Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

«ΑΠΛΩΣ ΞΕΡΟΚΑΤΑΠΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» (Δ. Νατσιός)

«Ἁπλῶς ξεροκατάπια. Εἶναι κι αὐτὸ μία πράξη ἀντίστασης»

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.               Θέτω στοὺς ἀναγνῶστες τὸν ἑξῆς προβληματισμό: Εἶσαι Ἕλληνας καὶ πηγαίνεις μετανάστης, καὶ ὄχι λαθρομετανάστης, ἂς ποῦμε στὴν Σουηδία. Βρίσκεις δουλειὰ καὶ γνωρίζεις μία κοπέλα, ντόπια, ἰθαγενῆ, καὶ βγαίνεις μαζί της. Ἕνα βράδυ κάθεσαι σ’ ἕνα «μπὰρ» μὲ τὸ κορίτσι. Κάποια στιγμὴ παρουσιάζεται ἕνας μεγαλόσωμος Σουηδός, ὁρμᾶ στὸ τραπέζι σου, πιάνει «μὲ μεγάλη οἰκειότητα» τὸν ὦμο τοῦ κοριτσιοῦ καὶ σὲ δείχνει μὲ ἀποτροπιασμὸ λέγοντάς της: «Αὐτὸ ἐδῶ ποῦ τὸ βρῆκες;».
.             Ἐρωτῶ: Πῶς θὰ ἀντιδροῦσε ἕνας ἀξιοπρεπής, ἕνας σωστὸς καὶ πραγματικὸς ἄντρας; Ἤ, ἂν ἦταν ἁψὺς καὶ ὀξύθυμος, θὰ ἄρχιζε στὶς σφαλιάρες καὶ τὶς κλοτσιὲς τὸν βλαμμένο καὶ ἀγενῆ Σουηδό, ἢ μετὰ ἀπὸ ἕνα λαμπρό… ξεχεστήριο, θὰ ἔφευγε καὶ κοιτοῦσε τὴν δουλειά του. Ὑπάρχει καὶ φιλότιμο νὰ πάρει ἡ εὐχή.
.              Ἐξηγῶ τὴν προαναφερόμενη ἱστορία γιὰ τὸν διαπληκτισμὸ στὸ… «μπάρ».
.       Κάποιος γονέας, ὀργισμένος, μὲ παρέπεμψε σὲ κείμενο, τὸ ὁποῖο φιλοξενεῖται στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» τῆς Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σελ. 26), μὲ τίτλο «…Γιατί ἤμουν ξένος».
.       Παραθέτω τὸ κείμενο ὡς ἔχει, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συνεννοηθοῦμε.
«Δὲν ξεχνῶ ἕνα ἐπεισόδιο ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια στὴ Σουηδία. Μόλις εἶχα συναντήσει τὴν κοπέλα, τῆς ὁποίας θὰ γινόμουν σύζυγος, ὅπως ἀποδείχθηκε, κι ἕνα ὄμορφο καλοκαιρινὸ βράδυ καθόμασταν σ’ ἕνα μπὰρ προσπαθώντας νὰ προσανατολιστοῦμε ὁ ἕνας στὰ χωρικὰ ὕδατα τοῦ ἄλλου. Ἐκείνη πῆρε ἕνα ποτήρι ἄσπρο κρασί, ἐγὼ μία μπίρα. Τότε παρουσιάζεται ἕνας ἄντρας τῆς ἡλικίας μου, ἀνάμεσα εἴκοσι πέντε καὶ τριάντα, στέκεται στὸ τραπέζι μας καὶ μὲ μεγάλη οἰκειότητα τὴν πιάνει ἀπὸ τὸν ὦμο, μετὰ δείχνει ἐμένα καὶ τὴ ρωτάει: “Αὐτὸ ἐδῶ ποῦ τὸ βρῆκες;”. Ἐκείνη κοκκίνισε, προσπάθησε νὰ ξεπεράσει τὴν ἀμηχανία της μ’ ἕνα γελάκι. Ἐγὼ δὲν εἶπα τίποτα. Τότε ζύγιζα πενήντα ἕξι κιλὰ κι ἐκεῖνος σίγουρα πάνω ἀπὸ ὀγδόντα. Ἁπλῶς ξεροκατάπια. Εἶναι κι αὐτὸ μία πράξη ἀντίστασης. Ὕστερα ἀπὸ λίγο φύγαμε. Τὴ ρώτησα ἂν τὸν γνώριζε καὶ ἡ ἀπάντηση μὲ αἰφνιδίασε. Ὄχι. Ἰδέα δὲν εἶχε ποιὸς ἦταν. Τί σημασία εἶχαν τέτοιες ἢ παρόμοιες σκηνές; Τί σήμαινε γιὰ κείνη νὰ διαλέξει ἕναν ἄντρα, ποὺ ὅλοι, ἀπολύτως ὅλοι, μποροῦσαν ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ τὸν ἀμφισβητήσουν; Γονεῖς κι ἀδέλφια, φίλοι καὶ φίλες, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι. Πόση δύναμη ἔχει ξοδέψει γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν ἐκλογή της; Πόσες φορὲς ἀμφέβαλλε ἂν ἔκανε σωστά, ἂν ἄξιζε τὸν κόπο; Ὄχι γιατί ἤμουν ἐγώ, ἀλλὰ γιατί ἤμουν ξένος». (Τί ὡραῖο κείμενο γιὰ παιδιά! Ἱστορίες γιὰ …μπαρόβιους. Εὖγε στὰ σαΐνια τοῦ ὑπουργείου ποὺ τὸ ἀνακάλυψαν).
.       Ἔχω ἀκούσει πολλοὺς τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ διαμαρτύρονται, νὰ ὀδύρονται μᾶλλον, διότι ἔλλειψε τὸ ἀντιστασιακὸ ἦθος τοῦ λαοῦ μας, ἡ λεβεντιά. Εἶναι ὑπερβολικοί! Μπορεῖ νὰ μὴν βλέπουμε γύρω μας πράξεις ἀντίστασης, νὰ εἶναι οἱ περισσότεροι «ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων καὶ ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων», ἀλλὰ καμμιὰ ἀνησυχία δὲν πρέπει νὰ μᾶς κατέχει. Τὰ σχολικὰ βιβλία ἑτοιμάζουν τὴν νέα γενιὰ τῶν Καραϊσκάκηδων, τῶν ἀτρόμητων καὶ ἄφοβων ἀντιστασιακῶν τοῦ μέλλοντος. Ἰδού, λοιπόν, ἡ νέα μορφὴ ἀντίστασης, τὴν ὁποία, ἂν εἶχαν ἀνακαλύψει οἱ πρόγονοί μας, θὰ ἀποφεύγαμε ποταμοὺς αἱμάτων καὶ θυσιῶν!
.       Ὅταν φτύνουν κατάμουτρα τὴν ἀξιοπρέπειά σου, τὸν ἀνδρισμό σου (τώρα θὰ θιχτοῦν οἱ… «συμφωνημένες»), ὅταν σὲ ποδοπατοῦν σὰν ἐλεεινὸ σκουλήκι καὶ σὲ ἐξευτελίζουν, ἀντιδρᾶς, κατὰ τὸ σχολικὸ βιβλίο, μὲ τὴν ἑξῆς ἀπροσμέτρητη ἠρωϊκὴ πράξη: ξεροκαταπίνεις, βάζεις τὴν οὐρὰ στὰ σκέλια καὶ φεύγεις κατησχυμένος. (Θὰ τὴν ὀνομάζαμε καὶ μνημονιακὴ ἀντίδραση).
