Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

ΓΙΑΤΙ ΑΓΡΙΕΨΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ; (Δ. Νατσιός)

Γιατί ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίωσε τὸ Γένος μας ἀπὸ τὴν ἀμάθειαν καὶ ἐγίναμεν ὡσὰν θηρία;» (ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς)

.                 Παραφράζοντας κάπως τὴν φράση τοῦ Πατροκοσμᾶ θὰ λέγαμε σήμερα «δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίωσαν τὰ παιδιά μας καὶ ἐγίνανε ὡσὰν θηρία»;
.            Συνέβη τὸ κακὸ μὲ τὸν σπουδαστὴ ἀπὸ τὴν Κρήτη καί, κατὰ τὰ εἰωθότα, ἔπεσε ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τὰ σύννεφα, σύμφωνα μὲ τὴν κοινότυπη, τηλεοπτικὴ φρασεολογία. «Μυρίστηκαν αἷμα» οἱ τηλε-ὕαινες καὶ συντηροῦν τὸ γεγονός, μέχρι νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ διαφημιστὲς ὅτι ξεθυμαίνει ἡ τηλεθέαση ἢ νὰ ἐπισκιαστεῖ ἀπὸ ἄλλο αἱματηρὸ συμβάν, ὅπως καὶ συνέβη μὲ τὸ τραγικὸ ἀεροπλάνο.
.               Κανείς, ὅμως δὲν μπαίνει στὸν κόπο νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια. Γιατί ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς νέους νὰ φέρονται βίαια, χωρὶς ἀγκυλώσεις ἐσωτερικές, ἀνενδοίαστα πρίν, δίχως τύψεις μετά;
.                 Κι ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα, ἐπιρρωστικὸ τῶν προηγουμένων: ποῦ ἐντοπίζεται τὸ λάθος ἢ καλύτερα τὸ ἔγκλημα: στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν στὴν οἰκογένεια ἢ στὴν παρεχόμενη στὸ σχολεῖο ἐκπαίδευση; Γιὰ τὴν πολιτεία δὲν ὁμιλῶ. Τοὺς πολιτικούς, ὡς γνωστόν, πλὴν τῶν τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, τὸ ζήτημα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦσε δὲν ἦταν πλέον ἂν πρέπει νὰ ἐξαπατήσει κανεὶς ἢ νὰ καταχραστεῖ –τέτοια διλήμματα τὶς μπαζωμένες συνειδήσεις δὲν τὶς ἐνοχλοῦν– ἀλλὰ πῶς νὰ τὸ κάνουν ἐπιτυχῶς.
.                 «Τίς πταίει», λοιπόν, καὶ ἔγιναν οἱ πολιτεῖες μας λημέρι τῆς βίας καὶ καταντήσαμε «τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν Παλαμά; (Ἀμαύρωσαν κυριολεκτικὰ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀγάλματος τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ οἱ… κουκουλοφλῶροι. Κάποτε, κάποιοι ἄλλοι νέοι, ἔσπευδαν στὸν ποιητὴ πρὸς παρηγορίαν καὶ παραμυθίαν καὶ ἐκεῖνος τοὺς συμβούλευε «μεθύστε μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα». Καὶ ἔκρυβαν βαθιὰ στὴν ψυχή τους τὴν ἐθνικὴ προτροπὴ τοῦ πολιοῦ γέροντα καὶ νικοῦσαν ψηλὰ στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου). Ξαναγράφω: «τίς πταίει;»
.                 Πρῶτον: «Πάρε τὶς λέξεις μου καὶ δῶσ’ μου τὸ χέρι σου», γράφει χαριτωμένα ὁ ποιητικὸς λόγος. «Οἱ νέοι κάνουν διάλογο, ἐπικοινωνοῦν, ἀλλὰ μὲ λόγια τοῦ ἀέρα. Τοὺς δώσαμε τὸν λόγο, χωρὶς νὰ τοὺς δώσουμε τὶς λέξεις», ἔλεγε σοφὸς καθηγητής. Ὅταν δὲν συνομιλεῖς, δὲν συν-ζητᾶς, τότε ἀναλαμβάνουν τὰ χέρια ἢ οἱ ὕβρεις νὰ λύσουν τὶς διαφορές. Καταφεύγουν οἱ νέοι -καὶ ὄχι μόνο- σὲ πράξεις βίας, οἱ ὁποῖες θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ τὸν λόγο. Ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι γιὰ τὴν γλωσσικὴ ἀποπτώχευση, ἡ ὁποία ἐπιτείνει τὸν σχολικὸ ἐκφοβισμό. (bulling).
.             Ἔχουμε ἀναφερθεῖ πολλὲς φορὲς στὰ ἐπικίνδυνα βιβλία Γλώσσας, ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς Ἐκπαίδευσης, τὰ ὁποῖα συντελοῦν μὲ τὸ περιεχόμενό τους, στὴν περιρρέουσα ἀμάθεια. Ὑπάρχουν ὅμως, καὶ κείμενα ποὺ ἀπροκάλυπτα «διδάσκουν» τὴν βία. Στὸ βιβλίο Γλώσσας τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, γ´ τεῦχος συναντοῦμε κείμενο μὲ τίτλο «Καὶ τὰ παιδιὰ ἀθλοῦνται» (σελ. 67) ὅπου διαβάζουμε: «…Στὴν ὁμάδα τοῦ Γκοφρουὰ τὰ πράγματα ἦταν πιὸ εὔκολα, γιατί ὁ Ἒντ μοίρασε ἕνα σωρὸ γροθιὲς στὶς μύτες καὶ οἱ παῖκτες πήρανε τὶς θέσεις τους χωρὶς πολλὲς διαμαρτυρίες…. Εἶναι βλέπετε πολὺ δυνατὰ τὰ χτυπήματα τοῦ Ἔντ… Ὁ Γκοφρουὰ ὅμως εἶπε: “Δὲν εἶστε ἐντάξει μᾶς ἔχει στραβώσει ὁ ἥλιος…”. Ἐγὼ τοῦ ἀπάντησα πῶς ἂν τὸν ἐνοχλοῦσε ὁ ἥλιος, δὲν εἶχε παρὰ νὰ κλείσει τὰ μάτια… Πιαστήκαμε στὸ ξύλο… Ἔ, παιδιά! φώναξε ὁ Ἀλσὲρτ ἀπ’ τὸ τέρμα του. Ἀλλὰ κανεὶς δὲν τοῦ ἔδωσε σημασία. Ἐγὼ συνέχιζα νὰ παίζω ξύλο μὲ τὸν Γκοφρουά, τοῦ εἶχα σκίσει τὸ φανελάκι του, ποὺ ἦταν ὁλοκαίνουργιο κι εἶχε κόκκινο χρῶμα… αὐτὸς μοῦ ἔδινε κλοτσιὲς στὸ καλάμι… Ὁ Ρούφους κυνηγοῦσε τὸν Ἀνιάν… Ὁ Ἒντ ἄρχισε νὰ μοιράζει γροθιὲς στὶς μύτες ποὺ βρίσκονταν πιὸ κοντά του, δηλαδὴ στοὺς συμπαῖκτες του. Ὅλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ἦταν ἀπίθανο!…».
.                     Αὐτὰ σὲ 10χρονα παιδιά. Οἱ μπουνιὲς καὶ οἱ κλοτσιὲς εἶναι ἀπίθανο, πολὺ διασκεδαστικὸ πράγμα! Τὸ μήνυμα σαφές: προχωρῆστε ἔτσι καὶ στὴν ζωή σας, ἡ βία εἶναι ἐκτονωτικὴ διασκέδαση. Homo homini lupus (Ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄνθρωπο, λύκος). Καὶ βέβαια ὁ χῶρος ὅπου τὰ παιδιὰ πραγματώνουν τὶς «παιδαγωγικότατες» αὐτὲς συμβουλὲς εἶναι τὸ γήπεδο.
.               Δεύτερον: Ἡ καταστρεπτικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας, τῆς τηλεόρασης, τοῦ διαδικτύου, μάστιγες τῆς ἐποχῆς μας. Γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιβλαβῆ ἔκθεση εὐθύνονται κυρίως οἱ γονεῖς, ποὺ πολλὲς φορὲς κληροδοτοῦν τὴν προσωπική τους ἐξάρτηση καὶ στὰ παιδιά. Ἡ τωρινὴ τηλεόραση –μεῖγμα λάσπης, σπέρματος καὶ αἵματος– κονιορτοποιεῖ προσωπικότητες καὶ ἐξαθλιώνει ψυχικὰ μικροὺς καὶ μεγάλους.
.             Ἀλλὰ ἐδῶ ἀπαιτεῖται μία μικρὴ ἀναδρομὴ καὶ ἐξήγηση. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅταν ἄνοιξαν οἱ πρῶτοι κινηματογράφοι γιὰ τὸ κοινὸ στὶς ΗΠΑ, ἀπὸ τὶς πρῶτες σκηνὲς ποὺ προβλήθηκαν ἦταν ἡ διαδρομὴ ἑνὸς τραίνου. Ἡ λήψη τῆς σκηνῆς ἔγινε ἀπὸ κάμερα ποὺ βρισκόταν πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τραίνου καὶ μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἁμαξοστοιχία, ποὺ ἐκινεῖτο πρὸς τὴν κάμερα. Ἡ ἀντίδραση τοῦ κοινοῦ ἦταν ἀναμενόμενη: προσπάθησε νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸ τραῖνο τρέχοντας πανικόβλητο πρὸς τὶς ἐξόδους. Ἀπὸ τότε πέρασαν 120 χρόνια καὶ σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ θεατὴς ἔμαθε νὰ ἀποστασιοποιεῖται ἀπὸ τὸ ὀπτικὸ θέαμα, νὰ παρακολουθεῖ ἀπαθὴς τὶς ἀναθυμιάσεις.
.                 Τί σημαίνει ὅμως γιὰ τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμὸ αὐτὴ ἡ ἀποστασιοποίηση; Θεάματα ὅλων τῶν εἰδῶν παρελαύνουν μπροστά μας. Φόνοι, ἐγκλήματα εἰδεχθῆ (περίπου 10.000 φόνους ἐτησίως παρακολουθεῖ ἕνα μέσο ἀμερικανάκι. «Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ», λέει ἕνα εὐφυὲς ρητό), ἀδικίες, μαγεῖες, πράξεις ποὺ ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ συνείδηση ἀποστρέφονται. Στὴν πραγματικὴ ὅμως, ζωή, ἕνας ἠθικὸς ἄνθρωπος, ὅταν βλέπει τὸ κακό, ἐπιζητεῖ τὴν θεραπεία του. Μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς ὀθόνης αὐτὸ ἀκυρώνεται. Οὔτε νὰ ταΐσεις ἕνα παιδί, ποὺ πεθαίνει τῆς πείνας, μπορεῖς οὔτε νὰ βοηθήσεις ἕναν ἀθῶο. Τὰ μικρὰ παιδιά, βέβαια, διασκεδάζουν «σκοτώνοντας» ἀντιπάλους στὰ ἠλεκτρονικά τους παιχνίδια καὶ εἰσπνέουν ἀποσβολωμένα παντοειδεῖς ἀκαθαρσίες (φόνοι, μαγεῖες, καρυκευμένες πορνογραφίες καὶ λοιπὲς διαστροφές). Μοιραία, λοιπόν, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ σκλήρυνση τοῦ ἀνθρώπου μπροστὰ στὴν ὀθόνη, ἡ ἀποκοίμιση τῶν ἠθικῶν του ἀνακλαστικῶν. Ἡ δὲ παρακολούθηση τοῦ κοπροθεάματος συνυφαίνεται μὲ ἕναν ἀναπαυτικὸ καναπὲ καὶ μίαν ἄνετη καθιστικὴ στάση. Τὸ ὑπονοούμενο εἶναι σαφές: τὸ θέμα εἶναι πλαστὸ καὶ ψυχαγωγικὸ καὶ παρακολουθῆστε το χωρὶς ἄγχος. Γι’ αὐτὸ ὁ ὠχαδερφισμός, ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν πλησίον. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ ἀθῶα θύματα αὐτῆς τῆς φρίκης, τὰ παιδιά, ἐθισμένα στὴν τηλεοπτικὴ βία, τὴν μιμοῦνται, διασκεδάζουν μὲ μπουνιὲς καὶ κλοτσιές. Τὰ ὅρια μεταξὺ εἰκόνας καὶ ζωῆς τους εἶναι δυσδιάκριτα.
.               Τρίτον: Τὰ παιδιὰ δὲν παίζουν κι αὐτὸ «ἀνεπαισθήτως» τὰ ἐξοργίζει. Παραπέμπω ὅμως σ’ ἕνα θαυμάσιο κείμενο τοῦ δασκάλου μας Σ. Καργάκου, ἀπὸ ἄρθρο του στὶς 24-1-2014 στὴν «ΕΣΤΙΑ». «Ὁ φιλόσοφος Ἀναξαγόρας ὁ Κλαζομένιος, ὁ δάσκαλος τοῦ Περικλῆ, ὁ καλούμενος ἀπὸ τοὺς συγχρόνους του “Νοῦς”, διότι ἔθετε τὸν νοῦν ἄξονα τῶν πάντων, διωγμένος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κατέφυγε στὴ Λάμψακο, ἀποικία τῶν Φωκαέων στὸν Ἑλλήσποντο. Οἱ “ἐν τέλει” τῆς πόλεως, δηλαδὴ οἱ ἄρχοντες τῆς Λαμψάκου τὸ θεώρησαν μεγάλη τιμὴ ποὺ ἕνας τέτοιος σοφὸς πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ περάσει τὰ στερνὰ τοῦ βίου του στὴ δική τους γῆ. Κι ἔκαναν τὸ πᾶν γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουν. Τὸν ἐρώτησαν κάποτε ποιὰ θὰ ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη -ἴσως ἡ τελευταία του- ἐπιθυμία ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἱκανοποιήσουν. Καὶ ὁ φιλόσοφος τοὺς ἀποκρίθηκε: “Τοὺς παῖδας ἐν ᾧ ἂν ἀποθάνω μηνὶ κατ᾽ ἔτος παίζειν συγχωρεῖν” (= Ν᾽ ἀφήνετε τὰ παιδιὰ νὰ παίζουν κάθε χρόνο τὸ μήνα ποὺ θὰ πεθάνω). Οἱ Λαμψακινοὶ τήρησαν τὴν ὑπόσχεσή τους ἐπὶ αἰῶνες. Ὅπως διαβάζουμε σὲ κείμενο τοῦ 3ου μ.Χ., δηλαδὴ σὲ κείμενο ποὺ γράφτηκε 600 καὶ πλέον χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀναξαγόρα, “ἐφυλάττετο τὸ ἔθος καὶ νῦν”. Διότι εἶχαν κατανοήσει πὼς ὅταν τὸ παιδὶ δὲν παίξει, δὲν “παιδιαρίσει”, θὰ ἀρχίσει νὰ παιδιαρίζει, ὅταν θὰ πρέπει ν᾽ ἀρχίσει τὸ ὡρίμασμά του…». Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο…

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ᾽21 ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΛΩΣΣΑΣ: ΤΟ YΠΟΥΛΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ! (Δ. Νατσιός) «Τὸ “ἰκρίωμα”, ἡ ἀγχόνη, ἔχει στηθεῖ μὲς στὶς σχολικὲς τάξεις».

Τ ᾽21 στ σχολικ βιβλία Γλώσσας:
τὸ ὕπουλο παιδομάζωμα!

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κ ἠγαπημένε πάντοτ’ εὐκολόπιστε καὶ πάντα προδομένε
(Διονύσιος Σολωμὸς)

.             Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση ὁ ἀπροσκύνητος Κλέφτης, Θεόδωρος Γρίβας, συλλαμβάνεται ἀπὸ τὸ «θηρίο» τῶν Ἰωαννίνων, τὸν περιβόητο Ἀλὴ πασὰ καὶ καταδικάζεται σὲ θάνατο δι᾽ ἀπαγχονισμοῦ. Ὁ σπουδαῖος ἀθηναιογράφος Δημ. Καμπούρογλου, στὸ Βιογραφικὸν Σχεδίασμα (ἔκδ. «Βεργίνα», Ἀθήνα, σ. 18) γιὰ τὸν ἀγωνιστὴ τοῦ ᾽21 Θ. Γρίβα, διασώζει ἕνα χαρακτηριστικὸ ἐπεισόδιο: «Ὅταν ὁ δήμιος ἐπλησίασε κρατῶν τὸ σχοινίον, ὁ Γρίβας ἐκάλυψε τὴν κεφαλήν του διὰ τοῦ ἐνδύματός του. Ὁ σατράπης διέταξε τότε τὸν δήμιον νὰ σταθῆ, τὸν δὲ Θεόδωρον νὰ πλησιάση· καὶ τῷ εἶπε: Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου, φοβήθηκες τὸν θάνατον; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴ δουλειὰ τοῦ πατέρα σου, αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκησι· καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερεις ἀδελφούς· μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ μὲ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παληανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους, οἵτινες συνήθως μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸν θάνατο, ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Ἡ ἀπάντησις αὕτη τόσην ἐντύπωσιν ἔκαμεν εἰς τὸν Ἀλή, ὥστε διέταξε νὰ μὴν τὸν ἀπαγχονίσωσι, ἀλλὰ νὰ τὸν ρίψωσιν εἰς τὰς φυλακάς».
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς σημερινῆς Πατρίδας. Ξακουστή, «ὄμορφη, πλούσια, κι ἄπαρτη καὶ σεβαστὴ κι ἁγία», στέκεται ἁλυσοδεμένη ἐνώπιον τῶν δημίων της καὶ κρύβει τὸ πρόσωπό της, ὄχι ἀπὸ ντροπὴ -«τιμιωτέρα ἰδιότης στὴν οἰκουμένη» δὲν ὑπάρχει, Ἑλλάδα- ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ βλέπει τοὺς χαμαίζηλους σατραπίσκους ποὺ τὴν «ἀπαγχονίζουν».
.               Καὶ τὸ «ἰκρίωμα», ἡ ἀγχόνη, ἔχει στηθεῖ μὲς στὶς σχολικὲς τάξεις, ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους κυκλοφοροῦν «βιβλία» -πανέρια μὲ ὀχιὲς- στὰ ὁποῖα εὐτελίζονται καὶ γελοιοποιοῦνται τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τοῦ Γένους, ἡ ἀμώμητος Πίστη, ἡ Πατρίδα, οἱ ἐθνικοὶ ἀγῶνες, ἡ ἐξαίσια Παράδοσή μας! «Γιατί καὶ κεῖνα ποὺ σεβάστηκεν ὁ Τοῦρκος, τ’ ἄθεα γράμματα τὰ πατᾶνε καὶ πᾶνε νὰ τὰ ξεριζώσουνε… Τὰ ἄθεα γράμματα ὑφαίνουνε τὸ σάβανο τοῦ Γένους» μοιρολογεῖ ὁ Παπουλάκος (Ἰδιοπροσωπία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ἔκδ. «Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν», Ἀθήνα 1999, σ. 397).
.           Θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι τὸ ᾽21, τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας, τὸ ἄφραστον θαῦμα τῆς Θεοτόκου -γιατί θαῦμα τῆς Θεομάνας μας ἦταν ἡ λευτεριὰ- θὰ τὸ προσέγγιζαν «οἱ νάνοι καὶ οἱ ἀρλεκίνοι, οἱ τροπαιοῦχοι του ἄδειου λόγου» (Παλαμᾶς), θὰ τὸ ἀντιμετώπιζαν μὲ τὴν πρέπουσα ἱερότητα. Νά, ὅπως τὰ εὐλογημένα γιαταγάνια καὶ καριοφίλια τῶν κλεφταρματολῶν: Τοῦ ἀντρειωμένου τ᾽ ἄρματα δὲν πρέπει νὰ πουλιῶνται μόν’ πρέπει τους στὴν ἐκκλησιὰ ἐκεῖ νὰ λειτουργιῶνται.
.               Γιατί τὸ ᾽21 εἶναι τὸ «ἅγιο Βῆμα» τῆς ἱστορίας μας!! «Ἡ ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιὸ πνευματικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἔγινε στὸν κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη… Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦν καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση κ’ ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, ἀπάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιόντανε τὴν πίστη τους γιὰ νὰ γίνουνε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο πίστη καὶ πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πράγμα» (Φώτη Κόντογλου, Ἡ Πονεμένη Ρωμιοσύνη, ἔκδ. «Ἀστήρ», Ἀθήνα 1989, σ. 275). Γιὰ κάποιους ὅμως, ποὺ κακὴ τῇ ὥρᾳ, γράφουν καὶ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, ἡ Ἐπανάσταση δὲν εἶναι «ἁγιασμένη», ἀλλὰ εὐκαιρία γιὰ -ἄς μου ἐπιτραπεῖ ἡ φράση- «χαβαλέ», γιὰ σαχλεπίσαχλες ἐπινοήσεις! Εἶναι δυνατὸν νὰ διακωμωδεῖται τὸ ᾽21; Ἔχουν δικαίωμα κάποιοι νὰ γελοιοποιοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ τοῦ Γένους;
.             Στὴν Νεοελληνικὴ Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα…
Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει:
– Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε “καὶ τοῦ χρόνου” κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλό τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μιὰ εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.             Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
.             «Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μιὰ κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων που θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μιὰ ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.             Ἐρωτῶ: Πῶς θὰ μάθει ὁ ἄγουρος νέος μαθητής, πῶς θὰ τοῦ καλλιεργηθεῖ τὸ σέβας γιὰ τὸ ᾽21 καὶ ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν προγόνων του, ὅταν τοῦ «διδάσκουμε» τέτοιες ἀθλιότητες; Γιατί ὕστερα νὰ μὴν καίουν τὴν σημαία μας; Ποῦ εἶναι τὰ γραμμένα μὲ αἷμα «ἀπομνημονεύματα» τῶν πολεμάρχων τοῦ Εἰκοσιένα; Τί ἀπέγιναν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι τοῦ Σολωμοῦ, ποὺ τιτλοφόρησε κατ᾽ ἀρχὰς τὸ ἀριστούργημά του μὲ τὴ λέξη Χρέος; Ὁ μεγάλος ἐθνικὸς ποιητής μας, τὸ 1842, στὶς 25 Μαρτίου μάλιστα, σὲ μιὰ ἐπιστολή του στὸν Γ. Τερτσέτη γράφει τοῦτα τὰ ἐπικαιρότατα λόγια: «…Τί νὰ εἴπω διὰ τὸ παρόν; Ἡ διαφθορὰ εἶναι τόσον γενικὴ καὶ ἔχει τόσας βαθείας ρίζας, ὥστε προξενεῖ κατάπληξιν. Ὅταν οἱ αἴτιοι αὐτῆς παταχθοῦν ἐντελῶς, εἶναι δυνατὴ μία ἠθικὴ ἀναγέννησις. Τότε τὸ μέλλον μας θὰ εἶναι μεγάλο, ἂν ὅλα στηριχθοῦν εἰς τὴν ἠθικήν, ἂν ἡ δικαιοσύνη θριαμβεύση, ἂν τὰ γράμματα καλλιεργηθοῦν, ὄχι πρὸς ματαίαν ἐπίδειξιν, ἀλλὰ πρὸς ὠφέλειαν τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ ἀνατροφὴν καὶ ἀπὸ μόρφωσιν ὄχι σχολαστικήν. Θὰ ἔχωμεν -ἢ μᾶλλον θὰ ἔχουν τὰ παιδιά μας- μίαν ἠθικὴν ἀναγέννησιν τότε καὶ τὸ μέλλον θὰ εἶναι μεγάλο» (Δ. Σολωμοῦ, Ἅπαντα, ἔκδ. «Μέρμηγκας», σ. 168). Γιὰ νὰ ἀνθίσουν τοῦτοι οἱ τόποι, μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ποιητής, πρέπει νὰ «παταχθοῦν» οἱ αἴτιοι καὶ νὰ καλλιεργηθοῦν τὰ γράμματα «ποὺ διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης). Μόνο ἡ Παιδεία, ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους, μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν Ἐπαναγνισμό μας!! Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοί, ζώντας μὲ τὰ δικά μας ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ τὰ ρωμαίικα πλούτη καὶ ὄχι μὲ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα τῶν Φράγκων καὶ τῶν ἡμετέρων Γραικύλων τῆς σήμερον!!
.             Παραπέμπω καὶ σ᾽ ἕνα ἀκόμη πονήρευμά τους, στὴν Ϛ´Δημοτικοῦ αὐτὴ τὴν φορά, στὴν Γλώσσα (β´ τεῦχος, σ. 105). Ἐδῶ λογοκρίθηκε ὁ περίφημος λόγος τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα. Λέει σὲ μιὰ ἀποστροφὴ τοῦ λόγου ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ: «Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοιαν καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι…». Μετὰ τὴν λέξη «Μουσουλμάνοι», ὁ ἥρωας εἶπε καὶ κάποια ἄλλα πράγματα: «Καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸν σταυρό του ἔκαμνε». Ἀλλὰ τὸ κομμάτι αὐτὸ λογοκρίθηκε, διότι θὰ πικραθεῖ ὁ ἀπέναντι «φίλος»…
.             Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»! Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε πιθαμὴ γῆς…». Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μπεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος. Μιλᾶμε σήμερα ὅλοι μας γιὰ Κρίση. Ὅμως ἡ πραγματικὴ κρίση, αὐτὴ ποὺ θὰ κρίνει καὶ τὸ μέλλον μας, ὡς λαοῦ ἱστορικοῦ, σοβεῖ μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες!! Ἂν συνεχιστεῖ τὸ κακό, θὰ χαθεῖ μιὰ ὁλόκληρη γενιά!! Ἡ νέα Τουρκοκρατία, μέσῳ τῆς Ἐκπαίδευσης καὶ τῶν ἀδιάφορων δασκάλων καὶ καθηγητῶν -ὑπάρχει πάντοτε ἡ «μαγιὰ» τοῦ Μακρυγιάννη- ἀντλεῖ τοὺς Γενίτσαρους τοῦ μέλλοντος, τοῦ πολὺ κοντινοῦ μας!! Ἐσχάτη ὥρα ἐστι, «νὰ μιλήσουμε, νὰ ’νεργήσουμε κι ὅ,τι θέλουν ἂς μᾶς κάμουν».
.             «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη», ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μισαὴλ Ἀποστολίδη ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος Ὀρθόδοξος Ρωμιὸς Κυβερνήτης τῆς πατρίδας μας, Ἰωάννης Καποδίστριας (Ἰω. Τσάγκα, Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ἔκδ. «Κυριακίδη», σ. 174). Καὶ μιὰ καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ τὶς «ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Εὐγ. Βούλγαρης), τοὺς Φράγκους, καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ κλείσω μὲ τὸ ἠρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη (τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς Ἐξόδου): «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου – διόδου γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόχμες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴ σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη­Κότσικα:

– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».

.             Μόνο ἂν ἀνεβοῦμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν Γολγοθά, θὰ ἀντισταθοῦμε ὡς λαὸς καὶ ὡς κράτος.

, , ,

1 Σχόλιο

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ (Περὶ τοῦ βιβλίου Θρησκευτικῶν Γ´ Δημοτικοῦ)

Περ το βιβλίου Θρησκευτικν Γ´ Δημοτικο
( Θες στ ζωή μας)

Γράφει ἡ Μαρία Σουρτζῆ

ΕΙΣ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἔχει μαλλιάσει ἡ γλώσσα πολλῶν, ἐξαιρέτως δὲ τοῦ φίλου τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛ.», δασκάλου Δημ. Νατσιοῦ, νὰ καταγγέλλουν τὴν ἄθλια Ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως, Πνευματικῆς Γενοκτονίας καὶ λοβοτομῆς εἰς βάρος τῶν παιδιῶν ποὺ γίνεται  μέσῳ τῶν σχολικῶν βιβλίων. Ἰδοὺ κατωτέρω τί ἐπισημαίνει μιὰ μάνα. Ἰδοὺ πῶς καταγράφεται ἡ ἀγωνία της γιὰ τὸ ἀφιόνι, μὲ τὸ ὁποῖο ποτίζονται τὰ παιδάκια τοῦ Δημοτικοῦ.
Ἀλλὰ κανένας ἂς μὴ ἐνοχλεῖται. Τώρα ἀσχολούμαστε μὲ …τὸ Γιούρογκρουπ!

Καλησπέρα σας!

.               Εἶμαι μία μητέρα τριῶν παιδιῶν. Τὸ μεγαλύτερο παιδί μου πηγαίνει στὴν Γ´ Δημοτικοῦ καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολή μου θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὴν ἀγανάκτησή μου γιὰ τὸ ἐπαίσχυντο βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Γ´ Δημοτικοῦ.8rhskeutika-g-dhmotikou
.               Ἂς ξεκινήσω μὲ κάποια σχετικὰ “ἀνώδυνα” σχόλια. Κατ’ ἀρχάς, πρόκειται γιὰ ἕνα ἐξαιρετικὰ κακογραμμένο βιβλίο, χωρὶς κανένα εἱρμὸ ἢ λογικὴ καὶ ἰδιαίτερα χαοτικό: Ἀκολουθίες, Μυστήρια, ἱστορίες ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη (ἐνίοτε ἀποσπασματικὰ δοσμένες -“λογοκριμένες”-, βλ. τὸ κεφάλαιο ποὺ ἀναφέρεται στοὺς Πρωτοπλάστους), ἀνθρωπιστικὰ μηνύματα, Χριστιανικὲς ἑορτὲς – βίοι Ἁγίων, ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, παραδοσιακὰ ἔθιμα ἀποτελοῦν ἕνα ἄγαρμπο συνονθύλευμα ποὺ στερεῖται λογικῆς καὶ ὀργάνωσης.
.               Ἂς προχωρήσουμε τώρα καὶ σὲ κάποια ἐπιμέρους σημεῖα ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε.

– Κεφ. 2: Ὁ Σταυρός: Τὸ σύμβολο τῶν χριστιανῶν (τὸ “χ” γραμμένο μὲ μικρὸ γράμμα): στὴ σελ. 11 (πλαίσιο “συμβολο”) διαβάζουμε: “ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ σύμβολο τῶν χριστιανῶν, τὸ περιστέρι εἶναι τὸ σύμβολο τῆς εἰρήνης, οἱ πέντε κύκλοι εἶναι τὸ σύμβολο τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων [ἐδῶ τὰ ἀρχικὰ “Ο” καὶ “Α” γράφονται μὲ κεφαλαῖο γράμμα!].” Δηλαδὴ -οὔτε λίγο οὔτε πολὺ- ταυτίζει τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸν “φύλακα πάσης τῆς Οἰκουμένης” μὲ τὰ ἐν λόγῳ κοσμικὰ καὶ ἄνευ σημασίας σύμβολα – νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι οἱ ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες εἶναι κατάλοιπο τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀρχαιότητας.

– Κεφ. 8: Ἡ γέννηση ἑνὸς παιδιοῦ εἶναι δῶρο στὴν οἰκογένεια, σελ. 26: “Ὅμως πολλὲς φορές, δυστυχῶς, τὰ παιδιὰ ἀντὶ γιὰ ἀγάπη καὶ φροντίδα γνωρίζουν τὴν κακία καὶ τὴν ἀδιαφορία. Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ παιδιὰ ποὺ γιὰ διάφορες αἰτίες τὰ ἐγκαταλείπουν οἱ γονεῖς τους ἢ τὰ χτυποῦν ἢ δὲ νοιάζονται γι’ αὐτά”. Πρῶτον, πρόκειται γιὰ ἕνα ἐξαιρετικὰ καταθλιπτικὸ μήνυμα. Δὲν εἶναι ὅμως μόνο αὐτό: ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία τῶν 8 ἐτῶν, οἱ “σοφοὶ συγγραφεῖς” τοῦ ἐν λόγῳ ἐγχειριδίου προκαταλαμβάνουν τὰ παιδιὰ ἀρνητικὰ ἀπέναντι στοὺς ἴδιους τους γονεῖς τους (!), δίνοντάς τους τὸ δικαίωμα νὰ κάνουν γι’ αὐτοὺς κακοὺς λογισμοὺς ἢ γεμίζοντάς τα μὲ φοβίες (“μήπως μὲ ἐγκαταλείψουν οἱ γονεῖς μου;). Ὅπως ξέρουμε ἀπὸ τὴν Παιδαγωγικὴ ἐπιστήμη, στὴν ἡλικία αὐτὴ τὰ περισσότερα παιδιὰ θεωροῦν τοὺς γονεῖς τους ὡς πρότυπα. Τὸ σχολικὸ βιβλίο ὅμως φροντίζει (μὲ ἔμμεσο καὶ πονηρὸ τρόπο) ὄχι μόνο νὰ ἀπομυθοποιήσει τὸ γονεϊκὸ πρότυπο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ παρουσιάσει ὡς πιθανὸ ἐχθρό τοῦ παιδιοῦ.

