Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

ΠΑΙΔΕΙΑ… ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΗ (Δημ. Νατσιός)

Παιδεία… λειτουργικς ναλφάβητη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

.             «Στοιχεῖα σόκ», ἔγραφαν πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ οἱ ἐφημερίδες.  «Λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι» οἱ μισοὶ μαθητὲς τῶν Λυκείων.  Καὶ τί σημαίνει λειτουργικῶς ἀναλφάβητοι;  Παρένθεση:  Τὸ σωστὸ εἶναι λειτουργικῶς» καὶ ὄχι οἱ νεοφανεῖς σολοικισμοὶ τοῦ τύπου «ὁμολογουμένα» καὶ «λειτουργικά». Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς ἡμιμαθεῖς κονδυλοφόρους ὅτι ἄλλο τὸ ἐπίρρημα ἀδιακρίτως (χωρὶς διάκριση) καὶ ἄλλο τὸ ἀδιάκριτα (χωρὶς διακριτικότητα, λεπτότητα).  Ἄλλο τὸ περιέργως (παραδόξως) καὶ ἄλλο τὸ περίεργα (παράξενα, ἀκατανόητα).  Ἄλλο τὸ τελείως (ἐντελῶς, καὶ εἶναι κυρίως ποσοτικὸ) καὶ ἄλλο τὸ τέλεια (μὲ τελειότητα, καὶ εἶναι ποιοτικό).  Ἐδῶ ἰσχύει τὸ «ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».
.             Λειτουργικῶς ἀναλφάβητος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, μὲ ἁπλὰ λόγια, δυσκολεύεται στὴν ἀνάγνωση, στὴν γραφὴ καὶ στὸ μέτρημα, στὴν ἀριθμητική. Τίς ὅμως ἢ τί πταίει;  Εὔκολη ἡ ἀπάντηση.  «Ἰχθὺς ἐκ τῆς κεφαλῆς ὄζει». Ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἔτσι ἀκριβῶς τιτλοφορεῖται.  Ἐπιμένει ἀκόμη… Τί σημαίνει Παιδεία;  Ἀπάντηση. Νὰ εἶναι τὸν Σεπτέμβριο οἱ δάσκαλοι καὶ τὰ βιβλία στὰ σχολεῖα. Νὰ μὴν παρατηροῦνται «κενὰ καὶ ἐλλείψεις». Τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων;  Ἀδιάφορο. Τὸ ποιῶν τῶν δασκάλων;  Ποιὸς ἀσχολεῖται;  Ἐρωτῶ:  Μήπως τώρα δρέπουμε τοὺς καρπούς, τῆς εἰσαγωγῆς τὸ 2006, τῶν νέων, «σύγχρονων» βιβλίων Γλώσσας, «περιοδικῶν ποικίλης ὕλης», ὅπως ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω;  Ὅτι σιγὰ-σιγὰ ξεβράζονται τὰ δηλητήρια καὶ οἱ ἀκαθαρσίες ποὺ φιλοξενοῦν;
.             Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ – ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς γίνεται πάντοτε ὑπουργὸς παιδείας – πειραματίστηκαν μὲ τὶς μίζερες, ξέψυχες καὶ σχιζοφρενικὲς ἰδεοληψίες τους καὶ τὰ παιδιὰ νιώθουν τὴν ναυτία ποὺ προκαλεῖ μουχλιασμένη τροφή, ἡ παιδεία τῆς ἀμάθειας.
.             Ἀποτέλεσμα;  Ἀνδρώθηκε μία νεολαία χωρὶς μνήμη, γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν. Μία νεολαία βαρβάρων. «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό: Ὁ μορφωμένος βάρβαρος -ποὺ ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθεῖ θαυμάσια ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει τίποτα, δὲν ξέρει ἱστορία, ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε βρίσκεται ἐκτὸς τῆς εἰδικότητάς τους», θὰ γράψει ἡ Βρετανίδα συγγραφέας Ντ. Λέσινγκ.  Μὲ λίγα λόγια οὐδέποτε ὑπῆρξαν στὸν κόσμο καὶ στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική.
.             Παιδεία σημαίνει ὅμως κυρίως γλῶσσα. Ἡ λέξη «ἀναλφάβητος» αὐτὸ κυρίως ὑπονοεῖ-τελείως ἀγράμματος, ἀστοιχείωτος.
.             Τὸ 2006, ὡς γνωστόν, ἄλλαξαν ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἐκπαίδευσης, πρώτης καὶ δεύτερης σχολικῆς βαθμίδας.  Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὰ γλωσσικὰ βοηθήματα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ παλαιότεροι σπουδαῖοι λογοτέχνες μας καὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἀξιολύπητα ἐρεθίσματα καὶ ἀνάξια λόγου παραθέματα.
.              Πιὸ συγκεκριμένα:
.           Στὰ 10 βιβλία Γλώσσας τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, ἐκπροσωποῦνται μὲ ἕνα μόλις κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς λογοτέχνες μας:  Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενόπουλος. Ἀπουσιάζουν:  Παπαδιαμάντης, Κόντογλου, Μυριβήλης, Κρυστάλλης, Καρκαβίτσας, Πολέμης, Δροσίνης, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός, Ἄγρας, Ρώτας, Οὐράνης, Σικελιανός, Ψαθάς, Σαμαράκης καὶ ἄλλοι.
.             Ἐξοστρακίστηκαν τὰ δημοτικά μας τραγούδια «τὸ τελεσφορώτατατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», γράφει ὁ μεγάλος Νικόλαος Πολίτης.
.             Ἀπουσιάζουν κείμενα τῶν ἀρχαίων κλασσικῶν, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ διδακτικότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Καὶ μὲ τί ἀντικαταστάθηκαν;

  1. Ἄρθρα ἐφημερίδων: Πληθώρα ἄρθρων, σχετικῶν καὶ ἄσχετων, ἀτάκτως ἐρριμμένων ἐντὸς τῶν πολλῶν σελίδων τῶν νέων βιβλίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ συνέπεια ἐντὸς τῶν κεφαλιῶν τῶν μικρῶν μαθητῶν. Σὲ 15 τουλάχιστον μαθήματα ὑπάρχουν ἀποκόμματα ἐφημερίδων (ΕΘΝΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΝΕΑ, ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΒΗΜΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).

  2. Ἱστοσελίδες. Σὲ 10 ἀνέρχονται τὰ κείμενα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἱστοσελίδες κυρίως ἑλληνικῶν ἱστοτόπων (ΦΟΚΟΥΣ, ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ, ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΛΠ.).

  3. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ δείχνουν μία ἀδυναμία τὰ νέα βιβλία εἶναι τὰ περιοδικά. Ὄχι ἕνα, ὄχι δύο ἀλλὰ σαράντα δύο κείμενα σὲ σύνολο 239 προέρχονται ἀπὸ διάφορα κυρίως παιδικὰ περιοδικὰ ὅπως: KID’S FUN (3), ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ (4), ΜΙΚΥ (2) καὶ αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει περισσότερο, ἡ πραγματικὴ ἐμμονή: τὸ Περιοδικὸ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ τῆς ἐφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ποὺ ἐμφανίζεται 15 φορές.

  4. Τέλος, ὑπάρχουν καὶ 15 κείμενα -ἄχυρα- τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας καὶ 5 κείμενα μὲ κατασκευὲς ποὺ κατέχουν κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία.

