Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

ΔΙΔΑΚΤΙΚEΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟHΣΕΙΣ (Δ. Νατσιός) «Σάπιο κρασί, νεοταξικὸ ἀφιόνι, ποτίζει καὶ μολύνει ὕπουλα, τὸ σχολεῖο».

Διδακτικς στρεβλώσεις κα παρανοήσεις

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Ἀπὸ τοὺς τελευταίους δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕναν μύθο: Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ, ὁ ὁποῖος περιέχεται στὸ περίφημο βιβλίο του, «Μυστικὰ Ἄνθη» καὶ μὲ ὑπότιτλο «χαμογελαστοὶ ἐχθροί». Τὸν παραθέτω: «Κάθεται ἡ χταπόδα μὲ τὸ χταποδάκι στὸν πάτο τῆς θάλασσας. Ὅπου μὲ τὴν ἀπόχη πιάνουνε τὸ χταποδάκι καὶ τ’ ἀνεβάζουνε ἀπάνω. Τὸ μικρὸ φωνάζει στὴν μάνα του: «Μὲ πιάσανε, μάνα!». Ἐκείνη τ’ ἀποκρίνεται: «Μὴ φοβᾶσαι, παιδί μου!» Τὸ χταποδάκι φωνάζει πάλι: «Μὲ βγάλανε ἀπὸ τὸ νερό, μάνα!» -«Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου!» -«Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι!» -«Μὴ φοβᾶσαι!» -«Μὲ βράζουνε στὸ τσουκάλι!» -«Μὴ φοβᾶσαι!» -«Μὲ τρῶνε, μὲ μασᾶνε!» -«Μὴ φοβᾶσαι, παιδί μου!» -«Μὲ καταπίνουνε!» -«Μὴ φοβᾶσαι!». -«Πίνουν κρασὶ μάνα!» -«Ἄχ! Σ’ ἔχασα παιδί μου!» (σελ. 11, ἔκδ. «Ἀστήρ»).
.              Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὢς τώρα, ὅλα τὰ θεριὰ πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε, τρῶνε, ἀλλὰ πάντοτε ἔμενε μαγιά», καταπῶς θά ᾽λεγε ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Ἡ χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα, ἡ ἱστορία αὐτοῦ του τόπου. «Περάσανε ἀπὸ τὴν πλάτη μας ἄγριες ἀνεμοζάλες κάθε λογῆς, ἀγριανθρῶποι σκληροί, φονιάδες μὲ σπαθιά, μὲ κοντάρια καὶ μ’ ἅρματα κάθε λογής, Πέρσες, Ἀλαμάνοι, Φράγκοι, Ἀραπάδες, Τοῦρκοι κι ἄλλοι. Μᾶς σφάζανε, μᾶς κομματιάζανε, μᾶς σουβλίζανε, μὰ δὲν πεθάναμε, γιατί μᾶς ἀτσάλωνε ὁ ἀγώνας, δίναμε φωτιὰ στὴ φωτιά, εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ ὀχτροὺς φανεροὺς καὶ σκληρούς. Τώρα ὅμως, στὸν σημερινὸ καιρό, οἱ ἐχθροὶ ἀλλάξανε ὄψη, γινήκανε κρυφοδαγκανιάρηδες, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλια, φίλοι δολεροί, ποὺ φαίνονται ἄβλαβοι, μάλιστα κι εὐεργέτες καὶ καλόβουλοι» (Κόντογλου). Τὸ κρασὶ συμβολίζει «τὰ φῶτα» τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς τετυφωμένους, τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης «ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια κίβδηλη εὐγένεια μὲ τοὺς νεόπλουτους τοῦ χρήματος», γράφει ὁ Σεφέρης («Δοκιμὲς Α´τ., σελ. 236, ἔκδ. «Ἴκαρος»). Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.                 Ἔγραφε ὁ Μ. Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21, βουλευτὴς ἀργότερα καὶ συγγραφέας, γιὰ τοὺς τότε ψευτολογίους- «ψαλιδόκωλους», ὅπως ὑπέροχα τοὺς χλεύαζε ὁ λαός, λόγῳ τοῦ φράκου- ποὺ κατέφθαναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴν Δύση, μετὰ τὴν Ἐπανάσταση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατριῶν εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιοδεστάτη δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή. Ἔμαθε καὶ ξένην γλώσσαν κι ὅταν ὁμιλεῖ κυττάζω./Εἶναι Ἕλλην; Εἶναι Φράγκος; Ἀπορῶ καὶ τὸν θαυμάζω» (Τ. Λιγνάδης «Τὸ μυστήριο τὸ κάλλος καὶ ἡ ἰθαγένεια τοῦ τοπίου», σελ. 200, ἐκδ. «Ἀκρίτας»). Θυμίζω καὶ τὸν ἐπιτυχῆ νεολογισμὸ τοῦ Κ. Ζουράρι «εὐρωλιγούρηδες», «γυρολόγοι τῆς ἀμερικανικῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, ἐξυπνάκηδες, δηθενάδες ποὺ βούλιαξαν στὸ τίποτε τοῦ δῆθεν τους καὶ στὸ δῆθεν τοῦ τίποτέ τους», ὅπως τὰ ἀραδιάζει στὸ αἰχμηρὸ πόνημά του «Βέβηλα καὶ Κίβδηλα» (ἐκδ. «Ἁρμός», σελ. 38).
.                 Αὐτὸ τὸ σάπιο κρασί, τὸ νεοταξικὸ ἀφιόνι, ποτίζει καὶ μολύνει ὕπουλα, κυρίως τὸ σχολεῖο. Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις σχετικὰ μὲ τὴν διδασκαλία καὶ ὄχι μὲ τὰ διδακτήρια. Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας στὶς μεγάλες πόλεις γιὰ διδακτικὸ προσωπικό, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ποιό εἶναι αὐτό; Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ λεγόμενη πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ποιὸν τύπο ἀνθρώπου ὁραματίζεται γιὰ τὸ αὔριο τῆς κοινωνίας.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα ὅρους-γλειφιτζούρια εὐρείας κατανάλωσης- τὰ ὁποῖα κυριαρχοῦν στὰ σχολεῖα ἀλλὰ κανεὶς δὲν μπαίνει στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἀποκρυπτογραφήσει καὶ κυρίως οἱ νέας κοπῆς σύμβουλοι τῆς διὰ βίου μάθησης.
Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καί, δεύτερον, ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ στὴ ζωή.
.               Ἐν πρώτοις τό… πρῶτο. Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἐφεύρημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας της ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. «Ὁ μαθητὴς πηγαίνει στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μάθει γράμματα, σπουδάματα (καὶ τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα), γιὰ νὰ μάθει, δηλαδή, συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία-«κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Ροΐδης-γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα περιεχόμενα, μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. (Παιδεία σημαίνει, ἐξ ἄλλου, παιδεμός).  Τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐπικοινωνίας ζωῆς ἀνέμελης, ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀδικιῶν, ταξικῶν ἀνισοτήτων, ἐνσωμάτωσης παιδιῶν μεταναστῶν, λαθραίων καὶ μή. Εἶναι κατ’ ἀρχὴν χῶρος διδασκαλίας καὶ μάθησης, εἶναι θεσμὸς μετάδοσης. Ὅλα τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ καὶ καλούδια τὰ προσφέρει ὁ ἀφοσιωμένος καὶ φιλότιμος δάσκαλος, ἔχει μεταδοτικότητα, ἔλεγαν παλιά, σήμερα τὸν θέλουμε «ἐπικοινωνιακό», εὐχάριστο στοὺς μαθητὲς καὶ ὄχι ἐργατικό. Μεταδίδει ὁ δάσκαλος τὴν γνώση, «σμιλεύει ψυχὲς» (Παλαμᾶς) καὶ τότε εἰσπράττει κι αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα, δυστυχῶς, καταστρέψαμε τὸν δάσκαλο, τὴν ψυχὴ τοῦ σχολείου, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλουμε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(α)ζεται, κατὰ παράλειψιν ὑποχρεώσεων. Καὶ βέβαια ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν ἐπιστέφει τὴν διδασκαλία του διὰ τοῦ προσωπικοῦ του παραδείγματος. Κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ εἶναι «ἀρχέτυπον βίου καὶ νόμος ἔμψυχος καὶ κανὼν ἀρετῆς». «Ἢ μὴ δίδασκε ἢ δίδασκε διὰ τοῦ παραδείγματος», ἀναφωνεῖ ἐπιγραμματικότατα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα καὶ λαλιά, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἐκπάγλου κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει. («Γενέσθαι φῶς καὶ εἶτα φωτίσαι», γράφει ὁ ὑπέροχος αὐλὸς τῆς θεολογίας, ἅγιος Γρηγόριος).