– Κεφ. 9: Ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου εἶναι ἀδέλφια, σελ. 29: “Πάτερ ἡμῶν, λένε καὶ τὰ πρῶτα λόγια τῆς πιὸ γνωστῆς μας προσευχῆς, γιὰ νὰ μᾶς θυμίσουν πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ὁ πατέρας ὅλων μας κι ἐμεῖς εἴμαστε ἀδέρφια, παιδιὰ τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Γι᾽ αὐτὸ ὅλοι ἔχουμε τὰ ἴδια δικαιώματα στὴ ζωή, σὲ ὅποιο μέρος τῆς γῆς καὶ ἂν γεννηθήκαμε, ὅποιο χρῶμα καὶ ἂν ἔχει τὸ δέρμα μας”. Σωστά. Δὲν διευκρινίζει ὅμως ὅτι ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου εἶναι ἀδέλφια ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ, ἐνῶ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εἶναι ἀδέλφια ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑ. Καὶ γιὰ νὰ ἐπεκταθῶ λίγο περισσότερο: ὁλόκληρο τὸ βιβλίο τῶν θρησκευτικῶν (καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ) διακατέχεται ἀπὸ τὴν ἰδέα τῆς παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία “σερβίρεται” ὡς ἀντιρατσιστικὸ παραλήρημα. Κανένα λογικὸ ὂν δὲν θὰ μποροῦσε φυσικὰ νὰ δεχτεῖ τὸ ρατσισμό, σὲ καμία του μορφή. Ἔχει γίνει ποτὲ ὅμως λόγος γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ἀγέννητων παιδιῶν, ποὺ τόσο βάναυσα κατακρεουργοῦνται, ἢ γιὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπομένουν πολλὲς γυναῖκες τοῦ τρίτου κόσμου ἢ γιὰ τὰ μαρτύρια ποὺ ὑφίστανται πολλοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὶς μέρες μας;

Καὶ συνεχίζουμε:

– Κεφ. 10: Ὁ ἄνθρωπος συνεργάτης τοῦ Θεοῦ. Στὸ κεφάλαιο αὐτὸ γίνεται λόγος γιὰ τοὺς Πρωτοπλάστους. Ὅμως οἱ συγγραφεῖς φροντίζουν νὰ “λογοκρίνουν” τὴ Βίβλο: οὔτε κουβέντα γιὰ τὸ φίδι, τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ καὶ τὴν Πτώση τῶν Πρωτοπλάστων. Τὸ συμπέρασμα ποὺ βγαίνει λοιπὸν ἀπὸ αὐτὸ τὸ κεφάλαιο τῆς Γενέσεως δὲν εἶναι ἡ δραματικὴ ἐπίδραση ποὺ εἶχε ἡ ἀνυπακοὴ τῶν Πρωτοπλάστων στὸ Ἀνθρώπινο Γένος, ἀλλὰ τὸ ὅτι πρέπει νά… προστατεύουμε τὸ περιβάλλον, ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς (σελ. 35: “Ἀλλὰ καὶ σήμερα κάθε φορὰ ποὺ ὁ ἄνθρωπος φροντίζει τὸ περιβάλλον, ὑπακούει στὴν ἐντολὴ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὅταν τὸν τοποθέτησε στὸν Παράδεισο: νὰ σέβεται καὶ νὰ προστατεύει τὴ φύση.“)!! Ἡ τελεία διαστρέβλωση!

– Κεφ. 14: Οἱ σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους καὶ μὲ τὸν Θεό. Τὸ κεφάλαιο αὐτὸ ἀναφέρεται στὶς Δέκα Ἐντολές, οἱ ὁποῖες καὶ γράφονται στὴ σελ. 45. Ἐκεῖ διαβάζουμε: “4. Νὰ ἀφιερώσεις τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου στὸν Κύριο καὶ Θεό σου”. Τί πονηρία, ἀλήθεια! Παραλείπουν νὰ ἐπισημάνουν τὴ “λεπτομέρεια” ὅτι αὐτὸ ἴσχυε τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μετὰ τὴν Κοσμοσωτήριο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, ἐπίσημη ἀργία ἔγινε ἡ Κυριακὴ (γι’ αὐτὸ καὶ σὲ πολλὰ ἀξιόλογα Χριστιανικὰ παιδικὰ βιβλία δὲν γράφεται ἡ λέξη “Σάββατο”, ἀλλὰ ἡ φράση “7η ἡμέρα”).

.            Τὸ χειρότερο τὸ ἀφήνω γιὰ τὸ τέλος.

– Κεφ. 26: Θεία Κοινωνία: Τὸ Μυστήριο τῆς ἀγάπης. Ἐδῶ πρόκειται γιὰ μία καθαρὰ ΑΙΡΕΤΙΚΗ στάση. Τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου γράφονται ἐντὸς εἰσαγωγικῶν (σελ. 79-80)! Χαρακτηριστικά, διαβάζουμε στὴ σελ. 79: «Μὲ πίστη καὶ ἀγάπη μεταλαμβάνουμε ὅλοι “Σῶμα καὶ Αἵμα” [μὲ τὴ χρήση εἰσαγωγικῶν ἀποδίδεται στὴ Θεία Κοινωνία μεταφορικὴ ἔννοια!!] Χριστοῦ. Ἡ χαρά μας εἶναι μεγάλη γιατί μὲ τὴ Θεία Κοινωνία ὁ ἱερέας μᾶς δίνει τὸ κρασί [!!!] καὶ τὸ ψωμί [!!!], ὅπως τὰ ἔδωσε κάποτε κι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές του». Ἀνεπίτρεπτο καὶ ἀπαράδεκτο: πρόκειται γιὰ ΚΑΘΑΡΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ καὶ θεωρῶ ὅτι ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία, πρέπει νὰ λάβουν θέση τὸ συντομότερο δυνατόν.

Μὲ τιμή,

Μαρία Σουρτζῆ-Χατζηδημητρίου, Dr. Phil., Mag. Art.
μητέρα – ἐκπαιδευτικὸς

ΠΗΓΗ: antibaro.gr 

 

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΚΤΙΚEΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟHΣΕΙΣ (Δ. Νατσιός) «Σάπιο κρασί, νεοταξικὸ ἀφιόνι, ποτίζει καὶ μολύνει ὕπουλα, τὸ σχολεῖο».

