Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολεῖο

ΠΟΝΗΡΗ ΜΕΝ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, ΑΝΑΚΡΙΒΗ ΔΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ γιὰ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς στὰ σχολεῖα

ΠΟΝΗΡΗ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ καὶ ΑΝΑΚΡΙΒΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ
γιὰ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς στὰ σχολεῖα

 .             Τὶς τελευταῖες ὧρες κυκλοφορεῖ ἡ εἴδηση πὼς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καταργεῖ τὴν πρωινὴ προσευχὴ μὲ ἐγκύκλιο ποὺ στάλθηκε στὰ σχολεῖα κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ψευδές. [eleftherostypos.gr]
.            Ὀρθότερα πρόκειται γιὰ τὴν (πονηρὴ) μέθοδο τῆς “Ἀποσιώπησης” τῆς πρωινῆς προσευχῆς ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας, «τὸ ὁποῖο στὴν ἐγκύκλιο γιὰ τὴ λειτουργία τῶν δημοτικῶν σχολείων γιὰ τὸ νέο σχολικὸ ἔτος, “ξέχασε” νὰ κάνει ἀναφορὰ στὴν πρωινὴ προσευχὴ» [Χρῆστος Δεμέτης, news247.gr]
.                  Μὲ ἐγκύκλιο τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ποὺ στάλθηκε στὰ σχολεῖα, τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καταργεῖ τὴν ἀναφορὰ στὴν πρωινὴ προσευχή, ἀλλὰ ὄχι τὴν ἴδια τὴ διαδικασία, δηλαδὴ τὸ ἔγγραφο γιὰ τὴν διαδικασία τῆς πρωινῆς προσευχῆς παραπέμπει στὸ Προεδρικὸ Διάταγμα ποὺ ὁρίζει τὴ διενέργεια τῆς πρωινῆς προσευχῆς καὶ πὼς τίποτα δὲν θὰ ἀλλάξει οὔτε φέτος σχετικὰ μὲ αὐτὸ στὰ σχολεῖα.
.              Ἡ ἐγκύκλιος 2016-2017 στὴν οὐσία “ἀποσιωπᾶ τὰ ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὸ ἰσχῦον προεδρικὸ διάταγμα γιὰ τὴ διαδικασία τῆς προσευχῆς κατὰ τὴν προσέλευση τῶν μαθητῶν στὰ σχολικὰ ἱδρύματα, ἀλλὰ παραπέμπει σὲ αὐτό. Πολλοὶ ἔσπευσαν νὰ κάνουν λόγο στὰ social media γιὰ “κατάργηση”, ὡστόσο δὲν ἰσχύει κάτι τέτοιο.
.            Ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐγκύκλιο τοῦ ὑπ. Παιδείας μὲ θέμα της, “Λειτουργία Δημοτικῶν Σχολείων γιὰ τὸ σχολικὸ ἔτος 2016-2017” καὶ συγκεκριμένα στὸ κεφάλαιο Β’, “Φοίτηση καὶ Σχολικὴ Ζωή”:

1. Ἔναρξη ἡμερήσιου προγράμματος-προσέλευση μαθητῶν
Τὸ καθημερινὸ ἡμερήσιο σχολικὸ πρόγραμμα ἀρχίζει στὶς 8.00 μὲ τὴν προσέλευση τῶν μαθητῶν στὸ χῶρο τοῦ σχολείου. Οἱ ὑπεύθυνοι ἐκπαιδευτικοὶ ἐφημερίας ὑποδέχονται τοὺς μαθητὲς στὶς εἰσόδους τοῦ σχολείου καὶ οἱ γονεῖς–συνοδοι ἀποχωροῦν. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ χρόνου τῆς προσέλευσης τῶν μαθητῶν (8.00-8.10) δὲν παρευρίσκεται χωρὶς ἄδεια στὸ χῶρο τοῦ σχολείου οὐδεὶς ἄλλος ἐκτὸς τῶν μαθητῶν καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν. Στὶς 8.10, μετὰ τὸ ἠχητικὸ σῆμα (κουδούνι), μὲ εὐθύνη τῶν ἐφημερευόντων κλείνουν οἱ εἴσοδοι καὶ οἱ μαθητὲς συγκεντρώνονται κατὰ τμήματα ἢ τάξεις στὸν προκαθορισμένο χῶρο καὶ τὰ τμήματα ἢ τὶς τάξεις ἐπιτηροῦν οἱ διδάσκοντες σὲ αὐτὰ τὴν 1η διδακτικὴ ὥρα.
Ἐκ μέρους τοῦ συλλόγου διδασκόντων ὁ Διευθυντὴς τοῦ σχολείου ἢ ἀναπληρωτής του ἢ μέλος τοῦ Συλλόγου Διδασκόντων προβαίνει σὲ πιθανὲς ἀνακοινώσεις-ὁδηγίες ποὺ ἀφοροῦν τὴν εὔρυθμη λειτουργία τοῦ σχολείου καὶ τὴν μαθητικὴ ζωὴ τῆς συγκεκριμένης μέρας ἢ καὶ σὲ γενικότερα θέματα. Μετὰ τὸ πέρας τῆς συγκέντρωσης οἱ μαθητὲς κατὰ τμήματα καὶ ὀργανωμένα κατευθύνονται στὶς αἴθουσές τους συνοδεία τῶν ἐκπαιδευτικῶν ποὺ διδάσκουν τὴν 1η ὥρα.
Τέλος ἐφαρμόζονται οἱ προβλέψεις τοῦ ΠΔ 201/98 (ΦΕΚ 161 τ. Α´), ἄρθρο 13, παρ. 5, ἐδάφ. α´ καὶ β´ καὶ παρ. 10, ἐδαφ. Δ´.

.           Στὴν ἀντίστοιχη περσινὴ ἐγκύκλιο ὑπῆρχε ἡ ἑξῆς διατύπωση:

“27. Πρωινὴ Προσευχὴ – ἀνάρτηση σημαίας
Σύμφωνα μὲ τὸ ΠΔ 201/98 (ΦΕΚ 161 τ. Α´), ἄρθρο 13, παρ. 5, ἐδάφ. α´ καὶ β´ καὶ παρ. 10, ἐδάφ. Δ´, σᾶς ἐπισημαίνουμε ὅτι:

Α. Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῶν μαθημάτων πραγματοποιεῖται κοινὴ προσευχὴ τῶν μαθητῶν καὶ τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου μὲ εὐθύνη τῶν ἐκπαιδευτικῶν ποὺ ἐφημερεύουν. Σὲ περίπτωση δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν ἡ προσευχὴ πραγματοποιεῖται στὴν αἴθουσα κάθε τάξης. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ συμμετέχουν ὑποχρεωτικὰ στὴν πρωινὴ προσευχὴ καὶ στὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ ἐπιβλέπουν τὰ τμήματά τους. Οἱ ἑτερόδοξοι μαθητὲς παρευρίσκονται μὲ τὸ τμῆμα ποὺ ἀνήκουν στὸ χῶρο τῆς συγκέντρωσης χωρὶς νὰ συμμετέχουν στὴν προσευχή, τηρώντας ἀπόλυτη ἡσυχία, σεβόμενοι τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς συμμαθητές τους ποὺ προσεύχονται”.

Τὸ Ὑπουργεῖο εἴτε ἤθελε νὰ μὴν κάνει ρητὴ ἀναφορὰ στὴν προσευχὴ καθὼς τὴ θεωρεῖ αὐτονόητη, ἢ τὴν ἄφησε ἐκτὸς ἐγκυκλίου ἠθελημένα γιὰ λόγους πολιτικῶν προθέσεων, μιᾶςς καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ν. Φίλης σὲ παλαιότερες δηλώσεις του εἶχε ἀναφέρει πὼς βούλησή του ἦταν νὰ γίνει προαιρετικὴ ἡ προσευχή, ἀλλὰ καὶ οἱ παρελάσεις. Προφανῶς καὶ μία τέτοια ἀπόφαση θὰ ὁδηγοῦσε σὲ μεγάλες συγκρούσεις τόσο μὲ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο καὶ μὲ τοὺς ΑΝΕΛ ποὺ βρίσκονται στὴν συγκυβέρνηση σὰν ἑταῖρος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ προεδρικὸ διάταγμα προηγεῖται τῆς ἐγκυκλίου.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

Σχολιάστε

«ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ», ΠΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΥΝ ΚΑΙ… ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ (Δ. Νατσιός)

«Καραγκιόζηδες»,
ποὺ ἐξευτελίζουν καί… τὸν Καραγκιόζη

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

 .               Ὑπενθυμίζω ἕνα παλαιό μου ἄρθρο [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: 18.4.2008  μὲ τίτλο «ἡ Κοκκινοσκουφίτσα, ὁ Καραγκιόζης καὶ ὁ… Μέγας Ἀλέξανδρος», ἐπίσης: ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ…ΤΑΦΟΥ ΚΑΙ Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ (Δ. Νατσιός)] γιὰ τὶς ἀθλιότητες τοῦ ὑπουργείου κακοπαιδείας. Ἀντὶ ὁ κυρ-Φίλης νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὶς ἀνοησίες τῶν βιβλίων, μελετᾶ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς ἢ τῶν παρελάσεων. Στὴν περίπτωσή του ἰσχύει ὁ θυμόσοφος λόγος «ὅσο ψηλότερα πηδάει ἡ μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ὁ κῶλος της».

.               Ποιός θὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν διαρκῆ πρόκληση, τὶς ἐντὸς τῶν τειχῶν ὕπουλες προσβολές; Ποιός θὰ ξεσκεπάσει τοὺς «κρυφοδαγκανιάρηδες», ποὺ μαγαρίζουν τὴν Παιδεία μας μὲ τὰ ἀποφάγια τῆς Νέας Τάξης; Ποιός θὰ ἀκούσει τὴν κραυγὴ ἀπελπισίας τῶν δασκάλων, ποὺ βιώνουν μὲ τρόμο τὴν πνευματικὴ γενοκτονία ποὺ συντελεῖται στὰ σχολεῖα; Πότε θὰ βρεθεῖ ἕνας ἄνθρωπος, νὰ συνοδέψει τὴν ἀνθελληνικὴ ὑστερία, στὴν τελευταία της κατοικία, καταπῶς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Γκάτσος; Γιατί ντροπιάζουν τὸν Ἕλληνα δάσκαλο;
.                 Μπαίνω, μετὰ τὴν προσευχὴ στὴν αὐλή, μὲς στὴν τάξη. Τὸ πρῶτο δίωρο «Γλῶσσα». Ἀπέναντί μου, δίπλα μου, παιδιὰ τῆς ἕκτης δημοτικοῦ. Ἡ ἐρώτηση κοινότοπη μέν, ἀλλὰ συμμαζεύει τὶς σκέψεις παιδιῶν καὶ δασκάλου: «Ποῦ εἴμαστε παιδιά;» «Στὸ τετράδιο ἐργασιῶν, σελίδα 39, κύριε» (β´ τεῦχος). Πρὶν ἀνοίξουμε τὰ βιβλία Γλώσσας-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης, πετάγεται ἕνας μαθητής μου. «Εἴδατε, κύριε, τὶς εἰκόνες. Ἔβαλαν τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, μαζὶ μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη». Γνώριζα τὴν ἀθλιότητα, ἀλλὰ τὴν εἶχα ξεχάσει. Παρακολουθῶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν παιδιῶν. Γελοῦν, εἰρωνεύονται, διαμαρτύρονται καὶ στὸ τέλος ἀγανακτοῦν. Δὲν ἐκμαιεύω σχόλιά τους, αὐθόρμητα, ἀπὸ καρδίας, λένε τὰ Ἑλληνάκιά μου: «Δὲν ντρέπονται, τί δουλειὰ ἔχει ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα»; «Καραγκιόζη λέμε τὸν ἀνόητο, ὅταν θέλουμε νὰ κοροϊδέψουμε κάποιον, ποῦ κολλᾶ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος»; Διαβάζουμε τὴν ἄσκηση. (Ἂν καὶ εἶμαι «ἔξω φρονῶν» –ἔξω φρενῶν– ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, αὐτολογοκρίνομαι πρὸς τὸ παρόν, ἂς μιλήσουν οἱ μαθητές).
.           Προτείνει, λοιπόν, ἡ ἄσκηση: «Ἕνας σεναριογράφος στέρεψε ἀπὸ ἰδέες καὶ ζητάει τὴ βοήθειά σας! Ἔχει βρεῖ ποιοὶ ἥρωες θὰ πρωταγωνιστήσουν στὴν φανταστικὴ περιπέτεια ποὺ θέλει νὰ γράψει καὶ χρειάζεται τὴ δική σας ἔμπνευση γιὰ νὰ ξεκινήσει τὴν ἱστορία». Ἀφοῦ παραθέτει τοὺς «ἥρωες», γράφει τὸ σχολικὸ βιβλίο: «Γράψτε τώρα τὴν ἱστορία καὶ τὴν περιπέτεια αὐτῆς τῆς παράξενης συντροφιᾶς, ἀφοῦ παρουσιάσετε τὸν καθέναν ἀπὸ τοὺς ἥρωες». Τελειώνει ἡ ἀνάγνωση τῆς ἄσκησης καὶ κάτω ἀπὸ τὴν «ἡρωικὴ» σύνθεση, χάσκει ὁ χῶρος ὅπου οἱ μαθητὲς θὰ γράψουν τὴν δική τους «ἔμπνευση». Κατόπιν διαλόγου μὲ τὰ παιδιὰ κὰ ἀνάλυσης τῆς ρυπαρογραφίας τοῦ στερημένου ἀπὸ ἰδέες σεναριογράφου – συγγραφέα τοῦ βιβλίου, καταλήξαμε ὁμοφώνως καὶ γράψαμε τὴν ἑξῆς «φανταστικὴ» (κυριολεκτικὰ) ἀπάντηση: «Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ ὑποτιμητικὸ γιὰ τὴν ἱστορία μας καὶ γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, νὰ τὸν βάζουν δίπλα καὶ νὰ τὸν συγκρίνουν μὲ πρωταγωνιστὲς παραμυθιῶν ἢ μὲ τὸν Καραγκιόζη». Ὅλα τὰ ἔγραψαν καὶ τὰ σκέφτηκαν οἱ μαθητές. Κάποια παιδιὰ μίλησαν γιὰ προδότες, ἄλλο παιδὶ ρώτησε, τὸ «γιατί ἐπιτρέπει τὸ ὑπουργεῖο νὰ περνοῦν στὰ βιβλία τέτοιες χαζομάρες», ἡ πιὸ δύσκολη ἐρώτηση ἦταν «γιατί τὸ κάνουν αὐτό, ἀφοῦ καὶ σ᾽ ἐμᾶς τὰ παιδιὰ μᾶς φαίνεται γελοῖο». (Τί δράμα, τί ντροπὴ εἶναι αὐτή. Νὰ ἀπολογούμαστε οἱ δάσκαλοι γιὰ τὶς ἀθλιότητες ποὺ πέρασε στὰ βιβλία ἡ νεοταξικὴ λέρα). Ἔχω πάνω στὴν ἕδρα μου συνεχῶς τὸ «Εὐαγγέλιο» καὶ τὸν «Μακρυγιάννη». «Ὅταν θολώνει ὁ νοῦς, ὅταν μὲ βρίσκει τὸ κακὸ» (Ἐλύτης), μνημονεύω τὸν στρατηγὸ ἢ διαβάζω τὸν λόγο τοῦ  Κυρίου. Παρηγοριὰ καὶ καταφύγιο. Τὴν ρήση τοῦ Πατροκοσμὰ  «ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται», ἔτσι τὴν κατανοῶ.  Τούτη ἡ χώρα ἀναστήθηκε χάρις στὸ αἷμα τῶν ἡρώων, εἶναι μία πατρίδα «ποὺ θράφηκε καὶ θρέφεται μὲ τὴν ἀμβροσία καὶ μὲ τὸ πρόσφορο, καὶ ποὺ ἤπιε καὶ πίνει τὸ νέκταρ καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ δισκοπότηρο τῆς Ὀρθοδοξίας». (Κόντογλου, «Εὐλογημένο καταφύγιο», σελ. 145). Ἀνοίγω τὰ «Ἀπομνημονεύματα», διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Ὅλοι οἱ προκομμένοι ἄντρες τῶν παλαιῶν Ἑλλήνων, οἱ γοναῖγοι ὅλης τῆς ἀνθρωπότης, ὁ Λυκοῦργος, ὁ Πλάτων… καὶ οἱ ἐπίλοιποι πατέρες γενικῶς τῆς ἀνθρωπότης κοπίαζαν, βασανίζονταν νύχτα καὶ ἡμέρα μ’ ἀρετή, μὲ ᾽λικρίνειαν… Αὐτεῖνοι δὲν τήραγαν νὰ θησαυρίσουνε μάταια καὶ προσωρινά, τήραγαν νὰ φωτίσουν τὸν κόσμο μὲ φῶτα παντοτινά… Ἕντυναν τοὺς ἀνθρώπους ἀρετή, τοὺς γύμνωναν ἀπὸ τὴν κακὴν διαγωγή…». Διάβασα στὰ παιδιά μου ὅλο τὸ ἀπόσπασμα. Τελείωσα μὲ τὴ φράση, «τέτοι’  ἀρετὴ ἔχουν, τέτοια φῶτα μᾶς δίνουν», τὴν ὁποία ἀναφέρει ὁ στρατηγὸς γιὰ τοὺς «Εὐρωπαίγους». Λέω στοὺς μαθητές: Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ οἱ ἐπίλοιποι γοναῖγοι μας, φώτισαν μὲ τὴν ἀρετὴ τοὺς ὅλον τὸν κόσμο. Σήμερα ὑπάρχουν κάποια πνευματικὰ ἀπολειφάδια, τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό, ποὺ οἱ «ἀναθεματισμένοι τῆς πατρίδας πολιτικοί μας» τοὺς ἔβαλαν δασκάλους καὶ παιδαγωγοὺς τῆς νεότητας. Γι’ αὐτὸ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα.  Ἐξηγῶ τοῦ μαθητῆ, ποὺ μὲ ρώτησε, τὸ ἀμείλικτο «γιατί». Γιατί θέλουν νὰ «χάσωμεν καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν θρησκείαν μας», χωρὶς αὐτὰ τὰ δύο πολυτίμητα τζιβαϊρικά, καταντοῦμε κοιλιές, σάρκες ποὺ θὰ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ ψυγεῖο. Θὰ βλέπουμε τί θὰ φᾶμε καὶ θὰ τρῶμε ὅ,τι βλέπουμε. Ἀνοίγω τὸ Εὐαγγέλιο, στὴν πρὸς Τιμόθεον Α´ ἐπιστολή. Διαβάζω: «…παραδιατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀποστερημένων τῆς ἀληθείας, νομιζόντων πορισμὸν εἶναι τὴν εὐσέβειαν, ἀφίστασο ἀπὸ τῶν τοιούτων». Δηλαδή, πρόσεχε ἀπὸ τὶς παράλογες καὶ μάταιες ἀσχολίες ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν διεφθαρμένο καὶ χαλασμένο τὸ νοῦ τους καὶ ἔχουν στερηθεῖ τελείως τὴν ἀλήθεια. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι ἡ εὐσέβεια εἶναι πηγὴ αἰσχρῆς ἐκμετάλλευσης καὶ ὑλικοῦ πλουτισμοῦ. Μεῖνε μακριὰ ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους (στ. 5).
.           Στὸ α´ τεῦχος τῶν δῆθεν βιβλίων γλώσσας, αὐτοὶ οἱ «χαλασμένοι» ἄνθρωποι, μᾶς βάζουν νὰ διδάξουμε «συνταγὲς μαγειρικῆς», στὸ β´ τεῦχος «ὁδηγίες χρήσης, καφετιέρας», στὸ γ´ τεῦχος «Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ Κοκκινοσκουφίτσα», σ’ ὅλα τὰ βιβλία ὁ μολυσμός, ἡ βρωμιά, νὰ χάσουν τὰ παιδιά μας τὸ σέβας στὴ γλώσσα, στὴν πίστη, στὴν ἱστορία, στὴν πατρίδα μας, νὰ βυθιστοῦν «εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν». Καὶ ὅλα αὐτὰ σὲ σχολικὰ βιβλία, σὲ βιβλία, ποὺ οἱ «ἐξωραϊστὲς τοῦ τίποτα», μᾶς τὰ πλασάρουν (γιατί περὶ πλασιὲ πρόκειται) γιὰ βιβλία γλώσσας τοῦ δημοτικοῦ. Ἔλεγε ἕνας παλιὸς δάσκαλος, «βιβλίο θὰ πεῖ κυκλοφορία σκέψεως μέσα σ’ ἕνα λαό, θὰ πεῖ αἱματοφόρο ἀγγεῖο ποὺ διοχετεύει τὴν πνευματικὴν τροφήν, ποὺ πάει νὰ ζωογονήσει καὶ τὸ τελευταῖο κύτταρο τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ νὰ τὸ ἐμποδίσει νὰ πέσει στὸν ὕπνο τὸν πνευματικό». (Α. Δελμοῦζος, «Μελέτες καὶ πάρεργα», σελ. 26). Οἱ μαθητὲς ἐντόπισαν καὶ στηλίτευσαν τὸν ἀνθελληνικὸ λεκὲ καὶ τοὺς λακέδες ποὺ τὸν διακινοῦν. Ἀπομένει στοὺς γονεῖς νὰ κατανοήσουν ὅτι «τούτην τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» καὶ ὄχι μόνο οἱ ἀκροβολισμένοι σὲ ζωτικοὺς ἁρμοὺς τῆς Ἐκπαίδευσης, Γραικύλοι τῆς σήμερον.