.       Διαβάζουμε στὸ κείμενο ὅτι τὸ δειλὸ καὶ εὐτελὲς αὐτὸ ἀνθρωπάριο -ὁ κιοτής, ὁ καντιποτένιος γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω γλώσσα τοῦ Εἰκοσιένα- κατάπιε τὴν προσβολὴ τοῦ Σουηδοῦ, γιατί σκέφτηκε ὅτι ζύγιζε 56 κιλὰ κρέας. Ὁ Καραϊσκάκης δὲν ζύγιζε παραπάνω. Ἰσχνός, ἀσθενὴς – τὰ παλληκάρια του πολλὲς φορὲς τὸν κουβαλοῦσαν στὶς μάχες γιὰ νὰ τοὺς ὁρμηνεύει, ξαπλωμένο σ’ ἕνα πρόχειρο φορεῖο, σὲ ξυλοκρέβατο – ὅμως «ἦτο τὸ φόβητρον τῶν Τούρκων καὶ τῶν Ἑλλήνων τὸ περιτείχισμα» (Περραιβός), ὁ ἡρωικῶς ἀθλήσας, «Ἀχιλλέας τῆς Ρωμηοσύνης» κατὰ τὸν Παλαμᾶ. (Εἶχε κι ἕνα γυναικεῖο παλιόβρακο, γράφει ὁ Φωτιάδης, μὲ τ’ ὄνομα «τὸ βρακὶ τῆς Κατερίνας» ποὺ τὸ φοροῦσε στοὺς χέστηδες. Ἀλίμονο σ’ ὅποιον δείλιαζε. Ντροπιαζόταν ὅλη ἡ οἰκογένειά του).
.       Μικρόσωμος ἦταν καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ἀλλὰ κι αὐτὸς φόβος καὶ τρόμος τῶν Τούρκων. Πῆγε κάποτε κάποιος νὰ δεῖ ἀπὸ κοντὰ τὸν φοβερὸ πολέμαρχο. Περίμενε νὰ δεῖ κανένα θεριό, κάποιον γίγαντα. Μόλις τὸν εἶδε, εἶπε ἀπορῶν: «αὐτὸς εἶναι ὁ Κολοκοτρώνης;». Καὶ εἶπε ὁ θυμόσοφος Γέρος τοῦ Μοριᾶ τὸ ἑξῆς νόστιμο: «Καλύτερα νὰ μᾶς ἀκοῦν, παρὰ νὰ μᾶς βλέπουν».
.       Ὅσο γιὰ τὸ ξυλοκόπημα παραπέμπω σ’ ἕναν ἄλλο ἀπροσκύνητο λιοντάρι τῆς Ἐπανάστασης, τὸν Μακρυγιάννη, ποὺ συνήθιζε νὰ δέρνει ἀνηλεῶς κάτι ἀπολειφάδια τῆς κακιᾶς ὥρας.
.       Διαβάζω στὰ ἀπομνημονεύματά του καὶ ἀγαλλιῶ: «Ἀφοῦ εἴμουνα εἰς τὴν Ἀρκαδιά, ἄκουγα τὸν πρόβοδον τῶν Ἀράπηδων, ντρεπόμουν νὰ καθήσω μὲ τὶς γυναῖκες, μὲ τρακόσιους ἄντρες διαλεχτοὺς ὁπού ᾽χα. Τὸ λέγω τοῦ διοικητῆ τῆς Ἀρκαδιᾶς, νὰ τοῦ ἀφήσω ἕναν ἀξιωματικὸν μὲ πενήντα ἀνθρώπους καὶ νὰ πάγω μὲ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν ἀνάγκη τῆς πατρίδας. Μ’ ἀποκρίνεται: “Δὲν ἔχεις νὰ πᾶς πουθενά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ κείνους ποὺ κατεβάζω κι ἀνεβάζω στρατηγούς”. Εἴταν ἕνας μπαρμπέρης, φίλος τοῦ ἀρχηγοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ Πρωτοσύγκελου κι ἀλλουνῶν. Ἐγώ ᾽λεγα νὰ πάγω νὰ σκοτωθῶ μὲ τοὺς ὀχτρούς, αὐτὸς γύρευε νὰ μοῦ γκρεμίσει τὸν βαθμό μου. Τοῦ μίλησα δι’ αὐτό, τοῦ κακοφάνη. Εἶπε ἑνοὺ ἀνηψιοῦ του, ὁποῦχε εἰς τὸ ψωμὶ καὶ γεμεκλίκια καὶ μᾶς τάκοψε. Πῆγα καὶ τὸν ἔπιασα καὶ τόδωσα ἕνα ξύλο διὰ πεθαμόν, κι ἂν δὲν πήδαγε ἀπὸ τὸ παλεθύρι κάτου ὁ διοικητής, δὲν ξέρω ἂν ἔμενε ζωντανός».
.       Τὸ διαβάζεις καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ φωνάξεις: Δῶσ’ του κι ἄλλη μία, γιὰ μᾶς, τοῦ κοπρίτη….
.       Ὁ Μακρυγιάννης ἦταν γνήσιος καὶ βαθύτατα ὀρθόδοξος, «ἡ ἀνδρεία του, ἡ τόσο ἐπιβλητικὴ λεβεντιά του, ἡ μέχρις αὐτοθυσίας ἀγάπη του γιὰ τὴν πατρίδα, τὴν θρησκεία, τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη, ἐπήγαζαν καὶ ἐνισχύονταν ἀπὸ τὴν ζωντανὴ πίστη του στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὶς συχνὲς προσευχές του», γράφει ὁ μακαριστὸς Γέροντας Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης στὸ βιβλίο του γιὰ τὸν Μακρυγιάννη. (ἐκδ. «Ὁ Ἄθωνας», σελ. 10). Ὅμως ὅταν χρειαζόταν τὸ ξυλοκόπημα, τὸ ἔριχνε καὶ «διὰ πεθαμὸν» μάλιστα.
.       Οἱ Χριστιανοί, οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν εἶναι κότες, γι’ αὐτὸ σ’ ὅλους τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους γιὰ ἐλευθερία ἦταν στὴν πρώτη γραμμή. (Δέχεσαι προσβολὲς καὶ εἰρωνεῖες ἀπὸ τοὺς ψευτοπροοδευτικοὺς τοῦ τύπου εἶσαι φασίστας, σκοταδιστὴς καὶ λοιπά. Ἂν ἀπαντήσεις δυναμικὰ ἀκοῦς τὴν γνωστὴ ἐπωδό: «Καὶ τὸ παίζεις καὶ χριστιανός». «Ἂν δὲν ἤμουν, δὲν θὰ ἔμενα στὰ λόγια, θὰ σοῦ εἶχα σπάσει τὸ κεφάλι», ὅπως ἀπάντησε σὲ ἀνάλογη περίπτωση, εὐφυῶς, ἀγαπητὸς φίλος καὶ ἀδελφός).
.       Στὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου, ὁ λαγόκαρδος Γραικύλος, ξεροκατάπιε ἀπὸ φόβο καὶ αὐτὸ ἦταν «πράξη ἀντίστασης». Αὐτὸ εἶναι τὸ εἶδος ἀντίστασης ποὺ διδάσκει τὸ ὑπουργεῖο παιδείας, διότι «ἕκαστος κρίνει τὰ πράγματα κατὰ τὸ ἴδιον νόσημα». Ὅταν σὲ κυβερνοῦν, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, δουλοπρεπεῖς καὶ ὑποταγμένοι στοὺς ξένους Νενέκοι, τί περιμένεις;

