Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σῶμα Χριστοῦ

«ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΣΩΜΑ» (Πολλή ἀρρώστεια ὑπάρχει μέσα στήν Ἐκκλησία ἀπό μέλη της, ἄλλοτε λόγῳ ἁμαρτιῶν, ἄλλοτε λόγῳ ζηλωτισμῶν, καί μάλιστα ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ)

«Τό πληγωμένο Σῶμα»

τοῦ Ν. Ι.

Περιοδ. «Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση»,
ἀρ. τ. 278, Σεπτ. 2019

.           Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ, κατά τήν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί ὅσοι μετέχουν τῶν Μυστηρίων καί πιστεύουν ὀρθῶς, ὡς «βεβαπτισμένοι καί βεβαιόπιστοι», κατά τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, εἶναι ζωντανά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.
.           Ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά νά νικήση τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο καί τόν θάνατο καί ἐπάνω στόν Σταυρό τό Σῶμα Του πληγώθηκε, ἔρρευσε ἀπό τά μέλη πού καρφώθηκε στόν Σταυρό, κυρίως ἀπό τήν ἁγία του πλευρά πού λογχεύθηκε, τό αἷμα Του. Καί μετά ἀπό τήν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός κράτησε τίς οὐλές τῶν πληγῶν στό Σῶμα Του γιά νά δείξη στούς ἀνθρώπους τήν μεγάλη του ἀγάπη πρός αὐτούς, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
.           Ὅταν σκέπτομαι τήν ὀδύνη τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν Σταυρό καί τό αἷμα πού ἔρρευσε ἀπό τήν ἁγία Του πλευρά, δηλαδή τίς πληγές πού σχηματίσθηκαν πάνω στό Σῶμα Του, συγκλονίζομαι ἀπό αὐτήν τήν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν ἀχαριστία καί τήν ἀπρέπεια τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς του.
.           Ὅμως, τώρα καί οἱ Χριστιανοί σταυρώνουν τόν Χριστό καί πληγώνουν τό Σῶμα Του. Γι’ αὐτήν τήν ἀνασταύρωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ κάνει λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Καί παραπεσόντας πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ καί παραδειγματίζοντας» (Ἑβρ. ϛ´ 6).
.           Οἱ ἁμαρτίες τῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν Χριστιανῶν, οἱ διαιρέσεις καί τά σχίσματα, οἱ φιλαρχίες καί οἱ ἀνταγωνισμοί καί πολλά ἄλλα πληγώνουν καί πάλι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μέ εὐθύνη τῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν, σήμερα παρουσιάζεται πληγωμένη καί τραυματισμένη. Βεβαίως, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι δοξασμένο καί ἀναστημένο, ἀλλά ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί τό πληγώνουμε καθημερινά μέ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο.
.           Τόν τελευταῖο καιρό αἰσθάνομαι δύο διαφορετικές καταστάσεις. Διαβάζω καί γράφω γιά τήν Ὀρθόδοξη θεολογία, τήν ὀρθόδοξη νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί ἐνθουσιάζομαι καί εὐφραίνομαι γιά τό ὕψος τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καί τῆς ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς ζωῆς. Κάνω τήν τελευταία διόρθωση τοῦ βιβλίου γιά τήν «πατερική καί σχολαστική θεολογία». Ὅμως, ὅταν θελήσω νά ἀγγίξω μερικές πονεμένες καί τραυματισμένες πλευρές τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό ὅπου ρέει ἄφθονο αἷμα, τότε δοκιμάζω καί ἐγώ μιά ἀφόρητη θλίψη, ἕνα μεγάλο πόνο.
.           Κάπως ἔτσι αἰσθάνονται καί οἱ χειροῦργοι ἰατροί. Διαβάζουν καί γράφουν διάφορα θεωρητικά βιβλία περί ἰατρικῆς χειρουργικῆς, ἀλλά ὅταν πιάνουν τό νυστέρι γιά νά κάνουν ἐγχειρήσεις, τότε ἀγγίζουν τίς πληγές τοῦ σώματος τῶν ἀσθενῶν καί πολλές φορές τά αἵματα πέφτουν ἐπάνω τους, ματώνονται καί τά ροῦχα τους.
.           Μιά τέτοια ἀντίληψη ἔχω τόν τελευταῖο καιρό. Τό νά γράφω γιά θεολογικά, νηπτικά καί πνευματικά θέματα εἶναι εὔκολο καί ἴσως καί εὐχάριστο. Ὅμως ὅταν θέλω νά γράψω γιά τίς «ἐκκλησιολογικές πληγές», συναντῶ τίς ἀντιδράσεις τῶν τραυματισμένων καί πληγωμένων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί πέφτει πάνω μου τό αἷμα πού τρέχει ἀπό αὐτές τίς πληγές.
Σκέπτομαι ὅτι πολλή ἀρρώστεια ὑπάρχει μέσα στήν Ἐκκλησία ἀπό μέλη της, ἄλλοτε λόγῳ ἁμαρτιῶν, ἄλλοτε λόγῳ ζηλωτισμῶν, καί μάλιστα ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ.
.           Ἐπίσης παρατηρῶ ὅτι μερικοί εἰδήμονες καί μή, γράφουν θεολογικές ἐκθέσεις ἰδεῶν καί ἀστυνομικές ἀναλύσεις, χωρίς πόνο, δίχως δάκρυ, στεκόμενοι σέ ἀπόσταση γιά νά μή λερωθοῦν καί ματώσουν.
.           Ὅπου κι ἄν κοιτάξη κανείς θά δῆ πληγές, αἵματα, πόνους. Καί κράζει: «Κύριε, σῶσον τούς εὐσεβεῖς»!

Ν.Ι.

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς)

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰουστίνου [Πόποβιτς],
Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀλήθειας,
ἐκδ. Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου,
Ἅγιον Ὄρος 2019, σελ. 173-174

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφίας»

