Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σωτηρία

ΔΙΔΑΧΗ τὴν IB´ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ « Ἀρχὴ τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ ἀλήθεια! Ἀρχὴ τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ ὀρθὴ σκέψη! ». (ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

 Διδαχὴ τὴν ΙΒ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου
γιὰ τὴν σωτηρία
(Ματθ. ιθ´ 16-26)

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ,
ἐπισκόπου Καυκάσου καὶ Μαύρης Θάλασσας,
«Ἀσκητικὲς ὁμιλίες Α´» [Ἔργα-7],
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2015, σελ. 342-347

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;» (Ματθ. ιθ´ 16)

.           «Ἀγαθὲ Διδάσκαλε», ρώτησε τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ κάποιος νεαρός, «τί καλὸ νὰ κάνω γιὰ ν’ ἀποκτήσω τὴν αἰώνια ζωή;». Δηλαδή: “Τί νὰ κάνω γιὰ νὰ σωθῶ;”. Ἐρώτημα πολὺ σοβαρό. Ἐρώτημα γιὰ ἕνα ζήτημα ποὺ πρέπει ν’ ἀπασχολεῖ κάθε ἄνθρωπο σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του.
.           Ὅπως ὁ ταξιδιώτης, ποὺ διαπλέει μία μεγάλη καὶ φουρτουνιασμένη θάλασσα, δὲν συλλογίζεται παρὰ ἕνα ἥσυχο λιμάνι, ἔτσι κι ἐμεῖς, ποὺ ταλαιπωρούμαστε μέσα στὰ κύματα τῆς θάλασσας τοῦ βίου, πρέπει ἀκατάπαυστα νὰ ἔχουμε μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ νοῦ μας τὴν αἰωνιότητα καί, ὅσο βρισκόμαστε στὴν πρόσκαιρη τούτη ζωή, νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴ μεταθανάτια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μποροῦμε νὰ τὸ ἀποκτήσουμε στὴ γῆ καὶ νὰ τὸ διατηρήσουμε παντοτινὰ ὡς ἀναφαίρετο κτῆμα μας; Μόνο ἡ σωτηρία μας!
.           Ὅποιος χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπίγεια ζωὴ γιὰ νὰ συγκεντρώσει πλούτη, αὐτὸς θ’ ἀφήσει ἐδῶ τὰ πλούτη κατὰ τὸ πέρασμά του στὴν αἰωνιότητα. Ὅποιος χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπίγεια ζωὴ γιὰ ν’ ἀποκτήσει τιμὲς καὶ δόξα, αὐτὸς θὰ χάσει καὶ τὶς τιμὲς καὶ τὴ δόξα ἀπὸ τὸν πικρὸ θάνατο. Ὅποιος, ὅμως, χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπίγεια ζωὴ γιὰ ν’ ἀποκτήσει τὴ σωτηρία, αὐτὸς θὰ πάρει τὴ σωτηρία μαζί του στὴν αἰωνιότητα καὶ θὰ εὐφραίνεται παντοτινὰ στὸν οὐρανὸ μὲ τὸ ὑπέρτατο ἀγαθὸ ποὺ κέρδισε στὴ γῆ.
.           Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί! Τί πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ σωθοῦμε; Τὴν ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, τὴν πιὸ ἱκανοποιητικὴ ἀπάντηση, τὴ βρίσκουμε στὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ Κύριος δήλωσε ὅτι γιὰ νὰ σωθοῦν ὅσοι δὲν πιστεύουν στὸν Χριστό, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πιστέψουν σ’ Αὐτόν· καὶ γιὰ νὰ σωθοῦν ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστό, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Του. Αἰώνια θὰ χαθεῖ ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Χριστό. Αἰώνια θὰ χαθεῖ καὶ ὅποιος λέει μὲ τὰ χείλη του ὅτι πιστεύει στὸν Χριστό, ἀλλὰ μὲ τὰ ἔργα του Τὸν ἀρνεῖται, δηλαδὴ δὲν τηρεῖ τὶς ἁγίες ἐντολές Του. Μ’ ἄλλα λόγια: Γιὰ τὴ σωτηρία χρειάζεται ζωντανὴ πίστη στὸν Χριστό. Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ρώτησαν τὸν Κύριο, «Τί πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ἐκτελοῦμε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;», Ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ πιστέψετε στὸν Ἀπεσταλμένο Του» (Ἰω. ϛ´ 28-29).
.           Ἡ ζωντανὴ πίστη στὸν Χριστὸ εἶναι ἔργο, ἔργο θεῖο καὶ μεγάλο τόσο, ποὺ μ’ αὐτὸ ἐκπληρώνεται ἡ σωτηρία. Ἡ ζωντανὴ πίστη ἐκφράζεται μὲ τὴν ὅλη ζωή, μὲ τὴν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Περιλαμβάνει τὶς σκέψεις του, τὰ αἰσθήματά του, τὴ διαγωγή του. «Ὅποιος πιστεύει» μὲ τέτοια πίστη, «ἔχει τὴν αἰώνια ζωή». «Καὶ νὰ ποιὰ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή: Ν’ ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι Ἐσένα ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, καθὼς κι Ἐκεῖνον ποὺ ἔστειλες, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» (Ἰω. ιζ´ 3). Ἡ ζωντανὴ πίστη εἶναι θέαση καὶ γνώση τοῦ Θεοῦ (Βλ. Ἑβρ. ια´ 27). Ἡ ζωντανὴ πίστη εἶναι ζωὴ ἀφιερωμένη ὁλοκληρωτικὰ στὴν εὐσέβεια καὶ νεκρωμένη γιὰ τὸν κόσμο. Ἡ ζωντανὴ πίστη εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ τὴ μεγάλη δωρεὰ ζητοῦσαν ἀπὸ τὸν Κύριο οἱ ἀπόστολοί Του, ὅταν Τοῦ ἔλεγαν: «Αὔξησε τὴν πίστη μας». Μόνο μέσῳ τῆς ζωντανῆς πίστεως μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀπαρνηθεῖ τὰ δῆθεν καλά τῆς πεσμένης φύσεώς του καὶ νὰ γίνει μαθητὴς καὶ ἀκόλουθος τοῦ Κυρίου μὲ σκέψη, καρδιὰ καὶ διαγωγὴ ταιριαστὲς στὴν ἀνακαινισμένη ἀπ’ Αὐτὸν φύση.
.           Τὸ πνευματικὸ θησαυροφυλάκιο, στὸ ὁποῖο φυλάσσεται καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀφειδώλευτα προσφέρεται ὁ θησαυρὸς τῆς ἀληθινῆς πίστεως, εἶναι ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ μόνο αὐτή. Εἶναι, λοιπόν, ἀπαραίτητο, προκειμένου νὰ σωθοῦμε, νὰ ἀνήκουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅποιος δὲν ὑπακούει στὴν Ἐκκλησία, «ἂς εἶναι γιὰ σένα ὅπως ὁ εἰδωλολάτρης ἢ ὁ τελώνης» (Ματθ. ιη´ 17), εἶπε ὁ Κύριος.
.           Μάταια κάποιοι θεωροῦν τὴν ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μὲ τὸν νοῦ, μὲ τὸ πνεῦμα, ἐλαφριὰ ἢ καὶ μηδαμινή. Ὅσο ἀνώτερο εἶναι τὸ πνεῦμα ἀπὸ τὸ σῶμα, τόσο ἀνώτερη εἶναι ἡ ἀρετὴ ποὺ ἐπιτελεῖται μὲ τὸ πνεῦμα, ἀπὸ τὴν ἀρετὴ ποὺ ἐπιτελεῖται μὲ τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ τόσο βαρύτερη εἶναι ἡ ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μὲ τὸ πνεῦμα, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μὲ τὸ σῶμα. Ἡ ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μὲ τὸ σῶμα εἶναι φανερή. Ἡ ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μὲ τὸ πνεῦμα συνήθως εἶναι ἐλάχιστα ἀντιληπτή, κάποτε μάλιστα καὶ τελείως ἀπαρατήρητη ἀπὸ τοὺς βυθισμένους στὶς βιοτικὲς μέριμνες ἀνθρώπους. Ἀλλά, ὅσο λιγότερο αἰσθητὴ εἶναι, τόσο μεγαλύτερο κακὸ κάνει, τόσο πιὸ καίρια χτυπήματα καταφέρει, τόσο πιὸ βαθιὲς πληγὲς προξενεῖ.
.           Μολυσμένος ἀπὸ μίαν ἁμαρτωλὴ σκέψη, ἕνας φωτεινὸς ἄγγελος ἔγινε σκοτεινὸς δαίμονας, διώχθηκε ἀπὸ τὰ οὐράνια σκηνώματα καὶ γκρεμίστηκε στὴν ἄβυσσο. Ἐκεῖ ἔσυρε ὄχι μόνο πλῆθος ἀγγέλων, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀνθρώπων, ποὺ ἄφησαν τὸν νοῦ τους νὰ μολυνθεῖ μὲ ἁμαρτωλὲς σκέψεις, μὲ ἀπατηλὲς ἰδέες. Ὁ Κύριος ὀνόμασε τὸν πεσμένο ἄγγελο πατέρα τοῦ ψεύδους καὶ συνάμα ἀνθρωποκτόνο, γιατί δὲν μπόρεσε νὰ σταθεῖ μέσα στὴν ἀλήθεια. Τὸ ψεῦδος εἶναι ἡ πηγὴ καὶ ἡ αἰτία τοῦ αἰώνιου θανάτου. Ἀπεναντίας, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ πηγὴ καὶ ἡ αἰτία τῆς σωτηρίας, σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.
.           Τὴν ἀνόθευτη θεία ἀλήθεια τὴ διαφυλάσσει ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας. Ὅποιος ἀνήκει καὶ ὑπακούει σ’ αὐτήν, μπορεῖ νὰ σκέφτεται σωστὰ γιὰ τὸν Θεό, τὸν ἄνθρωπο, τὸ καλό, τὸ κακὸ καί, ἑπομένως, τὴ σωτηρία. Εἶναι προφανὲς ὅτι, ὅποιος δὲν διαθέτει τὴ σωστὴ σκέψη γιὰ τὴ σωτηρία, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ τὴν ἴδια τὴ σωτηρία. ρχ τς σωτηρίας εναι λήθεια! ρχ τς σωτηρίας εναι ρθ σκέψη! ρχ τς πώλειας εναι ποστασία π τν λήθεια μ κάποια λανθασμένη σκέψη. Κάθε παρέκκλιση ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῆς θείας ἀλήθειας, κάθε ἀποδοχὴ σκέψεως ἀντίθετη σ’ αὐτὴ τὴ διδασκαλία, συνεπάγεται τὴν πτώση στὴ φοβερὴ ἁμαρτία τῆς βλασφημίας καὶ τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἔμπρακτη ἀπόδειξη ἀποτελεῖ ἡ πτώση τῶν πρωτοπλάστων, ποὺ ὀφείλεται στὴν ἀποδοχὴ μίας ἐσφαλμένης σκέψεως. Ἔμπρακτες ἀποδείξεις ἀποτελοῦν ὅλες οἱ αἱρέσεις, μὲ τὶς ὁποῖες βλασφημεῖται ὁ Θεός.
.           Κάποιοι αἱρετικοὶ βλασφήμησαν τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἄρνηση τῆς θεότητας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄλλοι μὲ τὴν ἀπόδοση θεϊκῶν ἰδιοτήτων στὸν ἄνθρωπο τ καναν ο παπικο πο πέδωσαν θεϊκς διότητες, πως τ λάθητο, στν πάπα], ἄλλοι μὲ τὸ νὰ θεωρήσουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κτίσμα, ἄλλοι μὲ τὴν ἄρνηση τῆς παρουσίας καὶ ἐνέργειας τῆς θείας Χάριτος στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα θεωροῦν ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις τ πιστεύουν κα διδάσκουν ο προτεστάντες]. Τέλος, κάποιοι βλασφήμησαν τὸν Θεὸ ὄχι μὲ τὴν ἄρνηση δογμάτων τῆς πίστεως, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀπαίτηση τῆς ἀθετήσεως ὁρισμένων ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ἡ πίστη διατηρεῖται ζωντανὴ ὄχι μόνο μὲ τὴν ὁμολογία τῶν ὀρθῶν δογμάτων, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ συνεπῆ εὐαγγελικὴ ζωή. Μ’ ἄλλα λόγια, γιὰ νὰ ζήσει ἡ πίστη, χρειάζεται τὰ ἔργα τῆς πίστεως. «Ἡ πίστη χωρὶς τὰ ἔργα εἶναι νεκρή», λέει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος.
.           Πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ἡ πιὸ μεγάλη δυστυχία θὰ βρεῖ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος, «δὲν ἀγάπησαν τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ σωθοῦν». Γι’ αὐτὸ «ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψει νὰ ἐνεργήσει σ’ αὐτοὺς ἡ πλάνη», νὰ τοὺς παρασύρει, δηλαδή, ὁ μεγάλος ἄνομος, ὁ Ἀντίχριστος, «γιὰ νὰ πιστέψουν στὸ ψέμα. Ἔτσι, θὰ τιμωρηθοῦν ὅλοι ὅσοι δὲν πίστεψαν στὴν ἀλήθεια καὶ δέχτηκαν ὁλόψυχα τὴν ἀδικία». Μὲ τὴν ἀποδοχὴ ὅλων αὐτῶν τῶν παραχαράξεων τῆς ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ, τὶς ὁποῖες ἀποτολμοῦν οἱ ἐχθροί Του, οἱ ἄνθρωποι ἀποκαλύπτουν καὶ ὁμολογοῦν τὴν ἀξία τῆς κρίσεώς τους, τὴν ἀξία τῆς καρδιακῆς τους διαθέσεως. Ἡ σκέψη μας μπορεῖ νὰ εἶναι πνευματική, μόνο ὅταν παραμένει ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἀλήθεια μὲ τὴ ζωντανὴ πίστη στὸν Χριστό. Ἡ ἀποστασία, ἔστω καὶ μερική, ἀπὸ τὴν ἀλήθεια εἶναι πτώση ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς οὐρανοὺς στὴ γήινη σοφιστεία, στὴν ψευδώνυμη φρόνηση, στὴν καταστροφή.
.           Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί! Ἂς προσφέρουμε στὸν Κύριο ὁλόθερμη προσευχή, ὅπως ἔκαναν οἱ ἀπόστολοι, ζητώντας Του νὰ μᾶς χαρίσει τὸ μοναδικὸ μέσο τῆς σωτηρίας μας, τὴ ζωντανὴ πίστη. Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή, ἂς Τοῦ προσφέρουμε καὶ τὸν πνευματικό μας ἀγώνα, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ Τοῦ ἀποδείξουμε τὴν εἰλικρίνεια τῆς ἐπιθυμίας μας γιὰ τὴ λήψη τῆς ἀνεκτίμητης δωρεᾶς Του. «Ἂς ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ἂς κάνουμε τὸ καλό». Τώρα, μέσα στὸν ἱερὸ τοῦτο ναό, στεκόμαστε μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ καὶ ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ Τοῦ ζητήσουμε καθετὶ τὸ ἀναγκαῖο γιὰ τὴ σωτηρία μας. Θὰ ἔρθει καὶ ἡ μέρα ἐκείνη, ποὺ μαζὶ μὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα θὰ σταθοῦμε μπροστά Του, προκειμένου ν’ ἀπολογηθοῦμε γιὰ τὴν ἐπίγεια ζωή μας. Ἂς προσέξουμε, ὥστε νὰ μὴν Τοῦ παρουσιάσουμε τότε κενὸ τὸ ὄνομα τοῦ χριστιανοῦ, ποὺ φέρουμε, χωρὶς νὰ τὸ συμπληρώνουν καὶ νὰ τὸ ἀποδεικνύουν τὰ ἔργα ποὺ θέλει Ἐκεῖνος. Ἔχει διαβεβαιώσει ὅτι στοὺς ὑποκριτὲς χριστιανοὺς θὰ δώσει φοβερὴ ἀπάντηση —καὶ θὰ τὴ δώσει: «Ποτὲ δὲν σᾶς ἤξερα. Φύγετε μακριά μου ἐσεῖς, ποὺ καταπατούσατε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ!». Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ»;