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΣΧΟΛΕIΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜA ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝH ΕΚΠΑIΔΕΥΣΗ (Δ. Νατσιός)

Τὰ σχολεῖα τοῦ Πατροκοσμᾶ καὶ ἡ σημερινὴ ἐκπαίδευση

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Σ’ ἕνα βιβλίο τοῦ Φάνη Μιχαλόπουλου γιὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ἀπὸ τὰ πρῶτα ποὺ γράφτηκαν γιὰ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία του, τὸ 1940, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, εὐσεβῆ γέρο Ἠπειρώτη, ποὺ ξεψυχοῦσε στὸ Γηροκομεῖο τῶν Ἰωαννίνων, τὸ 1872 τί χαράχτηκε βαθύτερα στὴν ψυχή του ἀπ’ ὅσο ἔζησε. Ἀπάντησε ὁ πολιὸς γέροντας: «Ὅταν μικρὸς ἄκουσα τὴ διδαχὴ τοῦ πάτερ Κοσμᾶ καὶ φίλησα τὸ χέρι του».
.           Μὲ τὸ στόμα του, νομίζω, μιλοῦσε ὅλη ἡ Ρωμηοσύνη, ἐκφραζόταν ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ Γένους στὸν μεγάλο ἐθναπόστολο.
.             Ἂς μὴν τὸ ξεχνοῦμε αὐτό, τὰ λιοντάρια τοῦ ’21 ἦταν, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια τοῦ Ἁγίου. Ὁ Κατσαντώνης μαρτύρησε ἔχοντας τὸ ὄνομά του στὰ χείλη του. Ὁ καλόγερος Σαμουήλ, ὁ μπουρλοτιέρης τοῦ Σουλίου ὑπῆρξε μαθητής του. Ἀλλὰ καὶ Νεομάρτυρες, τὸ καινὸν καύχημα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μαθήτευσαν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους, ὅπως ὁ ἐκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, τὸν ὁποῖο οἱ Τοῦρκοι ἔκτισαν ζωντανό. Ὁ ἅγιος στάθηκε «ὁ χτίστης τῆς Ρωμηοσύνης», ὅπως πολὺ ὡραῖα ὀνομάζεται σ’ ἕνα ποίημα τοῦ 1960, γραμμένο ἀπὸ τὸν Γεώργιο Ἀθάνα. Τὸ διαβάζω:

 «Στὸ Μέγα Δένδρο ξεκινᾶ
στὸ Καλοντάει ἁγιάζει
χτίζει σχολειά, χτίζει ἐκκλησιὲς
χτίζει τὴν Ρωμηοσύνη.
Πάτερ Κοσμᾶ, σά νά ᾽ταν χθὲς
τὸ κήρυγμά σου ἀχάζει
στὴν Ρούμελη, στὴν Ἤπειρο
στὴν ἀπεραντοσύνη».

