Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σύγχυση

ΣΥΓΧΥΣΗ καὶ ΤΑΡΑΧΗ, Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΑΣ. (Ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

ατία τς σωτερικς συγχύσεως κα ταραχς.
θεραπεία το νθρώπου
π τς συνέπειες το προπατορικο μαρτήματος

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου,
«Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς»,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωποῦ
σελ. 84-87

.             Σὲ παρακίνησα νὰ σκεφτεῖς ἀπὸ ποὺ μπορεῖ νὰ προέρχονται τὰ σπέρματα τῆς ἐσωτερικῆς συγχύσεως καὶ ταραχῆς, καὶ σοὺ ὑποσχέθηκα νὰ τὸ συζητήσουμε. Εἶναι ἀλήθεια, ὅμως, πὼς ἤδη γνωρίζεις τὴν προέλευσή τους. Δὲν ὑπάρχει λόγος, λοιπὸν νὰ σκεφτεῖς, ἀλλὰ μόνο νὰ θυμηθεῖς ποιὰ εἶναι ἡ σχετικὴ πίστη μας.
.             Πιστεύουμε πὼς αὐτὰ τὰ σπέρματα δὲν τὰ ἔβαλε ὁ Δημιουργὸς μέσα στὴ φύση τοῦ ἄνθρωπου, ὅταν τὸν ἔπλασε. Μπῆκαν ἀργότερα, μετὰ τὴν πτώση τῶν προπατόρων μας, πού, μὲ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς, διέφθειραν καὶ διέστρεψαν τὴ φύση μας. Ἔτσι διεφθαρμένη καὶ διεστραμμένη τὴ μεταβίβασαν στοὺς ἀπογόνους τους, δηλαδὴ σ’ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἔτσι διεφθαρμένη καὶ διεστραμμένη, λοιπόν, ἔχει φτάσει μέχρι κι ἐμᾶς. μεταπτωτικ ατ κατάσταση τς φύσεώς μας ποτελε τν ατία τς σωτερικς μας συγχύσεως κα ταραχς. π’ ατήν, πάλι, προκαλεται λη ξωτερικ ναταραχ στν προσωπικ ζω κάθε νθρώπου, στν οκογενειακ ζω κα στν κοινωνικ ζωή.
.             Τὰ σπέρματα, λοιπὸν τῆς συγχύσεως καὶ ταραχῆς, μολονότι ὑπάρχουν μέσα μας ἐκ γενετῆς, δὲν εἶναι φυσικά. Δὲν εἶναι συστατικά της φύσεώς μας. Δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, δηλαδή, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν τὰ ἔχει, δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ἀπεναντίας, δίχως αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἀληθινὸς ἄνθρωπος. κατάσταση τς συγχύσεως κα τς ταραχς εναι ρρώστια μας. Καὶ μόνο ὅταν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτήν, γινόμαστε ὑγιεῖς, ἔτσι ὅπως πρέπει νὰ εἴμαστε ἀπὸ τὴ φύση ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Δημιουργός. Θυμᾶμαι τὴν ἐπιθυμία σου νὰ βρεθεῖς “στὸ ἐπίπεδό της ἀνθρώπινης ἀξίας”. Θεράπευσε τὴν παραπάνω ἀρρώστια, ποὺ ἔχεις μέσα σου, καὶ θὰ φτάσεις σ’ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο.
.             Μὴν ξεχνᾶς πὼς ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ εἶναι ἔμφυτες, ὄχι ὅμως καὶ φυσικές. Δὲν ἀποτελοῦν οὐσιῶδες μέρος τῆς φύσεώς μας. Ἐπηρεάζουν, πάντως, τὰ οὐσιώδη μέρη της, προκαλώντας διαταραχὴ στὴ λειτουργία τοῦ καθενὸς καὶ στὶς ἀμοιβαῖες σχέσεις τους. Ἂν ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ ἦταν φυσικές, ἡ παρουσία τους δὲν θὰ μᾶς ἔκανε νὰ ὑποφέρουμε καὶ νὰ βασανιζόμαστε, ὅπως συμβαίνει. Φυσικ εναι ,τι εφραίνει κα ναπαύει τ ψυχή, ν φύσικο ,τι τν καταπιέζει κα τν κουράζει. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἂν ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ ἦταν φυσιολογικές, τότε, ὅποιος ἦταν ἀπαλλαγμένος καὶ καθαρὸς ἀπ’ αὐτές, δὲν θὰ ἦταν ἄνθρωπος. Ξέρουμε, ὡστόσο, ἕναν ἄνθρωπο, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, πού, μολονότι ἦταν ὁλότελα καθαρὸς ἀπὸ σύγχυση καὶ ταραχή, εἶχε τέλεια τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ξέρουμε, ἐπίσης, ὅτι ὅποιος ντύνεται τὸν Χριστό, παίρνει ἀπ’ αὐτὸν τὴ δύναμη νὰ καθαρίσει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ γίνει ὅμοιός του στὴν καθαρότητα.
.             Νὰ θυμᾶσαι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ σύγχυση καὶ ἡ ταραχὴ εἶναι ἐγγενεῖς, ὄχι ὅμως καὶ φυσικές· νὰ τὸ θυμᾶσαι καὶ νὰ τὸ πιστεύεις ἀκλόνητα. Ἔτσι θὰ ἐπιθυμήσεις σφοδρὰ καὶ τὴ θεραπεία σου. Γιατί, ἀφοῦ αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν εἶναι φυσιολογική, τότε μπορεῖς νὰ θεραπευθες, φτάνει νὰ τὸ θέλεις. Καὶ εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν τὸ θέλεις; Ὑγιὴς καὶ καθαρὴ ἡ φύση μας εἶναι ὑπέροχη. Οἱ ἴδιοι οἱ ἄγγελοι τὴν ἀτενίζουν μὲ ἀγάπη καὶ δέος. Δὲν θὰ θέλαμε, λοιπόν, νὰ τὴ δοῦμε κι ἐμεῖς ἔτσι; Ἀναμφίβολα, λη ετυχία κα εδαιμονία μας ξαρτται π τ θεραπεία μας. Γιατί, ὅταν θὰ ἔχουμε ἀπαλλαγεῖ πιὰ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀρρώστια, τί ἄλλο θὰ μᾶς στερήσει τὴ μακαριότητα;
.             Εἶπα πρίν, πώς, ἐπειδὴ ἡ κατάσταση τῆς ταραχῆς καὶ τῆς συγχύσεως δὲν εἶναι φυσική, μπορεῖ κανεὶς νὰ θεραπευθεῖ. Τώρα λέω, ὑποθετικά, τὸ ἀντίθετο: Ἂν ἦταν φυσική, δὲν θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ θεραπευθεῖ, ὅσο σκληρὰ κι ἂν ἀγωνιζόταν. Πιστεύοντας κάτι τέτοιο, θὰ ἔχανες τὸ θάρρος σου. “Ἔτσι εἶμαι καὶ δὲν μπορῶ ν’ ἀλλάξω”, θὰ σκεφτόσουνα καὶ θὰ κυριευόσουν ἀπὸ τὴν ὀλέθρια ἀπόγνωση. Ὀλέθρια, ναί! Γιατί, ὅταν κυριεύσει τοὺς ἀνθρώπους, τότε αὐτοὶ παραδίνονται στὴν ἁμαρτία καὶ ἐκτελοῦν κάθε λογῆς βρώμικη πράξη δίχως φραγμό.
.             Θὰ τὸ ξαναπῶ: Διατήρησε τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ ταραχή μας δὲν εἶναι φυσική. Μὴν ἀκοῦς ἐκείνους ποὺ λένε, “Εἶναι ἀνώφελο νὰ τὸ συζητᾶμε, γιατί ἔτσι εἴμαστε φτιαγμένοι καὶ δὲν μποροῦμε ν’ ἀλλάξουμε”. Δὲν εἴμαστε φτιαγμένοι ἔτσι. Καί, ἂν ἀγωνιστοῦμε, μποροῦμε ν’ ἀλλάξουμε.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΕΣΑΡΚΩΜΕΝΗΣ ΣΥΓΧΥΣΕΩΣ καὶ ΑΝΟΗΣΙΑΣ. ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» (Ἀρχιμ. Βασίλειος)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση
τοῦ Ἀρχιμ. Βασιλείου (Γοντικάκη):
«Ἡ διακονία τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως»,
στὸ βιβλίο «Ἐξομολογητική»
ἔκδ.  Ἱδρ. Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως Ἱ. Ἀρχ. Ἀθηνῶν,
Ἀθήνα 2013, σελ. 116 ἑξ.