.             Νὰ προστρέξουμε, παρενθετικά, σ’ ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα ἀπὸ τὴν νεότερη ἱστορία μας καὶ δὴ ἀπὸ τὸ ἔπος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ξεχωριστὴ θέση στὸ «Συναξάρι τοῦ Γένους» κατέχουν οἱ ἡρωικὲς δασκάλες-οἱ δασκαλίτσες, ὅπως τὶς ὀνόμασαν- νεαρὰ κορίτσια 17 καὶ 18 ἐτῶν, βγαλμένες ἀπὸ τὸ ἀνώτερο Παρθεναγωγεῖο Θεσσαλονίκης, τὸ φυτώριο ἡρώων, στὸ ὁποῖο μεταμορφώθηκαν σὲ πραγματικὲς ἐθναποστόλους.
.               Ἡ Λίλη Βλάχου, ἡ Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου, ἡ Βελίκα Τράικου, ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου καὶ ἄλλες, πολλὲς θύματα τῶν Κομιτατζήδων. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1906 οἱ Βούλγαροι, ποὺ σφάζουν ἀνελέητα παπάδες καὶ δασκάλους -πίστη καὶ γλώσσα, δηλαδή, τὰ δύο ἀπόρθητα ἀμυντήρια τοῦ Γένους- περικυκλώνουν καὶ πολιορκοῦν τὸ σπίτι, στὸ ὁποῖο βρίσκεται ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου καὶ ὁ σύζυγός της δάσκαλος κι αὐτός, στὴν Ἀγριανὴ Σερρῶν. Οἱ δύο σύζυγοι ἀμύνονται μὲ τὰ περίστροφα καὶ τὰ ὄπλα τους. Ἡ Ἀγγελικὴ πληγώνεται στὸ πόδι. Οἱ Κομιτατζῆδες βάζουν φωτιὰ καὶ τὸ ἡρωικὸ ζευγάρι κατορθώνει νὰ περάσει σὲ γειτονικὸ σπίτι.
.             Παραδίδω τὴν πένα στὴν Ἀθηνᾶ Τζινίκου-Κακούλη, στὸ ἐξαίρετο βιβλίο της «Ἡ Μακεδόνισσα στὸ θρύλο καὶ στὴν ἱστορία», σελ. 336. «Ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα κι οἱ Βούλγαροι ἐγκατέλειψαν τὴν Ἀγριανὴ (τότε λεγόταν Κλεποῦσα). Ὅταν ἔφτασε ὁ πρόξενος Σερρῶν Σαχτούρης, ἡ Ἀγγελική, παρὰ τοὺς πόνους, παρακάλεσε νὰ μὴν μεταφερθεῖ ἀπ’ εὐθείας στὸ νοσοκομεῖο Σερρῶν, ἀλλὰ νὰ τὴν τοποθετήσουν σὲ φορεῖο καὶ νὰ σταματοῦν στὴν πλατεία κάθε χωριοῦ, νὰ συγκεντρώνονται οἱ κάτοικοι καὶ νὰ τοὺς μιλᾶ. Οἱ χωρικοὶ τὴν σήκωσαν καὶ κίνησαν νὰ τὴν σώσουν. Τὸ αἷμα της, στὴν τραγικὴ ἐκείνη πορεία, σταγόνα σταγόνα ἔβαψε τὴ μακεδονικὴ γῆ καὶ γινόταν ἀρραβώνας μὲ τὴ λευτεριά…
.             Πέρασαν ἔτσι ἀπὸ πολλὰ χωριά. Οἱ ἄνθρωποι ξεμύτιζαν τρομαγμένοι ἀπὸ τὰ σπίτια τους, νὰ δοῦνε τί συμβαίνει. Κι ἄκουγαν ἀπὸ τὸ στόμα τῆς ἡρωίδας νὰ τοὺς λέει, μὲ ὅση δύναμη τῆς ἔμεινε, πὼς εἶναι ὑπερήφανη γιατί προσφέρει τὸ αἷμα της γιὰ τὴν πατρίδα καὶ νὰ τοὺς καλεῖ ὅλους, ἄντρες, γυναῖκες, γέρους καὶ παιδιὰ νὰ πάρουν ὄπλα, τσεκούρια καὶ πέτρες καὶ νὰ ἐγερθοῦν κατὰ τῶν Κομιτατζήδων. Στὶς Σέρρες τὰ πλήθη συνέρρεαν στὸ νοσοκομεῖο καὶ μ’ εὐλάβεια τῆς ἀσπάζονταν τὸ χέρι, ποὺ ὅλο καὶ πάγωνε, καθὼς ὁ Ἀρχάγγελος κοντοζύγωνε. Ἔπειτα τὴν μεταφεραν στὸ νοσοκομεῖο Θεσσαλονίκης. Οἱ προσπάθειες τῶν γιατρῶν δὲν μπόρεσαν νὰ ἀποτρέψουν τὸ μοιραῖο. Ἐκεῖ ἡ ἡρωίδα δασκάλα ἄφησε τὴν τελευταία της πνοὴ μὲ τὸ ὅραμα τῆς λευτεριᾶς στὰ βασιλεμένα τῆς μάτια. Ἦταν μέσα Ἰανουαρίου τοῦ 1907».
.               Μετὰ τὸ μεγαλεῖο, ἂς γυρίζουμε στὰ τωρινὰ χθαμαλά, στὸ δεύτερο ἰδεολόγημα ποὺ μᾶς ταλανίζει τό: «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωὴ σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει διασκέδαση, γλέντι, διακοπές, κοκκινοσκουφίτσες ποὺ τραγουδοῦν καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα πράγματα, κάτι, τέλος πάντων, ἀπεριόριστα θετικό.
.               Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος, ἡ ψευτιὰ καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Σὲ ποιά ζωὴ ἀνοίγουμε τὸ σχολεῖο; (ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἄλογης… λογικῆς εἰσχώρησαν στὰ βιβλία γλώσσας τόσες ἀπρέπειες. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος σήμερα «τηγανίζεται» ἀπὸ τὴν ἀθεΐα, πρέπει νὰ καταργήσουμε τὰ θρησκευτικά; Ξεχνᾶμε ὅτι στὸ σχολεῖο, πρωτίστως, καλλιεργοῦμε χαρακτῆρες καὶ μορφώνουμε ἄνθρωπο).
.             Τοὐναντίον μάλιστα τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει τὰ πορτοπαράθυρά του σ’ αὐτὴν τὴν χαμοζωὴ ποὺ σήμερα βιώνουμε. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, ἀπροσπέλαστο στὶς ἀνθρωποβόρες ἰδέες τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ ἀπατεῶνος. Καὶ χρησιμοποιῶ τὴν λέξη συντήρηση μὲ τὴν πρωταρχικὴ κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ, δηλαδή, ὅ,τι παρέλαβε καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεότερους. Αὐτὸ λέγεται παράδοση καὶ πάνω σ’ αὐτὸ τὸ «ριζιμιὸ λιθάρι» πρέπει νὰ ἑδράζεται τὸ σχολεῖο. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα ἀποτελεῖ, γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, πνευματικὸ θησαυρὸ ἀδαπάνητο καὶ ἀείχλωρο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, σὰν μία πνευματικὴ σκυταλοδρομία. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα, ποὺ τόσο λείπουν σήμερα, ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν ἅγιο Πατροκοσμὰ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές.
.                 Ἔτσι, ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεότεροι τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους καὶ τὶς ἀξίες τῆς Πονεμένης Ρωμηοσύνης, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ βγοῦν στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους καὶ πετάξουν σὰν περήφανα θαλασσοπούλια πάνω ἀπὸ τὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν (Ἡ λέξη «ἀξίες», προέρχεται ἀπὸ τὸν μέλλον τοῦ ρήματος «ἄγω», «ἄξω». Ἄρα ἡ ἀγωγὴ ὀφείλει νὰ ὁδηγεῖ, νὰ ἄγει, σὲ ἀξίες). Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης». «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα -τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου. Ἀκόμη καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀπέραντη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο συνεπάγεται ἀσφαλῶς μία συντηρητικὴ στάση». (Ν. Πολονύ, «τὰ χαμένα παιδιά μας», ἔκδ. «Πόλις», σελ. 23).
.             Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν ἀφροσύνη τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε καὶ σὲ κακέκτυπό του. (Πῶς ἀλλιῶς νὰ ἐξηγηθοῦν οἱ καταλήψεις καὶ οἱ βιαιοπραγίες).
.               «Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος», μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Παλαμᾶς. Ο σακατεμένοι καιροί μας, παιτον δασκάλους, συντηρητς τς Παράδοσής μας, μεταλαμπαδευτς ξιν, μ «ψυχ κα Χριστό», πο θ διδάσκουν σ σχολει κλειστ στν φόρητο, ξω κόσμο. Κι ς τσιρίζει κάθε νηπιόφρων.
.         Τὸ «πρῶτα ὁ μαθητής», ὅπως διατυμπανίζει τὸ ὑπουργεῖο Ἀπαιδευσίας, ὑπονομεύει, τὴν οὐσία τῆς Παιδείας. Πρῶτα ὁ δάσκαλος καὶ «καλῶν τῶν διδασκάλων καὶ οἱ μαθηταὶ καλοὶ κἀγαθοὶ γίγνονται», κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο.

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) «Οἱ ἡμέτερες “μαϊμοῦδες”, ὅλη αὐτὴ ἡ νεοταξικὴ σαχλαμάρα, τὸ μόνο ποὺ ἔκανε τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι νὰ ἀντιγράφει τὰ φράγκικα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα-νοσήματα».

Οἱ σφαῖρες τῶν καλάσνικοφ ἀπειλοῦν καὶ τὴν πατρίδα μας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

 «Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι» (Γ. Σεφέρης)