 

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

πάντηση το Μεσογαίας στν παγόρευση Φίλη

.               Προβληματισμένος γιὰ τὴν δραστηριότητα τοῦ ὑπουργείου παιδείας ἐμφανίζεται ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικόλαος μετὰ τὰ ὅσα συνέβησαν τὴν προηγούμενη μέρα στὴν Θεσσαλονίκη, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ μιλήσει σὲ σχολεῖο τῆς συμπρωτεύουσας μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ 15μελοῦς τῶν μαθητῶν.
.             Ἡ ξαφνικὴ ἀπαγόρευση τῆς εἰσόδου του στὸ σχολεῖο, τὴν ἡμέρα ποὺ εἶχε ὁριστεῖ ἡ συνάντηση μὲ τοὺς μαθητές, ἔφερε τὰ πάνω κάτω γι᾽ ἄλλη μία φορὰ στὶς σχέσεις Ἐκκλησίας –Κράτους, ἀφοῦ ἡ διαταγὴ ποὺ ἐστάλη στὸ σχολεῖο, ἦταν καθαρὰ ἐμπαθής, ὅπως λένε οἱ μαθητὲς ποὺ ἐξεπλάγησαν ἀπὸ τὴν ἐμμονὴ τοῦ ὑπουργείου, νὰ μὴν εἰσέλθει στὸ κτίριο. Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικόλαος, ποὺ ὡς γνωστὸν μὲ τὸν λόγο του ἔχει ἐπικρίνει οὐκ ὀλίγες φορὲς τὴν κυβέρνηση σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἐκκλησία, τὰ ἤθη κι ἔθιμα τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ κυρίως ἐθνικὰ θέματα φαίνεται νὰ ἐνοχλεῖ τοὺς κυβερνῶντες, οἱ ὁποῖοι ἀποφάσισαν, ὅπως φαίνεται, νὰ ἐνεργοποιήσουν διατάξεις ποὺ βρίσκονταν στὸ χρονοντούλαπο γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀπαγόρευσή τους στὸν μητροπολίτη.
.             Μετὰ τὴν ἔκταση ποὺ πῆρε τὸ θέμα , βγῆκε στὴν ἐπιφάνεια καὶ ἡ ἀπαγόρευση τοῦ ὑπουργείου στὸν Μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριὴλ νὰ ὁμιλεῖ σὲ μαθητὲς τῆς περιοχῆς τοῦ ὅπως συνήθιζε.
.               Τὴν ἴδια ὥρα ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος ξεσπᾶ δηλώνοντας στὸ newsbomb.gr τὴν δυσαρέσκειά του στέλνοντας ἕνα μήνυμα ὅλο νόημα στὸ ὑπουργεῖο: «Δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν μία παιδεία χωρὶς ἀριστεῖα νὰ μὴν ὀνειρεύονται καὶ μία Παιδεία δίχως ἐλευθερία καὶ μία κοινωνία δίχως δημοκρατία. Καὶ δὲν ἐννοῶ ὡς ἐλευθερία τὸ δικαίωμα ἑνὸς Μητροπολίτη νὰ μιλάει στὰ σχολεῖα, ἀλλὰ τὸ δικαίωμα τῶν παιδιῶν νὰ ζητοῦνε λόγο καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τελικά, φαίνεται ὅτι ατο πο προπαγάνδισαν τν ντιρατσιστικ νόμο, πνίγονται μέσα στν ρατσισμ το ντιεκκλησιαστικο τους πάθους. Γιὰ λίγο ὅμως ἀκόμη..
.             Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας Νίκος Φίλης ποὺ φαίνεται νὰ προσπαθεῖ νὰ μαζέψει τὰ ἀμάζευτα μὴ περιμένοντας νὰ πάρει τέτοια ἔκταση τὸ θέμα δηλώνει ὅτι: «Δὲν κάναμε τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ στείλουμε μία παλιὰ διάταξη ποὺ βάζει περιορισμοὺς στὴν ἐπίσκεψη τρίτων προσώπων σὲ σχολεῖο. Δὲν προσπαθήσαμε νὰ δημιουργήσουμε θέμα στὸν συγκεκριμένο ἱεράρχη».
.               Παράλληλα ὅμως μὲ τὴν δήλωση τοῦ ὑπουργοῦ, ἔχει ἤδη ξεσπάσει πόλεμος στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ποὺ καλεῖται τώρα νὰ λάβει ἀποφάσεις γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσης αὐτῆς ποὺ δημιουργεῖ τὸ ὑπουργεῖο καὶ φαίνεται νὰ θέλει νὰ πετάξει τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν κοινωνία σὰν «τὴν τρίχα ἀπὸ τὸ ζυμάρι.»
.           Ἡ κόντρα δὲν σταματᾶ ὅμως στὸν διωγμὸ τοῦ μητροπολίτου Μεσογαίας ἀλλὰ φέρνει στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὴν δυσαρέσκεια τοῦ ὑπουργείου γιὰ τὶς ἐπισκέψεις τοῦ Μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας Γαβριήλ. Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας, ζήτησε ἀπὸ τοὺς διευθυντὲς τῶν σχολικῶν μονάδων, νὰ συμπληρώσουν σχετικὸ ἐρωτηματολόγιο καὶ νὰ τὸ ἀποστείλουν στὸν προϊστάμενο τοῦ τμήματος ἐκπαίδευσης τοῦ ὑπουργείου, προκειμένου νὰ ἐξακριβωθεῖ πόσες φορὲς μέχρι σήμερα ὁ μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας Γαβριήλ, ἐπισκέφτηκε νόμιμα γυμνάσια καὶ λύκεια τῆς μητροπόλεως γιὰ νὰ μιλήσει σὲ μαθητές.

Τὰ ἐρωτήματα ποὺ ὑποβάλει τὸ ὑπουργεῖο εἶναι τὰ ἑξῆς:
-Ὁ οἰκεῖος μητροπολίτης ἐνημέρωσε γιὰ τὴν εἴσοδό του στὸ σχολεῖο;
– Ὑπῆρχε συναίνεση ἀπὸ τὸν Διευθυντὴ καὶ τὸν Σύλλογο Καθηγητῶν τοῦ σχολείου;
– Ὁ μητροπολίτης παραβρέθηκε στὴν ὥρα μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἢ πραγματοποίησε ὁμιλία καὶ διάλογο μὲ τοὺς μαθητὲς ἐκτὸς σχολικοῦ προγράμματος;
.             Ὅλα αὐτὰ τὰ τραγελαφικὰ συμβαίνουν σὲ μία χώρα πού, σύμφωνα μὲ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα, ἡ Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ μεταξὺ ἄλλων ἔχει σκοπὸ τὴν «ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης» τῶν Ἑλλήνων. Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν σὲ μία χώρα ποὺ ντ ν φροντίσει ν προφυλάξει τ κπαιδευτικ δρύματα π τ ναρκωτικ κα τος παρείσακτους πο κυκλοφορον μέσα κι ξω π ατ τ βάζει μ ποιον πρεσβεύει τν λόγο τς κκλησίας.

[…]

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ… ΚΟΜΜAΤΩΝ, ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ (Δ. Νατσιός) «Ἂν συνεχιστεῖ ἡ παροῦσα ἑλληνοκτόνος παιδαγωγία, τὰ δημόσια σχολεῖα, σὲ λίγα χρόνια θὰ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς καταυλισμοὺς λαθρομεταναστῶν»

π τ σχολεα τν θεων κομμάτων,
στ
σχολεα τν λληνικν γραμμάτων

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἐκεῖνα ἐκ τῶν βιβλίων ἀποδεξώμεθα ἐν οἷς ἀρετὴν
ἐπήνεσαν καὶ πονηρίαν διέβαλον» (Μέγας Βασίλειος)

.             Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὴν ἐκπαίδευση στὸ «Βυζάντιο», στὴν αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, τὴν εἶχε ἀναλάβει ἡ Ἐκκλησία. Δάσκαλοι ἦταν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, κληρικοὶ καὶ ὡς σχολεῖα χρησιμοποιοῦσαν κυρίως εἰδικοὺς χώρους στὸν περίβολο τῶν ἐκκλησιῶν, νάρθηκες ἢ τὰ μοναστήρια. (Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Γένους οἱ ἴδιοι χῶροι, ὀνομάστηκαν «Κρυφὰ Σχολειά»).
.             Εἰδικὰ γιὰ τὰ μοναστήρια, μιᾶς καὶ ὁ πόλεμος ἐναντίον τους θὰ ἐνταθεῖ τὰ ἑπόμενα χρόνια ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιομάχους προοδομανεῖς, γιατί εἶναι τὰ «προπύργια τῆς Ὀρθοδοξίας», ὁ μακαριστὸς καθηγητὴς Φ. Κουκουλὲς σημείωνε: «Τὰ μοναστήρια ἦταν κέντρα μεγάλης πνευματικῆς ἐργασίας. Ἐν αὐτοῖς οἱ μοναχοὶ ἀδιάσπαστον τὸν μετὰ τοῦ παρελθόντος σύνδεσμου τηροῦντες, ἐκαλλιέργουν τὰ ἑλληνικὰ γράμματα, μεταλαμπαδεύοντες ὡς συγγραφεῖς ἢ καὶ διδάσκαλοι τὸν ἑλληνικὸν πολιτισμὸν εἰς τοὺς συγχρόνους. Ἐκ τῶν περιβόλων τῶν μονῶν, ὡς ἀπὸ κοιλίας δουρείου ἵππου, τὴν ἑλληνικὴν παιδείαν διδαχθέντες καὶ εἰς τὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς λουσθέντες ἐξεπήδησαν ἄνδρες, οἵτινες στύλοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους ἡμῶν ἐγένοντο». Ὁ περίφημος Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μιχαὴλ Ἀκομινάτος ὀνομάζει τὰ μοναστήρια τῆς ἐποχῆς του «φιλοσοφικὰ φροντιστήρια», ὁ δὲ Παπαρρηγόπουλος «τὰ ἀσφαλέστερα καταγώγια τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν ἐπιστημῶν».
.             Στὰ χωριά μας οἱ γεροντότεροι ἀκόμη ἀποκαλοῦν τὰ μοναστήρια «μαναστήρια». Στὰ «ἠρωϊκὰ διηγήματα» τοῦ Χρ. Χριστοβασίλη (1861-1937), τοῦ «ἀρματολοῦ τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων», ὅπως ὀνομάστηκε, διαβάζουμε γιὰ τὴν τελευταία παραγγελιὰ τοῦ γερο-Κλέφτη, Ἀητόγιαννου, στὰ παλληκάρια του: «Ἔχω κι ἄλλο ἕνα νὰ σᾶς πῶ καὶ νὰ σᾶς παρακαλέσω. Νὰ βοηθᾶτε τὰ μαναστήρια ὅσο μπορεῖτε! Χωρὶς αὐτὰ τὰ μαναστήρια δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει ἡ Κλεφτουριὰ ποὺ λευτέρωσε τὴν Ἑλλάδα! Νὰ κόβετε ἀπὸ τὴν χαψιά σας καὶ νὰ δίνετε στὰ μαναστήρια. Δὲν ἔχω τίποτε ἄλλο νὰ σᾶς πῶ. Σχωρᾶτε με κι ὁ Θεὸς σχωρέσ’ σας!». (ἐκδ. «ΡΟΕΣ», σελ. 223). Ἂς προσεχθεῖ τὸ «μαναστήρια». Γιὰ τὸ λαὸ ἦταν ἡ «μάνα» του τὸ μοναστήρι, ἡ τροφὸς καὶ ἡ παρηγοριά του.
.             Καὶ εἶναι πολὺ ἄδικη ἡ κατηγορία ὅτι τὸ μοναχικὸ πνεῦμα ἦταν κατὰ τῶν κλασσικῶν σπουδῶν «Εἰς τὸ Βυζάντιον οὐδέποτε ἐσβέσθη τελείως ἡ ἀρχαία παράδοσις» καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ «αἰὼν τοῦ ἀνθρωπισμοῦ δὲν ἠδύνατο νὰ ἀναλάμψη ἐκεῖ ὁμοίως ὡς ἐν τῇ Δύσει. Ἡ πρὸς τὴν ἀρχαιότητα σχέσεις κατὰ τὴν πολιτικὴν καὶ λογοτεχνικὴν ἔποψιν, διετηρήθη πάντοτε» γράφει ὁ σπουδαῖος Κρουμβάχερ. (Γ. Τσαμπῆ, «Ἡ παιδεία στὸ χριστιανικὸ Βυζάντιο», ἐκδ. «Γρηγόρη», σελ. 71).
.             Δὲν ὑπῆρχε ἀναγέννηση στὴν Ἀνατολή, γιατί οὐδέποτε πέθανε τὸ ἀρχαῖο ἀθάνατο πνεῦμα. Στ μοναστήρια γινε ντιγραφ κα διάσωση τν θησαυρν τς κλασσικς γραμματείας κα ν δν φρόντιζαν ο νώνυμα ταχυγράφοι κα καλλιγράφοι ταπεινο μοναχο γι ατό, πολ λίγα ργα θ βρισκαν ο βάρβαρες ρδς τν Σταυροφόρων ν κατακλέψουν. Καὶ ἂς μὴν λησμονοῦμε ὅτι ἀπὸ τὰ μοναστήρια, τὸν μοναχισμό, ξεπήδησαν οἱ «στύλοι τῆς Ὀρθοδοξίας», οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ σημαντικότερη «παιδευτικὴ» συνεισφορὰ τῶν μοναστηριῶν. Τὸ ὅτι στάθηκαν καὶ στέκονται «ἐργαστήριο ἁγιότητος». «Ἡ λογοκρατούμενη ἐποχή μας, ἡ δώσασα “βιβλίον ἀποστασίου” εἰς τὴν μυστικὴν ζωήν, θέλει νὰ βλέπη εἰς τοὺς “Τρεῖς Ἱεράρχας” τοὺς ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων, τοὺς ἐραστὰς τῆς κλασσικῆς σοφίας, τοὺς συνδυάσαντας ἢ συμφιλιώσαντας τὸν Χριστιανισμὸν μὲ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα.
.             Καὶ ναὶ μὲν ἡ κλασσική τους παιδεία εἶναι σημαντικωτάτη. Καὶ ὁ ἑλληνικὸς λόγος, ὁλολαμπὴς ἀπὸ τὰς ἀστραπὰς τῆς μεγαλοφυΐας των, ἀκτινοβολεῖ εἰς τὰ συγγράμματά των. Ἐκεῖνο ὅμως, ποὺ τοὺς καθιστὰ “τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος”, δὲν εἶναι τὰ γράμματα, ἀλλὰ ἡ ἁγιότης των. Αὐτή, ποὺ ἐλάμπρυνε τὸν ἑλληνικὸν λόγον. Καὶ ἀπὸ διανοητικὸν τὸν μετουσίωσεν εἰς πνευματικὸν διὸ καὶ θέλγοντα τὰς καρδίας τῶν πιστευόντων. Καὶ πρέπει νὰ εἴπωμεν ἀμέσως, ὅτι χωρὶς τὴν ἁγιότητα τῆς ψυχῆς, δὲν θὰ ἦσαν παρὰ φιλόσοφοι ἢ θεολογοῦντες, ἀνίκανοι νὰ ἀνέλθουν εἰς τὰς κορυφὰς τῆς “γνώσεως”, ὅπου ἔφθασαν. Καὶ ἡ θεολογία των, δὲν θὰ διετήρει μέχρι σήμερον τὸ κύρος της, ἐὰν δὲν κατηυγάζετο ἀπὸ τὰς ἀκτίνας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀκριβῶς διὰ τοῦτο, ὁ μὲν εἷς ὀνομάζεται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας Θεολόγος. Ὁ δὲ ἕτερος ἀναγνωρίζεται Οὐρανοφάντωρ. Καὶ εἰς τὸν τρίτον, ἀποδίδεται ὁ τίτλος τοῦ Χρυσοστόμου. Ὀνόματα μεγάλα, μοναδικά, ἀνεπανάληπτα». Εἶναι λόγια τοῦ μακαριστοῦ ἁγιορείτη μοναχοῦ Θεοκλήτου τοῦ Διονυσιάτου, ἀπὸ ἄρθρο του, στὸ πιὸ ἰσχυρὸ σήμερα ἀμυντήριο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1969. (ἔτος Θ´, ἀρ. φύλλου 96, 20.1.1969). «Μετάληψις ἁγιότητος» εἶναι, κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο, ὁ σκοπὸς τῆς Παιδείας, ποὺ σήμερα κατάντησε… μετάδοσις ἀγριότητος.
.             Σήμερα ποὺ τὰ πάλαι ποτὲ σχολεῖα τῶν ἱερῶν γραμμάτων – τὰ ἔλεγαν ἔτσι, διότι τὰ βιβλία ποὺ χρησιμοποιοῦνταν ἦταν ἐκκλησιαστικὰ – μεταβλήθηκαν σὲ «καταγώγια» καὶ θεραπαινίδες τῶν ἄθεων, ὄχι γραμμάτων, ἀλλά… κομμάτων, ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία, οἱ ταγοί της, νὰ ἀνατρέξουν σὲ ἀνοδικὲς ἀποφάσεις ποὺ ὑπομιμνήσουν: «Ἕκαστον ἐπίσκοπον ἐν τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ φροντίδα καὶ δαπάνην τὴν δυναμένην ποιεῖν, ὥστε τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ γράμματα διδάσκεσθαι». Κάθε Μητροπολίτης «ἐν τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ» νὰ φροντίσει γιὰ τὴν σύσταση σχολείου (Δημοτικοῦ, Γυμνασίου, Λυκείου), στὸ ὁποῖο θὰ διδάσκονται τὰ «γερὰ» ἑλληνικὰ γράμματα.
.             Καὶ μὴν πάει τὸ μυαλὸ κάποιου ὅτι θὰ εἶναι σχολεῖο γιὰ θεολόγους καὶ παπάδες. Ὄχι. Μὲ τὴν λέξη «γερὰ» ἐννοῶ τὰ ἀριστουργήματα τῆς ἀρχαίας «θύραθεν» Παιδείας, τ νθη εωδίας τν Πατέρων κα τ τιμαλφ τν νεωτέρων στν ρτιμελ βέβαια γλσσα κα χι στν νάπηρη μονοτονικ γραφή.
.             Μόνον ἐθελόδουλοι καὶ συνοδοιπόροι δὲν βλέπουν ποῦ ὁδηγοῦν, οἱ νεοταξικοὶ σαλταδόροι, τὴν δύσμοιρη Παιδεία μας. ν συνεχιστε παροσα λληνοκτόνος παιδαγωγία, τ δημόσια σχολεα, σ λίγα χρόνια θ μοιάζουν μ τος καταυλισμος λαθρομεταναστν. Ἡ πατρίδα μας, «οὐδὲν τῆς ὁποίας εἶναι γλυκύτερον» (Χρυσόστομος), «ἡ κοινὴ μήτηρ πάντων» (Βασίλειος) ἀπειλεῖται μὲ ἱστορικὴ εὐθανασία. ς κοάζουν ο παγγελματίες ντιρατσιστές, ξωνημένα παπαγαλάκια εναι ο περισσότεροι. ς κοάζουν
.             σχατη λύση, γι ν σωθε λλάδα στος καιρος τος στατους, παναλαμβάνω, εναι τ σχολει τς λληνοσώτειρας κκλησίας μας. (Οἱ Μητροπόλεις -κι ἂν δὲν μποροῦν κάποιοι ἐπίσκοποι ποὺ παραδίδουν τὸν σταυρὸ εἰς χεῖρας ἀνόμων ποὺ ὑπογράφουν, μὲ χέρια καὶ ποδάρια σύμφωνα ἀσελγείας- καὶ τὰ μαναστήρια νὰ ἀναστήσουν τὶς Μεγάλες του Γένους σχολές).
.             Στὰ σχολεῖα τῆς Ρωμιοσύνης, αὐτὰ ποὺ θὰ ἱδρύσει ἡ Ἐκκλησία, θὰ ὑπάρχει ἐπιλογὴ τῶν δασκάλων. «Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου τὸ δι’ ἑαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει». Στὰ χρόνια τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Γένους τῶν «Ἑλλήνων οἱ Κοινότητες», διάλεγαν ὡς δασκάλους, τοὺς ἀρίστους. Τὸ «διδακτορικὸ» ποὺ μετροῦσε, ἦταν ἡ πίστη καὶ ἡ φιλοπατρία.
.              Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ «φκειάσει», ἡ Ἐκκλησία, «σχολειὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ κι ἀρετή… καὶ ὄχι ἄξιους τῆς ἀπιστίας καὶ παραλυσίας». (Μακρυγιάννης).
Ἐσχάτη ὥρα ἐστι…