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          […] Ἡ ἐποχή μας εἶναι ταραγμένη. Τὸ βλέπομε, τὸ αἰσθανόμεθα ποικιλοτρόπως. Ἀκοῦμε τί λένε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες, τί λένε οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, τί λέει ὁ κόσμος. Εἴμαστε μάρτυρες τῆς σεσαρκωμένης συγχύσεως καὶ ἀνοησίας. Ἀκριβῶς γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο δὲν ὑπάρχει ἀλλη λύσι. Εἶναι καιρὸς νὰ μιλήση ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νὰ μιλήση ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ φανερώνεται διὰ τῆς Ἑκκλησίας καὶ διὰ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἁπλοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι «ὁ τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφώς».
.              […]  Στὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς ἄκουσα ἕνα κήρυγμα κάποιου ποὺ ἔλεγε: «Πρέπει νὰ νηστεύωμε. Δὲν μπορεῖς νὰ μὴν νηστεύης, γιατὶ ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅταν δὲν νηστεύης, πᾶς στὴν κόλασι.!
.             Δὲν εἶναι ἔτσι. Ἂν τὴ ζοῦσε σωστὰ τὴ νηστεία, θὰ μίλαγε διαφορετικά. Θὰ ἔνιωθε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι τροφοδοσία, δὲν εἶναι στέρησι. Στὸ Τριώδιο ἀναφέρεται ὅτι κατὰ τὴν περίοδο τῆς νηστείας «ἔχομε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἑστιάτορα πλούσιον». Μᾶς ἐνισχύει ἡ νηστεία. Καὶ νιώθεις ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς νηστείας τρεφόμαστε καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς ἐλευθερούμεθα. Καὶ τὶς ἐντολὲς τὶς ἐφαρμόζομε ἀπὸ ἀγάπη, γιὰ νὰ δείξωμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας σὲ Αὐτὸν ποὺ πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς.
.              Νομίζω ὅτι ἂν ἡ σημερινὴ πραγματικότητα εἶναι ἡ διάλυσι τῶν πάντων, γι᾽ αὐτὸ παρουσιάζεται ὡς δυνατότητα σωτηρίας ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ὅταν αὐτὸ τὸ βλέπης καὶ τὸ ζῆς, τότε νιώθεις ὅτι πράγματι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική. Εἶναι ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς» (ψαλμ. ΞΔ´ 6) Καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν καὶ γιὰ ὅσους δὲν πιστεύουν. Καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἄλλη πίστι καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ γεννήθηκαν καὶ θὰ γεννηθοῦν μετὰ ἀπὸ χιλιετίες. Τὰ πάντα παρέρχονται, ἀλλὰ ἡ «ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α´ Κορ. ιγ´ 8)
.           […] Ἂν λοιπὸν ἡ σημερινὴ πραγματικότητα εἶναι τρελοκομεῖο, τότε πρέπει νὰ εὐχαριστήσωμε τὴν σημερινὴ πραγματικότητα, διότι ἔτσι ποὺ εἶναι μᾶς ὑπογραμμίζει τὰ δικά μας τὰ χάλια ἀλλὰ φανερώνει καὶ μία ἀλήθεια: Ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ μποροῦμε νὰ σωθοῦμε.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 2. «Πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος» (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

 κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας [Β´]

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/23/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας/

3. Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση σήμερα

.                Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχή, στὴν ὁποία δημιουργοῦνται νέα δεδομένα, οἱ κοινωνίες ἀλλάζουν, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἐποχὴ περάσαμε στὴν τεχνολογικὴ καὶ βιοτεχνολογικὴ ἐποχή, μὲ συνέπειες γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν. Οἱ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἔρχονται σὲ σχέση μὲ ἄλλους πληθυσμούς, θρησκεύματα, ἀντιλήψεις, ὅλη ἡ παγκόσμια κοινότητα γίνεται μιὰ μικρὴ γειτονιά, ἀλλὰ πολλοὶ βιώνουν τὴν μοναξιά.
.                Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἔχει μέσα της τὸ σταθερό, τὴν οὐσία, ἀλλὰ συγχρόνως περιβάλλεται καὶ ἀπὸ τὸ καιρικό, ἀφοῦ ἐκεῖνος ποὺ βιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, μπορεῖ νὰ ζήση τὴν οὐσία της μέσα στὶς σύγχρονες ἀντιλήψεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας.
.                Πολλοὶ προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ σταθερὰ στοιχεῖα τῆς παραδόσεως, ποὺ πρέπει νὰ διαφυλαχθοῦν, γιατί αὐτὰ νοηματοδοτοῦν τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τοὺς σύγχρονους τρόπους ζωῆς, μέσα στοὺς ὁποίους ζοῦν.
.                Ὁ καθηγητὴς Μάριος Μπέγζος στὸ βιβλίο του «ἡ μεταφυσικὴ τῆς οὐσιοκρατίας στὸν μεσαίωνα καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση», ἀναφερόμενος στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ καὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ κοσμοειδώλου, οὐσιαστικὰ στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ δυτικοῦ κόσμου καὶ τῆς ἑλληνορθοδόξου Παραδόσεως, καθορίζει τὶς πέντε διαφορὲς ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Πρόκειται γιὰ τὶς πέντε μεγάλες διαφορὲς ποὺ ἐκφράζονται ὡς «λατινικὴ οὐσιοκρατία καὶ ἑλληνικὴ προσωποκρατία», «μεσαιωνικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ βυζαντινὸς ἀποφατισμός», «νομικὴ καὶ ἰατρικὴ» ἀντίληψη, «ρωμαϊκὸς παπισμὸς καὶ ὀρθόδοξη συνοδικότητα», «μεσαιωνικὴ φεουδαρχία καὶ βυζαντινὴ πρόνοια».
.                Ἔτσι, στὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἐπικρατεῖ ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν οὐσιοκρατία ποὺ γέννησε τὸ Filioque, ὁ ἀποφατισμὸς-ἐμπειρία σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὀρθολογισμό, ἡ θεραπεία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικιστικὴ ἀντίληψη, ἡ συνοδικότητα σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παπισμό, ἡ πρόνοια καὶ φιλανθρωπία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν φεουδαρχία.
.                Νομίζω, ὅμως, ὅτι ς βασικ διαφορ πρέπει ν πογραμμίσουμε τ θέμα τς θεραπείας το νθρώπου, διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸν ἡσυχασμό, ἀποφεύγει τὸν ὀρθολογισμό, τὸν νομικισμό, τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὸν φεουδαλισμό. Γιατί, ἐκεῖνος ποὺ ζῆ ἡσυχαστικὰ-νηπτικά, ὅπως τὸ συναντοῦμε στὴν Φιλοκαλία, καὶ ὅπως τὸ ἐκφράζουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφεύγει τὶς προσωπικὲς ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ ταυτοχρόνα σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῆ αὐθεντικὰ μέσα στὴν κοινωνία.
.                Μ τν ρθόδοξο συχασμό, ποὺ εναι θεραπευτικ πράξη τς κκλησίας, νθρωπος ποφεύγει ν κλαμβάνη τν Χριστιανισμ ς δεολογία κα τν Θε ς μεταφυσική. Μὲ τὴν βίωση τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, αἰσθάνεται τὸν Θεὸ ὡς Ὄντα καὶ ὄχι ὡς ἀφηρημένη ἰδέα, τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἀντικείμενο ἡδονῆς καὶ ἐκμεταλλεύσεως, καὶ τὸν κόσμο ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μέσα στὸν ὁποῖο εὑρίσκονται οἱ οὐσιοποιὲς καὶ ζωοποιὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἕνα ἀντικείμενο βιασμοῦ.
.                Μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἀσκητικὴ μέθοδο ὁ ἄνθρωπος θεραπεύει τὰ πάθη τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιληδονίας καὶ τῆς φιλαργυρίας καὶ ἔτσι ἀντίστοιχα ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὰ τρία μεγάλα θηρία ποὺ δημιουργοῦν προβλήματα στὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα, ἤτοι τὴν ἰδεολογία-ὁλοκληρωτισμό, τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ τὴν κεφαλαιοκρατία. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν κατὰ Χριστὸν ὑπακοή, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλοδοξία-ὁλοκληρωτισμό, μὲ τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν ἐγκράτεια, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φιληδονία-πανσεξουαλισμὸ καὶ μὲ τὴν ἀκτημοσύνη ἢ τὴν κοινοκτημοσύνη, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ὁ Ὀρθόδοξος μοναχὸς ποὺ τηρεῖ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετὲς τῆς ὑπακοῆς, τῆς παρθενίας καὶ τῆς ἀκτημοσύνης, κρατᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ τρία θηρία ποὺ μνημονεύσαμε προηγουμένως καὶ ἑπομένως εἶναι ὁ πλέον κοινωνικὸς ἄνθρωπος. Αὐτὴ ἡ πρακτική, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, γιατί ἡ ἄσκηση στὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸ Εὐαγγέλιο ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ ἡ ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι, ἂν μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ σύγχρονη κρίση ταυτότητας, περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο. Καὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι διάφοροι πολιτισμοὶ καὶ παραδόσεις προσεγγίζουν διαφορετικὰ τὸν κόσμο.
.                Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ἀπαντᾶ στὸ ἐρώτημα τί εἶναι ὁ κόσμος, οἱ Χριστιανοὶ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἔκανε τὸν κόσμο καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐξετάζουν τί χρησιμεύει ὁ κόσμος. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζῆ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ διακρίνεται γιὰ τὴν χρησιμοθηρικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου.
.                Πρέπει, ὅμως, νὰ ὑπερβοῦμε αὐτὴν τὴν νοοτροπία καὶ νὰ προχωρήσουμε στὸ τί εἶναι ὁ κόσμος καὶ κυρίως ποιὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ ἀκόμη ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας καὶ πῶς θὰ αἰσθανθοῦμε προσωπικὰ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τελικὰ θὰ πρέπει νὰ νοηματοδοτοῦμε τὸν κόσμο καὶ τὸν βίο μας.
.                Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ βίου μας καὶ τῆς ζωῆς μας.–

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 1. «Αὐτὴ ἡ σύγχυση ἐπικρατεῖ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μεταξὺ τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν θεολόγων. Μερικοί, ἐνῶ ὑποστηρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία, διακρίνονται ἀπὸ ἀντιορθόδοξες ἀντιλήψεις». (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                Ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὸ θέμα «Ἡ κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας», στὴν ἀρχὴ τὸ θεωρεῖ κοινότυπο θέμα, ὅμως στὴν συνέχεια διακρίνει μερικὰ οὐσιαστικὰ στοιχεῖα.
.                Ἀπὸ πολλοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὴν κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας, ὅπως γενικὰ γίνεται καὶ λόγος γιὰ τὴν κρίση στὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία, τοὺς θεσμούς, τοὺς νέους κλπ. Κάθε ἀλλαγὴ καὶ κάθε μετάβαση ἀπὸ τὴν μιὰ γενιὰ στὴν ἄλλη δημουργεῖ κρίσεις μὲ διάφορα ἀποτελέσματα, θετικὰ ἢ ἀρνητικά, γόνιμα ἢ ἀποδιοργανωτικά.
.                Τὸ θέμα αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ προσεγγίση πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά, ἐθνικά. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ ἐπιδιωχθῆ νὰ ἀντιμετωπισθῆ κυρίως ἐκκλησιαστικά.