Διδακτικς στρεβλώσεις κα παρανοήσεις

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Ἀπὸ τοὺς τελευταίους δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕναν μύθο: Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ, ὁ ὁποῖος περιέχεται στὸ περίφημο βιβλίο του, «Μυστικὰ Ἄνθη» καὶ μὲ ὑπότιτλο «χαμογελαστοὶ ἐχθροί». Τὸν παραθέτω: «Κάθεται ἡ χταπόδα μὲ τὸ χταποδάκι στὸν πάτο τῆς θάλασσας. Ὅπου μὲ τὴν ἀπόχη πιάνουνε τὸ χταποδάκι καὶ τ’ ἀνεβάζουνε ἀπάνω. Τὸ μικρὸ φωνάζει στὴν μάνα του: «Μὲ πιάσανε, μάνα!». Ἐκείνη τ’ ἀποκρίνεται: «Μὴ φοβᾶσαι, παιδί μου!» Τὸ χταποδάκι φωνάζει πάλι: «Μὲ βγάλανε ἀπὸ τὸ νερό, μάνα!» -«Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου!» -«Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι!» -«Μὴ φοβᾶσαι!» -«Μὲ βράζουνε στὸ τσουκάλι!» -«Μὴ φοβᾶσαι!» -«Μὲ τρῶνε, μὲ μασᾶνε!» -«Μὴ φοβᾶσαι, παιδί μου!» -«Μὲ καταπίνουνε!» -«Μὴ φοβᾶσαι!». -«Πίνουν κρασὶ μάνα!» -«Ἄχ! Σ’ ἔχασα παιδί μου!» (σελ. 11, ἔκδ. «Ἀστήρ»).
.              Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὢς τώρα, ὅλα τὰ θεριὰ πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε, τρῶνε, ἀλλὰ πάντοτε ἔμενε μαγιά», καταπῶς θά ᾽λεγε ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Ἡ χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα, ἡ ἱστορία αὐτοῦ του τόπου. «Περάσανε ἀπὸ τὴν πλάτη μας ἄγριες ἀνεμοζάλες κάθε λογῆς, ἀγριανθρῶποι σκληροί, φονιάδες μὲ σπαθιά, μὲ κοντάρια καὶ μ’ ἅρματα κάθε λογής, Πέρσες, Ἀλαμάνοι, Φράγκοι, Ἀραπάδες, Τοῦρκοι κι ἄλλοι. Μᾶς σφάζανε, μᾶς κομματιάζανε, μᾶς σουβλίζανε, μὰ δὲν πεθάναμε, γιατί μᾶς ἀτσάλωνε ὁ ἀγώνας, δίναμε φωτιὰ στὴ φωτιά, εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ ὀχτροὺς φανεροὺς καὶ σκληρούς. Τώρα ὅμως, στὸν σημερινὸ καιρό, οἱ ἐχθροὶ ἀλλάξανε ὄψη, γινήκανε κρυφοδαγκανιάρηδες, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλια, φίλοι δολεροί, ποὺ φαίνονται ἄβλαβοι, μάλιστα κι εὐεργέτες καὶ καλόβουλοι» (Κόντογλου). Τὸ κρασὶ συμβολίζει «τὰ φῶτα» τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς τετυφωμένους, τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης «ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια κίβδηλη εὐγένεια μὲ τοὺς νεόπλουτους τοῦ χρήματος», γράφει ὁ Σεφέρης («Δοκιμὲς Α´τ., σελ. 236, ἔκδ. «Ἴκαρος»). Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.                 Ἔγραφε ὁ Μ. Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21, βουλευτὴς ἀργότερα καὶ συγγραφέας, γιὰ τοὺς τότε ψευτολογίους- «ψαλιδόκωλους», ὅπως ὑπέροχα τοὺς χλεύαζε ὁ λαός, λόγῳ τοῦ φράκου- ποὺ κατέφθαναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴν Δύση, μετὰ τὴν Ἐπανάσταση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατριῶν εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιοδεστάτη δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή. Ἔμαθε καὶ ξένην γλώσσαν κι ὅταν ὁμιλεῖ κυττάζω./Εἶναι Ἕλλην; Εἶναι Φράγκος; Ἀπορῶ καὶ τὸν θαυμάζω» (Τ. Λιγνάδης «Τὸ μυστήριο τὸ κάλλος καὶ ἡ ἰθαγένεια τοῦ τοπίου», σελ. 200, ἐκδ. «Ἀκρίτας»). Θυμίζω καὶ τὸν ἐπιτυχῆ νεολογισμὸ τοῦ Κ. Ζουράρι «εὐρωλιγούρηδες», «γυρολόγοι τῆς ἀμερικανικῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, ἐξυπνάκηδες, δηθενάδες ποὺ βούλιαξαν στὸ τίποτε τοῦ δῆθεν τους καὶ στὸ δῆθεν τοῦ τίποτέ τους», ὅπως τὰ ἀραδιάζει στὸ αἰχμηρὸ πόνημά του «Βέβηλα καὶ Κίβδηλα» (ἐκδ. «Ἁρμός», σελ. 38).
.                 Αὐτὸ τὸ σάπιο κρασί, τὸ νεοταξικὸ ἀφιόνι, ποτίζει καὶ μολύνει ὕπουλα, κυρίως τὸ σχολεῖο. Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις σχετικὰ μὲ τὴν διδασκαλία καὶ ὄχι μὲ τὰ διδακτήρια. Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας στὶς μεγάλες πόλεις γιὰ διδακτικὸ προσωπικό, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ποιό εἶναι αὐτό; Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ λεγόμενη πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ποιὸν τύπο ἀνθρώπου ὁραματίζεται γιὰ τὸ αὔριο τῆς κοινωνίας.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα ὅρους-γλειφιτζούρια εὐρείας κατανάλωσης- τὰ ὁποῖα κυριαρχοῦν στὰ σχολεῖα ἀλλὰ κανεὶς δὲν μπαίνει στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἀποκρυπτογραφήσει καὶ κυρίως οἱ νέας κοπῆς σύμβουλοι τῆς διὰ βίου μάθησης.
Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καί, δεύτερον, ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ στὴ ζωή.
.               Ἐν πρώτοις τό… πρῶτο. Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἐφεύρημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας της ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. «Ὁ μαθητὴς πηγαίνει στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μάθει γράμματα, σπουδάματα (καὶ τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα), γιὰ νὰ μάθει, δηλαδή, συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία-«κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Ροΐδης-γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα περιεχόμενα, μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. (Παιδεία σημαίνει, ἐξ ἄλλου, παιδεμός).  Τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐπικοινωνίας ζωῆς ἀνέμελης, ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀδικιῶν, ταξικῶν ἀνισοτήτων, ἐνσωμάτωσης παιδιῶν μεταναστῶν, λαθραίων καὶ μή. Εἶναι κατ’ ἀρχὴν χῶρος διδασκαλίας καὶ μάθησης, εἶναι θεσμὸς μετάδοσης. Ὅλα τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ καὶ καλούδια τὰ προσφέρει ὁ ἀφοσιωμένος καὶ φιλότιμος δάσκαλος, ἔχει μεταδοτικότητα, ἔλεγαν παλιά, σήμερα τὸν θέλουμε «ἐπικοινωνιακό», εὐχάριστο στοὺς μαθητὲς καὶ ὄχι ἐργατικό. Μεταδίδει ὁ δάσκαλος τὴν γνώση, «σμιλεύει ψυχὲς» (Παλαμᾶς) καὶ τότε εἰσπράττει κι αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα, δυστυχῶς, καταστρέψαμε τὸν δάσκαλο, τὴν ψυχὴ τοῦ σχολείου, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλουμε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(α)ζεται, κατὰ παράλειψιν ὑποχρεώσεων. Καὶ βέβαια ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν ἐπιστέφει τὴν διδασκαλία του διὰ τοῦ προσωπικοῦ του παραδείγματος. Κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ εἶναι «ἀρχέτυπον βίου καὶ νόμος ἔμψυχος καὶ κανὼν ἀρετῆς». «Ἢ μὴ δίδασκε ἢ δίδασκε διὰ τοῦ παραδείγματος», ἀναφωνεῖ ἐπιγραμματικότατα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα καὶ λαλιά, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἐκπάγλου κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει. («Γενέσθαι φῶς καὶ εἶτα φωτίσαι», γράφει ὁ ὑπέροχος αὐλὸς τῆς θεολογίας, ἅγιος Γρηγόριος).

.             Νὰ προστρέξουμε, παρενθετικά, σ’ ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα ἀπὸ τὴν νεότερη ἱστορία μας καὶ δὴ ἀπὸ τὸ ἔπος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ξεχωριστὴ θέση στὸ «Συναξάρι τοῦ Γένους» κατέχουν οἱ ἡρωικὲς δασκάλες-οἱ δασκαλίτσες, ὅπως τὶς ὀνόμασαν- νεαρὰ κορίτσια 17 καὶ 18 ἐτῶν, βγαλμένες ἀπὸ τὸ ἀνώτερο Παρθεναγωγεῖο Θεσσαλονίκης, τὸ φυτώριο ἡρώων, στὸ ὁποῖο μεταμορφώθηκαν σὲ πραγματικὲς ἐθναποστόλους.
.               Ἡ Λίλη Βλάχου, ἡ Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου, ἡ Βελίκα Τράικου, ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου καὶ ἄλλες, πολλὲς θύματα τῶν Κομιτατζήδων. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1906 οἱ Βούλγαροι, ποὺ σφάζουν ἀνελέητα παπάδες καὶ δασκάλους -πίστη καὶ γλώσσα, δηλαδή, τὰ δύο ἀπόρθητα ἀμυντήρια τοῦ Γένους- περικυκλώνουν καὶ πολιορκοῦν τὸ σπίτι, στὸ ὁποῖο βρίσκεται ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου καὶ ὁ σύζυγός της δάσκαλος κι αὐτός, στὴν Ἀγριανὴ Σερρῶν. Οἱ δύο σύζυγοι ἀμύνονται μὲ τὰ περίστροφα καὶ τὰ ὄπλα τους. Ἡ Ἀγγελικὴ πληγώνεται στὸ πόδι. Οἱ Κομιτατζῆδες βάζουν φωτιὰ καὶ τὸ ἡρωικὸ ζευγάρι κατορθώνει νὰ περάσει σὲ γειτονικὸ σπίτι.
.             Παραδίδω τὴν πένα στὴν Ἀθηνᾶ Τζινίκου-Κακούλη, στὸ ἐξαίρετο βιβλίο της «Ἡ Μακεδόνισσα στὸ θρύλο καὶ στὴν ἱστορία», σελ. 336. «Ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα κι οἱ Βούλγαροι ἐγκατέλειψαν τὴν Ἀγριανὴ (τότε λεγόταν Κλεποῦσα). Ὅταν ἔφτασε ὁ πρόξενος Σερρῶν Σαχτούρης, ἡ Ἀγγελική, παρὰ τοὺς πόνους, παρακάλεσε νὰ μὴν μεταφερθεῖ ἀπ’ εὐθείας στὸ νοσοκομεῖο Σερρῶν, ἀλλὰ νὰ τὴν τοποθετήσουν σὲ φορεῖο καὶ νὰ σταματοῦν στὴν πλατεία κάθε χωριοῦ, νὰ συγκεντρώνονται οἱ κάτοικοι καὶ νὰ τοὺς μιλᾶ. Οἱ χωρικοὶ τὴν σήκωσαν καὶ κίνησαν νὰ τὴν σώσουν. Τὸ αἷμα της, στὴν τραγικὴ ἐκείνη πορεία, σταγόνα σταγόνα ἔβαψε τὴ μακεδονικὴ γῆ καὶ γινόταν ἀρραβώνας μὲ τὴ λευτεριά…
.             Πέρασαν ἔτσι ἀπὸ πολλὰ χωριά. Οἱ ἄνθρωποι ξεμύτιζαν τρομαγμένοι ἀπὸ τὰ σπίτια τους, νὰ δοῦνε τί συμβαίνει. Κι ἄκουγαν ἀπὸ τὸ στόμα τῆς ἡρωίδας νὰ τοὺς λέει, μὲ ὅση δύναμη τῆς ἔμεινε, πὼς εἶναι ὑπερήφανη γιατί προσφέρει τὸ αἷμα της γιὰ τὴν πατρίδα καὶ νὰ τοὺς καλεῖ ὅλους, ἄντρες, γυναῖκες, γέρους καὶ παιδιὰ νὰ πάρουν ὄπλα, τσεκούρια καὶ πέτρες καὶ νὰ ἐγερθοῦν κατὰ τῶν Κομιτατζήδων. Στὶς Σέρρες τὰ πλήθη συνέρρεαν στὸ νοσοκομεῖο καὶ μ’ εὐλάβεια τῆς ἀσπάζονταν τὸ χέρι, ποὺ ὅλο καὶ πάγωνε, καθὼς ὁ Ἀρχάγγελος κοντοζύγωνε. Ἔπειτα τὴν μεταφεραν στὸ νοσοκομεῖο Θεσσαλονίκης. Οἱ προσπάθειες τῶν γιατρῶν δὲν μπόρεσαν νὰ ἀποτρέψουν τὸ μοιραῖο. Ἐκεῖ ἡ ἡρωίδα δασκάλα ἄφησε τὴν τελευταία της πνοὴ μὲ τὸ ὅραμα τῆς λευτεριᾶς στὰ βασιλεμένα τῆς μάτια. Ἦταν μέσα Ἰανουαρίου τοῦ 1907».
.               Μετὰ τὸ μεγαλεῖο, ἂς γυρίζουμε στὰ τωρινὰ χθαμαλά, στὸ δεύτερο ἰδεολόγημα ποὺ μᾶς ταλανίζει τό: «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωὴ σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει διασκέδαση, γλέντι, διακοπές, κοκκινοσκουφίτσες ποὺ τραγουδοῦν καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα πράγματα, κάτι, τέλος πάντων, ἀπεριόριστα θετικό.
.               Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος, ἡ ψευτιὰ καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Σὲ ποιά ζωὴ ἀνοίγουμε τὸ σχολεῖο; (ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἄλογης… λογικῆς εἰσχώρησαν στὰ βιβλία γλώσσας τόσες ἀπρέπειες. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος σήμερα «τηγανίζεται» ἀπὸ τὴν ἀθεΐα, πρέπει νὰ καταργήσουμε τὰ θρησκευτικά; Ξεχνᾶμε ὅτι στὸ σχολεῖο, πρωτίστως, καλλιεργοῦμε χαρακτῆρες καὶ μορφώνουμε ἄνθρωπο).
.             Τοὐναντίον μάλιστα τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει τὰ πορτοπαράθυρά του σ’ αὐτὴν τὴν χαμοζωὴ ποὺ σήμερα βιώνουμε. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, ἀπροσπέλαστο στὶς ἀνθρωποβόρες ἰδέες τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ ἀπατεῶνος. Καὶ χρησιμοποιῶ τὴν λέξη συντήρηση μὲ τὴν πρωταρχικὴ κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ, δηλαδή, ὅ,τι παρέλαβε καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεότερους. Αὐτὸ λέγεται παράδοση καὶ πάνω σ’ αὐτὸ τὸ «ριζιμιὸ λιθάρι» πρέπει νὰ ἑδράζεται τὸ σχολεῖο. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα ἀποτελεῖ, γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, πνευματικὸ θησαυρὸ ἀδαπάνητο καὶ ἀείχλωρο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, σὰν μία πνευματικὴ σκυταλοδρομία. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα, ποὺ τόσο λείπουν σήμερα, ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν ἅγιο Πατροκοσμὰ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές.
.                 Ἔτσι, ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεότεροι τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους καὶ τὶς ἀξίες τῆς Πονεμένης Ρωμηοσύνης, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ βγοῦν στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους καὶ πετάξουν σὰν περήφανα θαλασσοπούλια πάνω ἀπὸ τὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν (Ἡ λέξη «ἀξίες», προέρχεται ἀπὸ τὸν μέλλον τοῦ ρήματος «ἄγω», «ἄξω». Ἄρα ἡ ἀγωγὴ ὀφείλει νὰ ὁδηγεῖ, νὰ ἄγει, σὲ ἀξίες). Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης». «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα -τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου. Ἀκόμη καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀπέραντη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο συνεπάγεται ἀσφαλῶς μία συντηρητικὴ στάση». (Ν. Πολονύ, «τὰ χαμένα παιδιά μας», ἔκδ. «Πόλις», σελ. 23).
.             Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν ἀφροσύνη τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε καὶ σὲ κακέκτυπό του. (Πῶς ἀλλιῶς νὰ ἐξηγηθοῦν οἱ καταλήψεις καὶ οἱ βιαιοπραγίες).
.               «Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος», μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Παλαμᾶς. Ο σακατεμένοι καιροί μας, παιτον δασκάλους, συντηρητς τς Παράδοσής μας, μεταλαμπαδευτς ξιν, μ «ψυχ κα Χριστό», πο θ διδάσκουν σ σχολει κλειστ στν φόρητο, ξω κόσμο. Κι ς τσιρίζει κάθε νηπιόφρων.
.         Τὸ «πρῶτα ὁ μαθητής», ὅπως διατυμπανίζει τὸ ὑπουργεῖο Ἀπαιδευσίας, ὑπονομεύει, τὴν οὐσία τῆς Παιδείας. Πρῶτα ὁ δάσκαλος καὶ «καλῶν τῶν διδασκάλων καὶ οἱ μαθηταὶ καλοὶ κἀγαθοὶ γίγνονται», κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο.

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) «Οἱ ἡμέτερες “μαϊμοῦδες”, ὅλη αὐτὴ ἡ νεοταξικὴ σαχλαμάρα, τὸ μόνο ποὺ ἔκανε τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι νὰ ἀντιγράφει τὰ φράγκικα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα-νοσήματα».

Οἱ σφαῖρες τῶν καλάσνικοφ ἀπειλοῦν καὶ τὴν πατρίδα μας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

 «Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι» (Γ. Σεφέρης)

.                 Τὸ 1997 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Λιβάνη» κυκλοφορήθηκε ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ οἰκονομικὴ φρίκη», τῆς Γαλλίδας δημοσιογράφου καὶ μυθιστοριογράφου Βιβιὰν Φορεστέρ. Τὸ θυμήθηκα λόγῳ τῶν πρόσφατων γεγονότων. Οἱ Γάλλοι, πέραν τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀποχαύνωσης, ἀναπολώντας τὴν ἐποχὴ ποὺ ὑπῆρξαν «Μεγάλη Δύναμη» συμμετεῖχαν, ὡς πιστὰ σκυλάκια τῶν Ἀμερικανῶν, σὲ «ἀνθρωπιστικὲς» καὶ «εἰρηνευτικὲς» ἐπεμβάσεις κατὰ ἰσλαμικῶν χωρῶν. Ὅλα αὐτὰ τὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ κυβερνοῦν τὴν χώρα τους τὰ τελευταῖα χρόνια-Σαρκοζί, Ὀλὰντ- μὲ περισσὴ ἀφροσύνη, δὲν ἀντιλήφθηκαν τὴν παγίδα: δὲν βομβαρδίζεις λαούς, οἱ ὁποῖοι κάποτε «γεύτηκαν» τὴν… ἀποικιοκρατία σου καὶ δεύτερον ἡ ἐπέμβαση δὲν ἐξάγεται μόνον ὑπὸ μορφὴ στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀλλὰ καὶ εἰσάγεται ὑπὸ μορφὴ τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν.
.                 Ἐντοπίζεται ὅμως καὶ μία ἄλλη παράμετρος, ἴσως ἡ κρισιμότερη, γιὰ τὴν ὁποία θὰ παραπέμψουμε στὸ βιβλίο τῆς Φορεστὲρ (σελ. 25-26). «Βλέπουμε καθημερινὰ νὰ προσλαμβάνονται, νὰ ἀπολύονται ἄντρες καὶ γυναῖκες, μέσα σὲ μία ἀγορὰ ἐργασίας ποὺ μεταβάλλεται, συρρικνώνεται, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανταστική, μία ἀγορὰ ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐξαρτῶνται, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ἡ ζωή τους, ἐνῶ ἐκείνη δὲν ἐξαρτᾶται πιὰ ἀπ’ αὐτούς. Βλέπουμε ἤδη, τόσο συχνά, ὅτι δὲν τοὺς προσλαμβάνουν ποτέ. Καὶ τότε, ἰδιαίτερα οἱ νέοι, φυτοζωοῦν μέσα σ’ ἕνα τεράστιο κενὸ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἐξευτελιστικὸ καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο θεωροῦνται ὑπεύθυνοι οἱ ἴδιοι. Βλέπουμε πὼς ξεκινώντας ἀπὸ ἐκεῖ, ἡ ζωή τους κακοποιεῖ καὶ ἡ κοινωνία βοηθᾶ στὴν κακοποίηση αὐτή. Βλέπουμε ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει κάτι χειρότερο: ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἐκμετάλλευσης. Πῶς νὰ μὴν τρέμουν αὐτὰ τὰ πλήθη, ποὺ δὲν εἶναι ἐκμεταλλεύσιμα, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ καθόλου ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση;…
.                 Ἑπομένως, σὰν ἠχώ, καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα: εἶναι χρήσιμο νὰ ζεῖ κανεὶς ἂν δὲν εἶναι ἐπικερδὴς γιὰ τὸ κέρδος; Κι αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἀποτελεῖ τὴν ἠχὼ ἑνὸς ἄλλου: πρέπει κανείς, ν’ “ἀξίζει” νὰ ζεῖ, γιὰ νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζεῖ; Καὶ μ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἐκφράζεται ὁ κρυφὸς φόβος, ἡ ἀόριστη ἀλλὰ δικαιολογημένη φρίκη ὅτι, σύντομα, θ θεωρεται περιττς νας μεγάλος ριθμς νθρώπων ἢ καὶ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμός. Ὄχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας οὔτε καν ἀπορριπτέοι: περιττοί… Καὶ κατὰ συνέπεια ἐπιζήμιοι. Καὶ κατὰ συνέπεια… Καὶ κατὰ συνέπειαν ὀργισμένοι. Καὶ κατὰ συνέπεια γεμάτοι μίσος. Καὶ ἂν εἶσαι καὶ μουσουλμάνος, μ’ ἕνα Κοράνι ποὺ σοῦ διδάσκει τὴν ἀνωτερότητα καὶ τὴν περιφρόνηση κατὰ τῶν διεφθαρμένων δυτικῶν ἀπίστων, πολὺ εὔκολα, γιὰ νὰ ἔχεις καὶ τὸ «πνευματικὸ ἄλλοθι» καὶ τὴν πεποίθηση ὅτι πράττεις κάτι ἱερό, ἁρπάζεις τὸ καλάσνικοφ καὶ ὅποιον πάρει… ὁ Ἀλλάχ.
.                 Στὴν Γαλλία καὶ γενικὰ στὴν δυτικὴ κυρίως Εὐρώπη, ἔφτασε στὴν ἐνηλικίωση ἡ πρώτη γενιά, ὅπου ὁ σεβασμὸς γιὰ τὴν γνώση τῶν προγόνων, δὲν εἶναι πολιτικὰ ὀρθός, μία γενιὰ ποὺ «διδάχτηκε» τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν ἠθικῶν αὐθεντιῶν καὶ ἐξουσιῶν, μία γενιὰ ποὺ ἀνδρώθηκε μὲ τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα «νὰ εἶσαι ὁ ἑαυτός σου».
.                 Στὴν εἰσβολὴ μεταναστευτικῶν πληθυσμῶν, οἱ ὁποῖοι μεταφέρουν καὶ τὴν πολιτιστικὴ καὶ ἐθνοφυλετική τους σκευή, ποὺ δὲν εἶναι πάντοτε συμβατὴ μὲ τὰ ἤθη ἢ καὶ τὸ δίκαιο τῆς χώρας ὑποδοχῆς -ἐν προκειμένῳ τὴ Γαλλία- (π.χ. ἡ κλειτοριδεκτομὴ ἢ ἡ εἰσαγωγὴ θρησκευτικῶν συμβόλων στὸ ἀρνησίθρησκο δημόσιο γαλλικὸ σχολεῖο ἢ τὸ αἴτημα γιὰ a la carte πολυπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση), οἱ Γάλλοι ἀπάντησαν μὲ τὸν χειρότερο τρόπο: μέσῳ τῶν ἠλιθιογόνων ΜΜΕ καὶ τῆς ἐκπαίδευσης, καλλιέργησαν τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, ποινικοποίησαν τὴν παράδοσή τους, «φτιάχνοντας νεολαία χωρὶς μνήμη γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν». Καὶ ὅμως, κατὰ τὸ γνωστὸ ἀξίωμα, «ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθόν». Καὶ ἀντίθετα ἡ λήθη εἶναι ἡ πέμπτη φάλαγγα στὴ στρατηγικὴ τῆς ἱστορίας.
.                 Οἱ μουσουλμάνοι Γάλλοι, οἱ νέοι ποὺ στρατεύονται στὸ φανατικὸ Ἰσλάμ, γεννήθηκαν ἀπὸ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ δουλειᾶς, εἶχαν λίγο ἕως πολὺ ἐνταχθεῖ στὴν γαλλικὴ κοινωνία. Τὸ θεωροῦσαν «εὐλογία» ποὺ ἄφησαν τὶς πάμφτωχες ἐρήμους τῆς Βορείου Ἀφρικῆς καὶ ἔστησαν σπιτικὸ σὲ φιλόξενη, τότε, χώρα. Τὰ παιδιά τους ὅμως τὰ ἀνέμενε ἄλλη μοίρα. Τὰ δημόσια σχολεῖα, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ δραστικότερο ὅπλο ἔνταξης καὶ ἀφομοίωσης, τὴν γαλλικὴ παιδεία καὶ κουλτούρα, ἀφέθηκαν στὰ νύχια τῆς παγκοσμιοποιημένης «ἐλὶτ-ἀλήτ», καρυκευμένης μὲ τὸν τίτλο τῆς «ἀριστερᾶς», ἡ ὁποία στὸ ὄνομα τῆς «κοινῆς κουλτούρας», ἰσοπέδωσε τὴν ἐκπαίδευση. (Τὸ μόνο ποὺ διδάσκει μὲ ζῆλο ἡ ἐκπαίδευση εἶναι ἡ ἐξοικείωση μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, τὴν ὁποία κάποιοι τιποτολόγοι τὴν θεωροῦν ἔνδειξη πεπαιδευμένου πολίτη-μαθητῆ. Ἡ στρατολόγηση στὶς ὀρδὲς τοῦ Ἰσλὰμ γίνεται μέσῳ διαδικτύου, ἂν δὲν κάνω λάθος). Ἀποτέλεσμα: βαρβαρότητα, ἀνεργία, γκετοποίηση. «Ὁ βάρβαρος δὲν εἶναι ὁ ἄγριος, δὲν εἶναι ὁ ἄλλος στὸν ὁποῖο ἀρνοῦμαι τὴν ἀνθρωπιά, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὸ σεβασμό. Βάρβαρος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἐντάσσεται –οὔτε μὲ τὴν προσχώρηση οὔτε μὲ τὴν ἀντίδρασή του– στὸν πολιτισμό, δηλαδή, στὴ συνέχεια αὐτοῦ ποὺ δημιούργησαν ὅσοι προηγήθηκαν. Εἶναι ἀνιστορικὸς ἐκτὸς γενιᾶς. Δὲν ἀποτελεῖ καρπὸ τῆς ὕπαρξης τῶν πατέρων του, εἶναι μετεωρίτης, γεωγραφικὰ καὶ χρονικὰ χωρὶς βάση», γράφει ἡ Ν. Πολονὺ στὸ περισπούδαστο βιβλίο της «τὰ χαμένα παιδιά μας». (ἔκδ. «Πόλις», σελ. 50).
.                 Ὅλη αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικὴ σαπουνόφουσκα ποὺ αἰωροῦνταν τόσα χρόνια, διαλύεται μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες. Οἱ νέοι μουσουλμάνοι Γάλλοι βρῆκαν καταφύγιο-νόημα ζωῆς- στὰ παραγγέλματα τοῦ Ἰσλάμ. Τ γαλλικ σύστημα πέτυχε παταγωδς ν τος… ξανθρωπίσει. Ὅταν, ἀντὶ γιὰ τὸν Πλάτωνα, διδάσκεις «συνταγὲς μαγειρικῆς» ἢ «ὁδηγίες χρήσης οἰκιακῶν συσκευῶν»- τέτοιες ἀνοησίες περιέχουν καὶ τὰ γαλλικὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια- δηλαδὴ τὸ «τίποτε», τότε τ κεν τ ναπληρώνει κάτι πολὺ δελεαστικὸ γιὰ τοὺς μουσουλμάνους, ἀλλὰ φρικῶδες γιὰ τοὺς δημοσιογραφικὰ φθίνοντες καὶ ἐκλεπτυσμένους ἀπὸ τὸ ἀποκάρωμα τῆς εὐζωίας, εἰρηνόφιλους Γάλλους: ὁ τζιχαντισμός, ἡ μνησικακία καὶ τὸ ἐκδικητικὸ μένος γιὰ τοὺς ἀπίστους, τοὺς ἐχθρούς τοῦ «προφήτη». (Σημειωτέον: Οἱ γονεῖς τῶν δύο μουσουλμάνων, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ παραδοθοῦν στὶς γαλλικὲς ἀρχές. Ἦταν πλέον ἀργά. Τὰ παιδιά τους εἶχαν ἄλλο… γονέα, οἱ φυσικοὶ γονεῖς τους παραῆταν Γάλλοι).
.                 Θὰ πάρουν ἄραγε ἕνα μάθημα ο μέτερες «μαϊμοδες», ὅλη αὐτὴ ἡ νεοταξικὴ σαχλαμάρα, ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἔκανε τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι νὰ ἀντιγράφει τὰ φράγκικα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα-νοσήματα. Ὅ,τι γυάλιζε στὸν κάθε ἡμιμαθῆ Γραικύλο, τὰ λύματα τῶν δυτικῶν, τὸ «ἔριχνε» μὲς στὴν Ἐκπαίδευση βαφτίζοντάς το, μὲ τὰ εὔηχα καὶ ἠχηρὰ φληναφήματα, μεταρρύθμιση, ἀνακαίνιση, ἀναπτέρωση ἢ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.
.                 Τούτη τν στιγμ τ λληνικ δημόσιο σχολεο κολουθε τν λέθρια γαλλικ συνταγή. Γελοιοποιε τν θνική μας ταυτότητα, διασύρει τν στορία μας, ποκρύπτει θυσίες κα ρωισμούς, ξωραΐζει γκλήματα κα Γενοκτονίες, λυμαίνεται τν γλώσσα μας, περιφρονε τος σπουδαίους λογοτέχνες μας, προβάλλει τν σημαντότητα, μνα λόγο κακουργε ναντίον τοῦ θνους. Τὸ σὸκ τῆς λαθρομετανάστευσης ἔδωσε τὴν χαριστικὴ βολὴ στὸ ἡμιθανές… πτῶμα τῆς ἐθνικῆς μας Παιδείας, καταδικάζοντας καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα στὴν ἀμάθεια καὶ τὴν βαρβαρότητα. Γιὰ τοὺς μουσουλμάνους ποὺ φιλοξενοῦμε στὰ θρανία τῶν αἰθουσῶν μας, γνωρίζουμε τὴν ἐξέλιξη. Τὸ κακὸ ἐπωάζεται.
.                 Τὰ κομματικὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα πέταξαν τὶς μάσκες τους. Ὅ,τι χειρότερο ἔχει ἡ κοινωνία μας ξεβράζεται τοῦτες τὶς ἡμέρες στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες. Ψάχνω ἐναγωνίως ν’ ἀκούσω μισὴ κουβέντα γιὰ τὴν Παιδεία. Τίποτε. Τὸ ἔγκλημα θὰ συνεχιστεῖ. «Βρισκόμαστε σ συλλογικ ναζήτηση στορικς εθανασίας» (Π. Κονδύλης). «Ὅπως στρώνει καθένας, ἔτσι καὶ κοιμᾶται»…

