Ἄρθρα σημειωμένα ὡς συντριβή

«Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ

«Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ

Ἀπὸ τὸ τὸ βιβλίο τοῦ Παναγ. Τρεμπέλα:
«Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο»,
ἐκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθῆναι 1990,
ἔκδ. τετάρτη, σελ. 145


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ἂν ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας στὴν …θέση τῆς Σαμαρείτιδος «βάλουμε» τὴν Ἑλλάδα, εἶναι προφανέστατο τὸ νόημα…! Καὶ ἡ σειρά, ἡ τάξη τοῦ «πνευματικοῦ νόμου»!

.        Δὲν παρεκβαίνει τοῦ περὶ ὕδατος ζῶντος λόγου ὁ Κύριος ζητῶν ἀπὸ τὴν Σαμαρείτιδα,ἵνα φωνήσῃ καὶ τὸν ἄνδρα αὐτῆς. Ὅ, τι εἶχεν εἴπει εἰς τὴν γυναῖκα περὶ ὕδατος ζῶντος, θὰ παρέμεινεν ἀκατανόητον εἰς αὐτήν, διότι δὲν εἶχε πεισθῆ αὕτη περὶ τοῦ ὅτι ἦτο ἔνοχος. Ἦτο λοιπὸν ἀνάγκη νὰ ἀφυπνισθῇ ἡ συνείδησίς της, νὰ διανοιχθῇ τὸ ὑποκρυπτόμενον ἀπόστημα τῆς ἁμαρτίας καὶ τότε θὰ ἐγίνετο εὐκολώτερον ἀντιληπτὸν εἰς τὴν γυναῖκα τὸ φάρμακον τῆς χάριτος. Ὅσοι ζητοῦν τὰ ὕδατα τῆς χάριτος καὶ τῆς χαρᾶς, πρέπει νὰ ἔχουν ὑπ᾽ ὄψει, ὅτι αἱ πρῶται σταγόνες τῶν ὑδάτων τούτων εἶναι τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας. Ἡ γυνὴ ἐπεθύμει νὰ πίῃ ἀπὸ τὴν πηγὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ πρὸς τοῦτο θὰ ἔπρεπε νὰ πίῃ ἀπὸ τὴν πηγὴν τῆς συντριβῆς, τὴν ὁποίαν ἦτο ἀπαραίτητο νὰ αἰσθανθῇ διὰ τὰς ἁμαρτίας της.

, ,

Σχολιάστε

ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ «Ἄχ! Πῶς ἐμπλέκεται μερικὲς φορὲς ἡ ψυχή μας σὲ διάφορες ἁμαρτίες, ὅπως ἀκριβῶς μπερδεύεται ἕνα πουλάκι στὰ δίχτυα μιᾶς παγίδας! Μερικὲς φορὲς δὲν βλέπεις τρόπο διεξόδου ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου· κι αὐτὲς σὲ βασανίζουν. (Ἁγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης,
«Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ»,

μετάφρ. Χαρ. Ἀσσιώτη
ἐκδ. «Τῆνος», ἔκδ. γ´, Ἀθῆναι
σελ. 41-46

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον»
(Ψαλμ. Ν´ 19)

