Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ταραχή

ΔΙΔΑΧΗ τὴν Θ´ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-1 «Μέσ’ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς περικυκλώνουν, ἂς ἀναγκάσουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ θυμηθεῖ τὸν Θεό, ἂς στραφοῦμε στὸν Θεὸ» (ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

 

Διδαχ τν Θ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου
γι
τὴν βοήθεια το Θεο στν νθρωπο πο θλίβεται

(Ματθ. ιδ´ 22-34)

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ,
ἐπισκόπου Καυκάσου καὶ Μαύρης Θάλασσας,
«Ἀσκητικὲς ὁμιλίες Α´» [Ἔργα-7],
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2015, σελ. 303-312

.               Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν εἶδε κάποτε τὸν Κύριο νὰ βαδίζει πάνω στὴν τρικυμισμένη θάλασσα, Τοῦ εἶπε: «Δῶσε μου ἐντολὴ νὰ ἔρθω κοντά Σου περπατώντας πάνω στὰ νερά». Καὶ παίρνοντας τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Κύριο, κατέβηκε ἀπὸ τὸ καΐκι, ὅπου βρισκόταν, καὶ ἄρχισε νὰ βαδίζει πάνω στὰ νερά, τὰ ὁποῖα ἦταν σὰν νὰ εἶχαν στερεοποιηθεῖ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ὅσο πίστευε ὁ Πέτρος στὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, ὅσο ἦταν προσηλωμένος μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του σ’ αὐτὴ τὴν ἐντολή, βάδιζε πάνω στὸ ὑγρὸ στοιχεῖο, ὅπως στὴ στεριά. Ἀλλὰ ὁ ἄνεμος ἦταν πολὺ δυνατὸς καὶ τὰ κύματα σηκώνονταν ψηλά. Ὁ Πέτρος, στρέφοντας τὴν προσοχή του σ’ αὐτά, ἄφησε νὰ εἰσχωρήσει μέσα του κάποιος φόβος, φόβος ποὺ ἀπὸ ἕναν ἐπιφανειακὸ κριτὴ θὰ χαρακτηριζόταν φυσικὸς καὶ εὔλογος. Τότε, ὅμως, ἄρχισε νὰ βουλιάζει. «Κύριε, σῶσε με!», κραύγασε στὸν Χριστό. Κι Ἐκεῖνος, ἁπλώνοντάς του τὸ χέρι, τὸν ἔσωσε ἀπὸ τὸν πνιγμό, λέγοντας: «Ὀλιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;».
.              Ὅλοι μας βαδίζουμε πάνω στὰ ἄστατα κύματα τῆς θάλασσας τοῦ βίου, ποὺ σείεται καὶ ἀναταράζεται ἀπὸ τὶς τόσες συμφορὲς καὶ δυσκολίες· ὅλοι μας βαδίζουμε πάνω σ’ αὐτὰ τὰ κύματα καὶ κατευθυνόμαστε πρὸς τὶς πύλες τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ κριθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό. Πόσο ἐπισφαλὴς εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας ἡ θάλασσα τοῦ βίου! Δὲν μποροῦμε νὰ μάθουμε τί θὰ μᾶς συμβεῖ τὴν κάθε στιγμή. Ο πι μεγάλες λλαγς στ ζωή μας γίνονται προσδόκητα, αφνιδιαστικά. κόμα κι θάνατος μς κρυφοζυγώνει σν κλέφτης, μᾶς κρυφοζυγώνει ὅπως ὅλες σχεδὸν οἱ συμφορές.
.               Δέρνεται ἡ θάλασσα ἀπὸ ἰσχυροὺς ἀνέμους, ποὺ σηκώνονται ἀπὸ διάφορες μεριὲς γιὰ ἀνεξιχνίαστη αἰτία. Καὶ τοῦ βίου μας ἡ θάλασσα δέχεται διάφορες ἐπιθέσεις ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν γίνει ὄργανά τους. Παθαίνουμε ποικίλες συμφορὲς ἀπὸ ἀναπάντεχα περιστατικά, ἀπὸ τὴ μυστηριώδη πορεία τῶν πραγμάτων. Εναι δύνατο ν προβλέπουμε κα ν προγνωρίζουμε τί θ πινοήσει μοχθηρία, τί θ ποτελέσει φορμ μέσο κάποιου κακο, π πο θ ρθει νας πειρασμός. Καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι μὲν ἀδύνατο νὰ τὰ προβλέπουμε, τὶς περισσότερες φορές, ὅμως, εἶναι ἀδύνατο καὶ νὰ τὰ ἀποτρέπουμε.
.             Ὑπάρχει ἄλλη μία θάλασσα, θάλασσα ἀόρατη, κάτω ἀπὸ τὰ νοερὰ βήματά μας. Ἡ θάλασσα αὐτὴ δέρνεται καὶ ἀναταράζεται ἀπὸ ἄλλους ἀνέμους. Εἶναι ἡ καρδιά μας, ὅπου συσσωρεύονται ποικίλα αἰσθήματα. Τὰ αἰσθήματα τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου εἶναι μολυσμένα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γι’ αὐτὸ συνήθως δὲν εἶναι σωστά. Ὁ «παλαιὸς ἄνθρωπος», ποὺ δὲν ἔχει ἀνακαινιστεῖ ἀπὸ τὴ θεία Χάρη, σπάνια μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει σύμφωνα μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές, καὶ τότε μὲ τὴν ἄσκηση πολλῆς βίας στὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τρόπο ἀτελῆ. Τὰ μολυσμένα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία αἰσθήματα ἐνεργοῦν ἄλλοτε περιορισμένα καὶ ἄλλοτε ἀπεριόριστα. Ὅταν ἐνεργοῦν περιορισμένα, εἶναι μὲν σφραγισμένα ἀπὸ κάποιαν ἐμπάθεια, ἀλλὰ δὲν ἐκδηλώνονται πλήρως τὰ ἀντίστοιχα πάθη. Ὅταν, ὅμως, ἐνεργοῦν ἀπεριόριστα, τότε τὰ πάθη ἐκδηλώνονται πλήρως. Τὰ αἰσθήματά μας ἐπηρεάζονται ἀπὸ τοὺς λογισμούς, τοὺς ὁποίους σπέρνουν στὸν νοῦ μας τὰ πνεύματα τῆς κακίας, οἱ ἐχθροί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἄλλοτε μᾶς κυριεύει ἡ λύπη, ἄλλοτε μᾶς ταράζει ἡ ὀργή, ἄλλοτε μᾶς παρασύρει ἡ ἡδυπάθεια, ἄλλοτε μᾶς πλανᾶ ἡ κενοδοξία. Αὐτὸς ὁ ἄνεμος τῶν λογισμῶν συχνὰ εἶναι τόσο ἰσχυρός, ποὺ δὲν βρίσκουμε τρόπο νὰ τοῦ ἀντισταθοῦμε. Τὰ χάνουμε, παραλύουμε ἀπὸ τὴν ἀκηδία, βυθιζόμαστε στὴν ἀπόγνωση, ἀγγίζουμε τὸν ὄλεθρο.
.             Τί θὰ ποῦμε στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ἀντιληφθεῖ ὅτι τόσο στὴν ἐξωτερικὴ ὅσο καὶ στὴν πνευματική του ζωὴ βαδίζει πάνω σὲ κύματα; Θὰ τοῦ ποῦμε τοῦτο: “Βαδίζεις μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ σου”. Ἔτσι βάδιζε πάνω στὰ κύματα ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος. Καὶ δὲν βυθιζόταν, ὅσο πίστευε ἀκλόνητα ὅτι ἐνεργοῦσε σύμφωνα μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ.