.                 Τὸ 1997 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Λιβάνη» κυκλοφορήθηκε ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ οἰκονομικὴ φρίκη», τῆς Γαλλίδας δημοσιογράφου καὶ μυθιστοριογράφου Βιβιὰν Φορεστέρ. Τὸ θυμήθηκα λόγῳ τῶν πρόσφατων γεγονότων. Οἱ Γάλλοι, πέραν τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀποχαύνωσης, ἀναπολώντας τὴν ἐποχὴ ποὺ ὑπῆρξαν «Μεγάλη Δύναμη» συμμετεῖχαν, ὡς πιστὰ σκυλάκια τῶν Ἀμερικανῶν, σὲ «ἀνθρωπιστικὲς» καὶ «εἰρηνευτικὲς» ἐπεμβάσεις κατὰ ἰσλαμικῶν χωρῶν. Ὅλα αὐτὰ τὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ κυβερνοῦν τὴν χώρα τους τὰ τελευταῖα χρόνια-Σαρκοζί, Ὀλὰντ- μὲ περισσὴ ἀφροσύνη, δὲν ἀντιλήφθηκαν τὴν παγίδα: δὲν βομβαρδίζεις λαούς, οἱ ὁποῖοι κάποτε «γεύτηκαν» τὴν… ἀποικιοκρατία σου καὶ δεύτερον ἡ ἐπέμβαση δὲν ἐξάγεται μόνον ὑπὸ μορφὴ στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀλλὰ καὶ εἰσάγεται ὑπὸ μορφὴ τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν.
.                 Ἐντοπίζεται ὅμως καὶ μία ἄλλη παράμετρος, ἴσως ἡ κρισιμότερη, γιὰ τὴν ὁποία θὰ παραπέμψουμε στὸ βιβλίο τῆς Φορεστὲρ (σελ. 25-26). «Βλέπουμε καθημερινὰ νὰ προσλαμβάνονται, νὰ ἀπολύονται ἄντρες καὶ γυναῖκες, μέσα σὲ μία ἀγορὰ ἐργασίας ποὺ μεταβάλλεται, συρρικνώνεται, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανταστική, μία ἀγορὰ ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐξαρτῶνται, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ἡ ζωή τους, ἐνῶ ἐκείνη δὲν ἐξαρτᾶται πιὰ ἀπ’ αὐτούς. Βλέπουμε ἤδη, τόσο συχνά, ὅτι δὲν τοὺς προσλαμβάνουν ποτέ. Καὶ τότε, ἰδιαίτερα οἱ νέοι, φυτοζωοῦν μέσα σ’ ἕνα τεράστιο κενὸ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἐξευτελιστικὸ καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο θεωροῦνται ὑπεύθυνοι οἱ ἴδιοι. Βλέπουμε πὼς ξεκινώντας ἀπὸ ἐκεῖ, ἡ ζωή τους κακοποιεῖ καὶ ἡ κοινωνία βοηθᾶ στὴν κακοποίηση αὐτή. Βλέπουμε ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει κάτι χειρότερο: ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἐκμετάλλευσης. Πῶς νὰ μὴν τρέμουν αὐτὰ τὰ πλήθη, ποὺ δὲν εἶναι ἐκμεταλλεύσιμα, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ καθόλου ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση;…
.                 Ἑπομένως, σὰν ἠχώ, καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα: εἶναι χρήσιμο νὰ ζεῖ κανεὶς ἂν δὲν εἶναι ἐπικερδὴς γιὰ τὸ κέρδος; Κι αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἀποτελεῖ τὴν ἠχὼ ἑνὸς ἄλλου: πρέπει κανείς, ν’ “ἀξίζει” νὰ ζεῖ, γιὰ νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζεῖ; Καὶ μ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἐκφράζεται ὁ κρυφὸς φόβος, ἡ ἀόριστη ἀλλὰ δικαιολογημένη φρίκη ὅτι, σύντομα, θ θεωρεται περιττς νας μεγάλος ριθμς νθρώπων ἢ καὶ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμός. Ὄχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας οὔτε καν ἀπορριπτέοι: περιττοί… Καὶ κατὰ συνέπεια ἐπιζήμιοι. Καὶ κατὰ συνέπεια… Καὶ κατὰ συνέπειαν ὀργισμένοι. Καὶ κατὰ συνέπεια γεμάτοι μίσος. Καὶ ἂν εἶσαι καὶ μουσουλμάνος, μ’ ἕνα Κοράνι ποὺ σοῦ διδάσκει τὴν ἀνωτερότητα καὶ τὴν περιφρόνηση κατὰ τῶν διεφθαρμένων δυτικῶν ἀπίστων, πολὺ εὔκολα, γιὰ νὰ ἔχεις καὶ τὸ «πνευματικὸ ἄλλοθι» καὶ τὴν πεποίθηση ὅτι πράττεις κάτι ἱερό, ἁρπάζεις τὸ καλάσνικοφ καὶ ὅποιον πάρει… ὁ Ἀλλάχ.
.                 Στὴν Γαλλία καὶ γενικὰ στὴν δυτικὴ κυρίως Εὐρώπη, ἔφτασε στὴν ἐνηλικίωση ἡ πρώτη γενιά, ὅπου ὁ σεβασμὸς γιὰ τὴν γνώση τῶν προγόνων, δὲν εἶναι πολιτικὰ ὀρθός, μία γενιὰ ποὺ «διδάχτηκε» τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν ἠθικῶν αὐθεντιῶν καὶ ἐξουσιῶν, μία γενιὰ ποὺ ἀνδρώθηκε μὲ τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα «νὰ εἶσαι ὁ ἑαυτός σου».
.                 Στὴν εἰσβολὴ μεταναστευτικῶν πληθυσμῶν, οἱ ὁποῖοι μεταφέρουν καὶ τὴν πολιτιστικὴ καὶ ἐθνοφυλετική τους σκευή, ποὺ δὲν εἶναι πάντοτε συμβατὴ μὲ τὰ ἤθη ἢ καὶ τὸ δίκαιο τῆς χώρας ὑποδοχῆς -ἐν προκειμένῳ τὴ Γαλλία- (π.χ. ἡ κλειτοριδεκτομὴ ἢ ἡ εἰσαγωγὴ θρησκευτικῶν συμβόλων στὸ ἀρνησίθρησκο δημόσιο γαλλικὸ σχολεῖο ἢ τὸ αἴτημα γιὰ a la carte πολυπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση), οἱ Γάλλοι ἀπάντησαν μὲ τὸν χειρότερο τρόπο: μέσῳ τῶν ἠλιθιογόνων ΜΜΕ καὶ τῆς ἐκπαίδευσης, καλλιέργησαν τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, ποινικοποίησαν τὴν παράδοσή τους, «φτιάχνοντας νεολαία χωρὶς μνήμη γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν». Καὶ ὅμως, κατὰ τὸ γνωστὸ ἀξίωμα, «ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθόν». Καὶ ἀντίθετα ἡ λήθη εἶναι ἡ πέμπτη φάλαγγα στὴ στρατηγικὴ τῆς ἱστορίας.
.                 Οἱ μουσουλμάνοι Γάλλοι, οἱ νέοι ποὺ στρατεύονται στὸ φανατικὸ Ἰσλάμ, γεννήθηκαν ἀπὸ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ δουλειᾶς, εἶχαν λίγο ἕως πολὺ ἐνταχθεῖ στὴν γαλλικὴ κοινωνία. Τὸ θεωροῦσαν «εὐλογία» ποὺ ἄφησαν τὶς πάμφτωχες ἐρήμους τῆς Βορείου Ἀφρικῆς καὶ ἔστησαν σπιτικὸ σὲ φιλόξενη, τότε, χώρα. Τὰ παιδιά τους ὅμως τὰ ἀνέμενε ἄλλη μοίρα. Τὰ δημόσια σχολεῖα, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ δραστικότερο ὅπλο ἔνταξης καὶ ἀφομοίωσης, τὴν γαλλικὴ παιδεία καὶ κουλτούρα, ἀφέθηκαν στὰ νύχια τῆς παγκοσμιοποιημένης «ἐλὶτ-ἀλήτ», καρυκευμένης μὲ τὸν τίτλο τῆς «ἀριστερᾶς», ἡ ὁποία στὸ ὄνομα τῆς «κοινῆς κουλτούρας», ἰσοπέδωσε τὴν ἐκπαίδευση. (Τὸ μόνο ποὺ διδάσκει μὲ ζῆλο ἡ ἐκπαίδευση εἶναι ἡ ἐξοικείωση μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, τὴν ὁποία κάποιοι τιποτολόγοι τὴν θεωροῦν ἔνδειξη πεπαιδευμένου πολίτη-μαθητῆ. Ἡ στρατολόγηση στὶς ὀρδὲς τοῦ Ἰσλὰμ γίνεται μέσῳ διαδικτύου, ἂν δὲν κάνω λάθος). Ἀποτέλεσμα: βαρβαρότητα, ἀνεργία, γκετοποίηση. «Ὁ βάρβαρος δὲν εἶναι ὁ ἄγριος, δὲν εἶναι ὁ ἄλλος στὸν ὁποῖο ἀρνοῦμαι τὴν ἀνθρωπιά, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὸ σεβασμό. Βάρβαρος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἐντάσσεται –οὔτε μὲ τὴν προσχώρηση οὔτε μὲ τὴν ἀντίδρασή του– στὸν πολιτισμό, δηλαδή, στὴ συνέχεια αὐτοῦ ποὺ δημιούργησαν ὅσοι προηγήθηκαν. Εἶναι ἀνιστορικὸς ἐκτὸς γενιᾶς. Δὲν ἀποτελεῖ καρπὸ τῆς ὕπαρξης τῶν πατέρων του, εἶναι μετεωρίτης, γεωγραφικὰ καὶ χρονικὰ χωρὶς βάση», γράφει ἡ Ν. Πολονὺ στὸ περισπούδαστο βιβλίο της «τὰ χαμένα παιδιά μας». (ἔκδ. «Πόλις», σελ. 50).
.                 Ὅλη αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικὴ σαπουνόφουσκα ποὺ αἰωροῦνταν τόσα χρόνια, διαλύεται μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες. Οἱ νέοι μουσουλμάνοι Γάλλοι βρῆκαν καταφύγιο-νόημα ζωῆς- στὰ παραγγέλματα τοῦ Ἰσλάμ. Τ γαλλικ σύστημα πέτυχε παταγωδς ν τος… ξανθρωπίσει. Ὅταν, ἀντὶ γιὰ τὸν Πλάτωνα, διδάσκεις «συνταγὲς μαγειρικῆς» ἢ «ὁδηγίες χρήσης οἰκιακῶν συσκευῶν»- τέτοιες ἀνοησίες περιέχουν καὶ τὰ γαλλικὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια- δηλαδὴ τὸ «τίποτε», τότε τ κεν τ ναπληρώνει κάτι πολὺ δελεαστικὸ γιὰ τοὺς μουσουλμάνους, ἀλλὰ φρικῶδες γιὰ τοὺς δημοσιογραφικὰ φθίνοντες καὶ ἐκλεπτυσμένους ἀπὸ τὸ ἀποκάρωμα τῆς εὐζωίας, εἰρηνόφιλους Γάλλους: ὁ τζιχαντισμός, ἡ μνησικακία καὶ τὸ ἐκδικητικὸ μένος γιὰ τοὺς ἀπίστους, τοὺς ἐχθρούς τοῦ «προφήτη». (Σημειωτέον: Οἱ γονεῖς τῶν δύο μουσουλμάνων, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ παραδοθοῦν στὶς γαλλικὲς ἀρχές. Ἦταν πλέον ἀργά. Τὰ παιδιά τους εἶχαν ἄλλο… γονέα, οἱ φυσικοὶ γονεῖς τους παραῆταν Γάλλοι).
.                 Θὰ πάρουν ἄραγε ἕνα μάθημα ο μέτερες «μαϊμοδες», ὅλη αὐτὴ ἡ νεοταξικὴ σαχλαμάρα, ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἔκανε τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι νὰ ἀντιγράφει τὰ φράγκικα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα-νοσήματα. Ὅ,τι γυάλιζε στὸν κάθε ἡμιμαθῆ Γραικύλο, τὰ λύματα τῶν δυτικῶν, τὸ «ἔριχνε» μὲς στὴν Ἐκπαίδευση βαφτίζοντάς το, μὲ τὰ εὔηχα καὶ ἠχηρὰ φληναφήματα, μεταρρύθμιση, ἀνακαίνιση, ἀναπτέρωση ἢ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.
.                 Τούτη τν στιγμ τ λληνικ δημόσιο σχολεο κολουθε τν λέθρια γαλλικ συνταγή. Γελοιοποιε τν θνική μας ταυτότητα, διασύρει τν στορία μας, ποκρύπτει θυσίες κα ρωισμούς, ξωραΐζει γκλήματα κα Γενοκτονίες, λυμαίνεται τν γλώσσα μας, περιφρονε τος σπουδαίους λογοτέχνες μας, προβάλλει τν σημαντότητα, μνα λόγο κακουργε ναντίον τοῦ θνους. Τὸ σὸκ τῆς λαθρομετανάστευσης ἔδωσε τὴν χαριστικὴ βολὴ στὸ ἡμιθανές… πτῶμα τῆς ἐθνικῆς μας Παιδείας, καταδικάζοντας καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα στὴν ἀμάθεια καὶ τὴν βαρβαρότητα. Γιὰ τοὺς μουσουλμάνους ποὺ φιλοξενοῦμε στὰ θρανία τῶν αἰθουσῶν μας, γνωρίζουμε τὴν ἐξέλιξη. Τὸ κακὸ ἐπωάζεται.
.                 Τὰ κομματικὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα πέταξαν τὶς μάσκες τους. Ὅ,τι χειρότερο ἔχει ἡ κοινωνία μας ξεβράζεται τοῦτες τὶς ἡμέρες στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες. Ψάχνω ἐναγωνίως ν’ ἀκούσω μισὴ κουβέντα γιὰ τὴν Παιδεία. Τίποτε. Τὸ ἔγκλημα θὰ συνεχιστεῖ. «Βρισκόμαστε σ συλλογικ ναζήτηση στορικς εθανασίας» (Π. Κονδύλης). «Ὅπως στρώνει καθένας, ἔτσι καὶ κοιμᾶται»…

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

Τό ’40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,ΑΦΥΠΝΙΣΗ
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

.           Τό ἑπόμενο ὅμως ἀφιέρωμα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ εἶναι ἐξοργιστικότατο! Στήν σελίδα 44 τοῦ α΄ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης τῶν παιδιῶν καί μαγαρίσματος τῆς μνήμης περιέχεται κείμενο μέ τίτλο:
.           «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τόν πόλεμο!» Καί ὑπότιτλο «Κι ἐμεῖς πήγαμε στό ὑπόγειο». Καί ἀφοῦ κρύφτηκαν στό ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
.           «Μετά γύρισε (ὁ μπαμπάς) στή μαμά καί τῆς εἶπε πώς θά τρέξει στήν τράπεζα νά σηκώσει λεφτά. “Δέν ἔχουμε δραχμή”, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στή σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπάς γύρισε ἀπό τήν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστή καί δέν μπόρεσε «νά σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «στῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τό σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καί τό λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καί δέν μποροῦν νά τό τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καί ὁ μπαμπάς –πρότυπο ἥρωα–πῆρε στήν ἀγκαλιά του τόν ἀφηγητή, παιδί μικρό καί τοῦ εἶπε:
.           «-Ἄκη, ἀπό σήμερα θά γίνεις ἄντρας». Καί ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπό τήν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
.           «Ἐγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δέν ἤθελα νά γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καί πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δέν θέλουν νά γίνουν ἄντρες, παίρνουν τό Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί ἀπόλυσης καί σπεύδουν στά ὑπόγεια καί ἄσε τά κορόιδα νά κατασκοτώνονται γιά τήν τιμή τῆς πατρίδας!
.           Τί κείμενο εἶναι αὐτό; ποιό μήνυμα περνᾶ; Πρίν σχολιάσω νά τονίσω τό ἑξῆς: Ὅλοι οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες πού ἀσχολοῦνται μέ τήν γλῶσσα καί τήν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καί ὅτι κάθε γλωσσικό κείμενο, ἀκόμα καί ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καί στάσεις ζωῆς, πρότυπα δηλαδή.
.           Τί «προάγει» τό προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τήν δειλία, τήν ἡττοπάθεια, τήν ἀφιλοπατρία, τό ψεῦδος! Γνωρίζουμε ἀπό τά «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τήν ἡμέρα πού κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καί ἡ γενική ἐπιστράτευση ὁ λαός ξεχύθηκε στούς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιά τό δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικό γλέντι τοῦ λαοῦ, πού εἶχε ἀπηυδήσει ἀπό τίς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ καί ὀλιγόνοος Μουσολίνι! Καί οἱ μπαμπάδες δέν κρύβουνταν σάν λαγοί στά ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στίς τράπεζες! Αὐτά τά σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, πού γράφουν τά βιβλία! Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ! Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στά χακί, καί πήγαιναν, «μέ τό χαμόγελο στά χείλη», μπροστά, στά μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλά τό γράφει ὁ ποιητής:
«Μέ ζῆλο στά σκολειά τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰῶνα σέπεται ἡ γενιά!»
(Κ. Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)
.           Σημειωτέον ὅτι στό ἴδιο βιβλίο τό ἀφιέρωμα γιά τό «Πολυτεχνεῖο» καλύπτει ἑπτά (7) σελίδες! Τό ἀφιέρωμα στό ’40, πέντε (5)! Τό νά δίνεται στήν 17η Νοεμβρίου 1973 ὁ χαρακτήρας μιᾶς ἐθνικῆς ἐπετείου καί μάλιστα ἰσάξιας καί ἀνώτερης –κρίνοντας ἀπό τόν ἀριθμό τῶν σελίδων– εἶναι ἀπό τά «πρωτότυπα» εὑρήματα τῆς νέας, νεοταξικῆς ἰδεολογίας πού διαπερνᾶ τά βιβλία καί προβληματικό ἀπό κάθε ἄποψη, πού δέν ἔχει καμμία θέση σέ σχολικό βιβλίο! Κι ἄν δέν κάνω λάθος, τή λεγόμενη «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου», τύπου Δαμανάκη, Λαλιώτη καί χιλιάδων ἄλλων «ἀντιστασιακῶν», ἀκόμη τήν χρυσοπληρώνει ὁ ἑλληνικός λαός…
.           Τά ἴδια χαμαίζηλα, πονηρόφρονα καί ἀπαράδεκτα κείμενα –πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων– συναντᾶς σ’ ὅλα τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ! Στά δέ δέκα (10) γλωσσικά ἐγχειρίδια τοῦ Γυμνασίου, δέν ὑπάρχει οὔτε γιά δεῖγμα ἕνα ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40!! Οἱ ἐθνομηδενιστές ἀγνοοῦν πλήρως τήν Ἐπέτειο!! Συκοφάντηση τῆς Ἱστορίας, ἀπαξίωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, διακωμώδηση τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιά λευτεριά: αὐτό εἶναι τό Νέο Σχολεῖο τους… Ἕνα πραγματικό «παιδομάζωμα», πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἱστορική εὐθανασία, στήν ἐξαφάνιση ὡς λαοῦ πού ἦταν κάποτε «ὁ δάσκαλος τῆς Οἰκουμένης» ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός!!
.           13.936 Ἀξιωματικοί καί ὁπλῖτες –ὁ ἀνθός τῆς πατρίδας– ἄφησαν τά κόκκαλά τους τά ἱερά στά βουνά καί τούς γκρεμούς τῆς Βορείου Ἠπείρου. Εἶναι ντροπή τέτοια θυσία νά ἀτιμάζεται στά βιβλία τῶν παιδιῶν μας!!
«Ποιός θά ἀντιδράσει; Τί πάθηκαν, τί γίνηκαν τοῦ κόσμου οἱ ἀντρειωμένοι;»…
.           Νά κλείσω, γιά νά ἀναπνεύσουμε καί πάλι ὀσμή εὐωδίας ἡρωϊσμοῦ, μ’ αὐτό πού διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στό βιβλίο του «Τό περιβόλι τῶν θεῶν», σ.135. Περιγράφει τήν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στό στρατιωτικό νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» καί τήν στιχομυθία μέ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στό Ἰβάν!
-Ἔ, τό Ἰβάν τό τιμωρήσαμε!Ἔπεσε χθές τό βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θά μποροῦσε ὅμως νά εἶχε πέσει ἐδῶ καί πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τήν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νά μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θά τό παίρναμε ἀπό τότε».
.           Τί νά πεῖ κανείς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;

, , , ,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Τό 40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

https://christianvivliografia.files.wordpress.com/2014/11/ceb1cf86cf85cf80cebdceb9cf83ceb7.jpg?w=620ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

 

Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», γιατί ἄν γιορτάζαμε τό «ΝΑΙ», θά εἴχαμε κάθε μέρα ἐπέτειο!
(Φοιτητικό σύνθημα)

.           Στόν πανηγυρικό λόγο πού ἐκφώνησε στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στίς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, ὁ μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης, μεταξύ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καί ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, πού διαδραματίστηκε, ὄχι «στό διάσελο τῆς Ἱστορίας» (Βρεττάκος), στίς ἀετοράχες τῆς Πίνδου, ἀλλά στά μετόπισθεν, ὅπου ὁ ἀπόλεμος πληθυσμός τῆς πατρίδας μας συναγωνιζόταν τήν ἀνδρεία τῶν μαχητῶν. Τό μεταφέρω:
.           «Εἶχε ὀργανωθῆ, κατά τή διάρκεια τοῦ ἀγῶνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ’ τόν Ἐρυθρό Σταυρό τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καί ἕναν φίλο γιατρό, σ’αὐτή τήν ὑπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου νά τόν δῶ καί νά τά ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρά κάθε μέρα γιά νά δώση τό αἷμα του γιά τούς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά πού περίμεναν τή σειρά τους. Μιά μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπί τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στήν σειρά τῶν αἱμοδοτῶν πού περίμεναν, νά στέκεται καί ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νά δώσω αἷμα.
.           Ὁ γιατρός τόν κοίταξε αὐστηρά μέ ἀπορία καί συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τό δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιό ζωηρή.
.           -Μή μέ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τό αἷμα μου εἶναι καθαρό, καί ἀκόμα ποτές μου δέν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καί οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πώς οἱ δύο πῆγαν ἀπό αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στή γυναῖκα μου, θά’ ναι κι ἄλλοι πατεράδες, πού μπορεῖ νά χάσουν τά παλληκάρια τους, γιατί δέ θά’χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νά τούς δώσουν. Νά πάω νά δώσω κι ἐγώ τό δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου μοῦ εἶπε κι ἄς εἶναι γιά τήν ψυχή τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγώ σηκώθηκα κι ἦρθα». («Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940», πανηγυρικοί λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322).
.           Τί μεγάλη ψυχή ὁ γέροντας τῆς ἱστορίας! Τρεῖς γιούς καί… χαλάλι τῆς πατρίδας! Προσθέτει ἕνα νέο στοιχεῖο τούτη ἡ διήγηση, ὅπως τό γράφει ὁ Μυριβήλης: Ἀνδρείους μπορεῖ νά βγάλῃ κάθε πατρίδα. Ἁγίους ὅμως μόνον αὐτές πού καταυγάζονται ἀπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει -θέλουν δέν θέλουν οἱ ἐκκλησιομάχοι- σ’ αὐτήν τήν ἐκλεκτή μερίδα!

.           Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μιά ἐλἀχιστη λέξη πού περικλείει μέσα της τό μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας!! Μέ τά «ΟΧΙ» ἀνήλθαμε στίς κορυφές τῆς δόξας!! Μέ τά «ΝΑΙ» καί τίς προδοσίες τῶν διαχρονικῶν Νενέκων (ἤ μήπως Ναιναίκων;) μᾶς σαβάνωσε ἡ ντροπή καί ἡ ὑποτέλεια. Θά ξεδιπλωθοῦν καί οἱ σημαῖες στά μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν -ὅσων καίγονται ἀπό ἀγάπη γιά τό «ἱερό πανί» καί ὄχι ὅσων τίς καῖνε- θά ἀκούσομε καί τόν Ἐθνικό μας   Ὕμνο, πού δέν εἶναι ὕμνος εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλά  Ὕμνος εἰς τήν Ἐλευθερίαν. Γιά τόν ἐθνικό μας ποιητή εἶναι ἀξεδιάλυτα -ἕνα αὐτά τά δύο. Καί λέγεται πώς, ὅταν τό 1826 ὁ τότε πρωθυπουργός τῆς Ἀγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τόν   Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ, συγκλονίστηκε καί συνέταξε τό Πρωτόκολλο μέ τό ὁποῖο ἀναγνώριζε τόν αἱμόφυρτο τόπο μας ὡς κράτος. Γιατί οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου συναγάγουν συμπεράσματα γιά τήν πολιτική τους, ὄχι μέ κριτήριο τήν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλά μέ κριτήριο τήν ἀποφασιστικότητα τῶν λαῶν καί τῶν κυβερνήσεών τους, νά ὑπερασπίσουν τήν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια μέ θυσίες καί μέ τό αἷμα τους, ἄν χρειαστεῖ!
.           Τό 40 νικήσαμε γιατί ὁ λαός καί οἱ μαχητές του μέθυσαν μέ τ ἀθάνατο κρασί τοῦ 21. Γιατί ἔβλεπαν τήν Παναγία νά περπατᾶ πάνω στά χιόνια, γιατί ντρέπονταν νά ντροπιαστοῦν!
.           Στήν τότε ἐφημερίδα «Πρωΐα» δημοσιεύτηκε ἐπιστολή μιᾶς μάνας χήρας ἀπό τά Μέγαρα, πού μόλις εἶχε λάβει τόν πολεμικό σταυρό ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. (Δέν πῆγαν νά σκοτώσουν ἐκεῖνα τά παιδιά, πῆγαν νά πεθάνουν γιά τήν πατρίδα τους!). Ἔγραφε ἡ χαροκαμένη μάνα στήν ἐπιστολή: «Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ἄς ἤτανε νά πέθαινα κι ἐγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς». Τέτοιοι γονεῖς πού χαλάλιζαν τά παιδιά τους στήν πατρίδα, ἀνάγκασαν σοφό τῆς ἐποχῆς νά ἀναφωνήσει: «Βγάλτε τά στεφάνια τῆς νίκης ἀπό τά κεφάλια τῶν στρατιωτῶν μας καί φορέστε τα στά κεφάλια τῶν γονιῶν τους»!
.           Καί ὅταν φύγει τό ψευτορωμαΐκο, ὅπως τό ἔλεγε ὁ Πατροκοσμᾶς, τό λυμφατικό χαρτοβασίλειο τοῦ «ΝΑΙ» πού ζοῦμε τώρα καί ἔλθει τό πραγματικό ρωμαίικο καί ἀποκτήσουν τά παιδιά, οἱ μαθητές μας τά βιβλία πού πρέπει, τέτοια θά διαβάζουν, μέ τέτοια παραδείγματα θά γαλουχοῦνται καί θά μορφώνονται.
.           «Ὅταν θ’ ἀνθίσουν τοῦτοι οἱ τόποι/ὅταν θά ’ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι/ θά συνοδεύσουν τήν βλακεία/ στήν τελευταία της κατοικία»
.           Γιατί σήμερα ἡ βλακεία, ἡ προδοσία καί ἡ δειλία κυριαρχοῦν στά «περιοδικά ποικίλης ὕλης», πού τά ὀνομάζουν εὐφημιστικῶς βιβλία Γλώσσας! Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, πού δέν σέβονται οἱ συγγραφικές ὁμάδες καί παρέες τοῦ ὑπουργείου πρώην ἐθνικῆς καί νῦν ὑποταξικῆς ἐκπαίδευσης τούς ἀγῶνες, τίς ἐπετείους τοῦ λαοῦ μας!

Συγκεκριμένα:

.           Στήν Γ´Δημοτικοῦ, στό α´ τεῦχος τοῦ βιβλίου Γλώσσας, σελ. 79, τό ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40, περιορίζεται στήν ἑξῆς ἀναφορά: «Ἀπό τό ἡμερολόγιο τῆς Ροζίνας, μιᾶς δεκάχρονης ἑβραιοπούλας ἀπό τή Θεσσαλονίκη. Ὀκτώβριος 1940: Τή Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940 δέν πήγαμε σχολεῖο. Εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Ἑλληνοϊταλικός πόλεμος. Ἀναστατωμένα ἤμασταν ἐμεῖς τά παιδιά. Οἱ Ἰταλοί βομβάρδισαν τή Θεσσαλονίκη. Στό μαγαζί τοῦ πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές». Καί τέλος! Τίποτε ἄλλο! Αὐτό μαθαίνουν χιλιάδες Ἑλληνόπουλα γιά τό Σαράντα! Ἀναστάτωση (ὅπως λέμε «συνωστισμός») καί καταστροφή ἑνός ἑβραϊκοῦ μαγαζιοῦ! Σέ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, ὅπως στήν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί ἄνθρωποι καί παιδιά ἀπό ἰταλικά βομβαρδιστικά. Ἔγραψαν γι’αὐτό οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Γιατί δέν συμπεριέλαβαν ἕνα τέτοιο συμβάν;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ». 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΠΟΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΟΥ SEX ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΤΕ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ…;» (Δ. Νατσιός) «Φοβερό, ἀνήκουστο!! Δείχνει τὴν βαθύτατη κρίση τῆς Παιδείας, τὴν ὁποία ἐγκαταλείψαμε σὲ ἀνθρώπους χωρὶς ἱερὸ καὶ ὅσιο, ἀπάτριδες, διεθνιστὲς τῆς μιᾶς πεντάρας».

Σὲ σχολικὸ βιβλίο:
«ποιά σύμβολα τοῦ sex θὰ χρησιμοποιούσατε γιὰ διαφήμιση…;»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

ΠΑΙΔΕΙΑ-ΤΟΥ-ΓΕΝΟΥΣ.             «Γιατί νὰ δίνωμε στὰ παιδιὰ πράγματα κακορίζικα, μικρά, στενά, ξέψυχα, μίζερα; Γιατί ἄψυχα, ἀνούσια, ποὺ προκαλοῦν ναυτία; Γιατί χωρισμένα, σχιζοφρενικά, ἀντιμαχόμενα, διαλυμένα σὰν κομμένο γάλα;… Τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ, τὰ βασανισμένα, τὰ λιμώττοντα, ποὺ γίνεται τόση προσπάθεια ἀπὸ τόσους, νὰ ξεβαφτιστοῦν, νὰ ξεμυρωθοῦν, νὰ ξεχάσουν αὐτὸ ποὺ εἶναι. Νὰ καταστραφοῦν». («Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μας», κείμενο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, σελ. 45, Ἅγιον Ὄρος 1984).
.             Τὸ προαναφερόμενο βιβλίο, ἀπόσταγμα τῆς ἁγιορείτικης σοφίας καὶ τῆς συναντίληψης τῶν Πατέρων γιὰ τὴν Παιδεία τοῦ Γένους, θὰ ἔπρεπε, ἂν τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἀνταποκρινόταν στὴν ὑψηλὴ ἀποστολή του, νὰ διδάσκεται στὰ παιδαγωγικὰ τμήματα. (Εἶναι δυσεύρετο. Μοῦ τὸ χάρισε ὁ μακαριστὸς Γέρων Μωυσῆς ὁ Ἁγιορείτης -τὴν εὐχή του νά ᾽χοῦμε- ποὺ μὲ πολὺ πόνο ἔβλεπε τὴν περιρρέουσα κουφόνοια).
.             Καὶ δὲν δίνουμε στὰ παιδιὰ σήμερα, 30 χρόνια μετὰ τὴν ἁγιορείτικη ἀγωνιώδη κωδωνοκρουσία, μόνο πράγματα ποὺ προκαλοῦν ναυτία, ἀλλὰ τὴν διαστροφή, τὴν νοσηρότητα, τὴν σαπίλα.

«Μὲ ζῆλο στὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας/
τοῦ σάπιου αἰώνα σέπεται ἡ γενιά!»
ἔγραφε ὁ Βάρναλης, σὲ ἐποχὲς ποὺ μακαρίζονται συγκρινόμενες μὲ τὴν δική μας, «τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ».

.             Ἔχω πολλὲς ἀναφερθεῖ στὰ σχολικὰ βιβλία, κυρίως Γλώσσας, Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου, τὰ ὁποῖα εἶναι «πανέρια μὲ ὀχιές». Πολλοί, ἀντιλέγοντας, μοῦ προσάπτουν ἐπιλεκτικὴ χρήση τῶν κειμένων. «Ὑπάρχουν καὶ ὡραῖα κείμενα, ὠφέλιμα ἀξίων καὶ ἀναγνωρισμένων λογοτεχνῶν». Συμφωνῶ καὶ πολλοὶ συνάδελφοι ἐφαρμόζουν, ἀνεπιγνώστως, τὴν προτροπὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, στὴν περίφημη πραγματεία του «πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων». Διαβάζω τὰ χρυσά του λόγια: «Καθάπερ τῆς ροδωνιᾶς τὸ ἄνθος δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων λόγων, ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξώμεθα», δηλαδή, «καὶ ὅπως κόβουμε τὸ τριαντάφυλλο, ἀποφεύγουμε τὰ ἀγκάθια, ὁμοίως καὶ ἀπὸ τὰ συγγράματα αὐτὰ (σ.σ.: τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων), θὰ παραλάβουμε ὅ,τι εἶναι ὠφέλιμο, ἀλλὰ θὰ προφυλαχτοῦμε ἀπὸ τὰ βλαβερά».
.             Ὁ ἅγιος βέβαια δὲν ἀναφερόταν σὲ σχολικὰ βιβλία, ἀλλὰ σὲ προσωπικὰ ἀναγνώσματα. Τὴν παρότρυνση τοῦ ἁγίου, πρέπει νὰ τὴν ἀκολουθοῦν, ὅσοι εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ τί φιλοξενεῖται στὰ σχολικὰ βιβλία: Τὸ νῦν Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς -πρώην Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο- τὸ ὁποῖο, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἁρμοδιοτήτων του, ἐγκρίνει τὰ βιβλία γιὰ τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς ἐκπαιδευτικούς. Ὑποτίθεται ὅτι ἐλέγχονται τὰ βιβλία ἐνδελεχῶς καὶ μὲ περισσὴ αὐστηρότητα, πρὶν τυπωθοῦν καὶ διανεμηθοῦν στὰ σχολεῖα. Παραλείψεις, ἀβλεψίες, παροράματα, ἀμέλειες, λάθη συντακτικὰ ἢ γραμματικὰ (σολοικισμοὶ καὶ βαρβαρισμοί, ὅπως λέγονται) εἶναι ἀσυγχώρητα. «Τὰ βιβλία νὰ εἶναι σὰν κρίνα», ἔγραφε ὁ Παλαμᾶς, νὰ μοσχοβολοῦν καὶ νὰ μὴν πνίγεσαι ἀπὸ ἀναθυμιάσεις, ὡσὰν τὰ τωρινά.
.             Ἐγκληματικὸ θεωρεῖται νὰ διδάσκονται μαθητὲς χυδαιότητες καὶ αἰσχροήθειες, σκουπιδοκείμενα, μὲ «σεξουλιάρικα» ὑπονοούμενα, τὰ ὁποῖα συμπαρασύρουν στὴν ἀπαξίωση καὶ τὸν εὐτελισμὸ -ὅ,τι ἀπέμεινε- τοῦ σχολικοῦ θεσμοῦ.

.             Συγκεκριμένα. Ἀγαπητὸς φίλος, καθηγητὴς σὲ ΕΠΑΛ τῆς Κατερίνης μοῦ ἀποκάλυψε τὴν ἑξῆς δυσωδία, ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο «Εἰσαγωγὴ στὴν Διαφήμιση», τῆς Β´ Λυκείου. Στὴν σελίδα 60 διαβάζουμε τὴν παρακάτω κρανιοκενὴ ἄσκηση: «Ὑπάρχουν διαφημίσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ ἀποκαλούμενα σύμβολα τοῦ sex, στὶς διαφημίσεις τους. Σὲ ποιές κατηγορίες οἰκιακῶν προϊόντων καθαρισμοῦ γιὰ τὸ σπίτι, θὰ χρησιμοποιούσατε αὐτὰ τὰ πρόσωπα καὶ μὲ ποιό τρόπο;».
.                Φοβερό, νήκουστο!! Προσκαλε τ πουργεο τ παιδι ν σχοληθον μ σύμβολα το sex. Θὰ περίμενε κανείς, στὴν δεύτερη πρόταση τῆς περιόδου, νὰ κληθοῦν οἱ μαθητὲς νὰ σχολιάσουν τὴ νοσηρὴ καὶ προσβλητικὴ γιὰ ἄνθρωπο, διαφημιστικὴ τακτική. Τί, ρωτῶ, θὰ κάνει ἕνας μαθητὴς γιὰ νὰ ἀπαντήσει στὴν ἄσκηση; Θὰ μπεῖ στὸ διαδίκτυο καὶ θὰ περιηγηθεῖ σὲ …σεξοσύμβολα. Καὶ οἱ ἀνίδεοι γονεῖς θὰ νομίζουν ὅτι τὸ βλαστάρι τους «μελετᾶ γιὰ τὸ σχολεῖο». «Δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας καὶ ἐγίνανε ὡς τὰ θηρία», γιὰ νὰ παραλλάξουμε κάπως τὸν ἀδυσώπητο λόγο τοῦ Πατροκοσμᾶ; Καὶ πῶς νὰ μὴν ἀγριέψουν τὰ παιδιά, ἀφοῦ «μεγαλώνουν ἀνώμαλα, ἀποβάλλοντας ἁπλῶς τὴν παιδικότητα καὶ τὴν ἁγνότητά τους, φυλάσσοντας ὅμως τὴν ἀνωριμότητα ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, “σὰν νὰ φοβοῦνται μήπως χάσουν τὸ κακό”, ὅπως γράφει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης». («Ὥσπερ δεδοικότες μὴ τὸ κακὸν ἀπολέσωσιν»). (Ἡ τελευταία παραπομπὴ ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ Παιδεία σὲ κρίση», τοῦ Γιάννη Τσέντου, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»).
.             κπαίδευση, π τ Γυμνάσιο κιόλας, ρχίζει ατ τν ποαθωοποίηση, καλύτερα, τ μαγάρισμα τν ψυχν τους, τὸν ἄκαιρο ἐθισμὸ μὲ τὴν, ἀγοραίας μορφῆς, σεξουαλικότητα. (Θυμίζω τὸ κείμενο μὲ τίτλο «ὁσάκις» σὲ βιβλίο τῆς Α´ Γυμνασίου, στὸ ὁποῖο «ἐξυμνεῖται» ὁ δεσμὸς 13χρονης μαθήτριας μὲ 25χρονο ἄντρα, τὸν Σάκη τὸν ἠλεκτρολόγο) [Σημ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»*, βλ. σχετ.: ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ (Δ. Νατσιός) «Τέτοιες ξινές, ἀνιστόρητες μηλιές, τύπου Ρεπούση, μὲ τὴν ὁποία ἔχετε ταύτιση ἀπόψεων σ’ αὐτὰ τὰ θέματα, “σαπίζουν” τὰ μῆλα.»]. Ἡ σχολικὴ τάξη δὲν πρέπει νὰ μετατρέπεται σὲ συνοικιακὴ καφετέρια, ὅπου μεταξὺ «χαβαλὲ» καὶ χυδαίων ὑπονοουμένων «ἀναλύονται» θέματα σοβαρότατα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν καὶ πολὺ περισσότερο στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ξεπέφτει τὸ σχολικὸ βιβλίο, γιὰ νὰ εἶναι, δῆθεν, κοντὰ στὰ ἐνδιαφέροντα τῶν παιδιῶν.

.             Ἕνας ἁπλὸς ὀρθόδοξος ἔλεγε: Δὲν προσπαθῶ νὰ κρατήσω τὰ παιδιὰ μὲ τὴν βία στὸ σπίτι. Ἀγωνίζομαι νὰ τοὺς δώσω τέτοια ἀγωγή, ποὺ καὶ ἂν φύγουν, νὰ γυρίσουν μόνα τους. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας. Νὰ προσφέρει, ἀβίαστα καὶ μὲ σεβασμό, μόρφωση ἀντλημένη ἀπὸ «τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς πνευματικῆς ἐνεργείας ποὺ κρύβει τὸ ὑπέδαφος τῆς Παράδοσής μας». Καὶ ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἀποφοιτήσουν οἱ μαθητές, «νὰ γυρίζουν» στὶς πολύτιμες διδαχὲς τοῦ σχολείου τους.
.             Τ «ποι σύμβολο το sex θ χρησιμοποιούσατε γι διαφήμιση οκιακν προϊόντων καθαρισμο», δείχνει τν βαθύτατη κρίση τς Παιδείας, τν ποία γκαταλείψαμε σ νθρώπους χωρς ερ κα σιο, πάτριδες, διεθνιστς τς μιᾶς πεντάρας. (Στὸ βιβλίο «Ἔκφραση-Ἔκθεση» τῆς Α´Λυκείου, σελ. 132, διαβάζουμε: «Ποιά ἀπάντηση σᾶς ἐκφράζει, στὴν φράση ἐρωτεύομαι σημαίνει: Νὰ εἶμαι ἀφηρημένη, νὰ σκέφτομαι μόνο αὐτόν. Νὰ χτυπάει τὸ κινητὸ καὶ ἡ καρδιά μου νὰ πάει νὰ σπάσει. Νὰ ἀφοσιώνομαι ὁλοκληρωτικά. Ζῶ, ὑπάρχω, ἀναπνέω, χαίρομαι, λυπᾶμαι, φοβᾶμαι, ζηλεύω, ποθῶ, πληγώνω καὶ πληγώνομαι. Νὰ ἔχουν ὅλες οἱ σκέψεις μου τὴν μορφή του… Ζῶ γι’ αὐτὸν ποὺ ἀγαπῶ, πεθαίνω γι’ αὐτόν…». Αὐτὰ σὲ 15χρονα παιδιά. «Νὰ σκλαβωθεῖτε στὰ γράμματα», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὴν Πνύκα, ἀφοσιωθεῖτε ὁλοκληρωτικὰ στὸν ἔρωτα συμβουλεύουν οἱ τωρινοὶ παιδοκτόνοι).
.           ρχονται κλογς κα σίγουρα τίποτε δν θ κουστε γι τν Παιδεία, διότι ο πλειονότητα τν ποψηφίων εναι σχετοι, γράμματοι κα διάφοροι.
Ατ εναι τραγωδία τς πατρίδας. Ἂν βγοῦν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἀριστερᾶς, τὰ πράγματα στὴν Παιδεία θὰ ἐκτραχηλιστοῦν, γιατί ἔχουν τόση σχέση μὲ τὴν παράδοση τοῦ Γένους, ὅσο ὁ ΓΑΠ μὲ τὴν πολιτική. Ἐὰν ἐπανεκλεγοῦν οἱ προσκυνημένοι στὰ Μνημόνια, θὰ συνεχίσουν νὰ ἁλωνίζουν οἱ ψευτοπροοδευτικοὶ τὸ σύντριμμα τῆς Παιδείας.

 

* […] τὸ νῦν σχολικὸ βιβλίο Νεοελληνικῆς Γλώσσας,  Α´ Γυμνασίου (Τετράδιο Ἐργασιῶν, σελ. 16) τὸ ὁποῖο «διαφημίζει» καὶ προβάλλει, σὲ 12χρονα παιδιά, μὲ ἐντελῶς ἀθῶο καὶ ἀκίνδυνο τρόπο, τὸ βδελυκτὸν ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας ἢ παιδοβιασμοῦ καλύτερα; Παραθέτω τὸ κείμενο: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. “Ὁσάκις…” ἄρχισε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος. “Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!” φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. “Ὁσάκις…” ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!” ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε. Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους, ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. “Τί συμβαίνει μὲ τὸ ‘Ὁσάκις’; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;” “Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν”, τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”. Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».

,

Σχολιάστε

300 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ (Δ. Νατσιός) «Γιατί, κύριε, τὴν ὥρα ποὺ μᾶς διαβάζετε τὸ Εὐαγγέλιο ἐπικρατεῖ ἀπόλυτη ἡσυχία; Στ’ ἄλλα μαθήματα ἀγριεύουμε, εἴμαστε ἀνήσυχοι; Τί νὰ τοῦ πῶ τοῦ παιδιοῦ;»

300 χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Πατροκοσμᾶ

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Στὸ Μέγα Δέντρο ξεκινᾶ
στὸ Καλοντάει ἁγιάζει
χτίζει σκολειά, χτίζει ἐκκλησιὲς
χτίζει τὴν Ρωμηοσύνη.
Πάτερ Κοσμᾶ, σὰν νά ᾽ταν χθὲς
τὸ κήρυγμά σου ἀχάζει
στὴ Ρούμελη, στὴν Ἤπειρο
στὴν ἀπεραντοσύνη».

.             Τὸ ποίημα εἶναι τοῦ Γεωργίου Ἀθάνα καὶ ἀποδίδει, νομίζω, ἐναργῶς αὐτὸ ποὺ στάθηκε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς: ὁ χτίστης τῆς Ρωμηοσύνης. Χτίζει, γράφει ὁ ποιητής, πρῶτα σχολειὰ καὶ κατόπιν χτίζει καὶ ἐκκλησιές, διότι «τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὰς ἐκκλησίας, τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὰ μοναστήρια» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο, τοῦ ἁγίου. Τὰ σχολεῖα ὅμως ποὺ «ἀνοίγουν» ἐκκλησιὲς καὶ τὴν κατ’ οἶκον ἐκκλησία, τὴν οἰκογένεια, εἶναι τὰ σχολεῖα τοῦ Πατροκοσμᾶ, τὰ σχολεῖα ποὺ φωτίζουν τοὺς νέους καὶ ὄχι σὰν τὰ σημερινὰ ποὺ κλείνουν ἐκκλησιὲς καὶ γκρεμίζουν μοναστήρια. Λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν γενέτειρά μου, στὴν Ἄνω Μηλιὰ Πιερίας, ὑπάρχει ναὸς τοῦ ἁγίου. Σὲ μία διχάλα ἑνὸς δέντρου εἶναι καρφωμένος ἕνας σιδερένιος σταυρὸς ἀπὸ τὸν Πατροκοσμᾶ: Ἐκεῖ δίπλα χτίστηκε ἡ ἐκκλησιά. Καμάρωναν οἱ παποῦδες: πέρασε κι ἀπ’ τὰ μέρη μας ὁ Ἁγιο-Κοσμᾶς. Κι ἀπ’ ὅπου δίδασκε ὁ Πατροκοσμᾶς, ὅπου ἔστηνε τὸ ταπεινὸ σκαμνί του, ποὺ ἦταν ὁ τάφος του, ὅπως ἔλεγε, τὸ ἀντίχριστο Ἰσλὰμ ἐκεῖ δὲν στέριωνε.
.           Σὲ ἐποχὴ ποὺ οἱ κατακτητὲς μᾶς ἀφανίζουν, ποὺ οἱ ἀλώπεκες τοῦ σκότους, οἱ παπικοί, ὀργιάζουν, οἱ Ἑβραῖοι βυσσοδομοῦν καὶ οἱ ραγιάδες ὑποκύπτουν καὶ κατὰ ἐπαρχίες ἀλλαξοπιστοῦν, ὁ ἅγιος παίρνει στοὺς ἰσχνοὺς ὤμους του τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ χτίζει σχολειὰ γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ σκλαβόπουλα «τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, τί εἶναι καταραμένοι οἱ δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία καὶ ἀρετή».
.             Στὰ σημερινὰ σχολειὰ τῶν ἄθεων γραμμάτων, δὲν μαθαίνουν οἱ μαθητές μας τί εἶναι οἱ καταραμένοι οἱ δαίμονες καὶ ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ καλοῦνται νὰ μιμηθοῦν τοὺς δαίμονες. (Θυμίζω στὸ βιβλίο Θεατρικῆς Ἀγωγῆς Ε-ϛ´ Δημοτικοῦ, τὴν παρότρυνση τοῦ βιβλίου, σελ. 81, «εἶσαι δαιμόνιο», νὰ ὑποδυθοῦν, δηλαδή, οἱ μαθητὲς τὸ δαιμόνιο). «Τὸ κακό», ἔλεγε ὁ ἅγιος σὲ μία προφητεία του, «θὰ σᾶς ἔρθει ἀπὸ τοὺς διαβασμένους». Δὲν εἶπε μορφωμένους. Ὁ λαός μας τοὺς μορφωμένους τοὺς ὀνομάζει γνωστικούς, ἐνῶ τοὺς διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι εἶναι οἱ ἡμιμαθεῖς ποὺ μεταρρυθμίζουν, ἀναγεννοῦν, ἀναπτερώνουν τὴν Παιδεία, γιὰ νὰ καταλήξουμε σήμερα, ἀντὶ νὰ ἔχουμε σχολεῖα ρωμαίικα, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστό», νὰ καταντήσουν μάνδρες ἐκκλησιομαχίας, ἀφιλοπατρίας καὶ γλωσσικῆς ἀφασίας.
.               Δίδασκα προχτὲς στοὺς μαθητές μου, παιδιὰ ϛ´ Δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς. Δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα, ὅμως -καὶ τὸ λέω χωρὶς ἴχνος ἔπαρσης, ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν εἰμὶ- δὲν σκύβω τὸ κεφάλι στὸ ψευτορωμαίικο, γιατί «ὅταν μοῦ πειράζουν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ᾽νεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάμουν», ὅπως μᾶς ἐντέλλεται ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Μοῦ λέει ἕνας μαθητής μου. Γιατί, κύριε, τὴν ὥρα ποὺ μᾶς διαβάζετε τὸ Εὐαγγέλιο ἐπικρατεῖ ἀπόλυτη ἡσυχία; Στ’ ἄλλα μαθήματα ἀγριεύουμε, εἴμαστε ἀνήσυχοι; Τί νὰ τοῦ πῶ τοῦ παιδιοῦ; Θυμήθηκα τὰ λόγια τοῦ ἁγίου: «Δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίευσε τὸ γένος μας ἀπὸ τὴν ἀμάθεια καὶ ἐγίναμεν ὡς τὰ θηρία»;
.               Καὶ πῶς νὰ μὴν ἀγριέψουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν γίνουν ὡσὰν τὰ γουρουνόπουλα, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος στοὺς γονεῖς τους, ποὺ τ’ ἄφηναν χωρὶς «τὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε / οἱ ἀγράμματοι καὶ ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης). Τὰ γράμματα αὐτὰ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καὶ ὁ λόγος, ὁ σπόρος αὐτὸς δὲν φτάνει εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας, γιατί τὸν πνίγουν τὰ ἀγκάθια. Καὶ τὰ δηλητηριώδη ἀγκάθια τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στὰ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, τὰ παλιὰ Ἀναγνωστικά. Καὶ τὰ λέγαμε Ἀναγνωστικά, γιατί μέσῳ τῶν βιβλίων διάβαζε ὁ μαθητὴς τὸν πολιτισμό μας, περιεῖχαν γνώσεις ἱστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ἕνα λόγο, βιβλία, νὰ πῶ μία λέξη ποὺ ποινικοποιήθηκε, Πατριδογνωσίας. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ νέα -περιοδικὰ ποικίλης ὕλης, ὅπως ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω- ποὺ γελοιοποιοῦν τὸν δάσκαλο καὶ ὑπονομεύουν τὴν ἴδια τὴν ὑπόσταση τοῦ σχολείου.
.             Βεβαίως, νὰ γράψω καὶ τὸν σκληρὸ λόγο, ὑπεύθυνοι εἴμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι. «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, φταῖνε οἱ μηλιές», ἔλεγε ὁ ἅγιος. Ὁ δάσκαλος εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ σχολείου. «Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος» βροντοφωνάζει ὁ Παλαμᾶς. «Καλῶν τῶν διδασκάλων καὶ οἱ μαθηταὶ καλοὶ γίνονται» ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὄχι «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ», ὅπως διακηρύττει τὸ ὑπουργεῖο πρώην ἐθνικῆς Παιδείας. Στὴν παράδοσή μας πάντοτε ἡ διδασκαλία ἦταν δασκαλοκεντρικὴ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ παραμένει, ρκε δάσκαλος ν εναι πρωτίστως πρόσωπο κα χι ρόλος. Διότι ὁ δάσκαλος διδάσκει μὲ τὴν ἴδια του τὴ ζωὴ -«τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ ἑαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει». (ἅγ. Χρυσόστομος). Μόνο ἕνα πρόσωπο μπορεῖ νὰ ἐνσταλάξει στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν τὸ μορφωτικὸ ἀγαθό.
.               Τὰ τελευταῖα ὅμως χρόνια παρεισέφρησαν στὰ παιδαγωγικὰ τμήματα καὶ στὸ ἁμαρτωλὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο Γραικύλοι τῆς σήμερον, μὲ ἀποτέλεσμα «νὰ βγαίνουν πράγματα ἀπὸ τὰ σχολεῖα ποὺ ὁ νοῦς σας δὲν φαντάζεται», ὅπως προφήτεψε ὁ Πατροκοσμᾶς.
.           Ἐνῶ εἶναι γεμάτο τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ μὲ καλούδια καὶ μὲ τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους καὶ τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας, ἀντὶ νὰ εὐφραίνονται τὰ παιδιὰ ποὺ εἶναι χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ἐμεῖς τὰ καταδικάσαμε σὲ λιμοκτονία, τὰ ταΐζουμε μὲ τὰ ξυλοκέρατα, τὶς γουρουνοτροφὲς τῶν Φράγκων.
.                 Φέτος κλείνουν 300 χρόνια ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ ἐθναποστόλου, ποὺ ἔσωσε κυριολεκτικὰ τὸ Γένος ἀπὸ τὸν ἀφανισμό. Καὶ ἡ διάσωσή του ὀφείλεται στὰ ἑκατοντάδες σχολεῖα ποὺ κτίστηκαν μὲ τὴν παραίνεσή του. Τιμᾶμε στὰ σχολεῖα, μᾶς ἀποστέλλει καὶ σχετικὲς ἐγκυκλίους τὸ ὑπουργεῖο, τὶς γνωστὲς χαζοχαρούμενες παγκόσμιες ἡμέρες, τοῦ ὕπνου, τῶν ζώων, τῆς ξενοφοβίας, τοῦ γέλιου, τοῦ χαχανητοῦ, τῆς βλακείας -ὅταν καταργεῖς τὸ ἑορτολόγιο, τὴν μνήμη τῷ ἁγίων, ψάχνεις ὑποκατάταστατα- ἐνῶ θὰ ἔπρεπε, ν τοτο τ κράτος ταν λληνικ κα χι μνημονιακ πολειφάδι, ν κηρυχτε τος γίου Κοσμ κα ν προβλεφθον σχετικς κδηλώσεις. Τόσες κα τόσες «δράσεις» ναλαμβάνουμε, μία γι ν μς πενθυμίζει σ ποιος χρωστμε λεύθερη πατρίδα τί πείραζε; Συμβουλεύω τοὺς συναδέλφους, ποὺ ἔχουν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ φιλοπατρία -ἐμεῖς οἱ «σκοταδιστὲς» γιὰ τοὺς προσκυνημένους στὸ σύστημα- νὰ παρατήσουν γιὰ μία μέρα τὰ σχολικὰ περιοδικὰ-βιβλία καὶ νὰ διαβάσουν, νὰ μιλήσουν στοὺς μαθητές τους γιὰ τὸ ποιὸς ἦταν καὶ τί πρόσφερε ὁ ἅγιος στὸ Γένος. Εἶναι πράξη ἀντίστασης στὴν περιρρέουσα σκυβαλοκρατία. Νὰ πιάσουν τὸν Πατροκοσμᾶ ἀπὸ τὸ χέρι καὶ νὰ τὸν φέρουν μὲς στὴν τάξη κι αὐτὸς ξέρει τί θὰ διδάξει στὰ παιδιά.
.               Νὰ καθαρογράψουν καὶ νὰ δώσουν στοὺς μαθητές, γιὰ ἀντιγραφὴ καὶ ὀρθογραφία, ποὺ λέγαμε παλιὰ τοῦτα τὰ «ἑλληνοσώτειρα» λόγια: «Τοῦτο σᾶς λέγω καὶ σᾶς παραγγέλλω, κἂν ὁ οὐρανὸς νὰ κατεβεῖ κάτω, κἂν ἡ γῆ ἀνεβεῖ ἐπάνω, κἂν ὅλος ὁ κόσμος χαλάσει, καθὼς μέλει νὰ χαλάσει, σήμερον, αὔριον, νὰ μὴ σᾶς μέλλει τί ἔχει νὰ κάμει ὁ Θεός. Τὸ κορμί σας ἂς τὸ καύσουν, ἂς τὸ τηγανίσουν,τὰ πράγματά σας ἂς τὰ πάρουν, μὴ σᾶς μέλλει, δώσετέ τα, δὲν εἶναι ἰδικά σας. Ψυχὴ καὶ Χρστὸς σᾶς χρειάζονται. Αὐτὰ τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέσει, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρει, ἐκτὸς καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας. Αὐτὰ τὰ δύο νὰ τὰ φυλάγετε, νὰ μὴν τὰ χάσετε».

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΑΓΡΙΕΨΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;…(Δ. Νατσιός) «Τὸ σχολεῖο πλέον δὲν φωτίζει τὸ νοῦ τοῦ μαθητῆ οὔτε προσφέρει προσανάμματα ἐλευθερίας. Παράγει μὲ τὴν σέσουλα μυαλὰ ὑποταγμένα στοὺς νόμους τῆς ἀγορᾶς, ἐθισμένα στόν παρασιτικὸ καταναλωτισμό».