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

Τό ’40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,ΑΦΥΠΝΙΣΗ
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

.           Τό ἑπόμενο ὅμως ἀφιέρωμα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ εἶναι ἐξοργιστικότατο! Στήν σελίδα 44 τοῦ α΄ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης τῶν παιδιῶν καί μαγαρίσματος τῆς μνήμης περιέχεται κείμενο μέ τίτλο:
.           «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τόν πόλεμο!» Καί ὑπότιτλο «Κι ἐμεῖς πήγαμε στό ὑπόγειο». Καί ἀφοῦ κρύφτηκαν στό ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
.           «Μετά γύρισε (ὁ μπαμπάς) στή μαμά καί τῆς εἶπε πώς θά τρέξει στήν τράπεζα νά σηκώσει λεφτά. “Δέν ἔχουμε δραχμή”, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στή σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπάς γύρισε ἀπό τήν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστή καί δέν μπόρεσε «νά σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «στῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τό σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καί τό λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καί δέν μποροῦν νά τό τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καί ὁ μπαμπάς –πρότυπο ἥρωα–πῆρε στήν ἀγκαλιά του τόν ἀφηγητή, παιδί μικρό καί τοῦ εἶπε:
.           «-Ἄκη, ἀπό σήμερα θά γίνεις ἄντρας». Καί ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπό τήν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
.           «Ἐγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δέν ἤθελα νά γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καί πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δέν θέλουν νά γίνουν ἄντρες, παίρνουν τό Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί ἀπόλυσης καί σπεύδουν στά ὑπόγεια καί ἄσε τά κορόιδα νά κατασκοτώνονται γιά τήν τιμή τῆς πατρίδας!
.           Τί κείμενο εἶναι αὐτό; ποιό μήνυμα περνᾶ; Πρίν σχολιάσω νά τονίσω τό ἑξῆς: Ὅλοι οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες πού ἀσχολοῦνται μέ τήν γλῶσσα καί τήν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καί ὅτι κάθε γλωσσικό κείμενο, ἀκόμα καί ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καί στάσεις ζωῆς, πρότυπα δηλαδή.
.           Τί «προάγει» τό προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τήν δειλία, τήν ἡττοπάθεια, τήν ἀφιλοπατρία, τό ψεῦδος! Γνωρίζουμε ἀπό τά «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τήν ἡμέρα πού κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καί ἡ γενική ἐπιστράτευση ὁ λαός ξεχύθηκε στούς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιά τό δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικό γλέντι τοῦ λαοῦ, πού εἶχε ἀπηυδήσει ἀπό τίς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ καί ὀλιγόνοος Μουσολίνι! Καί οἱ μπαμπάδες δέν κρύβουνταν σάν λαγοί στά ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στίς τράπεζες! Αὐτά τά σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, πού γράφουν τά βιβλία! Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ! Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στά χακί, καί πήγαιναν, «μέ τό χαμόγελο στά χείλη», μπροστά, στά μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλά τό γράφει ὁ ποιητής:
«Μέ ζῆλο στά σκολειά τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰῶνα σέπεται ἡ γενιά!»
(Κ. Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)
.           Σημειωτέον ὅτι στό ἴδιο βιβλίο τό ἀφιέρωμα γιά τό «Πολυτεχνεῖο» καλύπτει ἑπτά (7) σελίδες! Τό ἀφιέρωμα στό ’40, πέντε (5)! Τό νά δίνεται στήν 17η Νοεμβρίου 1973 ὁ χαρακτήρας μιᾶς ἐθνικῆς ἐπετείου καί μάλιστα ἰσάξιας καί ἀνώτερης –κρίνοντας ἀπό τόν ἀριθμό τῶν σελίδων– εἶναι ἀπό τά «πρωτότυπα» εὑρήματα τῆς νέας, νεοταξικῆς ἰδεολογίας πού διαπερνᾶ τά βιβλία καί προβληματικό ἀπό κάθε ἄποψη, πού δέν ἔχει καμμία θέση σέ σχολικό βιβλίο! Κι ἄν δέν κάνω λάθος, τή λεγόμενη «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου», τύπου Δαμανάκη, Λαλιώτη καί χιλιάδων ἄλλων «ἀντιστασιακῶν», ἀκόμη τήν χρυσοπληρώνει ὁ ἑλληνικός λαός…
.           Τά ἴδια χαμαίζηλα, πονηρόφρονα καί ἀπαράδεκτα κείμενα –πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων– συναντᾶς σ’ ὅλα τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ! Στά δέ δέκα (10) γλωσσικά ἐγχειρίδια τοῦ Γυμνασίου, δέν ὑπάρχει οὔτε γιά δεῖγμα ἕνα ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40!! Οἱ ἐθνομηδενιστές ἀγνοοῦν πλήρως τήν Ἐπέτειο!! Συκοφάντηση τῆς Ἱστορίας, ἀπαξίωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, διακωμώδηση τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιά λευτεριά: αὐτό εἶναι τό Νέο Σχολεῖο τους… Ἕνα πραγματικό «παιδομάζωμα», πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἱστορική εὐθανασία, στήν ἐξαφάνιση ὡς λαοῦ πού ἦταν κάποτε «ὁ δάσκαλος τῆς Οἰκουμένης» ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός!!
.           13.936 Ἀξιωματικοί καί ὁπλῖτες –ὁ ἀνθός τῆς πατρίδας– ἄφησαν τά κόκκαλά τους τά ἱερά στά βουνά καί τούς γκρεμούς τῆς Βορείου Ἠπείρου. Εἶναι ντροπή τέτοια θυσία νά ἀτιμάζεται στά βιβλία τῶν παιδιῶν μας!!
«Ποιός θά ἀντιδράσει; Τί πάθηκαν, τί γίνηκαν τοῦ κόσμου οἱ ἀντρειωμένοι;»…
.           Νά κλείσω, γιά νά ἀναπνεύσουμε καί πάλι ὀσμή εὐωδίας ἡρωϊσμοῦ, μ’ αὐτό πού διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στό βιβλίο του «Τό περιβόλι τῶν θεῶν», σ.135. Περιγράφει τήν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στό στρατιωτικό νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» καί τήν στιχομυθία μέ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στό Ἰβάν!
-Ἔ, τό Ἰβάν τό τιμωρήσαμε!Ἔπεσε χθές τό βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θά μποροῦσε ὅμως νά εἶχε πέσει ἐδῶ καί πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τήν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νά μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θά τό παίρναμε ἀπό τότε».
.           Τί νά πεῖ κανείς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;

