Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

«ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ, ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» Χαιρετισμὸς γιὰ τὴν ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

τοῦ Δημ. Νατσιοῦ

βλ. σχετ.: ΣΤΙΣ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

.             Ἀδελφοί, ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἔσχατη μάχη γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας διεξάγεται μέσα στὸ Κοινοβούλιο ἢ στὰ ἔγκατα τοῦ Μαξίμου καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Λάθος! Στὰ σχολεῖα, στὶς αἴθουσες διδασκαλίας κρίνεται ἡ τύχη τοῦ Γένους.
.             Ἂν ἐπικρατήσει ἡ ἑλληνοκτόνος παιδαγωγία καὶ ἐκλείψει διὰ παντὸς ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία, «ἡ ροδόχους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους», ὅπως τὴν ὀνόμαζε ὁ μεγάλος Καποδίστριας, τότε ἂς τοιχοκολλήσουμε τὸ ἀγγελτήριο θανάτου, πλησιάζει ἡ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἂν δὲν ἀπομείνει ἡ ἱστορικὴ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, τότε «κάλλιο νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην στὸν κόσμον παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν ὑπάρχον ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐλεύθερος», ὅπως θεσπίζουν στὶς 5 Μαΐου τοῦ 1827 στὴν Τροιζήνα οἱ ἐλευθερωτὲς πατέρες μας.  Καὶ σίγουρα στὴ θέση τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου μπορεῖ νὰ μποῦν καὶ ἄλλα ἀναίσθητα καὶ ἄπιστα θηρία, φανερὰ καὶ νοητά, ποὺ μᾶς ἐξανδραποδίζουν. Καὶ τὸ κακὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς ὕπουλους, τοὺς προβατόσχημους λύκους, ποὺ ζεσταίνουμε στὸ κόρφο μας καὶ μαγαρίζουν παιδεία καὶ παιδιά.
.              Τὸ 1984 τὸ ἡσύχιο καὶ ταπεινὸ περιβόλι τῆς Παναγίας μας, τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπισημαίνει τὴν ὀλέθρια πορεία τῆς παιδείας, ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους ψευδοπροοδευτισμοῦ καὶ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ, καὶ ὁμιλεῖ ἀπερίφραστα καὶ εὐθαρσῶς γιὰ τὴν ἀδίστακτη καταστροφὴ τῶν ἐθνικῶν μας ριζῶν καὶ γιὰ τὸν ἐπελαύνοντα ἀντιχριστιανισμὸ καὶ ἀφελληνισμό.
.             Ἔλεγαν οἱ Ἁγιορεῖτες: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια, τώρα, γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστις, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός, νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας, νὰ εὐτελιστεῖ ἡ μεγάλη σημασία τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας, νὰ καταντήσουν τὰ παιδιά μας εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου».  Δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκαν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.
.             Τώρα εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε πραγματικοὶ μαθητὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ ἔντυπες αὐτὲς μαγαρισιές, τὰ λεγόμενα βιβλία Θρησκευτικῶν, νὰ ἐπιστραφοῦν, ἀπὸ τοὺς γονεῖς, στὰ σκοτάδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐκπονήθηκαν, στὸ ὑπουργεῖο τῶν ἐκκλησιομάχων καὶ ἐθνομηδενιστῶν.
.             Καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ὅσοι Ἕλληνες δάσκαλοι νὰ σταθοῦμε στὸ ὕψος τῶν Δασκάλων τοῦ Γένους. «Ἀπ’ ἔξω μαυροφόρα ἀπελπισιά», ἀλλὰ μὲς στὴν τάξη Κρυφὸ Σχολειό, διδάσκουμε Ψυχὴ καὶ Χριστὸ καὶ ὄχι τὰ δαιμονικά τους μαθήματα. Κάνουμε τὸν σταυρό μας καὶ “τρέλα κολοκοτρωναίικη”, συνάδελφοι. Καὶ κανεὶς νὰ μὴν φοβᾶται τοὺς μυρμηγκολέοντες, “πρόσκαιροί εἰσι”.
.             «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση», μᾶς ὁρμηνεύει ὁ  Γέρος τοῦ Μοριά.

«Νοικοκυριοὶ καὶ φρόνιμοι
Δὲν ζοῦν στὸν Ψηλορείτη
Οἱ κουζουλοὶ τὴν κάνανε
Ἀθάνατη τὴν Κρήτη», διαλαλεῖ καὶ ἡ κρητικὴ λεβεντομαντινάδα.

.             Μονολογοῦσε, περίλυπος καὶ καταντροπιασμένος, Νικόλαος Ἰβανώφ, ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν μάχη τοῦ Κιλκίς, μετὰ τὴν συντριβή του ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους Κιλκισιομάχους: «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ ὅλα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων».
.             Ἐμπρός, ἀδελφοί, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν Ἐλευθερία….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ὑπόδειγμα ἐπιστολῆς γονέως πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας
γιά τήν ἐπιστροφή τῶν βιβλίων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν,
τὸ ὁποῖο καταρτίστηκε ἀπό νομικούς πού ἀσχολοῦνται μέ τό ζήτημα
καί εἶναι ἐγκεκριμένο ἀπό τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων.

ΠΗΓΗ: tideon.org

epistolh_epistrofhs_vivlioy_thrhskeytikwn_03_2017

,

Σχολιάστε

ΝΕΡΩΝΕΣ καὶ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (Δ. Νατσιός) «Ὅσοι δάσκαλοι, ὅσοι πιστοὶ πετᾶμε τὰ βιβλία-κουρελουργήματα καὶ διδάσκουμε Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς καὶ Βίους Ἁγίων».

