομίσματα, κάθε λέξι καὶ μιὰ λίρα. Ἐὰν στὸ ἐκκλησίασμα πετοῦσε κάποιος λίρες, ὅλες θὰ προσπαθοῦσαν νὰ τὶς πιάσουν· δὲν θὰ ἔχαναν καμμία, οὔτε μιὰ λίρα δὲν θά ᾽πεφτε κάτω. Ἀλλὰ τί εἶνε οἱ λίρες καὶ τί εἶνε τὰ χρυσᾶ νομίσματα μπροστὰ στὰ λόγια, τὰ ἀνεκτίμητα λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς; Πρέπει νὰ ἀγαποῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ παραπάνω ἀπὸ χρυσίον καὶ ἀργύριον. Ἀπὸ τὶς ὀγδόντα λέξεις ποὺ ἔχει ὁ ἀπόστολος, ἐγὼ μία λέξι μόνο θέλω νὰ προσέξετε, στὸ τέλος τῆς περικοπῆς, ποὺ ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα. Εἶνε ἡ λέξι «συνείδησις» (Ἑβρ. θ´14).

* * *

.               Τί θὰ πῇ «συνείδησις»; Ἡ συνείδησις δὲν εἶνε κάτι ὑλικό· εἶνε κάτι πνευματικό, ἀόρατο. Εἶνε μία πνευματικὴ αἴσθησι καὶ μία κρίσι, ἕνα ζύγισμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ποὺ ἄλλοτε μᾶς ἐπαινεῖ καὶ ἄλλοτε μᾶς κατακρίνει. Ἡ συνείδησις εἶνε ἕνα φαινόμενο ψυχολογικό, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται οἱ θεολόγοι, οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ψυχολόγοι. Συνείδησις ὑπάρχει σὲ κάθε ἄνθρωπο. Δηλαδὴ ἁπλούστερα· κάνει κάποιος κάποιο κακό, π.χ. κλέβει· ἢ κάτι χειρότερο, πάει τὴ νύχτα σὲ ξένο σπίτι καὶ ἀτιμάζει τὴ γυναῖκα τοῦ ἄλλου· ἢ κάτι ἀκόμα χειρότερο, σκοτώνει. Δὲν τὸν εἶδαν, οὔτε ἀστυνομία, οὔτε εἰσαγγελεύς, κανείς· δὲν τὸ ξέρει οὔτε ἡ γυναίκα του. Εἶνε λοιπὸν ἥσυχος; Καθόλου. Νιώθει ἀνησυχία, σὰν κάποιος νὰ τὸν κυνηγάῃ. Μόλις κάνῃ τὸ κακό, μέσα του αἰσθάνεται στενοχώρια, ἔχει κάποιο σκουλήκι ποὺ τὸν τρώει. Ἀκούει μιὰ φωνὴ νὰ τοῦ φωνάζῃ αὐστηρά· ―Γιατί τὸ ἔκανες; Εἶσαι ἔνοχος, εἶσαι ἁμαρτωλός!… Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
.               Πρῶτο παράδειγμα εἶνε ὁ Κάιν. Τί ἔκανε ὁ Κάιν; Σκότωσε τὸν ἀδελφό του τὸν Ἄβελ καὶ νόμισε πὼς δὲν τὸν εἶδε κανείς. Ἄκουσε ὅμως τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· «Ποῦ εἶνε ὁ Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;» (Γέν. δ´ 9). Αὐτὴ ἡ φωνὴ τὸν τάραζε πλέον μέσα στὴ συνείδησί του καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ ἡσυχάσῃ. Ἔτρεμε σὰν τὰ φύλλα τῶν δέντρων· προτιμοῦσε νὰ πεθάνῃ παρὰ νὰ τὴν ἀκούῃ.
.               Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Ἀναφέρει ὁ Ἠλίας Μηνιάτης, ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Κώνστας Β΄ (641-668) σκότωσε τὸν ἀδελφό του Θεοδόσιο καὶ ἔτσι ἀνέβηκε στὸ θρόνο. Τιμές, δόξες, τὰ πάντα εἶχε. Ἦταν εὐτυχής; Κάθε ἄλλο. Διότι τὴ νύχτα ἔβλεπε σὰν φάντασμα τὸν ἀδελφό του νὰ κρατάῃ ἕνα ποτήρι γεμᾶτο μὲ αἷμα του ποὺ ἄχνιζε καὶ νὰ τοῦ λέῃ· «Ἀδελφέ, πίε», πιὲς τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου.
.               Τὸ πιὸ φοβερὸ παράδειγμα εἶνε ὁ Ἰούδας. Πούλησε τὸν Διδάσκαλό του ἀντὶ 30 ἀργυρίων. Τὰ νομίσματα κουδούνιζαν στὰ χέρια του, ἀλλὰ ἡ συνείδησί του τὸν ἔτυπτε τόσο, ὥστε πῆρε σκοινὶ καὶ κρεμάστηκε – αὐτοκτόνησε.
.               Στὴν Ἀθήνα κάποιος ἔπεσε στὸ Φάληρο στὴ θάλασσα καὶ αὐτοκτόνησε. Ὅταν τὸν ἀνέσυραν πνιγμένο, βρῆκαν στὴν τσέπη του ἕνα χαρτὶ ποὺ ἔγραφε· Δὲν μπορῶ νὰ ὑποφέρω τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως….
.               Τρομερὸ πρᾶγμα ἡ συνείδησις. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λεφτά, τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς θέσεις, ὅταν αὐτὴ ἔχῃ τὸν ἄνθρωπο κατηγορούμενο καὶ ὑπὸ ἔλεγχο; Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει· Προτιμότερο νὰ σὲ κεντήσῃ σκορπιὸς παρὰ ἡ συνείδησί σου. Κ᾽ ἕνας παλαιὸς γυμνασιάρχης, καλὸς καθηγητής, ὅταν τελειώναμε τὸ γυμνάσιο (τὸ σημερινὸ λύκειο) στὴ Σύρο, μᾶς εἶπε· Παιδιά μου, μιὰ εὐχὴ σᾶς λέγω· νὰ μὴ δοκιμάσετε, νὰ μὴ αἰσθανθῆτε τύψεις συνειδήσεως!
.               Ἐρωτοῦμε τοὺς ἀπίστους καὶ ἀθέους, ἐρωτοῦμε τοὺς πάντας· ποιός φύτεψε μέσα μας μιὰ τέτοια φωνή; Ἕνας μεγάλος φιλόσοφος εἶπε· Δυὸ πράγματα μὲ κάνουν νὰ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Θεός· ὁ ἔναστρος οὐρανὸς ποὺ εἶνε ἀπὸ πάνω μας καὶ ὁ ἠθικὸς νόμος (ἡ συνείδησι=) ποὺ εἶνε μέσα μας.
.               Ὁ ἄνθρωπος σήμερα, ὅπως βλέπουμε, λεφτὰ ἔχει, ἀξιώματα ἔχει, γυναῖκα ἔχει, παιδιὰ ἔχει, σπίτια ἔχει, χωράφια ἔχει, τὰ πάντα ἔχει. Εἶνε εὐτυχής; Δὲν εἶνε. Γιατί; Ἔχει λύσει τὰ ἐξωτερικὰ προβλήματα, μένουν ὅμως ἄλυτα ἐσωτερικὰ προβλήματα, ποὺ τοῦ δημιουργοῦν ψυχολογικὲς καὶ νευρολογικὲς διαταραχὲς καὶ παθήσεις, αὐτὸ ποὺ οἱ ψυχολόγοι λένε ἄγχος. Ποτέ ἄλλοτε ὁ κόσμος δὲν εἶχε τόσο ἄγχος. Ταραγμένοι εἶνε οἱ ἄνθρωποι, τρικυμία, ἀνησυχία ἔχουν γιὰ κάτι ποὺ τοὺς τύπτει.
.               Καὶ τρέχουν στοὺς γιατρούς. Γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ψυχιάτρους καὶ νευρολογικὲς κλινικές. Κ᾽ ἐκεῖ τί κάνουν; συνήθως δίνουν χάπια καὶ πλουτίζουν. Ὡρισμένοι ὅμως ψυχίατροι πρῶτοι αὐτοὶ ἔχουν ἀνάγκη ἰατροῦ. Καὶ ἡ ἀνησυχία ἐξακολουθεῖ νὰ βασανίζῃ τὸν κόσμο.

* * *

.               Τί λοιπόν, ἀδελφοί μου; Δὲν ὑπάρχει γιατρός, φάρμακο, θεραπεία τοῦ ἄγχους τῆς συνειδήσεως; Ὑπάρχει! Ποιός εἶνε; Τὸ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν» (θ. Λειτ.), ποὺ σταυρώθηκε, ἔδωσε τὸ τίμιό του αἷμα. Ὁ σταυρός του σβήνει τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου καὶ τὸ αἷμα του ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὶς τύψεις καὶ ἀναπαύει.
.               Ἀμφιβάλλετε; Ἂν ἀμφιβάλλετε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ μέγας ψυχίατρος ποὺ λύνει ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα, δοκιμάστε. Πλησιάζουν οἱ ἅγιες ἡμέρες. Τὸ φάρμακο ποιό εἶνε· ἡ ἐξομολόγησις. Νὰ πᾷς μετανοημένος νὰ ἐξομολογηθῇς, νὰ πῇς τὰ κρίματά σου, νὰ κλάψῃς ἐμπρὸς στὸν πνευματικό σου. Κι ὅταν πῇς τὰ κρίματά σου μὲ εἰλικρίνεια, τὴν ὥρα ἐκείνη ―δὲν εἶνε ψέμα― ἕνα βουνὸ ποὺ πλακώνει τὴν καρδιά σου, τὸ ἄγχος αὐτὸ ποὺ λένε οἱ ψυχολόγοι, θὰ φύγῃ ἀπὸ πάνω σου. Μέσα στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου θ᾽ ἀκούσῃς μιὰ φωνὴ γλυκειά, φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ σοῦ λέῃ «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5), «παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται τὰ ἁμαρτήματά σου», καὶ θὰ αἰσθανθῇς ἀνακούφισι, λύτρωσι, γαλήνη.
.            Ὅποιος, ἀδελφοί μου, πιστεύει στὸν Χριστό, ὅποιος ἐξομολογεῖται εἰλικρινά, ὅποιος κοινωνεῖ τὰ ἄχραντα μυστήρια «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» (θ. Λειτ.), ὅπως ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία τὴν ὁποία ἑορτάζουμε σήμερα, αὐτὸς αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς συνειδήσεως ἀπὸ τὸ ἄγχος. Αὐτὸ λέει ὁ ἀπόστολος σήμερα· ὅτι ὁ Χριστὸς, ποὺ προσέφερε τὸν ἑαυτό του θυσία, καθαρίζει τὴ συνείδησί μας ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα ποὺ τὴ μολύνουν (βλ. Ἑβρ. θ´14)· ἀμήν.