,

Σχολιάστε

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ»

«ΟΣΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»
(27.11.1897- 01.01.1971)
Μετάφρ. Πρωτ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΙΣΠΟΛΙΑΤΗ.
Ἐπιμέλεια: ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ
Ἀθήνα 2015

ΣΤΑΡ. ΑΜΦΙΛ.                 Ὁ στάρετς Ἰωσὴφ θεράπευε διάφορες ἀσθένειες. Ὑποστήριζε πὼς οἱ μισοὶ ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς θεραπεύονταν, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μισοὶ ἔφευγαν ἀθεράπευτοι. Ὁ Θεὸς δὲν ἐπέτρεπε νὰ θεραπευτοῦν, ἐπειδὴ ἡ θεραπεία τους δὲν θὰ ἦταν ὠφέλιμη γιὰ τὴ σωτηρία τους, ἀλλὰ θὰ προκαλοῦσε τὸν πνευματικό τους θάνατο.
.                 Πολλὲς φορὲς οἱ δαιμονισμένοι τοῦ προκαλοῦσαν πολλὰ προβλήματα. Οἱ οἰκεῖοι του τὸν προέτρεπαν νὰ μὴ δέχεται στὸ σπίτι δαιμονισμένους, ἐπειδὴ οἱ δαίμονες ἐκδικοῦνταν ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔμεναν ἐκεῖ. Ὁ γέροντας τοὺς ἀπαντοῦσε: «Ἡ ὑπομονὴ εἶναι δύσκολο πράγμα, ὅμως δὲν πρέπει νὰ φοβόμαστε τοὺς δαίμονες!»
.           Ὁ κῆπος τοῦ γέροντα ἦταν ποτισμένος μὲ τὰ δάκρυα τῶν πονεμένων καὶ ἄρρωστων ἀνθρώπων, ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ γίνουν καλά. Πολλὲς φορὲς ἔλεγε πὼς τὰ παιδιὰ στὶς μέρες μας γίνονται ἀνυπάκουα, ὑπερήφανα καὶ χωρὶς ντροπή, ἐνῶ ἀργότερα φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ δαιμονίζονται. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς προέτρεπε νὰ δείχνουν ταπείνωση καὶ νὰ ζητοῦν συγχώρεση ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους.
.             Πρέπει νὰ ἔχεις μεγάλη Ἀγάπη στὴν καρδιὰ γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθεῖς ποτὲ νὰ δεχτεῖς τὸν καθένα. Τὸ ἐκλεκτὸ αὐτὸ σκεῦος τοῦ Θεοῦ εἶχε τέτοια Ἀγάπη. Πάντα ἔβρισκε χρόνο γιὰ τὸν καθένα.
.             Ὁ ἀδελφὸς Ἰωάννης ἐπισκέφτηκε πολλὲς φορὲς τὸν γέροντα Ἰωσὴφ στὸ χωριὸ Ἰαλόβιτσα καὶ εἶδε ἐκεῖ πολλὲς θαυματουργικὲς θεραπεῖες. «Χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πιστεύω πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνουν τέτοιες θαυματουργίες, ποὺ ἔκανε ὁ μεγάλος ἱκέτης τῆς Βολυνίας», ἔλεγε ὁ Ἰωάννης. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ πεῖ καὶ κάθε ἡλικιωμένος κάτοικος τοῦ Ποτσάεφ. Ὅπως καὶ χιλιάδες ἄνθρωποι ἀπ’ ὅλη τὴ χώρα ποὺ θεραπεύτηκαν ἀπὸ τὸ γέροντα Ἰωσήφ.
.               Κάποια φορά, μετὰ τὴν πρωινὴ προσευχή, ὁ στάρετς Ἰωσὴφ κλείστηκε στὸ κελί του γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Ὅταν βγῆκε, τοὺς χαιρέτησε ὅλους μὲ τὰ λόγια τοῦ προφήτη Ἠσαΐα: «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός!». ’Ἔπειτα ἄρχισε νὰ μιλάει γιὰ τὶς αἰτίες ποὺ εἶχαν φέρει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἐκεῖ. Ἡ κύρια αἰτία, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ γέροντα, κρύβεται στὸ πνεῦμα τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ «φυτεύεται στὸν ἄνθρωπο στὸ σχολεῖο. Οἱ μαθητὲς παρακολουθοῦνται, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μποῦν στὸν ναό, ἐπιχειρεῖται μία ἰδεολογικὴ ἐπεξεργασία μέσῳ τῆς ὁποίας ἐξευτελίζεται ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν πηγαίνει συχνὰ στὴν ἐκκλησία, ποὺ δὲν ἐξομολογεῖται καὶ δὲν κοινωνεῖ, δὲν γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νὰ εἶναι ψυχικὰ ἄρρωστοι». Ὁ γέροντας τοὺς συμβούλευε νὰ θεραπευτοῦν ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ τοῦ αἰώνα μας μὲ τὴν προσευχή.
.             Στὸν γέροντα ἔρχονταν καὶ πολλοὶ νέοι ἄνθρωποι ποὺ παραπονοῦνταν πὼς εἶναι μελαγχολικοὶ καὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀϋπνίες καὶ ἔλλειψη ὄρεξης. Αὐτοὺς ὁ γέροντας τοὺς ἔπαιρνε στὴ μέση τῆς αὐλῆς, τοὺς ἔλεγε νὰ κάνουν 450 ἐδαφιαῖες μετάνοιες καὶ τοὺς προέτρεπε νὰ κάνουν τὸ ἴδιο καὶ στὸ σπίτι τους κάθε βράδυ. Τοὺς συμβούλευε ἐπίσης νὰ φοροῦν στὸ λαιμό τους σταυρό, νὰ μὴν πίνουν, νὰ μὴν καπνίζουν, νὰ ἐκκλησιάζονται, νὰ νηστεύουν τὶς καθορισμένες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νηστεῖες καὶ νὰ κοινωνοῦν. Τότε, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενά του, ὅλα τὰ «νεῦρα» θὰ φύγουν καὶ θὰ γίνουν ὑγιεῖς. Πρόσθετε ἐπίσης πὼς μὲ τὰ νεῦρα αἰσθανόμαστε πόνο, ὅταν ὅμως ἡ ψυχὴ εἶναι ἄρρωστη δὲν σημαίνει πὼς εἶναι ἄρρωστα καὶ τὰ νεῦρα ἀλλὰ οἱ δαίμονες μᾶς βασανίζουν καὶ τότε χρειάζεται προσευχὴ γιὰ νὰ τοὺς νικήσεις.