Γιατί ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας;…
γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Στὴν ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθὸν ἔγκειται ἡ πιὸ οὐσιώδης λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης»
Χ. Ἄρεντ

.                 «Ἀφαιρέστε τὸ φίλτρο καὶ πλύνετέ το στὸ χέρι. Τὸ ἐσωτερικὸ τῆς κανάτας πρέπει νὰ καθαρίζεται μὲ μία μαλακὴ βούρτσα καὶ νὰ ξεπλένεται μὲ ζεστὸ νερό. Ξεβγάλτε τὸ καπάκι, βάζοντάς το κάτω ἀπὸ τὴ βρύση. Καθαρίζετε τὴν ἐξωτερικὴ ἐπιφάνεια τῆς καφετιέρας μὲ ὑγρὸ πανί». (Βιβλίο Γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος, σελ. 43).
.                 Τὸ κείμενο ποὺ «καμαρώνει» στὸ σχολικὸ βιβλίο-περιοδικὸ ποικίλης ὕλης, τιτλοφορεῖται «ὁδηγίες χρήσης καφετιέρας». Μ’ αὐτό, ὑποτίθεται, θὰ διδάξουμε στοὺς μαθητές μας τὴν προστακτικὴ ἔγκλιση. Πρὶν σχολιάσουμε τό… ἄλαλον καὶ κωφὸν πνεῦμα τοῦ κειμένου, μία γλωσσικὴ παρατήρηση. Ἐκεῖνο τὸ «πλύνετέ το» τί εἶναι; Κανεὶς δὲν λέει πλύνετε ἢ κόψετε, ἀλλὰ πλύντε καὶ κόψτε. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο ὀνομάζεται συγκοπὴ καὶ ἀνήκει στὰ λεγόμενα πάθη τῶν φωνηέντων. (Ὅπως καὶ ἡ ἔκθλιψη, ἡ ἀφαίρεση, ἡ συναίρεση καὶ λοιπά).
.                 Ἡ παλιὰ σχολικὴ γραμματικὴ τοῦ Χρ. Τσολάκη, ἡ ὁποία ἦταν βασισμένη στὴν γραμματικὴ τοῦ Μ. Τριανταφυλλίδη, περιεῖχε κεφάλαιο στὸ ὁποῖο ἀνέλυε τὰ πιὸ συνηθισμένα «πάθη τῶν φωνηέντων». Στὴν νέα γραμματική τους, στὴν σελίδα 42, φιλοξενεῖται κεφάλαιο μὲ τίτλο: ἀπαλοιφὴ φωνήεντος. Καταγράφονται κάποια «πάθη», ὅμως δὲν κατονομάζονται. Ὅλα εἶναι ἀπαλοιφές, δηλαδὴ πασαλείμματα. Διαβάζω στὴ νέα Γραμματική: «Σὲ μερικὲς περιπτώσεις χάνεται ἕνα φωνῆεν ἀνάμεσα σὲ δύο σύμφωνα». Ὡραία. Καὶ γιατί δὲν γράφουν ὅτι αὐτὸ ὀνομάζεται συγκοπή; Ἄγνωστο. Προφανῶς διότι ἡ λέξη συγκοπὴ εἶναι παλαιᾶς κοπῆς καὶ τὰ παιδιὰ δὲν πρέπει νὰ κοπιάζουν μὲ πράγματα ποὺ ἀνήκουν στὸ παρελθόν. Ὡς γνωστὸν ὅ,τι δὲν ἔχει πρόσφατη ἡμερομηνία περιφρονεῖται ἀπὸ τὸ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.
.                 Ἐπιστροφὴ στὴν… καφετιέρα. Ὅποιος δὲν γνωρίζει τὰ τῆς τωρινῆς ἐκπαίδευσης, διερωτᾶται, ἀπορεῖ καὶ ἐξίσταται: τί δουλειὰ ἔχει ἕνα τέτοιο κείμενο μέσα σὲ σχολικὸ βιβλίο; Ρωτήθηκε, πρὸ καιροῦ, ἡ τότε (γενική, εἰδικὴ δὲν θυμᾶμαι) γραμματέας τοῦ ὑπουργείου γιὰ τὸν διδακτικὸ στόχο τοῦ ἐν λόγῳ κειμένου. Ἀπάντηση: νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ κάνουν καφὲ στοὺς γονεῖς τους!!» (Ἦταν ἡ κ. Δραγώνα…, Θοῦ, Κύριε, φυλακήν…). Ὄντως, λαμπρὴ ἀπάντηση! Ἐξ ἄλλου τὸ τωρινὸ σχολεῖο, ὀφείλει, γιὰ νὰ εἶναι καινοτόμο καὶ «ἀνοιχτὸ στὴ ζωή», νὰ διδάσκει ὅ,τι ὑψοποιό καὶ τιμαλφὲς μᾶς παρέδωσαν οἱ προηγούμενες γενεές. Τὸ ψήσιμο τοῦ καφὲ καὶ οἱ ὁδηγίες χρήσεις καφετιέρας, εἶναι ἀπὸ τὰ λαμπρότερα καὶ περιάκουστα κατορθώματα τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ νέοι, μᾶς τιμοῦν ἰδιαίτερα καὶ ἀπολαμβάνουν τά… «καφέ». (Στὸ ἴδιο κείμενο οἱ μαθητές μας καλοῦνται νὰ συμπληρώσουν «γράμματα ποὺ λείπουν» σὲ φράσεις ὅπως: «Παρακαλοῦμε ἀφῆστε τὶς τσάντες σας στὸ ταμεῖο. Ζυγίστε μόνοι σας τὰ φροῦτα. Προτιμῆστε τὸ κατάστημά σας γιὰ τὶς ἀγορές σας. Σταθεῖτε στὴν οὐρὰ γιὰ τυριά. Ἐκτιμῆστε τὴν ποιότητα τοῦ λαδιοῦ μας».
.                 Θὰ ἀντιτείνει κάποιος ὅτι τὰ βιβλία ὑπηρετοῦν σύγχρονες ἐπικοινωνιακὲς ἀνάγκες, παρακολουθοῦν τὴν ἀγγελικὰ πλασμένη ἐποχή μας. Λάθος. Ὅλοι οἱ σοβαροὶ ἐπιστήμονες, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο, ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς. Τ προαναφερθν «ρωτηματολόγιο» ξυμνε τν σύγχρονη θε κατανάλωση. Κάτω π τ εγενς κέλυφος κμάθησης τς προστακτικς, ποφώσκει κακόβουλη παρότρυνση: καταναλώνω, ρα πάρχω.
.                 Τέλος πάντων. Ὅ,τι ἔγινε, ἔγινε, «ὁδηγίες χρήσεις καφετιέρας», κάποιος -ἂς κάνουμε τὸν «καλὸ λογισμὸ» ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος- σκέφτηκε τὸ γῆρας τῶν γονιῶν του, τὸ φιλογονεῖν, ὅταν δὲν θὰ μποροῦν… μπορεῖ ὁ διδάσκων ἀπὸ τὴν σαχλαμάρα, νὰ βγάλει κάτι καλό. Ὅμως στὸ βιβλίο ἐργασιῶν Γλώσσας διδάσκουμε καὶ «ὁδηγίες χρήσεως κλιματιστικοῦ». (α´ τεῦχος, σελ. 61).
.                 Ἐδῶ τί γίνεται; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Δάσκαλος μὲ στοιχειώδη πνευματικὴ ἐντιμότητα, κλείνει τό… περιοδικό, ἁρπάζει Διονύσιο Σολωμὸ -γιατί θολώνει ὁ νοῦς του- καὶ διαβάζει στὰ παιδιά του «ὁδηγίες χρήσεως»… τῆς ἐλευθερίας. «Μητέρα, μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ τὴν δόξα»…
.                 καφετιέρα, τ κλιματιστικ κα λοιπς τιποτολογίες κα νοησίες εναι συστηματικ πίθεση κατ τς λογικς. Τ σχολεο πλέον δν φωτίζει τ νο το μαθητ οτε προσφέρει προσανάμματα λευθερίας. Παράγει μ τν σέσουλα μυαλ ποταγμένα στος νόμους τς γορς, θισμένα στν παρασιτικ καταναλωτισμό. Τούτη τὴν ἐποχή, στὰ σχολεῖα, λύσσαξαν μὲ τὶς δράσεις καὶ κάθε λογὴς δραστηριότητες, ποὺ μόνο στόχο ἔχουν νὰ διασκεδάσουν τὰ παιδιά, «νὰ τοὺς μάθουν τὸν κόσμο σ’ αὐτὴ τὴν μικροκοινωνία τοῦ σχολείου δηλαδὴ νὰ παίξουν τὸν ἴδιο ρόλο ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση στὴ μέση του σαλονιοῦ: μία παρέλαση εἰκόνων ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν βγαίνει κανένα νόημα». (Ν. Πολονύ, «τὰ χαμένα παιδιά μας», σελ. 134, ἔκδ. «ΠΟΛΙΣ»).
.                 Ἔχουμε ἀνοίξει τόσο τὰ σχολεῖα στὴ ζωή, ὥστε ἡ τάξη νὰ γίνει προέκταση τῆς παιδικῆς ἢ νεανικῆς παρέας καὶ ἡ αἴθουσα διδασκαλίας προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου. Ὁ Παλαμᾶς σ’ ἕνα ποίημά του εἶχε συλλάβει τὴν ἐπερχόμενη «βοὴ τῶν γεγονότων».
«Λιτὰ χτίστε τα, ἁπλόχωρα, μεγάλα
γερὰ θεμελιωμένα, ἀπὸ τῆς χώρας
ἀκάθαρτης, πολύβοης, ἀρρωστιάρας
μακριὰ μακριὰ τ’ ἀνήλιαγα σοκάκια
τὰ σκολειὰ χτίστε».
.                 Τὸ μεγαλύτερο θύμα ὅλης αὐτῆς τῆς παράνοιας εἶναι ὁ δάσκαλος, ἡ ψυχὴ τοῦ σχολείου. Τὸ «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ», σύνθημα νεοφανές, οἱ δράσεις καὶ τὰ παντοειδῆ προγράμματα, ἔχουν σκοπὸ νὰ ἐκμηδενίσουν τὸν δάσκαλο, ὡς φορέα καὶ μεταλαμπαδευτὴ τῶν ἀληθειῶν ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος. Τὸ «σχολεῖον ἴσον δάσκαλοι» δὲν ἰσχύει πλέον. Σήμερα μᾶς θέλουν ἐπικοινωνιακοὺς καὶ ὄχι μεταδότες. Μετάδοση καὶ ἐπικοινωνία: ἡ διαφορὰ εἶναι ἀνάμεσά τους τεράστια. Τὸ ἕνα εἶναι ρόλος (ἡ ἐπικοινωνία), τὸ ἄλλο πρόσωπο, τὸ ὁποῖο διδάσκει μὲ τὴν ἴδια του τὴν ζωή. Διότι «οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον ὅσον ὁ βίος εἰς τὴν ἀρετὴν ἄγει», μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Πλούταρχος.
.                 Ὅταν τὸ σχολεῖο υἱοθετεῖ ἐπικοινωνιακὰ μοντέλα, ἀκυρώνεται ἡ ἀποστολή του. «Ἡ ἐπικοινωνία εἶναι τὸ ὅπλο μαζικῆς καταστροφῆς ποὺ ἐπέτρεψε τὴν ἔλευση τῆς κοινωνίας τοῦ κοπροθεάματος».
.                 Καί, κλείνοντας, πρέπει νὰ μᾶς (συγ)κλονίσει τὸ γεγονός, τὸ νὰ διαφημίζεται, δηλαδή, ὡς παιδικό, ὠφέλιμο ἀνάγνωσμα, ὁ «Χάρι Πότερ», στὸ βιβλίο Γλώσσας Α´ Γυμνασίου, (σελ. 114), γιατί «ξανάφερε τὰ παιδιὰ στὸ διάβασμα» καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι» τοῦ Σολωμοῦ, πουθενὰ στὰ βιβλία; Δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας καὶ κατάντησαν ὡσὰν τὰ θηρία; Γιατί ἄραγε;

 

, , , , ,

Σχολιάστε

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 92 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.