.               Ἂς πιστεύουμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς ὅτι Θες μς κάλεσε π τν νυπαρξία στν παρξη κα μς χάρισε να συγκεκριμένο χρονικ διάστημα πίγειας ζως, μ τν ντολ ν κπληρώνουμε στ διάρκειά του τ θέλημα κείνου. Ἂς πιστεύουμε συνάμα ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσή Του, ἂν Τὸν ὑπηρετοῦμε πιστά, ἡ πρόνοιά Του θὰ φροντίζει ἀκοίμητα γιά μᾶς. Ἂς πιστεύουμε, ἐπίσης, ὅτι ὡς πλάσματά Του βρισκόμαστε ὁλοκληρωτικὰ κάτω ἀπὸ τὸ θέλημά Του καί, ἑπομένως, τίποτα δὲν μᾶς συμβαίνει ἀνεξάρτητα ἀπ’ αὐτὸ τὸ παντοδύναμο καὶ πανάγιο θέλημα. Μ’ αὐτὴ τὴ σκέψη θὰ βαδίζουμε πάνω στὴ θάλασσα τοῦ βίου ἀδίστακτα καὶ θαρρετά. «Ἕνα ζευγάρι σπουργίτια δὲν πουλιέται γιὰ ἕνα μόνο ἀσσάριο (χάλκινο ρωμαϊκὸ νόμισμα πολὺ μικρῆς ἀξίας); Καὶ ὅμως, οὔτε ἕνα ἀπ’ αὐτὰ δὲν πέφτει στὴ γῆ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα σας. Ὅσο γιὰ σᾶς, ὁ Θεὸς ἔχει μετρημένες καὶ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς σας. Μὴ φοβηθεῖτε, λοιπόν, γιατί ἐσεῖς ἀξίζετε περισσότερο ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια».
.             Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἀδύναμοι. Γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει, λοιπόν, καὶ νὰ μᾶς νουθετήσει ὁ Θεός, παραχώρησε νὰ κλονιστεῖ καὶ νὰ κινδυνεύσει ὁ Πέτρος. ταν τν πίστη στν Θε τν ντικαθιστον νθρώπινοι συλλογισμοί, τότε νθρωπος ταλαιπωρεται μέσα στ κύματα τς θάλασσας το βίου. Ταλαιπωρεται κα ποφέρει. Ἀπὸ τὴ μία δὲν βρίσκει κανένα ἀνθρώπινο μέσο, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς ὀδυνηρὲς περιστάσεις, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ξεχνᾶ ἀκατανόητα τὸν Θεό. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅταν ἄρχισε νὰ καταποντίζεται, κραύγασε στὸν Κύριο νὰ τὸν σώσει. Κι ἐμεῖς, μέσ π τς δυσκολίες πο μς περικυκλώνουν, ς ναγκάσουμε τν αυτό μας ν θυμηθε τν Θεό, ς στραφομε στν Θε μ λόθερμη προσευχή, ζητώντας Του ν μς λυτρώσει. Ἡ λύτρωση δὲν θ’ ἀργήσει. Ὁ Κύριος θὰ ἔρθει. Καὶ τότε ὁ καθένας μας θ’ ἀκούσει μέσα στὴ συνείδησή του μίαν ἤρεμη ἀλλὰ συνάμα καὶ ἐλεγκτικὴ φωνή: «Ὀλιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;».
.               Οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς εἶναι ἀπαραίτητες. Παραχωρονται π τ θεία πρόνοια. Μς στέλνονται, στε, κάτω π τν πίεσή τους, ν προστρέξουμε στν Θεό, πο Τν χουμε λησμονήσει, κα ν Τν γνωρίσουμε μπειρικά. «Ἐπικάλεσαί με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου» (Ζήτησε τὴ βοήθειά μου τὴν ἡμέρα τῆς θλίψεως), συμβουλεύει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ποὺ θλίβεται, «καὶ ἐξελοῦμαί σε, καὶ δοξάσεις με» (κι ἐγὼ θὰ σὲ ἀπαλλάξω ἀπὸ τὰ δεινά σου- κι ἐσὺ τότε θὰ μὲ δοξάσεις) (Ψαλμ. ΜΘ´15). «Θὰ μὲ δοξάσεις» σημαίνει: “Θὰ μὲ γνωρίσεις ἐμπειρικὰ μὲ τὴ ζωντανὴ γνώση καὶ θὰ πιστέψεις σ’ ἐμένα μὲ τὴ ζωντανὴ πίστη. Μὲ τὴ νεκρὴ γνώση, τὴ γνώση τοῦ γράμματος τοῦ νόμου, σοῦ φαίνομαι ἀνύπαρκτος”.
.             Στὸν Πέτρο, ὅταν αὐτὸς ἄρχισε νὰ βυθίζεται, ὁ Κύριος ἔδωσε τὸ χέρι Του γιὰ νὰ τὸν σώσει. Γιὰ νὰ βγοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ μία δυσκολία, γίνεται κάποια ἐπέμβαση τῆς θείας πρόνοιας ἰδιαίτερα ἐμφανὴς καὶ ἀντιληπτή. Εἶναι ἀσήμαντο τὸ ταρακούνημά μας ἀπὸ τὶς θλίψεις μπροστὰ στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀποκτοῦμε μ’ αὐτές. Ἡ ταλαιπωρία ἀπὸ τὶς θλίψεις εἶναι πρόσκαιρη. Ἡ οὐσιαστικὴ γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συνακόλουθη οἰκείωσή Του εἶναι θησαυρὸς αἰώνιος, εἶναι τὸ ἐχέγγυο τῶν αἰώνιων ἀγαθῶν.
.           Ἔτσι ἀκριβῶς πρέπει νὰ κάνουμε, ὅταν σηκώνεται μία ψυχικὴ θύελλα, ὅταν ἡ εἰρήνη τῆς καρδιᾶς διακόπτεται καὶ διαταράσσεται ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τῆς ἁμαρτίας. Οἱ λογισμοὶ αὐτοὶ ἐμφανίζονται συνήθως μὲ ἔνδυμα ὀρθότητας καὶ δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ταραχὴ ποὺ προξενοῦν στὴν καρδιά. Εἶναι φοβερὴ ἡ θύελλα τῶν παθῶν, πιὸ φοβερὴ ἀπ’ ὅλες τὶς θύελλες τῶν ἐξωτερικῶν συμφορῶν. Ἡ ἐσωτερικὴ θύελλα εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὴν ἐξωτερική. Τὴν ὥρα μίας ὁρατῆς θύελλας σκοτεινιάζει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὰ σύννεφα· τὴν ὥρα μίας ἀόρατης θύελλας τῆς καρδιᾶς σκοτεινιάζει ὁ νοῦς ἀπὸ τὰ σύννεφα τῶν λογισμῶν. Τότε λησμονοῦνται οἱ νουθεσίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν θεοσόφων πατέρων. Τὸ πλοιάριο τῆς ψυχῆς καλύπτεται ἀπὸ τὰ κύματα διαφόρων ἐμπαθῶν αἰσθημάτων. Οὔτε ἡ συζήτηση μὲ φίλους οὔτε ἡ ψυχωφελὴς ἀνάγνωση δροῦν εὐεργετικά. Ἡ ψυχή, σκεπασμένη ἀπὸ ἕναν θολὸ ἀχνό, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τίποτα. Τὸ μοναδικὸ μέσο σωτηρίας ποὺ ἀπομένει, εἶναι ἡ θερμὴ προσευχή. Σὰν τὸν ἀπόστολο Πέτρο πρέπει νὰ κραυγάσουμε μ’ ὅλη μας τὴν ψυχὴ στὸν Κύριο, ζητώντας Του βοήθεια. Κι Ἐκεῖνος τί θὰ κάνει; Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἴδιος μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Δαβίδ: «κεκράξεται πρός με, καὶ ἐπακούσομαι αὐτοῦ, μετ᾿ αὐτοῦ εἰμι ἐν θλίψει· ἐξελοῦμαι αὐτόν, καὶ δοξάσω αὐτόν. μακρότητα ἡμερῶν ἐμπλήσω αὐτὸν καὶ δείξω αὐτῷ τὸ σωτήριόν μου (Ψαλμ. Ϡ´15). (Θὰ κράξει σ’ ἐμένα μὲ τὴν προσευχή, κι ἐγὼ θὰ τὸν ἀκούσω. Θὰ εἶμαι δίπλα του στὴ θλίψη του. Θὰ τὸν βγάλω ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ θὰ τὸν δοξάσω. Θὰ τοῦ δώσω νὰ ζήσει πολλὰ χρόνια καὶ θὰ τοῦ δείξω ὅτι θὰ τὸν σώσω).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

, , ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΡΑΧΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἡ ταραχή
ἀποτέλεσμα ἐλλείψεως προετοιμασίας μας

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Ποιοὶ ξαφνιάζονται καὶ αἰσθάνονται ταραχή; Οἱ ἀπροετοίμαστοι νὰ ἀντιμετωπίσουν μιὰ δυσκολία, μιὰ ἐξέταση, μία ἐχθρικὴ ἐπιδρομή, μία ἀπρεπῆ συμπεριφορὰ ἑνὸς συνανθρώπου, μίαν ἀρρώστια, ἕνα θάνατο. Ταράσσονται οἱ ἀμελεῖς μαθητές, ὅταν ὁ δάσκαλος τοὺς καλεῖ γιὰ ἐξέταση. Ταράσσονται οἱ στρατιῶτες, ὅταν βλέπουν τὸν ἐχθρὸ νὰ προβάλλει καὶ δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν. Ταράσσονται οἱ ἀσθενεῖς ὅταν ὁ γιατρὸς τοὺς ἀνακοινώνει τὴ μορφὴ τῆς ἀσθενείας τους. Ταράσσονται οἱ μὴ ὑπομονετικοὶ συνάνθρωποί μας ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις, τοὺς ἐκνευρισμούς, τίς, ἄδικες πολλὲς φορές, συμπεριφορὲς τῶν ἄλλων. Ταράσσονται οἱ χλιαροὶ στὴν πίστη, οἱ εὐαίσθητοι ἀλλὰ ἀπρόσεκτοι, ὅταν πέσουν ἀναπόφευκτα στὴν ἁμαρτία. Ταράσσονται οἱ γονεῖς ὅταν μαθαίνουν ὅτι τὰ παιδιά τους ἔχουν μπλέξει μὲ κακὲς παρέες, μὲ ναρκωτικά, μὲ ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου ποὺ τὰ παρασύρουν στὸν ὄλεθρο καὶ στὴν καταστροφή. Ταράσσονται οἱ ψυχὲς ὅταν ἐννοήσουν τὸ θάνατο, γιατὶ μπροστά τους ἐπικρέμαται ἡ σπάθη τοῦ δικαιοκρίτου Κυρίου. Μᾶς τὸ λέει καὶ ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία: «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον». Ἡ ἔλλειψη κατάλληλης προετοιμασίας σὲ κάθε περίσταση ὁδηγεῖ στὴν ταραχή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ψαλμωδὸς μᾶς λέει: «Ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην» (Ψαλμ. 118, 60).
.         Οἱ ἐπιμελεῖς μαθητὲς δὲν ταράσσονται, γιατὶ ἡ προετοιμασία τους τοὺς θωρακίζει ἀπὸ ὁποιαδήποτε ξαφνικὴ ἐξέταση τοῦ δασκάλου τους. Οἱ στρατιῶτες ποὺ ἄγρυπνοι στέκουν μὲ «ἐφ’ ὅπλου λόγχην» καὶ γνωρίζουν τὶς πονηρὲς κινήσεις τοῦ ἔχθροῦ δὲν ταράσσονται μὲ τὴν παρουσία του. Τὴν περιμένουν. Ὅλοι μας ταρασσόμαστε, ὅταν οἱ ἄλλοι μᾶς συμπεριφέρονται ἀπαξιωτικά, μᾶς προσβάλλουν, μᾶς ὑποτιμοῦν, μᾶς ἐρεθίζουν μὲ λόγια καὶ πράξεις, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε μὲ ἀπάθεια, ταπεινὸ φρόνημα καὶ ὑπομονὴ νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε, γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὸν πειρασμὸ καὶ τὴν ταραχή. Γιὰ τὶς κρίσιμες αὐτὲς στιγμές, ποὺ ἀναπόφευκτα ἔρχονται στὴν καθημερινότητά μας, ἄκουσα ἀπὸ ἕναν πνευματικὸ τὴ θεόσοφη φράση:
-Νὰ μαζεύεις ὑπομονή!,
δηλαδὴ νὰ σκέφτεσαι ἀπὸ πρὶν πῶς θὰ τὶς διαχειρισθεῖς. Ἡ προετοιμασία σου θὰ σοῦ διώξει κάθε ταραχή.
.       Οἱ ἀσθενεῖς ποὺ εἶναι προσγειωμένοι στὴν πραγματικότητα καὶ ἔχουν ἀποδεχθεῖ ὅτι οἱ ἀσθένειες εἶναι γιὰ ὅλους μας καὶ ὄχι γιὰ μόνο τοὺς ἄλλους, δὲν ταράσσονται στὸ ἄκουσμα τῶν ἰατρικῶν γνωματεύσεων, ἀλλὰ καρτερικὰ καὶ ἀγόγγυστα τὶς δέχονται καὶ φέρνουν στὰ χείλη τους τὰ λόγια τοῦ Ἰὼβ «ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν οὕτω καὶ ἐγένετο. Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον» (Ἰὼβ α´ 21).
.       Ὅλοι μας, οἱ χλιαροὶ περὶ τὴν πίστη, ἂς ἀκούσουμε τὸ παράδειγμα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου καὶ ἂς μὴν θρηνοῦμε μετὰ τὶς πτώσεις μας. Ἡ στιχομυθία τοῦ Γέροντα μὲ κάποιον ἀνήσυχο νεαρὸ λίγο τροποποιημένη ἔχει ὡς ἑξῆς: Γέροντα, πῶς θὰ ξεπεράσω τὶς πτώσεις μου;
– Σκοπὸς εἶναι νὰ προλαβαίνεις νὰ μὴν φθάνεις σ’ αὐτές. Ἄμα φθάσεις, ἔχασες! Καὶ τὸ γάλα, ἂν δὲν προλάβεις νὰ τὸ κατεβάσεις ἀπὸ τὴ φωτιά, μόλις φουσκώσει, χύνεται.
-Πῶς θὰ τὶς προλαβαίνω;
– Χρειάζεται ἐπαγρύπνηση. Νὰ παρακολουθεῖς τὸν ἐαυτό σου καὶ νὰ συγκρατεῖς τὸ νοῦ σου καὶ τοὺς λογισμούς σου, γιὰ νὰ μὴ ριζώσει μέσα σου ἐπιθυμία κακή, νὰ μὴν γίνει ἀποδοχή της, νὰ μὴν γίνει πάθος, γιατὶ μετά, καὶ νὰ θελήσεις νὰ συγκρατηθεῖς καὶ νὰ τὴν κόψεις μὲ τὸ τσεκούρι, δὲν θὰ τὰ καταφέρεις. Νὰ θυμᾶσαι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Δαβίδ: «Ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην» (Ψαλμ, 118, 60).
.       Εἶδες ἐκεῖνος ὁ μοναχὸς τί ἔκανε; Μόλις ἔβγαινε ἀπὸ τὸ κελλί του, ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ ἔλεγε: «Θεέ μου, φύλαξέ με ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς» καὶ ἦταν ἕτοιμος νὰ ἀντιμετωπίσει ὁποιονδήποτε πειρασμό. Ἦταν σὰν νὰ κρατοῦσε σκοπιά. Κοιτοῦσε ἀπὸ ποὺ θὰ τοῦ ἔλθει ὁ πειρασμός, γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ. Καὶ μόνοι μας ἄμυνα δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ὅσο καὶ ἂν προετοιμαζόμαστε. Ἡ προσευχὴ μᾶς φέρνει δίπλα μας τὸν Κύριο, ποὺ μᾶς ἐνισχύει. Εἶναι ἡ ἐπέμβαση τῆς μεγάλης δυνάμεως. Καὶ αὐτὴ τὴ χρειαζόμαστε πάντοτε!
.       Οἱ γονεῖς ποὺ μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους μὲ «παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου» (Ἐφεσ. ϛ´ 4) χωρὶς νὰ ὑποκρίνονται, γιατὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν τὴν λεπτότητα νὰ καταλαβαίνουν τὸ γνήσιο ἀπὸ τὸ κάλπικο, τότε παρακαλουθώντας τὶς κινήσεις τῶν παιδιῶν τους, στέκουν δίπλα τους, εἶναι ἕτοιμοι κάθε στιγμὴ νὰ τὰ προστατεύσουν ἀπὸ τὰ βέλη τῆς σύγχρονης κοινωνίας, ὥστε νὰ νὰ μὴν φθάσουν νὰ κλαύσουν γιὰ ἐπερχόμενες πτώσεις. Καὶ οἱ ψυχές, ποὺ ὁ κτύπος τους εἶναι ρυθμισμένος μὲ τοὺς κτύπους τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ, καὶ ὁ δρόμος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τους εἶναι δρόμος Χριστοῦ, δρόμος ἀρετῆς, δρόμος συνεχοῦς ἐγρηγόρσεως, δὲν θὰ φθάσουν νὰ ποῦν: «Τὸν χιτῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ.» Ἡ ἡμέρα καὶ ἡ ὥρα ποὺ θὰ ἔλθει ὁ Κύριος νὰ χτυπήσει τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἄγνωστες. Ἐμεῖς ὡς πιστοὶ δοῦλοι Κυρίου ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι. Μᾶς τὸ λέει καὶ ὁ Κύριος μὲ τὸ στόμα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής (Ματθ. κϛ´ 41). Ἔτσι, ὅταν ἔλθει ἡ εὐλογημένη ἐκείνη ὥρα τῆς ἐπισκέψεώς Του, ἡ παρουσία Του δὲν θὰ μᾶς ταράξει. Δὲν θὰ μᾶς δικαιολογήσει ἡ λαϊκὴ φράση: «Σπίτι ἀσυγύριστο μουσαφήρη περιμένει». Καὶ ἔτσι ὄχι μόνον δὲν θὰ ταραχθοῦμε, ἀλλὰ καὶ θὰ χαροῦμε καὶ θὰ πανηγυρίσουμε λέγοντας:
-Ἐλθέ, Κύριε, ὁ δοῦλος Σου μὲ χαρὰ Σὲ προσμένει. «Δέξαι με ὡς ἕνα τῶν μισθίων Σου (Λουκ. ιε´ 19). Πολὺ ἐπιθυμῶ νὰ μὲ πάρεις κοντά Σου. Ἐπιθυμῶ, ὅπως ὁ Παῦλος «ἀναλῦσαι καὶ σὺν Σοὶ εἶναι» (Φιλιπ. α´ 23). Ἐλθέ, εὐλογημένε μου Κύριε!


, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΑΡΑΧΘΕΙΣ;

Γιατί νὰ ταραχθεῖς;

.                  Ἀλήθεια, ρωτᾶς γιατί; Μὰ δὲν βλέπεις τί γίνεται; Πόσα μοῦ συμβαίνουν καθημερινά; Δὲν βλέπεις τί γίνεται στὸν κόσμο γύρω μας; Πόσες δυσκολίες, θλίψεις, δοκιμασίες, φτώχεια, πείνα καὶ πόνος ὑπάρχουν δίπλα μας; Καταστάσεις ὀδυνηρές, ἕως ἀνυπέρβλητες πολλὲς φορές. Καὶ ὁπωσδήποτε εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ ἐκφρασθεῖ μία τέτοια ἀπορία καὶ συνάμα τὸ ἠχηρὸ παράπονο: Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ταραχθῶ;
.                  Θεωρεῖται σχεδὸν ἀπίθανο νὰ μὴ τὰ χάσει κανεὶς μπροστὰ σὲ τόσο μεγάλα ἐμπόδια, παγίδες καὶ δυσκολίες ποὺ παρουσιάζονται κατὰ τὸ διάβα τῆς ζωῆς μας. Καὶ ὁπωσδήποτε ἡ ἀτελὴς ἀνθρώπινη σκέψη θὰ δικαιώσει μιὰ τέτοια ἀντίληψη τῶν πραγμάτων. Εἶναι πρακτικὰ ἀδύνατον νὰ μὴ ταραχθεῖ κάποιος. Ὅταν π.χ. βλέπει νὰ ἀσθενοῦν ἀπὸ βαρύτατες ἀσθένειες καὶ νὰ πεθαίνουν μικρὰ παιδιὰ δίπλα του. Ἐνδεχομένως καὶ τὸ δικό του παιδί. Ἢ ὅταν ἀντικρίζει σκληρὲς εἰκόνες πνιγμένων παιδιῶν στὶς θάλασσες. Ὅταν διεξάγονται πόλεμοι μὲ πάμπολλα θύματα. Ἢ ἀκόμη-ἀκόμη μπροστὰ στὸ κύμα τῆς σύγχρονης προσφυγιᾶς καὶ σ̕ αὐτὴ τὴν μεταναστεύουσα λαοθάλασσα τοῦ πόνου. Ἀλλὰ καὶ ὅταν βρίσκεται κανεὶς μέσα στὸν κυκεώνα τῆς οἰκονομικῆς ἀνέχειας, τῆς ἀνεργίας, τῆς ἀβεβαιότητας γιὰ τὸ μέλλον. Ὅταν γίνονται ξεσηκωμοί, διαμαρτυρίες στοὺς δρόμους, ποικίλες κοινωνικὲς ἀναταραχές. Καὶ ἐπιπλέον ὅταν προσωπικὰ ὁ καθένας μας ἔχει τόσα θέματα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν… φόβους, λογισμούς, ἀμφιβολίες, πειρασμούς, ἀφορμὲς καὶ δυσκολίες ἀπὸ τοὺς γύρω μας ἀνθρώπους.
.                  Πραγματικά, σαρώνει τὴν ἐποχή μας ἕνας σφοδρότατος ἄνεμος ἀγωνίας, τα­ραχῆς, συγχύσεως. Ἀνατρέπονται συχ­νὰ τὰ πάντα, ἔρχονται τὰ πάνω – κάτω στὶς ζωὲς ὅλων μας. Καὶ ἀποροῦμε, για­τί; Γιατί ὅλος αὐτὸς ὁ χαλασμὸς στὶς ἡμέρες μας;
.                  Μόνο ὁ Θεὸς γνωρίζει τὸ γιατί. Τὸ κρίσιμο ὅμως ἐρώτημα, πέρα ἀπὸ τὴ διαπίστωση τῶν σκληρῶν καταστάσεων καὶ τῶν σφοδρῶν γεγονότων ποὺ μᾶς ταράζουν, εἶναι πῶς μποροῦμε νὰ κρατηθοῦμε ὄρθιοι, ψύχραιμοι μπροστὰ σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα.
.                  Ἂς θυμηθοῦμε πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ μας πρὸς τοὺς Μαθητές Του, ὅταν τοὺς προετοίμαζε γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ μέλλουν νὰ ἐπέλθουν στὸν κόσμο: «ὁρᾶτε· μὴ θροεῖσθε»· προσέχετε, μὴν ταράζεσθε, τοὺς εἶπε. Νὰ μὴν ταράζονται οἱ καρδιές σας, οὔτε νὰ δειλιάζετε. Πόσο ἐνισχυτικὸς ὁ Κυριακὸς αὐτὸς λόγος καὶ γιὰ μᾶς! Νὰ μὴ τὰ χάνουμε, οὔτε νὰ ὑπάρχει φόβος στὰ μύχια τῆς ὑπάρξεώς μας.
.                  Ἂς σκεπτόμαστε κι ἐμεῖς ὅτι ὁ παντοδύναμος Θεὸς τῆς ἀγάπης παραστέκει δίπλα μας, ὅπως τὸ ὑποσχέθηκε στὴν τελευταία ἀναστάσιμη ἐμφάνισή Του: «ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι..» (Ματθ. κη´ [28] 20). Εἶναι μαζί μας. Ἕτοιμος νὰ διαλύσει τὰ νέφη τῆς ταραχῆς. Ἄλλωστε Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο. Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ὀδυνηρὲς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦν σήμερα, ὑπηρετοῦν τελικῶς τὸ δικό Του πάνσοφο σχέδιο.
Συχνὰ ἂς ἔρχεται στὸ νοῦ μας ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν μαθητή Του, τὸν Πέτρο· «ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;», ὅταν ἐκεῖνος φοβήθηκε τὴ σφοδρότητα τῶν κυμάτων, ἐνῶ περπατοῦσε πάνω σ’ αὐτά. Πόσοι καὶ πόσοι ἄλλοι ἄνθρωποι πρὶν ἀπὸ μᾶς δὲν βάδισαν στὶς ἴδιες ὁδοὺς τῆς ταραχῆς καὶ τῆς ἀνατροπῆς! Ἀλλὰ καὶ ὁ λαός μας στὸ ἱστορικό του παρελθόν. Ἀσφαλῶς καὶ πλεῖστοι ἄλλοι, ὄχι μόνο παλιά, ἀλλὰ καὶ σήμερα κλονίζονται!
.                  Ὅμως ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι δίπλα μας, εἶναι ἡ εἰρήνη μας! Καὶ μᾶς φωνάζει: «θάρσει», ἔχε θάρρος! «Ὁ Κύριος ἐγγύς» (Φιλιπ. δ´ 5), εἶναι δίπλα μας σὲ κάθε βῆμα! Μὴ φοβᾶσαι! Ἐκεῖνος διαφεντεύει τὴν ἱστορία, θὰ γράψει τὴν τελευταία λέξη της καὶ θὰ μᾶς κρατήσει σταθερὰ ἀπὸ τὸ χέρι!