Εἶναι ἆραγε σωστὸ νὰ λέμε
«Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς»;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἀνδρέου Θεοδώρου
«Ἀπαντήσεις σὲ ἐρωτήματα δογματικὰ»
ἔκδ. «Ἀποστολικὴ Διακονία»,
ἔκδ. γ´, Ἀθῆναι 2006, σελ. 122-123
ἠλεκτρ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.               Μερικοὶ ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἀποφεύγουν τὴν ἐπίκληση τῆς Θεοτόκου μὲ τὴν προστακτικὴ «σῶσον ἡμᾶς», ἀποκαθιστῶντες αὐτὴ μὲ τὴν προστακτικὴ «πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν».
.               Μέχρις ἑνὸς ὁρίου βέβαια ἡ εὐαισθησία αὐτὴ εἶναι δικαιολογημένη. Ὑπάρχει φόβος μήπως ἡ σωτηρία, ποὺ εἶναι ἔργο μόνον τοῦ Θεοῦ, ἀποδοθεῖ στὴν Θεομήτορα. Γενικὰ ὅμως ἡ τοποθέτηση αὐτὴ δὲν εἶναι σωστή. Λέγοντας στὴν Θεοτόκο «σῶσον ἠμᾶς», δὲν τὴν θεωροῦμε ὡς πρωταρχικὴ αἰτία τῆς σωτηρίας μας. Ἁπλῶς ἀπευθυνόμαστε σὲ αὐτὴν καὶ τὴν παρακαλοῦμε μὲ τὴν πρεσβεία καὶ τὶς δεήσεις της πρὸς τὸν Υἱό της νὰ μᾶς σώσει Ατς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ πολλὰ κακὰ ποὺ μᾶς συνέχουν. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ μεσίτρια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Υἱό της, χωρὶς βέβαια ἡ μεσιτεία αὐτὴ νὰ προσκρούει ἢ νὰ ἐπισκιάζει τὴν πρώτη καὶ κύρια μεγάλη μεσιτεία τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας πρὸς τὸν Θεὸ ὑπὲρ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων, διότι ἡ μεσιτεία τῆς Παναγίας γίνεται πάντοτε ἐν ὀνόματι τῆς μεγάλης μεσιτείας τοῦ Χριστοῦ καὶ λαμβάνει τὴν δυναμή της ἀπὸ αὐτὸν καὶ πρὸς δόξαν τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε ἡ μεσιτεία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ δὲν παύει νὰ εἶναι προσευχή, δέηση πρὸς τὸν Θεό, ἡ ὁποία εἶναι πολὺ δραστικὴ ἐνώπιον τοῦ ἀπειράνδρου Τόκου της· «πολὺ ἰσχύει δέησις μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου».
.               Καμιὰ λοιπὸν ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη δὲν περιλαμβάνεται στὴν δέηση αὐτή, ἀρκεῖ βέβαια νὰ διαφωτίζεται ἐπαρκῶς τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