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

«OΠΩΣ ΔΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝEΑΣ ΑΝΑΤΡEΦΕΙΝ ΤΑ ΤEΚΝΑ»: ΑΓ. ΙΩ. Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (Δ. Νατσιός)

γιος ωάννης Χρυσόστομος:
«
πως δε τος γονέας νατρέφειν τ τέκνα»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 …Πραγματικὴ ἔκπληξη ἀποτέλεσε γιὰ μένα καὶ ταυτόχρονα ὀργὴ μοῦ προκάλεσε ἡ ἀνάγνωση ἔργων τοῦ ποταμοῦ τῆς σοφίας Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἔκπληξη ἀπὸ τὸν πλοῦτο, τὴν εὐγένεια ψυχῆς, τὴν καθαρότητα τῆς σκέψης, μ’ ἕνα λόγο αἰσθάνθηκα ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς, ὅταν ἀνέγνωσα τὰ παιδαγωγικὰ συγγράμματα τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ «θεμελίου λίθου τοῦ Καινοῦ Ἑλληνισμοῦ», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Σπ. Ζαμπέλιος καὶ ἔνιωσα ὀργή, διότι ὁ ὑπέροχος αὐτὸς διδάσκαλος καὶ παιδαγωγὸς ἀποσιωπᾶται καὶ ἀπ’ αὐτὲς τὶς παιδαγωγικὲς σχολές. Καὶ μόνον ὁ πλοῦτος τῆς γλώσσας του, καταμετρήθηκαν 4.500.000 διαφορετικὲς (παράγωγες) λέξεις στὰ συγγράμματά του, ἀρκοῦσε γιὰ νὰ συσταθεῖ μία ἕδρα χρυσοστομικῶν σπουδῶν στὰ Πανεπιστήμιά μας. Τί νὰ περιμένεις ὅμως ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἀνίκανοι νὰ σηκώσουν τὴν βαριὰ κληρονομιά. «Δὲν εἴμαστε συνεχιστές, ἀλλὰ ἀχθοφόροι ἔνδοξων ἐρειπίων ποὺ τὰ φορτωθήκαμε, χωρὶς νὰ ἀντέχουμε νὰ τὰ κουβαλήσουμε καὶ χωρὶς νὰ ξέρουμε τί νὰ τὰ κάνουμε», σημειώνει ὁ Σεφέρης. Ὁ τίτλος τοῦ συγγράμματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ποὺ στάθηκε τὸ εὐεργετικὸ ἔναυσμα γιὰ τὴν παρουσίαση τῆς σημερινῆς ὁμιλίας εἶναι τὸ «περὶ κενοδοξίας καὶ ὅπως δεῖ τοὺς γονέας ἀνατρέφειν τὰ τέκνα». Τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ μελιρρύτου Ἁγίου ἀποδεικνύει περίτρανα αὐτὸ ποὺ ὁ δάσκαλος τοῦ Γένους, Εὐγένιος Βούλγαρης ἔλεγε γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: «δὲν ξέρει τὶς νὰ διορίσει, ἂν ἡ ἁγιότης ἦτο μεγαλυτέρα τῆς σοφίας ἢ ἡ σοφία τῆς ἁγιότητος». Γιατί ὅμως προτάσσει τῆς ἀνατροφῆς τῶν τέκνων, τὸν λόγο του περὶ κενοδοξίας ὁ Ἅγιος; Σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες ἡ κενοδοξία, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἐγωισμὸς εἶναι μητέρα ὅλων τῶν κακιῶν. «Ἡ ὑπερηφάνεια», λέει ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος «ἀναγκάζει τὸν ἄνθρωπο ἐπινοεῖν καινοτομίες, μὴ ἀνεχόμενη τὸ ἀρχαῖον», δηλαδὴ τὴν παράδοση. Ὅπως τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης «ἡ κενοδοξία, ὄψιν γὰρ ἔχει μόνην λαμπράν, τὰ δὲ ἔνδον αὐτῆς οὐκέτι κενὰ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀτιμίας ἀνάμεσα καὶ ὠμῆς γέμει τυραννίδας», δηλ. ἔχει ὄμορφη ὄψη, τὸ ἐσωτερικό της ὅμως, δὲν εἶναι μόνο κούφιο, ἀλλὰ καὶ γεμάτο ἀπὸ ἀτιμία καὶ μεστὸ ἀπὸ ὠμὴ τυραννικότητα. Στὸ σημεῖο αὐτὸ θέλω νὰ ὑπογραμμίσω τὸ ἑξῆς: Τὰ παιδιά μας εἶναι ὑπάρξεις, ψυχὲς ἀθάνατες ποὺ μᾶς τὶς χάρισε ὁ Θεός. Εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἀκολουθήσουν τὸν δικό τους δρόμο, θ’ ἀνοίξουν τὰ δικά τους φτερὰ γιὰ τὴν ζωή. Καλὸ θὰ εἶναι νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὰ χρησιμοποιοῦμε γιὰ δικές μας, ναρκισσιστικές, κενόδοξες ἱκανοποιήσεις ἢ γιὰ νὰ πραγματοποιήσουν δικές μας ἀνεκπλήρωτες φιλοδοξίες.
.                   Παράδειγμα: Ἐπιθυμοῦμε πάρα πολὺ τὸ παιδί μας νὰ γίνει γιατρός, δικηγόρος καὶ δὲν σκεφτόμαστε τί θὰ ἤθελε τὸ ἴδιο καὶ τὸ πιέζουμε καὶ ξοδευόμαστε καὶ ταλαιπωρεῖται τὸ ἴδιο ψυχικά, γιὰ νὰ κάνει κάτι τὸ ὁποῖο δὲν τοῦ ἀρέσει, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τοὺς γονεῖς του. Ἄλλο καθημερινὸ παράδειγμα, δεῖγμα σαφὲς μιᾶς ἄστοχης γονικῆς συμπεριφορᾶς. Τὰ παιδιά μας ἐπιστρέφουν κουρασμένα ἀπὸ τὸ σχολεῖο καὶ ἡ πρώτη ἐρώτηση ποὺ τὰ ἀπευθύνουμε εἶναι «πῶς τὰ πῆγες σήμερα;» Μᾶς ἐνδιαφέρει πρωτίστως ἡ σχολική τους ἐπίδοση ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ψυχική τους ὑγεία, ἐνῶ ἡ προϋπάντηση τῶν παιδιῶν στὰ σπίτι πρέπει νὰ εἶναι ἕνα χαρούμενο γεγονὸς μὲ τὴν ἐρώτηση, πραγματικὰ γονική, «πῶς τὰ πέρασες σήμερα;». Αὐτὴ ἡ πρώιμη καὶ ἐπιβαρυντικὴ γιὰ τὰ παιδιά, ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον τους, φανερώνει δική μας χαμηλὴ αὐτοεκτίμηση καὶ ματαιοδοξία ποὺ ἐπιζητεῖ, ὅπως εἴπαμε, κοινωνικὴ ἄνοδο καὶ ἀναγνώριση μέσῳ τῶν ἀθώων παιδιῶν μας. γνοομε ξεχνμε πς ο λέξεις παιδ κα παιχνίδι εναι μόρριζες, ταυτόσημες θ λεγα, κα φτάσαμε στ νοσηρ πίπεδο ν εναι τ παιδιά μας τ πρτα θύματα τς παγκοσμιοποιημένης κα τεχνοκρατούμενης ποχς μας. ντ ν νατρέφουμε ητούς, θαλασσοπούλια πο θ βγαίνουν ψηλ γι ν λέγχουν τ πέλαγος, μες τρέφουμε παπαγάλους σ χρυσ κλουβί. Ἐπιτρέπεται στὴν ὑπερευαίσθητη ἡλικία τῶν 7-12 ἐτῶν νὰ μὴν ὑπάρχει ἐλευθερία, παιχνίδι καὶ ἀνεμελιὰ στὰ παιδιά; Ἔχει διαπιστωθεῖ μὲ μελέτες πὼς οἱ μαθητὲς εἶναι οἱ σκληρότερα ἐργαζόμενοι Ἕλληνες πολίτες, μὲ μέσο ὅρο 70 ὧρες τὴν ἑβδομάδα, ἕνας πραγματικὸς Μεσαίωνας, μία δουλοπαροικία κληροδοτεῖ ἡ περὶ πολλὰ τυρβάζουσα ἐποχή μας, στὰ παιδιά. Μὲ τὰ φροντιστήρια, τὰ ἀθλήματα, τὰ ὠδεῖα, τὰ ἰδιαίτερα, τὴν τηλεόραση, τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές, πνίγουμε τὰ παιδιά μας καὶ δὲν μᾶς μένει, ἐμᾶς τοὺς γονεῖς, παρὰ μόλις λίγος χρόνος γιὰ νὰ τὰ φιλήσουμε στὸ κρεβάτι τους καὶ νὰ ποῦν «καληνύχτα».
.             Ἂς ἀντλήσουμε τὸ μέλι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Χρυσοστόμου.
.           Πρῶτα-πρῶτα ὁ ἅγιος τονίζει πὼς «οὐ γὰρ τὸ σπεῖραι ποιεῖν πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι, οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς» ἢ ὅπως τὸ γράφει πιὸ ἐπιγραμματικὰ «οὐ τὸ τεκνοποιεῖν ποιεῖν τὸν γονέα ἀλλὰ τὸ τεκνοτροφεῖν». Ἐπισημαίνει ἐδῶ ὁ Ἅγιος τὴν μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια, πὼς γονέας εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναθρέφει σωστὰ τὸ παιδί του καὶ ὄχι αὐτὸς ποὺ ἁπλῶς τὸ γεννάει. Ἐδῶ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι δὲν ὑπάρχουν τέλειοι γονεῖς καὶ αὐτὸ ὅμως πολλοὶ γονεῖς δὲν μποροῦν νὰ τὸ δεχτοῦν. Θέλουν μία τέλεια σχέση μὲ τὰ παιδιά τους, ἀλάνθαστη, ἀψεγάδιαστη. Αὐτήν τους τὴν τελειομανία τὴν μεταφέρουν στὰ παιδιά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀνέχονται τὶς ἀταξίες τῶν παιδιῶν τους. Αὐτοὶ οἱ γονεῖς δὲν ὁμολογοῦν τὰ λάθη τους, δὲν ζητοῦν συγγνώμη ποὺ εἶναι τὸ ὑφάδι τῆς ζωῆς ποὺ συνέχει τοὺς ἀνθρώπους. Ὑπομένουν τὰ παραπτώματα τῶν φίλων τους καὶ δὲν ἀνέχονται τὰ παραπτώματα τῶν παιδιῶν τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἔχουμε γονεῖς ποὺ παραιτοῦνται ἀπὸ τὴν γονική τους εὐθύνη. Ἀκοῦμε νὰ λὲν «μὴ μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονέας εἶναι ἕνα ὥριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφάλειας, ποὺ θὰ φτάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα. Ἀγαπᾶμε τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε πῶς νὰ ἐκφράσουμε αὐτὴν τὴν ἀγάπη. Ὑπάρχει δηλαδή, ἔλλειψη ἐπικοινωνίας. Δὲν εἶναι ψέμα ὅτι οἱ Ἕλληνες γονεῖς ἐπικοινωνοῦν μὲ τὰ παιδιά τους μόνο γιὰ νὰ τὰ μαλώσουν, μόνο ὅταν πρόκειται νὰ τὰ ἐπιπλήξουν, νὰ τὰ κατηγορήσουν γιὰ κάτι. Ἀλλὰ καὶ ὅταν θέλουμε νὰ στήσουμε γέφυρα ἐπικοινωνίας, νὰ τοὺς δείξουμε ὅτι τὰ ἀγαπᾶμε, ἡ ἀγάπη αὐτὴ ἐκφράζεται συνήθως μὲ τὴν παροχὴ ὑλικῶν ἀγαθῶν, διασκεδάσεων καὶ μὲ τὶς λεγόμενες μορφωτικὲς εὐκαιρίες. Τὰ καλὰ σχολεῖα, ἡ πολλὴ τροφή, τὰ ἀκριβὰ ροῦχα, τὰ πανάκριβα καὶ περιττά, πολλὲς φορές, παιχνίδια ἀντικαθιστοῦν τὴν γονικὴ ἀγάπη ἢ εἶναι τρόποι ἐξαγορᾶς αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Οἱ ἄμεσες ὅμως μορφὲς ἀγάπης ἀπαιτοῦν χρόνο καὶ κόπο πολύ, ὑπομονὴ ἑκούσια, νὰ ἀστειευόμαστε, νὰ παίζουμε μαζί τους, νὰ συζητοῦμε, νὰ τὰ βοηθοῦμε στὰ μαθήματά τους. Ὅ,τι δώσουμε σὲ χρόνο ἢ κόπο, αὐτὸ θὰ πάρουμε ἀργότερα, ὡς βοήθεια πλέον καὶ ἀγωγὴ ποὺ θὰ ἔχει γίνει στὸ παιδί μας καὶ ἡ ὁποία θὰ ἔχει ἐπιπτώσεις εὐεργετικὲς στὴν ζωή του, πράγμα ποὺ θὰ τὸ χαιρόμαστε καὶ ἐμεῖς.
.           Ὡς ἐκπαιδευτικὸς ποτὲ δὲν ἄκουσα -καὶ τὸ λέω μὲ παράπονο- ἀπὸ μαθητὴ νὰ μεταφέρει στὴν τάξη ἐξωσχολικὲς γνώσεις ἢ ἐμπειρίες, χωρὶς ν’ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν στερεότυπη πλέον φράση: «Κύριε εἶδα στὴν τηλεόραση». Ποτὲ δὲν ἄκουσα νὰ λέει ὅτι αὐτό μοῦ τὸ διηγήθηκε ὁ πατέρας μου ἢ ἡ μητέρα μου. Ποῦ βρίσκεται ὁ γονέας καὶ κυρίως ὁ πατέρας, ποὺ ὅπως ἀπέδειξε μία πρόσφατη ἔρευνα στὶς ἐφημερίδες, μόνον ἕνας στοὺς ἕξι μαθητὲς τὸν ἔχει βοηθὸ στὴν μελέτη καὶ στὸ διάβασμα; «Εἶσαι δάσκαλος ὅλου τοῦ σπιτιοῦ καὶ σὲ σένα παραπέμπει ὁ Θεὸς συνέχεια καὶ τὴν γυναίκα καὶ τὰ παιδιά σου», τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Εἶναι πολὺ ὀδυνηρὸ νὰ ἀναλαμβάνει μόνη ἡ μητέρα τὰ δυσβάστακτα βάρη τῆς τροφῆς καὶ ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. «Ἀμφοτέρων ἡμῖν ἐπιμελητέον τῶν παιδιῶν», γράφει ὁ Ἅγιος.
.             Ἀναφέρθηκα πρὶν στὸν ψυχοφθόρο καὶ ἄθλιο ρόλο τῆς τηλεόρασης, τοῦ «τρίτου γονέα», ὅπως χαρακτηριστικὰ ὀνομάζεται. Γράφει ὁ Χρυσόστομος μὲ θαυμαστὴ διαύγεια καὶ προορατικότητα γιὰ τὰ σημερινὰ τηλεοπτικά, ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ γιὰ τὴ λέξη, κοπροθεάματα: «μηδέποτε εἰς θέατρον πεμπέσθω τὸ παιδίον ἵνα μὴ λύμην (βρωμιά), ὁλόκληρον διὰ τῆς ἀκοῆς καὶ διὰ τῶν ὀφθαλμῶν δέχεται». Ὅ,τι ἦταν ποτὲ τὸ θέατρο εἶναι σήμερα τὰ μέσα μαζικῆς ἐκχαυνώσεως καὶ ἐξαχρειώσεως
.               Συμβουλεύει ὁ Ἅγιος νὰ μιλᾶμε ἔτσι στὰ παιδιά μας: «Ὦ τέκνον, ἀνελευθέρων τὰ θεάματα ἐκεῖνα. Ὑπόσχου μηδὲν ἀκούσειν ἄσχημον μηδὲ ἐρεῖν καὶ ἄπιθι ἀλλ’ οὐ δυνατὸν ἐκεῖ, μηδὲν ἀκοῦσαι αἰσχρόν. Ἀνάξια τῶν σῶν ὀφθαλμῶν τὰ γινόμενα». Καὶ προσθέτει τὰ ἑξῆς συγκινητικά: «μα κα καταφιλμεν ατν λέγοντες κα περιβάλλωμεν τας χερσν κα πισφίγγωμεν, στε τν πόθον δεικνύειν. Τούτοις ἅπασιν αὐτὸν ἀλλάττωμεν». Σήμερα μέσα στὰ σπίτια ζοῦμε ζωὴ παράλληλη, καθόμαστε ὁ ἕνας δίπλα στὸν ἄλλο στὸν καναπέ, καὶ εἰσπνέουμε τὶς τηλεοπτικὲς ἀναθυμιάσεις. Ἀφήσαμε τὰ παιδιὰ μόνα τους μπροστὰ στὴν τηλεόραση καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο. Μία σειρὰ τελευταίων ἐρευνῶν ἔδειξαν ὅτι γιὰ τὰ παιδιὰ 8-12 ἐτῶν τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ φόβου τους πηγάζει ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ὀθόνη καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ζωή, ὅπως συνέβαινε ἄλλοτε. Ὑπολογίστηκε ὅτι κατὰ μέσο ὄρο ἕνα παιδὶ μέχρι νὰ τελειώσει τὸ Λύκειο ἔχει ἀφιερώσει στὴν λατρεία τῆς μικρῆς ὀθόνης 18.000 ὧρες. Ποὺ σημαίνει 750 μέρες ἢ χονδρικότερα 2,5 χρόνια τηλεοπτικῆς αἰχμαλωσίας. Ἔχει ἀκόμη ὑπολογιστεῖ στὴν Ἀμερικὴ -εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση πὼς ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ταξίδεψε στὴν σημερινὴ Ἀμερική- πὼς ἕνα παιδὶ μετέχει ἐτησίως σὲ 10.000 φόνους! Ὅταν κάποτε οἱ κάμερες τῆς τηλοψίας στράφηκαν ἀδηφάγες στὸ πρόσωπο ἑνὸς νεαροῦ ἐγκληματία, ὁ σκυλευτὴς δημοσιογράφος τὸν ρώτησε:
«Ἐσὺ τὸ ἔκανες τὸ ἔγκλημα;
Ὄχι ἐσεῖς, ἀποκρίθηκε ὁ νεαρός».
.             Ἡ ἀπάντηση δείχνει κι ἐμᾶς. Τὸ παιδὶ ἔρχεται στὸν κόσμο χωρὶς τηλεόραση. Τὴν τηλεόραση τὴν προσφέρει ὁ γονιός. Τ παιδι μ διαμόρφωτη κόμη προσωπικότητα βομβαρδίζονται π μία μπειρία, πο σχεδν καταργε τ ρια το πραγματικο κα το μ πραγματικο. Οἱ ἀντικοινωνικὲς πράξεις εἶναι πολλὲς φορὲς ἀντιγραφὴ τῆς τηλεοπτικῆς βίας. Τ παιδι δηγονται ν μεταχειρίζονται τος πραγματικος νθρώπους, σν ν ταν στν τηλεοπτικ θόνη. Ἔχουμε ἀποκοίμιση τῶν ἠθικῶν τους ἀνακλαστικῶν, τὸ ὑπονοούμενο σὲ κάθε περίπτωση σαφές: ἀπολαῦστε, ψυχαγωγηθεῖτε μὲ τοὺς φόνους καὶ τὶς ἀδικίες. Ἡ τηλεόραση δυστυχῶς χρησιμοποιεῖται ἀπὸ πολλοὺς γονεῖς σὰν ἠρεμιστικό. Ὁ γονέας μπορεῖ νὰ ξεκουράζεται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία τοῦ παιδιοῦ, αὐτὸ ὅμως ἀνυπεράσπιστο γεύεται τὰ τηλεοπτικὰ ἀποφάγια. Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι ἀδύνατο νὰ πετάξουμε τὶς συσκευές, γιατί καὶ ἐμεῖς οἱ γονεῖς εἴμαστε ἐθισμένοι καὶ οἱ φραστικὲς παραινέσεις στὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν ἀποτέλεσμα, κάποιες πρακτικὲς λύσεις εἶναι ἀναγκαῖες. Ὅπως τὸ νὰ παρακολουθοῦμε μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ ἐπιλεγμένα ἀπὸ πρὶν προγράμματα. Νὰ σχολιάζουμε, νὰ συζητοῦμε μὲ τὰ παιδιὰ τὶς «περίεργες» ἢ ἀπάνθρωπες σκηνές, τονίζοντας τὴν ἀρνητικὴ πλευρά τους. Οἱ συμβουλὲς θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο στάδιο μιᾶς συζητήσεως… Διαβάζουμε βιβλία μπροστὰ στὰ παιδιά, δωρίζουμε συνεχῶς βιβλία φιλοτιμώντας τα, κατ’ ἐξοχὴν ἐθνικὴ ἀρετή. Νὰ μὴν μάθει τὸ παιδὶ πὼς μπορεῖ νὰ μαθαίνει βλέποντας τηλεόραση, ψυχαγωγούμενο. Τ παιδι ρουφον σν σφουγγάρι ατ τ ποο εμαστε μες κα χι ατ πο θέλουμε ν δείξουμε ν πομε. «Οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον ὅσον ὁ βίος εἰς τὴν ἀρετὴν ἄγει», ἔλεγε ὁ Πλούταρχος. Φτάσαμε στὸ ἐπίπεδο ἡ μητρικὴ γλώσσα τῶν παιδιῶν νὰ εἶναι ἡ γλώσσα τῆς τηλεόρασης καὶ ὄχι τῆς μητέρας. Ἕνας Ἀμερικανὸς συγγραφέας ἔλεγε «δὲν ξέρω, ἀλήθεια, τί θὰ μπορούσαμε ἄλλο νὰ κάνουμε γιὰ τὴν γραπτὴ ἔκφραση τῶν παιδιῶν μας, παρὰ νὰ πετάξουμε ὅλες τὶς τηλεοπτικὲς συσκευές». Ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν δὲν σημαίνει παροχὴ διασκέδασης, ἀλλὰ θωράκιση ψυχικὴ καὶ σωματικὴ τῶν παιδιῶν ποὺ ἀπαιτεῖ κόπο καὶ προσωπικὴ ἐπένδυση τοῦ γονιοῦ. «Νόμισον ἀγάλματα χρυσᾶ ἔχειν ἐπὶ τὰς οἰκίας τὰ παιδία», τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Τὰ παιδιά μας εἶναι τὰ χρυσά, ἔμψυχα, ἀγάλματα ποὺ ἀναμένουν στολισμὸ ψυχῆς ἀπὸ μᾶς τοὺς γονεῖς.