  5. Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία τί μένει 102 κείμενα καὶ ποσοστὸ 42,5 %, ἐνῶ μέσα σὲ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ κείμενα ἥσσονος σημασίας, ἀποσπασματικὰ ἢ κείμενα ποὺ ὡς βασικὸ στόχο ἔχουν τὴν ἐφαρμογὴ κάποιων γραμματικῶν φαινομένων καὶ ὅπου τὸ κείμενο δὲν ἀντιμετωπίζεται καθόλου λογοτεχνικά, νοηματικά, ἐννοιολογικά.

  6. Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ 102 κείμενα παρελαύνουν συνταγὲς μαγειρικῆς.  Κείμενα-κουτσουλιὲς δύσοσμες- του τύπου:  «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο κι ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὸ ὑπόγειο».  (Γλώσσα Ε΄ Δημοτικοῦ, α΄ τεῦχος, σελ. 44-45).

Συνθέσεις κρανιοκενεῖς, προσβλητικὲς γιὰ πρόσωπα, σημαῖες τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ὅπως τὸ βλακῶδες μὲ τὶς τρεῖς εἰκόνες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τῆς Κοκκινοσκουφίτσας καὶ τοῦ Καραγκιόζη, ὅπου κάποιο κακόγουστο ἀπολειφάδι τῆς νεοταξικῆς παράνοιας τοὺς θέλει πρωταγωνιστὲς σὲ κοινὴ ἱστορία.  (Τετράδιο ἐργασιῶν Γλώσσας Ϛ΄ Δημοτικοῦ, β΄ τεῦχος, σελ. 39).
.             Τὰ ἴδια καὶ χειρότερα συμβαίνουν στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο.  Καὶ μετὰ διαρρηγνύουμε τὰ ράκη μας γιὰ τὴν γλωσσικὴ παιδεία τῶν νέων. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν· «πάρε τὸν λόγο του, δωσ’ μου τὸ χέρι σου» θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος.  Οἱ παλιοὶ οἱ παπποῦδες μᾶς ἔλεγαν: «νὰ ἰδωθοῦμε», ὅταν εἶχαν καιρὸ νὰ τὰ ποῦν.  Νὰ κοιταχτοῦν στὰ μάτια καὶ νὰ κουβεντιάσουν, ἥσυχα καὶ ἁπλά. Αὐτὸ εἶναι κοινωνία. «Καθ’ ὄτι  ἂν κοινωνήσωμεν ἀληθεύομεν, ἂν δὲ ἰδιάσωμεν ψευδόμεθα». Ἀληθὴς βίος εἶναι αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλον. Ὁ ψεύτικος βίος εἶναι νὰ ἰδιωτεύσεις ἢ – μὲ σύγχρονους ὅρους – ὅταν ἐπικοινωνεῖς μὲ λόγια του ἢ στὸν ἀέρα (Ἡράκλειτος).
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε.  Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν. Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΑΔΑ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἑλλάδα: τὸ μεγάλο γαλάζιο εἰκονοστάσι
τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανοσύνης

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τὸ χρέος τοῦ παλληκαριοῦ εἶναι νὰ λογίζεται σφαγάδι
καὶ ὄχι ψοφίμι».
Γεώργιος Καραϊσκάκης