 

, , ,

Σχολιάστε

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ «Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό».

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μελέτημα
«Τὸ Προπατορικὸ Ἁμάρτημα κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση»
τοῦ Γ. Μαρτζέλου, καθηγ. Πανεπιστημίου
(Ἐπιστημ. Ἐπετηρίδα Τμήμ. Θεολογίας
τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ., τ.16/ 2006)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σ᾽ ὅλη τὴν ἱστορία ἡ ἀνθρωπότητα ἀπασχολήθηκε ἀπὸ τὸ ζήτημα τοῦ θανάτου. Ὅλη ἡ παγκόσμια Φιλοσοφία, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὅλη ἡ Τέχνη, ὅλος ὁ Πολιτισμός, ὅλη ἡ τεχνολογία εἶναι μιὰ ἀνεπιτυχὴς μὲν ἀλλὰ πάντως προσπάθεια νὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὸ τὸ Μέγα Ἐρώτημα, αὐτὸ τὸ Μέγα Αἴνιγμα, αὐτὴ ἡ Μεγίστη Πρόκληση στὴν αὐθάδεια τοῦ ἀνθρώπου.
.            Μέσα σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες προσπάθειες τῆς ἱστορίας φανερώθηκε καὶ μιὰ πρόταση ποὺ ποτὲ κανένας δὲν ἀποτόλμησε νὰ εἰσηγηθεῖ: τὴν πρόταση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ χριστιανικοῦ Εὐαγγελίου. Μιὰ πρόταση πού, κι ἂν ἀκόμα κανένας δὲν τὴν πιστεύει, κι ἂν ἀκόμα δὲν τὴν ἀποδέχεται, ἔχει τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ ποὺ ἀποτόλμησε -στὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης πάντοτε ἐπινοητικότητος- νὰ ὑπερβεῖ τὸν κλειστὸ κύκλο τοῦ θανάτου (τῶν σωμάτων). Ὅλες οἱ ἄλλες προτάσεις πάντοτε τελοῦσαν ὑπὸ τὸ ἀξεπέραστο ὅριο τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ ἀποτελοῦσαν παραλλαγὲς μιᾶς ὑπεκφυγῆς ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου, μιᾶς αἰωνιότητας ἢ ἀθανασίας τῶν «ψυχῶν» (π.χ. πλατωνισμὸς, ἰνδουισμός κ.λπ).
.             Ἡ χριστιανικὴ Πρόταση ἔχει ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ θραύει -ἔστω ὡς πρόταση- τὴν παντοδυναμία τοῦ θανάτου καὶ νὰ δίνει μιὰ πειστικὴ ἀπάντηση στὸ Μέγα Ἐρώτημα. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν», ἐπειδὴ «Χριστὸς ἀνέστη καὶ ᾅδης ἐσκυλεύθη». Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ «πρόταση» αὐτὴ εἶναι ἡ «πρόταση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἐκκλησίας», ἐπειδὴ εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν θάνατο καὶ στὸν ἐξουσιαστὴ τοῦ θανάτου, δηλ. στὸν διάβολο, γι᾽ αὐτὸ οἱ ἀνθρωποι προτιμοῦν ἀπὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστό, νὰ εἶναι ὑποταγμένοι στὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ νὰ μὴ δέχονται κἂν νὰ ἀναρωτηθοῦν, νὰ μὴ θέλουν κἂν νὰ «φιλοσοφήσουν» τὴν πρόταση τῆς χριστιανικῆς Πίστεως. Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό. Προτιμοῦν νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ζήσουν ἐν Χριστῷ.
.             Ἐνδεικτικῶς γι᾽ αὐτὴ τὴν προτίμηση προσκομίζεται τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ «πασχαλινὲς» εὐχὲς τοῦ καιροῦ μας εἶναι νεκρές, ἄψυχες. Παρακάμπτουν πονηρὰ καὶ τεχνηέντως τὸ μέγιστο περιεχόμενο τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ νέκρωση τοῦ θανάτου, καὶ γεμάτες πανικὸ γαντζώνονται στὶς γνωστὲς κοινωνιολογικὲς φαιδρότητες ἢ λαογραφικὲς κενολογίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐπιχειρηματικῶν εὐχετηρίων καρτῶν!
.               «
Ὅ,τι καί νά κάνῃ ὁ ἀλύτρωτος ἀπό τόν θάνατο ἄνθρωπος, στό τέλος τόν περιμένει ἡ ἀπόγνωσις, γιατί ὅλα θάνατος διαδέχεται. Ὅλα ἐκμηδενίζονται καί ἀφανίζονται. Ὁ ἑνωμένος ὅμως μέ τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ ἄνθρωπος, ὅσα βάσανα, δοκιμασίες, ἀρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους καί ἐάν περάσῃ, στό βάθος ἔχει χαρά, γιατί γνωρίζει ὅτι συμμετέχει στόν Σταυρό τοῦ Κυρίου του, συμμετέχει στήν Ἀνάστασι καί τήν αἰώνιο ζωή Του. Τώρα ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ἠμποροῦμε νά ἀγωνιζόμαστε, νά χαιρόμαστε, νά ἑορτάζουμε, νά ἐλπίζουμε. Ὁ Κύριός μας ἔλυσε τήν ἀπόγνωσι.
Χωρίς τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ, οἱ ἑορτές τῶν ἀνθρώπων εἶναι πένθιμες καί γι’ αὐτό κατ’ οὐσίαν δέν εἶναι ἑορτές.  Εἶναι προσπάθειες φυγῆς ἀπό τήν μονοτονία, τήν πλῆξι, τήν μοναξιά.  Εἶναι θορυβώδεις ἐκδηλώσεις, γιά νά μή ἀκούεται ὁ τρομακτικός ἀπόηχος τοῦ μηδενός.» (Ἀρχιμ. Γεώργιος, καθηγ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», Μήνυμα Πάσχα 1984)