1. Ἀνάλυση τῶν ὅρων

.                Τρεῖς λέξεις σὲ αὐτὴν τὴν θεματικὴ πρόταση ἔχουν μεγάλη σημασία, ἤτοι ἡ ταυτότητα, ἡ νεοελληνικὴ καὶ ἡ κρίση.
.                Ἡ λέξη ταυτότητα σήμερα δηλώνει τὸ ἔγγραφο τῆς ἀστυνομίας ποὺ ταυτοποιεῖ τὴν βιολογική μας ὕπαρξη, δηλαδὴ καταγράφει τὰ στοιχεῖα τῆς γεννήσεώς μας, τῆς διαμονῆς μας, καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ σώματός μας (ἡλικία, ὕψος, χρῶμα ὀφθαλμῶν κλπ.).
.                Εἰδικότερα, ὅμως, ἡ λέξη ταυτότητα συνιστᾶ ἀριστοτελικὸ ὅρο ποὺ συναντοῦμε στὰ μετὰ τὴν φύση συγγράμματά του (τὰ μεταφυσικὰ) ποὺ σημαίνει «τὸ εἶναι τί ταυτόν, τὸ ἴδιον». Εἶναι κάτι ποὺ πιστοποιεῖ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνθρώπου, ἑνὸς ὄντος, ἑνὸς πράγματος, ποὺ δείχνει τὴν συνέχεια καὶ τὴν ἀκρίβεια.
.                Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους τοῦ ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.
.                Στὴν νέα φιλοσοφικὴ ὁρολογία, γίνεται λόγος γιὰ τὴν «ἀρχὴ τῆς ταυτότητος», ποὺ εἶναι μιὰ λογικὴ ἀρχή, κατὰ τὴν ὁποία «κάθε πράγμα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸν ἑαυτό του, κάθε ἔννοια ἡ ἴδια μὲ τὸν ἑαυτό της. Σύμφωνα μὲ ἄλλη –καὶ πιὸ σωστὴ- ἄποψη ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας ἀπαιτεῖ κάθε ἔννοια νὰ ἐννοεῖται πάντοτε ὡς ἡ ἴδια, ὄχι ἄλλοτε ὡς α καὶ ἄλλοτε ὡς β ἢ γ». Ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας προϋποθέτει μιὰ ἔννοια νὰ ἐννοῆται πάντοτε μὲ τὸ ἴδιο περιεχόμενο, σὲ ἀντίθετη ὅμως περίπτωση, ὅταν ἀλλάζη τὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων καὶ ἐννοιῶν, ἀπὸ τὴν μιὰ πρόταση στὴν ἄλλη, τότε ἐπικρατεῖ ἡ ἐννοιολογικὴ σύγχυση.
.                Στὴν περίπτωσή μας ἡ «ταυτότητα» προσδιορίζεται μὲ τὸ ἐπίθετο νεοελληνική, ποὺ σημαίνει προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ταυτότητα τοῦ νεοέλληνος. Ἀμέσως αὐτὸ τὸ γεγονὸς δημιουργεῖ ἕναν ἔντονο προβληματισμό, γιατί χωρίζουμε τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα διαλεκτικὰ σὲ ἀρχαία, μέση καὶ νέα.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἵδρυσης τοῦ νέου ἑλληνικοῦ Κράτους (1832). Μέχρι σήμερα ὁ ὅρος χρησιμοποιήθηκε συχνὰ ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους γιὰ νὰ ἀντιδιασταλοῦν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους κυρίως ἀλλὰ καὶ τοὺς βυζαντινούς, μὲ μιὰ τάση γιὰ χειραφέτηση ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση καὶ προβολὴ τῆς ἀξίας τοῦ νεότερου ἑλληνισμοῦ.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» καὶ τὰ παράγωγά της ἀντικατέστησε στὴν οὐσία τὴν λέξη Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη. Ὅπως ἔχει γραφῆ: «ἡ λέξη “νεοελληνικός” ἀπαντᾶται ἀπὸ τὸ 1818, ἀλλὰ ἡ ἐπικράτησή της καὶ ὁ συνακόλουθος ἐκτοπισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης, τὴν ὁποία προοδευτικῶς ἀντικατέστησε, θὰ διαρκέσει ἀρκετὲς δεκαετίες –ἁδρότατα πάντοτε ἐπικουρούμενος ἀπὸ τὸ νέο ἐθνικὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ λέξη “νεοέλληνας” μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ 1854 καὶ “νεοελληνισμός” ἀπὸ τὸ 1887».
.                Ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ τὴν ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Σὲ δημοσίευμα ἀναφέρεται ὅτι ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες», ἀναφέρεται σὲ βιβλίο ποὺ τυπώθηκε στὴν Βενετία τὸ 1675 ἀπὸ τὸν Ἱερέα Γεώργιο Κονταρῆ καὶ παρουσιάζει τὴν ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας. Στὸ βιβλίο αὐτὸ δὲν ἀποκαλεῖ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του Ρωμαίους ἢ Γραικούς, ἀλλὰ «νέους Ἕλληνες». Βέβαια, ὁ ἀρθρογράφος ποὺ φέρνει στὸ φῶς αὐτὴ τὴν μαρτυρία, συγχρόνως γράφει ὅτι «ὁ νεολογισμὸς» «νέοι Ἕλληνες», ἂν καὶ καταγράφεται σὲ βιβλίο, ἐν τούτοις «δὲν καθιερώθηκε τὴν ἐποχὴ ποὺ παρουσιάσθηκε, οὔτε καὶ ἀναφέρθηκε κανεὶς στὸν Κονταρῆ, ὅταν, ἀργότερα, οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὴν καθιέρωση τῶν ὅρων αὐτῶν».
.                Οὕτως ἢ ἄλλως ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες» εἶναι καρπὸς μιᾶς παραχαράξεως ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Ἐνῶ, ὅπως πιστεύουμε, ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεγάλο ρεῦμα ποὺ ἐκφράζεται σὲ κάθε ἐποχὴ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους, τώρα χωρίζεται σὲ τρεῖς κατηγορίες, τὸν ἀρχαῖο, τὸν μεσαῖο καὶ τὸν νέο. Θὰ ἦταν διαφορετικὸ ἐὰν καταγράφαμε ὅτι ἐκφράζεται ὁ ἑλληνισμὸς σὲ διάφορες φάσεις τοῦ ἱστορικοῦ του βίου ἢ ἔστω νὰ λέγαμε “ὁ ἑλληνισμὸς σήμερα” ἢ “οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες”. Ὁπότε, χρησιμοποιώντας τν φράση «νεοελληνικ ταυτότητα» μέσως καθορίζουμε να πρόβλημα ποὺ φίσταται κα μι κρίση.
.                Συνέχεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ λέξη κρίση δείχνει τὴν διαφοροποίηση τῆς ταυτότητος τοῦ Ἕλληνα. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους του ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.