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

Σχολιάστε

ΕΙΡΗΝΕΥΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ (Χαρ. Μπούσιας)

Εἰρηνεύουν μόνον οἱ ἐργάτες τοῦ καλοῦ

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Κύριό μας ησοῦ, τὸν Ποιητὴ καὶ Πλάστη καὶ Θεό μας, τὸν ρχηγὸ τς ζως, προσπαθοῦμε νὰ ἐργαζόμαστε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές του, νὰ ἐργαζόμαστε δηλαδὴ τὸ ἀγαθὸν κάτω καὶ ἀπὸ ἀντίξοες συνθῆκες, ἀκόμη καὶ ἂν ὁ κόσμος γύρω μας βιώνει ποικίλες ταραχές. Προσπαθοῦμε μὲ τὴν ἐργασία τοῦ ἀγαθοῦ νὰ διατηροῦμε στὴν καρδιά μας «τὴν εἰρήνην τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» (Φιλιπ. δ´ 7). Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ὡραῖος ἀγώνας κάθε χριστιανοῦ, ὁ ἄριστος ἀγώνας ὅλων μας, νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ μεγάλου δώρου τῆς εἰρήνης ποὺ μᾶς στέλνεται ἀπὸ τὸν οὐρανό, δῶρο τὸ ὁποῖο μαζί μας ἀπολαμβάνουν καὶ ὅλοι ὅσοι βρίσκονται κοντά μας, ἡ οἰκογένειά μας, ὁ ἐργασιακός μας περίγυρος, τὸ κοινωνικό μας περιβάλλον.
.           Ὁ Κίπλιγκ στὸ περίφημο ποίημά του «Ἄν» ἔλεγε ὅτι τότε μόνο θὰ μπορεῖς νὰ ὀνομάζεσαι Ἄνθρωπος μὲ ἄλφα κεφαλαῖο, ὅταν μπορεῖς νὰ κρατεῖς τὰ λογικά σου, τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι τριγύρω σου τὰ ἔχουν χαμένα. Γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς ἰσχύει, ὅτι τότε μόνο ὀνομαζόμαστε πραγματικοὶ χριστιανοί, ὅταν εἰρηνεύουμε. Ἡ εἰρήνη, ἡ πραότητα, ἡ γαλήνη, ἡ καταδεκτικότητα, ἡ προσήνεια, εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ κάθε χριστιανοῦ, ποὺ ἔχει δεχθεῖ τὸ δῶρο τῆς εἰρήνης ἀπὸ τὸν εἰρήναρχο Κύριο. Εἰρήνη, λοιπόν, σημαίνει παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας. Καὶ αὐτὴ ὄχι μόνο τὴ νοιώθουμε στὴν καρδιά μας, ἀλλὰ καὶ γίνεται ὁρατὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς πλησίον μας, ἀφοῦ ἔχοντας καταστείλει τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ποὺ διεξάγεται μέσα μας μὲ τὴν ὑποταγὴ τῆς σάρκας στὸ πνεῦμα, δηλαδὴ τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος στὸ νόμο τοῦ Πνεύματος, ὁ κόσμος τῶν λογισμῶν μας κινεῖται μὲ κοσμιότητα καὶ καθαρότητα. Ὁ Χριστός μας τότε «ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν. (Ἐφεσ. β´ 14).
.           Ἡ Εἰρήνη, ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ (Ἰωάν. ιδ´ 27) μᾶς στέλνεται καθημερινὰ ἀπὸ Αὐτὸν ὡς δῶρο, ὅπως δῶρο εἶναι τὸ φῶς, ἡ βροχή, ὁ ἄνεμος καὶ κάθε τὶ ποὺ στέλνει ὁ οὐρανὸς στὴ γῆ συνδράμοντας στὴν ἐπιβίωσή μας. Ἡ εἰρήνη εἶναι ἕνα θεϊκὸ χάδι, εἶναι ἔκφραση θεϊκῆς στοργῆς, εἶναι ἔκφραση ἀναπαύσεως τοῦ κοπιάζοντος ἀνθρώπου καὶ περιφρουρεῖ τὶς καρδιὲς καὶ τὰ νοήματά μας, ὥστε νὰ πορευόμαστε κατὰ τὸ θεῖο θέλημα. Ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ βραβεῖο τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιὲς τῶν χαριτωμένων ἀγωνιστῶν, μᾶς λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος « εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν» (Κολοσ. γ´ 15).
.           Ἂν ὡς χριστιανοὶ ἐργαζόμαστε τὸ ἀγαθόν, ἀγωνιζόμαστε νόμιμα στὸ στίβο τῆς ζωῆς καὶ ζοῦμε «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς» (Τίτ. β´ 12), τότε εἰρηνεύουμε. Εἰρηνεύουμε ὡς ἄνθρωποι, εἰρηνεύουμε ὡς οἰκογένειες, εἰρηνεύουμε ὡς κοινωνία, εἰρηνεύουμε ὡς ἐκκλησία. Ἡ σωφροσύνη μᾶς εἰρηνεύει ἐσωτερικά, ἡ δικαιοσύνη μᾶς εἰρηνεύει κοινωνικὰ καὶ ἡ εὐσέβεια μᾶς εἰρηνεύει μὲ τὸ Θεό μας, ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ ὁποίου προσπαθεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ὁ πολεμήτορας διάβολος.
.           Γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὸ δῶρο τῆς εἰρήνης πρέπει νὰ πάψουμε νὰ ὑφιστάμεθα τὸν πόλεμο τῶν λογισμῶν, νὰ μὴν ἀφήνουμε χῶρο γιὰ ἀποδοχή τους. Αὐτοὶ ἀναταράζουν τὴν ὕπαρξή μας καὶ χαλαρώνουν τὴν ἰσορροπία μεταξύ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας, ὥστε νὰ φυγαδεύεται ἡ χαρὰ καὶ ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὴ ζωή μας. Τὸ θεϊκὸ δῶρο τῆς εἰρήνης εἰρηνεύει τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, εἶτε αὐτοὶ εἶναι οἱ οἰκεῖοι μας, εἴτε εἶναι ἐκεῖνοι μὲ τοὺς ὁποίους ἐρχόμαστε σὲ συναναστροφὴ στὸ περιβάλλον μας, στὴν ἐργασία μας, στὴν καθημερινότητά μας. Τέλος μᾶς εἰρηνεύει τόσο, ὥστε νὰ λησμονοῦμε τὴν πίεση ποὺ μᾶς ἀσκοῦν οἱ «ἔνδοξοι», οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, οἱ καταπιεστὲς τῶν ἐθνῶν, οἱ τύραννοι τῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὶς ἀποφάσεις τους ρυθμίζουν τὶς ζωές μας καί μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε σὲ ἕνα συνεχῆ καὶ φαινομενικὰ μάταιο πόλεμο.