.            Ἡ πτώση τοῦ Ἀδὰμ στὴν ἁμαρτία, τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο ὁδήγησε κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος σ’ ἕνα φαῦλο κύκλο, ἀπ’ τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ: Ἡ προπατορικὴ ἁμαρτία ἐπέφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὡς ἄμεση συνέπεια τὴ νοσηρὴ κατάσταση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της γεννοῦσε καὶ πάλι τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο κ.ο.κ. Σ’ αὐτὸ τὸν φαῦλο κύκλο συνίσταται κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ἡ οὐσία τῆς τραγωδίας τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.
.           Ὁ μεταπτωτικὸς ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε νὰ πετύχει μὲ τὶς δικές του δυνάμεις τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν ἠθικοπνευματική του τελείωση καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς σχέσεώς του μὲ τὸν Θεό, ὅσο βρισκόταν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἔπρεπε νὰ καταργηθεῖ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ὑπάρξει θεραπεία τῆς ἀρρωστημένης φύσεώς του. Αὐτὸ ἀκριβῶς, ὅπως τονίζουν ὁμόφωνα οἱ Ἕλληνες Πατέρες, ἀνέλαβε μὲ τὸ σωτηριῶδες ἔργο του ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν σταυρικό του θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του νίκησε καὶ κατήργησε τὸν θάνατο, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ καὶ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ διαβόλου στὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ φόβος τοῦ θανάτου, ποὺ κρατοῦσε τοὺς ἀνθρώπους ὑποδουλωμένους στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο χάνει, πλέον τὴ δύναμή του μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἀπελευθερώνεται καὶ σώζεται πραγματικὰ ὁ ἄνθρωπος, γιατί, ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «Ὁ τὸν θάνατον μὴ δεδοικὼς ἔξω τῆς τυραννίδος ἐστὶ τοῦ διαβόλου».
.             Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θεωρεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν σωτηριῶδες γεγονὸς στὴ ἱστορία τῆς Θείας Οἰκονομίας. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ γιορτάζεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα, ὡς γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ μονοκρατορία τοῦ θανάτου, καὶ ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς καινούργιας ζωῆς ἀπαλλαγμένης ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου. «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος», «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν», ψάλλουν οἱ πιστοὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα. Πρόκειται δηλ. γιὰ ἕνα γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο συν­τελεῖται ἐν Χριστῷ τὸ πέρασμα (ἑβραϊκά: πάσχα) τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Καὶ αὐτὸ τὸ πέρασμα ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν εἶναι ποὺ συνιστᾶ κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση τὴν ἔννοια καὶ τὴν οὐσία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
.             Ἡ σωτηριώδης αὐτὴ σημασία τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δὲν περιορίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται διὰ μέσου αὐτοῦ σὲ ὁλόκληρη τὴν κτίση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευθεῖσα μεταξύ τους σχέση. Ἄνθρωπος καὶ κτίση πλέον σχετίζονται μεταξύ τους καὶ λειτουργοῦν ἁρμονικά, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὴ φθοροποιὸ δύναμη τοῦ θανάτου μέσα στὸ φῶς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει μὲ πολὺ γλαφυρὸ τρόπο ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὅταν διακηρύττει σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ Κανόνα του στὸ Πάσχα: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται». […] Ὁ Χριστὸς ὡς νέος Ἀδὰμ ἀνοίγει μὲ τὴν ἀνάστασή του νέες ὀντολογικὲς προοπτικὲς ὄχι μόνο γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀλλὰ γιὰ ὁλόκληρη τὴν κτίση. Ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου μπορεῖ πλέον ὁ ἄνθρωπος νὰ πετύχει τὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, νὰ κερδίσει δηλ. τὴν ἀφθαρσία, τὴν ἀθανασία καὶ τὴ θέωση. Ἐκεῖνο μόνο ποὺ χρειάζεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παλαιὸ Ἀδὰμ εἶναι νὰ ἐπιδείξει πίστη καὶ ὑπακοὴ στὸν Χριστό, τηρώντας τὶς ἐντολές του καὶ μετέχοντας ὑπαρξιακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀναδεικνύεται ἡ ἰδιαίτερη σημασία τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.
.             Μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ πιστὸς συνθάπτεται μὲ τὸν Χριστό, ἀπεκδυόμενος τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, καὶ συνανίσταται μαζί του, ἐνδυόμενος τὸ νέο ἄνθρωπο, «τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν». Συμμετέχοντας ἔτσι ὑπαρξιακὰ καὶ μυστηριακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ξαναγεννιέται πνευματικὰ σὲ μία καινούργια ζωὴ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας. Τὸ Βάπτισμα ἀποτελεῖ γιὰ τὸν χριστιανὸ τὴν ἀπαρχὴ τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἡ ὁποία αὐξάνεται καὶ συντηρεῖται μὲ τὰ ἄλλα δύο σημαντικὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Χρίσμα καὶ τὴ Θεία Εὐχαριστία. […]
.             Τὸ Βάπτισμα στὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν ἀποσκοπεῖ ἁπλῶς καὶ μόνο στὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παροχὴ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν οἱ Πατέρες ὁμόφωνα τονίζουν ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ἀνακαινίζεται ὀντολογικὰ ἡ παλαιωθεῖσα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ χριστιανὸς καθιστάμενος μέτοχος τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τὴ νέα ὑπόστασή του, γίνεται κοινωνὸς τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ κατὰ χάριν υἱὸς καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι μόνο αἴρονται οἱ συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Μὲ ἄλλα λόγια τὸ ζήτημα γιὰ τὴν ἄρση τῶν συνεπειῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν εἶναι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ἀλλὰ ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ θεραπεία καὶ ἀνακαίνιση τῆς ἀρρωστημένης πεπτωκυίας φύσεώς του. Γενικότερα ἄλλωστε τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ δὲν κατανοεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση μὲ βάση τὸ δικανικὸ σχῆμα «ἁμαρτία – ἄφεση», ἀλλὰ μὲ βάση τὸ ὀντολογικὸ σχῆμα «θάνατος – ζωὴ» ἢ «ἀσθένεια – θεραπεία». Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωὴ ἢ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια στὴ θεραπεία εἶναι ποὺ συντελεῖται μὲ τὸ Βάπτισμα.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«ΟΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»
– Τὰ ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,

ἔκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), 2016,
σελ. 122-125

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.               Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ ναὸ εἶναι ἡ ἀρχὴ προετοιμασίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Βέβαια, μὲ τὴ γέννηση τῆς Παναγίας ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση, ἀλλὰ μὲ τὴν εἴσοδό της στὸ ναὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος εἰσέρχεται στὴν τελικὴ εὐθεία τῆς σωτηρίας του. Μετὰ ἀπὸ δώδεκα χρόνια θὰ ἀκολουθήσει τὸ γεγονὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.
.             Στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων παρατίθεται ὅλη ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας πάνω σὲ αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός. «Σήμερον τῆς εὐδοκίας θεοῦ τὸ προοίμιον καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις».
.         Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων εἶναι προοίμιο τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, προκήρυξη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Φαίνεται ἔντονα ὅτι ὁ ἱερὸς κειμενογράφος ὑπογραμμίζει τὴν ὅλη θεολογία τῆς ἑορτῆς.
.             Προοίμιο εἶναι ἡ ἀρχή, ὁ πρόλογος ἑνὸς βιβλίου καὶ ἀπὸ τὸν πρόλογο μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἀξία τοῦ βιβλίου. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ὁ πρόλογος τοῦ βιβλίου τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ. Εὐδοκία εἶναι ἡ εὔνοια, ἡ εὐαρέσκεια. Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ βλέπη νὰ βρίσκεται στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, ὁπότε ἀπὸ ἀγάπη θέλησε νὰ ἐνανθρωπήση. Εὐδοκία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, διὰ τοῦ Ὁποίου πραγματοποιήθηκε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἄλλωστε, αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Πατρὸς ποὺ τὴν ἔδωσε δύο φορές, ἤτοι κατὰ τὴν Βάπτιση τοῦ Υἱοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ κατὰ τὴν Μεταμόρφωσή Του στὸ ὄρος Θαβώρ: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ. γ΄,17, Μάτθ. ιζ΄, 5). Ἡ Παναγία μὲ τὴν εἴσοδό της στὸ νὰ προετοιμάζει τὴν ἔλευση τῆς πραγματικῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο.
.               Προκήρυξη εἶναι ἡ δημόσια ἀγγελία καὶ μάλιστα ἡ ἀγγελία διὰ τοῦ κήρυκος. Οἱ προφῆτες ἀνέμεναν τὸν λυτρωτή, ἀλλὰ μὲ τὴν εἴσοδο τῆς Παναγίας στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἀναγγέλλεται δημοσίως αὐτὴ ἡ ἔλευση. Εἶναι μία προκήρυξη, ποὺ ἔγινε ἀντιληπτὴ ἀπὸ μερικούς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν προφητικὴ ἐνόραση καὶ τὴν ὁδήγησαν στὰ Ἅγια τῶν Ἅγίων. Ἦταν παράδοξο πράγμα νὰ ὁδηγηθῆ μία μικρὴ κόρη μέσα στὸν ἄδυτο αὐτὸν χῶρο, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἔγινε μόνον μέσα ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ συναντήση τὸν μόνον ἀληθινὸ Ἀρχιερέα, τὸν Χριστό.
.               Προκήρυξη, λοιπόν, ἦταν τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθῆ διαφορετικὰ παρὰ μόνον μὲ τὴν εὐδοκία, τὴν ἀγάπη, τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Σωτηρία δὲν εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ κάτι, ἀλλὰ ἡ κοινωνία μὲ κάποιον, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Σωτηρία δὲν εἶναι ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ ἡ κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ μέσα στὴν ἱστορία. Ἡ λέξη σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τὶς λέξεις σῶον καὶ τηρῶ, ποὺ σημαίνει ὅτι διατηρεῖται ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα, ἀλλὰ συγχρόνως ἔχει καὶ μὲ τὸ πνεῦμα του κοινωνία μὲ τὸν Χριστό.
.           Ἡ Παρθένος εἰσέρχεται στὸν ναὸ καὶ προκαταγγέλλεται σὲ ὅλους ὁ Χριστός. Ἡ Θεοτοκολογία συνδέεται στενὰ μὲ τὴν Χριστολογία, ἀφοῦ ἡ δόξα τῆς Παναγίας εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλιᾶς της, εἶναι ἡ δόξα τοῦ Υἱοῦ της. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς πολὺ λίγοι ἄνθρωποι τὸ κατάλαβαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἀλλὰ ἐμεῖς σήμερα, γιορτάζοντας τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ ναό, προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴν ἔλευση τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Γιὰ αὐτὸ αὐτὴν τὴν ἡμέρα ψάλλονται γιὰ πρώτη φορὰ οἱ καταβασίες τῶν Χριστουγέννων, ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε…».
.             Βλέποντας τὸ εὐλογημένο κοράσιο νὰ εἰσέρχεται στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ συναντήση τὸν ἀρχιερέα Χριστὸ κράζουμε μὲ μεγάλη φωνὴ ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Οἰκονομία χαρακτηρίζεται ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γιατί μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο οἰκονόμησε ὁ Θεὸς τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἦταν τόσο βαθιά, ὥστε μόνος του δὲν μποροῦσε νὰ ἀνυψωθῆ, ἀλλὰ ἔπρεπε ἐκεῖνος νὰ ταπεινωθῆ, νὰ κενωθῆ γιὰ νὰ ἀνεβάση τὸν ἄνθρωπο στὸ ὕψος. Βέβαια, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴ συνέργεια Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ἔτσι, γιὰ νὰ πραγματοποιηθῆ ἡ γέννηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ἔπρεπε νὰ εὑρεθῆ τὸ κατάλληλο πρόσωπο, ποὺ νὰ διαθέτη ὅλη τὴν ψυχοσωματικὴ καθαρότητα.
.           Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων εἶναι προοίμιο τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, προκήρυξη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, προκαταγγελία τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο Πρόσωπο μέσα στὴν ἱστορία, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ μεγάλο ἔργο, τὸ ὁποῖο ἐπιτέλεσε.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΙ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; «Αὐτὸς σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Κυρ. 23.12.12)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (23.12.12)