 2. Αὐτοσυνειδησία τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων

.                ταυτότητα χει σχέση μ τν ατοσυνειδησία. Λέγοντας αὐτοσυνειδησία ἐννοοῦμε τὴν συνείδηση, τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν περίγυρό μας. Καὶ αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὴν διαφοροποίηση τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητας.
.                Ἡ Ἕλλη Σκοπετέα στὸ σημαντικὸ βιβλίο της «Τὸ “πρότυπο Βασίλειο” καὶ ἡ Μεγάλη ἰδέα», χρησιμοποιώντας τὸ ὑλικὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ περιοδικοῦ Τύπου τῆς ἐποχῆς τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ -ἄλλωστε ὁ Τύπος συνήθως εἶναι πιὸ αὐθεντικός, γιατί ἐκεῖ ἀποτυπώνονται καλύτερα ὅλες οἱ παραδόσεις καὶ οἱ νοοτροπίες τῶν ἀνθρώπων- κάνει μερικὲς παρατηρήσεις ποὺ φανερώνουν αὐτὴν τὴν προσπάθεια τῆς ἀλλοιώσεως τῆς ταυτότητος.
.                Περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο.
.                Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ τὴν διοργάνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ μὲ τὴν ἐπιρροὴ τῶν ξένων, πιδιώχθηκε ν καθορισθ κα ν διαφοροποιηθ νεοελληνικ ταυτότητα, ποὺ θ καθορίζη στ ξς τν λληνα. Πρόκειται γι τρες κφράσεις, τοι προσανατολισμς στν ρχαία λλάδα, φο ο λληνες πρεπε ν καταλάβουν τι εναι πόγονοι τν ρχαίων λλήνων φιλοσόφων, ποδέσμευση π τν Κωνσταντινούπολη, γι ν σπάση μφάλιος λρος μ ,τι συνδέει τν λλάδα π τ λεγόμενο Βυζάντιο, κα σύνδεση τς λλάδος μ τν Ερώπη κα τ δεολογικ ρεύματα ποὺ τν ξέφραζαν.
.                Πέρα ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς προσανατολισμούς, στὴν Πατρίδα μας ἐπικρατεῖ καὶ τὸ ὑπόγειο ρεῦμα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαποτίσθηκαν οἱ παλαιότερες γενιὲς καὶ μεταδίδεται αὐτὸ τὸ ρεῦμα ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πολιτιστικὴ ζωή.
.               Γίνεται φανερὸ ὅτι στὴν Ἑλλάδα, στὴν ἐποχή μας, ὑπάρχει μιὰ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτιστικὴ σύγχυση, ὁπότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ μιὰ ἑνιαία πολιτιστικὴ ταυτότητα. Μεγάλες μάζες τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ζοῦν μὲ τὴν «Μεγάλη δέα», ποὺ σήμερα κφράζεται χι μ προσκτήσεις δαφν, λλ μ τν διαίτερη παράδοση ποὺ νοηματοδοτε τν βίο μας, πως τν ξέφραζαν ο Μεγάλοι Πατέρες τς κκλησίας κα τν βίωσαν ο λεγόμενοι Φιλοκαλικο Πατέρες, καὶ οἱ ἀσκητὲς τοῦ ἀρχαίου καὶ συγχρόνου «Γεροντικοῦ». Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ ἄλλοι ποὺ εἶναι ἀρχαιολάτρες, προσανατολισμένοι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ποὺ τὴν βλέπουν μὲ τὴν στατικότητά της καὶ ὄχι μὲ τὴν δυναμική της πορεία, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, στὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ τὸν ἄγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἢ ἀπὸ τὸν Παρθενώνα στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ διαποτίζονται ἀπὸ τὸν διαφωτισμό, τὸν ρομαντισμό, τὴν νεωτερικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν μετανεωτερικότητα, καὶ οἱ ὁποῖοι συγχρόνως ἀγνοοῦν τὸν ὀρθόδοξο φωτισμὸ τῆς Φιλοκαλίας, ποὺ ὡς πράξη ὑπάρχει καὶ σήμερα στὴν αὐθεντική της μορφὴ στὸν Ὀρθόδοξο ἁγιορείτικο μοναχισμὸ καὶ ἡσυχασμό. Γενικά, παρατηρεῖται μιὰ πολιτιστικὴ σύγχυση, ἀφοῦ, κατὰ ἀνάρμοστο τρόπο, συμπλέκεται τὸ παγανιστικὸ στοιχεῖο μὲ τὸ λατρευτικό, καὶ τὸ ὀρθολογιστικὸ μὲ τὸ ἡσυχαστικό.
.                νθρωπος μ τν κατ Χριστν πακοή, παλλάσσεται π τν φιλοδοξία-λοκληρωτισμό, μ τν σωφροσύνη κα τν γκράτεια, λευθερώνεται π τν φιληδονία-πανσεξουαλισμ κα μ τν κτημοσύνη τν κοινοκτημοσύνη, παλλάσσεται π τν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ἐνῶ παλαιότερα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μετέπειτα κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τῆς σύγχρονης ζωῆς συνδέονταν μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ὤσμωσης καὶ παρατηροῦσε κανεὶς μιὰ διαρκῆ γονιμοποίηση, σήμερα, τὶς περισσότερες φορές, ὑπάρχουν διαλεκτικὲς ἀντιθέσεις μεταξύ τους καὶ βιώνονται κατὰ τρόπο στεγανοποιημένο.
.                Αὐτὴ ἡ διάκριση παρατηρεῖται στὰ λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν διαχρονική μας παράδοση μὲ ποικίλους βαθμούς, τοὺς πολιτικοὺς ποὺ εἶναι προσανατολισμένοι σὲ κέντρα ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν χώρα καὶ κυρίως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ρεύματα ποὺ ἐπικρατοῦν ἐκεῖ καὶ παραπέμπουν σὲ ἄλλους πολιτισμούς, καὶ τοὺς διανοουμένους ποὺ συνήθως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῶν ἐξελίξεών τους. Τ πλέον ποκαρδιωτικ εναι τι ατ σύγχυση πικρατε κα στν κκλησιαστικ χρο, μεταξ τν Κληρικν κα τν θεολόγων. Μερικοί, ν ποστηρίζουν τν ρθοδοξία, διακρίνονται π ντιορθόδοξες ντιλήψεις. Ἐνῶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρνοῦνται τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση ποὺ ἐξέφραζαν αὐτοὶ οἱ ἅγιοι. Ἐνῶ ὑπερτονίζουν τὸ ρωμαίϊκο πνεῦμα, ἐν τούτοις ζοῦν καὶ σκέπτονται ἐντελῶς δυτικά. Ἐνῶ τονίζουν τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὡς νοηματοδοτήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, συμπεριφέρονται μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ διαφωτισμοῦ, τοῦ σχολαστικισμοῦ, ἀφοῦ διακρίνονται ἀπὸ τὴν ὀρθολογιστικὴ νοοτροπία.
.                Ατν τν σύγχυση βλέπει κανες κα σ κείμενα ρθοδόξων, Κληρικν κα λαϊκν. Στὴν ἀρχὴ τῶν κειμένων τους παρατηρεῖ κανεὶς μιὰ Ὀρθόδοξη ἔκφραση, ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ χρησιμοποιεῖται ἄλλη σκέψη ποὺ ἀναιρεῖ τὴν προηγούμενη. Μέσα σ να κείμενο εσέρχονται ρθόδοξες κα κακόδοξες ντιλήψεις, ὁπότε εἶναι ἕτοιμοι, ὅταν τοὺς ἐπισημανθοῦν τὰ λάθη τους, νὰ παραθέσουν ἄλλες σελίδες ποὺ λέγουν τὰ ἀντίθετα, τὰ θεωρούμενα ὡς διορθωτικά. Πρόκειται γιὰ μεγάλη σύγχυση, ποὺ δείχνει τὴν ἀλλοτρίωση τῆς Παραδόσεως. Ὅπως σημειώσαμε πιὸ πάνω, ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητος δὲν ἐπιτρέπει νὰ διαφοροποιοῦνται οἱ ἔννοιες τῶν λέξεων καὶ τῶν ὅρων, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ἐπικρατεῖ σύγχυση καὶ ἀλλοτρίωση. Ὅμως, αὐτὴ ἡ σύγχυση εἶναι γνώρισμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ πολιτιστικ κα θεολογικ σχιζοφρένεια, ποὺ δὲν ἔχουν μιὰ σταθερότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/24/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας2/

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΠΩΣ Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ “ΚΑΚΟΠΟΙΟΥ” ΕΜΠΝΕΕΙ (Κραυγαλέα περίπτωση προπαγάνδας)

Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Πραγματικὴ ἐπιτυχία εἶναι ἡ μετατόπιση τοῦ κέντρου βάρους. Ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ πράξη, τὴν ληστεία, τὸ ἐνδιαφέρον τῆς κοινῆς γνώμης μετατίθεται μεθοδικὰ πρὸς δευτερογενεῖς καὶ εἰσέτι ἀναπόδεικτες αἰτιάσεις.

Ρωμανός: « κακοποίησή μου ν εαισθητοποιήσει τς συνειδήσεις τν πολιτν»

«ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καὶ ἡ ληστεία ΜΟΥ νὰ …ἐμπνεύσει …; 

Πατέρας Μπουρζούκου: «Ξέρω ὅλες τὶς κατηγορίες καὶ μὲ ἀφήνουν παγερὰ ἀδιάφορο. Πρὸς τὸ παρόν, πρέπει νὰ δῶ τὴν ὑγεία τοῦ γιοῦ μου. Εἶναι βάναυσα κακοποιημένος».

«ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ κακοποίηση τῆς κοινωνίας, οἱ ποινικὲς παραβάσεις καὶ ἡ ἐγκληματικότητα εἶναι ἀπειροελάχιστα μεγέθη, ποὺ καλὸ εἶναι νὰ μᾶς ἀφήσουν ὅλους ΠΑΓΕΡΑ ἀδιάφορους.

«Ἡ δημοκρατία σίγουρα δὲν ἐκδικεῖται»

«ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: « κδίκηση στς μέρες μας εναι τρομερν δαιμόνιον. συγχωρητικότης θεωρεται δυναμία. ν κατ τος λόγους το Χριστο εναι ρετ μεγάλη, εναι ρωϊσμς το πνεύματος». (+ EΠIΣKOΠOΣ π. AYΓOYΣTINOΣ KANTIΩTHΣ, «Ἀκολούθει μοι», σελ.226)
Ποιός μᾶς ἔμαθε νὰ μὴ ἐκδικούμαστε; Ποιός εἶπε ὅτι ἡ ἐκδίκηση “ἀπαγορεύεται”; Μᾶλλον τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ τὸ λέει. Ἐπειδὴ λοιπὸν τὸ λέει ὁ Χριστὸς αὐτὸ τὸ πράγμα, καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ. Γιατὶ μόνοι μας δὲν τὸ ἀνακαλύψαμε! Κι αὐτὸ ἔχει ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ γιὰ τὴν κοινωνία μας.
Τὴν συγχωρητικότητα, τὴν ἐπιείκεια, τὴν περίθαλψη, τὴν ἀνωτερότητα, τὴν φροντίδα, τὴν ἀγάπη τὴν μαθαίνουμε στὴν ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Καὶ -τουλάχιστον γνωσιολογικά- στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.
Βιωματικὰ λοιπὸν τὸ ἔχουμε ἀνάγκη (ὡς κοινωνία) τὸ μάθημα τῆς συγχωρητικότητος. Μήπως ὅμως κι αὐτὸ εἶναι “ὁμολογιακό” καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπορριπτέο; 