 .           Χτίζει, λέει ὁ ποιητής, πρῶτα σχολειὰ καὶ κατόπιν χτίζει καὶ ἐκκλησιές, γιατί; Διότι «καλύτερον, ἀδελφέ μου, νὰ ἔχης ἑλληνικὸν σχολεῖον εἰς τὴν χώραν σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια, καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὰς ἐκκλησίας, τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὰ μοναστήρια». Ναί, ἐκεῖνα τὰ σχολειὰ τοῦ Ἁγίου ἄνοιγαν ἐκκλησιές, τὰ τωρινὰ κλείνουν τὶς ἐκκλησιὲς καὶ γκρεμίζουν μοναστήρια. Τὰ σχολεῖα τοῦ Ἁγίου δὲν ἦταν ἁπλῶς «τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἠθικῆς ἀγωγῆς», ὅπως γράφει σὲ μία ἐπιστολή του ὁ Ἰω. Καποδίστριας, ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος κυβερνήτης τῆς Πατρίδας μας. Τὸν διαδέχτηκαν πρωθυπουργοί, ἐλάχιστοι κατέλιπαν καλὸ ὄνομα, οἱ περισσότεροι ὑπῆρξαν φιλήκοοι τῶν ξένων καὶ «ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης», μᾶς λέει καὶ πάλι ὁ ἀδικοχαμένος Κυβερνήτης.
.           Βλέποντας αὐτὰ ποὺ γίνονται σήμερα στὸν τόπο μας, τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ μᾶς πνίγουν, μοῦ ἔρχεται στὸ νοῦ ἡ παροιμία ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ Πατροκοσμᾶς: «Ἐκεῖ ποὺ κρεμοῦν τώρα οἱ καπεταναῖοι τὰ καριοφίλια, θὰ ρθῆ καιρὸς ποὺ θὰ κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια».
.               Λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν γενέτειρά μου, στὴν Ἄνω Μηλιὰ Πιερίας, ὑπάρχει ναὸς τοῦ Ἁγίου. Σὲ μία διχάλα ἑνὸς δέντρου εἶναι καρφωμένος ἕνας σιδερένιος σταυρὸς ἀπὸ τὸν Πατροκοσμᾶ: Ἐκεῖ δίπλα χτίστηκε ἡ ἐκκλησιά. Καμάρωναν οἱ παπποῦδες: Πέρασε κι ἀπ’ τὰ μέρη μας ὁ Ἅγιος-Κοσμᾶς. Κι ἀπ’ ὅπου δίδασκε ὁ Πατροκοσμᾶς, ὅπου ἔστηνε τὸ ταπεινὸ σκαμνί του, ποὺ ἦταν ὁ τάφος του, ὅπως ἔλεγε, τὸ ἀντίχριστο Ἰσλὰμ ἐκεῖ δὲν στέριωνε.
.             Σὲ ἐποχὴ ποὺ οἱ κατακτητὲς μᾶς ἀφανίζουν, ποὺ οἱ ἀλώπεκες τοῦ σκότους, οἱ παπικοί, ὀργιάζουν, οἱ Ἑβραῖοι βυσσοδομοῦν καὶ οἱ ραγιάδες ὑποκύπτουν καὶ κατὰ ἐπαρχίες ἀλλαξοπιστοῦν, ὁ Ἅγιος παίρνει στοὺς ἰσχνοὺς ὤμους του τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ χτίζει σχολειὰ γὰ νὰ μαθαίνουν τὰ σκλαβόπουλα «τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, τί εἶναι καταραμένοι οἱ δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία καὶ ἀρετή».
.             Στὰ σημερινὰ σχολειὰ τῶν ἄθεων γραμμάτων, δὲν μαθαίνουν οἱ μαθητὲς μας τί εἶναι οἱ καταραμένοι οἱ δαίμονες καὶ ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ καλοῦνται νὰ μιμηθοῦν τοὺς δαίμονες. (Θυμίζω στὸ βιβλίο Θεατρικῆς Ἀγωγῆς Ε´-ϛ´ Δημοτικοῦ, τὴν παρότρυνση τοῦ βιβλίου, σελ. 81, «εἶσαι δαιμόνιο», νὰ ὑποδυθοῦν, δηλαδή, οἱ μαθητὲς τὸ δαιμόνιο). «Τὸ κακό», ἔλεγε ὁ ἅγιος σὲ μία προφητεία του, «θὰ σᾶς ἔρθει ἀπὸ τοὺς διαβασμένους». Δὲν εἶπε μορφωμένους. Ὁ λαός μας τοὺς μορφωμένους τοὺς ὀνομάζει γνωστικούς, ἐνῶ τοὺς διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι εἶναι οἱ ἡμιμαθεῖς, ποὺ μεταρρυθμίζουν, ἀναγεννοῦν, ἀναπτερώνουν τὴν Παιδεία, γιὰ νὰ καταλήξουμε σήμερα, ἀντὶ νὰ ἔχουμε σχολεῖα ρωμαίικα, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστό», νὰ καταντήσουν μάνδρες ἐκκλησιομαχίας, ἀφιλοπατρίας καὶ γλωσσικῆς ἀφασίας.