Νέρωνες κα Διοκλητιανο στ σχολεα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν! Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε νὰ καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….». (Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α´- «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).
.                 Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 40-50 χρόνια ἀπὸ τὸν Ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, ποὺ ξεβράζεται στὸν χῶρο τῆς παιδείας. Μὲ τὰ νέα βιβλία τῶν θρησκευτικῶν ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τῆς λυσσαλέας ἐπίθεσης, τῶν ποικιλώνυμων ἐθνομηδενιστῶν, κατὰ τῶν τριῶν μαθημάτων ποὺ προσφέρουν στοὺς μικροὺς μαθητὲς ταυτότητα καὶ ἰθαγένεια.
.                 Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´Δημοτικοῦ, τοὺς “συνωστισμοὺς” στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης καὶ τοὺς ἐξωραϊσμοὺς τῆς φρικτῆς τουρκοκρατίας. Δὲν πέρασε. Ὁ λαὸς ἔφτυσε τό… κατάπτυστο βιβλίο καὶ τοὺς συγγραφεῖς του.
.                 Στὰ βιβλία ὅμως ἱστορίας Γυμνασίου καὶ Λυκείου οἱ μαθητὲς εἰσπνέουν τὶς ἀναθυμιάσεις τῶν προσκυνημένων ἱστοριογράφων τύπου Ρεπούση.
.                 Τὰ βιβλία τῆς Γλώσσας μένουν στὸ ἀπυρόβλητο καὶ συνεχίζονται οἱ ἀνοησίες μὲ «συνταγὲς μαγειρικῆς», οἱ κρανιοκενεῖς ἐμπνεύσεις γιὰ τὸν «Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα» ἢ τὰ βδελύγματα γιὰ ἔρωτες 25 χρόνων μὲ μαθήτριες Γυμνασίου.
.                 Στὸ μεσοδιάστημα, μέχρι νὰ φτάσουμε στὴν ἀπροκάλυπτη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἤ, καλύτερα, κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχουν καταργηθεῖ μὲ ὕπουλες μεθοδεύσεις καὶ μὲ καρυκεύματα περὶ δημοκρατικότητας, σεβασμοῦ τῆς διαφορετικότητας, συνοδοιπορίας μὲ τὴν σάπια Εὐρώπη καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ πονηρεύματα, τὰ ἑξῆς:
.                 Πρῶτον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν μὲ τὴν παρουσία τῶν σχολείων στοὺς ἐνοριακοὺς ναούς. (Μεγάλη εὐθύνη φέρουν καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ πολλοὶ ξεχύνονταν τὴν μέρα αὐτὴ στὰ φραπεδοπωλεῖα τῶν πόλεων, προκαλώντας τὴν χλεύη καὶ τὸν θυμὸ τοῦ κόσμου).
.                 Δεύτερον: Ὁ ἐκκλησιασμὸς ὅλου τοῦ σχολείου, ὡς ἔμπρακτη φανέρωση τῆς παιδαγωγίας «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» τοῦ ἀποστόλου Παύλου.
.                 Τρίτον: Ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας, ἅπαξ τοῦ μηνός, μὲ  τὴν συνοδεία τῶν παιδικῶν φωνῶν ποὺ ψάλλουν τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.                 Τέταρτον: Ἡ ἀριστεία, δηλαδὴ ἡ συνέπεια, ἡ ἐπιμέλεια καὶ ὁ εὐεργετικὸς ἔπαινος ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν καθ᾽ ὅλα ἀξιέπαινη προσπάθεια κάποιων παιδιῶν νὰ ὑπερέχουν. Ἀπογυμνώνεται τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὶς δύο ἱδρυτικές, θὰ λέγαμε, προϋποθέσεις του: τὴν τιμωρία καὶ τὴν ἐπιβράβευση. Καταντᾶ ἡ σχολικὴ αἴθουσα προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου. (Μὲ τὴν ἀτιμωρησία -ἡ καταστροφικὴ ἀρχὴ τοῦ ὅλα ἐπιτρέπονται, γιατί εἶναι παιδιὰ- ἐπιβραβεύονται οἱ ἀσυνεπεῖς καὶ ἀπείθαρχοι, μὲ τὴν καταδίκη τῆς ἀριστείας τιμωροῦνται οἱ φιλόπονοι καὶ φιλομαθεῖς).
.                 Καὶ βέβαια ἡ παραπάνω κατάργηση ὑπονομεύει τὸν θεσμὸ τῶν ἐθνικῶν παρελάσεων. Αὐτὸ θὰ τὸ καταλάβουμε, ὅταν γίνουν οἱ κληρώσεις καὶ ἀρχίσουν οἱ ἀδικίες. Τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ τὶς «ἀριστερές», συριζαίικες παλαβομάρες δὲν τὶς καταλαβαίνουν…
.                 Πέμπτον: Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, στὶς Ε΄καὶ ϛ΄Δημοτικοῦ, ἀπὸ πέρυσι, μειώθηκε κατὰ μία ὥρα, εἶναι μονόωρο. Ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ καὶ μ᾽αὐτὰ ποὺ γίνονται, θὰ καταργηθεῖ.
.                 Ἕκτον: Μνεία μόνο θὰ γίνει τῆς λεγόμενης θεματικῆς ἑβδομάδας καὶ τῶν ἔμφυλων ταυτοτήτων, ἀποφάσεις ποὺ μαγαρίζουν τὴν οἰκογένεια, τὴν πάλαι ποτέ, «Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή».
.                 Ἐρχόμαστε τώρα στὰ νέα βιβλία (φάκελλοι) τῶν θρησκευτικῶν, τὰ βλάσφημα βιβλία. Δὲν θὰ ἐπιμείνουμε στὴν περιγραφή, μίας καὶ οἱ εἰκόνες διαλαλοῦν τὰ μιάσματα. Ἀπὸ τοὺς δαιμονόπληκτους κκλησιομάχους κα λους τοὺς καντιποτένιους πο πικροτον κα ζητωκραυγάζουν γι τ νέα βιβλία δν περιμέναμε τίποτε καλύτερο. Ἀλλοῦ εἶναι τὸ πρόβλημα.
.             Ὑπάρχει κάποια ἀντίδραση ἀπὸ τὰ λεγόμενα συντηρητικὰ κόμματα;
.             Οἱ Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες (ΑΝΕΛ), μεταβλήθηκαν σὲ ἐξαρτημένους γραικύλους (ΕΞΑΓΡ) καὶ ὑπογράφουν μὲ χέρια καὶ ποδάρια τὶς αἰσχρουργίες. Ἡ ΝΔ, ἡ χαριτόβρυτος Κεντροδεξιά, σιωπᾶ ἰχθυοπρεπῶς καὶ στηρίζει τὰ «παρδαλὰ» νομοσχέδια, διότι εἶναι κόμμα, βεβαίως, εὐρωπαϊκὸ καὶ ὄχι ἑλληνικό. Κόμμα τ ποο πιδίδεται σ κάποια τσιμπολογήματα πατρίδας, θρησκείας, οκογένειας γι ν παραπλαν τος φελες.
.             Ἄφετε τοὺς νεκρούς… τὶς κομματικὲς κουρελοῦδες.
.             Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἰσχυρότερο ἔρεισμα οἱ πολέμιοι τοῦ Γένους, τὸ βρῆκαν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Στὴν τελευταία του εἰσήγηση στὴν Σύνοδο ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας ἔλεγε: «Κρίνεται ἀναγκαία ἡ ἀναφορὰ σὲ σύγχρονα μεγάλα θρησκεύματα, ὄχι ὅμως νὰ ἀξιοποιήσει τὴν διδασκαλία τους ὡς ἑρμηνευτικὸ πλαίσιο, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει στὸν μαθητὴ (σ.σ. στὸν ὀκτάχρονο;) τὴν εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο βιώνεται ποικιλοτρόπως καὶ ὅτι τὸ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύεται μέσα ἀπὸ πολλὲς διαφορετικὲς καὶ ἀντικρουόμενες ὀπτικὲς γωνίες. Ἔτσι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καθίσταται μάθημα ποὺ καταφάσκει στὸν διάλογο καὶ στὴν ἀνάγνωση τῆς θρησκευτικῆς ἑτερότητας» .             «Κούφια καρύδια καὶ ἀσκιὰ γιομάτ᾽ ἀγέρα», ποὺ θά ᾽λεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης.
.             «Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον» λέει ἡ Γραφή. Τὰ μικρὰ παιδιὰ ἤδη δυσφοροῦν ἀπὸ τὴν «ποικιλότροπη βίωση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου» καὶ κραυγάζουν: δὲν θέλουμε θρησκεῖες, θέλουμε τὸν Χριστό!!!
.             Λοιπόν. Τώρα ποὺ «οἱ ἀνθρωποκάμπιες μαραζώνουν τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», (Κόντογλου), οἱ ὕπουλοι Διοκλητιανοὶ καὶ Νέρωνες, ὅσοι δάσκαλοι, σοι πιστο πετμε τ βιβλία κα διδάσκουμε Εαγγελικς Περικοπς κα Βίους γίων. Εναι ντίσταση κολοκοτρωναίικη εναι μολογία πίστεως.
.             Οἱ γονεῖς ὑπογράφουν τὴν γνωστὴ δήλωση καὶ ἐπιστρέφουν τὰ κουρελουργήματα ὡς ἀπαράδεκτα καὶ ἐπικίνδυνα. Καὶ οἱ ἴδιοι θὰ κερδίσουν πνευματικὰ καὶ στὰ παιδιά τους θὰ δώσουν ἕνα λαμπρὸ μάθημα καὶ παράδειγμα ἀνδρείας καὶ φιλοπατρίας.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ (19-21 Ἰουνίου 1913): ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (Δ. Νατσιός) «Μὲ ἐκεῖνα τὰ ἡρωικά… παλιοτόμαρα εἶναι ραμμένη ἡ γαλανόλευκη. Τὰ τωρινὰ ὄντως παλιοτόμαρα τὴν μαγαρίζουν, σβήνοντας τὸ “ἐλευθερία ἢ θάνατος” τῶν ἐννέα λωρίδων καὶ βάζοντας στὴν θέση τους τὶς πολύχρωμες μπογιὲς τῆς διαστροφῆς…»»

Μάχη το Κιλκίς:
νύπαρκτη γι τ σχολικ βιβλία στορίας

   γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

  «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων».
[Ν. Ἰβανώφ, Βούλγαρος στρατηγός, στὴ μάχη τοῦ Κιλκίς].

.             Ἔχω ἐνώπιόν μου τρεῖς, ἂς τὸ ὀνομάσουμε ἔτσι, γενεὲς βιβλίων ἱστορίας τῆς Ϛ΄Δημοτικοῦ. Τὸ πρῶτο, τὸ ὁποῖο μόρφωνε τοὺς μαθητές μας ὣς τὸ σχολικὸ ἔτος 2005-2006, μὲ τίτλο «Στὰ νεώτερα χρόνια» καὶ εἶχε πρωτοεκδοθεῖ τὸ 1983, ἂν θυμᾶμαι καλά. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ “κοπρώνυμον”, τὸ βιβλίο τῆς κ. Ρεπούση, μνημεῖο γραικυλισμοῦ, τὸ ὁποῖο -εὐτυχῶς- μόλις γιὰ ἕναν χρόνο μόλυνε μὲ τὶς ἀναθυμιάσεις του τὶς σχολικὲς αἴθουσες. Τὸ τρίτο, μὲ τίτλο «Ἱστορία τοῦ νεώτερου καὶ σύγχρονου κόσμου», εἶναι αὐτὸ ποὺ διδάσκουμε.
.             Ἀπὸ τὰ τρία, ἢ μᾶλλον δύο βιβλία, τὸ καλύτερο, ποὺ ἀναδίδει καὶ τὴν εὐωδία τῆς ἱστορικῆς μας παρουσίας καὶ τὸ καταλληλότερο, γιὰ τὴν ἡλικία τῶν παιδιῶν λόγῳ γλώσσας καὶ ἱστορικῶν πηγῶν, εἶναι τὸ πρῶτο. Τὸ τιμῶ δεόντως. Πολλὲς φορὲς φωτοτυπῶ σελίδες του καὶ τὶς μοιράζω στοὺς μαθητές μου. (Μακάρι νὰ βρεθεῖ τρόπος νὰ ἐκτυπώσουμε μερικὲς χιλιάδες ἀντίτυπα, γιατί θὰ χρειαστοῦν σίγουρα. Μὲ τούτους τοὺς καντιποτένιους ἐθνομηδενιστὲς ποὺ μπλέξαμε, τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας, ἀπὸ «πολύτιμος φύλακας τῆς πείρας τοῦ παρελθόντος», ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Ἀπ. Βακαλόπουλος, θὰ καταντήσει μέσο προπαγάνδας καὶ ἐπιβολῆς τῆς νεοταξικῆς ἀνομίας καὶ πλάνης).
.             Αὐτὸ ὅμως ποὺ προκαλεῖ κακή, χειρίστη ἐντύπωση εἶναι ὅτι καὶ στὰ τρία βιβλία -χάριν… «οἰκονομίας» συμπεριλαμβάνω καὶ τὸ ρεπούσειον ἄγος, μιᾶς καὶ φέρει «σφραγίδα» τοῦ ὑπουργείου Παιδείας -ἀπουσιάζει, ἔστω καὶ ὡς ἁπλὴ ἀναφορὰ καὶ νύξη, φονικότερη, κρισιμότερη κα νδοξότερη μάχη τς νεοελληνικς στορίας: μάχη το Κιλκίς.
.             Στὸ πρῶτο βιβλίο ἱστορίας, στὸ οἰκεῖο κεφάλαιο, μὲ τίτλο «Οἱ Βαλκανικοὶ πόλεμοι», σέλ. 195, διαβάζουμε: “Ἡ Βουλγαρία δὲν ἔμεινε ἱκανοποιημένη ἀπὸ τὰ ἐδάφη ποὺ πῆρε, γι’ αὐτὸ ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς πρώην συμμάχους της, Ἕλληνες καὶ Σέρβους. Οἱ Ἕλληνες σημείωσαν ἐπιτυχίες ἐναντίον τῶν Βουλγάρων καὶ πῆραν τὴν Ἀνατ. Μακεδονία”. Στὴν σελ. 196 παρατίθεται ἕνας χάρτης, ὅπου καταγράφονται τὰ σπουδαιότερα πεδία τῶν μαχῶν, μὲ τὸ Κιλκὶς προκλητικὰ νὰ ἀπουσιάζει καὶ στὴν ἑπόμενη σελίδα τὸ γράμμα ἑνὸς πολεμιστῆ ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἰωαννίνων.
.             Στὸ δεύτερο, τῆς Ρεπούση τὸ «κατόρθωμα», στὸ κεφάλαιο γιὰ τοὺς «Βαλκανικοὺς πολέμους», διαβάζουμε στὴν σελίδα 94: « Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς καταλαμβάνει ἐδάφη τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου…». (Ἡ κυρὰ-Μαρία καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες της ἀφοῦ “λιώσαν τὰ νιάτα τους” στὶς καταλήψεις, ἐξέλαβαν τὶς ἀπελευθερωτικὲς μάχες τοῦ στρατοῦ μας ὡς κάτι παρόμοιο. Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἐπανακάμπτουν καὶ … καταλαμβάνουν τὶς ποικιλώνυμες ἐπιτροπὲς καὶ «συναγωγὲς» ἀναθεώρησης-καρατόμησης τῶν σχολικῶν βιβλίων. Καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης…
.             Στὶς ἑπόμενες δύο σελίδες ποὺ ἀφιέρωνε στοὺς βαλκανικοὺς πολέμους, φιλοξενοῦνται, στὴν πρώτη, χάρτες ποὺ δείχνουν τὴν Ἑλλάδα μετὰ τὶς «καταλήψεις» ἐδαφῶν. Στὴν τελευταία, σελ. 96 περιέχονται δύο φωτογραφίες. Τὸ «Γενὶ τζαμὶ» καὶ τὸ «Μπέη χαμὰμ» τῆς Θεσσαλονίκης. (Ἂς κάνουν μία βουτιὰ στὸ Αἰγαῖο καὶ ἂς περάσουν ἀπέναντι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἰσλαμολάγνοι, νὰ χορτάσει τὸ μάτι τους τζαμιὰ καί… χαμάμια. Ἴσως πρέπει νὰ σκεφτοῦμε σοβαρὰ μία νέα ἀνταλλαγή, ὄχι πληθυσμῶν, ἀλλὰ ἱστορικῶν. Ὅταν γράφεις, γιὰ παράδειγμα, «συνωστισμὸς στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης», πρέπει νὰ σὲ δεῖ ἕνας καλός… ἱστορικός. Αὐτὸ οὔτε Τοῦρκος ἱστορικὸς δὲν διανοήθηκε νὰ τὸ γράψει).
.             Τὸ τρίτο βιβλίο, τὸ τωρινό, στὸ ἴδιο κεφάλαιο, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀφιερώνονται τέσσερις σελίδες (186-189), γράφει: «Ἡ ρύθμιση τῶν συνόρων ἀνάμεσα στὰ βαλκανικὰ κράτη προκάλεσε τὸν Β´ Βαλκανικὸ Πόλεμο, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1913… Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς κέρδισε σημαντικὲς νίκες καὶ “κατέλαβε” (δυστυχῶς καὶ ἐδῶ τὸ ἴδιο ἀπαράδεκτο ρῆμα καὶ ὄχι “ἀπελευθέρωσε”), τὴν ὑπόλοιπη Κεντρικὴ καθὼς καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία…». Πουθενὰ στὶς τέσσερις σελίδες δὲν θὰ βρεῖς τὴν λέξη Κιλκίς. Καμμία ἀναφορὰ στὴν τριήμερο ἐποποΐα!!
.             Στὴν σελίδα 188, ἔχει μία ἀκατανόητη καὶ ἐντελῶς ἄσχετη μὲ τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους παραπομπή. Γράφει γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν γυναικῶν καὶ γιὰ τὶς λεγόμενες «σουφραζέτες» τῆς Βρετανίας.
.             Ἔχω στὴν κατοχή μου ἕνα βιβλία σπάνιο καὶ δυσεύρετο. Τιτλοφορεῖται: «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» καὶ ὑπότιτλο «Ἐπικαὶ συρράξεις τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Βουλγάρων». Συγγραφέας του ὁ Δ. Καλλίμαχος, ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας τῆς Ε´ Μεραρχίας Πεζικοῦ, ποὺ ἀρίστευσε μὲ τὸν ἡρωϊσμό της κατὰ τὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς-χωρὶς καμμιὰ νὰ ὑστερήσει. Ὁ ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας συμμετεῖχε, ὄχι μὲ τὸ καριοφίλι ἀλλὰ μὲ τὸ πετραχήλι, στὶς μάχες τοῦ στρατοῦ, ἰδίως στὸ Κιλκίς, καὶ τὸ 1942 ἐξέδωσε τὸ βιβλίο στὴν Νέα Ὑόρκη, σὲ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκος» τῆς ἱστορικῆς ὁμογενειακῆς ἐφημερίδας. Τὸ βιβλίο εἶναι συγκλονιστικό, τὸ μελετᾶς μὲ δάκρυα, μελετᾶς τὰ λαμπρὰ παλληκάρια… Στὴν σελ. 83 διαβάζω στὶς σημειώσεις του μετὰ τὴν μάχη:

.           «Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὡμοίαζε πρὸς μακελλεῖον. Καὶ ὅταν ἀντίκρυσα τὴν φρικιαστικὴν εἰκόνα καμμένων σπαρτῶν καὶ ψημένων σωμάτων καὶ εἶδα σκοτωμένους μὲ τὴν λόγχην στὰ χέρια καὶ μὲ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τὸ πρόσωπον τὴν ψυχολογίαν τῆς ὁρμῆς καὶ τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τὰ χείλη ἀποθαυμάζων.Ἀγγελιαφόρος τῆς Δ ΄Μεραρχίας ἐστάθη καὶ ἤκουσα νὰ ἀπαγγέλη:
«Στοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χορτάρια
πούχαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».

.             (Ἡ μάχη διεξήχθη 19-21 Ἰουνίου 1913 ἐν μέσῳ φοβεροῦ καύσωνος. Τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, ἐξ αἰτίας τῶν ὀβίδων, πῆραν φωτιά. Πολλοὶ βαριὰ τραυματισμένοι στρατιῶτες μας ἀνήμποροι νὰ κινηθοῦν, ἦταν καὶ σὲ νηπιώδη κατάσταση τὸ σῶμα τραυματιοφορέων, κάηκαν ζωντανοί). Πόσα ἦταν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδας; 8.828 ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες, μεταξὺ αὐτῶν ἐννέα διοικητὲς ταγμάτων καὶ συνταγμάτων, ποὺ πήγαιναν μπροστὰ γιὰ νὰ ἐμψυχώσουν τοὺς μαχητές. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ συνταγματάρχης Καμάρας, «εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος, εὐθὺς καὶ εἰλικρινὴς καὶ πράος». Τραυματίζεται θανασίμως ἀπὸ βλῆμα ὀβίδας.

Διαβάζω:

«Γονατίζει ὁ εὐγενικὸς συνταγματάρχης καὶ μὲ τὸ λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τὰ χέρια ἀπευθύνει πρὸς τοὺς ἄνδρας του τὸν τελευταῖον χαιρετισμόν:
-Θάρρος, παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!
Τὸ αἷμα τρέχει κρουνηδὸν ἀπὸ τὸ τραῦμα καὶ ὁ Καμάρας σωριάζεται. Ὅταν μετεφέρετο πρὸς τὰ χειρουργεῖα, ἀτενίσας διὰ τελευταίαν φορὰν τοὺς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καὶ εἶπε:
-Ἄχ, ποὺ σ’ ἀφήνω Σύνταγμά μου! Σᾶς χαιρετῶ καλά μου παλληκάρια καὶ μὲ τὴν εὐχή μου ὅλοι ἐμπρὸς νὰ δοξάσετε τὴν τιμημένη μας πατρίδα». (σελ. 71).
.               Ἴδια περιγραφὴ καὶ μάλιστα γραμμένη ἀπὸ τὸν γιό του, στρατιώτη τότε, ἔχουμε καὶ γιὰ τὸν ἠρωϊκὸ θάνατο τοῦ συνταγματάρχη Καμπάνη. Καὶ γιὰ τὸν σ/χη Παπακυριαζῆ, ποὺ ἦταν σύγγαμβρος τοῦ ἄλλου ἀετοῦ, τοῦ ἥρωα τῶν ἡρώων, Ἰωάννη Βελλησαρίου, ποὺ καὶ αὐτὸς σὲ λίγες μέρες σκοτώθηκε. Παραθέτω τὰ ὀνόματα καὶ τῶν ἄλλων ἑπτὰ ἀθανάτων ἡρώων συνταγματαρχῶν, διοικητῶν μονάδων: Καραγιαννόπουλος, Κορομηλᾶς, Διαλέτης, Κουτήφαρης, Κατσιμήδης, Ἰατρίδης, Χατζόπουλος. Καὶ ἀναγκάστηκε τὸ στρατηγεῖο νὰ διατάξει νὰ βγάλουν τὰ διάσημα, γιατί δὲν θὰ ἔμενε κανεὶς ζωντανός. Οἱ Βούλγαροι σκοπευτὲς αὐτοὺς σημάδευαν.
.             Τὴν ἴδια ἀνδρεία ἔδειξαν καὶ οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ σκηνὴ ποὺ περιγράφει ὁ Καλλίμαχος. Στρατιώτης τοῦ 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στὸ χέρι. Τοῦ λένε νὰ φύγει γιὰ τὸ χειρουργεῖο.
«-Τί ἔκανε, λέει; Γιὰ μία τσουγκρανιὰ νὰ φύγω; Τὸ παλιοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμη. Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερο τραῦμα γίνεται τρίτο καὶ ἕπεται συνέχεια. Ὅταν δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα, λέει:
«-Μωρὲ δὲν μποροῦσα νὰ εἶχα κι ἄλλο παλιοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο;». (σελ. 76).
.             Μ κενα τ ρωικά… παλιοτόμαρα εναι ραμμένη γαλανόλευκη. Τ τωριν ντως παλιοτόμαρα τν μαγαρίζουν, σβήνοντας τλευθερία θάνατος” τν ννέα λωρίδων κα βάζοντας στν θέση τους τς πολύχρωμες μπογις τς διαστροφς…
.             Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς ἔκρινε τὴν τύχη τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἑλλάδος ὅλης. Χάθηκε ὁ ἀνθὸς τότε τοῦ Γένους. Μία ἐλάχιστη μνημόσυνη ἀναφορὰ στὰ βιβλία ἱστορίας τοῦ δημοτικοῦ σχολείου δὲν ἀξίζουν τόσοι ἥρωες; Οἱ σουφραζέτες τῆς Ἀγγλίας εἶναι σπουδαιότερες; Ζῶ στὸ Κιλκὶς καὶ ντρέπομαι, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ διδάξω τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους. Λέω στοὺς μαθητές μου ὅτι, ἂν σκάψουμε τὴν αὐλὴ τοῦ σχολείου μας θὰ βροῦμε κόκκαλα Ἑλλήνων ἱερά. Τονίζω τὴν σπουδαιότητα τῆς μάχης, διαβάζουμε μεγαλειώδεις σκηνὲς θυσίας καὶ ἀντρειοσύνης. Καὶ πᾶς στὸ βιβλίο καὶ ἀντικρίζεις τὴν σιωπὴ καὶ τὴν περιφρόνηση. Γιατί;
Τοὺς διαβάζω ἕνα ὡραῖο, παλιὸ κείμενο, μαθητῆ σὲ σχολεῖο τοῦ Κιλκὶς λίγα χρόνια μετὰ τὴν μάχη:

.           «Ἕνα ἀπέραντο “Ἐθνικὸ Νεκροταφεῖο”, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα του τὰ κορμιὰ χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καὶ πάνω στὰ κορμιὰ αὐτὰ στήθηκαν τὰ θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καὶ τὸ σιτάρι ποὺ φτιάχνει τὸ ψωμί μας θεριεύει καὶ μεστώνει ρουφώντας ἀπὸ τὴ γῆ αἷμα ἀντὶ γιὰ νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας “κρανίου τόπος”. Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρὸς αἵματος», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ τόσο ταιριάζουν στὴν περίπτωση.
.             Τὰ πρῶτα χρόνια, τ’ ἀλέτρια ποὺ ὄργωναν τὴ γῆ, ἔφερναν στὴν ἐπιφάνεια λευκὰ κόκκαλα, “κόκκαλα Ἑλλήνων ἱερά”, ἀντάμα μὲ σκουριασμένες ξιφολόγχες καὶ δερμάτινες παλάσκες περασμένες σὲ ζωστῆρες ποὺ ἔζωναν, κάποτε, λυγερὰ σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας, λίγο-πολύ, ἔχουμε νὰ θυμόμαστε πὼς κάποτε, σκάβοντας τὶς αὐλὲς τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὅπλα κι ἀνθρώπινα κόκκαλα.
Σὰν στοιχειωμένος ἔμοιαζε τὸ τόπος μας καὶ τὰ παιδιὰ φοβόνταν νὰ βγοῦν τὸ βράδυ ἀπὸ τὰ σπίτια τους.
.             Θυμᾶμαι τοὺς πρώτους περιπάτους ποὺ κάναμε μὲ τὸ νηπιαγωγεῖο, ἐκεῖ κοντὰ στοὺς πρόποδες τοῦ Ἅη-Γιώργη. Ἡ δασκάλα μας ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στὸν τόπο μας εἶναι πιὸ κόκκινες ἀπὸ ἀλλοῦ “γιατί παίρνουν τὸ χρῶμα τους ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν”. Κι ἐμεῖς διστάζουμε νὰ τὶς κόψουμε, ἀπὸ φόβο, μήπως  καὶ ματώσουμε τὰ χέρια μας».
(Στ. Λίβα «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη», σελ. 179, Ἀθήνα 1988).

.             Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα μας, λέω τῶν παιδιῶν. Ἕνας «ἀγρὸς αἵματος». Αὐτὸς ὁ ἀγρός, ἡ Ἱστορία καὶ ἡ Πίστη μας, εἶναι γεμάτος ἄνθη μυρίπνοα, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἥρωές μας. Τέτοια ἄνθη, σὰν αὐτὰ ποὺ φυτρώνουν στὴν ματοθρεμμένη γῆ τῆς Μακεδονίας μας, δὲν τὰ κόβεις, τὰ καμαρώνεις καὶ τὰ στολίζεις στὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησιᾶς, “ἐκεῖ νὰ λειτουργιῶνται”.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (Δ. Νατσιός) « Οἱ ἄνθρωποι ἐκτελοῦν ἐντολές, κάνουν τό κέφι τους, ρυπαίνουν ψυχές, βαπτίζοντας τά ἀνοσιουργήματά τους Παιδεία καί ὅλα ἀτιμωρητί».

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

«Ὅς δ’ ἄν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικός εἰς τόν τράχηλον αὐτοῦ καί καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης» (Ματθ. ιδ´ 6)

.       Συχνή ἡ ἐπωδός: «Τά παιδιά δέν διαβάζουν ἐξωσχολικά βιβλία». Τήν ἀκοῦμε ἀπό γονείς, τήν προσυπογράφουμε καί ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι. Εἶναι τέχνη λησμονημένη ἡ ἀνάγνωσις πιά. Ὅπως κάθε τέχνη πού διδάσκεται, πρέπει νά μαθητεύσῃς «παρά τούς πόδας ἀνθρώπου» καί ἀφοῦ μιλᾶμε γιά μαθητές ἰσχύει τό ἀπροσπέλαστο, ὑπό τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, λεχθέν «παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν».
.              Τό  παράδειγμα προσφέρεται πρῶτα στό σπίτι. Ὅμως σήμερα «οἱ ἀπασχολημένοι γονεῖς παρκάρουν τά παιδιά τους μπροστά στήν τηλεόρασι…. οἱ ἄνθρωποι πού δέν ἐδιάβασαν ἢ δέν τούς εἶπαν ἱστορίες, τείνουν νά ἐπιβάλλουν τήν ἴδια στέρησι καί στά παιδιά τους». Ἀποτέλεσμα; «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθῇ τόν τελευταῖο καιρό: ὁ μορφωμένος βάρβαρος  –πού ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθῇ θαυμάσια ἐπαγγελματικῶς, ἀλλά δέν ἔχει διαβάσει τίποτα, δέν ξέρει ἱστορία καί ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε εὑρίσκεται ἐκτός τῆς εἰδικότητός του….Μερικοί τυγχάνει νά εἶναι καί δάσκαλοι. Δέν διαβάζουν τίποτε ἐκτός ἀπό τά βιβλία πού πρέπει νά διδάξουν∙ δέν ἔχουν νοιώσει ποτέ τήν ἀπόλαυσι τῆς ἀνάγνωσης∙ καί δέν μποροῦν νά μεταγγίσουν ἐνθουσιασμό, γιά νά μήν πῶ ἀγάπη γιά τό ἀντικείμενό τους». (Τό ἀπόσπασμα περιέχεται στό βιβλίο «ὁ ἀντιχριστιανισμός», τοῦ Σ. Γουνελᾶ, ὁ ὁποῖος παραπέμπει σέ ἄρθρο τῆς Βρετανίδος Ντ. Λέσιγκ, πού δημοσίευσε ἡ «Ἐλευθεροτυπία»). Τό προαναφερθέν χωρίο μιλάει γιά γονεῖς ἀδιάφορους, γιά δασκάλους ἀπονήρευτους καί ἀκοινώνητους, ἀποσιωπᾶ ὅμως τόν φθοροποιό ρόλο τῶν σχολικῶν βιβλίων.
.            Θά ἀναφερθῶ καί πάλι σ᾽ τοῦ Γυμνασίου τά γλωσσικά ἐγχειρίδια. Κατ’ ἀρχάς ὑπῆρχε στά βιβλία αὐτά (κυρίως τῶν κειμένων Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας) μία ρητή προδιαγραφή, τήν ὁποίαν ἔπρεπε νά ἐφαρμόσουν οἱ συγγραφικές ὁμάδες πού εἶχαν ἀναλάβει τήν ἐκπόνησί τους: τά νέα βιβλία ἔπρεπε νά μή περιλαμβάνουν οὕτε ἕνα ἀπό τά κείμενα πού περιελαμβάνοντο στά παληά. (Ἡ γνωστή «ἐθνική νόσος» πού περιέγραψε ὁ Παπαδιαμάντης: περιφρονοῦμε «ὅ,τι παλαιόν, ὅ,τι ἐγχώριον, ὅ,τι ἑλληνικόν»).
.            Κατά δεύτερον τά κείμενα πού ἐπιλέχτηκαν ὤφειλαν  –στά πλαίσια της πολυπολιτισμικότητας–  νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό «παρωχημένες» πλέον ἰδέες (ἔθνος, πίστις, παράδοσι), νά προσαρμοστοῦν στά νέα δεδομένα. Ἡ γνῶσι δέν πρέπει νά ὑφαίνεται γύρω ἀπό κοινές ἀξίες, οἱ ὁποῖες, ποινικοποιήθηκαν ὡς ἑλληνοχριστιανικό ἰδεολόγημα, νά μήν συγκινῇ, ἀλλά νά διασκεδάζῃ, νά εἶναι ἐπικοινωνιακή. (Παράδειγμα: «Ἡ Φρικαντέλα ἡ μάγισσα πού ἐμισοῦσε τά κάλαντα» ὡς κυρίαρχο ἀνάγνωσμα Χριστουγέννων στὴν Ε´ δημοτικοῦ). «Τό σχολεῖο δέν ἔχει πιά σκοπό νά μεταδίδῃ οὐσιαστικές γνώσεις, πού ἡ κατοχή τους φωτίζει τήν συνείδησι καί προσφέρει τά ὑλικά της ἐλευθερίας», ἀλλά, ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀναβαθμίσεως, καταλήγει σ’ αυτό πού ἀνομολογήτως στοχεύει: στήν παραγωγή ὑποταγμένων μυαλῶν, «μορφωμένων βαρβάρων» καί χειρότερα, γενιτσάρων. Γιά νά συμβῇ αὐτό ἐφρόντισαν οἱ ἐπίδοξοι ἀναβαθμιστές  –ἰσοπεδωτές τῆς Παιδείας νά καταστρέψουν (κυριολεκτικῶς) τήν κλασσική μας λογοτεχνία. Ἀποκαθήλωσαν τούς μάστορες τοῦ λόγου, αὐτούς πού γράφουν μέ «ἰθαγένεια τόπου καί τοπίου», τους «ἐθνικούς συγγραφεῖς» (Λιγνάδης), ὄχι μέ τόν ἐξοβελισμό τους ἀπό τά βιβλία, ἀλλά μέ πιό ὕπουλο, ἀναίσχυντο, γκεμπελικό τρόπο. Δηλαδή: Δέν βάζεις στά βιβλία τά πιό ἀξιόλογα καί ὡραῖα, τά ἀριστουργήματά τους, ἀλλά τά χειρότερα, τά ξέψυχα, τά μίζερα. (Σ’ όλους τους λογοτέχνες βρίσκεις καί ἀτυχεῖς ἐμπνεύσεις).
.                Παίρνεις γιά παράδειγμα τόν Παπαδιαμάντη, κλέος καί ἀγλάϊσμα τῆς λογοτεχνίας μας, καί ἰδοῦ τό ἀπόσπασμα ἀπό τά εὐφρόσυνα «ρόδιν’ ἀκρογιάλια»:… «Μᾶς ἦρθε, εἶπεν, ἡ μυζήθρα, μυρωδάτη, ἀχνιστή. Τήν ἔφερε πεσκέσι τό Ξενιώ, ἡ μικρή τσούπα τοῦ Πατσοστάθη. Ὕστερ’ ἀπό λίγο θἄρθη, λέει, ὁ ἀφέντης της  –δηλαδή ὁ πατέρας της-  νά μᾶς φέρῃ, λέει, τό κοκορέτσι ψημένο, ἔτοιμο.  Ὅσον διά τά δύο μπούτια θά μᾶς τά φέρη, λέει, ὠμᾶ, γιά νά τά ψήσουμε ἀργότερα ἐδῶ  -Μπεκερεβέτσιν (ὁ θεός νά τά πληθύνῃ). – Τό ἄλλο μισό κατσίκι, τό ἐκράτησε, λέει, γιά τήν φαμίλια του. Τώρα θά μᾶς ἔρθῃ κι ὁ Ἀγάλλος, νά μᾶς ζυμώσῃ τήν πίττα. Σ’ ἀρέσει ἡ τυρόπιττα μέ χλωρό τυρί καί μέ δέκα αὐγά;». (Νεοελληνική Γλώσσα, Α´ Γυμνασίου, σελ. 70-71).
.              Μέ κείμενο δώδεκα ἀράδων τιμᾶται ὁ Σκιαθίτης γέροντας. Καί τόν κατήντησαν, τόν ἀσκητικό καί ὀλιγοδεῆ λογοτέχνη μας, πρότυπο πολυφαγίας καί καλοπέρασης. «Κακουργοῦν ἐν γνώσει» ὡς θά ἔλεγε ὁ ἐξαίσιος ὑμνητής τῆς ἐντίμου πενίας.
.       Οἱ ἴδιες κουτοπόνηρες ἐπιλογές ἐφαρμόζονται καί στά «ἀπομνημονεύματα» τοῦ πατριδοφύλακα στρατηγοῦ Μακρυγιάννη:  «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἄρχηγοί, ἔγιναν ἐκλαμπρότατοι, ἔγιναν γενναιότατοι καί οἱ ντόπιοι καί οἱ φερτικοί… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καί φίλοι πλούσιοι ἀπό γαῖες, ἐργαστήρια, μύλους, σπίτια, σταφίδες καί ἄλλα πλούτη τῶν Τούρκων. Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπό τήν Ζάκυνθο, δέν εἶχαν οὔτε πιθαμή γης∙  τώρα φαίνεται τί ἔχουν…» . («Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Γ´ Γυμνασίου, σελ. 48).
.            Ἐρωτῶ: Γιατί ὄχι ἐκεῖνο τό θαυμάσιο «τούτην τήν πατρίδα τήν ἔχομεν ὅλοι μαζί…» ἢ τό ἀνδρεῖο  «ἐκεῖ ὅπου ἔφκιανα τίς θέσεις εἰς τούς Μύλους ἦρθε νά μέ δῇ ὁ Ντερνύς…». Αὐτά δέν ἀντέχουν στήν προκρούστειο κλίνη τῶν νεογραικύλων.
.           Σαφές τό μήνυμα: τέτοιοι καί οἱ ἥρωές σας, μικροπρεπεῖς, ἰδιοτελεῖς, μήν τούς διαβάζετε, ξεπεράστηκαν… ἐνῷ στήν «Γλῶσσα» τῆς Α´ Γυμνασίου, ἐξυμνεῖται τό σαχλούργημα μιᾶς λοξῆς Ἀγγλίδος, ὁ «Χάρι Πότερ», «γιατί ξανάφερε τά παιδιά στό διάβασμα καί τά ἀπεμάκρυνε γιά λίγο ἀπό τήν ὀθόνη τῶν βίντε–γκέιμς». (video–games) (σελ. 4).
.                 Ἡ ἴδια τακτική τῆς… μύγας καί στό ἔργο τοῦ Ξενόπουλου. (Τήν μύγα καί μέσα σέ ἀνθόκηπο νά τήν βάλῃς, θαὕρῃ κοπριά νά καθίσῃ). «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Α´ Γυμνασίου, σελ. 222, τίτλος: Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ». Πηγαίνει ὁ Χρῆστος ὁ κλαμπανάρος (=κωδωνοκρούστης) καί λέει στόν παπα-Ζήσιμο: «Πάλε τά ἴδια παπᾶ μου». « Ἡ γάτα πανάθεμά την». «Ὤ! συμφορά μου…στό ἴδιο μέρος;». «Ὄχι, στήν Ἁγία Πρόθεσι». Δηλαδή,  ἡ γάτα, ἐμπῆκε στό Ἅγιο Βῆμα, στήν Ἁγία Πρόθεσι καί ἔκανε τίς ἀκαθαρσίες της. (Οἱ εὐλαβεῖς ἱερεῖς φρίττουν μέ αὐτήν τήν μιαρά καί βέβηλη ἀναφορά).
.               Στό ἴδιο βιβλίο. «Τό θέλγητρο τῆς Ἀνδαλουσίας), τοῦ Κ. Οὐράνη (σελ. 4), καί πάλι ἡ μαγαρισιά. Διαβάζει τό πρωτάκι τοῦ Γυμνασίου φράσεις ὅπως: «Ἡ Ἀνδαλουσία εἶναι μία νέα γυναίκα τοῦ λαοῦ… πού δίνει ἐρωτικές συνεντεύξεις μέσα στίς ἐκκλησίες» καί ὅτι ἡ Σιέρρα Νεβάδα εἶναι «χώρα ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἀγαπᾶν τήν γυναίκα σάν Παναγία καί τήν Παναγία σάν γυναίκα» (σελ. 4-5). Καταλάβαμε. Πνευματικός ὑποσιτισμός, ἀφελληνισμός καί ἐκκλησιομαχία.
.          Οἱ ἄνθρωποι ἐκτελοῦν ἐντολές, κάνουν τό κέφι τους, ρυπαίνουν ψυχές, βαπτίζοντας τά ἀνοσιουργήματά τους Παιδεία καί ὅλα ἀτιμωρητί. «Δυστυχισμένη Ἑλλάς, δυστυχισμένοι Ἕλληνες. Ἀναθεματισμένοι κυβερνῆτες ὅπου μᾶς ἐκυβέρνησαν ἀρχή ὣς τέλος».

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΚΑΙΡΟI ΑΠΑΙΤΟYΝ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜAΔΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἐὰν ὅμως ὁ λόγος καὶ ἡ ὑπόθεσις εἶναι περὶ Πίστεως καὶ τῶν παραδόσεων τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε καὶ ὁ πλέον εἰρηνικὸς καὶ ἥσυχος πρέπει νὰ πολεμῆ ὑπὲρ αὐτῶν πλὴν ὄχι μὲ ταραχὴν τῆς καρδίας, ἀλλὰ μὲ ἕνα θυμὸν ἀνδρεῖον καὶ σταθερόν, κατ’ ἐκεῖνο τὸ τοῦ Ἰωὴλ “ἐκεῖ ὁ πραΰς ἔστω μαχητής”». (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, «Ἀόρατος Πόλεμος»).