.             «Ἐνέβλεψεν Ἰησοῦς τῷ Πέτρῳ» «καὶ ἐξελθὼν ἔξω ὁ Πέτρος ἔκλαυσε πικρῶς» (Λουκ. κβ´  61-62, Ματθ. κϛ´ 75). Καὶ σήμερα, ὅταν μᾶς κοιτάζει κατὰ πρόσωπο ὁ Ἰησοῦς, κλαῖμε πικρὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ναί, τὰ δάκρυα ποὺ χύνουμε κατὰ τὴν προσευχή, σημαίνουν πὼς ὁ Κύριος μᾶς κοίταξε κατὰ πρόσωπο μὲ τὸ βλέμμα Του, πού ζωοποιεῖ τὰ πάντα καὶ «ἐτάζει καρδίας καὶ νεφρούς». Ἄχ! Πῶς ἐμπλέκεται μερικὲς φορὲς ἡ ψυχή μας σὲ διάφορες ἁμαρτίες, ὅπως ἀκριβῶς μπερδεύεται ἕνα πουλάκι στὰ δίχτυα μιᾶς παγίδας! Μερικὲς φορὲς δὲν βλέπεις τρόπο διεξόδου ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου· κι αὐτὲς σὲ βασανίζουνε. Εἶναι μερικὲς φορὲς φοβερὴ ἡ κατάθλιψη καὶ ἡ βαρυθυμία ποὺ βαραίνει τὴν καρδιὰ ἐξ αἰτίας τους· «θὰ ἐμβλέψει» ὡστόσο ὁ Ἰησοῦς σὲ μᾶς καὶ ἄφθονα σὰ ρυάκι θὰ χυθοῦνε τὰ δάκρυά μας καὶ μαζὶ μ’ αὐτὰ ὅλα τὰ συμπλέγματα τοῦ κακοῦ θὰ ξεπλυθοῦν ὁλότελα ἀπ’ τὴν ψυχή μας. Καὶ κλαῖς καὶ χαίρεσαι ποὺ ξαφνικὰ κι ἀπροσδόκητα σοῦ ἐστάλη μιὰ τέτοια χάρη κι ἔλεος· καὶ τότε, πόσο εὔκολα καὶ πόση ἀναπηδάει μέσα στὴν καρδιά σου θέρμη καὶ ζεστασιά! Τόση, ποὺ θ’ ἀποπέταγες ἀκράτητος στὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ Θεό! Εὐχαριστῶ μ’ ὅλη μου τὴν καρδιὰ τὸν Κύριο, «τὸν» δωρεὰν «εὐϊλατεύοντα πάσας τὰς ἀνομίας μου»! (πρβλ. Ψαλμ. ρβ´ 3).
.         Ἡ σαρκικὴ ἀπόλαυση καὶ ἡ σκληρὴ σὰν πέτρα ἀναισθησία γιὰ καθετὶ τὸ πνευματικὸ καὶ ἅγιο εἶναι πίεση καὶ στενοχώρια ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ διάβολο, μολονότι ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος δὲν τὴν θεωρεῖ πίεση καὶ στενοχώρια, γιατὶ εἶναι διατεθειμένος εὐνοϊκὰ πρὸς αὐτή· ὅσοι ὅμως θέλουν νὰ ζοῦν πνευματικὰ τὴν θεωροῦν τέτοια, γιατὶ αὐτὴ δὲν ἀφήνει νὰ φτάσει ὁ Θεὸς ὣς μέσα στὴν καρδιά μας, δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἐκχυθεῖ μέσα στὴν καρδιὰ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ζωοποιεῖ καὶ φωτίζει τὴν ψυχή μας. Αὐτὴ ἡ πίεση καὶ στενοχώρια καθιστοῦν ἔτσι τὴν ψυχή μας ἄκαρπη σὲ ἔργα πίστης, ἐλπίδας καὶ ἀγάπης. Καταντᾶς ἔτσι ἄνθρωπος σαρκικός, ποὺ δὲν ἔχει πνεῦμα. Ὤ, πόσο πολύμορφοι εἶναι οἱ κατατρεγμοὶ τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου! Καὶ πόσο θὰ θλιβεῖς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου γιὰ τούτη τὴν σκληρὴ σὰν πέτρα ἀναισθησία καὶ πόσο θὰ κλάψεις ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γι’ αὐτή· θὰ περάσει ὅμως ἡ ἀναισθησία ἐκείνη καὶ θὰ ζεσταθεῖ καὶ θὰ μαλακώσει ἡ καρδιὰ καὶ θὰ γίνει ἱκανὴ γιὰ πνευματικὲς θεωρίες καὶ ἅγια συναισθήματα.
.         Ὅταν σταθεῖς νὰ προσευχηθεῖς κι εἶσαι βαρυμένος μὲ πολλὲς ἁμαρτίες καὶ κατειλημμένος ἀπὸ ἀπόγνωση, ἄρχισε νὰ προσεύχεσαι μὲ ἐλπίδα καὶ ζέον πνεῦμα· θυμήσου τότε ὅτι τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μᾶς βοηθάει μέσα στὶς ἀδυναμίες μας καὶ «ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» (Ρωμ. η´ 26). Ὅταν θυμηθεῖς μὲ πίστη αὐτὴ τὴν ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ μέσα μας, τότε δάκρυα κατανύξεως θὰ χυθοῦν ἀπὸ τὰ μάτια σου, στὴν καρδιά σου θὰ νοιώθεις «εἰρήνην», γλυκύτητα, «δικαιοσύνην καὶ χαρὰν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Ρωμ. ιδ´ 17) καὶ θ’ ἀναφωνεῖς ἀπὸ τὴν καρδιά σου «Ἀββᾶ ὁ Πατήρ»!