.           […] Ὅλοι ἑνωνόμαστε στὸ ἕνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡστόσο καθένας ἀπὸ ἐμᾶς παραμένει μιὰ ξεχωριστὴ καὶ ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα.
.     Αὐτὸ συντελεῖται διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ᾽ ὅσον «ἐν ἑνὶ Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ πάντες ἓν [Πνεῦμα] ἐποτίσθημεν». Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἑνώνει, διὰ τῆς θείας δυνάμεώς του, ὅλους τοὺς πιστοὺς σὲ ἕνα σῶμα, στὴν Ἐκκλησία. κενο εναι ὁ κτίτωρ καὶ οκοδόμος τς κκλησίας. Σύμφωνα μὲ τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου «τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀρχιτεκτονεῖ Ἐκκλησίαν Θεοῦ». Μ τ γιον Πνεμα ντασσόμαστε στὸ οἰκοδόμημα, συναρμοζόμαστε, ἐνσωματωνόμαστε στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δι’ Ατο, βαπτιζόμαστε σὲ ἕνα σῶμα, στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δι’ Αὐτοῦ γινόμαστε «σύσσωμοι» τοῦ Χριστοῦ. Στὴν πραγματικότητα, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἄνθρωπος γίνεται τοῦ Χριστοῦ, γίνεται χριστιανός, γίνεται μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Ατ νχριστώνει κα χριστοποιε, νεκκλησιάζει κα κκλησιοποιε. Αὐτὸ καταργεῖ ὅλες τὶς διαφορὲς μεταξὺ τῶν Ἑβραίων, ὡς τοῦ περιουσίου λαοῦ, καὶ τῶν ὑπολοίπων λαῶν, τῶν ἐθνικῶν, ἑνώνοντάς τους σὲ ἕνα σῶμα, σὲ ἕναν ὀργανισμό. Μ τ γιον Πνεμα πραγματώθηκε καὶ οκοδομεται, συνεχς, τ γιο, θεανθρώπινο, καθολικ σμα τς κκλησίας, τὸ ἕνα καὶ ἀδιαίρετο. Σὲ αὐτὸ τὸ καθολικὰ μοναδικὸ σῶμα κάθε ἄνθρωπος, Ἑβραῖος ἢ Ἕλληνας, δοῦλος ἢ ἐλεύθερος, πλούσιος ἢ φτωχός, μορφωμένος ἢ ἀμόρφωτος, γίνεται καινς νθρωπος· ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος γιὰ αὐτὸν τὸν καινὸ ἄνθρωπο εἶναι οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα σὲ ὅλους τοὺς κόσμους. Ὁτιδήποτε ὑπάρχει στὸ ὂν τοῦ ἀνθρώπου καὶ νιώθει πείνα γιὰ τὸ αἰώνιο καὶ τὸ θεῖο, τροφοδοτεῖται μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τρέφεται χωρὶς νὰ ξαναπεινάσει καὶ νὰ ξαναδιψάσει. Ἕνα πράγμα εἶναι ἀναμφίβολο, πὼς μόνο μ τ γιον Πνεμα γίνεται τοῦ Χριστο. Ἐπειδή, ὅπου εἶναι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκεῖ εἶναι καὶ ὁ Χριστός, ὅπως ἐπίσης, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· μὲ ἕναν λόγο, ἐκεῖ εἶναι Ὅλη ἡ Ἁγία Τριάδα. Καὶ τὰ πάντα ἀπὸ Αὐτὴν πηγάζουν καὶ ἐν Αὐτῇ τὰ πάντα ὑπάρχουν. Ἀπόδειξη γι’ αὐτό, τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος ἐντριαδώνεται, προκειμένου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του, μὲ τὴν ἄσκηση τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν, νὰ τριαδοποιηθεῖ πλήρως, πράγμα ποὺ σημαίνει νὰ ζεῖ ἐκ τοῦ Πατρός, διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Δεχόμενος τὸ ἅγιο βάπτισμα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐνδύεται τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Ἁγία Τριάδα. Ὁ βίος του μετὰ τὸ βάπτισμα δὲν εἶναι ἄλλο, καὶ οὔτε θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι, ἀπὸ μία διαρκῆ βίωση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅλων ὅσων ἀνήκουν σὲ Αὐτόν, μία ἀδιάλειπτη βίωση τῆς Τριάδος καὶ ὅλων ὅσα ἀνήκουν σὲ Αὐτήν.

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΥΣΙΑ

.         Οἱ αἱρετικοὶ λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι θυσία ἀλλὰ ΑΝΑΜΝΗΣΗ θυσίας! Ἐπιστρατεύουν μάλιστα τὰ ἑξῆς ἐδάφια τὰ ὁποῖα παρερμηνεύουν φρικτά:

«καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ. κβ´19)
«αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ι´12)
.         Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀσφαλῶς ἀνάμνηση ἀλλὰ εἶναι καὶ Θυσία. Τὸ τι εναι καὶ νάμνηση δν σημαίνει τι δν εναι Θυσία. Τὸ να δν ναιρε τὸ λλο.
Γιὰ τὴν ΘΥΣΙΑ τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ λέγει ἡ Γραφὴ :
.         «καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτὴν» (Ἔξ. ΙΒ´14)
Τὸ ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἀμνοῦ ὀνομάζεται «μνημόσυνον», ἀνάμνηση δηλαδή, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν θυσία ἐπαναλαμβανόμενη κάθε ἔτος.
.         Οἱ αἱρετικοὶ συκοφαντοῦν ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὅτι δῆθεν ἐπαναλαμβάνουμε τὴν Θυσία τοῦ Χριστοῦἢ μᾶλλον ὅτι διδάσκουμε τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος ποὺ λαμβάνει χώρα στὴν Ἁγία Τράπεζα – στὸ  Θυσιαστήριο δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας  !
.         Οὐδὲν ψευδέστερον τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ! Διότι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διδάσκει ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔγινε στὸν Γολγοθά. Ὁ Ἰησοῦς ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ.
.         Τότε τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει Θυσιαστήριο ἀφοῦἡ Θυσία τοῦἸησοῦ, ποὺ εἶναι ἡὑπέρτατη Θυσία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