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία στὴν Ἀξιούπολη τὸ 2000

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ (Δ. Νατσιός) «Τώρα στὰ σπίτια δὲν ἀκούγεται τὸ μυρίπνοο στόμα τῆς Μάνας, ἀλλὰ τὸ δυσῶδες καὶ ρυπαρὸ στόμα τῆς τηλεόρασης».


Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας

 Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             «Ναί, ἴσια ἴσια αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς, νὰ μποῦμε στὴ χορεία τῶν ἐθνῶν καὶ στὸ δρόμο τοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ πῶς νὰ μποῦμε καὶ πῶς νὰ προχωρήσουμε, ἂν ὄχι μὲ τὰ δικά μας πόδια; Πῶς θὰ μᾶς ἀγκαλιάσουν τὰ ἄλλα ἔθνη, ἂν δὲν ἔχουμε δικιά μας ἀξία, γιὰ νὰ συμβάλουμε κι ἐμεῖς στὸ γενικὸ καλό; Κι ἀπὸ ποῦ θὰ τὴ βγάλουμε αὐτὴ τὴν ἀξία, ἂν δὲν ἐκμεταλλευτοῦμε τὸν φυσικὸ πλοῦτο τῆς χώρας μας καὶ δὲν καλλιεργήσουμε τοὺς ὑλικοὺς καὶ πνευματικοὺς θησαυρούς μας; Νὰ ξεριζώσουμε λοιπὸν τ’ ἀμπέλια καὶ τὶς ἐλιὲς γιὰ νὰ φυτέψουμε καφέδες καὶ μπανάνες; Κάθε τόπος ἔχει καὶ τὸν τρόπο ποὺ προκόβει, καλλιεργώντας ἐκεῖνο ποὺ προσφέρεται στὴν ζωή του. Γιατί τότε ἀναπτύσσει τὸν πλοῦτο τὸν δικόνε του, ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ καὶ ἀποκτᾶ δύναμη καὶ λευτεριά, ποὺ μόνον αὐτὴ προκόβει τοὺς λαούς». Τὸ προηγηθὲν κείμενο δὲν εἶναι κάποιου ἐκπροσώπου τῆς «ἀντίδρασης» ἢ τῆς πάλαι ποτὲ ἐπαράτου, ἀλλὰ τοῦ ποιητῆ Βασίλη Ρώτα, ὁ ὁποῖος πολέμησε καὶ τραυματίστηκε στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ὑπῆρξε κομμουνιστής, ἀριστερός, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἔλειπε ἡ φιλοπατρία καὶ τὸ σέβας στὴν ἐθνική μας παράδοση. Εἶμαι σίγουρος πὼς ἂν τὸ διαβάσει κάποιος νέος «κουκουὲς» τὸ κείμενο αὐτό, χωρὶς νὰ τοῦ ἀποκαλύψεις τὴν ταυτότητα τοῦ συγγραφέα, θὰ τὸ κατατάξει στὰ ἐθνικιστικά. Ἀλλὰ «ἦταν τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔζων δι᾽ ἓν ἔπαινον καὶ πέθαινον δι’ ἕνα τραγούδι», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας.
.             Ἔχουμε τὸ πιὸ πλούσιο καὶ ὄμορφο μεταλλεῖο. Τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ εἶναι γεμάτο ἀπὸ τὰ καλούδια τῆς ἐξαίσιας παράδοσής μας, χάσαμε ὅμως τὸ κλειδὶ καὶ ὡσὰν τὸν Ἄσωτο τῆς παραβολῆς λιμοκτονοῦμε «εἰς χώραν μακρὰν» καὶ ἐσθίομεν, τρῶμε τὰ ξυλοκέρατα, τὶς γουρουνοτροφὲς τῶν Φράγκων. Καὶ βρεθήκαμε- ποιοί; ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες- ἐκτὸς τῆς ἱστορίας. Ἔρχονται μάνες στὸ σχολεῖο καὶ ἐκφράζουν τὴν ἀγωνία τους γιὰ τὴν ὑστέρηση, τὴν σχεδὸν ἀδυναμία νὰ ἐκφραστοῦν γραπτῶς τὰ παιδιά τους, οἱ μαθητές μας. Ἔχουν δίκιο, ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα. Τίς πταίει, ὅμως;
.             Ἀπαντῶ δανειζόμενος λόγια τοῦ Σπύρου Μελᾶ, ὁ ὁποῖος σὲ κείμενο γραμμένο τὸ 1950, ὅταν ἀκόμη οἱ μάνες δὲν εἶχαν «ἐξευρωπαϊστεῖ» καὶ τὸ γάλα τους δὲν εἶχε ξινίσει. «Ἀλλὰ παιδεία θὰ εἰπεῖ γλῶσσα. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς. Οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της, ἡ γνήσια καὶ ἄδολη πηγὴ τῆς γλώσσας. Ἀγράμματη, ἀμόρφωτη, πὲς ὅ,τι θέλεις. Εἶναι ὅμως κεφαλάρι ἀστείρευτο βαθύτατης καὶ φυσικῆς σοφίας. Στὶς λέξεις ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ χείλη της, μὲ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σταλαχτίτη, στὸ τρυφερὸ αὐτὶ τοῦ παιδιοῦ, γενες γενεν χουν κλείσει νόηση κα ασθημα, πεῖρα κα στορία-λη τν οσία τς ζως τους. Ἔτσι δίνει στὸ νήπιο, ποὺ τὸ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιά της ἡ μάνα, μαζὶ μὲ τὸ γάλα καὶ τὴν πρώτη παιδεία. Γιατί παιδεία δὲν εἶναι μονάχα τὸ ἀπόσταγμα μνημείων τοῦ γραπτοῦ λόγου. Αὐτὴ ἔρχεται πολὺ ἀργότερα, καὶ εἶναι θυγατέρα μίας ἄλλης, παμπάλαιης καὶ ἄγραφτης παιδείας, ποὺ οἱ ρίζες της χάνονται στὰ βάθη τῶν αἰώνων, μίας σοφίας ποὺ μιλεῖ μὲ τὸ παραμύθι, τὸ τραγούδι καὶ τὸ νανούρισμα…». (Β. Περσείδη, «Τὸ ἐθνικό μας τραγούδι», σελ. 140-141, Ἀθήνα 1983).
.             Ποιά μάνα σήμερα μεταβιβάζει μὲ τὸ στόμα της, στὸ παιδί της, τὴν μακραίωνη παράδοση τοῦ λαοῦ μας; Ποιά τὸ νανουρίζει; (Τὰ τρισάθλια βιβλία Γλώσσας, ὅπως ἔχω γράψει, ζητοῦν ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ γράψουν ἕνα νανούρισμα γιὰ χταπόδια, στὸ Ἀνθολόγιο Γ´-Δ´ Δημοτικοῦ).
.             Πρὶν ἀνοίξουμε τὰ πορτοπαράθυρα τῶν σπιτιῶν μας καὶ εἰσβάλουν οἱ ἀναθυμιάσεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ, «δυτικοῦ μοντέλου ἀγωγῆς», οἱ Μάνες κατηχοῦσαν τὰ παιδιά τους στὸ σπίτι. Τοὺς πρόσφεραν μαθήματα πατριδογνωσίας καὶ ἀγωγὴ ἁγιότητας.
.             Προσφεύγω καὶ πάλι στὸ «κελάρι». Σὲ κείμενο τῆς ἀπροσπέλαστης Γαλάτειας Σουρέλη. (Συμβουλεύω νὰ ἀγοράζουν οἱ γονεῖς τὰ βιβλία της, εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο γιὰ τὰ παιδιά τους, ν’ ἀφήσουν τὰ «κινητὰ» δηλητήρια).
.             «…Ἀγωγὴ ἁγιότητας γινόταν καὶ μὲ τὸν λαϊκὸ κατηχητικὸ λόγο, ποὺ μάθαιναν οἱ μανάδες στὰ παιδιά τους: Ἕνας εἶναι ὁ Κύριος, δεύτερη εἶναι ἡ Παναγιά, τρίτος εἶναι ὁ Πρόδρομος, τέσσερα τὰ Εὐαγγέλια, πέντε οἱ Παρθένες, ἕξι τὰ ἑξαπτέρυγα, ἑπτὰ εἶναι τὰ μυστήρια, ὀκτὼ τὸ ὀκτωήχι, ἐννιὰ εἶναι τὰ τάγματα, δέκα εἶναι οἱ ἐντολές, ἕντεκα τὰ ἑωθινά, δώδεκα οἱ Ἀπόστολοι.
.             Ὅλα αὐτὰ τὰ μάθαιναν οἱ μανάδες στὰ παιδιά τους ψέλνοντάς τα. Καὶ τὸ παιδομάνι -τότε οἱ ἄνθρωποι κάνανε πολλὰ παιδιὰ- κατέβαζε αὐτὴν τὴν πρόσθεση καὶ τὴν ἔκανε ἀφαίρεση: Δώδεκα οἱ Ἀπόστολοι, ἕντεκα τὰ ἑωθινά, δέκα εἶναι οἱ ἐντολές…. ἕνας εἶναι ὁ Κύριος!
.             Ἀγωγή, ἀκόμα, γινόταν καὶ μὲ τὸ νανούρισμα: Στὸ πάπλωμά σου κέντησα ἀετοὺς νὰ σὲ στολίζουν/σοῦ κέντησα μία Παναγιά, στ’ ἀχνὸ προσκέφαλό σου/κι ἀκόμα τὴν Ἁγιὰ-Σοφιὰ νά’ χεις στὸ μαγουλό σου.
.             Ἀγωγὴ γινόταν καὶ μὲ τὴν εὐχή: Ἡ Παναγιὰ μαζί σου, ποὺ περιέχει ὁλόκληρη τὴν ὀρθόδοξη παράδοση!
.             Ποιό παιδὶ φεύγει σήμερα γιὰ τὸ σχολεῖο του καὶ κάποιος βρίσκεται πίσω του νὰ τὸ σταυρώσει καὶ νὰ τοῦ πεῖ: νά ᾽χεις τὴν εὐχή μου, ἡ Παναγιὰ μαζί σου; Ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν εὐχή μας ἔχουμε στερήσει τὰ παιδιά μας». («Ἁγιότητα, ἕνα λησμονημένο ὅραμα», συλλογικὸ ἔργο, σελ. 218, ἔκδ. «Ἀκρίτας»).
.             Κανένας κατακτητὴς δὲν μπόρεσε νὰ καταστρέψει τὴν ψυχική μας ἔκφραση καὶ τὸν ἑλληνισμό μας. Ξέβαφαν καὶ ξεθώριαζαν, γιατί ἔστεκαν στὰ σπίτια, φρουροὶ ἀκοίμητοι, οἱ Μάνες οἱ Ρωμηές, ποὺ μοσχοβολοῦσαν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. «Ἀπ’ ὅλα τὰ λαλούμενα κάλλιο λαλεῖ ἡ καμπάνα/κι ἀπ’ ὅλα τὰ μυρωδικὰ κάλλιο μυρίζει ἡ μάνα».
.             Τώρα στ σπίτια δν κούγεται τ μυρίπνοο στόμα τς Μάνας, λλ τ δυσδες κα ρυπαρ στόμα τς τηλεόρασης. Τὰ σκύβαλα τῆς τηλοψίας πῆραν τὴ θέση της. Τὸ γάλα της, τὸ ἄδολο καὶ γνήσιο, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὰ φαρμάκια τῆς κάθε ξιπασμένης σαχλαμάρας. Καὶ ἀγρίεψαν τὰ παιδιά, δὲν εἶναι γαλήνια. (Θυμίζω ὅτι οἱ λέξεις γαλήνη-γαληνεύω μᾶλλον προέρχονται, ἐτυμολογικῶς, ἀπὸ τὸ γάλα. Τὸ γάλα γαληνεύει τὸ πεινασμένο βρέφος καὶ νήπιο).
.             Τὸ ζοῦμε αὐτὸ μὲς στὴν τάξη. Ἔχω χρόνια νὰ ἀκούσω μαθητή μου, ὅταν μεταφέρει ἐξωσχολικὲς γνώσεις, νὰ πεῖ «μοῦ εἶπε, μοῦ διηγήθηκε ὁ μπαμπάς μου, ἡ μαμά μου ἢ ἡ γιαγιά μου». Ὅλοι ξεκινοῦν μὲ τὴν ἑξῆς στερεότυπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο». (Χάσαμε καὶ τὶς γιαγιάδες! Βλέπουν, μὲ τὰ δύσμοιρα ἐγγονάκια τους, τὶς τουρκοσειρὲς ἢ τὶς ἡμέτερες ποὺ «παιδαγωγοῦν» στὴν εὐτέλεια, τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἀσέλγεια).
.             Ἀγαποῦν τὰ παιδιά τους καὶ οἱ σημερινὲς μητέρες, θυσιάζονται γι’ αὐτά, ἀλλὰ ἔχασαν τὴν πυξίδα, ἐκτροχιάστηκαν, ὅπως ὅλοι μας.
.             Ὅπως λέω καὶ στὶς μάνες ποὺ ἔρχονται νὰ ρωτήσουν γιὰ τὴν πρόοδο τῶν παιδιῶν τους, γιὰ νὰ βροῦν τὴν περπατησιά τους, ἂς ἀρχίσουν μ’ αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ γιαγιάδες τους, «ὅταν τὶς ἔβρισκε τὸ κακὸ καὶ θόλωνε ὁ νοῦς τους». (Ἐλύτης): «Ὦ Παναγιά μου, Δέσποινα καὶ τοῦ Χριστοῦ μητέρα/σὲ σένα παραδίνομαι, νύχτα καὶ τὴν ἡμέρα,/κι ὄντες κοντύνει ἡ γλώσσα μου καὶ θαμπωθεῖ τὸ φῶς μου/τότε κυρά μου Παναγιά, νὰ στέκεις βοηθός μου».