.                 «Ἂν ἡ οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο πάψουν νὰ ἐμφυτεύουν στοὺς νέους τὸ θεῖο σπόρο τῆς ἁγίας πίστης μας, τότε οἱ ἐπερχόμενες γενεὲς θὰ χάσουν παντελῶς τὴν ταυτότητά τους πράγμα ποὺ σημαίνει καὶ τὸν αὐτοαφανισμό τους». Εἶναι λόγια τῆς Ἰωάννας Τσάτσου, ἀδελφῆς τοῦ ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη, συζύγου τοῦ ἀείμνηστου Προέδρου τῆς Δημοκρατίας  Κων. Τσάτσου. Στὸ ἴδιο κείμενο, τὸ ὁποῖο φιλοξενεῖται σὲ συλλογικὸ τόμο ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ι.Μ. Κουτλουμουσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὸ 2000, θὰ σημειώσει  μὲ τρόπο ἀντάξιο τοῦ σπουδαίου ἀδελφοῦ της: «Ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἕνα μεγάλο γαλάζιο εἰκονοστάσι τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανοσύνης καὶ πλανᾶται πολὺ μακράν τῆς πραγματικότητας – τῆς ἱστορικῆς καὶ τῆς σύγχρονης – ὅποιος πιστεύει καὶ εὐμεθόδως διαδίδει ἄλλα. Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς εἶναι ΕΝΑ». Κι ὅμως «πλανεμένοι» καὶ ἐκκλησιομάχοι εἶναι τώρα καὶ ὑπουργοὶ Παιδείας τὸ μελλοντικὸ «τότε» τῆς  τρανῆς Ἑλληνίδας -αἰωνία της ἡ μνήμη- Ἰωάννας Τσάτσου ἔγινε «τώρα». Τώρα, τοῦτες οἱ γενιὲς χάνουν τὴν ταυτότητά τους καὶ ὁδηγοῦνται στὸν ἀφανισμό τους.
.             Ἄκουγα τὶς προάλλες τὸν κ. Γαβρόγλου στὸ κανάλι τῆς Βουλῆς. Τοῦ τέθηκε ἡ ἐρώτηση γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν (ΜτΘ). Φανερὰ ἐκνευρισμένος, χωρὶς ἐπιχειρήματα, ψέλλιζε τὶς κοινότοπες φλυαρίες, τὰ καντιποτένια ἀναμασήματα ποὺ ἐκστομίζουν οἱ ἀριστεροὶ καλοπερασάκηδες. Βεβαίως ἐπιτέθηκε καὶ στοὺς δικαστὲς τοῦ ΣτΕ- «δὲν κάνουν σωστὰ τὴν δουλειὰ τους» – ὅπως ἔπραξε ὅλος ὁ πλανεμένος θίασος τῶν πολεμίων τῆς Πίστεως, μετὰ τὴν γενναία, ρωμαίικη ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ. Τόνισε ὅτι ὅλα θὰ συνεχιστοῦν κανονικῶς τὸν Σεπτέμβριο μὲ τὴν ἔναρξη τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς, ἡ ἀπόφαση οὐδόλως ἐπηρεάζει τὸ ΜτΘ καὶ λοιπὰ λεκτικὰ μπαχαρικά. Ὡραῖα! Ἐπειδὴ ἐμεῖς εἰσπνέουμε, ὄχι τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς πτώματος ποὺ αὐτὸς ὑπηρετεῖ, ἀλλὰ τὸ θυμίαμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδας, καὶ προσκυνοῦμε, ὄχι τοὺς μνημονιακοὺς  λακέδες, ἀλλὰ τὸ γαλάζιο εἰκονοστάσι τοῦ Γένους, τὸν Ἅη- Γιώργη καὶ τὸν Καραϊσκάκη,  ἂς γνωρίζει ὅτι τὸν Σεπτέμβριο θὰ ἐπιστρέφονται σωρηδὸν τὰ βλάσφημα βιβλία τὰ παράνομα καὶ ἀντισυνταγματικά.
.           Φέτος συγκέντρωσα ὁ ἴδιος βιβλία τῶν μαθητῶν τῆς τάξης μου (ϛ´ Δημοτικοῦ) μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη σχεδὸν ὅλων τῶν γονέων ποὺ ὑπέγραψαν τὴν γνωστὴ δήλωση καὶ τὰ ἐπέστρεψα στὸν γενέθλιο χῶρο τους. Στὴν θέση τους διδάσκω ἐδῶ καὶ χρόνια τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καὶ βίους ἁγίων. Συνένοχος στὸν ἀφανισμὸ τοῦ Γένους δὲν θὰ γίνω. Ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Φλωρίνης, Αὐγουστίνος Καντιώτης, ἔλεγε: «Μακάρι ἡ γενιά μας νὰ μὴν γίνει ὁ νεκροθάφτης τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδας μας». Καὶ νεκροθάφτες  δὲν εἶναι ἡ ἄθεη ἀριστερὴ «διανόησις», ἀλλὰ ὅσοι δὲν ἀντιδροῦν δυναμικά, ἔμπρακτα στὸ θάψιμο. Νεκροθάφτες εἶναι ὅσοι λουφάζουν τούτη τὴν ἐποχή. Δὲν γίνεται «νὰ ἀνάβεις κεριὰ στὴν Παναγία/ κεριὰ καὶ στοὺς ἁγίους», δάσκαλος ἢ γονέας Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος καὶ Ἕλληνας καὶ νὰ ἀνέχεσαι τοὺς ἐθνομηδενιστὲς μπολσεβίκους ποὺ μαραζώνουν τό, κατὰ τὸν Κόντογλου, ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας.
.               Τὴν περίοδο τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης κάτω ἀπὸ τὰ μαῦρα σάβανα τοῦ Κομμουνισμοῦ οἱ γιαγιάδες τῆς Ρωσίας ἔκαιγαν τὸ καντήλι τῆς Ὀρθοδοξίας, δὲν βαροῦσαν παλαμάκια στὶς κομματικὲς ἀναγοῦλες,  ὅπως κάνουν πολλοὶ σήμερα….χριστιανούληδες. Νὰ παραπέμψω καὶ σὲ ἕνα ὡραῖο ἐπεισόδιο ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ μπολσεβικισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐντόπισα στὸ βιβλίο τοῦ σπουδαίου καθηγητῆ τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ μακαριστοῦ πιά, Στέργιου Σάκκου, «Ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος» (σελ. 192-193). Ἀναφέρεται σὲ ἕναν ὑπουργὸ «Παιδείας» τῆς Σοβιετίας. Δυστυχῶς ὅ,τι ξεκίνησε στν Σοβιετικ νωση συνεχίζεται στν τωριν λλάδα. Εναι νθρωποι χωρς «ερ κα σιο» κυριολεκτικ κα πολ δύσκολα θ φύγουν π τν ξουσία. Παραπέμπω στὸ κείμενο τοῦ Σ. Σάκκου:
«Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἐπαναστάσεως τῶν μπολσεβίκων τὸ 1917 ὁ Λουνατσάρσκι Ἀνατόλι Βασιλίεβιτς ἐπίτροπος τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν παιδεία (ὑπουργὸς Παδείας) καὶ ὀργανωτὴς τῆς σοσιαλιστικῆς κουλτούρας δίνει διάλεξη σὲ μία μεγάλη αἴθουσα κατάμεστη ἀπὸ κόσμο. Κατ’ ἐντολὴν τοῦ κόμματος μιλᾶ μὲ στόμφο γιὰ τὸ μύθο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Διαφωτίζει τὸ ἀκροατήριο γιὰ ὧρες πολλὲς καὶ μὲ ὕφος θριαμβευτικὸ καταλήγει.
-Μήπως ἔχει κανεὶς νὰ πεῖ τίποτε;
Ἕνας σεβάσμιος γέροντας σηκώνεται καὶ ζητᾶ τὸ λόγο.
-Ἐπιτρέπεται νὰ πῶ καὶ ἐγὼ κάτι;
-Τὰ ξεκαθάρισα ὅλα δὲν ὑπάρχει ἀπορία. Δύο λεπτά σοῦ φτάνουν νὰ μιλήσεις.
-Ἕνα λεπτὸ μονάχα δύο λέξεις
Ἀνεβαίνει στὸ βῆμα. Ἡσυχία ἁπλώνεται στὴν αἴθουσα. Ὅλοι κρατοῦν τὴν ἀναπνοή τους. Ἕνας ἀγράμματος σ’ ἕνα λεπτὸ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσει τὸν ἰνστρούχτορα;
Σταθερὰ καὶ ἤρεμα τονίζει ὁ γέροντας τὶς πανίσχυρες λέξεις του στὰ ρωσικὰ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΟΣΚΡΕΣ (=ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ)
Μύρια στόματα αὐθόρμητα χωρὶς φόβο ἀπαντοῦν
ΒΟΪΣΤΙΝΟ ΒΟΣΚΡΕΣ (=ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ)
Ὁ Λουνατσάρσκι φανερὰ ταραγμένος διαπιστώνει τὴν ἀξιοθρήνητη κατάληξη τῆς διαλέξεώς του, ἐνῶ ἀκόμη ἡ αἴθουσα ἀντιβουίζει ἀπὸ τὸ Ἀληθῶς ἀνέστη».
.           Τί πέτυχε κι αὐτός; Τὰ νεκροταφεῖα γέμισαν ἀπὸ ἀξιολύπητους κοσμοδιορθωτὲς τῆς μίας πεντάρας, μὰ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ λαμπροτέρα καθίσταται καὶ πολεμουμένη νικᾶ. Νὰ ἐπιστρέψω ὅμως στὸ ΜτΘ γιὰ νὰ σχολιάσω, ὄχι τοὺς πολιτικάντηδες τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ τοὺς πολιτικάντηδες… τῆς πίστεως. Εἶναι δυνατόν, ἁρμόζει σὲ Ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο νὰ συνοδοιπορεῖ μὲ τοὺς σημερινοὺς «ἐπιτρόπους γιὰ τὴν παιδεία»; Ὁ Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος σχεδὸν δυσαρεστήθηκε μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ. (Τὸν θυμόμαστε καὶ στὰ συλλαλητήρια τὰ ὁποῖα ἀπέρριπτε καὶ λοιδοροῦσε. Τί γίνεται; Διαπιστευτήρια προοδευτικότητας καταθέτει; ἀπὸ ἐξετάσεις περνάει; Ὅποιος σήμερα δέχεται χειροκροτήματα καὶ ἐπιδοκιμασίες ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ μάλιστα ἐπίσκοπος, ὀφείλει νὰ σκεφτεῖ τὸ ἀρχαῖον «ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι» Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν Ὕδρας.  Στὰ χωριά μας, οἱ σοφοὶ γέροι μᾶς συμβούλευσαν, ὅταν ἤμασταν νέοι: «Μὴν ἀκούσω νὰ σὲ παινεύουν οἱ ἀνεπρόκοποι, γιατί ἀλλοίμονό σου»)
.         Ἡ ἀρχιεπισκοπὴ Κρήτης καταδίκασε ἀπερίφραστα τὰ νέα βιβλία τοῦ ΜτΘ. Ἡ Κρήτη, τὰ σχολεῖα της, δὲν ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας; Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ οἱ 20 μονές, ἐπίσης. Γιατί δὲν πράττει τὸ ἴδιο καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔστω καὶ τώρα ἔχοντας στὰ χέρια της καὶ τὸ ἰσχυρὸ χαρτὶ τοῦ ΣτΕ. Τέλος πάντων. Αὐτὸ εἶναι πολὺ θλιβερὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο πικραίνει καὶ ἀπογοητεύει ὅσους ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ ἀφελληνισμοῦ τῆς παιδείας μας, ὅσους ὑπερασπίζονται τὴν ἁγία πίστη μας.
.           Νὰ κλείσω μὲ ἄρωμα λεβεντιᾶς, μὲ ἕνα μνημόσυνο λόγο στὸν σταυραϊτὸ τῆς Ρούμελης, τὸν ἀθάνατο στρατηγὸ Γεώργιο Καραϊσκάκη ποὺ τέτοιες μέρες, 23 Ἀπρ 1827, ἔπεφτε «σφαγάδι» γιὰ τὴν πατρίδα.
«Στὰ 1824 ὁ Καραϊσκάκης ἄρρωστος καὶ καταδιωκόμενος ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀναγκάστηκε νὰ καταφύγει στὴ Δομνίστα, ὅπου ἔμεινε ἐπὶ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα φιλοξενούμενος ἀπὸ τοὺς φίλους του Γιολδασαίους. Κατὰ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ἐκεῖ παραμονῆς του ὁ ἄρρωστος στρατηγὸς κάλεσε κοντά του τὸν Ἱερέα παπα-Γιάννη Φαρμάκη γιὰ νὰ δεηθεῖ ὑπὲρ τῆς ἀναρρώσεώς του. Μόλις εἶδε τὸν Ἱερέα νὰ μπαίνει μέσα στὸ σπίτι, ὁ Καραϊσκάκης σηκώθηκε ὄρθιος καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια τοῦ εἶπε: Παππούλη μου δὲν μὲ νοιάζει ἂν πεθάνω. Ἐγὼ ἔκανα τὸ κατὰ δύναμιν γιὰ τὸ Ἔθνος. Παρακάλα τὸν Θεὸ νὰ γίνω καλά, γιατί ἴσως μὲ χρειασθεῖ ἀκόμα ἡ Πατρίδα».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤEΤΟΙΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ; (Δ. Νατσιός) «Ὣς πότε θὰ ἀνεχόμαστε “τὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας”; Ὣς πότε θὰ αὐτοκτονοῦμε;»