.               Ὁ γέροντας ἀγαποῦσε πολὺ τὴ φύση. Τὴν αἰσθανόταν. Προσπαθοῦσε νὰ ὀμορφύνει τὴ γῆ μὲ λουλούδια καὶ διάφορα δέντρα. Σὲ ὅσα μέρη κι ἂν ἔζησε, ὅπως στὴ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ, στὸ κοιμητήριο τῶν μοναχῶν, στὴν Ἰαλόβιτσα, ἄφησε πίσω του ἕνα ζωντανὸ μνημεῖο μὲ καλλωπιστικὰ φυτὰ καὶ λουλούδια ἀλλὰ καὶ ὀπωροφόρα δέντρα.
.             Ἡ ἄνοιξη ἦταν γι’ αὐτὸν μία παραδεισιακὴ ἐποχή. Ὁ γέροντας ἔλεγε πὼς μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ θερισμοῦ, ὅλη ἡ χλωρίδα, τὸ χορτάρι, τὰ λουλούδια, τὰ φύλλα τῶν δέντρων καὶ τὰ δεντρύλια εἶναι φρέσκα, λαμπερὰ καὶ γεμάτα ζωή, ἐνῶ μετὰ τὸν καιρὸ τοῦ θερισμοῦ ἔρχεται τὸ φθινόπωρο καὶ τὰ φύλλα ἀρχίζουν νὰ χάνουν τὸ χρῶμα τους, τὴ φρεσκάδα τους. Ἔτσι εἶναι κι ὁ ἄνθρωπος…
.             Ὁ στάρετς Ἰωσὴφ εἶχε καλὴ καρδιά. Λυπόταν πολὺ γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν κακῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ τὸ κακὸ δὲν εἶναι ἴδιον τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Τὸ κακὸ ἐμφανίζεται στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν ἐπήρεια τῶν δαιμόνων, γι’ αὐτὸ κι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ μοιάζουν μ’ αὐτούς. «Κάθε ἁμαρτία τυλίγει τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ σὰν ἕνας ἱστὸς ἀράχνης, γιατί ἡ κακία εἶναι σὰν τὴν ἀτσάλινη κλωστή. Προσπάθησε νὰ τὴν σπάσεις. Κακοὶ ἄνθρωποι σκότωσαν τὸν τσάρο καὶ τώρα χλευάζουν τοὺς ὀρθοδόξους. Εναι μεγάλη ετυχία γι μς πο ξιωθήκαμε ν γεννηθομε ρθόδοξοι. Ἐπειδή, νά, πολλοὶ λαοὶ δυστυχῶς δὲν γνωρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία», ἐπαναλάμβανε συχνὰ ὁ γέροντας. Δέκα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ ἁγίου πατριάρχου Τύχωνος -μεγάλου ὁμολογητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως- ὁ γέροντας Ἰωσὴφ τὸν θεωροῦσε ἤδη ἅγιο καὶ εἶχε τὴ φωτογραφία του δίπλα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέα.
.             Ὁ Γέροντας ἰσχυριζόταν πὼς οἱ ἐκπομπὲς τῆς τηλεόρασης ἀδειάζουν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ τὴν παρεκκλίνουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Μετὰ τὴν παρακολούθηση τέτοιων ἐκπομπῶν ὁ ἄνθρωπος δὲν θέλει νὰ προσευχηθεῖ- καὶ ἂν προσευχηθεῖ, θὰ τὸ κάνει μόνο μὲ τὰ χείλη, ἡ καρδιά του θὰ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Μία τέτοια προσευχή, κατὰ τὸν γέροντα, εἶναι «εἰς κατάκριμα». «Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα», ἔλεγε ὁ γέροντας. «Ἐγὼ δὲν θὰ σᾶς δώσω τὴ σωτηρία “στὸ πιάτο”. Ἀγωνιστεῖτε καὶ προσευχηθεῖτε μόνοι σας. Ἂν θέλετε νὰ σωθεῖτε, γίνετε κουφοί, μουγγοὶ καὶ τυφλοὶ γιὰ τὸν κόσμο».

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΥ ΣΩΛΗΝΑ ΚΑΙ Η… ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Δ. Νατσιός) «Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας»

Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα καὶ ἡ… Μπουμπουλίνα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄχ, τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα
ποτὲ δὲν βγήκατε ταξίδι
ἐκεῖ ποὺ ζοῦσε ἡ Μπουμπουλίνα
Ὕδρα, Ψαρὰ καὶ Γαλαξίδι»
Νίκ. Γκάτσος

.           Μεγάλη πνευματικὴ φυσιογνωμία, ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945), κολοσσιαία ἡ προσφορά του στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία, ἰδίως τοῦ Εἰκοσιένα. Καρπὸς τῆς πολύχρονης καὶ ἀσίγαστης προσπάθειάς του γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς Παλιγγενεσίας ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, ἡ ἀνακάλυψη, ἡ ἀποκρυπτογράφηση, λόγῳ τῆς δύστροπης γραφῆς, καὶ ἡ ἔκδοση τῶν ἀπομνημονευμάτων τοῦ Μακρυγιάννη (1907), ἡ βιογραφικὴ ἀρχειακὴ μελέτη του γιὰ τὸν Καραϊσκάκη, τὴν ὁποία ἔγραψε μὲ τρεμάμενα χέρια, ἐν μέσῳ τῆς βαρυχειμωνιᾶς τῆς Κατοχῆς (1943), καὶ πολλὰ ἄλλα σπουδαῖα ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα ξαναζωντανεύει, μὲ τὴν στιβαρὴ καὶ πλούσια, δημώδη γλῶσσα του, τὰ «Μεγάλα Χρόνια». Ἔτσι, «Μεγάλα Χρόνια», τιτλοφόρησε κι ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο του, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸ 1930. Τὸ συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει μικρὲς ἱστορίες ἀπὸ τὸ ἀθάνατο ’21, ὀσμὴ εὐωδίας …ἡρωικῆς, μοσχοβολᾶ τὸ ὀλιγοσέλιδο αὐτὸ πετράδι, μεταλλεῖο πολύτιμο, γιὰ ὅσους κατανοοῦν ὅτι ἡ παράδοσή μας εἶναι ἡ ρίζα καὶ τὸ θεμέλιο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου.
.               Πολλὲς φορὲς ἀποσπῶ ἀπὸ τὸ βιβλίο, ἱστορίες τοῦ Βλαχογιάννη καὶ τὶς διδάσκω στοὺς μαθητές μου, νὰ γνωρίσουν τὰ παιδιὰ ὅτι κάποτε σὲ τοῦτο τὸν κατασυκοφαντημένο τόπο, ζοῦσαν ἄνθρωποι, ἀπροσκύνητοι καὶ ἀδούλωτοι λεβέντες, ποὺ ἀνέβαιναν στὰ κορφοβούνια γιά, «Νά ᾽χουν τὰ βράχια ἀδέρφια τους, τὰ δέντρα συγγενάδια,/ νὰ τοὺς ξυπνοῦν οἱ πέρδικες, νὰ τοὺς κοιμοῦν τὰ ἀηδόνια/καὶ στὴν κορφὴ τῆς Λιάκουρας νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους…».
.               Χρόνια ζητιανεύουμε στὰ ξένα παζάρια, ἐλεεινὰ ψίχουλα πνευματικῆς ζωῆς καὶ τροφῆς, περιφρονώντας τὰ τιμαλφῆ, τὰ ἀτίμητα πλούτη τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης, γι’ αὐτὸ καὶ καταντήσαμε «τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι».
.               Ἀφήσαμε κι ὅλο αὐτὸ τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό, νὰ διοχετεύσει τὶς κουτσουλιές του μὲς στὴν ἐκπαίδευση, νὰ «μορφώνουμε» ραγιάδες, «σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι», ὅπως γράφει ὁ Παλαμᾶς στὸ ἔξοχο ποίημά του «Γύριζε».
.               Τὸ ἔχω ξαναγράφει: Τ μέλλον τς πατρίδας δν κρίνεται στ ρεβδες «Μαξίμου» οτε στν Βουλ τν συστόλων π τος ργυραμοιβος τν Βρυξελλν. Τ μέλλον της κρίνεται στς σχολικς τάξεις. Ἀπὸ τὰ θρανία θὰ ξεπηδήσει τὸ μέλλον. Ἂν ξεκουμπιστεῖ τὸ ψευτορωμαίικο κι ὅλο αὐτὸ τὸ φοβερὸ σκουπιδαριό, ποὺ τὸ δορυφορεῖ καὶ ἔρθει τὸ «ποθούμενο», ὀφείλουμε νὰ διδάσκουμε στὰ παιδιά, μία γενιά, μόνο τὸ Εἰκοσιένα.
.               Λάμπει ἡ πίστη καὶ ἡ φιλοπατρία στὰ αἱματοβαμμένα κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν. Πίστη καὶ φιλοπατρία εἶναι οἱ δύο πνεύμονες, μὲ τοὺς ὁποίους ἀνάσαινε τὸ Γένος ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ὅσο ἀναπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν τὰ σάπια ὑποπροϊόντα τοῦ χρεωκοπημένου «δυτικοῦ πολιτισμοῦ», θὰ βρισκόμαστε σὲ κατάσταση ἀφασίας.
.               Ἀπὸ τὰ «Μεγάλα Χρόνια» του Βλαχογιάννη, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, μοίρασα καὶ διαβάσαμε στὴν τάξη μου, ἕνα καταπληκτικὸ κείμενο μὲ τίτλο «ὁ χαρακόπος».
.               Τὸ παραθέτω:

«Ὁ γέρος, ἐκεῖ ποὺ ψυχοπάλευε, φώναξε τὸ παιδί του, τὸν ἀκριβό του κληρονόμο.
Τοῦ εἶπε:
-Ὁ ἥρωας ὁ παππούς σου πεθαίνοντας μοῦ ἄφησε ἕνα θησαυρό, αὐτὸν ποὺ βλέπεις. (Καὶ τοῦ ᾽δειξε ἕνα κουτὶ χρυσόδετο). Μοῦ ἄφησε τ’ ἅγιο τ’ ὄνομά του νὰ λατρεύω καὶ νὰ λιβανίζω τὸ κουτί. Τώρα σοῦ τ’ ἀφήνω καὶ τὰ δύο. Ἐγὼ στὸ κουτὶ αὐτὸ καὶ στ’ ὄνομα δὲ μπόρεσα νὰ βάλω τίποτε ἄλλο παρὰ τοὺς κόπους μου μονάχα γιὰ νὰ στρώσω τὴ ζωή σου ἀναπαμένη κι ἤρεμη. Κύτταξε νὰ ζήσης νὰ χαρῆς τὰ πλούτη σου -ὅμως τὸ κουτὶ νὰ τό ᾽χης φυλαχτό, καὶ τ’ ὄνομα τιμή σου. Κατάρα σοῦ ἀφήνω!
Πέθανε ὁ γέρος. Κι ὁ νιὸς σ’ ὄχι πολλὰ χρόνια σκόρπισε τ’ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησε ἄκοπα καὶ λέρωσε καὶ τ’ ὄνομά του τὸ πατρογονικό. Τὸ κουτὶ ὅμως δὲν τὸ πείραζε, ὄχι σὰν ἱερὸ πράμα ποὺ ἦταν, ἀλλὰ σὰν καταφύγιό του στερνὸ ποὺ θὰ γινότανε μία μέρα.
Τέλος ἔσωσε τὰ λιγοστὰ λεφτὰ ποὺ τοῦ ᾽μεναν. Ἔφτασε καὶ στὸ κουτί. Ἔπιασε τ’ ἄνοιξε μ’ ἀντικλείδι. Κ’ ηὗρε μέσα κόκκαλα ξερὰ καὶ τίποτ’ ἄλλο. Λοιπὸν αὐτὸς ἦταν ὁ ἀτίμητος θησαυρός; Ἡ ἀπελπισία του ξέσπασε σ’ ὀργὴ μεγάλη γιὰ τοῦ πατέρα του τὸ χλευασμό. Μὲ τὸν παππού του δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ θυμώνη. Καὶ τὰ κόκκαλα τίποτα δὲν τούλεγαν. Τὸν ἄλλον ὅμως, τὸν πατέρα, ἤθελε νὰ τὸν ξεδικηθῆ. Καὶ πῶς;
Ἄξαφνα παρηγορήθηκε. Ἔκλεισε πάλι μὲ φροντίδα τὸ κουτί. Τὸ πῆρε καὶ τὸ πῆγε σ’ ἕναν τοκογλύφο.
-Σοῦ φέρνω τὸ ἱερώτερο κειμήλιο τοῦ σπιτιοῦ μου, εἶπε, τοῦ παπποῦ τὰ κόκκαλα. Δάνεισέ μου ἕνα κατοστάρικο.
Ὁ τοκιστὴς χωρὶς ν’ ἀνοίξη τὸ κουτί, τὸ κύτταξε ἀπόξω μὲ προσοχή.
-Τὸ κουτί σου δὲν ἀξίζει καὶ μεγάλα πράματα, εἶπε.
-Χάρισμά σου τὸ κουτί, ἀποκρίθηκε τὸ παληκάρι. Ἐγὼ σοῦ πουλῶ τὰ κόκκαλα. Τὰ θέλεις;
Ὁ τοκοφλύφος χαμογέλασε. Ἀμίλητος, ἔδωσε τὸ κατοστάρικο. Ἄδειασε ὕστερα τὰ κόκκαλα μέσ’ τὰ σκουπίδια καὶ κράτησε μονάχα τὸ κουτί».
(σελ. 130, ἔκδ. ΕΣΤΙΑΣ)

.               Αὐτὴ εἶναι νομίζω ἡ ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας. Ἔτσι μὲ τὸν ἁψύ, βουνίσιο λόγο τοῦ Βλαχογιάννη, μαθαίνουν καὶ εὔκολα κατανοοῦν, τὸ δράμα τῆς πατρίδας τους, τὰ μικρὰ παιδιά.
.               Στὸ κείμενο τοῦ Βλαχογιάννη συλλαβίζουμε τὴν νεώτερη ἱστορία μας. Εἴμαστε μία μικρὴ χώρα. «Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ της, τὴ θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου». (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Σεφέρη στὴν Στοκχόλμη τὸ 1963, ὅταν παρέλαβε τὸ Νόμπελ). Τὸ κουτί, ἡ χρυσόδετη λειψανοθήκη -τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων, τὰ ἱερὰ- εἶναι (ἦταν;) ὁ ἀτίμητος θησαυρός μας. Οἱ ἡρωικῶς ἀθλήσαντες παπποῦδες μας, οἱ Κολοκοτρωναῖοι, οἱ Καρατασαῖοι, «ἔκαμαν τὸ πατριωτικόν τους χρέος, ἔκτισαν μεγάλην πατρίδα». (Παπαδιαμάντης).
.               Οἱ γιοί τους, οἱ πατεράδες μας, μέχρι τὴν γενιὰ τοῦ ’40, κρατοῦσαν τὸ δεντρολίβανο τῆς πίστεως καὶ τῆς φιλοπατρίας καὶ θυμιάτιζαν τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Μεθοῦσαν μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα.
.               Καὶ μετὰ μᾶς πλάκωσαν τὰ μιάσματα τοῦ φραγκολεβαντινισμοῦ καὶ τὰ ἀποστήματα τῆς δυτικολαγνείας, «οἱ νάνοι, οἱ ἀνορθούμενοι ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων» ποὺ σκόρπισαν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησαν ἄκοπα καὶ λέρωσαν καὶ τ’ ὄνομα τὸ πατρογονικό. («Παλιοψάθα τῶν Ἐθνῶν», ὁ καημὸς τοῦ Μακρυγιάννη. «Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα»).
.               Ἔσωσαν τὰ λεφτά, γευτήκαμε καὶ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα καί, ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ πατρογονικό μας ἀρχοντικό, πήγαμε στοὺς τοκογλύφους, στὶς χαμογελαστὲς συμμορίες τῆς οἰκουμένης.
.               Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας. Καὶ οἱ τοκογλύφοι, τὰ λερναῖα θηρία, πέταξαν στὰ σκουπίδια -τὰ ἅγια τοῖς κυσὶ- τὰ λευκασμένα ὀστᾶ τῶν παππούδων. Γιὰ ἕνα «κατοστάρικο» πουλᾶμε καὶ μνήμη καὶ πατρίδα.
.               Ρώτησα τοὺς μαθητές μου. Καὶ τώρα τί κάνουμε ἐμεῖς, οἱ γιοί, οἱ ἀνίατα χαροκόποι; (=γλετζέδες);
.               «Νὰ πᾶμε νὰ ψάξουμε στὰ σκουπίδια, νὰ φτιάξουμε καινούργια λειψανοθήκη». «Νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς σὰν τοὺς παπποῦδες μας». (Ἀθῶες ψυχές, ὅπως τὶς ἔπλασε ὁ Θεός. Ἐμεῖς, οἱ τρανοί, θὰ γελάσουμε μὲ εἰρωνεία. Ἔχει γεμίσει φωλιὲς φόβου, ἀπιστίας καὶ δουλοπρέπειας ἡ ψυχή μας).
.               Καὶ ὅταν σὲ ρωτάει ὁ μικρὸς μαθητής, «ἐσεῖς τί λέτε νὰ κάνουμε, κύριε;», τί ἀπαντᾶς; Ἔχω μὲς στὴν αἴθουσα, κρεμασμένα στοὺς τοίχους, κάδρα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21. (Ἡ μόδα εἶναι νὰ ἀναρτοῦμε ἀφίσες μὲ γατάκια, σκυλάκια ἢ διάφορες νεοταξικὲς σαχλαμάρες).
.               Ἔδειξα μὲ τὸ χέρι μου τὴν Μπουμπουλίνα, τὸν Μάρκο, τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ ψέλισα – δὲν εἶχα ἄλλη ἀπάντηση, ντρέπομαι γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ τοὺς παραδίδουμε- νά, ὅ,τι ἔκαναν αὐτοί…

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑIΔΕΙΑ καὶ ΑΤΙΜΩΡΗΣIΑ: ΟΙ ΓAΓΓΡΑΙΝΕΣ ΤΗΣ (πρώην) ΕΛΛΑΔΑΣ-1 (Δ. Νατσιός) «Οἱ κολοκυθολογοῦντες “προοδευτικοὶ” οἰκογενειακοὶ σύμβουλοι καὶ οἱ ἀξιοθρηνητοι μαΐστορες τῆς ἀνοησίας»

ναίδεια κα τιμωρησία:
Ο
γάγγραινες τς Πατρίδας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Παισὶ δ’ αἰδῶ χρὴ πολλήν, οὐ χρυσὸν καταλείπειν»
«Πρέπει κανεὶς ν’ ἀφήνει στὰ παιδιά του τὴν ἀρετὴ τῆς αἰδοῦς καὶ ὄχι χρυσάφι» (Πλάτων)