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ

Ἡ μάστιγα τῆς τηλεοράσεως
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

   .                 Πολλὰ κακὰ μαστιγώνουν τὴ σημερινὴ κοινωνία. Ὡστόσο αὐτὰ ποὺ μᾶς χτυποῦν συνεχῶς καὶ ἀλύπητα εἶναι ἡ Τηλεόραση καὶ τὸ Διαδίκτυο, τὸ ὁποῖο εἶναι καὶ αὐτὸ οὐσιαστικὰ μιὰ Τηλεόραση, ὅταν δὲν εἶναι ταμεῖο γνώσεων καὶ ροῆς χρήσιμων καθημερινῶν γεγονότων. Ἡ Τηλεόραση εἶναι μεγάλη μάστιγα, διότι ὑπνωτίζει τὸν θεατὴ μὲ τὴν ὑποβλητικὴ γοητεία της. Ταυτόχρονα ἐπιβάλλει μὲ τρόπο δυναστικὸ πρότυπα μιμήσεως, τὰ ὁποῖα γίνονται «σύμβολα». Τὰ «σύμβολα» αὐτά, ὅσοι δὲν ἔχουν διαμορφώσει δική τους προσωπικότητα, τὰ μιμοῦνται στὸ ντύσιμο, στὸ τραγούδι, στὶς κινήσεις, στὴ συμπεριφορὰ καὶ στὸν τρόπο σκέψεως. Παράλληλα, ἡ Τηλεόραση μεγιστοποιεῖ τὸ ἐλάχιστο καὶ ἐλαχιστοποιεῖ τὸ μέγιστο. Ἀκόμη κλονίζει τὸν σεβασμὸ πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ ἰδιαίτερα τὴ μητέρα, τὴ σύζυγο, τὴν ἀδελφή. Τὰ πρόσωπα αὐτά, εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, κατὰ πάντα ἱερά, τὰ προβάλλει ὡς ἀντικείμενα ἐρωτικῆς ἐκ­μεταλλεύσεως. Μὲ τὰ λεγόμενα «σίριαλς» (σειρὲς συνεχείας) βίας αὐξάνει τὴ φυσικὴ ἐπιθετικότητα τῶν ἀνωρίμων. Ταυτόχρονα δολοφονεῖ τὴν ἀθώα παιδικὴ ψυχή, καταστρέφει τὴν τρυφερότητά της, τὴν πονηρεύει. Ἡ Τηλεόραση καὶ τὸ Διαδίκτυο μὲ τὶς ἀνεξέλεγκτες ­πληροφορίες «ἐνηλικιώνουν» τὰ παιδιὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα τους, ἐξαφανίζοντας μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν ἀνεπανάληπτη καὶ γεμάτη χάρη αὐτὴ περίοδο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Εἰσάγουν τὰ παιδιὰ σὲ θέματα ποὺ εἶναι πέραν τῆς ἡλικίας τους, ἐξάπτουν τὴν ἁμαρτωλὴ περιέργειά τους, τὰ ἀποβλακώνουν καὶ τοὺς ἐμποδίζουν τὴ δυνατότητα ἐπιλογῆς. Χωρὶς καμιὰ ἀναστολὴ παραβιάζουν τὸ ἱερὸ ἄσυλο τῆς οἰκογένειας ἀλλὰ καὶ τὸν ­τρόπο σκέψεως τοῦ ἀτόμου. ­Ἀφήνουμε τὴν ἀναισχυντία τῶν διαφημίσεων, μὲ τὶς ὁποῖες καλλιερ­γοῦν ἕναν ­ἄκρατο ­κα­ταναλωτισμό, διότι προσ­παθοῦν νὰ ­πείσουν ὅτι γιὰ νὰ ἐπι­τύχει κάποιος στὴ ζωὴ δὲν ­χρειάζεται τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ­ἀγοράζει, συν­-εχῶς νὰ ἀγοράζει, μάλιστα δὲ τὸ διαφημιζόμενο ἀγαθό!…
.                  Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια κάποιοι κυβερνητικοὶ ἐπιτήδειοι, γιὰ καθαρὰ πολιτικοὺς λόγους, ­κυκλοφόρησαν μιὰ θεωρία: Εἶπαν: «Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔκανε πλέον ἅλματα ­προόδου! Εἶναι ἤδη ἕτοιμος καὶ ὥριμος γιὰ ὅλα!». Ἔτσι, μέ­σῳ τῆς φωτεινῆς ­ὀθόνης, ­ἄρχισαν νὰ τόν… ­ἐξυψώνουν! Τοῦ ἔμαθαν πῶς νὰ καταχρᾶται τὸ ­δημόσιο, πῶς νὰ βω­­­μολο­χεῖ, πῶς νὰ ἀσχημονεῖ, πῶς νὰ χειροκροτεῖ τὴν παρελαύνουσα ­ἀναισχυ­ν­τία, πῶς νὰ διαφωτίζεται ἀπὸ τοὺς ­μα­στροπούς, τὶς ­χαρτορίχτρες καὶ τούς… σοφοὺς ἀστρολόγους, πῶς νά… χαλαρώνει μὲ τὰ ­ναρκωτικὰ καί τινα ἄλλα, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ­κουλ­τούρα τῆς σύγ­χρονης ­κοινωνίας καὶ ὄχι αὐ­τῆς ποὺ γνωρίζαμε ὣς χθές. Γιὰ τὴν ­ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας δὲν κάνουμε λόγο, ­διότι οἱ ἐκφωνητὲς τῶν εἰδήσεων, οἱ τηλεπαρουσιαστὲς καὶ οἱ συμμετέχοντες στὶς διάφορες συζητήσεις στρογγυλῆς ἢ ­τετράγωνης ­τραπέζης (τὰ ­λεγόμενα πάνελς) ­θε­ωροῦνται ὡς οἱ ­αὐθεντικοὶ ­διδάσκαλοι τῆς ἐθνικῆς μας ­γλώσσας!…
.                  Περιττὸ νὰ λεχθεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀπέκτησαν ἤδη καὶ θεωρητικὴ θεμελίωση. Ἐπιμένουν οἱ λεγόμενοι «προοδευτικοὶ» ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι πλέον ὥριμος γιὰ ὁτιδήποτε. Ὅτι ἡ Τηλεόραση καὶ τὸ Διαδίκτυο πρέπει νὰ προβάλλουν χωρὶς καμιὰ ἐξαίρεση ὅλα τὰ γεγονότα καὶ ὅλες τὶς πλευρὲς τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ὡραιοποιοῦμε τὴ ζωή, λένε. Λησμονοῦν ὅμως ἢ ἀδιαφοροῦν ἐντελῶς ὅσοι ὑποστηρίζουν τέτοιες θεωρίες, ὅτι τὴν Τηλεόραση, μάλιστα δὲ τὸ Διαδίκτυο, τὰ παρακολουθοῦν καὶ παιδιά – τὸ Διαδίκτυο ἰδιαίτερα τὰ παιδιά – στὰ ὁποῖα ἡ περιέργεια καὶ ὁ μιμητισμὸς εἶναι ἐντονότατα, τὸ δὲ συνεχὲς καὶ ἐπίμονο σφυροκόπημα τοῦ νοῦ καὶ τῆς φαντασίας τους μὲ σκηνὲς βίας, ἐγκλήματος, ἀνηθικότητας εἶναι ὅ,τι χειρότερο γιὰ τὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα τους. Ἀλλὰ καὶ τῶν ἐνηλίκων ὁ χαρακτήρας ἐπηρεάζεται καὶ διαμορφώνεται.
.                  Συμπέρασμα: Δυστυχῶς, στὴν πατρίδα μας ἔχουμε φθάσει σὲ σημεῖο ποὺ τὰ ΜΜΕ, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Τηλεόραση, οὐσιαστικὰ οὔτε ἐνημερώνουν, οὔτε τέρπουν οὔτε ἐκπαιδεύουν. Ἀντί νὰ ἐνημερώνουν – εἴτε κρατικὰ εἶναι αὐτὰ εἴτε ἰδιωτικά – ἀποπροσανατολίζουν ἐξυπηρετώντας συμφέροντα πολιτικὰ ἢ ἰδιωτικά. Ἀντὶ νὰ τέρπουν ἐκχυδαΐζουν. Καὶ ἀντὶ νὰ ἐκπαιδεύουν ἀποθηριώνουν.
.                  Καὶ αὐτὰ ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία, ἡ στοργική μας μητέρα, παρακαλεῖ τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ ἐλευθερώσει ὅλες τὶς αἰσθήσεις μας ἀπὸ τὴν ἐμπαθὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ποὺ δημιουργεῖ τὴν πνευματικὴ νέκρωση. Ταυτόχρονα μᾶς προτρέπει: Ὁ ὀφθαλμὸς ἂς ἀπέχει ἀπὸ κάθε πονηρὸ βλέμμα, ἡ ἀκοὴ ἂς εἶναι ἄβατη καὶ ἀπλησίαστη σὲ περιττὰ λόγια, ἡ δὲ γλώσσα ἂς διατηρεῖται καθαρὴ ἀπὸ ἀπρεπὴ λόγια (βλ. Εὐχὴ Πιστῶν Α΄ τῆς Θ. Λειτουργίας τῶν Προηγιασμένων).
.                 Ἔτσι καλλιεργεῖ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τὸν ἄνθρωπο, βοηθώντας τον νὰ δημιουργήσει πολιτισμὸ ἄξιο τῆς κλήσεως καὶ τοῦ προορισμοῦ του. Καὶ μιὰ κοινωνία ἀληθινῆς προόδου.

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΕ, ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ «Ἀνεξέλεγκτα οἰκειώνεται τὸ παιδὶ τὰ τηλεοπτικὰ ἀποφάγια». (Δ. Νατσιός)