.             Ὅταν προσεύχεσαι γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου, νὰ ἐνδυναμώνεσαι πάντοτε μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ Ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι πάντα ἕτοιμο νὰ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες μας, ὅταν ἡ προσευχή μας εἶναι εἰλικρινής· νὰ φοβᾶσαι πάντως μήπως ἡ ἀπόγνωση καταλάβει τὴν καρδιά σου, μιὰ ἀπόγνωση ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ μιὰ βαριὰ ἀπογοήτευση καὶ μελαγχολία στὴν καρδιὰ καὶ μὲ δάκρυα ἀνάγκης, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων. Τί εἶναι οἱ ἁμαρτίες σου, ὅποιες κι ἄν εἶναι αὐτές, μπροστὰ στὸ Θεῖο Ἔλεος, φτάνει νὰ μετανοήσεις γι’ αὐτές! Συμβαίνει ὅμως πολλὲς φορὲς νὰ προσεύχεται ἕνας ἄνθρωπος καὶ μέσα του νὰ μὴν ἐλπίζει μὲ τὴν καρδιά του ὅτι οἱ ἁμαρτίες του θὰ συγχωρηθοῦν, θεωρώντας τις κατὰ κάποιο τρόπο ὑπέρτερες τοῦ Ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Πράγματι δὲ γι’ αὐτὸ καὶ δὲν παίρνει ἄφεση ἁμαρτιῶν, μολονότι ἀπὸ τὰ μάτια του χύνονται κρουνοὶ δακρύων ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων· καὶ ἔτσι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος μὲ θλιμμένη, στενοχωρημένη τὴν καρδιὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Οἰκτίρμονα Θεό· καὶ αὐτὴ τὴν κατάληξη τὴν ἀξίζει· γιατὶ ὁ Κύριος λέγει: «Πιστεύετε ὅτι λαμβάνετε, καὶ ἔσται ὑμῖν» (Μάρκ. ια´ 24). Τὸ νὰ μὴ πιστεύεις ὅτι θὰ λάβεις αὐτὸ ποὺ ζητᾶς ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι βλασφημία ἐνατίον Του.
.         Ἁμάρτησες σὲ κάτι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; (Κι ἐμεῖς ἁμαρτάνουμε τόσο πολὺ κάθε μέρα). Τότε, μὲ πίστη στὸν Κύριο, ποὺ προσέχει τὸν λυγμὸ τῆς καρδιᾶς σου, πὲς μέσα στὴν καρδιά σου καὶ μὲ ταπεινωμένη ἐπίγνωση καὶ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν σου, τὸν Ψαλμὸ «Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου»· πές τον ὁλόκληρο μὲ τὴν καρδιά σου· ἄν δὲν φέρει ἀποτέλεσμα μὲ τὴν πρώτη, ἐπανάλαβέ τον, ἀλλὰ τώρα ἀκόμα πιὸ ἐγκάρδια καὶ μὲ περισσότερο συναίσθημα καὶ τότε γρήγορα θὰ καταυγάσει τὴν ψυχή σου σωτηρία καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἔτσι λοιπόν, νἄχεις πάντα συντριβὴ στὴν καρδιά σου· αὐτὸ εἶναι ἕνας ἀληθινὸς καὶ δοκιμασμένος τρόπος γιὰ ν’ ἀντιμετωπίζεις τὶς ἁμαρτίες σου. Κι ἄν δὲν ξαλαφρώσεις, νὰ μέμφεσαι τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου· γιατὶ αὐτὸ θὰ σημαίνει ὅτι προσευχήθηκες χωρὶς συντριβή, χωρὶς ταπείνωση καρδίας καὶ χωρὶς ἀκλόνητη ἐπιθυμία νὰ λάβεις συγχώρηση ἁμαρτιῶν ἀπὸ τὸν Θεό· αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔνοιωσες βαθὰ τὴν πληγὴ ποὺ σοῦ προκάλεσε ἡ ἁμαρτία.