.                 Τὰ χρόνια ποὺ ἔγραφε ὁ Ἅγιος Νικόδημος τὰ παραπάνω, τὸ Γένος βρισκόταν ἐν αἰχμαλωσίᾳ, στὸ σκοτάδι τῆς Τουρκοκρατίας. Δὲν ὑπῆρχε πατρίδα, κράτος. Ἂν ζοῦσε σήμερα θὰ προσέθετε καὶ «περὶ πατρίδος». Ἔχουμε ὅμως τὸν σύγχρονο Ἅγιο Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη ποὺ μᾶς κανοναρχεῖ “ἑπόμενος τοῖς θείοις πατράσι”: «Στὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος δὲν χωρᾶνε ὑποχωρήσεις, πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ἀμετακίνητος, σταθερός». (Λόγοι Ε´, «Πάθη καὶ Ἀρετές», σελ. 277). Πιάνουμε τὶς μύτες μας τοῦτες τὶς ἡμέρες ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδει ὁ γνωστὸς ὀχετός, ὁ ἑσμὸς τῶν ἄθεων προοδομανῶν.
.                 Νὰ καταργηθοῦν οἱ παρελάσεις, ἡ προσευχή, τὰ θρησκευτικά, ἡ ὀρθόδοξη ἀγωγὴ στὰ σχολεῖα. «Παρὰ φύσιν», χαρακτήρισε ὁ κὺρ-Φίλης τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων στὸ γυμνάσιο. (Ὅταν ὀνομάζεις «παρὰ φύσιν» τὴν ἀρχαία ἑλληνική, πέραν τῶν ἄλλων ὑπονοεῖς ὅτι καὶ ἡ γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι «παρὰ φύσιν», διότι αὐτὸ γράφτηκε σ’ αὐτὴν τὴν γλώσσα. Θὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὴ ἡ προσβολὴ «μὲ θυμὸν ἀνδρεῖον καὶ σταθερὸν» ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἢ θὰ περιοριστεῖ καὶ πάλι σὲ ἀνώδυνους καὶ κομψότατους ἐλέγχους τοῦ τύπου «κούρασε καὶ κουράστηκε ὁ ὑπουργός»;).
.                 Βεβαίως τίποτε «παρὰ φύσιν» δὲν ὑπάρχει στὴν ἐξαίσια γλώσσα μας. Γλῶσσες «παρὰ φύσιν» δὲν ὑπάρχουν, ἄνθρωποι «παρὰ φύσιν» ὑπάρχουν καὶ ἀπὸ αὐτοὺς κινδυνεύουμε, ὅπως ἔχω ξαναγράψει. Ὅμως, διορθώνω, ὑπάρχουν στὴν ἐκπαίδευση ὄντως διεστραμμένα πράγματα, τὰ ὁποῖα παρεισέφρησαν στὰ σχολικὰ βιβλία τάχα καὶ Γλώσσας.
.                 Κείμενα ποὺ ἀπευθύνονται σὲ παιδιὰ δημοτικοῦ καὶ γυμνασίου καὶ περιέχουν ὄντως «παρὰ φύσιν», ἐπικίνδυνα καὶ καταστρεπτικὰ γιὰ τὴν ἡλικία τους μηνύματα. Δὲν ἀκούσαμε τὸν κ. Λιάκο νὰ τὰ καταγγέλλει! Ἡ πρωινὴ προσευχή, ἂς γνωρίζει ὁ ἀπύθμενου θράσους ἐκκλησιομάχος, δὲν εἶναι μία τυπικὴ διαδικασία. Κάνοντας τὰ παιδιὰ τὸ πρωὶ τὸν σταυρό τους, παρατεταγμένα κατὰ τμήματα, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους στὸν Χριστὸ πρωτίστως καὶ συνειδητοποιοῦν ὅτι ἀνήκουν σὲ μία ὁμόγλωσση, ὁμότροπη καὶ ὁμόπιστη κοινότητα, σ’ ἕνα ἔθνος ποὺ ἀπελευθερώθηκε ἀκριβῶς γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ διαλαλεῖ τὶς πολυτίμητες ἀξίες του. Πόσοι καὶ πόσοι περίοικοι τοῦ σχολείου μας, ἡλικιωμένοι, ποὺ μένουν στὰ σπίτια τους τὰ πρωινά, ἀκοῦν μὲ συγκίνηση, ἀπὸ τὰ μεγάφωνα τοῦ σχολείου, τὴν δροσερὴ παιδικὴ φωνή, νὰ ἀπαγγέλλει τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…», ἢ τὸ «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
.                 Θυμίζω, λοιπόν, κάποια «παρὰ φύσιν» κείμενα, γιὰ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀντιδράσουν κυρίως οἱ γονεῖς τῶν παιδιῶν. Νὰ σημειώσω, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ τσιράκια τῆς Νέας Τάξης ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχουν ἁλώσει τὶς πανεπιστημιακὲς σχολές, κυρίως τὰ τμήματα ἐκπαίδευσης καὶ συγγράφουν ἐπιδοτούμενα τὰ σχολικὰ βιβλία. Πρώην θαμῶνες τοῦ πασοκικοῦ σταύλου, ὀσμίστηκαν τὴν μετατόπιση τῶν ὀπαδῶν τοῦ… κινήματος καὶ κίνησαν γιὰ τὸν νέο πόλο ἐξουσίας.
.                 Ζητωκραυγαστὲς πιὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐπιβραβεύτηκαν γιὰ τοὺς ἀνθελληνικούς τους «ἀγῶνες, «αἰχμαλωτίζοντας» καὶ τὸ ὑπουργεῖο ἀντεθνικῆς παιδείας. Ἀπὸ ἐκεῖ ξερνοῦν ἀνενόχλητοι τὶς ἐθνοκτόνες ἰδεοληψίες τους. «Τὸ ἔθνος ἡμῶν ὑφίσταται πολιτικήν τινα ζύμωσιν, καθ’ ἣν τὰ ἀκαθαρτότερα στοιχεῖα ἀνέρχονται καὶ ἐπιπλέουσιν, ἐν εἴδει ἑξαφρίσματος (=ἀφροῦ), ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας» ἔγραφε τὸ 1877 ὁ δηκτικὸς Ἐμ. Ροΐδης.
.                 Ἐπανερχόμαστε ὅμως στὰ «παρὰ φύσιν» τῶν βιβλίων. Ὑπενθυμίζω:

«Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια.
“Ὁσάκις…”, ἄρχιζε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος.
“Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας.
Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν.
“Ὁσάκις…”, ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε».
“Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης! ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε καὶ ἔπαιρνε.
Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη-μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τοὺς κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης».
Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης.
Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε.
«Τί συμβαίνει μὲ τὸ “Ὁσάκις”; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;»
«Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε.
Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”.
Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς». (Νεοελληνικὴ Γλώσσα, Α´ Γυμνασίου, τετρ. ἐργασιῶν, σελ. 16).

.           Ἄλλο χαρακτηριστικὸ μάθημα εἶναι τό:

«Τὸ θέλγητρο τῆς Ἀνδαλουσίας» (Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας Α´ Γυμνασίου). Γράφει: «Ἡ Ἀνδαλουσία εἶναι μία γυναίκα τοῦ λαοῦ, κρουστὴ καὶ μελαψή, μὲ κόκκινα χείλια καὶ φλογερὸ βλέμμα, ποὺ ἀγαπάει τὴ ζωή, τὸ χορὸ καὶ τὸ τραγούδι, μία γυναίκα ὅλη χυμοὺς καὶ ζωτικότητα… δίνει ἐρωτικὲς συνεντεύξεις μέσα στὶς ἐκκλησιὲς» (σελ.114). «Ἀνδαλουσία! Ἀνδαλουσία… Ἀνθισμένος τόπος… ποὺ ρυθμίζουν τοὺς ἡδονικοὺς χοροὺς τῶν τσιγγάνων… θρησκευτικὲς λιτανεῖες ποὺ περιφέρουν γλυκερὲς Παναγίες ντυμένες σὰν κοῦκλες καὶ γεμάτες δαντέλες καὶ μαργαριτάρια, ἀκολουθούμενες ἀπὸ μετανοοῦντες ποὺ κρύβουν τὸ πρόσωπό τους μέσα σὲ κουκοῦλες μοναχῶν καὶ πού, ὅταν περνᾶν κάτω ἀπὸ τὰ παράθυρα τῆς ἀγαπημένης τους γυναίκας, χτυποῦν τὸ κορμί τους μὲ βίτσες…» (σελ. 115).

.               Στὸ ἴδιο βιβλίο, σελ. 124, διαβάζουμε ἕναν «ἐξαιρετικὸ» ὁρισμὸ τῆς πατρίδας μας:

«…ἦταν ἡ Ἑλλάδα μία γυναίκα τόσο προκλητικὴ σεξουαλικὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐρωτευτῶ σωματικὰ κι ἀπελπισμένα…», κάποιου Ἄγγλου συγγραφέα.

.         Μάθημα «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» (σελ. 148). Ἐδῶ ἐμφιλοχώρησε ἕνα τραγούδι, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ τὸ ἀκούσει κάποιος τὶς μεταμεσονύκτιες ὧρες σὲ κάποιο ξενυχτάδικο γιὰ χασομέρηδες, ἀλλὰ σὲ σχολικὴ τάξη οὐδεὶς σοβαρὸς παιδαγωγὸς θὰ τὸ παρουσίαζε καὶ μάλιστα σὲ βιβλίο. Κείμενο:

«Ἅμα ξυπνήσεις καὶ ἔχει βγάλει οὐρὰ/ἂν κοιταχτεῖς καὶ ἔχεις βγάλει βυζιά…/Don’t worry be happy/Ἅμα ἡ κόρη σου σὲ λέει μπαμπά, ἐνῶ ὁ γυιός σου/ σὲ φωνάζει μαμά…/Don’t worry be happy» καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά.

.             Ἐρώτηση: Καθηγητὴς ποὺ θὰ διαβάσει τὸν στίχο «ἂν κοιταχτεῖς καὶ ἔχεις…. δὲν κινδυνεύει μὲ ὁριστικὴ ἀπώλεια τῆς σοβαρότητάς του; Ἀπὸ πότε ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ αἰσχρολογία ἀνήκουν στὰ γνωστικὰ πεδία τοῦ σχολείου;
.             Δρέπουμε τοὺς καρποὺς μιᾶς Παιδείας, μιᾶς ἀγωγῆς ποὺ προβάλλει, «διδάσκει» τὴν διαφθορά, τὴν λαγνεία. Ἂς τὰ σεκφτοῦν αὐτὰ οἱ γονεῖς, ἂς τὰ διαβάσει αὐτὰ κάποιος Εἰσαγγελέας.
.           Καὶ ἕνα τελευταῖο σκύβαλο. Στὸ Τετράδιο Ἐργασιῶν Γ´ Γυμνασίου, σελ. 73, σὲ κείμενο μὲ τίτλο «Παρὰ πλανητικά», οἱ μαθητὲς μυοῦνται καὶ στὴν ἀστρονομία, τὰ ζώδια καὶ τὰ ὡροσκόπια ἀπὸ τὸν «μέγα παιδαγωγὸ» Κώστα Λεφάκη, τὸν γνωστὸ τηλεαστρολόγο. Διαβάζω: «Ὁ Ἄρης θὰ ἐμπνεύσει πολὺ κόσμο πάνω σὲ νέους σκοπούς. Οἱ σκοποὶ αὐτοὶ ἴσως νὰ εἶναι ἐρωτικοί… Αὐτὸν τὸν μήνα οἱ συμπτώσεις θὰ ἐνισχύσουν τὶς ἐρωτικὲς σχέσεις…». Λεφάκη βρίσκεις σ’ αὐτὰ τὰ βιβλία! Ποῦ εἶναι ὅμως τὰ μεγάλα πνευματικὰ ἀναστήματα τοῦ τόπου;
.           Τὸ θέμα εἶναι τί κάνουμε; Ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης στὸ βιβλίο του «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο» (σελ.307), ἔλεγε: «Τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου εἶναι ἱερό. Ἔχει μεγάλη εὐθύνη καί, ἂν προσέξη, μπορεῖ νὰ πάρη μεγάλο μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Νὰ φροντίζη νὰ διδάσκη στὰ παιδιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε κάποια μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἂς σπείρουν αὐτοὶ τὸν σπόρο, καὶ ἂς μὴν τὸν δοῦν νὰ βλαστάνη. Τίποτε δὲν πάει χαμένο, κάποια στιγμὴ θὰ πιάση τόπο».