.           Πολλοὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη, ἀλλά, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ὁ Θεολόγος, ἐνῶ αὐτὴ εἶναι ἀγαθὸ ἀπαιτούμενο δὲν φυλάσσεται παρὰ μόνο ἀπὸ λίγους: «Εἰρήνη φίλη, τὸ παρὰ πάντων μὲν ἀπαιτούμενον ἀγαθόν, ὑπ᾿ ὀλίγων δὲ φυλασσόμενον» (Λόγος ΚΒ´). Ἡ εἰρήνη, δυστυχῶς, καταπατεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ κράτη, ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς φίλους, τοὺς συγγενεῖς, τοὺς ὁμόπιστους, τοὺς συντοπίτες, ἀπὸ ὅλους μας, ὅταν δὲν ἐργαζόμαστε τὸ ἀγαθό. Ἔτσι, ἐνῶ ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι πλασμένη γιὰ εἰρήνη καταλήγει σὲ πόλεμο ἀπὸ τοὺς ἐγωϊσμοὺς καὶ τὶς ἁμαρτίες. Λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος, ὁ Ὁμολογητής, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση δημιουργήθηκε «ἄμαχος, εἰρηνική, ἀστασίαστος, πρός τε τὸν Θεὸν καὶ ἑαυτὴν δι᾿ ἀγάπης ἐσφιγμένη» (Ρ.G. 9, 172Β). Ἡ πτώση καὶ ἡ ἰδιοτέλεια ἔφεραν στοὺς ἀνθρώπους τὰ μίση, τὶς διαιρέσεις, τὶς συγκρούσεις, τὸν φθόνο, τὴν ἀλληλοεξόντωση, τὴν ἐκδικητικότητα, τὴν ἐπιθετικότητα, τὴν μισανθρωπία. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας διαρκῶς εὐλογεῖ καὶ εὔχεται «εἰρήνη πᾶσι».
.           Τὸ δῶρο τῆς εἰρήνης, γιὰ νὰ τὸ ἀποκτήσουμε χρειάζεται νὰ καταβάλουμε καὶ τὸ δικό μας, τὸν προσωπικό μας ἀγῶνα. Χρειάζεται τὴ δική μας συνέργεια. Οὔτε μόνοι μας χωρὶς τὸν εἰρήναρχο Χριστό μας μποροῦμε νὰ κατακτήσουμε τὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ εἰρήνη, οὔτε πάλι ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν δώσει χωρὶς τὸν δικό μας ἀγώνα, γιατί ἔτσι θὰ καταργοῦσε τὴν ἐλευθερία μας. Ἡ ἐργασία τοῦ ἀγαθοῦ ἀποτελεῖ τὴ συνεισφορά μας στὴν εἰρηνικὴ ζωὴ ποὺ ἐπαγγέλεται ὁ Χριστός μας καὶ ποὺ μᾶς τὴ χορηγεῖ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ τὰ ἱερά της Μυστήρια καὶ τὴ θεία Λατρεία της. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ὁ Παλαμᾶς: «Ἡ μὲ προσευχὲς καὶ ψαλμωδίες καθημερινὴ συνομιλία μὲ τὸν Θεὸ καὶ ὅλες τὶς ἐπιδρομὲς τῶν παθῶν καταπραΰνει καὶ τὶς ἀλλάζει πρὸς τὸ καλό, καὶ τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες ἀναχαιτίζει, καὶ τὴν πλεονεξία περιορίζει, καὶ τὴν κούφια ἔπαρση χαμηλώνει, καὶ τὸ φθόνο ἐξαφανίζει, καὶ τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ μετριάζει, καὶ τὴ μνησικακία ἐξοστρακίζει, καὶ παρέχει τὴν εἰρήνη καὶ τὴν εὐνομία καὶ τὴν εὐμάρεια καὶ στὶς κοινωνικὲς ὁμάδες καὶ στὰ σπίτια, καὶ στὶς ψυχὲς καὶ στὰ σώματα, καὶ σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν τὴ συζυγικὴ ζωὴ καὶ σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν διαλέξει τὸ μοναχικὸ βίο» (Ὁμιλία ΝΑ´). Γιὰ νὰ εἰρηνεύουμε ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ ὅλοι μας ὀφείλουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε κατὰ τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς φιλαυτίας καὶ τῶν παθῶν μᾶς. Τότε μόνο θὰ ἔρχεται σὰν πλημμυρίδα ἡ ἀγάπη, ἡ φιλοθεΐα καὶ ἡ φιλανθρωπία, ἀρετὲς ποὺ κοσμοῦν τὴ χριστιανικὴ κοινωνία, τὴν κοινωνία τῆς εἰρήνης. Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Χρυσόστομος: «Ἐὰν εἰρήνη ᾖ, καὶ ἀγάπη ἔσται· ἂν ἀγάπη, καὶ εἰρήνη ἔσται» (Ρ.G. 62, 174). Ἔτσι ὁ εἰρηνικὸς χριστιανὸς μεταδίδει εἰρήνη σὲ ὅλους τοὺς γύρω του, γίνεται εἰρηνοποιὸς καὶ ἀναπαύει τοὺς συνανθρώπους του μὲ τὴν εἰρηνικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς του. Ἀντίθετα ὁ ἀποστερημένος εἰρήνης ἄνθρωπος μεταδίδει ταραχὴ καὶ ἄγχος.
.           Ἀλλοίμονο, ὅπως παρατήρησε καὶ ὁ Πλάτων, στὰ βάθη τῆς  ἀνθρωπίνης καρδιᾶς αἰώνια παλεύουν δύο  ὑπάρξεις· τὸ σκότος καὶ τὸ φῶς, ἡ  ἀλήθεια καὶ τὸ ψέμα, ὁ ἄγγελος καὶ ὁ  σατανᾶς. Ἡ πάλη, ἡ μεγαλύτερη πάλη, εἶναι ἄγρια καὶ γίνεται μέσα μας. Πεδίο μάχης, παλαίστρα, εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου  παλεύουν δύο δυνάμεις. Ἡ μία ὠθεῖ πρὸς  τὸν οὐρανό, σπρώχνει πρὸς τὰ ἐπάνω. Ἡ  ἄλλη θέλει νὰ μᾶς ῥίξει κάτω. Ἡ ὕλη μάχεται μὲ τὸ πνεῦμα, ἡ ψυχὴ μὲ τὸ σῶμα. Καὶ ἐδῶ ἡ ὑποταγὴ τῆς σάρκας στὸ πνεῦμα φέρνει τὴν ὡραιότερη νίκη, φέρνει τὴν εἰρήνη. Ἀνώτερη νίκη εἶναι «τὸ νικᾶν ἑαυτόν», ἔλεγαν οἰ σοφοὶ πρόγονοί μας καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει περισσότερο, ἀπὸ ὅσο ἐμεῖς βλάπτουμε τοὺς ἑαυτούς μας καὶ στερούμαστε τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ.
.           Εἰρήνη λοιπὸν μὲ τὸν Θεό, εἰρήνη μὲ τὸν  πλησίον, εἰρήνη μὲ τὸν ἑαυτό μας μὲ τὴ  γαλήνη τῆς συνειδήσεως μας εἶναι στόχος καὶ πόθος καὶ ἀγώνας μας. Ἡ θεία συνέργεια εἶναι δεδομένη. Ὁ δικός μας ἀγώνας, ὅμως, εἶναι ὁ κατάλληλος; Ἡ ἐργασία μας στοχεύει στὴν ἀρετή, στὸ ἀγαθό, ποὺ χαρίζει μόνιμη εἰρήνη; Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ χάνουμε τὴν ψυχραιμία μας, νὰ χάνουμε τὴν εἰρήνη μας, γιὰ νὰ προβληματιζόμαστε. Ὁ προβληματισμός μας ἂς εἶναι διαρκὴς καὶ ἂς στοχεύει στὴν καθημερινὴ ἐργασία τοῦ ἀγαθοῦ στὴ ζωή μας. «Εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν» (Ῥωμ. β´ 10).