Η ΣΩΤΗΡΙΑ
«Αὐτὸς σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
ἀρ. τ. 4263, Δεκ. 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Πολλοὶ ἄνθρωποι σήμερα, μπροστὰ στὶς ἐκπληκτικὲς κατακτήσεις καὶ ἐπιτυχίες στὸν τομέα τῆς ἐπιστήμης, τῆς τεχνικῆς, τῆς τεχνολογίας, εὔκολα διαλαλοῦν: Ἀπὸ τί ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μᾶς σώση σήμερα ὁ Χριστός;
.          Πόσες φορὲς ὅμως ὁ ἄνθρωπος νιώθει τόσο ἀδύναμος καὶ μικρός! Κι ἂν ὑπερνικῶνται τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς μας, δὲν μποροῦν νὰ κατανικηθοῦν τὰ προβλήματα τῆς ψυχῆς, ὅπως τὸ κακό, ἡ ἁμαρτία…

*   *   *

Α) Αἰχμάλωτοι τοῦ κακοῦ

.          Πόσες φορὲς δὲν νιώθουμε ἀνίσχυροι ἀπέναντι στὸ κακὸ ποὺ φωλιάζει μέσα μας; «Βλέπω ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμ. ζ΄ 23) ὁμολογεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
.          Κι ἐμεῖς κυριευόμαστε συχνὰ ἀπὸ διάφορα πάθη ὅπως ἡ φιλαυτία, ὁ φθόνος, ἡ ἀνηθικότητα… Πάθη ποὺ βασανίζουν ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ καὶ ταλαιπωροῦν τοὺς ἄλλους. Μερικοὶ προσπαθοῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ αὐτά, ἀλλὰ καταλαβαίνουν πὼς μόνοι τους, μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις εἶναι ἀδύνατο νὰ τὸ ἐπιτύχουν. Καὶ τότε ἢ ἀπελπίζονται ἢ βυθίζονται βαθύτερα στὸ κακό.
.          Εἶναι ὅμως εὐτυχῶς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ προσέχουν τὸ «Αὐτὸς σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Καρφώνουν τὰ μάτια τους στὸν μοναδικό, στὸν θεῖο Σωτήρα. Καὶ ζητοῦν ἀπὸ Αὐτὸν τὴν δύναμη, τὴν θεία Χάρη, γιὰ νὰ καταπολεμήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ δεσμά της.

Β) Ἡ ἀπελευθέρωσή μας

.          Κάτι βασικό, λοιπόν, γιὰ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία εἶναι νὰ νιώσουμε ὅτι εἴμαστε «κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι». Ὅτι μακριὰ ἀπὸ τὴν θεία Χάρη θὰ εἴμαστε γιὰ πάντα αἰχμάλωτοι τοῦ κακοῦ. Καὶ ὅτι μονάχα Αὐτὸς μπορεῖ νὰ μᾶς δώση τὴν δύναμη νὰ ἀγωνισθοῦμε κατὰ τοῦ κακοῦ.
.          Ἔπειτα, δὲν μᾶς ἀναγκάζει. Δὲν μᾶς προσφέρει τὴν σωτηρία μὲ τὴν βία. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» ἔχει τονίσει. Ἂν νιώθουμε τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἂς πᾶμε πρὸς τὸν Σωτήρα μας. Αὐτὸς μᾶς περιμένει μὲ ἁπλωμένα χέρια. Ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ μᾶς. Ἀπὸ μᾶς τώρα ἐξαρτᾶται νὰ πλησιάσουμε τὸν Σταυρό Του καὶ νὰ μετάσχουμε στὴν λύτρωση ποὺ μᾶς προσφέρει. Νὰ οἰκειοποιηθοῦμε, νὰ δεχθοῦμε δηλαδὴ καὶ νὰ κάνουμε δική μας τὴν σωτηρία ποὺ μᾶς ἔφερε. Καὶ νὰ ἀγωνιστοῦμε γιὰ νὰ ἀποδεσμευτοῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ νὰ ζήσουμε «ἐν καινότητι ζωῆς».

*   *   *

.          Γιορτάζουμε καὶ πάλι Χριστούγεννα. Εἶναι εὔκολο νὰ περάσουν καὶ αὐτὰ σὰν μιὰ συνηθισμένη γιορτή. Τὸ βασικὸ ὅμως, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξη τὴν ζωή μας καὶ νὰ μᾶς χαρίση τὴν λύτρωση καὶ τὴν σωτηρία εἶναι νὰ δεχθοῦμε τὸν Κύριο ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη μας. Νὰ Τὸν δεχθοῦμε ὡς τὴν πηγὴ τῆς θείας δυνάμεως καὶ τῆς θείας χάριτος. Νὰ συνδεθοῦμε μαζί Του καὶ νὰ ἀγωνισθοῦμε γιὰ τὴν πνευματική μας ἀναγέννηση καὶ τὴν κατάκτηση τῆς σωτηρίας.

, ,

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ («Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς [ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ] ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα».)

Σωτηρία κα θάνατος τς ψυχς 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 165-168

 «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον
καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»
.
 (Μάρκ. η´ 36 )

.          Οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἀποκαλυπτικὸ χαρακτήρα καὶ καθολικὴ ἰσχύ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀποκάλυψι τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀνακαλύψη ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰσχύουν γιὰ κάθε ἄνθρωπο ὁπουδήποτε καὶ ὁποτεδήποτε κι ἂν ζῆ. Ἔτσι τὰ Εὐαγγέλια, ποὺ διαβάζονται κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀνάμνησι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μυστηριακὴ ἀκρόασι τοῦ Ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι αἰσθάνονται τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει στὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἐξέρχεται κατὰ τὴν ἀνάγνωσί Του.
.          Μὲ αὐτὸ τὸ πρίσμα πρέπει νὰ βλέπουμε κάθε εὐαγγελικὴ περικοπὴ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν σημερινή. Θὰ ἐξετάσουμε σήμερα ποιὰ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» καὶ τί εἶναι σωτηρία καὶ θάνατος τῆς ψυχῆς.