Μ τέτοια σχολικ κείμενα,
γιατί ν
περασπιστες τν πατρίδα;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           Ἴσως ἡ πατρίδα μας ἀναγκαστεῖ νὰ ὑπερασπιστεῖ -ἴσως πολὺ σύντομα- τὴν ἐθνική της ἀξιοπρέπεια. Νὰ πολεμήσουν τὰ παιδιά της. Θέλω ὅμως νὰ ρωτήσω. Εἶναι δυνατὸν νὰ ζοῦμε περιτριγυρισμένοι ἀπὸ ἁρπακτικὰ καὶ στὰ σχολεῖα νὰ διδάσκεται, μέσῳ τῶν ἄθλιων βιβλίων, ἡ δειλία καὶ ἡ ἡττοπάθεια; Τί μαθαίνουν τὰ νιάτα τῆς πατρίδας γιὰ τὰ δύο κορυφαῖα κατορθώματα τοῦ ἔθνους-’21 καὶ ’40-41- ποὺ μόνο περηφάνια καὶ φιλοπατρία μᾶς γεμίζουν; Γιατί ἀφήνουμε τόσα χρόνια τοὺς ποικιλώνυμους ἐθνομηδενιστὲς νὰ ροκανίζουν τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας, ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μὲ τὴν Τουρκιὰ καὶ τότε θὰ στραφοῦμε γιὰ θάρρος καὶ παρηγοριὰ στὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε, δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, μὲ τὴν ὁμηρικὴ καὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος, ἀλλὰ ὁ ἑτοιμοπόλεμος, ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ὁ νηφάλιος. Ὁ πεπαιδευμένος πολίτης ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ ὁπλίτης. Τί μαθαίνει ὅμως τὸ Ἑλληνόπουλο, ὁ αὐριανὸς ὁπλίτης, γιὰ τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους;  Με τέτοια χαμερπῆ κείμενα θυσιάζεσαι γιὰ τὴν πατρίδα;
.              Ἂς δοῦμε κάποιες ἀπὸ τὶς ἀσχημονίες.
.              Τὸ ἔπος τοῦ ’40:
Στὴν σελίδα 44 τοῦ α´ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας Ε´ δημοτικοῦ, περιέχεται κείμενο μὲ τίτλο:
«Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο!» Καὶ ὑπότιτλο: «Κι ἐμεῖς πήγαμε στὸ ὑπόγειο». Και ἀφοῦ κρύφτηκαν στὸ ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
«Μετὰ γύρισε (ὁ μπαμπὰς) στὴ μάνα καὶ τῆς εἶπε πὼς θὰ τρέξει στὴν τράπεζα νὰ σηκώσει λεφτά. «Δὲν ἔχουμε δραχμή, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στὴ σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπὰς γύρισε ἀπὸ τὴν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστὴ καὶ δὲν μπόρεσε «νὰ σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «σ᾽τῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τὰ σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καὶ τὸ λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὸ τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καὶ ὁ μπαμπὰς -πρότυπο ἥρωα- πῆρε στὴν ἀγκαλιά του τὸν ἀφηγητή, παιδὶ μικρὸ καὶ τοῦ εἶπε:
«-Ἄκη, ἀπὸ σήμερα θὰ γίνεις ἄντρας». Και ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὴν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
«Ἐγὼ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δὲν ἤθελα νὰ γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καὶ πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δὲν θέλουν νὰ γίνουν ἄντρες, παίρνουν τὸ Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτὶ ἀπόλυσης καὶ σπεύδουν στὰ ὑπόγεια καὶ ἄσε τὰ κορόιδα νὰ κατασκοτώνονται γιὰ τὴν τιμὴ τῆς πατρίδας!
Τί κείμενο εἶναι αὐτό;
Τί «προάγει» τὸ προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τὴν δειλία, τὴν ἡττοπάθεια, τὴν ἀφιλοπατρία, τὸ ψεῦδος!
Γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τὴν ἡμέρα ποὺ κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καὶ ἡ γενικὴ ἐπιστράτευση ὁ λαὸς ξεχύθηκε στοὺς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιὰ τὸ δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικὸ γλέντι τοῦ λαοῦ, ποὺ εἶχε ἀπηυδήσει ἀπὸ τὶς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ Μουσολίνι! Καὶ οἱ μπαμπάδες δὲν κρύβονταν σὰν λαγοὶ στὰ ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στὶς τράπεζες! Αὐτὰ τὰ σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ποὺ γράφουν τὰ βιβλία! Νὰ γλιτώσουν τὶς καταθέσεις τους καὶ τὰ παλιοτόμαρά τους καὶ ἡ πατρίδα ἂς χαθεῖ!
Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στὰ χακί, καὶ πήγαιναν, «μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη», μπροστά, στὰ μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλὰ τὸ γράφει ὁ ποιητής:
«Μὲ ζῆλο στὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰώνα σέπεται ἡ γενιά!». (Κ.Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)