.               Ὑπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στν Τνο, πο ν ᾽ρθε μ τν εχ τς Παναγίας ν καθαρίσει τν τόπο πλων τν λογι τς Τουρκις κα τς γηραις Ερώπης τ πομεινάρια». (Ἐλύτης).
.           Καὶ δεύτερον «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Κρυφὸ Σχολειό. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία, στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Ο μβωνες ν σταματήσουν τς ερς μουρμορες. Πατρίδα χάνεται, τ ποίμνιο ποδοπατεται. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ ἐπισκόπους Γερμανοὺς ποὺ σηκώνουν λάβαρα. Τὴν Πατρίδα τὸ ’21 δὲν τὴν ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ  οἱ…θεσμοί της. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τῶν Δασκάλων τοῦ Γένους, τῶν Νεομαρτύρων.

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΙ… ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ (Δ. Νατσιός)

Καί… μελετώντας τα νὰ κλαῖς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ ἰσχυρότερα δηλητήρια τῆς νεοταξικῆς προπαγάνδας ἐνσταλάσσονται μὲς στὰ σχολεῖα. Ἐκμεταλλευόμενοι οἱ ἐθνοαποδομητὲς τὴν ἔμφυτη εὐαισθησία καὶ ἀθωότητα τῶν παιδιῶν καὶ τὴν, λόγῳ φόβου, πρωτίστως, ἢ ἀνιάτου προοδευτικότητας, «προσαρμογῆς» κάποιων ἐκπαιδευτικῶν, ἐπιβάλλουν καὶ προωθοῦν τὰ ἐθνοκτόνα πονηρεύματά τους.
.           Ἔχω γράψει ἐπανειλημμένως γιὰ τὰ «σχολικὰ βιβλία», «πανέρια μὲ ὀχιές», ποὺ ἐδῶ καὶ μία δεκαετία, διακινοῦνται στὰ σχολεῖα. Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, κάποιες ἀναφορὲς στὰ βιβλία αὐτά, ἀρχίζουν καὶ γίνονται κατανοητές. Λὲς καὶ κάποιοι γνώριζαν τὰ ἐπερχόμενα καὶ προετοίμαζαν ἤ, καλύτερα, ἀποκοίμιζαν τὸ εὔκολο καὶ ἀνυπεράσπιστο θύμα: τοὺς νέους.
.           Ἔχω ἐνώπιόν μου τὸ βιβλίο «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» τῆς Γ´ Γυμνασίου. Τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῶν κειμένων εἶχαν τέσσερις ἐκπαιδευτικοί. Τὴν ὑψηλὴ ἐποπτεία ὅμως καὶ τὴν τελικὴ ἔγκριση γιὰ τὴν ἐκτύπωση τοῦ βιβλίου καὶ τὴν ἀποστολή του στὰ σχολεῖα, τὴν εἶχε τὸ τότε Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ νῦν Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς. (Θὰ ἔλεγα ὅτι ὀρθῶς ἀφαιρέθηκε ἡ λέξη «παιδαγωγικῆς». Ἡ λέξη ἀγωγή, παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἄγω», ποὺ σημαίνει ὁδηγῶ. Τὸ ἴδιο ρῆμα στὸν μέλλοντα κάνω «ἄξω», ἀπὸ δῶ οἱ ἀξίες. Προφανῶς οἱ εὐφυεῖς καὶ σοφοὶ πρόγονοί μας, μᾶς διδάσκουν, μέσῳ τοῦ λαμπροῦ αὐτοῦ ἐτυμολογικοῦ κατορθώματος, ὅτι ἡ ἀγωγὴ πρέπει νὰ ἄγει, νὰ ὁδηγεῖ, τὸ μέλλον τῆς πόλης-πολιτείας, σὲ ἀξίες. Καὶ πρώτη ἀξία ἡ φιλοπατρία, διότι «μητρός τε καὶ πατρός… τιμιώτερόν ἐστι ἡ πατρὶς» κατὰ τὸν Πλάτωνα).
.           Τὸ βιβλίο τῆς Γ´ Γυμνασίου περιέχει 8 ἑνότητες: «1η ἑνότητα: Ἡ Ἑλλάδα στὸν κόσμο. 2η: Γλώσσα-Γλῶσσες καὶ πολιτισμοὶ τοῦ κόσμου. 3η: Εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι. Εἴμαστε ὅλοι διαφορετικοί. 4η: Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ Εὐρωπαῖοι πολίτες. 5η: Εἰρήνη-Πόλεμος. 6η: Ἐνεργοὶ πολίτες γιὰ τὴν ὑπεράσπιση οἰκουμενικῶν ἀξιῶν. 7η: Τέχνη: Μία γλώσσα γιὰ ὅλους. 8η: Μπροστὰ στὸ μέλλον».
.           Ἐκ τῶν περιεχομένων διαπιστώνουμε ὅτι τὸ βιβλίο ἔχει μία σαφῆ παγκόσμια, παγκοσμιοποιητικὴ διάσταση. Εἶναι «βιβλίο χωρὶς σύνορα». Ἡ ὑπερεθνικὴ «ἐλὶτ-ἀλήτ», ἐξ ἄλλου βδελύσσεται τὰ σύνορα. Οἱ ἀσυνόρευτες συνθῆκες, τὰ ἀσυνόρευτα κράτη εἶναι ὁ διακαὴς πόθος τους, πρὸς μεγίστη χαρὰ τῶν μωαμεθανῶν λαθρομεταναστῶν καὶ τῶν ποικιλώνυμων «ἀλληλέγγυων» . Κάποτε, σὲ τοῦτο τὸν τόπο, ἐπιστρατεύονταν οἱ ἄριστοι τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς τέχνης γιὰ τὴν συγγραφὴ βιβλίων γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, γι’ αὐτὸ ἀκόμη καὶ σήμερα, πολιοὶ γέροντες, μὲ νοσταλγία ἀνατρέχουν σ’ αὐτά. Τώρα, ὅταν λήγει τὸ σχολικὸ ἔτος, οἱ μαθητές, χαιρέκακα τὰ καῖνε.
.           Τώρα τὸ πιστοποιητικὸ ἐπιλογῆς τῶν «συγγραφέων» εἶναι ἡ στάθμη τῆς ἀφιλοπατρίας, ἐκκλησιομαχίας καὶ ψευτοπροοδευτικότητας.
.           Μία σύντομη περιήγηση στὸ πρὸς ἐξέταση βιβλίο τῆς Γ´ Γυμνασίου θὰ καταδείξει τό, ὅπως τὸ ὀνομάζω, ὕπουλο παιδομάζωμα.

.          Σελ. 11. Κείμενο: «Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀλλάζει».
.         Διαβάζω: «Ἡ ἐνεργὴ παρουσία τῶν μειονοτήτων στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία διατάραξε τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν ὣς τότε κυρίαρχη εἰκόνα τῆς ἁρμονικῆς ἐθνικῆς ὁμοιογένειας καὶ ἔθεσε ἐπιτακτικὰ πλέον τὸ ζήτημα τῆς συνύπαρξης διαφορετικῶν ἐθνοπολιτισμικῶν ὁμάδων.

.           Τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο καλοῦνται νὰ μάθουν νὰ ξεχωρίζουν τὰ κοινὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουν μεταξύ τους κουλτοῦρες ποὺ στὴν πρώτη ματιὰ μοιάζουν διαφορετικές, νὰ ἐκτιμοῦν τὴν ἀξία ἄλλων πολιτισμῶν ἐκτὸς ἀπὸ τὸν δικό τους, νὰ ἀναγνωρίζουν τὴν ἑτερογένεια, καὶ ὄχι τὴν ὁμοιογένεια, ὡς βασικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν σύγχρονων κοινωνιῶν.
Ὑπογραφή, Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια πανεπιστημίου.

.           Σελ. 53. Κείμενο: «Πολυεθνικὲς τάξεις στὸ σχολεῖο».
.           «Ἂν κάποιος ἐπισκεφθεῖ ἀνυποψίαστος ἕνα δημόσιο Δημοτικὸ σχολεῖο σὲ κάποιες γειτονιὲς τῆς Ἀθήνας, θὰ ξαφνιαστεῖ: ὑπάρχουν τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, ὅπου ἕνα στὰ τρία ἢ περισσότερα ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ φοιτοῦν ἔχουν τὴν Ἑλλάδα γιὰ δεύτερη πατρίδα καὶ τὰ ἑλληνικὰ γιὰ δεύτερη (καί, καμιὰ φορά, σχεδὸν ἄγνωστη) γλώσσα.
.           Τὴν πρώτη φορὰ ποὺ βρέθηκα σὲ μία τέτοια τάξη, ἄκουσα ἔκπληκτος ἀλλὰ καὶ ντροπιασμένος γιὰ τὴν ἄγνοιά μου δασκάλους νὰ μοῦ ἐξηγοῦν πόσο ραγδαία ἀλλάζει ἡ «ἐθνικὴ» σύνθεση τοῦ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ τῶν δημόσιων Δημοτικῶν σχολείων χρόνο μὲ τὸν χρόνο. Πόσο οἱ ἴδιοι πελαγώνουν ἀβοήθητοι καὶ ἀκαθοδήγητοι νὰ διευθύνουν τὶς νέες πολυπολιτισμικές τους τάξεις. Πόσο πολύπλοκα καὶ δύσκολα εἶναι τὰ ἐκπαιδευτικά, παιδαγωγικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα ποὺ δημιουργεῖ ἡ συνύπαρξη παιδιῶν διαφορετικῆς ἐθνικότητας, μὲ πελώρια διαφορὰ ἐπιπέδου στὴ γνώση τῆς γλώσσας, τὴ μαθησιακὴ ὑποδομὴ καὶ τὶς ἐξωσχολικὲς συνθῆκες ζωῆς».
.           Καὶ τὸ κείμενο συνεχίζεται μὲ τὸν συγγραφέα νὰ ἐπιχαίρει διότι οἱ τάξεις γίνονται «πλουσιότερες» καὶ καλύτερες χάρις στοὺς «ξένους». Ὑπογραφή: Π. Τσίμας, δημοσιογράφος.