 Δύο ἔννοιες τῆς ψυχῆς

.          Στὸ σημερινὸ κείμενο, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἁγία Γραφή, παρατηροῦμε ὅτι ὑπάρχουν δύο σημασίες τῆς λέξεως «ψυχή». Τὴν μία φορὰ μὲ τὴν λέξι ψυχὴ παρουσιάζεται ἡ «ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ πνεύματος», «τὸ πνευματικὸ συστατικὸ τῆς ὑπάρξεώς μας» καὶ τὴν ἄλλη φορὰ χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν βιβλικὴ ἔννοια τῆς ζωῆς. Ἄλλοτε δηλ. σημαίνει τὴν ψυχὴ καὶ ἄλλοτε τὴν ζωή. Αὐτὴ ἡ διπλὴ σημασία τῆς ψυχῆς φαίνεται στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ καθαρά: «Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ψυχή του (τὴν ζωή του) αὐτὸς θὰ τὴν χάση. Κι ὅποιος θὰ χάση τὴν ζωή του ἐξ αἰτίας μου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου αὐτὸς θὰ τὴν σώση. Τί θὰ ὠφελήση τὸν ἄνθρωπο, ἂν κερδίση ὅλο τὸν κόσμο καὶ χάση τὴν ψυχή του; Καὶ τί ἀντάλλαγμα θὰ δώση ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του;». Αὐτὴ ἡ διπλῆ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» δείχνει ἕνα ἐσωτερικὸ σύνδεσμο μεταξὺ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ἀναφέρεται στὴν ψυχή, ποὺ εἶναι «λογικὴ καὶ νοερὰ» ἢ ἀκόμα ἀναφέρεται στὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, ἰδιαίτερα στὸν νοῦ καὶ στὸν λόγο, ποὺ σχετίζονται περισσότερο μὲ τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
.          Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ συνδέεται στενὰ μὲ τὸ σῶμα. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρὼν σὲ ὅλη τὴν κτίσι, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Καὶ ὅπως ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Πνεύματός Του συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸν κόσμο, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸ συνημμένο σῶμα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει ὅτι τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα τῶν ἀγγέλων, γιατί ζωοποιεῖ σῶμα. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος, βλέποντας τὸν ἄνθρωπο νεκρό, ψάλλει: «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος».
.          Ἔτσι ἡ ψυχή, ἀφοῦ συνδέεται μὲ τὸ σῶμα, ποὺ εἶναι μέρος τῶν αἰσθητῶν, συνδέεται μὲ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν φύσι. Γι’ αὐτὸ ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔρχεται στὴν ψυχή, μεταβιβάζεται ἔπειτα στὸ σῶμα καὶ μεταμορφώνει τὸ σῶμα, τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν φύσι.
.          Ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ μεταβιβάζεται καὶ στὴν ἄλογο δημιουργία. Οἱ ὑλισταὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ ὅτι ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὴν μεταθανάτιο ζωὴ καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν παροῦσα ζωή. Αὐτὴ εἶναι ψευδέστατη κατηγορία, σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε. Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἐννοοῦμε κυρίως τὴν Ὀρθοδοξία, βλέπει τὸν ἄνθρωπο στὴν ὁλότητά του, ὡς ἀποτελούμενον ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα. Ἐπίσης δὲν χωρίζει στεγανὰ τὴν παροῦσα ζωὴ ἀπὸ τὴν μέλλουσα. Στὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία γίνεται συνεχὴς λόγος γιὰ τὸν στενὸ σύνδεσμο ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἐσχατολογίας. Ὁ Χριστιανισμὸς βιώνει στὸ μεταμορφωμένο παρὸν τὸ σωτηριῶδες παρελθὸν καὶ τὸ εὐφρόσυνο μέλλον. Ξεπερνᾶ τὸν χρόνο, ἀφοῦ χρωματίζεται καὶ μεταμορφώνεται ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα.

 Σωτηρία τῆς ψυχῆς

.          Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς δὲν συνίσταται στὴν ἀπαλλαγὴ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ στὴν φυγή της ἀπὸ τὴν ζωή. Ἡ θεωρία κατὰ τὴν ὁποία πρέπει κατὰ τὴν πορεία τῆς σωτηρίας νὰ φύγη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, «τὸ ἔξω τὸν νοῦν τοῦ σώματος ποιεῖν… δαιμόνων εὕρημα καὶ παίδευμα» (ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς ἀκόμη δὲν συνίσταται σὲ μία μεταφυσικὴ ἔκστασι καὶ σὲ ἕνα διανοητικὸ στοχασμό, ἀλλὰ στὴν μεταμόρφωσι ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μέσα στὸ παρὸν μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας χάριτος.
.          Σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἀποδέσμευσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία ποὺ ἐξασκεῖ ὁ διάβολος, ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Εἶναι ἡ πορεία ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα στὸ καθ’ ὁμοίωσιν μὲ τὴν θέωσι. Γι’ αὐτὸ ὅταν λέμε σωτηρία τῆς ψυχῆς (ὅλου τοῦ ἀνθρώπου) δὲν ἐννοοῦμε μία ἀφηρημένη λύτρωσι ποὺ ἐπιδιώκουν ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἀνθρώπινα συστήματα, οὔτε μία τελείωσι μὲ τὴν ἔννοια, ποὺ συνήθως δίνει ὁ κόσμος, ἀλλὰ τὴν θέωσι ὅλου του ἀνθρώπου, τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν Θεό, τὴν ἀπόκτησι τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ.
.          Σωτηρία λοιπὸν εἶναι ἡ ἀναχαίτισι καὶ ἡ ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της (τὴν φθορὰ κλπ.) καὶ συγχρόνως ἡ ἀναγέννησι, ἡ μεταμόρφωσι καὶ ἡ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό. Αὐτὸ ὅμως δὲν μπορεῖ μόνος του νὰ τὸ ἐπιτύχη ὁ ἄνθρωπος, παρὰ μόνον μὲ τὴν δύναμι καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὴν τὴν βαθειὰ σημασία ἔχει ἡ ἐνανθρώπησι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο Θεό. Ἔτσι ἔξω ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο δὲν ὑπάρχει πραγματικὸς ἄνθρωπος. Διὰ τοῦ Θεανθρώπου ἐξαγιάζεται ὁ νοῦς, τὸ σῶμα καὶ ἡ ζωή. Ὅλα παίρνουν ἕνα ἄλλο σωτηριῶδες νόημα καὶ μία ἄλλη ἀξία.

 Θάνατος τῆς ψυχῆς

.          Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια τρεῖς καταστάσεις θανάτου ψυχῆς, ποὺ ἔχουν ὅμως σχέσι μεταξύ τους. Πρῶτον, ζημία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία κατὰ τὴν πατερικὴ διδασκαλία δὲν ἔχει ἁπλὴ νομικὴ καὶ ἠθικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὀντολογική. Δηλ. ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ ἀπώλεια τῆς θείας Χάριτος: «Ἁμαρτία θάνατός ἐστι τῆς ἀθανάτου». Δεύτερον. Συνέπεια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ὅποιον λόγο ἔχει ἡ λογικὴ ψυχὴ πρὸς τὸ σῶμα τὸν ἴδιο λόγο ἔχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρὸς τὴν λογικὴν ψυχὴν» (ἄγ. Μάξιμος). Ὅπως τὸ σῶμα παραμένει νεκρὸ χωρὶς τὴν ψυχή, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ παραμένει νεκρὰ χωρὶς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν τὸ Τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποφοιτᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, τότε ἡ ψυχὴ χάνει τὴν μακαρία ζωὴ «οὐκ εἰς τὸ μὴ ὂν ἀναλυομένη, ἀλλὰ θανάτου παντὸς χαλεπωτέραν βιοῦσα ζωὴν» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης). Τρίτον. Συνέπεια τῶν προηγουμένων εἶναι ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς. «Θεοῦ ἄγνοια, θάνατός ἐστι ψυχῆς» (Μ. Βασίλειος). Καὶ αὐτὴ ἡ ἄγνοια ὑπάρχει στοὺς ἀβαπτίστους, στοὺς ἀδιδάκτους καὶ στοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς (ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ) ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα. Δὲν ἔχει μεταφυσικὸ ἀγκυροβόλημα. Στερεῖται τῆς Ζωῆς.
.          Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, γιατί προσφέρει ὑγεία στὴν ψυχή, στὸ σῶμα καὶ στὴν ζωή, γιατί μεταμορφώνει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, γιατί γεμίζει τὸ παρὸν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο μέλλον, γιατί καταργεῖ τὸν χρόνο. Οἱ ἄπιστοι δὲν μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν. Οἱ πιστοὶ ὅμως τὸ βιώνουν. Μὲ τὸν Χριστὸ ὅλα εἶναι γεμᾶτα ζωή.

, , , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ 3 – “Σωθεῖτε, ἀδελφοί!” (Ἁγ. Ἰγν. Μπριαντσιανίνωφ)

Λόγος γιά τήν σωτηρία καὶ τὴν χριστιανικὴ τελειότητα [Γ´]
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Δ´
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς, Ἰούνιος 2012

Α´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/λόγος-γιά-τήν-σωτηρία-καί-τήν-χριστιαν/
Β
´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/07/λόγος-γιά-τήν-σωτηρία-καί-τήν-χριστιαν2/

.        Σωθεῖτε, ἀδελφοί! «Σωθεῖτε ἀπό τήν καταστροφή πού ἔρχεται πάνω στή διεστραμμένη αὐτή γενιά!», ἔλεγε ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος στούς Ἰουδαίους ἐκείνους πού ξεχώρισαν ἀπό τόν ὑπόλοιπο ἄπιστο λαό καί πίστεψαν στόν Χριστό.
.        «Θά σωθεῖ ὅποιος θελήσει νά σώσει τήν ψυχή του», ἔλεγαν οἱ παλαιοί μεγάλοι ἀσκητές γιά τούς ἀληθινούς χριστιανούς τῶν ἐσχάτων χρόνων. Γιατί τότε ἡ σωτηρία θά εἶναι πολύ δύσκολη, ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης αὐξήσεως τῶν πειρασμῶν καί τῆς γενικῆς ροπῆς τῶν ἀνθρώπων πρός τήν ἁμαρτία.
.        Γιά νά σωθεῖ, λοιπόν, κανείς σήμερα, ἀπαιτοῦνται ἐντατικός ἀγώνας, ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια, προσοχή καί ἐπαγρύπνηση, σύνεση καί ὑπομονή. Μᾶς ἐνθαρρύνει, ὡστόσο, ὁ παντοδύναμος Ἀρχηγός καί Διδάσκαλός μας, ἡ Ζωή μας, ἡ Δύναμή μας, ὁ Σωτήρας μας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πού προεῖπε: «Ὁ κόσμος θά σᾶς κάνει νά ὑποφέρετε· ἀλλά ἐσεῖς νά ἔχετε θάρρος, γιατί ἐγώ τόν ἔχω νικήσει τόν κόσμο». «Κι ἐγώ θά εἶμαι μαζί σας παντοτινά, ὥς τή συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἀμήν».

,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ 2 – “Πιστεύω” ἢ “Νομίζω”; (Ἁγ. Ἰγν. Μπριαντσιανίνωφ)

Λόγος γιά τήν σωτηρία καὶ τὴν χριστιανικὴ τελειότητα [Β´]
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Δ´
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς, Ἰούνιος 2012

Α´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/λόγος-γιά-τήν-σωτηρία-καί-τήν-χριστιαν/

.          Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅλων τῶν ἐποχῶν ἐκφράζουν τήν σχέση τους μέ τήν ἀποκεκαλυμμένη θεία ἀλήθεια μέ τήν λέξη “πιστεύω”. Στήν σύγχρονη κοινωνία, πού καυχιέται ὑπέρμετρα γιά τό ὑψηλό μορφωτικό της ἐπίπεδο καί τίς χριστιανικές της ἀρχές, διαρκῶς ἐξαπλώνεται ἡ χρήση τῆς λέξεως “νομίζω”. Μ’ αὐτή τή λέξη ἐκφράζουν πιά οἱ ἄνθρωποι τήν ἐσωτερική τους σχέση μέ τήν θεία ἀποκάλυψη. Ποῦ ὀφείλεται, λοιπόν, ἡ ἐμφάνιση καί ἡ ἐξάπλωση τῆς λέξεως αὐτῆς; Στήν ἄγνοια τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.           Εἶναι θλιβερό νά βλέπεις ἕνα μέλος τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας νά διαφοροποιεῖται ἀπό τή θεία διδασκαλία της, νά ἔχει γιά τή χριστιανική πίστη ἀπόψεις αὐθαίρετες, πλανεμένες, βλάσφημες. Τέτοιες ἀπόψεις τί ἄλλο φανερώνουν παρά οὐσιαστική ἀποκοπή ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀπάρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ;
.           Ἄς φοβηθοῦμε τήν ἀσεβῆ τόλμη μας, πού μᾶς παρασύρει στήν αἰώνια καταστροφή!
.           Ἄς ἐγκολπωθοῦμε τήν χριστιανική πίστη! Ἄς ἀγαπήσουμε τήν ὑπακοή στήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τόσο ἀγαπητή στούς πιστούς!
.          Ἄς τηροῦμε τίς εὐαγγελικές ἐντολές μέ ἐπιμέλεια ἀλλά καί μέ πνεῦμα «ἀνάξιων δούλων», πού κάνουν ἁπλῶς ὅ,τι ὀφείλουν νά κάνουν κι αὐτό πάλι ἐσφαλμένα.
.           Ἄς καθοδηγούμαστε στά καλά ἔργα ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί ὄχι ἀπό τόν ἑαυτό μας.
.         Ἄς μάθουμε νά καλλιεργοῦμε τίς ἀρετές μέ ταπείνωση, ὄχι μέ κενοδοξία, ὑψηλοφροσύνη καί ἐγωισμό. Ὅταν ἀποκτήσουμε τήν θεοδώρητη ταπείνωση, θά ἀντιληφθοῦμε πώς οἱ ἀρετές τῆς πεσμένης ἀνθρωπίνης φύσεως εἶναι «σάρκα καί αἷμα», πού «δέν μποροῦν νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/09/λόγος-γιά-τήν-σωτηρία-καί-τήν-χριστιαν3/

βλ. ἐπίσης σχετ.:
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/12/ἀσκητικές-ἐμπειρίες/

, ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ 1 (Ἁγ. Ἰγν. Μπριαντσιανίνωφ)

Λόγος γιά τήν σωτηρία καὶ τὴν χριστιανικὴ τελειότητα [Α´]
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Δ´
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς, Ἰούνιος 2012

.            Πολλοὶ μιλοῦν γιά τήν σωτηρία καί πολλοί θέλουν τήν σωτηρία. Ἀλλά ἄν ρωτήσει κανείς σέ τί συνίσταται ἡ σωτηρία, δύσκολα θά πάρει ἀπάντηση. Τό κακό, ἄν περιοριζόταν στήν δυσκολία τῆς ἀπαντήσεως, θά ἦταν μικρό. Εἶναι, ὅμως, μεγάλο, γιατί ἡ δυσκολία αὐτή φανερώνει ἄγνοια καί ἡ ἄγνοια κάτι τό πολύ σημαντικό ἀλλά καί πολύ ἐπιζήμιο: ὅτι ὁ ἀγώνας μας στό στάδιο τῶν ἀρετῶν εἶναι ἀκαθόριστος ἤ καί ἐσφαλμένος.
.            Φαινομενικά κάνουμε πολλά καλά ἔργα. Οὐσιαστικά, ὅμως, κάνουμε πολύ λίγα γιά τήν σωτηρία μας. Γιατί; Ἡ ἀπάντηση εἶναι πολύ ἁπλή: Ἐπειδή ἀκριβῶς δέν γνωρίζουμε σέ τί συνίσταται ἡ σωτηρία μας. Γιά νά τό γνωρίσουμε, πρέπει πρῶτα νά μάθουμε σέ τί συνίσταται ἡ ἀπώλειά μας. Γιατί ἡ σωτηρία χρειάζεται μόνο σ᾿ ἐκείνους πού βαδίζουν πρός τήν ἀπώλεια. Ὅποιος, δηλαδή, ζητάει τήν σωτηρία του μέ κάποιον τρόπο, αὐτός ὁπωσδήποτε παραδέχεται ὅτι δέν βρίσκεται στήν ὁδό τῆς σωτηρίας· διαφορετικά, γιά ποιό λόγο νά τήν ζητάει;
.          Ἡ ἀπώλειά μας ὀφείλεται καί συνίσταται στήν διακοπή τῆς κοινωνίας μας μέ τόν Θεό καί στήν σύναψη κοινωνίας μέ τόν σατανά καί τά πνεύματά του, πού ἔπεσαν καί ἀποδοκιμάστηκαν.
.          Ἡ σωτηρία μας συνίσταται στήν διάλυση τῆς κοινωνίας μας μέ τόν σατανά καί στήν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας μας μέ τόν Θεό.

ΣYNEXIZETAI: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/07/λόγος-γιά-τήν-σωτηρία-καί-τήν-χριστιαν2/

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ- Β´ (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ “ΤΥΧΑΙΕΣ” ΘΛΙΨΕΙΣ)

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ- Β´

Συμβουλὲς Γέροντος σὲ χριστιανοὺς
ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο.

[Β´]

Ἐπιμέλεια καὶ Ἔκδοση
Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ.

.           Ἀποφεύγετε τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις ποὺ μποροῦν νὰ σκανδαλίσουν ἢ νὰ προσβάλουν τοὺς ἀδελφούς σας. Τίς προσβολὲς ὅμως τῶν ἄλλων ἐσεῖς νὰ τὶς δέχεστε σὰν δῶρο Θεοῦ. Εἶναι τὸ ὅπλο ποὺ σᾶς προσφέρει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, γιὰ νὰ νεκρώσετε τὰ πάθη ποὺ φωλιάζουν στὴν ψυχή σας.