.         «ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» (Ἑβρ. ιγ´10)
.         «διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11)
.         Ἡ θεόπνευστη Γραφή, ποὺὑποτίθεται ὅτι σέβονται καὶ μελετοῦν οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρει ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ΕΧΟΜΕΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ΦΑΓΟΥΝ οἱ Ἰουδαῖοι! Ἄρα τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει Θυσιαστήριο καὶ Θυσία… Νὰ μᾶς δείξουν οἱ αἱρετικοὶ τὸ θυσιαστήριό τους καὶ τὴν Θυσία τους τὴν ὁποία ΤΡΩΓΟΥΝ !
.           Ἐπίσης ἡ Γραφὴ εἶχε προφητεύσει τὴν ὕπαρξη Θυσίας «ἐν παντὶ τόπῳ», καὶ ὄχι μόνο στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἡ Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὶς Νομικὲς θυσίες καὶ λαμβάνει χώρα παντοῦ. Μάλιστα ὄχι μόνο γιὰ Θυσία ὁμιλεῖὁ Προφήτης Μαλαχίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ΘΥΜΙΑΜΑ! Μάλιστα….! Λοιπὸν αἱρετικοί. Συκοφάντες τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι τὸ θυμίαμα ποὺ προσφέρετε;
.         Μερικοὶ φανατικοὶ Ἐκκλησιομάχοι αἱρετικοί, μὲ Χιλιαστικὲς ἀπόψεις, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰἀδικαιολόγητα λέγοντας ὅτι στὴν ὑποτιθέμενη χιλιετῆ βασιλεία τοῦἸησοῦἢ σὲ κάποιον ἔσχατο καιρὸ θὰ ἀνασυσταθεῖ  ἡ Νομικὴ Λατρεία !!! Καὶ ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἡ προφητεία περὶ Θυσίας καὶ Θυμιάματος δὲν λαμβάνουν χώρα στὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ θὰ γίνουν στὸ μέλλον! Ξεχνοῦν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ μίλησε σὲ παροντικὸ χρόνο καὶ εἶπε: «ἔχομεν θυσιαστήριον».
.           Ἐπίσης ξεχνοῦν ὅτι «Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ’ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ἐφ᾽ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ’ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι’ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ». (Ἑβρ. ζ´11-19)
.               Οἱ Νομικὲς θυσίες ἦταν τύποι τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ οὐδένα ἐτελείωσαν. Ἡ προηγούμενη ἐντολὴ γιὰ τὴν Νομικὴ λατρεία ἀθετήθηκε, διότι ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἀνωφελὴς – ἦταν τύπος. Καὶ ἡ Ἱερωσύνη μετετέθη (δὲν καταργήθηκε κακόμοιροι αἱρετικοί…). Πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς προφητεύει ὅτι τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς θὰ ἐπιστρέψει στὸ μέλλον ;;; Στὸ μέλλον δηλαδὴ ἡ Θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ χάσει τὴν ἀξία της;;;; Συνέλθετε καὶ ἀλλάξτε πορεία.

.         Ἄλλοι πλανεμένοι λέγουν  ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Μαλαχία γιὰ ΘΥΣΙΑ καὶ ΘΥΜΙΑΜΑ ἀφορᾶ στὴν λατρεία ποὺὁἈντίχριστος θὰ συστήσει!!! Ἀσφαλῶς καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ συστήσει λατρεία, ἀλλὰ ὄχι αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Μαλαχίας –«διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11) Ἡ Θυσία «ἐν παντὶ τόπῳ» καὶ τὸ Θυμίαμα δὲν ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἡ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν δοξάζει καὶ δὲν μεγαλύνει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «Ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

 

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Γ´]

 

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

 

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Η ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

.           Οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ διδάσκουν πλανεμένα ὅτι δῆθεν ὁ Ἰούδας εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ δεῖπνο, ὅταν ὁ Ἰησοῦς παρέδωσε στοὺς μαθητές του τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του. (Οἱ Χιλιαστὲς καὶ ὅλοι γενικῶς οἱ αἱρετικοὶ Προτεστάντες ἀρνοῦνται ὅτι ὁ ἔνζυμος ἄρτος μεταβάλλεται σὲ Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ οἶνος σὲ Αἷμα Χριστοῦ. Θεωροῦν τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ὡς σύμβολα – ἐμβλήματα. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὅμως στὴν ἑπόμενη ἑνότητα). Πιστεύουν λοιπὸν ὅτι ὁ Ἰούδας ὅτι εἶχε φύγει καὶ δὲν ἔλαβε ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα», ὅπως τὰ ὀνομάζουν, γιατί δὲν ἀνήκει στοὺς 144000 χρισμένους ποὺ μόνο αὐτοὶ ἔχουν, ὑποτίθεται, τὸ δικαίωμα νὰ λάβουν ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα» !!!. Τί λέγει ὅμως ἡ Γραφή;
.           «Καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης». (Λουκ. κβ´ 19-21)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. κϛ´ 27-28)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες» (Μάρκ. ιδ´ 23)
.         Ὁ ἴδιος ὁἸησοῦς λέγει ὅτι ὁἸούδας ἦταν παρών! Ἐκτὸς ἂν οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ πιστεύουν στὰ σοβαρὰ ὅτι ὁἸούδας εἶχε ὄντως φύγει καὶ εἶχε ξεχάσει τὸ χέρι του πάνω στὸ τραπέζι !!!

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΧΙ ΣΥΜΒΟΛΑ

.           «Καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». (Λουκ. κβ´17-20). Ὁἀκριβὴς Λουκᾶς διευκρινίζει ὅτι τὴν φράση  «οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου» ὁἸησοῦς τὴν εἶπε γιὰ τὸν οἶνο κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δείπνου καὶὄχι γιὰἐκεῖνον τὸν οἶνο ποὺ μετέβαλλε σὲ Αἷμα του «μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον». Αὐτὸ τὸ τονίζουμε, διότι οἱ αἱρετικοὶ προσπαθοῦν νὰ ποῦν ὅτι ὁἸησοῦς δὲν ἔδωσε τὸ Αἷμα του στοὺς μαθητὲς ἀλλὰ «γέννημα ἀμπέλου»!!! Νὰ διαβάζουν προσεκτικότερα τὴν Βίβλο οἱ αἱρετικοί. Ὁ ησος κατ τν Δεπνο δωσε γέννημα μπέλου κα «μετ τ δειπνσαι» δωσε Αμα.
.             «Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις.  ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ.  Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶὁ τρώγων μὲ κἀκεῖνος ζήσεται δι᾽ἐμέ». (Ἰω. ϛ´ 55-57)
.             Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σπουδαῖο χωρίο στὸὁποῖο συντρίβεται ἡ αἵρεση ἡ διδάσκουσα ὅτι ὁἸησοῦς Χριστὸς ἔδωσε σύμβολα στοὺς μαθητές του. Ὁ διος ησος λέγει τι σάρκα το εναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΡΟΦΗ κα τ αμα του ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΤΟ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ σάρκα του τρώγεται ἀληθινὰ καὶ τὸ αἷμα του πίνεται ἀληθινὰὄχι μὲ συμβολικὴἔννοια! Καμία ἀληθινὴ τροφὴ καὶ κανένα ἀληθινὸ ποτὸ δὲν τὸ τρῶμε καὶ τὸ πίνουμε συμβολικὰἀλλὰἀληθινά. Ἂν μία τροφὴ δὲν τρώγεται ἀληθινά, τότε δὲν εἶναι ἀληθινὴ τροφὴἀλλὰ συμβολική. Τὸ Σῶμα ὅμως τοῦἸησοῦ καὶ τὸ τίμιο Αἷμα του εἶναι ἀληθῶς βρῶσις καὶ πόσις!  Μάλιστα ὁἸησοῦς Χριστὸς προσθέτει τὴν φράση «ὁ τρώγων με», δείχνοντας καὶ μὲ αὐτὴ τὴν φράση ὅτι πράγματι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του τρώγονται. Ἐπιπλέον ἡ φράση «ὁ τρώγων με» δείχνει καὶ κάτι ἄλλο. Μᾶς δείχνει ὅτι τρώγοντας τὴν σάρκα καὶ πίνοντας τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ κοινωνοῦμε ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ μὲὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο. Καὶ αὐτὴἡ κοινωνία, ἡ θεία κοινωνία εἶναι σωτήρια, διότι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑνωμένα μὲ τὴν θεία φύση του. Γι᾽ αὐτὸὁἸησοῦς εἶπε: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶἐγὼἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇἐσχάτῃἡμέρᾳ» (Ἰω. ϛ´ 53-54).
.           Αὐτὴἀκριβῶς ἡὑποστατικὴἕνωση τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν τρῶμε τὴν σάρκα καὶ πίνουμε τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικὰ δὲν θὰ εἶχε νόημα νὰ τὴν φᾶμε τὴν σάρκα καὶ νὰ πιοῦμε τὸ αἷμα, ἂν ἦταν σκέτο αἷμα καὶ σκέτη σάρκα. Θὰἦταν κανιβαλισμός. Οἱ κανίβαλοι τρῶνε ἀδιακρίτως σκέτη σάρκα καὶ σκέτο αἷμα ἀνθρώπων. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τρῶμε σάρκα καὶ αἷμα ὑποστατικῶς ἑνωμένα μὲ τὴν Θεότητα.
.           «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν» (Ἰω. ϛ´63. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἀπὸ μόνη της, ὅπως κάθε ἄλλη ἀνθρώπινη σάρκα δὲν ὠφελεῖ, δὲν σώζει. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἡὑποστατικῶς ἑνωμένη μὲ τὴν Θεότητά του, σώζει –  «εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. ϛ´53).
.         Τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ζωὴ ἐν ἐαυτῷ εἶναι ἀσφαλῶς ὠφέλεια. Ἀφοῦ λοιπὸν «ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν»,τότε πῶς ὅταν τὴν τρῶμε,θὰἔχουμε «ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς»; Θὰἔχουμε ζωὴὄχι ἐξ αἰτίας αὐτῆς καθ’ ἑαυτῆς τῆς σάρκας μόνης, ἀλλὰ διὰ τῆς θείας φύσεως τῆς ἑνωμένης μὲ τὴν σάρκα. Καὶἂς ἀφήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν ἀποσπασματικὴ παράθεση ἐδαφίων τῆς Γραφῆς !
«Λάβετε φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Α´ Κορ. ια´24)
.             Ὁ Χριστὸς λέγει τοῦτο «ἐστι» = εἶναι τὸ σῶμα μου, ὄχι τοῦτο «συμβολίζει» τὸ σῶμα μου. Ἄλλωστε πῶς εἶναι δυνατὸν ὁἄρτος ποὺ τεμαχίζεται, νὰ συμβολίζει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τὸὁποῖο δὲν τεμαχίστηκε στὸν Σταυρό;  -«ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ» (Ἰω. ιθ´ 36).
«Ἐγώ εἰμι ὁἄρτος ὁ ζῶν ὁἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. ϛ´51). Ὁ Ἰησοῦς λέγει ὅτι ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ. Πρόκειται γιὰ ταυτολογία καὶ ὄχι γιὰ συμβολισμὸ !

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΙΠΙΟΝ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 5 «Σχίσματα καὶ αἱρέσεις-α´»

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [5]

Ε´  Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/05/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-1/
Β´ Μέρος: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/06/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-2/ 

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/08/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/11/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-4/

.          Ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱστορικῆς πορείας της, ἡ Ἐκκλησία δέχθηκε πλήγματα, ἀπὸ ἐξωτερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, ἀπὸ ἔξω, προσπάθησαν μὲ μῖσος νὰ τὴν ἐξαφανίσουν, ἀλλὰ κατάφεραν μόνο νὰ τὴν ἑδραιώσουν. Τὰ σχίσματα καὶ οἱ αἱρέσεις ὅμως, ἀπὸ μέσα, ταλαιπώρησαν καὶ ταλαιπωροῦν σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ τὴν Ἐκκλησία.
.          Ὁ Χριστὸς εἶχε προειδοποιήσει τοὺς δώδεκα Μαθητάς Του: «Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔλθουν τὰ σκάνδαλα», καὶ «προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες». Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μιλάει ἤδη γιὰ ὑπάρχοντα σχίσματα (μὲ τὴν ἔννοια τῶν διενέξεων καὶ διαιρέσεων) καὶ παρακαλεῖ τοὺς χριστιανοὺς νὰ ὁμοφρονοῦν καὶ νὰ παραμένουν ἑνωμένοι1.
.          Ἀργότερα τὰ σχίσματα παίρνουν τὸν χαρακτῆρα ἀποκοπῆς ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα. Γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος: «Τὰ πάντα νὰ εἶναι σύμφωνα σὲ μία ἑνότητα… Ὅποιος δὲν προσέρχεται στὴν κοινὴ (λατρευτικὴ) συνάθροιση, αὐτὸς ἔχει πέσει ἤδη σὲ ὑπερηφάνεια καὶ ξεχωρίζει τὸν ἑαυτό του»2. Ὅταν τὸ σχίσμα ἐπιδεινωθῆ καὶ φθάση σὲ διαφοροποίηση δογματική, ἔχουμε πλέον τὴν αἵρεση.

.            Ὡς αἵρεση χαρακτηρίζεται κάθε πλανεμένη διδασκαλία ἡ ὁποία παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν γνήσια χριστιανικὴ πίστη. Συνεκδοχικά, αἵρεση ὀνομάζεται καὶ ἡ ἰδιαίτερη κοινότητα πού, ἀκολουθώντας μιὰ αἱρετικὴ διδασκαλία, διαφωνεῖ μὲ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ἑνότητα μὲ αὐτήν. Ὁ μέγας Βασίλειος λέγει σχετικά: «Οἱ παλαιοὶ ὀνόμασαν αἱρέσεις μὲν τοὺς παντελῶς ἀποσπασμένους καὶ κατὰ τὴν ἴδια τὴν πίστη ἀποξενωμένους· σχίσματα δὲ αὐτοὺς ποὺ διαφοροποιήθηκαν γιὰ κάποιες ἐκκλησιαστικὲς αἰτίες καὶ μεταξύ τους ζητήματα, ποὺ εἶναι θεραπεύσιμα»3.
.         Οἱ αἱρέσεις ξεκινοῦν συνήθως ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια. Κατὰ τὸν μέγα Βασίλειο, «τὸ νὰ ἀθετήση κανεὶς κάτι ἀπὸ ὅσα ἔχουν περιληφθεῖ στὴν Ἁγία Γραφή, ἢ νὰ προσθέση κάτι ποὺ δὲν περιλαμβάνεται σ’ αὐτήν, εἶναι φανερὴ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν πίστη καὶ ἀπόδειξη ὑπερηφανείας». Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει γιὰ τὶς αἱρέσεις: «Αὐτὸ τὸ δένδρο τὸ φύτευσε ἡ ἄκαιρη περιέργεια τῶν λογισμῶν, τὸ πότισε ἡ παραφροσύνη τῆς ἀλαζονείας καὶ τὸ αὔξησε ὁ ἔρωτας τῆς φιλοδοξίας». Σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις αἰτία τῆς αἱρέσεως εἶναι καὶ ἡ ἁμαρτωλὴ ζωή, ὅπως συνέβη στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους4.
.          Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ σωθῆ μόνον ὅταν ἑνωθῆ μὲ τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, ἡ ζωὴ τοῦ Ὁποίου εἶναι ἡ ἴδια ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας: Παρέδωκα ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν… καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται5. Ὅταν λοιπὸν ὁ αἱρετικὸς καταργεῖ τὴν ἱερὴ Παράδοση, οὐσιαστικὰ ἀρνεῖται τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή του.
.         Ἡ αἵρεση χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπὸ τὸν Θεό. Βεβαιώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: Πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει6. Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ ἀββᾶ Ἀγάθωνος, ὅταν θέλησαν νὰ τὸν δοκιμάσουν, ἂν ὀργίζεται. Τοῦ εἶπαν: «Ἀκοῦμε γιὰ σένα ὅτι εἶσαι ἀκόλαστος, ὑπερήφανος, φλύαρος καὶ φιλοκατήγορος». Ἐκεῖνος τοὺς λέγει: «Ναί, ἔτσι εἶναι». Ἐκεῖνοι τοῦ ξαναλένε: «Εἶσαι ὁ Ἀγάθων ὁ αἱρετικός;». Καὶ ἀποκρίθηκε: «Δὲν εἶμαι αἱρετικός». Τὸν παρεκάλεσαν λοιπὸν λέγοντας: «Σοῦ εἴπαμε τόσα καὶ τὰ δέχθηκες, γιατί τὸν τελευταῖο λόγο δὲν τὸν ἄντεξες;». Τοὺς λέγει: «Τὰ πρῶτα τὰ παίρνω ἐπάνω μου, διότι αὐτὸ ὠφελεῖ τὴν ψυχή μου. Ἀλλὰ τὸ αἱρετικὸς εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ δὲν θέλω νὰ χωρισθῶ ἀπὸ τὸν Θεό»7.

* * *

.         Οἱ αἱρέσεις ἐμφανίσθηκαν στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας πολὺ νωρίς, ἤδη ἀπὸ τὸν πρῶτο αἰῶνα, καὶ εἶναι πολυάριθμες. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ὀνομαστικὰ πάνω ἀπὸ ἑκατό. Ἐδῶ θὰ ἀναφέρουμε μόνο τὶς κυριώτερες ἀπὸ τὶς παλαιὲς αἱρέσεις. Κάποιες ἀπὸ αὐτὲς ὑφίστανται μέχρι σήμερα, μὲ διαφορετικὲς ὀνομασίες.

Γνωστικισμός (2ος αἰῶνας). Μεῖγμα εἰδωλολατρικῶν, ἰουδαϊκῶν καὶ χριστιανικῶν στοιχείων.
Ἀρειανισμός (4ος αἰ.). Δὲν δεχόταν τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Δίδασκε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἀνώτερο κτίσμα.
Πνευματομάχοι (β΄ μισὸ 4ου αἰ.). Ἀρνοῦνταν τὴν Θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο θεωροῦσαν κτίσμα.
Νεστοριανισμός (5ος αἰ.). Ἀπέρριπτε τὴν ὑποστατικὴ ἕνωση τῶν δύο φύσεων (θείας καὶ ἀνθρωπίνης) στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, καὶ δεχόταν τὴν ἠθικὴ ἕνωσή τους. Κατὰ συνέπεια πίστευε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν ἀληθινὸς Θεὸς ἀλλὰ φορεὺς τῆς Θεότητος, καὶ ὅτι ἡ Παναγία πρέπει νὰ ὀνομάζεται Χριστοτόκος καὶ ὄχι Θεοτόκος.
Μονοφυσιτισμός (5ος αἰ. καὶ ἑξῆς). Βρίσκεται στὸν ἀντίποδα τοῦ Νεστοριανισμοῦ καὶ πιστεύει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ὁμοούσια μὲ τὴν δική μας. Στὴν ἀκραία του μορφὴ θεωρεῖ ὅτι στὸν Χριστὸ ἡ θεία φύση ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη.
Μονοθελητισμός (7ος αἰ.). Δεχόταν δύο φύσεις στὸν Χριστό, ἀλλὰ μόνο μία ἐνέργεια καὶ θέληση, τὴν θεία.
Πελαγιανισμός (5ος – 6ος αἰ.). Πίστευε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ σωθῆ ἀπὸ μόνος του, καὶ ὅτι ἡ θεία Χάρις εἶναι ἁπλῶς ἕνα βοηθητικὸ μέσο.
Εἰκονομαχία (8ος – 9ος αἰ.). Θεωροῦσε ὡς εἰδωλολατρία τὴν τιμὴ τῶν εἰκόνων, θέτοντας ἔτσι σὲ ἀμφιβολία τὴν πραγματικότητα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὴν δυνατότητα ἀπεικόνισής Του. Οἱ ἅγιοι Πατέρες διευκρινίζουν ὅτι «ἡ τιμὴ τῶν εἰκόνων διαβαίνει στὸ πρωτότυπο», δηλαδὴ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους8.
Λατινικὸς ἀντι-ησυχασμός (14ος αἰ.). Συκοφαντοῦσε τὴν ἡσυχαστικὴ μέθοδο προσευχῆς καὶ δὲν παραδεχόταν τὴν δυνατότητα ὁράσεως τοῦ ἀκτίστου φωτός, διότι δὲν δεχόταν τὴν ὕπαρξη ἀκτίστων ἐνεργειῶν στὸν Θεό.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

1. Ματθαῖος 18, 7 καὶ 7, 15  ―  Πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 10.

2. Πρὸς Ἐφεσίους, 5, 1-3, Β 2, 265.

3. Ἐπιστολὴ 188, PG 32, 665A.

4. Περὶ πίστεως, 1, PG 31, 680A  ―  Περὶ ἀκαταλήπτου 3, 1, PG 48, 719  ―  Πρβλ. Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Αἰτία γιὰ τὴν μὴ ἀποδοχὴ τῶν τελειοτέρων δογμάτων εἶναι ἡ διαφθορὰ τοῦ βίου» (Εἰς Ματθαῖον 23, 3, PG 57, 311). Τέτοιες αἱρέσεις ἦταν ὁ Νικολαϊτισμός, οἱ Μαρκιωνιστὲς κλπ.