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, , ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΧΥΣΗ καὶ ΤΑΡΑΧΗ, Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΑΣ. (Ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

ατία τς σωτερικς συγχύσεως κα ταραχς.
θεραπεία το νθρώπου
π τς συνέπειες το προπατορικο μαρτήματος

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου,
«Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς»,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωποῦ
σελ. 84-87

.             Σὲ παρακίνησα νὰ σκεφτεῖς ἀπὸ ποὺ μπορεῖ νὰ προέρχονται τὰ σπέρματα τῆς ἐσωτερικῆς συγχύσεως καὶ ταραχῆς, καὶ σοὺ ὑποσχέθηκα νὰ τὸ συζητήσουμε. Εἶναι ἀλήθεια, ὅμως, πὼς ἤδη γνωρίζεις τὴν προέλευσή τους. Δὲν ὑπάρχει λόγος, λοιπὸν νὰ σκεφτεῖς, ἀλλὰ μόνο νὰ θυμηθεῖς ποιὰ εἶναι ἡ σχετικὴ πίστη μας.
.             Πιστεύουμε πὼς αὐτὰ τὰ σπέρματα δὲν τὰ ἔβαλε ὁ Δημιουργὸς μέσα στὴ φύση τοῦ ἄνθρωπου, ὅταν τὸν ἔπλασε. Μπῆκαν ἀργότερα, μετὰ τὴν πτώση τῶν προπατόρων μας, πού, μὲ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς, διέφθειραν καὶ διέστρεψαν τὴ φύση μας. Ἔτσι διεφθαρμένη καὶ διεστραμμένη τὴ μεταβίβασαν στοὺς ἀπογόνους τους, δηλαδὴ σ’ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἔτσι διεφθαρμένη καὶ διεστραμμένη, λοιπόν, ἔχει φτάσει μέχρι κι ἐμᾶς. μεταπτωτικ ατ κατάσταση τς φύσεώς μας ποτελε τν ατία τς σωτερικς μας συγχύσεως κα ταραχς. π’ ατήν, πάλι, προκαλεται λη ξωτερικ ναταραχ στν προσωπικ ζω κάθε νθρώπου, στν οκογενειακ ζω κα στν κοινωνικ ζωή.
.             Τὰ σπέρματα, λοιπὸν τῆς συγχύσεως καὶ ταραχῆς, μολονότι ὑπάρχουν μέσα μας ἐκ γενετῆς, δὲν εἶναι φυσικά. Δὲν εἶναι συστατικά της φύσεώς μας. Δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, δηλαδή, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν τὰ ἔχει, δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ἀπεναντίας, δίχως αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἀληθινὸς ἄνθρωπος. κατάσταση τς συγχύσεως κα τς ταραχς εναι ρρώστια μας. Καὶ μόνο ὅταν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτήν, γινόμαστε ὑγιεῖς, ἔτσι ὅπως πρέπει νὰ εἴμαστε ἀπὸ τὴ φύση ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Δημιουργός. Θυμᾶμαι τὴν ἐπιθυμία σου νὰ βρεθεῖς “στὸ ἐπίπεδό της ἀνθρώπινης ἀξίας”. Θεράπευσε τὴν παραπάνω ἀρρώστια, ποὺ ἔχεις μέσα σου, καὶ θὰ φτάσεις σ’ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο.
.             Μὴν ξεχνᾶς πὼς ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ εἶναι ἔμφυτες, ὄχι ὅμως καὶ φυσικές. Δὲν ἀποτελοῦν οὐσιῶδες μέρος τῆς φύσεώς μας. Ἐπηρεάζουν, πάντως, τὰ οὐσιώδη μέρη της, προκαλώντας διαταραχὴ στὴ λειτουργία τοῦ καθενὸς καὶ στὶς ἀμοιβαῖες σχέσεις τους. Ἂν ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ ἦταν φυσικές, ἡ παρουσία τους δὲν θὰ μᾶς ἔκανε νὰ ὑποφέρουμε καὶ νὰ βασανιζόμαστε, ὅπως συμβαίνει. Φυσικ εναι ,τι εφραίνει κα ναπαύει τ ψυχή, ν φύσικο ,τι τν καταπιέζει κα τν κουράζει. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἂν ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ ἦταν φυσιολογικές, τότε, ὅποιος ἦταν ἀπαλλαγμένος καὶ καθαρὸς ἀπ’ αὐτές, δὲν θὰ ἦταν ἄνθρωπος. Ξέρουμε, ὡστόσο, ἕναν ἄνθρωπο, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, πού, μολονότι ἦταν ὁλότελα καθαρὸς ἀπὸ σύγχυση καὶ ταραχή, εἶχε τέλεια τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ξέρουμε, ἐπίσης, ὅτι ὅποιος ντύνεται τὸν Χριστό, παίρνει ἀπ’ αὐτὸν τὴ δύναμη νὰ καθαρίσει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ γίνει ὅμοιός του στὴν καθαρότητα.
.             Νὰ θυμᾶσαι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ εἶναι ἐγγενεῖς, ὄχι ὅμως καὶ φυσικές· νὰ τὸ θυμᾶσαι καὶ νὰ τὸ πιστεύεις ἀκλόνητα. Ἔτσι θὰ ἐπιθυμήσεις σφοδρὰ καὶ τὴ θεραπεία σου. Γιατί, ἀφοῦ αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν εἶναι φυσιολογική, τότε μπορεῖς νὰ θεραπευθες, φτάνει νὰ τὸ θέλεις. Καὶ εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν τὸ θέλεις; Ὑγιὴς καὶ καθαρὴ ἡ φύση μας εἶναι ὑπέροχη. Οἱ ἴδιοι οἱ ἄγγελοι τὴν ἀτενίζουν μὲ ἀγάπη καὶ δέος. Δὲν θὰ θέλαμε, λοιπόν, νὰ τὴ δοῦμε κι ἐμεῖς ἔτσι; Ἀναμφίβολα, λη ετυχία κα εδαιμονία μας ξαρτται π τ θεραπεία μας. Γιατί, ὅταν θὰ ἔχουμε ἀπαλλαγεῖ πιὰ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀρρώστια, τί ἄλλο θὰ μᾶς στερήσει τὴ μακαριότητα;
.             Εἶπα πρίν, πώς, ἐπειδὴ ἡ κατάσταση τῆς ταραχῆς καὶ τῆς συγχύσεως δὲν εἶναι φυσική, μπορεῖ κανεὶς νὰ θεραπευθεῖ. Τώρα λέω, ὑποθετικά, τὸ ἀντίθετο: Ἂν ἦταν φυσική, δὲν θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ θεραπευθεῖ, ὅσο σκληρὰ κι ἂν ἀγωνιζόταν. Πιστεύοντας κάτι τέτοιο, θὰ ἔχανες τὸ θάρρος σου. “Ἔτσι εἶμαι καὶ δὲν μπορῶ ν’ ἀλλάξω”, θὰ σκεφτόσουνα καὶ θὰ κυριευόσουν ἀπὸ τὴν ὀλέθρια ἀπόγνωση. Ὀλέθρια, ναί! Γιατί, ὅταν κυριεύσει τοὺς ἀνθρώπους, τότε αὐτοὶ παραδίνονται στὴν ἁμαρτία καὶ ἐκτελοῦν κάθε λογῆς βρώμικη πράξη δίχως φραγμό.
.             Θὰ τὸ ξαναπῶ: Διατήρησε τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ ταραχή μας δὲν εἶναι φυσική. Μὴν ἀκοῦς ἐκείνους ποὺ λένε, “Εἶναι ἀνώφελο νὰ τὸ συζητᾶμε, γιατί ἔτσι εἴμαστε φτιαγμένοι καὶ δὲν μποροῦμε ν’ ἀλλάξουμε”. Δὲν εἴμαστε φτιαγμένοι ἔτσι. Καί, ἂν ἀγωνιστοῦμε, μποροῦμε ν’ ἀλλάξουμε.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΚΑΡΔΙΑΝ ΠΑΡΩΡΓΙΣΜΕΝΗΝ ΜΗ ΠΡΟΣΤΑΡΑΞῌΣ», Μὴν αὐξήσης τὴν ταραχή! Πρόσεξε τὴν πρόκληση, διότι θὰ τοῦ μεγαλώσης τὴν ἀγανάκτηση.

«Μὴ προσταράξῃς»
(Σοφία Σειρὰχ δ´ 3)

 τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4259. Ἰούλ.- Αὔγ. 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Ἡ παράκληση, ἡ προσταγὴ τοῦ Κυρίου ἀντηχεῖ λακωνικά: «Μὴ προσταράξῃς!» (Σοφία Σειρὰχ δ΄ 3). Μὴν αὐξήσης τὴν ταραχή. Μὴν τὴν κάνης ὀδυνηρότερη, μεγαλύτερη καὶ ὀξύτερη. Μὴν προσθέσης ταραχὴ στὴν ταραχή του. Δὲν τὸν βλέπεις πόσο βασανίζεται;
.            Βασανίζεται; Ποιός; Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι ὀργισμένος σὲ μεγάλο βαθμό. Ἡ καρδιά του εἶναι ταραγμένη, ἀναστατωμένη. Μὴν τὴν ἀναστατώνης περισσότερο. «Καρδίαν παρωργισμένην μὴν προσταράξῃς», προστάζει ὁ Κύριος στὴν Π. Διαθήκη.