Μέρος 1ο

.               Πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια στάλθηκε στὰ σχολεῖα μία ἐγκύκλιος σχολικοῦ συμβούλου τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, διὰ τῆς ὁποίας στιγματιζόταν καὶ περιγραφόταν μὲ μελανὰ χρώματα ἡ ὁλοένα αὐξανόμενη κακὴ συνήθεια τῶν μαθητῶν νὰ αἰσχρολογοῦν καὶ νὰ βωμολοχοῦν, ἐντὸς καὶ τοῦ σχολικοῦ αὐλόγυρου, στὰ διαλείμματα, καὶ νὰ αἰσχρολογοῦν στοὺς τοίχους τῶν σχολικῶν κτιρίων. Δυστυχῶς, ἀκόμη καὶ στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, γινόμαστε αὐτήκοοι μάρτυρες τῆς σιχαμερῆς καὶ ἐπιβλαβοῦς αὐτῆς ἕξεως!
.               Μὲ περισσὴ ἀναίδεια, μικροὶ μαθητές, ἐκστομίζουν τὸ «ἐθνικὸ προσωνύμιο» μὲ τὰ «τρία ἄλφα», ποὺ ὅσο ἀνεβαίνεις τὶς σχολικὲς βαθμίδες τείνει νὰ ἀντικαταστήσει τὸ βαφτιστικὸ ὄνομα! Τὸ κακὸ εἶναι πὼς δὲν μποροῦμε ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι νὰ λάβουμε δραστικὰ μέτρα. Ἀπὸ τὴν μία καραδοκεῖ ἡ νεοφανὴς αὐτὴ «ἀσθένεια» τῆς ἐνδοσχολικῆς βίας, τὸ λεγόμενο bullying, νεοταξικὸ ἐφεύρημα-πονήρευμα ἐν πολλοῖς, τὸ ὁποῖο σκοπὸ ἔχει νὰ τρομοκρατήσει καὶ νὰ φιμώσει τὸν δάσκαλο, νὰ μὴν νουθετεῖ, ἔστω καὶ αὐστηρά, τοὺς μαθητές του, καθὼς ὁ ἀνουθέτητος νέος, ὁ ἀκαθοδήγητος, εἶναι εὐχειραγώγητος καὶ καταντᾶ ἄθυρμα κάθε τσαρλατάνου.
.               Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχουμε τοὺς μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιοὺς καὶ μοναχοκόρες-παιδιὰ κακομαθημένων γονέων. Οἱ γονεῖς αὐτοὶ ἀνατρέφουν στὰ σπίτια τοὺς ἐγωκεντρικοὺς τυραννίσκους. Καὶ εἶναι γονεῖς ποὺ ποτὲ δὲν εἶπαν τὸ εὐλογημένο «ὄχι» στὰ παιδιά τους, ποὺ ποτὲ δὲν τιμώρησαν τὰ βλαστάρια τους.
.               Νὰ πῶ κάτι παρενθετικὰ γιὰ τὴν παρεξηγημένη λέξη «τιμωρία». Ὡς δάσκαλος, ὅταν παραλαμβάνω μία νέα τάξη, λέω, στὴν πρώτη συνάντησή μου μὲ γονεῖς καὶ μαθητές, κάτι ποὺ τοὺς ξαφνιάζει: «εἶμαι δάσκαλος τῆς τιμωρίας!». Τί σημαίνει ὅμως τιμωρία; Πῶς ἐτυμολογεῖται ἡ λέξη; Παράγεται ἀπὸ τὴν «τιμὴ» καὶ τὴν λέξη «ρα» (μὲ ψιλή). Μὲ δασεία (ἡ ὥρα) σημαίνει χρονικὴ διάρκεια, μὲ ψιλὴ ὅμως σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, ἐπίβλεψη, ἐξ οὗ καὶ θυρωρὸς (=ὁ ἐπιβλέπων τὴν θύρα), ὀλιγωρία (=λίγη φροντίδα, ἄρα ἀδιαφορία) κλπ. Ἄρα, τιμωρὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ προνοεῖ καὶ φροντίζει γιὰ τὴν τιμή, τὴν ἀξιοπρέπεια κάποιου. (Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ καὶ περὶ τοῦ τιμωροῦ Θεοῦ μας. Δυστυχῶς, μὲ τὴν ἐγκληματικὴ ἀπόφαση μιᾶς δράκας γλωσσοκτόνων βουλευτῶν, χάσαμε τὴν «μαγεία» τοῦ ἐτυμολογικοῦ πλούτου τῆς γλώσσας μας. Ἡ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, τὴν κατέστησε περίπου ἀνάπηρη. Καὶ ἀνάπηρη γλώσσα σημαίνει καὶ ἀνάπηρη σκέψη!).
.           Ἐξ αἰτίας, λοιπόν, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ θέμα μας, τῆς περιρρέουσας ἀτιμωρησίας, πολλοὶ γονεῖς ἐνοχλοῦνται καὶ ἀπειλοῦν, πολλὲς φορές, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, ἂν κάποιος χρησιμοποιήσει… «λεκτικὴ βία» -ἔτσι τὸ ὀνομάζουν- κατὰ τῶν ὑπερευαίσθητων παιδιῶν τους! Χαρακτηριστικὸ εἶναι καὶ τὸ παρακάτω ἀνέκδοτο, ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Ἕνας πιτσιρίκος πηγαίνει μὲ τὴν μαμά του σ’ ἕνα πολυκατάστημα. Ψωνίζει ἐκείνη κάτι εὐτελὲς καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὸ σπίτι, μὰ ὁ μικρὸς ἔχει χωθεῖ σ’ ἕνα αὐτοκινητάκι (παιδικό), καὶ ἀρνεῖται νὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτό. Μὲ γοερὲς κραυγὲς καὶ τσιρίδες ἀπαιτεῖ νὰ τοῦ τὸ ἀγοράσει. Ἡ μάνα δὲν ἔχει χρήματα, τρέμει ὅμως μήπως ἡ ἄρνησή της δημιουργήσει στὸ παιδὶ ψυχολογικὰ προβλήματα. Εἶναι ἀπεγνωσμένη. Τὸ κατάστημα ὅμως ἔχει παιδοψυχολόγο, ὅπως ὅλα τὰ καλὰ πολυκαταστήματα παιδικῶν εἰδῶν στὴν Ἀμερική. Ζητεῖ ἀπελπισμένη βοήθεια, τοῦ ἐξηγεῖ τὸ πρόβλημα. Ὁ ψυχολόγος, πρόθυμα, πῆγε δίπλα στὸν μικρό, τοῦ ψιθυρίζει κάτι στὸ αὐτί, καὶ ἀμέσως –ὢ τοῦ θαύματος!– ὁ νεανίσκος σωφρονισμένος τὸν ἀκολούθησε, σὰν ἀρνάκι, πηγαίνοντας στὴ μητέρα του. Ἡ μάνα ἔμεινε ἔκθαμβη ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐπάρκεια τοῦ ψυχολόγου. «Τί τοῦ εἴπατε καὶ πείστηκε;», ρωτάει. Ὁ παιδοψυχολόγος χαμογελᾶ καὶ τῆς λέει: «Τοῦ εἶπα, κατέβα ἀμέσως, γιατί θὰ φᾶς δύο σφαλιάρες, ποὺ θὰ δεῖς τὸν οὐρανὸ σφοντύλι!!». Λένε πὼς ἦταν Ἕλληνας, τῆς παλιᾶς σχολῆς!
.               Δυστυχῶς, καὶ στὰ καθ’ ἡμᾶς, ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν βρίσκεται γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰώνα στὸ ἔλεος τῶν ἑτεροχρονισμένων σχετικῶν δυτικῶν συρμῶν, ποὺ μᾶς τοὺς ἔφεραν οἱ προτεστάντες μισσιονάριοι ἢ οἱ φραγκογκουβερνάντες ἢ οἱ «διαφωτισμένοι εἰς τὰς Εὐρώπας» ἡμέτεροι. Τελευταία μάλιστα τὸ γενικὸ πρόσταγμα τὸ ἔχουν κάποια νεαρὰ ἄτομα μὲ κάποιο ἀμερικανικὸ δίπλωμα Master (καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ὑπάρχει κάποιο ἀμερικανικὸ πανεπιστήμιο ἀπ’ τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ πάρει κανεὶς κάποιο Master, ὅποιος κι ἂν εἶναι ὁ δείκτης νοημοσύνης του!), ποὺ κατακλύζουν τὶς περίφημες σχολὲς γονέων καὶ τὰ ἄλλα σχετικὰ προγράμματα (ἰδίως τηλεοπτικά, στὰ ὁποῖα «διδάσκουν οἱ κολοκυθολογοῦντες «προοδευτικοὶ» οἰκογενειακοὶ σύμβουλοι), ὅπου οἱ κυρὰ-Κατίνες τῆς συνοικίας μαθαίνουν ὅτι πρέπει ν’ ἀφήνουν τὰ παιδιά τους νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν, γιὰ νὰ μὴν γίνουν «κομπλεξικά»! Ἔτσι, οἱ ταλαίπωροι νέοι γονεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ ἀρχοντοχωριατισμοῦ (νόσημα ἐθνικὸ κι αὐτό, τὸ ὁποῖο «θεραπεύει» ἡ οἰκονομικὴ κρίση), ταλαιπωροῦνται κι ἀπὸ τὴν ἀξιοθρήνητη, τὶς πολλὲς φορές, ἀνωριμότητα ὅλων αὐτῶν τῶν μαϊστόρων τῆς ἀνοησίας, γιὰ νὰ κατασκευάσουν τελικὰ τὶς ἐξαμβλωτικὲς προσωπικότητες ποὺ θὰ ἀποτελέσουν τὶς μέλλουσες γενεές.
.             Ρίζα, λοιπόν, τοῦ κακοῦ, ἡ ἀτιμωρησία, ἡ ὁποία γεννᾶ τὴν ἀναίδεια, ἡ ὁποία στὴ συνέχεια τίκτει τὴν βωμολοχία, τὴν χυδαιότητα, τὴν ἠθικὴ ἀποχαλίνωση, τὴν ἀσωτία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΑΝΑIΔΕΙΑ καὶ ΑΤΙΜΩΡΗΣIΑ: ΟΙ ΓAΓΓΡΑΙΝΕΣ ΤΗΣ (πρώην) ΕΛΛΑΔΑΣ-2 (Δ. Νατσιός) «Θὰ δοῦμε καὶ θὰ ζήσουμε τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορα στὸν τόπο μας. Χρόνια πολλά, λοιπόν, καὶ τοῦ χρόνου …. χωρὶς (Σ)κοι(υ)λιά…»

, ,

Σχολιάστε