5. Α΄ Κορινθίους 15, 3.

6. Β΄ Ἰωάννου 9.

7. Πρβλ. Τὸ Γεροντικόν, Ἀθῆναι, 21961, σελ. 12.

8. Μ. Βασίλειος, Περὶ Ἁγίου Πνεύματος, 18, 45, PG 32, 149C καὶ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἔκδοσις 4, 16, PG 94, 1169A.

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 4 «Κοινωνία Ἁγίων»

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [4]

Δ´  Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία Ἁγίων

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/05/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-1/
Β´ Μέρος: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/06/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-2/ 

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/08/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-3/

.          Οἱ πιστοί, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία, ἔχουν κληθῆ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ κατακτήσουν μὲ τὴν χάρι Του τὴν ἁγιότητα, μιμούμενοι τὸν Ἴδιο: Κατὰ τὸν καλέσαντα ὑμᾶς ἅγιον καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε, διότι γέγραπται· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι1.
.          Ἡ ἁγιότης τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ βαπτιζόμενος δέχεται ὡς δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν ἁγιότητα, καὶ τὴν χάρι νὰ παραμείνη στὴν κατάσταση τῆς ἁγιότητος. Σὲ ὅσους μετὰ τὸ Βάπτισμα ἁμάρτησαν, δίνεται ἡ δυνατότητα ἐπιστροφῆς στὴν ἁγιότητα, μὲ τὸ Μυστήριο τῆς μετανοίας.
.          Ἅγιος ὀνομάζεται ὁ βαπτισμένος χριστιανός, ποὺ μὲ τὸν συνεχῆ προσωπικό του ἀγῶνα καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἔγινε δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὁ ἅγιος δὲν ἀναδεικνύεται μόνο μὲ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸν πλοῦτο τῶν ἀγαθῶν ἔργων». Οἱ Ἅγιοι τήρησαν ἀκέραιο τὸ κατ’ εἰκόνα, ἔφθασαν στὸ καθ’ ὁμοίωσιν κατὰ τὸ ἀνθρωπίνως δυνατόν, «δέχθηκαν ὡς ἔνοικο τὸν Θεό, καὶ μὲ τὴν κοινωνία μαζί Του ἔγιναν κατὰ Χάριν ἐκεῖνο ποὺ εἶναι Αὐτὸς κατὰ φύσιν»2.
.           Ἀνάμεσα στοὺς Ἁγίους ἰδιαίτερη εἶναι ἡ θέση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἐκείνη ἔχει τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος (εἶναι δηλαδὴ ἡ Παν-αγία), καὶ ταυτόχρονα εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἁγιότητος τῶν Ἁγίων. Ὅπως ὁ παράδεισος τῆς Ἐ-δὲμ ἔρρεε πηγὴ ποὺ πότιζε ὅλη τὴν γῆ, ἔτσι καὶ ἀπὸ τὸν νοητὸ Παράδεισο, τὴν Θεοτόκο, ρέει ἡ πηγὴ τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.            Οἱ πιστοί, ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι, εἴμαστε ἐπίσης μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω καὶ ἄρρωστα. Βρισκόμαστε σὲ κοινωνία (δηλαδὴ σὲ στενὴ πνευματικὴ σχέση) μαζί τους, καὶ γι’ αὐτὸ αἰσθανόμαστε χρέος μας νὰ τοὺς τιμήσουμε «ὡς φίλους Χριστοῦ, ὡς τέκνα καὶ κληρονόμους Θεοῦ… Ἡ τιμὴ πρὸς τοὺς φιλότιμους συνδούλους ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν κοινὸ Δεσπότη»3.
.              Στὸν ἐτήσιο λειτουργικὸ κύκλο, κάθε ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στὴν μνήμη τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἀνεπαύθησαν ἐν Χριστῷ. Εἶναι ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἅγιοι ἔφθασαν στὸ τέλος τοῦ δρόμου τους, στὴν κορυφὴ τῶν ἀγώνων τους, στὴν τελείωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἅγιος (δεῖνα) τελειοῦται. Ἡ λέξη τελειοῦται δὲν ἐκφράζει μόνο τὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου, ἀλλὰ καὶ τὴν τελείωση ἐν Χριστῷ (δηλαδὴ τὴν πνευματικὴ τελειοποίηση), στὴν ὁποία φθάνουν μόνον οἱ Ἅγιοι: «Ὀνομάζουμε τὸ μαρτύριο τελείωση ὄχι ἐπειδὴ ὁ μάρτυρας ἔφθασε στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὅπως οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι, ἀλλὰ διότι ἔδειξε τέλειο ἔργο ἀγάπης» πρὸς τὸν Χριστό4.
.           Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ὡς καλὴ καὶ στοργικὴ Μητέρα, δείχνει στὰ παιδιά Της τὸν θεῖο ἔρωτα ποὺ ἔκαιγε στὶς καρδιὲς τῶν Ἁγίων καὶ ἔτσι κατόρθωσαν τὰ ἀκατόρθωτα. Στὴν Τράπεζα τῆς Ζωῆς οἱ Ἅγιοι παραθέτουν τὴν ἁγία ζωή τους καὶ τὰ ἅγιά τους Λείψανα, γιὰ νὰ εὐφρανθοῦμε πνευματικά. Στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου ϙποὺ προηγεῖται τῆς θείας Λειτουργίαςϙ ἀκοῦμε γιὰ τοὺς θαυμαστοὺς ἀγῶνες τους. Οἱ Ἅγιοι ἀγωνίστηκαν «κι ἐμεῖς ἀγαλλόμαστε. Δικό τους εἶναι τὸ στεφάνι, καὶ ἔχουμε κοινὴ τὴν δόξα… Οἱ Μάρτυρες εἶναι μέλη δικά μας. Ἑπομένως εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη. Ἡ κεφαλὴ στεφανώνεται, καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα ἀγάλλεται. Ἕνας γίνεται ὀλυμπιονίκης καὶ ὁλόκληρο πλῆθος εὐφραίνεται»5.
.           Εἶναι δικαιολογημένη ἡ πανήγυρις τῶν πιστῶν. Οἱ προσευχὲς τῶν Ἁγίων εἶναι στήριγμα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. «Εἶναι τόση ἡ εὐσπλαγχνία τῶν Ἁγίων, ὥστε δὲν μεριμνοῦν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ παρακαλοῦν τὸν Θεὸ γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη σὰν νὰ εἶναι μία οἰκία. Τὸν παρακαλοῦν γιὰ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνα σῶμα»6.
.              Οἱ Ἅγιοι μᾶς καλοῦν ὅλους στὴν θεία Εὐχαριστία. Ἐκεῖ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τοὺς Ἁγίους ποὺ μᾶς χάρισε ὡς προστάτες, ὁδηγοὺς καὶ πρότυπα στὴν ζωή μας. Στὴν θεία Λειτουργία, βιώνουμε τὴν φανέρωση τῆς κοινωνίας τῶν Ἁγίων. «Οἱ Ἅγιοι, ἐπειδὴ ἔχουν ἀγωνισθῆ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ἀπολαμβάνουν μὲ τὸ φρικτὸ αὐτὸ Μυστήριο, μὲ τὴν συμμετοχὴ δηλαδὴ στὴν σωτήριο αὐτὴν θυσία, μεγαλύτερη δόξα καὶ ἀνάβαση. Κι ἐμᾶς, ὅσο περισσότερο μάλιστα τοὺς μνημονεύουμε, μᾶς συμφιλιώνουν μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μᾶς συνενώνουν μαζί Του»7.
.           Ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων ἐκπλήρωσε τὸν σκοπὸ τῆς θείας Οἰκονομίας. «Ὁ Θεὸς Λόγος σαρκώθηκε, κήρυξε, θαυματούργησε, ἔπαθε καὶ ἀπέθανε, γιὰ νὰ μετοικήσουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό, καὶ νὰ γίνουν κληρονόμοι τῆς οὐρανίου Βασιλείας». Ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι μᾶς χαρίσθηκε ἤδη ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ: Ἡ Ἐκκλησία, «μὲ τὶς μυριάδες τῶν μελῶν της, ποὺ ἔστειλε σὰν ἀποικία στὸν οὐρανό, κληρονόμησε στὴν πραγματικότητα τὴν ἴδια τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»8.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

1. Α´ Πέτρου 1, 15-6. Πρβλ. Λευϊτικόν 20, 7.

2. Εἰς Ἑβραίους 17, 5, PG 63, 133  ―  Ὅσιος Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἔκδοσις 4, 15, PG 94, 1164B.

3. Ὅσ. Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἔκδοσις 4, 15, PG 94, 1164A καὶ C.

4. Κλήμης Ἀλεξανδρεύς, Στρωματεῖς Δ´, 4, Β 8, 55.

5. Ἱερὸς Χρυσόστομος, Ἐγκώμιον εἰς ἅγιον μάρτυρα Ρωμανὸν 1, 1, PG 50, 605-6. Α´ Κορινθίους 12, 26.

6. Ἱερὸς Χρυσόστομος, Εἰς Ψαλμὸν Θ´, 8, PG 55, 134.

7. Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης, Περὶ τῆς ἱερᾶς Λειτουργίας, 94, PG 155, 281C.

8. Ὅσιος Νικόλαος Καβάσιλας, Ἑρμηνεία θείας Λειτουργίας, 49 καὶ 10, PG 150, 480CD· 388C.

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ καὶ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστιανοῦ
καὶ ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 109-110

 «πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ
ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων,
ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ
ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». 

(Ματθ. ι´ 32)

.         Ἡ ἑορτὴ τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι συνέχεια τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς. Αὐτὸ δείχνει ὅτι οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς, εἶναι ἡ ἴδια ἡ Πεντηκοστὴ μέσα στὴν ἱστορία. Διότι ὅ,τι ἔγινεν τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στοὺς Ἀποστόλους γίνεται σὲ κάθε ἅγιο.  Δέχεται τὴν ἔλευσι τοῦ Παρακλήτου στὴν καρδιά του καὶ σ’ ὅλη του τὴν ζωὴ ὁμολογεῖ: «ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου» (Ψαλμ. δ´ 7).
.         Τὰ λεχθέντα μᾶς βοηθοῦν πολὺ στὸ νὰ κατανοήσουμε τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα καὶ στὸ νὰ δοῦμε τὸν στενὸ σύνδεσμο ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἁγίου καὶ τῆς ὁμολογίας. Οἱ ἅγιοι Πάντες σ’ ὅλη τους τὴν ζωὴ ἦταν ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, ἔδωσαν τὴν καλὴ μαρτυρία περὶ Αὐτοῦ καὶ ἀναμένουν τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τοῦ Πατρός Του τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Μὲ τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἀσχοληθοῦμε στὰ ἑπόμενα.

Ἡ ὁμολογία τῶν ἁγίων

.          Ὁ Κύριος στοὺς μαθητάς Του εἶπε: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων». Στὸ «πᾶς ὅστις» ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Αὐτοὶ εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες καὶ γενικὰ ὅσοι ζοῦν μυστηριακὰ στὴν Ἐκκλησία. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι παρὰ τὴν τροπική, τὴν χρονικὴ καὶ τὴν τοπικὴ διαφορά, ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν ἕνα κοινὸ σημεῖο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστός. Οἱ Προφῆτες, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἔβλεπαν τὸν Χριστό, οἱ Ἀπόστολοι ἦταν μαθηταὶ τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου καὶ οἱ μετὰ τοὺς Ἀποστόλους ἅγιοι, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἑνωμένοι μαζί Του.
.          Ἑπομένως ὅλοι οἱ διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἅγιοι ἐβίωσαν, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τὸν Χριστό. Ἡ βίωσι αὐτὴ δὲν ἦταν θεωρητική, ἀλλὰ πραγματική, δηλ. αἰσθάνθηκαν πραγματικὴ κοινωνία μὲ τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δι’ Αὐτοῦ μὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Τριάδα. Ἀπαύγασμα αὐτῆς τῆς βιώσεως εἶναι ἡ ὁμολογία. Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ὁμολογία τῶν ἁγίων, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, γίνεται «ἐν Ἐμοί», δηλ. διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Χριστῷ. Χωρὶς τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ χωρὶς τὴν δύναμή Του εἶναι ἀδύνατον νὰ ὁμολογήση τὸν Κύριο.
.          Ἡ ὁμολογία λοιπὸν περὶ τῆς ὁποίας γίνεται λόγος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα δὲν εἶναι μία ἀνθρώπινη ἐνέργεια ποὺ ἐξαντλεῖται σὲ ἐξωτερικὴ προσπάθεια, ἀλλὰ Θεανθρώπινη ἐνέργεια, μία φυσικὴ κατάληξι τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Οἱ Προφῆτες ἔδωσαν τὴν μαρτυρία ὅτι θὰ ἔλθη ὁ νέος αἰών, ἡ νέα ἐποχή, θὰ ἀνατείλη ἡ σωτηρία. Οἱ Ἀπόστολοι ἔδωσαν στὸν ἀπογοητευμένο κόσμο τὴν μαρτυρία ὅτι ὁ νέος αἰὼν ἦλθε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ ἅγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν (μάρτυρες, ὅσιοι κλπ.) ἔδωσαν τὴν μαρτυρία ὅτι εἶναι δυνατὸν κανεὶς ζώντας μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ βιώση αὐτὴ τὴν νέα ζωή.
.          Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι κάθε ἅγιος εἶναι συγχρόνως Προφήτης, Ἀπόστολος, Μάρτυς κλπ. Εἶναι Προφήτης, γιατί ὅπως οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔβλεπαν τὴν πρώτη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ ἔτσι καὶ αὐτὸς βλέπει τὴν δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ γιατί ζεῖ ἐν κοινωνίᾳ μὲ Αὐτὸν καὶ τηρεῖ τὶς ἐντολές Του. Εἶναι μάρτυς γιατί συνεχῶς δίδει στὴν ζωή του τὴν μαρτυρία γι’ αὐτὴν τὴν νέα ζωή, ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Θεάνθρωπος Χριστός.

Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ

.          Μὲ ὅσα ἐλέχθησαν μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καλὰ τὴν συνέχεια τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ «ὁμολογήσω κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Ὅπως φυσικὴ εἶναι ἡ ὁμολογία ποὺ δίδουν οἱ ἅγιοι γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη ὁλοκληρωτικὴ προσφορά τους στὸν Θεὸ γίνονται δέκτες καὶ προβολεῖς τῆς θείας λαμπρότητος, ἔτσι φυσικὴ θὰ εἶναι καὶ ἡ ὁμολογία ποὺ θὰ δώσει ὁ Χριστὸς γι’ αὐτοὺς στὸν Πατέρα Του. Οἱ ἅγιοι θὰ λάμψουν ὡς ἥλιοι εἰς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ἑνώθηκαν μὲ τὸ Φῶς, τὸν Χριστό. «Φῶς ὅλοι γεγονότες θεῖον» θὰ ἀκτινοβολήσουν αὐτὸ τὸ Φῶς «ὡς θείου φωτὸς γεννήματα» (ἄγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ὁ Χριστὸς ποὺ θὰ εἶναι ἐντός τους θὰ μαρτυρῆ περὶ αὐτῶν καὶ θὰ γίνωνται ἀγαπητοὶ στὸν Πατέρα. Αὐτὴν τὴν σημασία ἔχει τὸ «ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ».
.          Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ ἑρμηνεία ποὺ δίδει ὁ Νικόλαος Καβάσιλας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς Πατὴρ ἀγαπᾶ πολὺ τὸν Υἱό. Τὸ ἔχει δηλώσει τὴν ἡμέρα τῆς Βαπτίσεως καὶ τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Οἱ πιστοὶ ποὺ συνδέονται μὲ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ἔχουν κατοικοῦντα στὴν καρδιά τους δέχονται τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἕνεκεν τοῦ Υἱοῦ. Αὐτὸ δείχνει τὴν μεγάλη σημασία τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ζωή μας καὶ τὴν σημασία τῆς ἑνώσεώς μας μαζί Του.
.          Πράγματι. Ὁ Θεὸς Πατήρ, κατὰ ἕνα σύγχρονο Θεολόγο, δημιούργησε τὸν κόσμο ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Υἱό. Καὶ ὁ Υἱὸς ἀναλαμβάνει τὸ ἔργο νὰ ἀναδημιουργήσει τὸν κόσμο, νὰ τὸν προσαγάγει στὸν Θεὸ Πατέρα, ἀπὸ ἀγάπη γι’ Αὐτόν. Ἔτσι ὅσοι ἑνώνονται μὲ τὸν Χριστὸ ἔχουν μέσα τους τὴν ἀγάπη τοῦ Πατρὸς ἐξ αἰτίας τοῦ Υἱοῦ. Ὁπότε στὴν Δευτέρα Παρουσία αὐτὴ ἡ παρουσία τοῦ Λόγου θὰ μαρτυρήση γιὰ τοὺς ἁγίους. Στοὺς ἁγίους ἀναπαύεται ὁ Θεός: «Ὁ Θεός, ὁ Ἅγιος, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος…» (εὐχὴ τρισαγίου ὕμνου). Βεβαίως ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ὁρισμένο τόπο, ἀλλὰ Αὐτὸς ὁ Ἴδιος εἶναι ὁ τόπος πάντων. Πλὴν ὅμως μπορεῖ, κατὰ τὸν ἄγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, νὰ ὀνομασθῆ τόπος Θεοῦ ὁ τόπος ὅπου γίνεται ἔκδηλη ἡ ἐνέργεια Αὐτοῦ. Ἔτσι τόπος Θεοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ μετέχοντες τῆς ἐνεργείας Αὐτοῦ, δηλ. οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἅγιοι εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ

 .          Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν μιὰ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ θέλουμε νὰ τονίσουμε ἰδιαιτέρως. Συνήθως ἔχουμε σχηματίσει τὴν γνώμη ὅτι τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι μόνον ἐκεῖνο ποὺ ἀναλήφθηκε καὶ τώρα βρίσκεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ λησμονοῦμε ἐντελῶς ὅτι τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὄχι βεβαίως ὡς κατεστημένος θεσμός, ἀλλὰ ὡς τὸ πραγματικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς κοινωνία θεώσεως. Ἔτσι οἱ ἅγιοι, ἀφοῦ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, εἶναι τὰ μέλη τοῦ ἀναστημένου Σώματός Του καὶ ἔχουν τὴν ἁγιαστικὴ Χάρι τοῦ Χριστοῦ. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀσπαζόμενοι τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀσπαζόμαστε τὸ πραγματικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν πλησιάζουμε ἕναν σύγχρονο ἅγιο, πλησιάζουμε τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ λαμβάνουμε τὴν εὐλογία Του. Οἱ ἅγιοι «κτιστοὶ ὄντες κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν» ὀνομάζονται ἄκτιστοι καὶ ἄναρχοι διὰ τὴν ἄκτιστη Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπαναπαύεται σ’ αὐτοὺς καὶ ποὺ θὰ εἶναι στοὺς αἰῶνας.

 .          Τελειώνοντας πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη ἀξία τῶν ἁγίων στὴν ζωή μας. Διότι στὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ στὴν ἐπίγνωσι τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται κανεὶς μόνο ἐν κοινωνία «σὺν πάσι τοῖς ἁγίοις» (Ἐφεσ. δ´ 13). Ἂς μᾶς ἀξιώση ὁ Θεὸς νὰ δίδουμε τὴν ὁμολογία τῆς νέας ζωῆς σὲ ὅλη μας τὴν ζωή, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν ὁμολογία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Στὸν ἀγώνα τῆς Χριστοποιήσεώς μας καὶ τῆς Ἐκκλησιοποιήσεώς μας ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες ὅλων τῶν ἁγίων ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε.

, , , , , ,

Σχολιάστε