.           Δίδασκα προχτὲς στοὺς μαθητές μου, παιδιὰ ἕκτης δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς. Δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα, ὅμως –καὶ τὸ λέω χωρὶς ἴχνος ἔπαρσης, ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν εἰμὶ– δὲν σκύβω τὸ κεφάλι στὸ ψευτορωμαίικο, γιατί «ὅταν μοῦ πειράζουν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ᾽νεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν», ὅπως μᾶς ἐντέλλεται ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Μοῦ λέει ἕνας μαθητής μου. «Γιατί, κύριε, τὴν ὥρα ποὺ μᾶς διαβάζετε τὸ Εὐαγγέλιο ἐπικρατεῖ ἀπολύτη ἡσυχία; Στ’ ἄλλα μαθήματα ἀγριεύουμε, εἴμαστε ἀνήσυχοι». Τί νὰ τοῦ πῶ τοῦ παιδιοῦ; Θυμήθηκα τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου: «Δὲν βλέπετε ὅτι ἀγρίευσε τὸ γένος μας ἀπὸ τὴν ἀμάθεια καὶ ἐγίναμεν ὡς τὰ θηρία»;
.           Καὶ πῶς νὰ μὴν ἀγριέψουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν γίνουν ὡσὰν τὰ γουρουνόπουλα, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος στοὺς γονεῖς τους, ποὺ τ’ ἄφηναν χωρὶς «τὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε/οἱ ἀγράμματοι καὶ ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης). Τὰ γράμματα αὐτὰ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καὶ ὁ λόγος, ὁ σπόρος αὐτὸς δὲν φτάνει εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας γιατί τὸν πνίγουν τὰ ἀγκάθια. Καὶ τὰ δηλητηριώδη ἀγκάθια τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στὰ σχολικὰ βιβλία γλώσσας, τὰ παλιὰ ἀναγνωστικά. Καὶ τὰ λέγαμε ἀναγνωστικά, διότι μέσῳ τῶν βιβλίων διάβαζε ὁ μαθητὴς τὸν πολιτισμό μας, περιεῖχαν γνώσεις Ἱστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ἕνα λόγο, βιβλία, νὰ πῶ μία λέξη ποὺ ποινικοποιήθηκε, πατριδογνωσίας. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ νέα-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης, ποὺ ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω, ποὺ γελοιοποιοῦν τὸν δάσκαλο καὶ ὑπονομεύουν τὴν ἴδια τὴν ὑπόσταση τοῦ σχολείου.
.           Ἀγρίεψαν, τὰ παιδιά μας, γιατί τὰ καταδικάσαμε μὲ τὴν μεγαλύτερη τιμωρία ποὺ ὑπάρχει, τουλάχιστον μέχρι τὴν λεγόμενη κρίση: Νὰ τὰ ἔχουν ὅλα, νὰ μὴν τοὺς λείπει τίποτε, χωρὶς ποτὲ νὰ ὀρθώνουμε καὶ τὸ εὐλογημένο ΟΧΙ. Τὰ εἶχαν ὅλα μπούκωσαν ἀπὸ τὶς προσφορὲς καὶ τοὺς στερήσαμε τὸ ἀνθρωποποιὸ λίπασμα τῆς ἀνατροφῆς: Τὴν ἀγάπη, τὴν ἐν Χριστῷ νουθεσία, διότι «ὅσῳ πλεονάζεις τῷ πλούτῳ τουσούτῳ ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ» (Μ. Βασίλειος).
.             «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, οἱ μηλιὲς» μᾶς κανοναρχεῖ καὶ ὁ Ἅγιός μας. Καὶ μηλιὲς εἶναι οἱ γονεῖς καὶ οἱ δάσκαλοι. Σήμερα τὰ παιδιά μας ἀντιμετωπίζουν σοβαρὸ πρόβλημα μὲ τὴν γλώσσα, ἀδυνατοῦν νὰ ἐκφραστοῦν! Γιατί; «γιατί ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς. Οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της. Μὲ τὴν περιφρόνηση, ὅμως, τῆς παράδοσής μας, τὴν ἐκφράγκευσή μας ὁ τρίτος αὐτὸς μαστός, ἀποξεράθηκε.
.           Ἐνῶ εἶναι γεμάτο τὸ κελλάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ μὲ καλούδια καὶ μὲ τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους καὶ τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας, ἀντὶ νὰ εὐφραίνονται τὰ παιδιά, ποὺ εἶναι Ἕλληνες καὶ Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ἐμεῖς τὰ καταδικάσαμε σὲ λιμοκτονία, τὰ ταΐζουμε μὲ τὰ ξυλοκέρατα, τὶς γουρουνοτροφὲς τῶν Φράγκων.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥ ᾽40 στὰ σχολικὰ βιβλία (Δ. Νατσιός)

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ
ποὺ ΑΠΟ ΔΕΚΑΜΗΝΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΠΡΩΤΗ
Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»  

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Μέρος Β´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

, , ,

1 Σχόλιο

ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΠΟΥΡΟ» (Δ. Νατσιός)

Μαγαρισιὲς σὲ σχολικὸ βιβλίο: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». (Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων, Ε´-ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85).

.             Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς.
.             Τὸ παραπάνω κείμενο, τὸ ὁποῖο «καμαρώνει» στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ σχολείου, ποιά ἀξία προβάλλει; Τὸ κάπνισμα μαύρων πούρων Ἀβάνας; Διότι, βεβαίως, οἱ οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μας μαῦρα ποῦρα καὶ χαβιάρια ἀπολαμβάνουν στὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ λησμονήσουν τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, τούτη τὴν μνημονιακὴ ἐποχή.
.             Μήπως «νὰ ἐγκωμιάσει» τὸ ἱερὸ καὶ πολυτιμότατο γιὰ πολλὰ παιδιά, πρόσωπο τῆς γιαγιᾶς, τῆς δεύτερης μάνας τους; Δὲν εἶναι πρόστυχη καὶ παρανοϊκὴ ἡ εἰκόνα μιᾶς γιαγιᾶς, ποὺ καπνίζει ἀρειμανίως μαῦρα ποῦρα, ἐνῶ τὸ παιδὶ κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά της;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ διατηροῦμε ἀνεξάλειπτα στὴ μνήμη μας ἀπὸ τὶς γιαγιάδες μας; Δὲν ἀμαυρώνει τὴν μορφή της, δὲν τὴν ἐξευτελίζει στὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν, ἡ ἐλεεινολογία τοῦ βιβλίου;
.             Θυμᾶμαι πάντα μὲ συγκίνηση τὶς μακαρίτισσες γιαγιάδες μου. Μία ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. Φοροῦσε πάντοτε μαῦρα. Ὁ πατέρας της «ἔπεσε» στὴν Μικρασία τὸ ’22. Ὅπως διηγοῦνταν συμπολεμιστές του, τοὺς περικύκλωσαν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸς ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ καὶ ἔφυγε καλπάζοντας. Δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γυναίκα του, ἡ προγιαγιά μου, δὲν ξαναπαντρεύτηκε τὸν περίμενε ὁλοζωῆς. «Ἀρχαῖος ἄνθρωπος», «παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της ἀπὸ εὐγένεια καὶ καθαρότητα ψυχῆς. Πέθανε ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικὰ στὸν ὕπνο της, τὸ 1985, ἐλπίζοντας στὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Παναγίας μας. Ἡ γιαγιά μου, τὸ μοναχοπαίδι της, παντρεύτηκε, ἀλλὰ δοκίμασε κι αὐτὴ τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς χηρείας. Ὁ ἄντρας της σκοτώθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ ’41, πάνω στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἄγνωστος στρατιώτης, κόκαλα ἱερά, ποὺ «τρίζουν» γιὰ τὴν τωρινὴ κατάντια μας, γιὰ αὐτὲς τὶς μαγαρισιές, ποὺ ὅλο αὐτὸ τὸ σκορποχώρι τῶν ἀρρίζωτων κατεργαρέων προώθησε στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν μας.
.         Νὰ σημειώσω κάτι παρενθετικὰ γιὰ τὴν προγιαγιά. (Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὸν προσωπικὸ τόνο, ἀλλὰ τὶς προάλλες ποὺ ἄνοιξα τὸ Ἀνθολόγιο, ἔπεσε τὸ μάτι μου στὸ γλωσσικὸ ἀπόρριγμα καὶ «κάπνισαν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή -καὶ ὄχι τὸ ποῦρο- ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης).
.             Οἱ μουσουλμάνοι τὶς γυναῖκες τὶς θεωροῦν περίπου ἔμψυχα ἐργαλεῖα, κυρίως γιὰ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση. «Οἱ γυναῖκες σας εἶναι ἕνα κτῆμα γιὰ νὰ τὸ καλλιεργήσετε, ἐλᾶτε καλλιεργῆστε τὶς γυναῖκες ὅπως θέλετε» διαβάζουμε στὴ «σούρα» 2,223 τοῦ Κορανίου. «Νὰ ἐπιπλήττετε τὶς γυναῖκες, τῶν ὁποίων νὰ φοβάστε τὴν ἀνυπακοή», νὰ τὶς «περιορίζετε στὰ μέρη ποὺ κοιμοῦνται», στὴν ἀνάγκη ἀκόμη καὶ νὰ «τὶς χτυπᾶτε». (Στίχος 34 τῆς σούρας -ἔτσι ὀνομάζονται τὰ κεφάλαια τοῦ Κορανίου- γιὰ τὶς γυναῖκες, τῆς «Ἂν-Νισά»). Γι’ αὐτό, κατὰ 95% περίπου, οἱ πρόσφυγες καὶ οἱ λαθρομετανάστες, ποὺ καταφθάνουν στὴν πατρίδα μας εἶναι ἄντρες…
.                 Γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ἡ προγιαγιά μου εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, ὅταν ἀκόμη βιώναμε τὴν «θαυμαστὴ τάξη» τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως ἔγραφε ἡ «χαριτόβρυτος» κ. Ρεπούση στὸ κουρελούργημά της καὶ ἡ κ. Ἀναγνωστοπούλου ἐπικροτοῦσε. Στὸ μεσόφρυδό της εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρὸ γαλάζιο σταυρό, ἀνεξίτηλο, ἐν εἴδει δερματοστιξίας (τατουὰζ ἑλληνιστί). Τὸ ἴδιο ἔκαναν ὅλα τὰ κορίτσια τοῦ χωριοῦ, τὰ βαπτισμένα. Γιατί; Γιὰ νὰ ἀποτρέπουν τοὺς Τούρκους. Στὸ χωριὸ ὑπῆρχε σταθμὸς τουρκικῆς χωροφυλακῆς, ζαπτιέδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν. Δὲν τὸ εἶχαν σὲ τίποτε νὰ τὶς ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν δρόμο. «Οἱ κοπέλες», ἔλεγε, «βάζαμε τὰ πιὸ παλιά μας φουστάνια καὶ κουκουλωνόμαστε καὶ καταχωνόμαστε γιὰ νὰ μὴν μᾶς δεῖ τὸ μάτι τὸ πόρνο τοῦ Τούρκου». Ἡ ὀμορφιὰ τότε ἦταν κατάρα… Στὸ συναξάρι τῆς ἁγίας Χρυσῆς, τῆς «νέας παρθενομάρτυρος καὶ νύμφης ἀμιάντου τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ», διαβάζουμε: «Τὶς τῶν ἐκεῖ Τούρκων, βλέπων αὐτὴν τοσοῦτον ὡραίαν καὶ πάγκαλον, ἐτρώθη εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ σατανικὸ ἔρωτα, παρετήρη νὰ εὕρῃ κατάλληλον καιρόν, διὰ νὰ τελέσῃ τὸν κακὸν σκοπὸν ὅπου ἐμελέτα». Τὴν ἅρπαξε ὁ μιαρός, ἀλλὰ ἡ «ἀρρενόφρων καὶ μεγαλόψυχος» ἁγία Χρυσή, «πάσχουσα πάνδεινα βάσανα» καὶ μαρτύρια δὲν ἐκάμφθη καὶ τὴν «ἐκρέμασαν εἰς μίαν ἀγριαπιδέαν», στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 1795. Αὐτὰ γιὰ νὰ ξέρουμε τί μᾶς περιμένει τὰ ἑπόμενα χρόνια. (Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἁγία ἀπὸ τὸν «Μέγα Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» 1950, τόμ. Ι).
.             Στὸ Ἀνθολόγιο, μετὰ τὸ τέλος τοῦ κειμένου, (εἶναι κάποιου Ἄγγλου ὀνόματι Ρόαλντ Ντάλ), χάσκει καὶ μία ἐρώτηση-δραστηριότητα. Διαβάζω: «Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μία μάγισσα σᾶς μεταμορφώνει σὲ μικρὸ ζῶο ἢ σὲ κάποιο ἄλλο πλάσμα. Μπορεῖτε νὰ περιγράψετε τὴν καινούργια ζωή σας καὶ νὰ μιλήσετε γιὰ τὴν συμπεριφορά σας καὶ τὶς νέες σας σχέσεις, ποὺ θὰ συνάψετε;». («Θέ μου τί λέπομεν στὶς μέρες μας», ἀναφωνοῦσε μὲ σπαραγμὸ ὁ Μακρυγιάννης καὶ ἐπαναλαμβάνουμε κι ἐμεῖς!!).
.           Τὸ ζῶο τὸ καταλαβαίνω -«ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ»- ἀλλὰ τὸ «ἄλλο πλάσμα», τί εἶναι; Ἐξωγήινος, κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς «ποὺ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας», ὅπως νυχθημερὸν οὐρλιάζει ὁ γνωστὸς τηλεοπτικὸς κοτσανολόγος;
.           Τέλος πάντων. Ἄλλος εἶναι ὁ στόχος. Ἡ προσβολὴ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀποκαθήλωση ἱερῶν γιὰ τὰ παιδιὰ προσώπων, ὅπως οἱ παπποῦδες του. (Καὶ εἶναι λυπηρό, λυπηρότατο «μοδέρνες» γιαγιάδες, ἀντὶ νὰ διηγοῦνται στὰ ἐγγόνια τους «παλιὲς ἱστορίες», νὰ τὰ ἐντάσσουν στὸ παρελθὸν -αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότατη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας- νὰ κάθονται μαζί τους καὶ νὰ παρακολουθοῦν ἀποχαυνωμένες τὶς δόλιες τουρκοσειρές).
.           Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο τοῦ Κόντογλου. 50 χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Προειδοποιοῦσε γιὰ τὸν ἐθνικό μας ξεπεσμό, ἀλλὰ ποιός τὸν ἄκουγε; «Κάντε σταυροφορία νὰ γίνει πάλι ρωμέϊκη ἡ πατρίδα σας, γιατί ἀλλιῶς κοντὰ εἶναι ἡ μέρα ποὺ θὰ εἶναι ἀργά, γιατί ὁ λεβαντινισμός, ποὺ σπάρθηκε, πάει νὰ ριζώσει. Καὶ ἐπειδὴ οἱ “μορφωμένοι” μας θέλουνε νὰ περνᾶνε γιὰ Εὐρωπαῖοι, ὁ σπόρος αὐτὸς θὰ φυτρώσει κι ὁ λαὸς θὰ ἀποχρωματισθεῖ ἀπὸ τὸν φυλετικὸ χαρακτήρα του. Βυζαντινὴ μουσικὴ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες. Δημοτικὰ τραγούδια στὰ γλέντια τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ἡ Ρόδος ἰδοὺ καὶ τὸ πήδημα. Τ’ ἄλλα εἶναι φιλολογίες. Ὁ ἐκδυτικισμὸς τῆς φυλῆς μας, ποὺ γίνεται ἀπὸ παπάδες νεραϊδοπαρμένους κι ἀπὸ τοὺς ἀνεύθυνους μοντέρνους κάθε γωνιᾶς τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ σταματήσει. Νὰ ἀγώνας μία φορά!…». (Δημ. Ἀστερινοῦ: «Ὁ Κόντογλου στὸν Μυστρά», Κριτικὰ Φύλλα, σελ. 238).

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«Η ΟΜΕΛΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ καὶ ΤΟ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΝ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΟΝ»

Ο ΖΟΥΡΑΡΙΣ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΓΟΡΕΥΣΗ
φέρνει στὴν Βουλὴ τὸ θέμα μὲ τὰ ἄθλια σχολικὰ βιβλία

Σχολιάστε

ΑΠΛΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ἢ ΣΚΟΠΙΜΗ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑ;

Ἀσέβεια πρὸς τὴν ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας

βλ. σχετ.: ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ: ΕΚΤΟΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΑΣ ΥΛΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ!

.               Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ χώρα μας ­βάλλεται ἀπὸ φανεροὺς καὶ κρυφοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀπὸ δῆθεν φίλους μας, εἶναι βαρὺ χτύπη­μα νὰ πολεμεῖται καὶ ἐκ τῶν ἔσω, ἀπὸ ἀν­θρώπους ποὺ ἀσεβοῦν πρὸς τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Αὐτὸ συνέβη πρόσφατα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας νὰ ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν Παν­ελλαδικῶν ἐξετάσεων τῆς τρίτης τάξεως τοῦ Γενικοῦ Λυκείου ἡ ­Γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δὲν φθάνει ποὺ δὲν τολμοῦμε ὡς κράτος νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς Γενοκτονία τὴν ἐξόντωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους 335.000 Ποντίων ἀδελφῶν μας, μεταξὺ τῶν ὁποίων πάμπολλοι ­Κληρικοὶ καὶ Μοναχοί, ἐμποδίζουμε τώρα καὶ τὰ παι­διά μας νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴ μελέτη τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος. Ἡ ἀ­­πόφαση αὐτὴ «προσβάλλει εὐθέως ζῶν­τες καὶ νεκρούς, ἀγνοώντας τὶς μνῆμες, τοὺς ἀγῶνες ἀλλὰ καὶ τὶς θυσίες τῶν Ποντίων» («Δημοκρατία» 26-6-2015).
.               Ὅλοι οἱ Ποντιακοὶ Σύλλογοι ἐντὸς καὶ ἐ­­­κτὸς τῆς Ἑλλάδος ἀντέδρασαν ἐν­ονότατα, μόλις ἔγινε γνωστὴ ἡ ἀπόφα­ση αὐτή. Σὲ ἐπιστολή της πρὸς τὸν Ὑ­­­πουργὸ Παιδείας κ. Ἀριστείδη Μπαλτᾶ ἡ Διεθνὴς Συνομοσπονδία Ποντίων ­Ἑλλήνων μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Πειθαρχοῦμε στὶς ἐν­τολὲς τῆς Ἄγκυρας; Δὲν μπορεῖ ἡ πρόε­δρος τῆς Βουλῆς νὰ ὑπόσχεται συμπαράσταση καὶ συμπαράταξη (πολὺ σωστά) στὸ θέμα τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας νὰ ἐπιβάλλει συσκότιση… Ζητοῦμε τὴν ἄμεση ἐπανένταξη τῆς ἱστορίας τοῦ παρευξείνιου Ἑλληνισμοῦ στὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν ­Πανελλαδικῶν. Σὲ δια­φορετικὴ περίπτωση ὁ ἁπανταχοῦ ποντια­κὸς ἑλληνισμὸς θὰ ἀντιδράσει δυ­να­μι­κά».
.               Ἡ ἀπόφαση αὐτή, ποὺ πλήττει καίρια τὸ πατριωτικὸ αἴσθημα τῶν Ποντίων καὶ ὅλων τῶν ὑγιῶς σκεπτομένων Ἑλλήνων, προσ­βάλλει βάναυσα τὴν ἐθνική μας ­ἱστορία. Εἶναι ἀσέβεια πρὸς τὸ Ἔθνος μας. Εἶναι καὶ ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης πρὸς τὰ ­παιδιά μας, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ μέλλον τοῦ ­Γένους μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κράτους μας καὶ τῆς Ἐκ­κλησίας μας.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

TA ΕΛΕΕΙΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ καὶ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Δ. Νατσιός)

http://adamnet.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=176&Itemid=693&tmpl=component

,

1 Σχόλιο

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 111 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.