.           Μὴν ἀνταποδίδετε τοὺς ὀνειδισμοὺς ἢ τὶς θλίψεις ποὺ τυχὸν σᾶς προξενοῦν. Δεῖξτε ὑπομονὴ καὶ μὴ θελήσετε ποτὲ νὰ πικράνετε κανένα. Νὰ εἶστε τότε σίγουροι πὼς καὶ τὸ δικό σας ὄνομα θὰ συγκαταριθμηθεῖ στὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων»τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίω τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. κα´ 27)

.           Νὰ μὴ θυμάστε μὲ λύπη τὸ κακὸ ποὺ σᾶς προξένησε ὁ ἀδελφός σας, γιὰ νὰ μὴ θυμηθεῖ καὶ ὁ Κύριος τὶς δικές σας ἁμαρτίες, γιὰ τὶς ὁποῖες σᾶς συγχώρεσε. Τὸ κακὸ νὰ τὸ νικᾶτε μὲ τὸ καλό. Τὸ κακὸ δὲν διορθώνεται ποτὲ μὲ τὸ κακὸ (πρβλ. Ρωμ. ιβ´ 21)

.           Πρὶν πεῖτε ὁτιδήποτε, σκεφθεῖτε μήπως μὲ τὰ λόγια σας προσβάλετε τὸν Θεὸ ἢ τὸν πλησίον σας.

.           Προτοῦ ἐπισκεφθεῖτε τὸν ἀδελφό σας, θέστε ὡς ὅρο στὸν ἑαυτό σας νὰ διατηρήσετε καὶ μετὰ τὴν ἐπίσκεψή σας τὴν ἴδια ἀγαθὴ διάθεση καὶ ἀγάπη ποὺ τρέφετε καὶ τώρα ἀπέναντί του ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο θὰ σᾶς ὑποδεχθεῖ ἐκεῖνος.

.           Σὲ κάθε προστριβὴ μὲ τὸν πλησίον σας ἐξετάστε πρῶτα τὸν ἑαυτό σας. Ἀσκώντας αὐστηρὴ αὐτοκριτική, σχεδὸν πάντα θὰ διαπιστώσετε πὼς αἰτία τῆς δυσαρέσκειας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός.

.           Μὴν προβάλλετε δικαιολογίες. Ἀποφεύγετε τὶς διενέξεις. Συμπεριφερθεῖτε μὲ συγκατάβαση στὸν πλησίον σας, ἀνάλογα μὲ τὸ χαρακτήρα καὶ τὴν ἡλικία του. Φανεῖτε μὲ κάθε τρόπο παρήγοροι σὲ ὅλους καὶ στὸν καθένα χωριστά.

.           Ὑπομένετε ἀγόγγυστα τοὺς κακοὺς τρόπους τοῦ ἀδελφοῦ σας, τὴν ἀγανάκτησή του, τὴν ὀργή του, τὶς ἀπερισκεψίες του.

.           Ὅταν βλέπετε κάποια αἴσθημα ἀντιπάθειας πρὸς τὸν πλησίον ν’ ἀγγίζει τὴν ψυχή σας, ἀγωνιστεῖτε νὰ τὸ διώξετε. Ὑποχρεῶστε τὸν ἑαυτό σας νὰ ἐξυπηρετήσει καὶ νὰ διακονήσει μὲ κάθε τρόπο τὸν συγκεκριμένο ἀδελφό. Πιέστε τὸν ἑαυτό σας στὴν ἑξῆς προσευχή: «Κύριε, σῶσε τὸν δοῦλο Σου (τάδε) καὶ μὲ τὶς ἅγιες προσευχὲς του εἰρήνευσε καὶ τὴν δική μου ψυχή». Βλέποντας ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν καλή σας προαίρεση, ὄχι μόνον θὰ ξεριζώσει ἀπὸ μέσα σας τὴν ἀντιπάθεια, μὰ καὶ θὰ σκορπίσει ἀνάμεσα σας τὴν ἁγία Του ἀγάπη.

.           Μὴ θίγετε μὲ τὰ λόγια σας τὴν τιμὴ τοῦ πλησίον. Νὰ χρησιμοποιεῖτε τὴ γλώσσα μόνο γιὰ νὰ δοξάζετε τὸν Θεὸ καὶ γιὰ νὰ λέτε λόγους ψυχωφελεῖς στοὺς ἀδελφούς σας. Ἂν θελήσετε νὰ κακολογήσετε κάποιον, θυμηθεῖτε πρῶτα τὶς δικές σας ἁμαρτίες -ὅλες ἐκεῖνες ποὺ κάνατε ἀπὸ τὰ νεανικά σας χρόνια μέχρι σήμερα- κατηγορεῖστε τὸν ἑαυτό σας γι’ αὐτὲς κὰ ἀποφύγετε ἔτσι τὴν καταλαλιά. Μὴν ξεχνᾶτε ποτὲ πὼς ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων ἀποτελεῖ παράπτωμα.

.           Πολεμῆστε μὲ κάθε τρόπο τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ, καί, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ θὰ ὑποχωρήσει. Ἂν τυχὸν νευριάσετε ἢ ὀργιστεῖτε, εἶναι προτιμότερο νὰ μὴν πεῖτε τίποτε. Ἀπομακρυνθεῖτε ἤ, ἂν κάτι τέτοιο δὲν εἶναι εὔκολο, κλεῖστε σφιχτὰ τὰ χείλη σας γιὰ νὰ μὴν πεταχθεῖ ἔξω ἡ ὀργισμένη φλόγα ποὺ καίει στὴν ψυχή σας καὶ ἀναστατώσει ὅλο σας τὸ περιβάλλον. Ἡ σιωπὴ καὶ ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ καλύτερο φάρμακο γι’ αὐτὲς τὶς στιγμές. Ὅταν ἡ φλόγα τοῦ θυμοῦ σβήσει καὶ ἡ καρδιά σας γαληνέψει, τότε μόνο μπορεῖτε νὰ πεῖτε μὲ ἀσφάλεια λόγους ὠφέλιμους.

.           Ἂν ἐσεῖς γίνατε ἀφορμὴ νὰ πικραθεῖ ὁ ἀδελφός σας, χρησιμοποιῆστε κάθε τρόπο γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν λύπη ποὺ τοῦ δημιουργήσατε.

.           Παρατηρεστε τν αυτό σας κα θ διαπιστώσετε πς μόνο τότε εστε ναπαυμένοι μ λα, ταν πάρχει μέσα σας πομονή, ταπεινοφροσύνη, πακοή, γάπη.

.           Ἡ σωτηρία δὲν βρίσκεται στὴν πολυλογία, ἀλλὰ στὴν σιωπὴ καὶ στὴν ἄγρυπνη προσοχὴ τοῦ ἑαυτοῦ μας.

.           Μὴν κρίνετε ποτὲ τὸν πλησίον σας, εἴτε ζεῖ ἐνάρετα εἴτε ζεῖ ἁμαρτωλά. «Σὺ τὶς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν». (Ρωμ. ιδ´ 4)

.           Σὲ κάθε περίσταση παραδοθεῖτε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πλέον σωτήριο γιὰ σᾶς.

.          Προσέχετε ν μ δυσανασχετετε μπροστ σ ποιαδήποτε δυσκολία. Ο θλίψεις δν παρουσιάζονται τυχαία στ ζωή μας, λλ παραχωρονται π τν πρόνοια το Θεο, μὲ σκοπὸ τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν σωτηρία μας. Γι’ αὐτὸν τὸν σκοπὸ παραχωρήθηκε καὶ στὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ βρεθεῖ μπροστὰ σὲ μυρίους κινδύνους: «Κινδύνοις ποταμῶν, κινδύνοις ληστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κυνδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις…» ( Β΄ Κορ. ια´ 26).
.           Γνωρίζοντας αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, μὴ ἀσχολεῖστε μὲ τὸ ποιὸς καὶ γιατὶ σᾶς ἀδίκησε. Θυμηθετε μόνο πς χωρς παραχώρηση Θεο κανες δν θ τολμοσε ν σς κουμπήσει. Καλύτερα, λοιπόν, νὰ εὐγνωμονεῖτε τὸν Κύριο, γιατί οἱ δοκιμασίες ποὺ Αὐτὸς ἐπιτρέπει ἀποδεικνύουν πὼς εἶστε δικά Του παιδιά. Αὐτὸς φροντίζει γιὰ σᾶς καὶ μὲ κάθε τρόπο σᾶς καθοδηγεῖ στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. «Εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς προσφέρεται ὁ Θεός· τὶς γάρ ἐστιν υἱὸς ὃν οὐ παιδεύει πατήρ; ( Ἑβρ. ιβ´ 7)

.           Στὶς στιγμὲς τῆς ἀπελπισίας νὰ θυμάστε πὼς δὲν σᾶς ἐγκατέλειψε ὁ Κύριος, ἀλλὰ μᾶλλον ἐσεῖς Τὸν λησμονήσατε.

.           Νὰ τὶς σᾶς συμβουλεύω γιὰ τὶς ὧρες τῆς μοναξιᾶς σας: Νὰ ἐπικαλεῖστε ἀκατάπαυστα τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ βιάζετε σὲ τοῦτο τὸ ἔργο τὸν ἑαυτό σας, ὅσο κι ἂν αὐτὸς δυσφορεῖ καὶ ἀντιδρᾶ.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: oparadeisos.wordpress.com
(διορθώσεις «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»)

, , , , , ,

Σχολιάστε