 Κύριε, εδα στν τηλεόραση…

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ἐν πρώτοις μιὰ παραπομπὴ σ’ ἕνα πολὺ ἀξιόλογο, «προφητικὸ» θὰ λέγαμε, βιβλίο.«Τὰ σημερινὰ παιδιά, ποὺ ἀποτελοῦν τὴ “Γενιὰ τῆς τηλεοράσεως” παρουσιάζουν μιὰ σοβαρὴ ἀδυναμία στὴν ὁμιλία, τόσο ὡς πρὸς τὴν ἄρθρωση καὶ τὴ σωστὴ ἑλληνικὴ προφορά, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὴ σύνταξη, τὸ λεξιλόγιο καὶ τὴ γραμματική. Κι οὔτε μποροῦν νὰ συνειδητοποιήσουν τὶς ἐλλείψεις τους αὐτές. Ἐφ’ ὅσον οἱ λιλλιπούτειοι τηλεθεατὲς δὲν συνηθίζουν νὰ κουβεντιάζουν ἀλλ’ ἀφιερώνουν ἀναρίθμητες ὧρες σ’ αὐτήν, πῶς θὰ νοιώσουν ὅτι δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτὴ σωστὰ ἑλληνικά; Θὰ μένουν, ἔτσι, κλεισμένοι στὸν ἑαυτό τους, ἀποκομμένοι ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους καὶ θ’ ἀποφεύγουν κάθε κοινωνικὴ συναναστροφή, ἀφοῦ δὲν ἔχουν ἐξασκηθεῖ στὴ συνομιλία. Ἐπακόλουθο τῆς προσηλώσεώς τους αὐτῆς εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ βιβλίο, ἀφοῦ δὲν τοὺς περισσεύει χρόνος γιὰ διάβασμα. Κι ὅμως τὸ βιβλίο εἶναι τὸ κύριο μέσο οὐσιαστικῆς παιδείας καὶ σωστῆς καλλιέργειας τοῦ γλωσσικοῦ καὶ νοητικοῦ ὀργάνου».(«Ἀλεξία», Σαράντος Καργάκος, ἐκδ. «Gutenberg», σελ. 287).
.             Ὁ συντάκτης αὐτῶν τῶν γραμμῶν ἔχει ἐπανειλημμένως θίξει τὴν ἀσύδοτη καὶ ἀνεξέλεγκτη τηλεοπτικὴ εἰκόνα. Εἶναι πασιφανὲς πλέον ὅτι στὰ σπίτια μας ἔχει εἰσορμήσει καὶ κυριαρχεῖ αὐτὸ πού, πολὺ ἐπιτυχημένα, ὁ Σαράντος Καργάκος ὀνόμασε «τρίτο γονέα». Ὅλοι οἱ γονεῖς ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἐπίδραση τῆς τηλεόρασης στὰ παιδιὰ καὶ οἱ ἀνησυχίες τους αὐτὲς ἔχουν, σχεδὸν πάντοτε, ἐπίκεντρο τὸ περιεχόμενο τῶν ἐκπομπῶν, ποὺ παρακολουθοῦν τὰ παιδιά. Ὅλοι φαίνεται νὰ ἐνδιαφέρονται βασικὰ γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν καὶ ὄχι γιὰ τὶς γενικότερες συνέπειες τῆς τηλεοπτικῆς ἐμπειρίας.
.             Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἀποτολμηθεῖ μία διερεύνηση τῷ καταστρεπτικῶν ἀποτελεσμάτων τῆς τηλεόρασης στὸ παιδί. Δὲν εἶναι ψέμα πὼς σήμερα ἡ τηλεόραση κατάντησε ὁ πρῶτος καὶ ὁ πιὸ προσιτὸς δάσκαλος γιὰ τὰ παιδιά, ὁ πιὸ ἔμπιστος φίλος καὶ σύντροφος. Ὡς ἐκπαιδευτικὸς ποτὲ δὲν ἄκουσα – καὶ τὸ λέω μὲ παράπονο – μαθητὴ νὰ προσθέτει ἢ νὰ μεταφέρει ἐξωσχολικὲς ἐντυπώσεις του, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν στερεότυπη πλέον εἰσαγωγικὴ φράση «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση». Οδέποτε, κα δ εναι τ πλέον νησυχητικό, διηγονται γνώσεις κα «μπειρίες» ποκομιζόμενες π νάγνωση βιβλίων π διήγηση γονέων. Νομίζω ὅτι στὸ σημεῖο αὐτὸ ἑστιάζεται καὶ ἡ ὅλη προβληματική. Κατὰ πόσον δηλαδὴ τὰ λεγόμενα ἐπιμορφωτικὰ προγράμματα λειτουργοῦν ἐποικοδομητικὰ στὰ παιδιά, ἄν, δηλαδή, προσφέρουν γνώσεις. Πρῶτα-πρῶτα πρέπει εἰλικρινῶς νὰ παραδεχθοῦμε κάποια πράγματα. Πολλὲς φορὲς οἱ γονεῖς λυτρώνονται κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὴν ὑπερκινητικότητα τῶν παιδιῶν τους στήνοντάς τα μπροστὰ στὴν τηλεόραση, χρησιμοποιώντας την ὡς ἠρεμιστικό, ὁπότε ἀνεξέλεγκτα οἰκειώνεται τὸ παιδὶ τὰ τηλεοπτικὰ ἀποφάγια ποὺ βλέπει. Στὸ διάστημα αὐτὸ τῆς «γονικῆς ἀνακούφισης», τὸ παιδὶ «ἀπολαμβάνει» ἀνυπεράσπιστο τὴν ὀπτικὴ ἀκολασία, τὰ ξένα ἐκτρώματα, τοὺς βαρβαρισμούς, σολοικισμοὺς καὶ τὶς βαττολογίες, ποὺ ἀτιμάζουν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ὅλη αὐτὴ τὴν ἀφιλοκαλία καὶ τὴν ἔλλειψη αἰσθητικῆς.
.             Δὲν καταλαβαίνουμε, ὅμως, ὅτι ἡ δεδομένη συναισθηματικὴ ἀνασφάλεια τῶν παιδιῶν αὐτῆς τῆς ἡλικίας, τὰ ὁδηγεῖ νὰ ἀναζητοῦν συναισθηματικὴ ὑποστήριξη στὴν τηλεόραση; Δὲν ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ τηλεόραση εἰσάγει τὸ παιδὶ στὸν κόσμο τῆς σιωπῆς; Παύει νὰ ὁμιλεῖ. (Τὸ ρῆμα ὁμιλῶ, παράγεται ἀπὸ τὸ οὐσιαστικὸ ὅμιλος. Ἄρα ἡ ὁμιλία συνεπάγεται συναναστροφή, ἐπικοινωνία μὲ ἄλλους ἀνθρώπους). Καὶ μετὰ ἀναζητοῦμε τοὺς λόγους τῆς σημερινῆς λεξιπενίας ἢ τῆς ἀδυναμίας ἄρθρωσης μιᾶς σωστῆς, ἀπὸ ἄποψη συντακτικοῦ, λεξιλογίου καὶ γραμματικῆς (μορφολογίας), πρότασης. Ὅταν ἀκούει τὶς μισὲς λέξεις στὴν ἀγγλική, ὅταν ἀκούει τὴν βαρβαροσύνη καὶ τὴν παιδαριώδη καὶ προσβλητικὴ γιὰ τὴν νοημοσύνη μας γλώσσα τῶν διαφημιστῶν, τότε, γιατί ἀποροῦμε γιὰ τὴν γλωσσικὴ ἔνδεια (“Ἀφρὸς-ἀφρότερος”, ἔλεγε παλαιότερα μία διαφήμιση. “Ὅ,τι φρουτοχυμότερο”, ἔλεγε ἡ ἄλλη. Τὸ παιδὶ ἀκούγοντας, μαθαίνει ὅτι καὶ τὰ οὐσιαστικὰ ἔχουν παραθετικά. Ἔτσι, εὔλογα θὰ πεῖ σπίτι – σπιτότερο ἢ πολὺ αὐτοκίνητο). Ὁ τόνος ἀκόμη ἔχει καταργηθεῖ στοὺς ὑπότιτλους τῶν εἰδήσεων. Τ σήμαντρο γι τν πιβολ το λατινικο λφάβητου πλέον χε.
.               Ἐρχόμαστε τώρα στὰ λεγόμενα ἐπιμορφωτικὰ προγράμματα (ντοκιμαντέρ), τὴν ἐκπαιδευτικὴ τηλεόραση ὅπως συνηθίζεται νὰ λέγεται. Τὸ ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖο ἐπικαλοῦνται οἱ ὑποστηρικτὲς εἶναι ἐκεῖνο τὸ περίεργο κινέζικο γνωμικό: «μία εἰκόνα ἀξίζει χίλιες λέξεις». Βέβαια θὰ μπορούσαμε νὰ ἀντιπροτείνουμε αὐτὸ ποὺ λένε οἱ γλωσσολόγοι: «μία εὔστοχα ἐπιλεγμένη λέξη ἀξίζει ὅσο χίλιες εἰκόνες». Οἱ εἰκόνες, γράφει ὁ Ν. Πόστμαν χρειάζεται νὰ ἀναγνωριστοῦν, οἱ λέξεις ὅμως πρέπει νὰ κατανοηθοῦν. Θέλει νὰ πεῖ, μὲ ἄλλα λόγια ὅτι εκόνα παρουσιάζει τν κόσμο ς ντικείμενο. γλώσσα, τ βιβλίο, τν παρουσιάζει δέα. Ὠθώντας καὶ παροτρύνοντας τὰ παιδιὰ στὴν παρακολούθηση τέτοιων προγραμμάτων στὴν οὐσία ὑποβαθμίζουμε τὸ βιβλίο. Τὸ παιδὶ αἰσθάνεται πὼς μπορεῖ νὰ μαθαίνει βλέποντας τηλεόραση, ψυχαγωγούμενο, ὁπότε τοῦ προσφέρουμε ἕνα ἰσχυρὸ ἄλλοθι γιὰ τὴν ἀποστροφή του πρὸς τὸ διάβασμα. Τὰ παιδιὰ ἰδίως ποὺ ἔχουν δυσκολία στὴν ἀνάγνωση καταφεύγουν πολὺ περισσότερο στὴν τηλεόραση, γι ν πνίξουν τν πλήξη τους. Ἡ τηλεόραση δὲν ἀπαγορεύει τὰ βιβλία, μάλιστα τὰ διαφημίζει, ἁπλῶς τὰ περιθωριοποιεῖ. Σήμερα μὲ τοὺς ὑπολογιστὲς εἰσήχθησαν ἀπὸ τὴν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση ὣς τὸ λύκειο, αὐξάνουμε τὸ ὀπτικὸ ὑλικὸ τῶν μαθημάτων. Τὰ τελευταῖα χρόνια μαθαίνουμε ὅτι οἱ ὑπολογιστὲς εἶναι ἡ τεχνολογία τοῦ μέλλοντος. Μᾶς λένε ὅτι τὰ παιδιά μας θὰ ἀποτύχουν καὶ θὰ μείνουν πίσω στὴ ζωή τους, ἐὰν δὲν «μορφωθοῦν ἀπὸ τοὺς ὑπολογιστές». Καταλήγουμε πάλι σ’ αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίστηκε «ἀρχὴ τῆς ἥσσονος προσπάθειας», δηλαδὴ μπορεῖς νὰ μάθεις, νὰ προκόψεις, νὰ καλλιεργηθεῖς, χωρὶς προσπάθεια, χωρὶς κόπο, εὔκολα καὶ γρήγορα, μόνο βλέποντας καὶ ἀκούγοντας. Κανες δν ναφέρει τι πολογιστής, θόνη, πληροφορε, ν τ βιβλίο σ μαθαίνει. Οἱ ὑπολογιστὲς λένε γνωρίζουν ὀρθογραφία, ὁπότε εἶναι ἄχρηστη ἡ ἐκμάθησή της. Ὅταν ὅμως οἱ ἐπερχόμενες γενεὲς τῶν Ἑλλήνων θὰ συνεννοοῦνται πιθανότατα μὲ βρυχηθμούς, ὅταν, δὲν θὰ ὑπάχει καμμία συνείδηση ἱστορικῆς συνέχειας, γιατί ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ γλώσσα θὰ ὑπάρχουν μόνο σὲ δισκέτες, τότε θὰ ἀναζητοῦμε ἐναγωνίως αὐτοὺς ποὺ θὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ἐθνική μας ὕπαρξη.
.             κυριότερη μως πίπτωση, κα τελειώνω, τς τηλεόρασης εναι ατ πο νομάστηκε ποσύνθεση τς οκογένειας. Ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὰ παιδιὰ ἐκφράζεται συνήθως μὲ τὴν παροχὴ ὑλικῶν ἀγαθῶν, διασκεδάσεων καὶ μὲ τὶς μορφωτικὲς εὐκαιρίες. Τὰ καλὰ σχολεῖα, ἡ πολλὴ καὶ καλὴ τροφή, τὰ ροῦχα, τὰ παιχνίδια, ἡ μουσική, ἡ δική τους τηλεόραση, εἶναι τὰ μέσα ποὺ δείχνουμε τὴν ἀγάπη γιὰ τὰ παιδιά μας. Ὅλα αὐτὰ ὅμως εἶναι ἔμμεσες ἐκδηλώσεις ἀγάπης, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὰ παιδιά. Οἱ ἄμεσες μορφὲς ἀγάπης ἀπαιτοῦν χρόνο καὶ ὑπομονή. Χρόνο ποὺ οἱ γονεῖς νὰ ἀφιερώσουν στὸ παιδί τους, νὰ μιλᾶνε μαζί του, νὰ παίζουν, νὰ ἀστειεύονται, νὰ διαβάζουν μαζί, νὰ τὸ ἐνθαρρύνουν μὲ τὴν παρουσία τους. Ἀλλὰ σήμερα, καὶ ἂν ἀκόμη οἱ γονεῖς θὰ ἤθελαν νὰ δείξουν ἔτσι τὴν ἀγάπη τους στὰ παιδιά, δὲν ἔχουν εὐκαιρίες νὰ τὸ κάνουν. Τὰ παιδιὰ «πνίγονται». Τὸ σχολεῖο, τὰ ἀθλήματα, οἱ ξένες γλῶσσες, τὰ ὠδεῖα καὶ ἡ ἐντελῶς ἄχρηστη τηλεόραση δὲν ἀφήνουν παρὰ μόνο λίγο χρόνο γιὰ νὰ φιληθοῦν καὶ νὰ ποῦν «καληνύχτα».

 *Ἔχει ὑπολογιστεῖ στὴν Ἀμερικὴ ὅτι ἕνας μαθητὴς τοῦ Δημοτικοῦ, μὲ τρίωρη καθημερινὴ παρουσία μπροστὰ στὴν συσκευὴ βλέπει 8.000 φόνους καὶ 100.000 πράξεις βίας. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἐφηβικὴ ἀπευαισθητοποίηση στὴν πραγματικὴ βία, ἡ σκλήρυνση καὶ ἀποκοίμιση τῶν ἠθικῶν ἀνακλαστικῶν.

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΧΑΡΑΖΟΝΤΑ ΜΟΣΧΑΡΙΑ (ἐκστασιαμένους “Ἕλληνες” τηλεθεατές): «ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΒΕΒΗΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ
ΒΕΒΗΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

.           Ἐνῶ ἐδῶ στὴν χώρα μας τὰ μεγάλα τηλεοπτικὰ κανάλια τῆς ἠλιθιοποίησης τῶν Νεοελλήνων πληρώνουν ἑκατομμύρια δολάρια στοὺς Τούρκους, γιὰ νὰ προβάλλουν τὶς τουρκικὲς τηλεοπτικὲς σειρὲς τῆς ἀποβλάκωσης, στὴν Τουρκία μία καινούργια τουρκικὴ τηλεοπτικὴ σειρὰ βεβηλώνει μὲ τὸν πιὸ ἀποτροπιαστικὸ τρόπο, (ἀπὸ ὁμολογία τουρκικῆς ἐφημερίδας ), μία ἱστορικὴ ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία τῆς Καππαδοκίας.
.           Ὅπως ἀναφέρει ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα Yeni Safak, σὲ ἀποκαλυπτικὸ ἄρθρο της μὲ τὸν πολὺ χαρακτηριστικὸ τίτλο, «Dizi setinde tarihi ayip», ὁ ὁποῖος ὁμολογεῖ μία «Ἱστορικὴ ντροπὴ» τῆς τουρκικῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς, ἡ ἐκκλησία τῆς Παναγίας, στὴν πόλη τῆς Νεάπολης τῆς Καππαδοκίας, ὅπου ὑπῆρχε μεγάλη καὶ ἀνθοῦσα ἑλληνορθόδοξη κοινότητα πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, ἔχει παραβιαστεῖ καὶ βεβηλωθεῖ ἀπὸ σκηνὲς ἀπάνθρωπης βίας. Συγκεκριμένα τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται στὴν ἐκκλησία τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγιᾶς στὸ Νεβσεχίρ, ποὺ λειτουργοῦσε μέχρι τὸ 1924, ὅταν μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τοὺς ἑλληνορθόδοξους κατοίκους ποὺ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὴν πατρογονική τους ἑστία. Τὴν περίοδο τοῦ 1950 -1983 ἡ ἐκκλησία εἶχε μετατραπεῖ σὲ φυλακὲς ἀπὸ τὶς τουρκικὲς ἀρχὲς καὶ στὴν συνέχεια ἐγκαταλείφθηκε κυριολεκτικὰ στὴν τύχη της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παρουσιάσει σημεῖα ὁλικῆς κατάρρευσης. Ἀπὸ τὸ 1986 καὶ μετά, ἄρχισε νὰ κινεῖ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν γιὰ τὴν ἱστορικὴ καὶ τουριστικὴ ἀξία της καὶ ἄρχισαν κάποια ἔργα ἀναστύλωσης καὶ ἀνακαίνισής της ἀλλὰ στὴ συνέχεια, προφανῶς λόγῳ ἔλλειψης οὐσιαστικοῦ ἐνδιαφέροντος, τὰ ἔργα σταμάτησαν.
.           Τὸ σκάνδαλο ξέσπασε, ὅταν τὸ τουρκικὸ κανάλι, Fox TV, ἄρχισε τελευταία τὰ γυρίσματα μίας καινούργιας τηλεοπτικῆς σειρᾶς μὲ τὸν τίτλο, «Emanet», δηλαδή «Παρακαταθήκη». Ὅπως ἀναφέρεται, οἱ δημιουργοί τῆς σειρᾶς, σκηνοθέτης, καμεραμὰν καὶ ἠθοποιοί, διάλεξαν τὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἐκκλησίας γιὰ νὰ γυρίσουν σκηνς χαρακτηριστικς τουρκικς βίας μ αμα κα πολ ξύλο, πο τς βλέπουμε κα στ σήριαλ πο προβάλλονται στς λληνικς τηλεοπτικς θόνες κα μ τ ποῖα κστασιάζονται βλακωδς ο λληνες τηλεθεατές. Οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ καναλιοῦ, γιὰ νὰ γυρίσουν τὶς σκηνὲς αὐτές, κατέστρεψαν τὶς σιδερένιες μπάρες ποὺ εἶχαν τοποθετηθεῖ γιὰ νὰ προστατευόσουν τὸν ἐξωτερικὸ περίγυρο τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀφοῦ παραβίασαν τὶς θύρες, εἰσέβαλαν μέσα καὶ ἄρχισαν τὰ γυρίσματα. Οἱ σκηνὲς ποὺ τραβήχτηκανν ἀποτελοῦν ἂν μή τι ἄλλο μία αἰσχρὴ βεβήλωση γιὰ τὸν ἱερὸ χῶρο μίας ἱστορικῆς ἐκκλησίας ποὺ κτίστηκε, ὅπως ἀναφέρουν οἱ ἱστορικὲς πληροφορίες, τὸ 1849 καὶ μέχρι τὸ 1924 λειτουργοῦσε ἀνελλιπῶς γιὰ τὸ ἑλληνορθόδοξο ποίμνιο τῆς καπαδοκικῆς πόλης τῆς Νεάπολης, (τουρκικὰ Νεβσεχίρ).
.           Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκάλεσε τὴν προσοχὴ κάποιων τοπικῶν παραγόντων καὶ ὁ διευθυντὴς τοῦ «Ἱδρύματος Ἔρευνας καὶ Προστασίας Πολιτιστικῶν Κτισμάτων» τῆς Καππαδοκίας, Mukremin Tokmak, προχώρησε σὲ καταγγελία στὴν τοπικὴ εἰσαγγελία γιὰ τὴν παράνομη, ὅπως ἀνέφερε, παραβίαση τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ καὶ κυρίως γιὰ τὶς σκηνὲς ἀνείπωτης βίας ποὺ γυρίστηκαν στὸ ἐσωτερικό του βεβηλώνοντας τὸν χῶρο. Μάλιστα, ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικὰ στὴν καταγγελία, «Tahribat cok buyuk», δηλαδή, «Ἡ καταστροφὴ εἶναι πολὺ μεγάλη» καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπέμβει ἀμέσως ἡ τοπικὴ εἰσαγγελία καὶ νὰ λάβει τὰ κατάλληλα μέτρα, γιὰ νὰ σταματήσει ἡ ἱεροσυλία καὶ ἡ βεβήλωση τοῦ ἱεροῦ χώρου μὲ τὴν παράλληλη οἰκιστικὴ καταστροφή του.

.           Καὶ ἐνῶ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ στὴν Τουρκία γιὰ χάριν τῶν τουρκικῶν τηλεοπτικῶν σειρῶν ποὺ προβάλουν καὶ καλλιεργοῦν μία χαρακτηριστικὴ βία, ἐδῶ στὸ Ἑλλαδιστὰν τὰ μεγάλα ἑλληνικά (;;;) κανάλια προχωροῦν ἀκάθεκτα καὶ συνεχίζουν νὰ μᾶς πλημμυρίζουν μὲ τὶς τουρκικὲς τηλεοπτικὲς ἀθλιότητες δίνοντας ἑκατομμύρια στοὺς Τούρκους παραγωγούς, πρὸς δόξαν τοῦ ἑλληνικοῦ «πολιτισμοῦ» τῆς τουρκικῆς βλακείας καὶ ἀθλιότητας.

Γιασιασὶν Γιουνανιστάν!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia.gr

, , , ,

Σχολιάστε