.         Ἄλλοι φαίνονται νὰ προσεύχονται στὸν Κύριο, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι στὴν πράξη ὑπηρετοῦν τὸν διάβολο, ποὺ εἶναι φωλιασμένος μέσα στὴν καρδιά τους, διότι προσεύχονται μόνο μὲ τὰ χείλη, ἐνῶ ἡ καρδιά τους εἶναι ψυχρή, δὲν αἰσθάνονται καὶ δὲν θέλουν αὐτὸ ποὺ τὰ χείλη τους ζητοῦν καὶ λένε· «ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει» ἀπό τοῦ Κυρίου (Ἡσ. κθ´ 13). Ὑπάρχουν ἐπίσης πολλοὶ ποὺ κοινωνοῦν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου δίχως εἰλικρίνεια καὶ δίχως νὰ νιοιώθουν δυνατὴ ἀγάπη γι’ αὐτὸ ποὺ κάνουν· τὸ κάνουν μονάχα μὲ τὰ χείλη καὶ τὴν κοιλία, μὲ ὀλιγοπιστία καὶ ψυχρότητα καὶ μὲ τὴν καρδιά τους ἐμπαθῆ γιὰ ἐδέσματα καὶ ποτὰ ἤ γιὰ χρήματα ἤ μὲ ροπὴ πρὸς τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν κακία, τὸ φθόνο καὶ τὴν ὀκνηρία, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ καρδιά τους εἶναι ἀπομακρυσμένη ἀπὸ τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὅλος ἀγάπη, ἁγιότητα, τελειότητα, σοφία καὶ ἄφατη ἀγαθότητα. Τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐμβαθύνουν περισσότερο στὸν ἑαυτός τους, νὰ μετανοοῦν πιὸ βαθιὰ μέσα τους καὶ νὰ σκέπτονται πιὸ βαθιὰ γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ Θεία Μετάληψη. Ἡ ψυχρότητα τῆς καρδιᾶς ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ πρὸς τὴν προσευχή πηγάζει ἀπὸ τὸν διάβολο, ποὺ εἶναι ἡ ψύχρα τοῦ ταρτάρου. Ἐμεῖς ὅμως σὰν τέκνα τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀγαποῦμε τὸν Κύριο μὲ θερμότατη ἀγάπη. Κύριες, δώρησέ μας αὐτὴ τὴν ἀγάπη, γιατὶ «χωρὶς Σοῦ οὐ δυνάμεθα ποιεῖν οὐδέν» (πρβλ. Ἰωάν. ιε´ 5). Πράγματι, Σὺ μᾶς ὁδήγησες ἀπό τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη καὶ μᾶς προίκισες μὲ τὰ πάντα.
.             Ἡ θερμὴ καὶ πρόθυμη προσευχή, ποὺ συνοδεύεται μὲ δάκρυα, ὄχι μόνο καθαρίζει τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ καὶ θεραπεύει τὶς σωματικὲς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἀσθένειες καὶ ἀνανεώνει τὴν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀγναγεννᾶ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι· ὁμιλῶ ἀπὸ προσωπικὴ πεῖρα. Ὤ! Πόσο ἀτίμητη δωρεὰ εἶναι ἡ προσευχή! Δόξα σὲ Σένα, Πατέρα τῶν οἰκτιρμῶν, Θεὲ κάθε παρηγοριᾶς καὶ παράκλησης! Δόξα σὲ Σένα, Κύριε, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ τὸ Μονογενῆ, ποὺ μεσίτευσες καὶ ἔλαβες γιὰ μᾶς τὴν δίχως τέλος συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας! Δόξα σὲ Σένα, Πνεῦμα Πανάγιο, τὸ «ὑπερεντυγχάνον ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» (πρβλ. Ρωμ. η´ 26), ποὺ μᾶς χαρίζεις τὴν φλογισμένη προσευχὴ μὲ στεναγμοὺς καὶ δάκρυα, τὴν προσευχὴ ποὺ θερμαίνει τὴν ψυχρὴ ψυχή μας, ποὺ μᾶς δίνεις ἀκόμα τὴν κατάνυξη καὶ τὴν λύπη γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ποὺ μᾶς ἀποκαθαίρεις, μᾶς ἐξαγιάζεις καὶ μᾶς εἰρηνεύεις, μᾶς ἐνισχύεις καὶ μᾶς ἀνακαινίζεις! Δόξα σὲ Σένα, Ἁγία Τριάδα, ἄναρχη καὶ ζωαρχικὴ Ἁγία Τριάς, σὲ Σένα ποὺ εὐλογεῖσαι εἰς τοὺς αἰῶνες ἀπ’ ὅλα τὰ λογικὰ δημιουργήματα!