.               Τὸ ἀθάνατο ’21.
.         Στὴν Νεοελληνικὴ Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα…
.           Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει: – Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε «καὶ τοῦ χρόνου» κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλό τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μία εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.                Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
«Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μία κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων, ποὺ θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μία ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.           Ἐρωτῶ: Πῶς θὰ μάθει ὁ ἄγουρος νέος μαθητής, πῶς θὰ τοῦ καλλιεργηθεῖ τὸ σέβας γιὰ τὸ ᾽21 καὶ ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν προγόνων του, ὅταν τοῦ «διδάσκουμε» τέτοιες ἀθλιότητες; Γιατί ὕστερα νὰ μὴν καῖνε τὴν σημαία μας; Ποῦ εἶναι τὰ γραμμένα μὲ αἷμα «ἀπομνημονεύματα» τῶν πολεμάρχων τοῦ Εἰκοσιένα; Τί ἀπέγιναν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι τοῦ Σολωμοῦ, ποὺ τιτλοφόρησε κατ᾽ ἀρχὰς τὸ ἀριστούργημά του μὲ τὴ λέξη Χρέος. Μόνο ἡ Παιδεία, ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους, μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν Ἐπαναγνισμό μας!! Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοί, ζώντας μὲ τὰ δικά μας ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ τὰ ρωμαίικα πλούτη καὶ ὄχι μὲ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα τῶν Φράγκων καὶ τῶν ἡμετέρων Νενέκων.
.             Παραπέμπω καὶ σ᾽ ἕνα ἀκόμη πονήρευμά τους, στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ αὐτὴ τὴν φορά, στὴν Γλώσσα (β´ τεῦχος, σ. 105). Ἐδῶ λογοκρίθηκε ὁ περίφημος λόγος τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα. Λέει σὲ μία ἀποστροφὴ τοῦ λόγου ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ: «Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοιαν καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι…». Μετὰ τὴν λέξη «Μουσουλμάνοι», ὁ ἥρωας εἶπε καὶ κάποια ἄλλα πράγματα: «Καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸν σταυρό του ἔκαμνε». λλ τ κομμάτι ατ λογοκρίθηκε, διότι θ πικραθε πέναντι «φίλος»…τ λυσσασμένο σκυλί.
.             Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»!
Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαῖοι ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε πιθαμὴ γῆς…».
.         Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μπεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος.
.            Τὰ ἐρώτημα, ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντήσουμε ὅλοι μας, παραμένει: Ὣς πότε θὰ ἀνεχόμαστε «τὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας»; Ὣς πότε θὰ αὐτοκτονοῦμε;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ «Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ἢ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ; «περιέχονται 3 ἰσοϋψεῖς εἰκόνες, ὁ Καραγκιόζης, ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ καλοῦνται οἱ ἐμβρόντητοι μαθητὲς νὰ γράψουν μία περιπέτεια μὲ πρωταγωνιστὲς καὶ τοὺς τρεῖς… ἥρωες; Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶς φταῖνε οἱ σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες».(Δ. Νατσιός)

Τ πρόβλημα εναι « τσάντα στ σχολεο»
τ περιεχόμενο τς τσάντας;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς

.             Χαρᾶς εὐαγγέλια. Βρέθηκε  τὸ φάρμακο, ἡ συνταγὴ γιὰ τὴν ἀνάταξη τῆς ἡμιθανοῦς Παιδείας μας. Ρίγη συγκινήσεως καὶ χαρὰ ἀνεκλάλητος  ἐπικρατεῖ στὸ λαό. Οὐρανομήκεις  ζητωκραυγὲς ἠχοῦν ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἑλλάδας -δὲν μπορῶ νὰ τιθασσεύσω τὸν ἐνθουσιασμό μου- σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται ἡ φύσις. Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ δὴ τὸ Ἰνστιτοῦτο  Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ), ἐξαπέστειλε ἐγκύκλιο διὰ τῆς ὁποίας καλοῦνται τὰ σχολεῖα νὰ «ὑλοποιήσουν δράση» -τί ὡραῖα ἑλληνικά- μὲ τίτλο «Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο». Καὶ ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἀπεστάλη στὰ σχολεῖα:
.               «Μὲ τὴ συγκεκριμένη δράση καθιερώνεται ἡ παραμονὴ τῆς σχολικῆς τσάντας τῶν μαθητῶν/τριῶν τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου γιὰ τουλάχιστον ἕνα Σαββατοκύριακο τὸ μήνα, στὸ σχολεῖο  τὴν Παρασκευὴ πρὶν ἀπὸ τὸ Σαββατοκύριακο ποὺ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἀπὸ τὸν Σύλλογο Διδασκόντων τοῦ σχολείου, ἕως τὴν Δευτέρα. Ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ παραμονὴ τῆς τσάντας στὸ σχολεῖο δὲν ἀποτελεῖ μία συμβολικὴ παρέμβαση, ἀλλὰ ἐπιδιώκεται οἱ μαθητές  καὶ οἱ μαθήτριες νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προετοιμασία μαθημάτων κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Σαββατοκύριακου. Ἡ ὀργάνωση τῆς μελέτης τῶν μαθητῶν καὶ τῶν μαθητριῶν καθὼς καὶ ὁ χρόνος ποὺ ἀπαιτεῖται  καθημερινὰ γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῶν κατ’ οἶκον ἐργασιῶν ἀποτελοῦν ζητήματα ποὺ συνδέονται  ἄμεσα μὲ τὴν μάθηση, τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἐλεύθερο χρόνο τῶν παιδιῶν. Τὸ ΥΠΠΕΘ  στὸ πλαίσιο ἀναβάθμισης τῆς σχολικῆς ζωῆς καὶ σύνδεσής της μὲ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα ἐφαρμόζει τὴ δράση: “Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο”. Ἡ δράση ὑλοποιεῖται  μὲ σεβασμὸ στὶς ἀνάγκες τῆς παιδικῆς ἡλικίας μὲ γνώμονα τὴν πολύπλευρη ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν τῆς σχολικῆς ἡλικίας (συναισθηματική, κοινωνικὴ καὶ ψυχοκινητικὴ) καὶ μὲ σκοπὸ νὰ ὑποστηρίξει οὐσιαστικὰ τὸν μειωμένο χρόνο δημιουργικῆς ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας γονέων-παιδιῶν»
.             Λαμπρές, ἐκπληκτικὲς σκέψεις!! Ἐφ’ ὅσον θὰ ἀπουσιάζει ἡ ἐνοχλητικὴ τσάντα καὶ κυρίως τὸ ἀνεπιθύμητο περιεχόμενό της, γονεῖς καὶ παιδιά, τὸ Σαββατοκύριακο, περιχαρεῖς,  διότι τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα «συνωστίζονται» στὴν τσάντα τῶν παιδιῶν, λύθηκαν, θὰ χοροπηδοῦν ἀγκαλιασμένοι, θὰ προβαίνουν σὲ «δημιουργικὲς ἐπαφές», θὰ ἀναπέμπουν εὐχὲς καὶ δεήσεις γιὰ μακροημέρευση καὶ εὐτυχία τῶν ὑπευθύνων του ὑπουργείου καὶ τοῦ ΙΕΠ. Πολλὰ τὰ ἔτη αὐτῶν.
.                Αἴφνης ὁ ἄνεργος πατέρας θὰ ξεχάσει τα  «πάθια καὶ τοὺς καημούς του», τὴν λεηλατημένη ἀπὸ τοὺς ἀνίκανους πολιτικοὺς ζωή του καὶ θὰ γελάσει τ’ ἀχείλι του. Ἡ ἀπολυμένη, ἀπὸ τὴν χρεωκοπημένη ἐπιχείρηση μάνα, θὰ λησμονήσει τὴν ἀγωνία, τὸν τρόμο γιὰ νὰ τὰ βγάλει πέρα καὶ νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της.
.            Ὅλα θὰ ξεχαστοῦν,  θὰ εἶναι ἕνα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο. Καὶ γιατί ὄχι, νὰ μένει ἡ τσάντα συνεχῶς στὸ σχολεῖο, νὰ μὴν διακόπτεται ἡ… δημιουργικὴ ἐπαφή. Ἡ βδομάδα ὄλη νὰ εἶναι «Κυριακὴ γιορτὴ καὶ σχόλη», κατὰ τὸ γνωστὸ ἀσμάτιον. Εἶναι ὄντως ἱστορικὴ ἡ ἀπόφαση-δράση. Μετὰ τὴν κατάργηση Ἐθνικοῦ Ὕμνου, τὴν ἀπαγγελία του ἀπ’ ὅλο τὸ σχολεῖο τὴν πρώτη Δευτέρα τοῦ μήνα μὲ τὴν ἔπαρση τῆς σημαίας, τὴν κατασυκοφάντηση τῆς ἀριστείας, τὶς ἔμφυλες ταυτότητες καὶ τὶς ἀλλαγὲς φύλου σὲ δεκαπεντάχρονα παιδιά, ἔρχεται καὶ ἡ κατάργηση τῆς μελέτης στὸ σπίτι. (Καὶ ἂς ὑποστηρίζεται τὸ ἀντίθετο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνομολόγητη ἐπιδίωξή τους, ἡ αἰχμαλωσία τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἡ καταστροφικὴ ἐξάρτησή τους ἀπὸ τὰ σκληρὰ ἠλεκτρονικὰ ναρκωτικά. Κοπάδια θέλουν ποὺ θὰ ἀναμασοῦν τὸν νεοταξικὸ σανό).
.                  Δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνέλθουμε ἀπὸ τὴν μία ἱστορική… δράση καὶ ἐκσφενδονίζεται ἡ ἑπόμενη. Τί ἄλλο κρύβει, τί μᾶς ἑτοιμάζει ἡ διάνοια τῶν μαθητευόμενων μάγων τοῦ ΙΕΠ; Ἀνυπομονοῦμε!!
.             Γιὰ νὰ βοηθήσω στὴν διαδικασία, προτείνω τὶς ἑξῆς «δράσεις» στὸ σχολεῖο, πού, ἂν ὑλοποιηθοῦν, θὰ μπορούσαμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὁλικὴ ἐπαναφορὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ ὄχι τῆς νῦν κακοπαιδείας. (Νὰ σημειώσω γιὰ τὴν «τσάντα στὸ σχολεῖο» ὅτι ἡ τσάντα εἶναι ἀγορασμένη ἀπὸ τοὺς γονεῖς, εἶναι τρόπον τινά, «κινητὴ περιουσία» τους. Ἄρα ἂν ἀντιδροῦν στὸ μέτρο, ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ μείνει στὸ σχολεῖο).
.         Πρῶτον: Νὰ ἀποσυρθοῦν τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας -περιοδικὰ ποικίλης ὕλης- νὰ ἐπανέλθουν τὰ παλαιὰ πρὸ τοῦ 2006, μέχρι νὰ γραφοῦν νέα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν ἄρωμα Ἑλλάδας καὶ Ὀρθοδοξίας
.         Δεύτερον: Νὰ ξαναβρεῖ ἡ γλώσσα μας τὰ στολίδια της, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, τὸ λεγόμενο πολυτονικό, ἡ ἀρτιμελὴς μορφὴ τῆς γλώσσας μας. Νὰ ξαναπλουμιστοῦν οἱ λέξεις μας, τὶς ὁποῖες «ξεβρακώσαμε» καὶ κυκλοφοροῦν γυμνὲς καὶ ντροπιασμένες.
.         Τρίτον: Νὰ διδάσκεται μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα μάθημα ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, δίδοντας βαρύτητα στὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων καὶ στὸ διδακτικὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν μύθων.
.         Τέταρτον: Νὰ ἐξοβελιστοῦν στὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον» οἱ «φάκελοι Θρησκευτικῶν», τὰ βλάσφημα βιβλία καὶ νὰ ξαναγραφτοῦν νέα Προγράμματα Σπουδῶν μὲ κέντρο καὶ ἄξονα ἀναφορᾶς τὴν ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Στὴν δὲ Ϛ´ Δημοτικοῦ νὰ ἐπανέλθει τὸ βιβλίο τῶν Εὐαγγελικῶν Περικοπῶν. Τὰ παιδιὰ θέλουν «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» καὶ ὄχι «τῶν ἐθνῶν τὰ δαιμόνια». (Ψαλμὸς 95,5: «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια»).
.         Πέμπτον: Νὰ καταργηθοῦν ὅλα τὰ τελευταῖα διατάγματα τῆς μαγαρισιᾶς περὶ ἔμφυλων ταυτοτήτων, κατάργησης τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου καὶ τῆς ἀριστείας. Δὲν ἔχουν καμμιὰ δουλειὰ στὸ σχολεῖο οἱ δυσωδίες τῆς κοινωνίας.
.         Ξέρω, κάποιοι θὰ κουνήσουν τὸ κεφάλι μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι θὰ μιλήσουν γιὰ ὀπισθοδρομικότητα, «ὁ κόσμος πάει μπροστά», δὲν συνάδουν αὐτὰ σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα, ὀφείλουμε νὰ προσαρμοστοῦμε στὶς σύγχρονες ἐξελίξεις, στὶς νέες τεχνολογίες καὶ λοιπὰ συναφῆ καὶ ἠχηρὰ παρόμοια. Μήπως, ἐρωτῶ, ἐπειδὴ ἐκπαραθυρώσαμε ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα περιγράφουν μία Παιδεία ἀνθρωποποιίας, ἀρδευομένη ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα, καθάρια στοιχεῖα τῆς Παράδοσής μας, κατρακυλήσαμε «στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ ἡ κατρακύλα μας δὲν ἔχει τελειωμό;
.         Τὸ πρόβλημα εἶναι «ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο» ἢ τὸ περιεχόμενο τῆς τσάντας; Πῶς μπορεῖ νὰ προοδεύσει καὶ νὰ ἀνθίσει στὴν πατρίδα μας, ἡ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ὅταν ἔχουμε βιβλία ποὺ συκοφαντοῦν τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἥρωές της; (Παραπέμπω στὴ σελ. 39 τοῦ τετραδίου ἐργασιῶν Ϛ´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος ὅπου περιέχονται 3 σοϋψες εκόνες, Καραγκιόζης, Κοκκινοσκουφίτσα κα Μέγας λέξανδρος κα καλονται ο μβρόντητοι μαθητς ν γράψουν μία περιπέτεια μ πρωταγωνιστς κα τος τρες… ρωες; Κατ τ λλα μς φτανε ο σκοπιανο πατενες).
.         Ὅταν ἔχουμε βιβλία-φακέλους Θρησκευτικῶν στὰ ὁποῖα βλασφημεῖται ἡ Πίστη μας, ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι;
.        Ὅταν ὁ ἀκατήχητος σήμερα μαθητὴς διαβάζει στὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ τὰ “Ἱερὰ βιβλία τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου”, ὅτι τὸ «Κοράνιο παραδόθηκε στὸ Μωάμεθ ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ», φράση ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ σχετικὴ εἰκόνα, τί συμπέρασμα βγάζει; Εἶναι «ἱερὸ βιβλίο» τὸ κοράνι; Ὁ μαθητὴς τῆς Δ´ Δημοτικοῦ, τὸ 9χρονο παιδὶ τί συμπεραίνει; Ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι προφήτης τοῦ Ἰσλάμ.
.         Τὰ συλλαλητήρια ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχει σὲ τούτη τὴ γῆ ἀκόμη «ὅμαιμον, ὁμόθρησκον καὶ ὁμότροπον», δηλαδὴ ΕΘΝΟΣ. Γιατί ἐπιτρέπουμε νὰ συνεχίζεται ἡ ὑπονόμευσή του στὰ σχολειά; Γιατί;

Σημείωση: τὸ ἄρθρο γράφτηκε πρὶν ἀπὸ τὰ συλλαλητήρια, γι’ αὐτὸ δὲν δημοσιεύτηκε, ὅταν βγῆκε τὸ φροῦτο τῆς «τσάντας στὸ σχολεῖο».