*  *  *

.            «Καρδίαν παρωργισμένην μὴ προσταράξῃς». Θὰ σοῦ τυχαίνη συχνά, νὰ συναντᾶς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἀγανακτισμένοι ἢ ταραγμένοι. Αἰτίες ὑπάρχουν πολλές. Μέσα στὴν καθημερινὴ δουλειά, στὶς σχέσεις μὲ τοὺς συναδέλφους ἢ τὶς διάφορες ὑπηρεσίες δημιουργοῦνται ἄφθονες προστριβὲς μικρότερες ἢ μεγαλύτερες. Στὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ πάλι δὲν εἶναι καθόλου σπάνιο νὰ ἀναφύωνται διαφορὲς ἢ νὰ προκαλοῦνται ἀναφλέξεις. Κάτι στὴν συμπεριφορά, κάποιος λόγος βαρύς, κάποια προτίμηση ἢ ἀδικία καὶ ἡ καρδιὰ ἀναστατώνεται. Γίνεται «παρωργισμένη».
.              Εἶναι ἴσως ἀδύνατον νὰ περάση ἡμέρα χωρὶς νὰ συναντήσης ἕναν ἢ πιὸ πολλοὺς ἀνθρώπους ταραγμένους, ἐξοργισμένους. Ἀνθρώπους ποὺ ἡ ψυχή τους νὰ κοχλάζη ἀπὸ ὀργή, νὰ βρίσκεται σὲ ἔξαψη.
.            Τί κάνεις, τί κάνουμε, στὶς περιπτώσεις αὐτές;
.            Στὶς περιπτώσεις αὐτές, πολλοὶ ἀντιμετωπίζουν ἕναν περίεργο πειρασμό. Νιώθουν τὴν τάση νὰ ρίξουν λάδι στὴν φωτιά. Ἂν μάλιστα συμβῆ ἡ ὀργὴ νὰ ὀφείλεται σὲ κάποιον, τὸν ὁποῖον δὲν πολυσυμπαθοῦν, τότε λένε κι ἐκεῖνοι τὸν λόγο τους καὶ πολλαπλασιάζουν τὴν ταραχὴ τοῦ ἄλλου.
.            Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι αἰσθάνονται ἰδιαίτερη ἡδονὴ νὰ συνδαυλίζουν τὴν φωτιὰ στὴν ταραγμένη καρδιὰ τοῦ συνανθρώπου τους, τοῦ συναδέλφου τους, τοῦ συγγενῆ τους. Τὸν βλέπουν νὰ ἀνάβη ὅλο καὶ πιὸ πολὺ καὶ δὲν τὸν λυποῦνται καθόλου. Τοῦ λένε λόγια, ποὺ τὸν «προσταράζουν». Τὸν σπρώχνουν ἔτσι σὲ καταστάσεις βασανιστικὲς καὶ ταυτόχρονα πολὺ ἐπικίνδυνες. Τοῦ μεγαλώνουν τὴν ταραχή, τοῦ τὴν αὐξάνουν σὲ σημεῖο καταστρεπτικό. Ἔτσι δὲν ὁδηγήθηκαν ὁρισμένοι καὶ στὸ ἔγκλημα ἀκόμη;
.            Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δίνει ἐντολή: «Καρδίαν παρωργισμένην μὴ προσταράξῃς». Δὲν πρέπει, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα. Στὸν πρῶτο ταραγμένο ἄνθρωπο ποὺ θὰ δοῦμε στὸ σπίτι, στὸν δρόμο, στὴν δουλειὰ ἂς θυμηθοῦμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου. Καὶ ἂς ρωτήσουμε τὸν ἑαυτό μας: Ἐδῶ ἔχουμε μιὰ καρδιὰ ἀναστατωμένη. Τί θὰ κάνω, γιὰ νὰ τὴν ἠερμήσω;
.            Καὶ ἂν ἡ ψυχὴ αὐτὴ εἶναι ὀργισμένη ἐναντίον ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ καὶ σὲ μᾶς ἔχει κάνει κακό; Ἂν νιώθουμε τὸ αἷμα νὰ ἀνεβαίνη στὸ κεφάλι καὶ νὰ βάφη κατακόκκινο τὸ πρόσωπό μας; Ἂς ἀπομακρυνθοῦμε τὸ συντομώτερο. Ἂς φράξουμε πάσῃ θυσίᾳ τὸ στόμα μας. Διότι ἐνδέχεται νὰ ἀνάψουμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, νὰ μὴν κατορθώσουμε νὰ συγκρατηθοῦμε καὶ νὰ προσταράξουμε τὴν «παρωργισμένην καρδίαν» τοῦ ἀδελφοῦ μας. Ἂς κλείσουμε τὸ στόμα μας, τὸ στόμα ποὺ εἶναι ἕτοιμο νὰ πῆ πολλά, νὰ δώση στοιχεῖα, νὰ καταθέση πληροφορίες, ποὺ θὰ κάνουν τὸν ἄλλο νὰ γίνη ἐκτὸς ἑαυτοῦ…

*  *  *

.            «Καρδίαν παρωργισμένην μὴ προσταράξῃς». Ὁ λόγος αὐτὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔχει καὶ μιὰ ἄλλη εἰδικὴ σημασία. «Καρδία παρωργισμένη» εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ καρδιὰ τοῦ φτωχοῦ, τοῦ πεινασμένου. Βλέπει τὴν ἀδικία, τὴ σπατάλη, τὴν ἀσωτία, ἐνῶ ὁ ἴδιος πεινάει, ἐνῶ τὰ παιδιά του ὑποφέρουν καὶ ἀγανακτεῖ. Ἀγανακτεῖ ἡ ψυχή του, διαμαρτύρεται, παρακαλεῖ. Μιὰ τέτοια «παρωργισμένην καρδίαν», ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο, μὴν τὸν «προσταράξῃς».
.            Θὰ τὸν «προσταράξῃς», ἂν ἀδιαφορήσης γιὰ τὴν πείνα του. Ἂν τοῦ κλείσης κατάμουτρα τὴν πόρτα. Ἂν ἀρνηθῆς ν’ ἀκούσης τὴν φωνὴ τῆς δυστυχίας του. Ἂν μπροστὰ στὰ μάτια του, αὐτὰ τὰ μάτια ποὺ εἶναι κλαμένα καὶ ὀργισμένα, ζῆς μιὰ ζωὴ προκλητικῆς ἐπιδείξεως, σπατάλης καὶ καλοφαγίας. Πρόσεξε τὴν πρόκληση, διότι θὰ τοῦ μεγαλώσης τὴν ἀγανάκτηση, τὴν πικρία καὶ θλίψη. Θὰ μεταβάλης τὴν ταραχή του σὲ θύελλα, σὲ ὁρμητικὸ χείμαρρο, ποὺ ξεχύνεται ἀφρισμένος καὶ τίποτα δὲν εἶναι ἱκανὸ νὰ τὸν σταματήση.
.            Μιὰ τέτοια «καρδίαν παρωργισμένην», τὴν καρδιὰ ἑνὸς πεινασμένου, ἀδικημένου, φτωχοῦ ἀνθρώπου, μὴν τὴν ταράξης πιὸ πολύ. Μὴν γίνης ἀφορμὴ αὐξήσεως τῆς ὀδύνης της.

*   *   *

.            Κύριε, Κύριε τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης, Σὲ παρακαλῶ, ἀξίωσέ με σήμερα νὰ εἶμαι υἱὸς εἰρήνης. Ὅπου συναντήσω ταραχὴ καὶ ἀναστάτωση, μὴν τὴν μεγαλώσω. Ἀξίωσέ με νὰ σβήσω τὴν φωτιὰ τῆς ὀργῆς στὶς ταραγμένες ψυχὲς ποὺ θὰ στείλης σήμερα στὸν δρόμο μου. Ἐκεῖ ποὺ ταλαιπωρεῖ ἡ ἐκδίκηση, νὰ προσφέρω τὴν συγγνώμη. Ἐκεῖ ποὺ διχάζει τὸ μίσος νὰ φέρνω τὴν ἀγάπη. Στὴν ταραχὴ νὰ προσφέρω τὴν εἰρήνη. Στὰ σκοτεινὰ πρόσωπα νὰ σκορπίζω ἕνα φωτεινὸ χαμόγελο. Στὴν ἀπελπισία νὰ φέρνω τὴν δική Σου ἐλπίδα…

Σχολιάστε