, , , ,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Τό 40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

https://christianvivliografia.files.wordpress.com/2014/11/ceb1cf86cf85cf80cebdceb9cf83ceb7.jpg?w=620ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

 

Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», γιατί ἄν γιορτάζαμε τό «ΝΑΙ», θά εἴχαμε κάθε μέρα ἐπέτειο!
(Φοιτητικό σύνθημα)

.           Στόν πανηγυρικό λόγο πού ἐκφώνησε στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στίς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, ὁ μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης, μεταξύ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καί ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, πού διαδραματίστηκε, ὄχι «στό διάσελο τῆς Ἱστορίας» (Βρεττάκος), στίς ἀετοράχες τῆς Πίνδου, ἀλλά στά μετόπισθεν, ὅπου ὁ ἀπόλεμος πληθυσμός τῆς πατρίδας μας συναγωνιζόταν τήν ἀνδρεία τῶν μαχητῶν. Τό μεταφέρω:
.           «Εἶχε ὀργανωθῆ, κατά τή διάρκεια τοῦ ἀγῶνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ’ τόν Ἐρυθρό Σταυρό τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καί ἕναν φίλο γιατρό, σ’αὐτή τήν ὑπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου νά τόν δῶ καί νά τά ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρά κάθε μέρα γιά νά δώση τό αἷμα του γιά τούς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά πού περίμεναν τή σειρά τους. Μιά μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπί τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στήν σειρά τῶν αἱμοδοτῶν πού περίμεναν, νά στέκεται καί ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νά δώσω αἷμα.
.           Ὁ γιατρός τόν κοίταξε αὐστηρά μέ ἀπορία καί συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τό δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιό ζωηρή.
.           -Μή μέ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τό αἷμα μου εἶναι καθαρό, καί ἀκόμα ποτές μου δέν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καί οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πώς οἱ δύο πῆγαν ἀπό αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στή γυναῖκα μου, θά’ ναι κι ἄλλοι πατεράδες, πού μπορεῖ νά χάσουν τά παλληκάρια τους, γιατί δέ θά’χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νά τούς δώσουν. Νά πάω νά δώσω κι ἐγώ τό δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου μοῦ εἶπε κι ἄς εἶναι γιά τήν ψυχή τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγώ σηκώθηκα κι ἦρθα». («Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940», πανηγυρικοί λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322).
.           Τί μεγάλη ψυχή ὁ γέροντας τῆς ἱστορίας! Τρεῖς γιούς καί… χαλάλι τῆς πατρίδας! Προσθέτει ἕνα νέο στοιχεῖο τούτη ἡ διήγηση, ὅπως τό γράφει ὁ Μυριβήλης: Ἀνδρείους μπορεῖ νά βγάλῃ κάθε πατρίδα. Ἁγίους ὅμως μόνον αὐτές πού καταυγάζονται ἀπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει -θέλουν δέν θέλουν οἱ ἐκκλησιομάχοι- σ’ αὐτήν τήν ἐκλεκτή μερίδα!

.           Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μιά ἐλἀχιστη λέξη πού περικλείει μέσα της τό μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας!! Μέ τά «ΟΧΙ» ἀνήλθαμε στίς κορυφές τῆς δόξας!! Μέ τά «ΝΑΙ» καί τίς προδοσίες τῶν διαχρονικῶν Νενέκων (ἤ μήπως Ναιναίκων;) μᾶς σαβάνωσε ἡ ντροπή καί ἡ ὑποτέλεια. Θά ξεδιπλωθοῦν καί οἱ σημαῖες στά μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν -ὅσων καίγονται ἀπό ἀγάπη γιά τό «ἱερό πανί» καί ὄχι ὅσων τίς καῖνε- θά ἀκούσομε καί τόν Ἐθνικό μας   Ὕμνο, πού δέν εἶναι ὕμνος εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλά  Ὕμνος εἰς τήν Ἐλευθερίαν. Γιά τόν ἐθνικό μας ποιητή εἶναι ἀξεδιάλυτα -ἕνα αὐτά τά δύο. Καί λέγεται πώς, ὅταν τό 1826 ὁ τότε πρωθυπουργός τῆς Ἀγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τόν   Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ, συγκλονίστηκε καί συνέταξε τό Πρωτόκολλο μέ τό ὁποῖο ἀναγνώριζε τόν αἱμόφυρτο τόπο μας ὡς κράτος. Γιατί οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου συναγάγουν συμπεράσματα γιά τήν πολιτική τους, ὄχι μέ κριτήριο τήν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλά μέ κριτήριο τήν ἀποφασιστικότητα τῶν λαῶν καί τῶν κυβερνήσεών τους, νά ὑπερασπίσουν τήν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια μέ θυσίες καί μέ τό αἷμα τους, ἄν χρειαστεῖ!
.           Τό 40 νικήσαμε γιατί ὁ λαός καί οἱ μαχητές του μέθυσαν μέ τ ἀθάνατο κρασί τοῦ 21. Γιατί ἔβλεπαν τήν Παναγία νά περπατᾶ πάνω στά χιόνια, γιατί ντρέπονταν νά ντροπιαστοῦν!
.           Στήν τότε ἐφημερίδα «Πρωΐα» δημοσιεύτηκε ἐπιστολή μιᾶς μάνας χήρας ἀπό τά Μέγαρα, πού μόλις εἶχε λάβει τόν πολεμικό σταυρό ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. (Δέν πῆγαν νά σκοτώσουν ἐκεῖνα τά παιδιά, πῆγαν νά πεθάνουν γιά τήν πατρίδα τους!). Ἔγραφε ἡ χαροκαμένη μάνα στήν ἐπιστολή: «Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ἄς ἤτανε νά πέθαινα κι ἐγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς». Τέτοιοι γονεῖς πού χαλάλιζαν τά παιδιά τους στήν πατρίδα, ἀνάγκασαν σοφό τῆς ἐποχῆς νά ἀναφωνήσει: «Βγάλτε τά στεφάνια τῆς νίκης ἀπό τά κεφάλια τῶν στρατιωτῶν μας καί φορέστε τα στά κεφάλια τῶν γονιῶν τους»!
.           Καί ὅταν φύγει τό ψευτορωμαΐκο, ὅπως τό ἔλεγε ὁ Πατροκοσμᾶς, τό λυμφατικό χαρτοβασίλειο τοῦ «ΝΑΙ» πού ζοῦμε τώρα καί ἔλθει τό πραγματικό ρωμαίικο καί ἀποκτήσουν τά παιδιά, οἱ μαθητές μας τά βιβλία πού πρέπει, τέτοια θά διαβάζουν, μέ τέτοια παραδείγματα θά γαλουχοῦνται καί θά μορφώνονται.
.           «Ὅταν θ’ ἀνθίσουν τοῦτοι οἱ τόποι/ὅταν θά ’ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι/ θά συνοδεύσουν τήν βλακεία/ στήν τελευταία της κατοικία»
.           Γιατί σήμερα ἡ βλακεία, ἡ προδοσία καί ἡ δειλία κυριαρχοῦν στά «περιοδικά ποικίλης ὕλης», πού τά ὀνομάζουν εὐφημιστικῶς βιβλία Γλώσσας! Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, πού δέν σέβονται οἱ συγγραφικές ὁμάδες καί παρέες τοῦ ὑπουργείου πρώην ἐθνικῆς καί νῦν ὑποταξικῆς ἐκπαίδευσης τούς ἀγῶνες, τίς ἐπετείους τοῦ λαοῦ μας!

Συγκεκριμένα:

.           Στήν Γ´Δημοτικοῦ, στό α´ τεῦχος τοῦ βιβλίου Γλώσσας, σελ. 79, τό ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40, περιορίζεται στήν ἑξῆς ἀναφορά: «Ἀπό τό ἡμερολόγιο τῆς Ροζίνας, μιᾶς δεκάχρονης ἑβραιοπούλας ἀπό τή Θεσσαλονίκη. Ὀκτώβριος 1940: Τή Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940 δέν πήγαμε σχολεῖο. Εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Ἑλληνοϊταλικός πόλεμος. Ἀναστατωμένα ἤμασταν ἐμεῖς τά παιδιά. Οἱ Ἰταλοί βομβάρδισαν τή Θεσσαλονίκη. Στό μαγαζί τοῦ πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές». Καί τέλος! Τίποτε ἄλλο! Αὐτό μαθαίνουν χιλιάδες Ἑλληνόπουλα γιά τό Σαράντα! Ἀναστάτωση (ὅπως λέμε «συνωστισμός») καί καταστροφή ἑνός ἑβραϊκοῦ μαγαζιοῦ! Σέ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, ὅπως στήν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί ἄνθρωποι καί παιδιά ἀπό ἰταλικά βομβαρδιστικά. Ἔγραψαν γι’αὐτό οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Γιατί δέν συμπεριέλαβαν ἕνα τέτοιο συμβάν;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ». 

, , ,

Σχολιάστε

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 101 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.