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ, ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» Χαιρετισμὸς γιὰ τὴν ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

τοῦ Δημ. Νατσιοῦ

βλ. σχετ.: ΣΤΙΣ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

.             Ἀδελφοί, ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἔσχατη μάχη γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας διεξάγεται μέσα στὸ Κοινοβούλιο ἢ στὰ ἔγκατα τοῦ Μαξίμου καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Λάθος! Στὰ σχολεῖα, στὶς αἴθουσες διδασκαλίας κρίνεται ἡ τύχη τοῦ Γένους.
.             Ἂν ἐπικρατήσει ἡ ἑλληνοκτόνος παιδαγωγία καὶ ἐκλείψει διὰ παντὸς ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία, «ἡ ροδόχους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους», ὅπως τὴν ὀνόμαζε ὁ μεγάλος Καποδίστριας, τότε ἂς τοιχοκολλήσουμε τὸ ἀγγελτήριο θανάτου, πλησιάζει ἡ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἂν δὲν ἀπομείνει ἡ ἱστορικὴ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, τότε «κάλλιο νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην στὸν κόσμον παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν ὑπάρχον ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐλεύθερος», ὅπως θεσπίζουν στὶς 5 Μαΐου τοῦ 1827 στὴν Τροιζήνα οἱ ἐλευθερωτὲς πατέρες μας.  Καὶ σίγουρα στὴ θέση τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου μπορεῖ νὰ μποῦν καὶ ἄλλα ἀναίσθητα καὶ ἄπιστα θηρία, φανερὰ καὶ νοητά, ποὺ μᾶς ἐξανδραποδίζουν. Καὶ τὸ κακὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς ὕπουλους, τοὺς προβατόσχημους λύκους, ποὺ ζεσταίνουμε στὸ κόρφο μας καὶ μαγαρίζουν παιδεία καὶ παιδιά.
.              Τὸ 1984 τὸ ἡσύχιο καὶ ταπεινὸ περιβόλι τῆς Παναγίας μας, τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπισημαίνει τὴν ὀλέθρια πορεία τῆς παιδείας, ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους ψευδοπροοδευτισμοῦ καὶ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ, καὶ ὁμιλεῖ ἀπερίφραστα καὶ εὐθαρσῶς γιὰ τὴν ἀδίστακτη καταστροφὴ τῶν ἐθνικῶν μας ριζῶν καὶ γιὰ τὸν ἐπελαύνοντα ἀντιχριστιανισμὸ καὶ ἀφελληνισμό.
.             Ἔλεγαν οἱ Ἁγιορεῖτες: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια, τώρα, γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστις, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός, νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας, νὰ εὐτελιστεῖ ἡ μεγάλη σημασία τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας, νὰ καταντήσουν τὰ παιδιά μας εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου».  Δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκαν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.
.             Τώρα εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε πραγματικοὶ μαθητὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ ἔντυπες αὐτὲς μαγαρισιές, τὰ λεγόμενα βιβλία Θρησκευτικῶν, νὰ ἐπιστραφοῦν, ἀπὸ τοὺς γονεῖς, στὰ σκοτάδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐκπονήθηκαν, στὸ ὑπουργεῖο τῶν ἐκκλησιομάχων καὶ ἐθνομηδενιστῶν.
.             Καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ὅσοι Ἕλληνες δάσκαλοι νὰ σταθοῦμε στὸ ὕψος τῶν Δασκάλων τοῦ Γένους. «Ἀπ’ ἔξω μαυροφόρα ἀπελπισιά», ἀλλὰ μὲς στὴν τάξη Κρυφὸ Σχολειό, διδάσκουμε Ψυχὴ καὶ Χριστὸ καὶ ὄχι τὰ δαιμονικά τους μαθήματα. Κάνουμε τὸν σταυρό μας καὶ “τρέλα κολοκοτρωναίικη”, συνάδελφοι. Καὶ κανεὶς νὰ μὴν φοβᾶται τοὺς μυρμηγκολέοντες, “πρόσκαιροί εἰσι”.
.             «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση», μᾶς ὁρμηνεύει ὁ  Γέρος τοῦ Μοριά.

«Νοικοκυριοὶ καὶ φρόνιμοι
Δὲν ζοῦν στὸν Ψηλορείτη
Οἱ κουζουλοὶ τὴν κάνανε
Ἀθάνατη τὴν Κρήτη», διαλαλεῖ καὶ ἡ κρητικὴ λεβεντομαντινάδα.

.             Μονολογοῦσε, περίλυπος καὶ καταντροπιασμένος, Νικόλαος Ἰβανώφ, ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν μάχη τοῦ Κιλκίς, μετὰ τὴν συντριβή του ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους Κιλκισιομάχους: «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ ὅλα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων».
.             Ἐμπρός, ἀδελφοί, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν Ἐλευθερία….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ὑπόδειγμα ἐπιστολῆς γονέως πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας
γιά τήν ἐπιστροφή τῶν βιβλίων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν,
τὸ ὁποῖο καταρτίστηκε ἀπό νομικούς πού ἀσχολοῦνται μέ τό ζήτημα
καί εἶναι ἐγκεκριμένο ἀπό τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων.

ΠΗΓΗ: tideon.org

epistolh_epistrofhs_vivlioy_thrhskeytikwn_03_2017

,

Σχολιάστε

ΝΕΡΩΝΕΣ καὶ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (Δ. Νατσιός) «Ὅσοι δάσκαλοι, ὅσοι πιστοὶ πετᾶμε τὰ βιβλία-κουρελουργήματα καὶ διδάσκουμε Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς καὶ Βίους Ἁγίων».