,

Σχολιάστε

«ΔΙΑΛΥΣΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΥΣΗ ΜΑΣ»

 

Διάλυσε τὴ σύγχυσή μας
Ἀπόσπαμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιεπ. Ἀμερικῆς Δημητρίου Τρακατέλλη:
«Ἕνας ἄνθρωπος μιλάει στὸν Θεό»
(ἔκδ. γ´,  ἐκδ. Χ.Φ.Ε., Ἀθῆναι 2010, σελ. 128-129)

.      Σπλαγχνίσου μας, Θεέ, μέσα στὴ σύγχυσή μας. Μιὰ σύγχυση ποὺ ἀγκαλιάζει τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα καὶ γίνεται ὅλο ἕνα πιὸ περίπλοκη, πιὸ τρομερή. Ἰδέες, νοοτροπίες, σκέψεις, αἰσθήματα, τάσεις καὶ ἀξίες, ὅλα αὐτά, Κύριε, βρίσκονται ἀνακατεμένα, στροβιλίζονται σ᾽ ἕνα τρελὸ δαιμονικὸ χορὸ μέσα στὰ κεφάλια μας. Φέρνουν ἕνα σάστισμα, μιὰν ἄφανταση ἀμηχανία.
.     Θεέ μου, ἀκόμη κι οἱ ἁπλοϊκότεροι ἄνθρωποι τῆς γειτονιᾶς μου τά ᾽χουν χάσει, λένε ὅτι ὁ κόσμος κοντεύει νὰ γυρίσει ἀνάποδα.
.       Κύριε, τὸ βλέπεις, ἡ σύγχυσή μας εἶναι ἀπίθανα φοβερή. Συνεχῶς τὸ κακὸ χειροτερεύει, Θεέ μου.
.        Τὸ ραδιόφωνο, ἡ τηλεόραση, τὸ διαδίκτυο, ὁ κινηματογράφος, ἡ ἐφημερίδα, τὸ θέατρο, τὸ περιοδικό, τὸ βιβλίο κι ὁ τουρισμός, ὅλα τοῦτα μᾶς μπολιάζουν μὲ ἰδέες, μὲ συνήθειες.
.       Μᾶς προσφέρουν ἀποσπάσματα ἀληθείας κι ἁλυσίδες ψεύδους, ἰδεολογίες διαμετρικὰ ἀντίθετες. Συνδαυλίζουν τρικυμίες στὴν καρδιά, προκαλοῦν ρωγμὲς στὶς πεποιθήσεις, ἀνατρέπουν τὴν κλίμακα τῶν ἀξιῶν.
.       Νοθεύουν τὸ «πιστεύω» μας.
.        Θεέ μου, ἂς σταματήσει αὐτὴ ἡ Βαβέλ. Νὰ ἀποσαφηνισθεῖ πιὰ ἡ κατάσταση.
.       Ἂς ἐξυγιανθοῦν οἱ πεποιθήσεις. Ἡ Ἀλήθειά Σου, ἁπλὴ καὶ διαυγής, ἂς γίνει πίστη μας. Ὁ Νόμος Σου, πάνσοφη Ἀγάπη, ἂς ἀποτελέσει τὶς πεντακάθαρες, ἀσάλευτες ἀρχὲς τῆς ζωῆς μας.
.       Κάνε τὸν Χριστιανισμὸ ἰδεολογία μας. Κάμε τον νοοτροπία ὅλων ὅσοι σήμερα μαστίζονται ἀπὸ τὴν ἐπιδημία τῆς σύγχυσης.
.       Θεέ, ἀπόλυτη Ἁπλότητα, τέλεια Σοφία, βγάλε μας ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο τῆς σύγχυσης.
.      Δῶσε μας ἀνθεκτικότητα στὶς ἰδεολογικὲς ἐπιδράσεις ποὺ φέρνουν σύγχυση.
.       Κάνε μας ἁπλοὺς καὶ εἰλικρινεῖς, πιστοὺς καὶ συνεπεῖς ὀπαδοὺς τῆς αἰώνιας Ἀλήθειάς Σου.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»:

Διῶξε ἀπὸ μέσα μας τὶς εἰσηγμένες καὶ κακοφορμισμένες ἀντιλήψεις ποὺ πολλαπλασιάζουν τὴν σύγχυση ἔξω μας, ὅπως τὴν ὁμολογιακὴ ἀτολμία, τὴν συσκότιση τῶν ἀληθειῶν καὶ Ὁρίων τῆς Πίστεως καὶ τὴν ἀπερίσκεπτη σπουδὴ γιὰ προσχηματικὲς ἐξωτερικὲς ἀλλαγὲς καὶ ἐντυπώσεις.
Χάρισέ μας διαύγεια πνεύματος νὰ βλέπουμε καθαρὰ τὶς στημένες παγίδες τῆς μεθοδευμένης καὶ γενικευμένης συγχύσεως.
Μάθε μας νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς παραδεχόμενοι πὼς τὴν σύγχυση τὴν ἀνακυκλώνει ἡ συγκεκαλυμμένη ἀλαζονία καὶ ἡ θορυβώδης αὐτάρκεια ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν.
Ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ τὰ δυό κακά, τῆς φανατικῆς προσκολλήσεως στὸ παρελθὸν καὶ τῆς φανατικῆς καθηλώσεως στὸ παρόν καὶ ἐμφύτευσέ μας ἀντ᾽ αὐτῶν τὴν ταπεινὴ προσήλωση στὸ αἰώνιο.
Στερέωσέ μας στὸ θέλημά Σου γκρεμίζοντας τὸ θέλημα τῶν διανοιῶν μας.
Κάνε μας ἀληθινὰ ὀρθοδόξους, μετόχους τῆς Ἁγίας Παραδόσεως καὶ κοινωνοὺς τῆς Χάριτός Σου.
Βοήθησέ μας νὰ ζήσουμε στὸν κόσμο χωρὶς τὸν κόσμο γιὰ τὸν Οὐρανό.