.           Σελ. 65. Κείμενο: «Ε.Ε. καὶ ἑλληνικὴ ταυτότητα».
.           «Εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι σὲ ἀληθινὸ βομβαρδισμὸ πολιτιστικῶν προϊόντων ποὺ διαμορφώνονται σύμφωνα μὲ τὴ διεθνῆ διαφημιστικὴ προβολή. Τὰ κράτη-ἔθνη δὲν ἀνέκοψαν, ἀλλὰ ἀδιαφόρησαν γι’ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη. Ἡ Ἑλλάδα τὴν ἐνίσχυσε μάλιστα ἔμμεσα μὲ ἰδεολογικὸ προσανατολισμὸ σὲ μία διαστρεβλωμένη καὶ γι’ αὐτὸ χωρὶς ἀπήχηση ἑλληνικὴ καὶ χριστιανικὴ παράδοση καὶ μὲ ἀδιαφορία…».
Ὑπογραφή; Κώστας Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός.

.           Σελ. 90. Κείμενο: «Ἡ σκληρὴ πραγματικότητα τοῦ πολέμου».
.           «Ἂς μὴ μᾶς ξεγελοῦν οἱ παρασημοφορήσεις καὶ οἱ παρελάσεις, οἱ ὑποδοχὲς καὶ οἱ παράτες. Στοὺς πραγματικοὺς πολέμους ὑπάρχουν μόνο μαυραγορίτες καὶ βιαστές, στρατηγοὶ καὶ μισθοφόροι καὶ βέβαια ὑπάρχουν καὶ οἱ μεσάζοντες κάθε εἴδους: οἱ μεσάζοντες τῶν ὅπλων καὶ οἱ μεσάζοντες τῶν συνθηκῶν, οἱ μεσάζοντες τῶν πράξεων καὶ οἱ μεσάζοντες τῶν ἀποφάσεων, οἱ μεσάζοντες τῶν ἰδεῶν καὶ οἱ μεσάζοντες τῆς πληροφορίας. Ὅμως στὴν πραγματικότητα τοῦ πολέμου […] προκύπτουν θύματα».
Ὑπογραφή: Ν. Σκουτέρη-Διδασκάλου. Καὶ τὸ ’40 ἔτσι ἦταν;

.           Σελ. 106. Κείμενο: «Ὁ νεανικὸς ἰδεαλισμός».
.           «Τὰ περισσότερα παιδιὰ ποὺ γνωρίζω, πλούσια ἢ φτωχά, ἐπιθυμοῦν βαθιὰ νὰ κάνουν κάτι σημαντικὸ στὴ ζωή τους. Μοῦ μιλᾶνε γιὰ τὴν ἐπιθυμία τους νὰ προστατεύσουν τὰ τροπικὰ δάση, νὰ σώσουν τὶς θαλάσσιες χελῶνες ἢ νὰ βοηθήσουν παιδιὰ ποὺ ζοῦν στὸ δρόμο…».
Ὑπογραφή; Peter Dalglish. (Ὑπάρχει πιὸ σημαντικὸ πράγμα στὴ ζωή σου ἀπὸ τὴν προστασία τῆς χελώνας; Βρέθηκε ἡ αἰτία τῆς κρίσης).

.           Σελ. 116. Κείμενο: «ΜΚΟ».
.           «Ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ἀντιμετωπίζουμε περίεργα τὶς ΜΚΟ: Ὅταν ἡ Διεθνὴς Ἀμνηστία καὶ τὸ Παράρτημα τοῦ Ἐλσίνκι καταγγέλουν παραβιάσεις τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων στὴν Τουρκία, γράφουμε τὴν εἴδηση στὴν πρώτη σελίδα. Ὅταν οἱ ἴδιες ὀργανώσεις διαμαρτύρονται γιὰ καταπίεση τῶν μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά, τῶν Σλαβόφωνων ἢ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἀνθελληνικὲς καὶ πληρωμένες ἀπὸ ξένα κέντρα. Οὐσιαστικά μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἀνεξαρτησία τους: θὰ τὶς θέλαμε μὲ τὸ μέρος μας (ὅπως καὶ ὅλες τὶς ἄλλες ἐξουσίες) καὶ ξεχνᾶμε ὅτι αὐτὸ θὰ καταργοῦσε αὐτόματα τὸ διεθνές τους κύρος. Εἶμαι ὑπερήφανος ποὺ ἀνήκω στὶς περισσότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀργανώσεις. Πιστεύω πὼς ὁ σεβασμὸς στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἑνιαῖα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα, εἶναι ἡ μόνη ἰδεολογία ποὺ μᾶς ἀπέμεινε – ἀλλὰ καὶ ἡ μόνη ποὺ μᾶς χρειάζεται».
Ὑπογραφή; Νίκος Δήμου, συγγραφέας, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ βιβλίου «ἡ δυστυχία νὰ εἶσαι Ἕλληνας».

.           Σελ. 144. Κείμενο: «Δὲν εἶναι ἡ ἐπιστήμη αὐτὴ ποὺ προκαλεῖ καταστροφές».
.           «Ὅλα τὰ ἐγκλήματα στὴν ἱστορία εἶναι ἀπόρροια κάποιου φανατισμοῦ. Ὅλες οἱ σφαγὲς ἔγιναν ἀπὸ ἀρετή, στὸ ὄνομα τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, τοῦ νόμιμου ἐθνικισμοῦ, τῆς καλῆς πολιτικῆς, τῆς σωστῆς ἰδεολογίας καὶ τέλος, στὸ ὄνομα τοῦ ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἀλήθειας τοῦ ἄλλου, τοῦ ἀγώνα ἐναντίον τοῦ σατανᾶ».
Ὑπογραφή; Φρανσουὰ Γιάκομπ
(Μαθαίνει ὁ μαθητὴς ὅτι ἡ «ἀληθινὴ θρησκεία» του εἶναι ἐγκληματική).

.           Σελ. 137. Κείμενο: «Ἡ νέα γενιά».
.           «Νομίζω ὅτι εἴμαστε μπροστὰ σὲ μία πλουραλιστικὴ νέα κοινωνία, ἀρκετὰ ἀνεκτικὴ καὶ ἀνοικτή, καὶ ταυτόχρονα πολὺ ψυλλιασμένη, ἐπιφυλακτικὴ καὶ σὲ διαρκῆ ἀμφισβήτηση. Ἄλλωστε ἀκόμα καὶ ἡ ἀπάθεια εἶναι συχνὰ μία μορφὴ ἀντίδρασης. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ νέοι σήμερα φοροῦν τὰ πάντα καὶ δὲν ἀκολουθοῦν μία μόδα, ὅτι ἀκοῦνε διάφορες μουσικὲς καὶ ὄχι μόνο ἕνα εἶδος, ὅτι ψηφίζουν διαφορετικὰ κόμματα σὲ κοινὲς παρέες, ὅτι γεμίζουν μικρὰ θέατρα καὶ σινεφὶλ αἴθουσες, ὅτι κατέβηκαν στοὺς δρόμους, ὅτι δὲν παραμυθιάζονται μὲ ἥρωες καὶ ἰνδάλματα ἢ στρέφονται σὲ ἐκείνους τοῦ παρελθόντος, ὅπως ὁ Τσὲ ἢ ὁ Μάρλεϊ».
Ὑπογραφή; Μία Κόλλια (;)

.           Δὲν παρέθεσα, δὲν ἀρκεῖ ὁ χῶρος, καθόλου κείμενα ἀπὸ τὴν «ἀντιρατσιστικὴ» 3η ἑνότητα. Σ’ αὐτὴν περιέχονται 5-6 κείμενα μὲ θέμα τὸν ρατσισμό, σχεδὸν ἐνοχοποιοῦνται οἱ Ἕλληνες μαθητές. Συναντοῦμε, γιὰ παράδειγμα, ἔρευνα τοῦ 4ου Γυμνασίου Ἀθηνῶν, μὲ ἐρωτήσεις, ὅπως:
.           «Σᾶς ἐνοχλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἔχουν ἔρθει τὰ τελευταῖα χρόνια ἀλλοδαποί;».
.           Ὑπάρχει περίπτωση ἕνα παιδὶ νὰ πεῖ «ναί»; Θὰ «στιγματιστεῖ» ὡς ξενόφοβος, ρατσιστής, χρυσαυγίτης καὶ θὰ εἰσπράξει καὶ τὴν χλεύη τοῦ «προοδευτικοῦ» καθηγητῆ.
.           Στὴν ἴδια ἑνότητα (σελ. 58) θὰ βροῦμε κείμενο γιὰ τὸ ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὶς ρατσιστικὲς Γενοκτονίες τῶν Ἑλλήνων, διότι ἡ «ἑλληνοτουρκικὴ φιλία»- ὑποτέλεια τῶν ἑλλαδικῶν κυβερνήσεων στὰ ἁρπακτικά της Ἄγκυρας- δὲν ἐπιτρέπει τέτοιες ἀναφορές. (Θυμίζω ὅτι τὰ βιβλία ἐκπονήθηκαν τὸ 2003, ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ ΓΑΠ καὶ διανεμήθηκαν τὸ 2006, ἐπὶ Γιαννάκου).
.           Ἐρωτῶ: Μ’ αὐτὰ ποὺ περιέχει τὸ σχολικὸ βιβλίο καλλιεργεῖται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν, ὅπως προβλέπει τὸ Σύνταγμα;

,

Σχολιάστε