Νέρωνες κα Διοκλητιανο στ σχολεα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν! Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε νὰ καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….». (Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α´- «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).
.                 Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 40-50 χρόνια ἀπὸ τὸν Ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, ποὺ ξεβράζεται στὸν χῶρο τῆς παιδείας. Μὲ τὰ νέα βιβλία τῶν θρησκευτικῶν ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τῆς λυσσαλέας ἐπίθεσης, τῶν ποικιλώνυμων ἐθνομηδενιστῶν, κατὰ τῶν τριῶν μαθημάτων ποὺ προσφέρουν στοὺς μικροὺς μαθητὲς ταυτότητα καὶ ἰθαγένεια.
.                 Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´Δημοτικοῦ, τοὺς “συνωστισμοὺς” στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης καὶ τοὺς ἐξωραϊσμοὺς τῆς φρικτῆς τουρκοκρατίας. Δὲν πέρασε. Ὁ λαὸς ἔφτυσε τό… κατάπτυστο βιβλίο καὶ τοὺς συγγραφεῖς του.
.                 Στὰ βιβλία ὅμως ἱστορίας Γυμνασίου καὶ Λυκείου οἱ μαθητὲς εἰσπνέουν τὶς ἀναθυμιάσεις τῶν προσκυνημένων ἱστοριογράφων τύπου Ρεπούση.
.                 Τὰ βιβλία τῆς Γλώσσας μένουν στὸ ἀπυρόβλητο καὶ συνεχίζονται οἱ ἀνοησίες μὲ «συνταγὲς μαγειρικῆς», οἱ κρανιοκενεῖς ἐμπνεύσεις γιὰ τὸν «Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα» ἢ τὰ βδελύγματα γιὰ ἔρωτες 25 χρόνων μὲ μαθήτριες Γυμνασίου.
.                 Στὸ μεσοδιάστημα, μέχρι νὰ φτάσουμε στὴν ἀπροκάλυπτη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἤ, καλύτερα, κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχουν καταργηθεῖ μὲ ὕπουλες μεθοδεύσεις καὶ μὲ καρυκεύματα περὶ δημοκρατικότητας, σεβασμοῦ τῆς διαφορετικότητας, συνοδοιπορίας μὲ τὴν σάπια Εὐρώπη καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ πονηρεύματα, τὰ ἑξῆς:
.                 Πρῶτον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν μὲ τὴν παρουσία τῶν σχολείων στοὺς ἐνοριακοὺς ναούς. (Μεγάλη εὐθύνη φέρουν καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ πολλοὶ ξεχύνονταν τὴν μέρα αὐτὴ στὰ φραπεδοπωλεῖα τῶν πόλεων, προκαλώντας τὴν χλεύη καὶ τὸν θυμὸ τοῦ κόσμου).
.                 Δεύτερον: Ὁ ἐκκλησιασμὸς ὅλου τοῦ σχολείου, ὡς ἔμπρακτη φανέρωση τῆς παιδαγωγίας «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» τοῦ ἀποστόλου Παύλου.
.                 Τρίτον: Ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας, ἅπαξ τοῦ μηνός, μὲ  τὴν συνοδεία τῶν παιδικῶν φωνῶν ποὺ ψάλλουν τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.                 Τέταρτον: Ἡ ἀριστεία, δηλαδὴ ἡ συνέπεια, ἡ ἐπιμέλεια καὶ ὁ εὐεργετικὸς ἔπαινος ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν καθ᾽ ὅλα ἀξιέπαινη προσπάθεια κάποιων παιδιῶν νὰ ὑπερέχουν. Ἀπογυμνώνεται τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὶς δύο ἱδρυτικές, θὰ λέγαμε, προϋποθέσεις του: τὴν τιμωρία καὶ τὴν ἐπιβράβευση. Καταντᾶ ἡ σχολικὴ αἴθουσα προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου. (Μὲ τὴν ἀτιμωρησία -ἡ καταστροφικὴ ἀρχὴ τοῦ ὅλα ἐπιτρέπονται, γιατί εἶναι παιδιὰ- ἐπιβραβεύονται οἱ ἀσυνεπεῖς καὶ ἀπείθαρχοι, μὲ τὴν καταδίκη τῆς ἀριστείας τιμωροῦνται οἱ φιλόπονοι καὶ φιλομαθεῖς).
.                 Καὶ βέβαια ἡ παραπάνω κατάργηση ὑπονομεύει τὸν θεσμὸ τῶν ἐθνικῶν παρελάσεων. Αὐτὸ θὰ τὸ καταλάβουμε, ὅταν γίνουν οἱ κληρώσεις καὶ ἀρχίσουν οἱ ἀδικίες. Τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ τὶς «ἀριστερές», συριζαίικες παλαβομάρες δὲν τὶς καταλαβαίνουν…
.                 Πέμπτον: Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, στὶς Ε΄καὶ ϛ΄Δημοτικοῦ, ἀπὸ πέρυσι, μειώθηκε κατὰ μία ὥρα, εἶναι μονόωρο. Ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ καὶ μ᾽αὐτὰ ποὺ γίνονται, θὰ καταργηθεῖ.
.                 Ἕκτον: Μνεία μόνο θὰ γίνει τῆς λεγόμενης θεματικῆς ἑβδομάδας καὶ τῶν ἔμφυλων ταυτοτήτων, ἀποφάσεις ποὺ μαγαρίζουν τὴν οἰκογένεια, τὴν πάλαι ποτέ, «Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή».
.                 Ἐρχόμαστε τώρα στὰ νέα βιβλία (φάκελλοι) τῶν θρησκευτικῶν, τὰ βλάσφημα βιβλία. Δὲν θὰ ἐπιμείνουμε στὴν περιγραφή, μίας καὶ οἱ εἰκόνες διαλαλοῦν τὰ μιάσματα. Ἀπὸ τοὺς δαιμονόπληκτους κκλησιομάχους κα λους τοὺς καντιποτένιους πο πικροτον κα ζητωκραυγάζουν γι τ νέα βιβλία δν περιμέναμε τίποτε καλύτερο. Ἀλλοῦ εἶναι τὸ πρόβλημα.
.             Ὑπάρχει κάποια ἀντίδραση ἀπὸ τὰ λεγόμενα συντηρητικὰ κόμματα;
.             Οἱ Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες (ΑΝΕΛ), μεταβλήθηκαν σὲ ἐξαρτημένους γραικύλους (ΕΞΑΓΡ) καὶ ὑπογράφουν μὲ χέρια καὶ ποδάρια τὶς αἰσχρουργίες. Ἡ ΝΔ, ἡ χαριτόβρυτος Κεντροδεξιά, σιωπᾶ ἰχθυοπρεπῶς καὶ στηρίζει τὰ «παρδαλὰ» νομοσχέδια, διότι εἶναι κόμμα, βεβαίως, εὐρωπαϊκὸ καὶ ὄχι ἑλληνικό. Κόμμα τ ποο πιδίδεται σ κάποια τσιμπολογήματα πατρίδας, θρησκείας, οκογένειας γι ν παραπλαν τος φελες.
.             Ἄφετε τοὺς νεκρούς… τὶς κομματικὲς κουρελοῦδες.
.             Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἰσχυρότερο ἔρεισμα οἱ πολέμιοι τοῦ Γένους, τὸ βρῆκαν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Στὴν τελευταία του εἰσήγηση στὴν Σύνοδο ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας ἔλεγε: «Κρίνεται ἀναγκαία ἡ ἀναφορὰ σὲ σύγχρονα μεγάλα θρησκεύματα, ὄχι ὅμως νὰ ἀξιοποιήσει τὴν διδασκαλία τους ὡς ἑρμηνευτικὸ πλαίσιο, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει στὸν μαθητὴ (σ.σ. στὸν ὀκτάχρονο;) τὴν εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο βιώνεται ποικιλοτρόπως καὶ ὅτι τὸ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύεται μέσα ἀπὸ πολλὲς διαφορετικὲς καὶ ἀντικρουόμενες ὀπτικὲς γωνίες. Ἔτσι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καθίσταται μάθημα ποὺ καταφάσκει στὸν διάλογο καὶ στὴν ἀνάγνωση τῆς θρησκευτικῆς ἑτερότητας» .             «Κούφια καρύδια καὶ ἀσκιὰ γιομάτ᾽ ἀγέρα», ποὺ θά ᾽λεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης.
.             «Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον» λέει ἡ Γραφή. Τὰ μικρὰ παιδιὰ ἤδη δυσφοροῦν ἀπὸ τὴν «ποικιλότροπη βίωση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου» καὶ κραυγάζουν: δὲν θέλουμε θρησκεῖες, θέλουμε τὸν Χριστό!!!
.             Λοιπόν. Τώρα ποὺ «οἱ ἀνθρωποκάμπιες μαραζώνουν τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», (Κόντογλου), οἱ ὕπουλοι Διοκλητιανοὶ καὶ Νέρωνες, ὅσοι δάσκαλοι, σοι πιστο πετμε τ βιβλία κα διδάσκουμε Εαγγελικς Περικοπς κα Βίους γίων. Εναι ντίσταση κολοκοτρωναίικη εναι μολογία πίστεως.
.             Οἱ γονεῖς ὑπογράφουν τὴν γνωστὴ δήλωση καὶ ἐπιστρέφουν τὰ κουρελουργήματα ὡς ἀπαράδεκτα καὶ ἐπικίνδυνα. Καὶ οἱ ἴδιοι θὰ κερδίσουν πνευματικὰ καὶ στὰ παιδιά τους θὰ δώσουν ἕνα λαμπρὸ μάθημα καὶ παράδειγμα ἀνδρείας καὶ φιλοπατρίας.

, , ,

Σχολιάστε