, ,

Σχολιάστε

ΝΕΚΡΟΤΗΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

  • Tὸ πρωὶ τῆς 21 Ἰουνίου 2010, στὶς 9:20, στὸ  Ρ/Σ Σκάι, στὴν ἐκπομπὴ τοῦ κ. Ἄρη Πορτοσάλτε μίλησε ἡ εἰδικὴ γραμματέας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κα Thaleia Dragona γιὰ τὸ Νέο Δημοτικὸ Σχολεῖο, ποὺ θὰ ξεκινήσει πιλοτικὰ ἀπὸ τὸ σχολικὸ ἔτος 2010-2011.
Εἶπε ὅτι ἀπὸ τὴν A´ καὶ τὴ Β´ Δημοτικοῦ τὰ παιδιὰ θὰ μαθαίνουν ἀγγλικά, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλες γλῶσσες ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἑλληνική.
[Σχόλιον «Χ.Β.»:  Θαυμάστε ἐπιχειρηματολογία τῆς dekaras. Ἂς τῆς δώσουν, λοιπόν, νὰ δοκιμάσει κανένα δηλητηριῶδες φίδι, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ὑπάρχουν κι ἄλλες διατροφικὲς συνήθειες στὸν πλανήτη μας ! Ἔχουν τέτοια πλέον βεβαιότητα καὶ μανία γιὰ τὰ σχεδιάσματά τους, ποὺ οὔτε νὰ τὰ καλλωπίσουν ἐξωτερικῶς δὲν ἐνδιαφέρονται]
Ἐπίσης, εἶπε ὅτι τὰ ἑλληνικὰ εἶναι μία μικρὴ γλώσσα (!) σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, γιατί πολὺ λίγοι ἄνθρωποι μιλᾶνε ἑλληνικά.
(Μήπως ξεχνάει ἡ κυρία αὐτὴ τὴν ἐμβέλεια ποὺ εἶχε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὴν ἀρχαία ἑλλάδα, στὰ ἑλληνιστικὰ χρόνια, στὴν περίοδο τοῦ βυζαντίου; Μήπως εἶναι στὸ χέρι μας νὰ τὴν ξανακάνουμε μία παγκόσμια γλώσσα;)
Σὲ ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου γιὰ τὸ ἂν θὰ μποροῦσαν ἀντὶ τῶν ἀγγλικῶν στὴν Α´ δημοτικοῦ νὰ διδάσκονται τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἐκείνη ἀπάντησε ὅτι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ εἶναι πλέον μία νεκρὴ γλώσσα!
(Μήπως ξεχνάει ἡ κυρία ὅτι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ εἶναι ἡ μητέρα τῶν γλωσσῶν; Νὰ τῆς ὑπενθυμίσουμε ὅτι Ἕλληνες καθηγητὲς πανεπιστημίου δίνουν διαλέξεις σὲ ξένα πανεπιστήμια μιλώντας ἑλληνικὰ καὶ γίνονται ἀντιληπτοὶ γιατί οἱ ἑλληνικὲς λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦν εἶναι ρίζες ξένων λέξεων; Νὰ τῆς ὑπενθυμίσουμε ὅτι οἱ περισσότερες ἐπιστῆμες χρησιμοποιοῦν ὁρολογία μὲ ἑλληνικὲς λέξεις; Νὰ τῆς ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ ἀρχαία καὶ ἡ νέα ἑλληνικὴ διδάσκεται σὲ ξένα πανεπιστήμια; Νὰ τῆς ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ Καινὴ Διαθήκη γράφτηκε σὲ γλώσσα ἑλληνική;)
Ἐπίσης μίλησε γιὰ τὴ δασκάλα κὰ Νικοπούλου ποὺ δίδαξε στὴ Θράκη, ὅτι τὸ πέρασμά της ἀπὸ τὰ σχολεῖα στὰ Πομακοχώρια ἦταν ἀτυχές, «γιατί δίχασε τὴν τοπικὴ κοινωνία». (Ἀποσιωπᾶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ κ. Νικοπούλου προσπάθησε νὰ κάνει σωστὰ τὴ δουλειά της καὶ νὰ διδάξει τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα στοὺς Πομάκους, ποὺ εἶναι Ἕλληνες πολίτες).
Ἐρωτῶ: ἡ ὕπαρξη τῶν ἀγγλικῶν ἀπὸ τὴν Α΄ καὶ Β΄ δημοτικοῦ δὲν θὰ προκαλέσει σύγχυση καὶ μαθησιακὲς δυσκολίες στὰ παιδιά;
[Σχόλιον «Χ.Β.»: Μὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον πὼς ἐκεῖ ἀκριβῶς στοχεύουν : στὴν πρόκληση ΣΥΓΧΥΣΕΩΣ. Ἄλλωστε ὅ,τι ἔχεις, αὐτὸ καὶ μεταδίδεις.]
Ἀντιθέτως, μετὰ ἀπὸ σχετικὲς ἔρευνες φαίνεται ὅτι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ βελτιώνουν τὶς ἀντιληπτικὲς καὶ ὀπτικὲς ἱκανότητες καὶ λειτουργίες τῶν παιδιῶν, ποὺ συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς δυσλεξίας. Παραθέτω σχετικὸ ἄρθρο τῆς Καθημερινῆς (Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κατὰ δυσλεξίας, Ἀλεξάνδρα Κασσίμη, Καθημερινή, 29-5-2004, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_29/05/2004_105308).
ΠΗΓΗ : http://mkka.blogspot.com/ (Ἱστολόγιον Μητροπολ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας Ἀμβροσίου)
Σχόλιον «Χ.Β.»: Ἂς ὑπενθυμίσει κάποιος στοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους τῆς Ἀπο-παιδείας πὼς τὸ ὄνομα “θάλεια” εἶναι συγγενὲς μὲ τὸ «Θαλῆς» (π.χ. ὁ Μιλήσιος, προσωκρατικὸς φιλόσοφος· ἂν ἔχουν ἀκουστά !) καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸ «θάλλω», ἀνθίζω. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει πεθάνει, γι’ αὐτὸ καλύτερα νὰ ἀντικατασταθεῖ τὸ θάλεια μὲ τὸ bloomy. Καὶ ἡ “βλακεία” μὲ τὸ “stupidity”.
Kαὶ ἂς τοὺς διευκρινίσει κάποιος πὼς ἡ νεκρότητα δὲν εἶναι ἱστορικὸ μέγεθος οὔτε  διαπολιτισμικὴ συνθήκη ἀλλὰ πνευματικὴ καὶ διαρκὴς μάστιγα, εἶναι ἡ κόλαση καὶ ἡ ἀηδιαστικὴ ἀποφορὰ σεσηπότος πνεύματος, ποὺ κουβαλάει κανένας μέσα του, ὅσο κι ἂν προσπαθεῖ νὰ τὸ κρύψει κάτω ἀπὸ πασαλείμματα ἀρωματικῶν ἀνθέων.

, ,

2 Σχόλια