, , ,

Σχολιάστε

Η ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Kυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου)

Τὸ Εὐαγγελικὸ  Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς 13.02.2011.
(Λουκ. ιη΄ 10-14)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Ἀπόδοση στὰ Νέα Ἑλληνικά:
Εἶπε ὁ Κύριος τὴν ἑξῆς παραβολή: «Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν εἰς τὸν ναόν, διὰ νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἕνας ἦτο Φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος ἐστάθηκε καὶ ἔκανε τὴν ἑξῆς προσευχὴν ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἑαυτόν του: “Θεέ, σ’ εὐχαριστῶ, διότι δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοὶ ἢ ὅπως αὐτὸς ἐδῶ ὁ τελώνης. Νηστεύω δυὸ φορὲς τὴν ἑβδομάδα, δίνω τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα, ὅσα ἀποκτῶ”. Ὁ τελώνης ὅμως ἐστεκόταν μακρυὰ καὶ δὲν ἤθελε οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσῃ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀλλ’ ἐκτυποῦσε τὸ στῆθός του καὶ ἔλεγε, “Θεέ, ἐλέησέ με τὸν ἁμαρτωλόν”. Σᾶς λέγω, ὅτι αὐτὸς κατέβηκε εἰς τὸ σπίτι του δικαιωμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν παρὰ ὁ ἄλλος. Διότι ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτόν του θὰ ταπεινωθῇ, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ταπεινώνει τὸν ἑαυτόν του θὰ ὑψωθῇ.

Η ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
«Κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος»

.          Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου σήμερα καὶ στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἀκούσαμε τὴν Παραβολὴ ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ δύο πρόσωπα: τὸν Φαρισαῖο καὶ τὸν τελώνη. Καὶ οἱ δύο ἀνέβηκαν στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων γιὰ νὰ προσευχηθοῦν. Στὸν ἴδιο Ναὸ πῆγαν. Ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἴδια διάθεση. Τὸ ἀπέδειξαν αὐτὸ μὲ τὴ στάση τους καὶ τὰ λόγια τους. Καὶ τελικὰ ὁ τελώνης ἔφυγε δικαιωμένος, συγχωρημένος, ὄχι ὅμως καὶ ὁ Φαρισαῖος. «Κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος». Ἂς μαθητεύσουμε λοιπὸν στὸντρόπο τῆς προσευχῆς τοῦ τελώνου, ὑπογραμμίζοντας τρία στοιχεῖα τῆς θεάρεστης προσευχῆς του.

1. ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ

.         Ὁ τελώνης ἀπὸ σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια στεκόταν «μακρόθεν», μακριὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο καὶ «οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι». Δὲν εἶχε τὴν τόλμη ὄχι μόνο τὰ χέρια του ἀλλ’ οὔτε τὰ μάτια του νὰ ὑψώσει πρὸς τὸν οὐρανό. Μὲ κατεβασμένο τὸ βλέμμα καὶ συγκεντρωμένο τὸ νοῦ προσευχόταν στὸν Θεὸ νὰ τὸν λυπηθεῖ γιὰ τὸ κατάντημά του. Οὔτε ἔλεγε περιττοὺς λόγους, οὔτε ἔκανε ἐπιδεικτικὲς κινήσεις, οὔτε περιέφερε τὸ βλέμμα του δεξιὰ κι ἀριστερά. Ἡ ὅλη στάση του φανέρωνε εὐλάβεια, συστολή, φόβο Θεοῦ.Ἂν ὁ τελώνης αἰσθανόταν ἔτσι στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου ὅλα ἦταν τύπος καὶ σκιὰ τῆς ἀληθινῆς λατρείας, πῶς πρέπει ἄραγε νὰ αἰσθανόμαστε ἐμεῖς μέσα στοὺς χριστιανικοὺς Ναούς μας, ὅπου φανερώνεται αὐτὸς ὁ Τριαδικὸς Θεός; Τὸ ψάλλουμε στὴν ἐκκλησία: «Ἐν τῷ ναῷ ἑστῶτες τῆς δόξης σου ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν». Ἂν μέσα στὸ ναὸ συναισθανόμασταν ὅτι βρισκόμαστε στὸν οὐρανό, τότε μὲ πολὺ φόβο Θεοῦ καὶ περισσὴ εὐλάβεια θὰ πλησιάζαμε καὶ θὰ προσφέραμε τὴν ταπεινὴ λατρεία μας.

2. ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ

.           Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ εἶχε ἡ προσευχή του ἦταν ἡ ταπεινοφροσύνη. Ὁ τελώνης συναισθανόταν βαθιὰ τὴν ἁμαρτωλότητά του. Τὸ ὁμολογοῦσε: «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Τὰ λόγια αὐτὰ δὲν τὰ ἔλεγε τυπικά. Αἰσθανόταν ἔνοχος καὶ ἐξαρτοῦσε τὴ σωτηρία του ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπείνωσή του ἦταν εἰλικρινής. Γι’ αὐτό, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὁ τελώνης «οὐκ ἤλγησεν ἐπὶ τῇ κατηγορίᾳ, ἀλλὰ κατεδέξατο τὸ εἰρημένον μετ’ εὐγνωμοσύνης»· δὲν ἀντέδρασε στὰ περιφρονητικὰ λόγια τοῦ Φαρισαίου, οὔτε πόνεσε ἀπὸ τὴν κατηγορία, ἀλλὰ δέχθηκε μὲ εὐγνωμοσύνη τὸν πικρὸ λόγο, διότι πίστευε ὅτι τοῦ ἄξιζε. Τόσο μεγάλο ἀγαθὸ εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη!Πόσο πολὺ μᾶς διδάσκει τὸ ταπεινό του φρόνημα! Μπορεῖ κι ἐμεῖς νὰ ὀνομάζουμε τὸν ἑαυτό μας ἁμαρτωλό, νὰ ἀπαγγέλλουμε στὴν προσευχή μας τὰ ἴδια λόγια «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», ἀλλὰ ὅταν μᾶς ὑποδείξουν ἕνα λάθος, ὅταν μᾶς κατηγορήσουν, ἀμέσως ἀντιδροῦμε καὶ στενοχωριόμαστε. Μήπως τελικὰ δὲν τὸ πιστεύουμε αὐτὸ τὸ «ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ»; Ἡ ταπεινοφροσύνη ἀπαιτεῖ τόλμη καὶ εἰλικρίνεια κι εἶναι αὐτὴ ποὺ ἑλκύει τὴν χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

3. ΜΕΤΑΝΟΙΑ

.         Τὸ τρίτο στοιχεῖο ποὺ εἶχε ἡ προσευχή του ἦταν ἡ μετάνοια. Καὶ μάλιστα μετάνοια βαθιὰ καὶ εἰλικρινής. Ὁ τελώνης «ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Χτυποῦσε τὸ στῆθος του, διότι ἐκεῖ βρίσκεται ἡ καρδιά, τὸ κέντρο ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπιθυμιῶν καὶ διαθέσεων τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν κατηγοροῦσε τοὺς ἄλλους, δὲν μετεβίβαζε εὐθύνες, οὔτε προέβαλλε δικαιολογίες γιὰ τὶς πράξεις του. Δὲν ἔλεγε «παρασύρθηκα», «εἶναι ἡ φύση τοῦ ἐπαγγέλματός μου τέτοια ποὺ μὲ ἀναγκάζει νὰ παρανομήσω» καὶ ἄλλα παρόμοια. Παραδεχόταν ὅτι αὐτὸς καὶ μόνο αὐτὸς ἔφταιγε γιὰ τὸ κατάντημά του καὶ κατηγοροῦσε τὸν ἑαυτό του. Αὐτὴ εἶναι πραγματικὴ μετάνοια. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ μὲ τέτοια εἰλικρινῆ διάθεση καταφεύγει στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι θὰ βρεῖ συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεό. «Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμ. ν ́ [50] 19). Τὴν συντετριμμένη καρδιὰ ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν θὰ τὴν ἀπορρίψει. Ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς ποὺ ἐπιθυμεῖ τὴν σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων δέχεται τὴν μετάνοια κάθε ἁμαρτωλοῦ, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τοῦ τελώνη τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς.

.            Καθὼς σήμερα ἀνοίγει ἡ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου, κατὰ τὴν ὁποία ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ θὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ προσερχόμαστε στοὺς ἱεροὺς Ναούς μας γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε καὶ νὰ λατρεύσουμε τὸν Κύριο, ἂς φέρνουμε συχνὰ στὸν νοῦ μας τὴν Παραβολὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου. Κι ἂς ἀκολουθήσουμε τὴν προτροπὴ τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου: «Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί» ἀλλὰ «τελωνικῶς διὰ νηστείας κράζοντες· ἱλάσθητι ἡμῖν ὁ Θεὸς τοῖς ἁμαρτωλοῖς». Ἂς συμμετέχουμε κι ἐμεῖς στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ εἰλικρινῆ μετάνοια γιὰ νὰ χαρίσει καὶ σ’ ἐμᾶς ὁ πανάγαθος Θεὸς αὐτὸ ποὺ ἔλαβε καὶ ὁ τελώνης: τὴν δικαίωση καὶ τὴν σωτηρία.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2016, 01.02.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε