Ἄρθρα σημειωμένα ὡς συνοδικότης

«ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

.              

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 07.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.               Συνῆλθε σήμερα, Πέμπτη 7 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τέταρτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.

[…]

.                Ἐπηκολούθησε διάλογος περί τῶν χθεσινῶν Εἰσηγήσεων, κατά τόν ὁποῖο ἔλαβαν τόν λόγο πολλοί Ἀρχιερεῖς. Τήν συζήτηση ἔκλεισε ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος, προβαίνοντας μέ πατρική ἀγάπη σέ τρεῖς διαπιστώσεις καί ἐπισημάνσεις: 1) Ὅτι ἡ ἀρετή τῆς διακρίσεως εἶναι ἡ ἀνώτερη ὅλων τῶν ἀρετῶν καί ὅτι ἰδιαιτέρως σήμερα πρέπει νά χαρακτηρίζει τίς ἀποφάσεις κάι τίς πρωτοβουλίες τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, 2) Ὁ τρόπος πού καλεῖται νά λειτουργήσει ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ποιμένες της στήν σημερινή ἐποχή εἶναι αὐτός τῆς σχοινοβασίας καί 3) Ἔφερε ὡς παράδειγμα ἀποδοχῆς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας αὐτό τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ, Ἁγίου Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος ἀποδεχόμενος τήν δικαιοδοσία τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς, Ποντίου Πιλάτου, ἐπί τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ζήτησε ἀπό αὐτόν τήν ἄδεια νά λάβει αὐτό καί νά τό κηδεύσει.
.                 Ἀκολούθως, ἀνέγνωσε τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, μέ θέμα: «Ἡ ἀξία, ἡ σημασία καί ἡ ὑπακοή εἰς τό Συνοδικόν Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας».
.                  Ὁ Σεβασμιώτατος Εἰσηγητής, στά τέσσερα μέρη τῆς ἐμπεριστατωμένης Εἰσηγήσεώς του, χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία, ἀπάντησε στά ἐξῆς καίρια ἐρωτήματα: α) τί εἶναι Συνοδικό Πολίτευμα, Ἱερό Συνοδικό Πολίτευμα καί τῆς Ἐκκλησίας Πολίτευμα; β) σέ τί συνίσταται ἡ ἀξία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; γ) ποιό εἶναι τό περιεχόμενο τῆς σημασίας τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; καί δ) ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί τό περιεχόμενο τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα;
.                  Τό τελευταῖο θέμα περί τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα, ὁ Σεβασμιώτατος Μάνης χαρακτήρισε ὡς τό δυσκολότερο σημεῖο τῆς ὅλης εἰσηγήσεώς του τονίζοντας ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικόν Πολίτευμα εἶναι τό Α καί τό Ω μιᾶς αὐθεντικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀκριβῶς διότι ὅλα ἀπορρέουν ἀπό τήν Ἐκκλησία». Γι’ αὐτό «ἀπώτερος σκοπός τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς, εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἑνότητα κρύπτει θεολογικό περιεχόμενο, καθ’ ὅτι ἀποτελεῖ ἀξίωμα, τουτέστιν ἀρχήν πίστεως».
.                    
Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα, μήπως ἡ ὑπακοή ἀντιστρατεύεται τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικό Πολίτευμα, οὐδέν ἔχει τό δουλικόν, οὐδέν τό ἐστερημένον τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἀλλ’ ὑποτασσώμεθα μόνον γιά τόν ἀδιάρρηκτο πνευματικό δεσμό στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μεῖζον ἀγαθόν. Καί ἡ ὑποταγή αὐτή εἶναι ἐλευθερία, ὡς ἡ ταπείνωση στήν ἐκκλησιαστική ζωή δουλεύει ὡς δύναμη… ἡ Ἐκκλησία ἐπ’ οὐδενί εἶναι δυνατόν νά διασπασθεῖ ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν καί ἀντιθέσεων. Οὐδείς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δικαιοῦται τήν διάσπαση τῆς ἑνότητας. Καί οὐδείς λειτουργεῖ ὡς ἀνεξάρτητος καί αὐθαίρετος. Εἴμεθα κεκλημένοι σέ ἔνταξη καί ὑπακοή στά κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».
.               Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος ἔθεσε ἐπί τοῦ θέματος ὑπό τήν κρίσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας προτάσεις ὅπως:

 

«1ον. Νά συνταχθεῖ καί ἀποσταλεῖ, ὅπου δεῖ, Εἰδική Συνοδική Ἐγκύκλιος τῆς ΙΣΙ περί τῆς ἀξίας, ἰσχύος καί πιστῆς ὑπακοῆς στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας ὑπό πάντων, κλήρου καί λαοῦ.

2ον. Νά θεωρηθεῖ λῆξαν τό ἐγερθέν γνωστόν ζήτημα τῶν δύο ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν καί νά τεθεῖ στό ἀρχεῖον γιά τό μεῖζον ὄφελος καί συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

3ον. Νά τυγχάνουν τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ΙΣΙ καί ὄχι τῆς ΔΙΣ καί μέ βάση τήν ὅλη κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, μείζονος σημασίας θέματα.

4ον. Νά ἐξαρθεῖ καί τονισθεῖ δεόντως τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. πρός τήν Πολιτεία καί εἰδικότερα νά καταστεῖ σαφές ὃτι ἐνέργεια ἀπορρέουσα ἐκ τῶν κρατικῶν ὀργάνων, πού ἔχει σχέση μέ ἐκκλησιαστικά θέματα, δέον ὅπως τυγχάνει προηγουμένως τῆς ἐγγράφου συνεργασίας μετά τῆς Ἱ. Συνόδου, ἄλλως νά θεωρεῖται ἄκυρος ἤ ἀκυρώσιμος στά πλαίσια τῶν διακριτῶν ρόλων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.

5ον. Νά τύχουν κωδικοποιήσεως οἱ ἀποφάσεις τῆς ΙΣΙ καί τῆς ΔΙΣ σχετικῶς μέ τελετουργικά καί ποιμαντικά θέματα γιά τήν ἀκρίβεια, εὐταξία καί τό ἑνιαῖον τῆς ὅλης ἐκκλησιαστικῆς διακονίας».

[…]        

Ἐν κατακλεῖδι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μεταξύ ἄλλων σοβαρῶν ζητημάτων πού συζήτησε στήν τακτική Σύγκλησή της τοῦ Ὀκτωβρίου 2021, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς καλῆς διοργάνωσης καί τῆς λειτουργίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν, ἀσχολήθηκε ἐπισταμένως καί διεξοδικῶς καί μέ τά προβλήματα, τά ὁποῖα ἀνέκυψαν καί ἐξακολουθοῦν νά ἀναφύονται κατά τήν διάρκεια τῆς νέας πανδημίας.

[…]

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἡ Ἱεραρχία κατέληξε ὁμοφώνως στά ἑξῆς:

1.Ἐπικρότησε τίς Συνοδικές Ἀποφάσεις τῶν δύο Συνοδικῶν περιόδων τῶν ἐτῶν 2019-2020 καί 2020-2021, πού ἀναφέρονταν μέ τήν νέα πανδημία, ὡς συντονιζόμενες μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας σέ παρόμοιες ἔκτακτες περιπτώσεις, καί ἀποβλέπουσες στήν ψυχοσωματική ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων μας.

2. Ἀποδέχθηκε ὅλες τίς εἰσηγήσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἑτοιμασθεῖ γιά τήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2020 καί ἐκεῖνες πού ἐκφωνήθηκαν στήν παροῦσα Ἱεραρχία Ὀκτωβρίου 2021, καί ἀποφάσισε νά ἀναρτηθοῦν στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἤ καί σέ ὁποιοδήποτε ἄλλο πρόσφορο μέσο, γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

3. Ἐπαναβεβαίωσε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀρραγῆ ἐκκλησιαστική ἑνότητα μεταξύ Ἱεραρχῶν καί Χριστεπωνύμου πληρώματος, διότι τυχόν διασπαστικές ἐνέργειες τραυματίζουν καί πληγώνουν τό ἴδιο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη σήμερα νά μή διαταραχθεῖ ἡ ἑνότητα μεταξύ Ἱερᾶς Συνόδου καί χριστεπωνύμου πληρώματος, μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται ἀκραῖες ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις καί τά θέματα νά ἀντιμετωπίζονται μέ σύνεση, νηφαλιότητα καί διάκριση, μέσα ἀπό τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.

4.Διατύπωσε τήν πάγια θέση της ὅτι ἡ ἰατρική περίθαλψη τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν εἶναι ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τά ἁρμόδια ὄργανά της, καί λαμβάνει τίς σχετικές ἀποφάσεις, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεολογία της, τήν λατρεία της καί τήν ποιμαντική της διακονία ἐνδιαφέρεται γιά τήν πνευματική ὑγεία τῶν Χριστιανῶν, πού ἔχει καί σωματικές συνέπειες, στήν προοπτική τῆς συνέργειας μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

5.Προσευχήθηκε καί προσεύχεται γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων ἀπό τίς συνέπειες τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της σέ ὅσους ἐπλήγησαν πολυειδῶς καί πολυτρόπως ἀπό τήν πανδημία, καί συνεχάρη τά ὄργανα τῆς Πολιτείας καί τό ἰατρικό νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων, πού ἐργάσθηκαν καί ἐργάζονται θυσιαστικῶς γιά τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων.
.              Ὡσαύτως ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της στούς πληγέντες ἀπό τίς πρόσφατες πυρκαϊές σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς πατρίδας μας.

6. Τέλος, προσεύχεται ἐκτενῶς στόν Χριστό, τόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, γιά νά περιορισθοῦν οἱ ἡμέρες τῆς δοκιμασίας πού περνᾶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ἡ πατρίδα μας, νά μετανοήσουμε καί νά ἐπανέλθη ἡ κοινωνία μας στήν πλήρη κανονικότητα γιά τό καλό ὅλων.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Συνοδικὸ σύστημα σὲ δοκιμασία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνέλευση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ΙΣΙ) ματαιώθηκε. Αὐτὴ ἦταν ἡ θέληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, αὐτὴν ἀκολούθησαν, κατὰ τὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔΙΣ) τῆς 29ης Σεπτεμβρίου τρ.ἔ., κατὰ πλειοψηφία τὰ μέλη Αὐτῆς καὶ σὲ αὐτὴν συμμορφώθηκαν, πάντα κατὰ τὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς ΔΙΣ, τὰ περισσότερα μέλη τῆς (ΙΣΙ).

.                 Τὸ ἀναφερόμενο στὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς ΔΙΣ ὅτι «μετετέθη ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ ἡ σύγκληση τῆς ΙΣΙ» εἶναι προσχηματικό. Πρῶτον στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀναφέρεται πουθενὰ ἡ χρονικὴ μετάθεση τῆς τακτικῆς συνέλευσης τῆς ΙΣΙ. Τὸ σοβαρότερο πλῆγμα στὸ Συνοδικὸ σύστημα διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ὅτι ἀπὸ σήμερα καὶ μετὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ ΔΙΣ ἔλαβαν ἐπισήμως τὴν ἔγκριση ἀπὸ τὴν πλειονοψηφία τῆς ΙΣΙ νὰ μὴν συγκληθεῖ αὐτὴ ὅσο διαρκεῖ ἡ πανδημία. Νὰ μὴν συγκληθεῖ οὔτε σὲ τακτική, οὔτε σὲ ἔκτακτη συνέλευση.
.                 Ὁ λόγος τῆς ματαίωσης τῆς τακτικῆς συνέλευσής της ἦταν ἡ πανδημία, καὶ αὐτὴ θὰ διαρκέσει γιὰ ἄγνωστο καιρὸ ἀκόμη, πάντως κατὰ τοὺς εἰδικοὺς ἐπιστήμονες μπορεῖ καὶ ὅλο τὸ 2021. Ἕως τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν πανδημία ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ διοικεῖται μόνο ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, μὲ ἀνοικτὴ καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων ἐγκρινόμενη ἐξουσιοδότηση ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, καὶ ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ὅποτε αὐτὴ καὶ γιὰ ὅσες ἡμέρες θὰ συνεδριάζει. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν θέληση τῆς πλειοψηφίας τῶν μελῶν τῆς ΙΣΙ, χωρὶς καμία δικαιολογία, δὲν θὰ διοικεῖται πλέον κατὰ τὸ Συνοδικὸ Σύστημα, ὅπως τὸ ὁρίζουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ Καταστατικός Της Χάρτης.
.                 Τὸ ὅτι οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἔστερξαν στὴν θέληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὑπέχουν κανονικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν ἔκπτωση τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος, φυσικὰ δὲν συζητεῖται. Ὅπως εἶναι σήμερα ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅπως οἱ περισσότεροι συμφώνησαν μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ποιός θὰ τοὺς ζητήσει κανονικὲς εὐθύνες καὶ ποιός θὰ θελήσει τὴν παραπομπή τους στὰ Ἐκκλησιαστικὰ Δικαστήρια, μὲ βάση τὸν Νόμο 5383/1932; Οὐδείς. Ἀπεναντίας ἔχουν τὴν εὔλογη εὐαρέσκεια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς πῆγαν ἐνάντια στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κατάσταση τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας. Γιὰ ἱστορικοὺς λόγους νὰ ἀναφερθεῖ πὼς δεκαέξι (16) ἦσαν οἱ Μητροπολίτες ποὺ «δὲν προσκύνησαν τὸν Βάαλ». Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Ξάνθης, Διδυμοτείχου, Σερρῶν, Σιδηροκάστρου, Φιλίππων, Πειραιῶς, Νικοπόλεως, Λαρίσης, Καλαβρύτων, Κυθήρων, Κερκύρας, Κονίτσης καὶ Κιλκισίου, Ζιχνῶν, Παροναξίας καὶ Μαρωνείας.
.                 Τὸ λυπηρὸ γιὰ τοὺς Ἱεράρχες ποὺ εἶναι συνυπεύθυνοι γιὰ τὴν παράνομη καὶ ἀντικανονικὴ ματαίωση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Ὀκτωβρίου εἶναι οἱ χωρὶς λογικὴ δικαιολογίες γιὰ τοὺς λόγους ποὺ τοὺς ἔκαμαν νὰ συμφωνήσουν μὲ τὴν θέληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Μίλησαν ἀπὸ ἔλλειψη ξενοδοχείων γιὰ νὰ μείνουν στὴν Ἀθήνα, ἕως τὸ ὅτι συζητώντας καὶ ἀποφασίζοντας γιὰ τὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας θὰ γίνουν «βορὰ τῶν ΜΜΕ». Ἄλλοι ὑποστήριξαν ὅτι ἔτσι θὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ κυβέρνηση καὶ θὰ δώσει κάποιες ἐπὶ πλέον ὀργανικὲς θέσεις κληρικῶν, καὶ κάποιοι ἄλλοι ὅτι θὰ προχωρήσει σὲ κάποια ἑκατομμύρια χορηγία στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι ἀπίστευτο νὰ ὑπάρχουν Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ παραβιάζουν τὴ συνείδησή τους ὡς ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας ἀντὶ πινακίου πλουσιοτέρου τῆς φακῆς.
.                 Τὸ χειρότερο ἐπιχείρημα ἦταν ὁρισμένων Ἀρχιερέων, ποὺ εἶπαν ὅτι φοβοῦνται μὴν κολλήσουν τὸν κορωνοϊό. Αὐτοὶ οἱ Ἀρχιερεῖς δὲν σκέφθηκαν ὅτι μὲ τὸ νὰ λένε ὅτι φοβοῦνται μήπως κολλήσουν τὸν κορωνοϊὸ σὲ ἕνα μεγάλο χῶρο συσκέψεως, ὅπου θὰ ἦσαν μόνο ὀγδόντα ἄνθρωποι καὶ ὅπου θὰ εἶχαν ληφθεῖ ὅλα τὰ μέτρα ὑγιεινῆς, ο διοι καταργον τν ερ Σύναξη τς νορίας. Πς θ λένε στν λα ν προσέρχεται στν κκλησία κα ν συμμετέχει στ Θεία Λειτουργία, ν κοινωνε κα ν παίρνει ντίδωρο, γιατί δν κολλάει κορωνοϊός, ταν ο διοι φοβονται ν προσέλθουν σ ποχρεωτικ συνεδρίαση τς εραρχίας;
.                 Τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ ΔΙΣ ἀνακοίνωσε τὴν ματαίωση τῆς ΙΣΙ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου δημοσίευσε ἄρθρο μὲ τίτλο « Ὀρθόδοξη Θεολογία καὶ “παραθεολογικοὶ ἰοί”». Πρόκειται γιὰ ἕνα κείμενο 2040 λέξεων, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότερες εἶναι κοινότοπες καὶ μὲ πολλὰ λόγια σκέψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἀναμεμιγμένες μὲ ἀόριστες διαπιστώσεις. Στὸ τέλος τοῦ κειμένου καὶ στὸ «δέον γενέσθαι» πάλι διαπιστώσεις, καί, ἐπὶ τέλους, στὸ τέλος ἀναφέρει τὸ τί πρέπει νὰ κάνουν οἱ χριστιανοί: «Βεβαίως πρέπει νὰ ὑπακούουμε στὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας». Καὶ πάρα κάτω: «Γενικὰ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας…». Καὶ πάρα κάτω: «Ἔχουμε λοιπὸν τὴν Ἐκκλησία στὴν ὁποία θὰ κάνουμε ὑπακοὴ καὶ δὲν θὰ ἀκοῦμε κάθε Κληρικό, θεολόγο, διδάσκαλο ποὺ εἰσάγει στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία ξένες παραδόσεις, ξένα ἤθη…».
.                 Εἶναι πρόκληση τὸ ἄρθρο τοῦ Σεβ. Τὸ δημοσιεύει τὴν ἡμέρα ποὺ καταπατεῖται τὸ Συνοδικὸ Σύστημα, τὴν ἡμέρα ποὺ μπαίνει φίμωτρο στὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἡμέρα ποὺ ἀρνεῖται ἡ ΙΣΙ νὰ ἐκφράσει τὸν πατρικὸ καὶ πατερικό της λόγο, ὥστε νὰ μὴν ἀκούγονται διάφορες φωνὲς Κληρικῶν – μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ δική του – ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει ἡ αὐθεντικὴ καὶ πατερικὴ φωνὴ τῆς Ἱεραρχίας.
.                 Ὁ ἴδιος ἦταν εἰσηγητὴς στὴν ματαιωθεῖσα Ἱεραρχία, γιὰ νὰ ἐξηγήσει τὶς ἐνέργειές του, στὴν μὲ βάση τὶς ἐντολὲς τῆς κυβέρνησης ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας. Δὲν ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τὴ ματαίωση τῆς τακτικῆς συνέλευσης τῆς ΙΣΙ, μὲ τὴν ὁποία ἀφήνεται ἡ κατάσταση σὲ αὐτὴ ποὺ κατηγορεῖ; Θὰ ἦταν χρήσιμο νὰ πληροφορηθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς ποιὰ ἦταν ἡ ἄποψή του γιὰ τὴν ματαίωση τῆς ΙΣΙ καὶ τὴν αἰτιολογία τῆς ἀπόφασής του. Ἂς μὴν κάνει τὸν κήνσορα. Ἂς σκεφθεῖ τί ἔλεγε τὸν Ὀκτώβριο 2008 στὴν πρώτη τακτικὴ συνέλευση τῆς Ἱεραρχίας ἐπὶ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου αὐτῆς. Ἀκόμη ἠχοῦν στὰ αὐτιά μου, ἤμουν παρὼν στὴ συνέντευξη Τύπου, οἱ λόγοι του, ὅτι ἐπὶ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου τὸ Συνοδικὸ Σύστημα θὰ λειτουργεῖ ἄψογα. Ἐπὶ τόσα χρόνια βλέπει τὸν τρόπο ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν, τὸν τρόπο διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας, τὸν τρόπο τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ λογικοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὴν ΔΙΣ καὶ δὲν μίλησε ποτὲ γιὰ τὴν κατάντια τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος. Καὶ τώρα τὸ μόνο ποὺ βρῆκε νὰ πεῖ στὸ λάλο ἄρθρο του γιὰ τὴν πανδημία ἦταν ἀντὶ πατερικοῦ λόγου νὰ ὑπακοῦνε οἱ πιστοὶ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, ποὺ δὲν λειτουργεῖ….-

, ,

Σχολιάστε

TO ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Τό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                 Μέ ἀφορμή τό θέμα τῆς Οὐκρανίας γίνονται συζητήσεις γιά τό λεγόμενο πρωτεῖο μέσα στήν Ἐκκλησία, ἄλλοι τό ἀρνοῦνται καί ἄλλοι τό παρερμηνεύουν. Οἱ Ρωμαιοκαθολικοί συνήθως ἑρμηνεύουν τό πρωτεῖο μέσα ἀπό τήν οὐσιοκρατία καί μερικοί σύγχρονοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι τό ἑρμηνεύουν μέσα ἀπό τόν περσοναλισμό.
.                 Μέ τό παρόν ἄρθρο δέν θά ἀσχοληθῶ μέ τό θέμα αὐτό γιά νά δώσω τίς θεολογικές διαστάσεις τοῦ προβλήματος, ἀλλά θά τονίσω ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περισσότερο κάνουμε λόγο γιά τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμά της. Θά τονισθοῦν μερικές ἀπόψεις πού καί παλαιότερα ἔχω τονίσει ἀπό ἄλλη ἀφορμή.

1. Συνοδικότητα καί ἱεραρχικότητα

.                 Τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας συνδέεται μέ τό ἱεραρχικό, καί στήν πραγματικότητα ἡ συνοδικότητα συντονίζεται μέ τήν ἱεραρχικότητα. Αὐτό, ἄλλωστε, μέ ἄλλη προοπτική, συμβαίνει καί στίς πολιτεῖες καί στά δημοκρατικά πολιτεύματα, ἀφοῦ ὑπάρχει συνάθροιση τοῦ λαοῦ, ἀλλά, συγχρόνως, ὑπάρχει καί ἱεράρχηση τῶν διακονιῶν-ἐξουσιῶν, δηλαδή δέν ἔχουν ὅλοι τά ἴδια δικαιώματα καί καθήκοντα.
.                 Ἡ λέξη σύνοδος ἀποτελεῖται ἀπό δύο λέξεις τό σύν καί τήν ὁδό, καί δηλώνει τήν συμπόρευση. Μέσα σέ αὐτήν  τήν προοπτική πρέπει νά δοῦμε τήν φράση ὅτι ἡ θεία Λειτουργία εἶναι «σύνοδος οὐρανοῦ καί γῆς», δηλαδή σύναξη καί συμπόρευση..                     Ἔπειτα, ἡ λέξη ἱεραρχία δηλώνει τόν ἄρχοντα τῶν τελετῶν, τόν Ἐπίσκοπο, τόν Ἱεράρχη, ἀλλά καί τήν ἱεράρχηση τῶν χαρισμάτων καί διακονιῶν. Ἔτσι, ἡ Σύνοδος δέν ἀποκλείει τήν Ἱεραρχία καί ἡ Ἱεραρχία δέν ἀποκλείει τήν Σύνοδο. Τόν ὅρο αὐτό –Ἱεραρχία– τόν συναντοῦμε στά ἔργα τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου μέ τίτλο Οὐράνια καί ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία, στά ὁποῖα διακρίνονται οἱ ἐννέα χοροί τῶν ἀγγέλων, πού χωρίζονται σέ τρεῖς τριάδες καί  οἱ  ὁποῖες συνδέονται μέ τήν ἐπίγεια ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία, ὡς πρός τίς τελετές (Βάπτισμα, Σύναξη καί Μύρο), ὡς πρός τίς τρεῖς φάσεις ἀνόδου πρός τόν Θεό (κάθαρση, φωτισμός, τελείωση), ὡς πρός τούς τρεῖς ἱερατικούς βαθμούς (ἱεράρχης, ἱερεύς, λειτουργός) καί ὡς πρός τίς τρεῖς τάξεις τῶν λαϊκῶν (κατηχούμενοι-ἀκοινώνητοι, πιστοί καί θεραπευτές-μοναχοί). Αὐτήν τήν πραγματικότητα δηλώνει καί ἡ φράση «λειτουργία τοῦ συνοδικοῦ πολιτεύματος».
.                 Ἔχει παρατηρηθῆ (Ἀλέξανδρος Σμέμαν) ὅτι τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας θεωρεῖται ὡς «ἱεραρχικῶς συνοδικόν» ἤ «συνοδικῶς ἱεραρχικόν». Ἡ ἱεραρχική ἀρχή δέν  εἶναι ἀντίθετη πρός τήν συνοδική, ἀφοῦ ἡ συνοδική ἀρχή θεμελιώνεται διά τῆς ἱεραρχικῆς ἀρχῆς. Ὅταν ἀπουσιάζη τό ἕνα, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχη καί τό ἄλλο, ὁπότε σέ τέτοια περίπτωση δέν ὑφίσταται πραγματική ἔκφραση τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Αὐτή ἡ ἑρμηνευτική ἐπεξήγηση τῶν ὅρων εἶναι πολύ χρήσιμη γιά ὅσα θά λεχθοῦν στήν συνέχεια, σχετικά μέ τήν λειτουργία τοῦ συνοδικοῦ καί ἱεραρχικοῦ πολιτεύματος στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

2. Ἡ θεία Λειτουργία, πρότυπο ἱεραρχικῆς συνοδικότητας τῆς Ἐκκλησίας

.                  Ὅπως εἶναι γνωστόν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ  καί κοινωνία θεώσεως, πού σημαίνει ὅτι ὅσοι εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί πορεύονται πρός τήν θέωση. Δέν πρόκειται γιά μιά στάσιμη κατάσταση, ἀλλά γιά μία συνεχῆ κίνηση, μιά διαρκῆ πορεία, τήν ὁποία ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής θά ἀποκαλέση «στάσιν ἀεικίνητον» καί «κίνησιν στάσιμον»: «στάσιν ἀεικίνητον λαβοῦσα τήν ἀπέραντον τῶν θείων ἀπόλαυσιν, καί κίνησιν στάσιμον τήν ἐπ’ αὐτοῖς ἀκόρεστον ὄρεξιν». Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κατεστημένος θεσμός, ἀλλά μιά στρατεία ἐν Χριστῷ, μιά πορεία πρός τήν  μέθεξη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία Βασιλεία καί βιώνεται ἀπό τό παρόν καί θά ἔλθη στό μέλλον στήν  πληρότητά της.
.                  Κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἡ θεία Εὐχαριστία. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ τρόπος τελέσεως τῆς θείας Εὐχαριστίας εἰκονίζει τό τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά καί δείχνει ποιός εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπός της.
Στήν Μυσταγωγία τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ διαφαίνεται ποιός εἶναι ὁ χαρακτήρας καί ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς θείας Εὐχαριστίας. Πάντως, ἡ ἐκκλησιολογία δέν μπορεῖ νά ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπό  τήν εὐχαριστιολογία.
.                 Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι πράγματι ἡ «Σύνοδος οὐρανοῦ καί γῆς». Τό χωρίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἶναι πολύ χαρακτηριστικό: «Ὤ τῶν τοῦ Χριστοῦ δωρημάτων! Ἄνω στρατιαί δοξολογοῦσιν ἀγγέλων· κάτω ἐν ἐκκλησίαις χοροστατοῦντες ἄνθρωποι τήν αὐτήν ἐκείνοις ἐκμιμοῦνται δοξολογίαν. Ἄνω τά Σεραφίμ τόν τρισάγιον ὕμνον ἀναβοᾷ· κάτω τόν αὐτόν ἡ τῶν ἀνθρώπων ἀναπέμπει πληθύς· κοινή τῶν ἐπουρανίων καί τῶν ἐπιγείων συγκροτεῖται πανήγυρις· μία εὐχαριστία, ἕν ἀγαλλίαμα, μία εὐφρόσυνος χοροστασία. Ταύτην γάρ ἡ ἄφραστος τοῦ Δεσπότου συγκατάβασις ἐκρότησε, ταύτην τό Πνεῦμα συνέπλεξε τό ἅγιον, ταύτης ἡ ἁρμονία τῶν φθόγγων τῇ πατρικῇ εὐδοκίᾳ συνηρμόσθη· ἄνωθεν ἔχει τήν τῶν μελῶν εὐρυθμίαν, καί ὑπό τῆς Τριάδος, καθάπερ ὑπό πλήκτρου τινός κινουμένη, τό τερπνόν καί μακάριον ἐνηχεῖ μέλος, τό ἀγγελικόν ᾆσμα, τήν ἄληκτον συμφωνίαν. Τοῦτο τῆς ἐνταῦθα σπουδῆς τό πέρας, οὗτος ὁ τῆς συνελεύσεως ἡμῶν καρπός».
.                 Τό κεντρικό σημεῖο αὐτοῦ τοῦ Χρυσοστομικοῦ χωρίου εἶναι τό «μία εὐχαριστία, ἕν ἀγαλλίαμα, μία εὐφρόσυνος χοροστασία» ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, κεκοιμημένων καί ζώντων. Ἡ ἱεραρχικότητα τῶν χαρισμάτων καί τῶν διακονιῶν αὐτῶν πού μετέχουν στήν θεία Λειτουργία διακρίνεται σέ πολλούς βαθμούς. Εἶναι οἱ κατηχούμενοι, οἱ φωτιζόμενοι  καί  οἱ φωτισθέντες πιστοί· οἱ λαϊκοί διαφόρων πνευματικῶν καταστάσεων, ἤτοι καθαιρόμενοι, φωτιζόμενοι καί θεούμενοι· οἱ Κληρικοί διαφόρων βαθμῶν, ἤτοι Ἐπίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι· καί  οἱ διαφοροτρόπως ὑπηρετοῦντες στήν θεία Λειτουργία, ἤτοι ὑποδιάκονοι, ἀναγνῶστες, ψάλτες, βοηθητικό προσωπικό. Ὅλοι μετέχουν στό Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας, ἀλλά διαφοροτρόπως, ὁπότε ὑφίσταται συνοδικότητα καί ἱεραρχικότητα.  Οἱ λαϊκοί συμμετέχουν στήν θεία Λειτουργία προσευχόμενοι καί κοινωνοῦντες τοῦ Σώματος καί  τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ· οἱ ἱεροψάλτες ψάλλουν ἐξ ὀνόματος τοῦ λαοῦ· οἱ Διάκονοι ἀπευθύνουν τίς δεήσεις στόν Θεό ὑπέρ τοῦ λαοῦ· οἱ Πρεσβύτεροι προσφέρουν τήν ἀναίμακτη μυσταγωγία, μέ τήν ἄδεια τῶν Ἐπισκόπων τους,  καί  οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι οἱ προεστῶτες τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως.
.                 Καίτοι οἱ παρευρισκόμενοι στήν θεία Λειτουργία μετέχουν τοῦ μεγάλου Μυστηρίου, οἱ Κληρικοί πλαισιώνουν τό Θυσιαστήριο καί προσεύχονται, ὅμως, ὁ Προεστώς τῆς θείας Εὐχαριστίας προσφέρει τήν ἀναίμακτη θυσία, αὐτός ἀπευθύνει τήν εὐχή τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς,  πού εἶναι προσευχή στόν Πατέρα νά ἀποστείλη τό Ἅγιον Πνεῦμα καί νά μεταβάλη τόν ἄρτο καί οἶνο σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Ἔτσι, γίνεται συλλείτουργο, ἀλλά διακρίνονται ἰδιαίτερες κατηγορίες πνευματικῶν χαρισμάτων καί διακονιῶν. Ἀκόμη καί τότε πού συλλειτουργοῦν Κληρικοί τοῦ ἰδίου βαθμοῦ, ὁ πρῶτος ἀπό τούς λειτουργούς προσφέρει τήν ἀναίμακτη θυσία καί  οἱ ἄλλοι μετέχουν τοῦ Μυστηρίου. Ἡ τέλεση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας προϋποθέτει προεξάρχοντα. Ὁπότε, ἡ συνοδικότητα λειτουργεῖ σέ συνδυασμό μέ τήν ἱεραρχικότητα.
.                  Αὐτή ἡ διάκριση τῶν χαρισματικῶν διακονιῶν στήν  θεία Λειτουργία φαίνεται καί στό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, στό ὁποῖο παρουσιάζεται τό ὅραμα τῆς οὐράνιας Ἐκκλησίας καί τῆς οὐράνιας θείας Λειτουργίας πού εἶδε ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης καί βεβαίως,  ὅπως ἀναφέρθηκε προηγουμένως, συνδέεται μέ τήν ἐπίγεια θεία Λειτουργία.
.            Στό ὅραμα αὐτό τῆς οὐράνιας θείας Λειτουργίας βλέπουμε τόν «ὅμοιον υἱῷ ἀνθρώπου…», εὑρισκόμενο μεταξύ τῶν ἑπτά λυχνιῶν (Ἀπ. α΄, 12 κ.ἑξ. )· τόν ἐπί τοῦ θρόνου καθήμενο, καί τούς εἰκοσιτέσσερις Πρεσβυτέρους καθημένους σέ θρόνους «κυκλόθεν τοῦ θρόνου»· τά τέσσερα ζῶα ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου, καί τήν λατρεία πού προσφέρουν στόν καθήμενο ἐπί τοῦ θρόνου οἱ εἰκοσιτέσσερις Πρεσβύτεροι καί τά λειτουργικά ζῶα (Ἀπ. δ΄, 1 κ.ἑξ. )· «τό ἀρνίον τό ἑστηκός ὡς ἐσφαγμένον» «ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καί τῶν τεσσάρωνζῴων καί ἐν μέσῳ τῶν πρεσβυτέρων» καί τήν λατρεία τους στό ὡς ἐσφαγμένο ἀρνίο (Ἀπ. ε΄, 6 κ.ἑξ. )· τό Θυσιαστήριο καί «ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ» (Ἀπ. στ΄, 9 κ.ἑξ. )· «τόν ὄχλον πολύ» «ἑστῶτες ἐνώπιον τοῦ θρόνου καί ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου» (Ἀπ. ζ΄, 9κ. ἑξ. )· τόν λιβανωτό καί τόν καπνό τῶν θυμιαμάτων (Ἀπ. η΄, 3 κ.ἑξ. )· τό ᾆσμα τῶν λελυτρωμένων (Ἀπ. ιδ΄, 1κ. ἑξ. )· τόν ὕμνον ἀλληλούια (Ἀπ. ιθ΄κ. ἑξ. )· τό «δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ ἀρνίου» (Ἀπ. ιθ΄, 9 κ.ἑξ. )· τόν καινό οὐρανό καί τήν καινή γῆ καί  τήν ἁγία πόλη Ἱερουσαλήμ (Ἀπ. κα΄, 1 κ.ἑξ. ).
.                 Ὅλη αὐτή ἡ ἀποκαλυπτική ἐμπειρία εἶναι καί οὐράνια Λειτουργία καί πρότυπο τῆς ἐπίγειας θείας Λειτουργίας, μεταξύ δέ αὐτῶν ὑπάρχει μιά πνευματική ὄσμωση. Ἀλλά τόσο οἱ εὐχές ὅσο καί ἡ διάταξη τῆς θείας Λειτουργίας δείχνουν μιά συνοδική καί ἱεραρχική πορεία καί ἀνάβαση πρός τό ὕψος τοῦ ὄρους Σινᾶ, τοῦ Γολγοθᾶ καί  τοῦ  καινοῦ μνημείου τῆς  Ἀναστάσεως.
.                 Ἡ θεία Λειτουργία ὄχι μόνον εἰκονίζει, ἀλλά καί ἐκφράζει τήν Θαβώρια ἐμπειρία καί μετέχει αὐτῆς. Στό ὄρος Θαβώρ, στό μέσον βρισκόταν ὁ Χριστός μέσα στό ἄκτιστο Φῶς, τό ὁποῖο προχεόταν ἔσωθεν, ἀφοῦ καί τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι πηγή τοῦ ἀκτίστου Φωτός· οἱ Προφῆτες παρευρίσκονταν ἔνθεν καί ἔνθεν τοῦ Χριστοῦ συνομιλοῦντες μαζί Του· καί  οἱ τρεῖς Μαθητές ἔπεσαν πρηνεῖς, γιατί, ἐνῶ ζητοῦσαν τήν κατασκευή κτιστῶν σκηνῶν γιά τόν Χριστό, τόν Μωϋσῆ καί τόν Ἠλία, βρέθηκαν οἱ ἴδιοι κάτω ἀπό τήν ἄκτιστη σκηνή, τήν νεφέλη τήν φωτεινή, τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλες αὐτές οἱ πνευματικές καταστάσεις θυμίζουν τέλεση θείας Λειτουργίας.
.                  Ἐπίσης, μέ αὐτήν τήν ἀποκαλυπτική ἐμπειρία τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου δημιουργήθηκε καί ὁ ἐπίγειος κτιστός Ναός, ὅπως ἄλλωστε τό βλέπουμε καί στήν περίπτωση τοῦ Μωϋσῆ, ὁ ὁποῖος μέ βάση τήν ἀχειροποίητη καί ἄκτιστη σκηνή, πού εἶδε στό ὄρος Σινᾶ, κατασκεύασε τήν κτιστή σκηνή τοῦ Μαρτυρίου καί ἀργότερα κατασκευάσθηκε ὁ Ναός τοῦ Σολομῶντος, ἀλλά καί ὁ χριστιανικός Ναός, μέ τήν διαίρεσή του, σέ νάρθηκα, κυρίως Ναό καί ἅγια τῶν Ἁγίων, ἤτοι Ἱερό Βῆμα.
.                  Ἑπομένως, στήν θεία Λειτουργία, στόν τρόπο τελέσεώς της, ἀλλά καί στόν χῶρο πού τελεῖται βλέπουμε τήν συνοδική καί ἱεραρχική δομή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος.

3. Τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς

.                 Ἡ θεία Λειτουργία καί μέ τόν τρόπο πού τελεῖται, ἀλλά καί μέ τό «πνεῦμα» της ἀποτέλεσε ἀνέκαθεν τό πρότυπο τῆς βιώσεως ὅλης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἄλλωστε, ἡ θεία Λειτουργία δέν εἶναι ἕνα ἀποκεκομμένο τμῆμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀλλά τό κέντρο, ὁ πυρήνας καί ἡ βάση τῆς συγκροτήσεως ὅλης τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ ἁγιογράφος, πού παριστάνει τίς Συνεδριάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἔχει ὡς βάση τήν εἰκόνα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅπου οἱ Μαθητές ἔλαβαν τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλά καί ὁ τύπος αὐτός εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο γίνεται συλλείτουργο σέ κάθε θεία Εὐχαριστία, ὅταν ὑπάρχη Σύνθρονο. Θεία Εὐχαριστία, μυστήριο Πεντηκοστῆς καί Συνεδριάσεις τῶν Συνόδων συνδέονται μεταξύ τους, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν.
.                 Μέ αὐτήν τήν προοπτική καί ἡ ὅλη διοίκηση καί ποιμαντική διακονία τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά λειτουργῆ, κατά τό πρότυπο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἤτοι συνοδικῶς καί ἱεραρχικῶς, καί νά εἶναι προέκτασή της. Ἄλλωστε,  δέν νοεῖται διάσπαση μεταξύ μυστηριακῆς καί διοικητικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας στό λεγόμενο διοικητικό καί ποιμαντικό της ἐπίπεδο, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, πρέπει νά λειτουργῆ μέ τόν τρόπο  πού τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία. Ἡ συνοδική δομή τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ συνοδική διαχείριση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ἀποτελεῖ τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί ἀναλύεται μέ πολύ ὡραῖο τρόπο βάσει τῶν ἱερῶν Κανόνων ἀπό τόν Ἀρχιμ. Γεώργιο Καψάνη, Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, σέ μιά σημαντική μελέτη του.
.                  Ἡ συγκρότηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς λειτουργεῖ μέ τήν θεολογική ἔννοια τῆς συνέργειας, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι  ὁ ἐνεργῶν καί ὁ ἄνθρωπος ὁ συνεργῶν. Ὁ Χριστός ποιεῖ τήν θέωση, ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος πάσχει τήν θέωση, δηλαδή μετέχει τῆς θεώσεως. Καί αὐτό γίνεται κατά διαφόρους βαθμούς.
.                  Ἡ συνοδικότητα καί ἡ ἱεραρχικότητα πρέπει νά λειτουργοῦν στίς σχέσεις μεταξύ τῶν Ἐπισκόπων καί στίς Συνεδριάσεις στήν Ἱεραρχία, ὡς βίωση καί προέκταση τῆς θείας Λειτουργίας. Ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων εἶναι μιά συλλειτουργία, προέκταση τῆς θείας Λειτουργίας καί  τῆς προσευχῆς. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἀρχίζουμε τίς Συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας μέ τήν ἐκζήτηση τοῦ Παρακλήτου καί τελειώνουμε τίς ἐργασίες της μέ τό «Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς».
.                 Καί στίς συνάξεις αὐτές ὑπάρχει ὁ Προεστώς, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον παρίσταται καί ἐπιβλέπει τόν τρόπο λειτουργίας τῆς πορείας τῆς Συνόδου (Ἱεραρχία-Διαρκής), ἀλλά συνιστᾶ τήν ἱερουργία της, ὅπως γίνεται καί στήν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας, καθώς ἐπίσης καί ὑπάρχουν καί συνδιοικοῦντες-συλλειτουργοῦντες. Αὐτό ἐπιτάσσει ὁ λδ΄ Ἀποστολικός Κανόνας γιά τήν λειτουργία τοῦ Μητροπολιτικοῦ συστήματος, ὅτι «τόν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καί ἡγεῖσθαι αὐτόν ὡς κεφαλήν, καί μηδέν τι πράττειν περιττόν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης» στά συνοδικά ζητήματα, ὄχι ὅμως σέ ἐκεῖνα πού ἀναφέρονται στίς ἐπί μέρους ἐπαρχίες. Ἀλλά καί ὁ πρῶτος-πρόεδρος «μηδέ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι». Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις «ὁμόνοια ἔσται, καί δοξασθήσεται ὁ Θεός, διά Κυρίου, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ, καί ὁ Υἱός, καί τό ἅγιον Πνεῦμα».
.                 Αὐτό τό συνοδικό πολίτευμα πρέπει νά λειτουργῆ στήν  διοίκηση τῶν κατά τόπους Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας, στίς σχέσεις μεταξύ Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων καί λαϊκῶν, ἀφοῦ καί αὐτοί οἱ λαϊκοί δέν εἶναι τά «παθητικά» μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τά «χαρισματοῦχα» πού ἔχουν τήν δυνατότητα μεθέξεως τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία νά ποιμαίνωνται πρός τήν  δικήτους προσωπική σωτηρία.
.                 Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι προεστώς τῆς εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, ἀλλά καί προεστώς τῆς ὅλης κανονικῆς συγκροτήσεως τῆς Ἐπισκοπῆς καί Μητροπόλεως, ἀφοῦ ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας γίνεται μέσα στά πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καί αὐτή ἡ ποιμαντική εἶναι ἔκφραση τῆς εὐχαριστιακῆς ἀτμόσφαιρας καί συνάρτηση τῆς μετοχῆς ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας στό Μυστήριο τῆς  θείας Λειτουργίας. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια κάνουμε λόγο γιά τό ἐπισκοποκεντρικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο, ὅμως, δέν εἶναι ἀνεξάρτητο ἀπό τό συνοδικό καί ἱεραρχικό. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι οἱ ἱεροί Κανόνες ἀναφέρονται στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μετέχουμε στήν  θεία Λειτουργία. Ἐπίσης, καί ἡ διάταξη τοῦ Συνθρόνου προϋποθέτει ὅτι οἱ Πρεσβύτεροι ἵστανται πιό κάτω ἀπό τόν θρόνο τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλ’ ὄχι, ὅμως, στό ἐπίπεδο τῶν λαϊκῶν, διότι ὑφίσταται ἱεράρχηση τῶν χαρισμάτων.
.                  Ἡ συνοδική καί ἱεραρχική δομή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος, ὡς προέκταση τῆς θείας Λειτουργίας πρέπει νά λειτουργῆ καί μεταξύ Πρεσβυτέρων καί λαϊκῶν στίς Ἐνορίες τους, ἀλλά καί μεταξύ Ἡγουμένων καί μοναχῶν στίς Ἱερές Μονές. Τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα λειτουργεῖ σέ ὅλες τίς πλευρές τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, δέν πρέπει νά τό ἀναμένουμε μόνον στίς Συνόδους τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλά πρέπει νά λειτουργῆ καί στίς ἄλλες ἐκφράσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Δέν εἶναι δυνατόν νά παρατηροῦνται παρατάξεις καί παρασυναγωγές στήν ἐκκλησιαστική ζωή. «Ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς μία συνεχής σύνοδος», ἀφοῦ αὐτό δηλώνει καί ἡ λέξη Ἐκκλησία.
.                 Βασική ἀρχή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ὅτι, ὅποιος γνωρίζει νά λειτουργῆ συνοδικῶς καί ἱεραρχικῶς ὡς Πρεσβύτερος στήν Ἐνορία του καί ὡς Μητροπολίτης στήν Μητρόπολή του, μπορεῖ νά λειτουργήση μέ κανονικό καί συνοδικό τρόπο καί στίς ἄλλες λειτουργίες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί στίς Συνόδους τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐκκλησιολογικές ἀσθένειες ξεκινοῦν ἀπό τόν τρόπο πού συγκροτεῖται ἡ Ἐνορία καί ἡ Μητρόπολη καί ἐκδηλώνονται καί στά ἀνώτερα ἐκκλησιαστικά ἐπίπεδα. Ἄλλωστε, ἡ καρκινογένεση ἀρχίζει ἀπό τό κύτταρο καί ἐπεκτείνεται σέ ὅλο τό σῶμα. Ὅποιος δέν μπορεῖ νά ἐνεργῆ συνοδικά στήν Ἐνορία καί τήν Μητρόπολή του, δέν μπορεῖ νά λειτουργήση συνοδικά καί ἐκκλησιαστικά καί στίς Συνεδριάσεις τῶν Ἐπισκόπων.
.              Ὕστερα ἀπό ὅλα αὐτά φαίνεται ὅτι τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνοδικό πού λειτουργεῖ ἱεραρχικῶς καί ἱεραρχικό πού λειτουργεῖ συνοδικῶς. Οὔτε ἡ συνοδικότητα καταργεῖ τήν ἱεραρχικότητα οὔτε ἠ ἱεραρχικότητα καταργεῖ τήν συνοδικότητα.
Αὐτό συμβαίνει καί στόν τρόπο λειτουργίας ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως ἀκριβῶς ἰσχύει καί στίς πανορθόδοξες Λειτουργίες. Ὑπάρχει σαφῶς ἕνας Πρῶτος, πού ἔχει καθῆκον γιά τήν καλή λειτουργία τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ αὐτοκεφαλίες δέν εἶναι, ὅπως ἔχω τονίσει σέ ἄλλο κείμενό μου, αὐτοκεφαλαρχίες. Ἄλλωστε, κεφαλή τῆς Ἐκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί δέν μπορεῖ νά ἐννοηθῆ ἀκόμη μέ ἀπόλυτη σημασία καί ὁ ὅρος «αὐτοκεφαλία», ἀλλά περισσότερο αὐτός ὁ ὅρος ἀποδίδει τήν αὐτοδιοίκηση μερικῶν περιοχῶν καί ὄχι τήν πλήρη ἀνεξαρτησία τους.
.                 Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει πρῶτος, πού συνυπάρχει μέ τούς ἄλλους προκαθημένους ἱεραρχικῶς. Κατ’ οὐσίαν ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι ἴσοι μεταξύ τους, ἐπειδή ἔχουν τήν ἴδια ἀρχιερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά κατά τό κανονικό σύστημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως δέν εἶναι ὅλοι ἰσότιμοι καί αὐτό νοεῖται ἀνάλογα μέ τήν διοικητική καί εὐχαριστιακή θέση τους μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἀλλά αὐτό εἶναι ἀντικείμενο ἄλλου κειμένου μου.–

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΠΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Συνοδικὸ σύστημα
ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β´ (Λιάπη)

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, εἶχε ἀναλάβει τὸν ρόλο τοῦ διαπρυσίου κήρυκα τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς μανιφέστο του μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἡ ὁμιλία του τὴν 1η Δεκεμβρίου 2001 στὸ πνευματικὸ κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἀναλήψεως Βόλου. Τὴν ὁμιλία του, λόγῳ ἀπουσίας του, ἀνέγνωσε ὁ ἐκ τῶν στενῶν συνεργατῶν του καὶ σήμερα Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης καὶ δημοσίευσε τὸ περιοδικὸ «Σύναξη» (Τεῦχος 82, Ἀπριλίου – Ἰουνίου 2002, σελ. 12-18).
.         Τὸ πρῶτο σημεῖο, ποὺ τονίζει ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶναι πὼς «ὅταν λέμε συνοδικὸ σύστημα δὲν ἐννοοῦμε ἀσφαλῶς ἐκεῖνο τὸ ἐπίπλαστο, ποὺ ἀσκεῖται στὶς μέρες μας στὸ ἐπίπεδο τῆς Ἱεραρχίας ἢ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ ἐκεῖ, προχωρεῖ στὴν Ἐπισκοπή, κατεβαίνει στὴν ἐνορία καὶ στὴν κοινότητα καὶ ἐμπνέει τὸ Μοναστήρι». Τὸ σύστημα ποὺ ὁραματίσθηκε τότε ὁ κ. Ἱερώνυμος δὲν ἔχει σχέση μὲ τὰ δέκα χρόνια Ἀρχιεπισκοπίας του. Καμία ἐφαρμογή του εἰς ἱερεῖς, ἐνορίες καὶ πιστούς.
.         Τὸ δεύτερο σημεῖο τοῦ μανιφέστου τοῦ κ. Ἱερωνύμου εἶναι ὁ τρόπος σύγκλησης τῆς Ἱεραρχίας καὶ ἐκλογῆς Ἀρχιερέων. Μὲ ἀπόλυτο ὕφος ἐπισημαίνει: «Σήμερα δν πρέπει ν εμαστε περήφανοι γι τν τρόπο κλογς τν ρχιερέων. Εναι διαβλητς κα ναξιόπιστος. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γίνει κάτι τὸ ταχύτερο δυνατὸ πρὸς τὸ καλύτερο». (Σημ. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογράφοντος). Καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ὁ τρόπος τῆς ἐκλογῆς εἶναι τέτοιος ποὺ «νικάει ὁ φόβος καὶ πνίγεται ἡ ἐλευθερία τῶν ψηφοφόρων Ἀρχιερέων». Γράφει:
.         «Καὶ ἐδῶ δυστυχῶς νικάει ὁ φόβος καὶ πνίγεται ἡ ἐλευθερία. Ποῦ; Στὴν κρισιμότερη δομὴ τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὴ σύναξη ὅλου τοῦ σώματος τῆς Ἱεραρχίας. Οἱ ὑπερήλικες δὲν θὰ ψηφίσουν ἐλεύθερα, γιατί φοβοῦνται ὅριο ἡλικίας. Οἱ ἐπιθυμοῦντες μετάθεση δὲν θὰ ψηφίσουν ἐλεύθερα, γιατί φοβοῦνται ὅτι θὰ παραμείνουν μακριὰ ἀπὸ τὸ κέντρο στὴν ἐπαρχία, ποὺ ἤδη κουράστηκαν νὰ ποιμαίνουν. Οἱ “πάτρωνες” δὲν θὰ ψηφίσουν ἐλεύθερα, γιατί πρέπει νὰ κάνουν τὶς συναλλαγές τους γιὰ τὴν ἐξασφάλιση ψήφων γιὰ τοὺς ἡμετέρους. Ἀλλὰ καὶ ἡ κεντρικὴ διοίκηση ἔχει καὶ αὐτὴ τὸν τρόπο ἐξασφαλισμένο, ὥστε νὰ πνιγεῖ ἡ ἐλευθερία καὶ νὰ ἐπιβληθεῖ ὁ φόβος. Ἔτσι γίνονται κατ’ ἰδίαν συναντήσεις, συζητήσεις, συναλλαγές. Ἔπειτα οἱ ἐκλέκτορες Ἀρχιερεῖς δὲν ψηφίζουν μὲ σταυρό, ἀλλὰ γράφοντας στὸ δελτίο τὰ στοιχεῖα τοῦ ὑποψηφίου μὲ τὸ χέρι τους. Ἔτσι ὁ γραφικὸς χαρακτήρας εἶναι ἀψευδὴς μάρτυρας στὰ χέρια τῆς γραμματείας. Ἀγαπητοί μου, καθὼς ἀκούγονται αὐτὲς οἱ παρατηρήσεις καὶ περιγραφὲς ἀλλοιώσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος ὅλοι μας εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι συμφωνοῦμε πὼς ατ δν ταιριάζουν στν ρθόδοξη κκλησία, λλ σ μία “κκλησία” πο χει καταστε δεολογία». (Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογρ.).
.           Στὰ δέκα χρόνια της Ἀρχιεπισκοπίας τοῦ κ. Ἱερωνύμου ἔχουν γίνει ἐκλογὲς εἴκοσι ἐννέα (29) ἐπαρχιούχων Μητροπολιτῶν. Ὅλες ἔγιναν μὲ τὸ σύστημα ἐκλογῆς γιὰ τὸ ὁποῖο «δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι», καὶ τὸ ὁποῖο, ἀπὸ τὸ 2001, «ἦταν ἀναγκαῖο νὰ γίνει τὸ ταχύτερο κάτι πρὸς τὸ καλύτερο». Στὶς ἐκλογὲς καὶ οἱ συζητήσεις γίνονται, καὶ ζυμώσεις διεξάγονται καὶ ἡ θέληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου προωθεῖται καὶ ἐπιχειρεῖται νὰ ἐπιβληθεῖ στοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ τὰ ψηφοδέλτια πάντοτε γράφονται. Ὁ κ. Ἱερώνυμος ἔφτασε στὸ σημεῖο δημόσια νὰ ἐξαγγείλει τοὺς «ἐκλεκτούς» του σὲ δύο Μητροπόλεις, παραβιάζοντας ἀκόμη καὶ τὸ ἰσχῦον Συνοδικὸ σύστημα ἐκλογῆς Ἀρχιερέων.
.       Γιὰ τὸ Συνοδικὸ σύστημα, ὅπως τὸ ἐξήγγειλε τὸ 2001 ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἀπαιτεῖται «ἐλευθερία πνεύματος καὶ ἤθους», ποὺ δὲν ὑπάρχει ὅταν «ὁ κόσμος, ποὺ ἄλλα φρονεῖ, καὶ ἄλλα ἐπιβάλλει, γιατί εἶναι μέσα στὰ ὅρια καὶ στὰ τείχη μας». Μεταξὺ αὐτῶν τῶν ἀρχῶν τοῦ κόσμου ὁ, τότε, Μητροπολίτης Θηβῶν γράφει ὅτι εἶναι «ἡ ἐπικοινωνία καὶ ὁ σύνδεσμός μας μὲ οἰκονομικὰ ἰσχυρούς, ληστὲς τοῦ ἱδρώτα τῶν πτωχῶν, ποὺ γίνονται ὁμοτράπεζοι καὶ σύμβουλοί μας στὰ πράγματα καὶ τὶς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας». (Σήμ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.). Στὶς 6 Μαρτίου 2018 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ἀνακοίνωσε τὴ δημιουργία «Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς», ἡ ὁποία, ὅπως ἀνέφερε, «θὰ συνεδριάζει ὑπὸ τὴν Προεδρία του καὶ θὰ ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ὀραματική, προγραμματική, τεχνοκρατικὴ καὶ στρατηγικὴ ὑποστήριξη καὶ ὑποβοήθηση τοῦ ἔργου τῆς “Ἀποστολής”. Μιλώντας πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς ὁ κ. Ἱερώνυμος τὰ εὐχαρίστησε γιατί παρὰ τὶς πολλὲς ἐπαγγελματικές τους ὑποχρεώσεις θὰ συμβάλουν στὸ ἔργο τῆς “Ἀποστολής” καὶ τῆς Ἐκκλησίας γενικότερα». (Σήμ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.). Τὰ μέλη τῆς ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο «Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς» εἶναι, οἱ: Σπυρίδων Θεοδωρόπουλος – Πρόεδρος τοῦ Συνδέσμου Ἑλληνικῶν Βιομηχανιῶν καὶ Πρόεδρος καὶ Διευθύνων Σύμβουλος τῆς Chipita Α.Ε., Νικόλαος Καραμούζης – Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. τῆς Eurobank, Ἀχιλλέας Κωνσταντακόπουλος – Πρόεδρος τῆς ΤΕ.ΝΕΣ. Α.Ε. (Κόστα Ναβαρίνο) καὶ μὲ πολλὲς ἄλλες ἐπιχειρηματικὲς δραστηριότητες, Χρῆστος Μεγάλου – Διευθύνων Σύμβουλος τῆς Τραπέζης Πειραιῶς, Ἀλεξάνδρα Παπαλεξοπούλου – τῆς ΤΙΤΑΝ Α.Ε., καὶ Μιχαὴλ Τσαμὰζ – Πρόεδρος καὶ Διευθύνων Σύμβουλος τῆς Ο.Τ.Ε. Α.Ε. Καθόλου κακὸ ἡ συνεργασία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ ἐγνωσμένης ἀξίας ἐπιχειρηματίες, ἀλλὰ μία χαώδης ἀπόσταση ὑπάρχει ἀπὸ τὸ 2001 καὶ τὸν χαρακτηρισμὸ τῶν οἰκονομικὰ ἰσχυρῶν ὡς «ληστῶν τοῦ ἱδρώτα τῶν πτωχῶν».
.         Σημειώνεται ὅτι μὲ Δελτίο Τύπου, ἐνημερώθηκε ὁ πιστὸς λαὸς ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τίμησε μὲ τὸ παράσημο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τὸν Διευθύνοντα Σύμβουλο τῆς Ἑταιρείας Ἠλεκτρονικῶν Στοιχηματισμοῦ καὶ Παιγνίων (B2B Gaming Services) κ. Γαβριὴλ Χαλεπλῆ. Ὁ λόγος τῆς παρασημοφορίας τοῦ ἐν λόγῳ ἐπιχειρηματία εἶναι ὅτι ἡ ἑταιρεία του «προσφέρει σημαντικὴ στήριξη στὸ Ἵδρυμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς “Μαρία Κόκκορη”, τὸ ὁποῖο φιλοξενεῖ κορίτσια μὲ νοητικὴ ὑστέρηση καὶ σύνδρομο ντάουν». Ἡ δραστηριότητα τῆς ἑταιρείας τοῦ κ. Χαλεπλῆ εἶναι στὸν ἠλεκτρονικὸ στοιχηματισμὸ ποδοσφαιρικῶν καὶ ἄλλων ἀγώνων, καθὼς καὶ σὲ παιχνίδια καζίνο καὶ χαρτοπαιγνίου. Ὅταν ἑταιρεῖες στοιχημάτων διαφημίζονται στὰ ΜΜΕ, ὑπάρχει ἡ κατὰ νόμον προσθήκη ὅτι, γιὰ ὅποιον στοιχηματίζει, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος ἐθισμοῦ καὶ ἀπώλειας τῆς περιουσίας του… Κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὰ τυχερὰ παιχνίδια, καὶ τὴ λογική τοῦ τότε Μητροπολίτη Θηβῶν κ. Ἱερωνύμου εἶναι ἀπορριπτέα ἡ προσφορὰ καὶ ἡ βράβευση τοῦ ἐν λόγῳ ἐπιχειρηματία, ἀφοῦ τὰ κέρδη του εἶναι προϊὸν τζόγου καὶ «τοῦ ἱδρώτα τῶν φτωχῶν»…
.       Τὸ 2000 καὶ σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν (Σημ. Ἡ ἐπιστολὴ φέρει ἡμερομηνία 7/1/2000) τονίζει σὲ γενικὲς γραμμὲς αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται καὶ στὸ μανιφέστο του, περὶ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν. Ἐπικεντρώνεται κυρίως στὸν τρόπο τῆς ψηφοφορίας καὶ τὴν κατάργηση τῆς ἀναγραφῆς τῶν ὀνομάτων τῶν ὑποψηφίων στὸ ψηφοδέλτιο, διότι, ὅπως γράφει, «Τοιουτοτρόπως θὰ ἀποφευχθοῦν φοβίαι, πιέσεις, συναλλαγαί. βούλησις το κλέκτορος δν θ χειραγωγεται κα πρ πάντων να ερ καθκον θ πάψη ν γίνεται φορμ διασυρμο τς κκλησίας». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.). Σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα διακήρυξε ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος ὁ διασυρμὸς τῆς Ἐκκλησίας συνεχίζεται, δέκα χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος.
.         Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἰανουαρίου 2000 ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν κατέκρινε τὴ σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν πλήρωση κενῶν Μητροπολιτικῶν ἑδρῶν. Στὰ δέκα χρόνια της Ἀρχιεπισκοπίας του οἱ ἔκτακτες συγκλήσεις τῆς Ἱεραρχίας συνεχίζονται, συνήθως μὲ ἀκαδημαϊκὰ καὶ ἄνευ σημασίας θέματα, ποὺ συμπληρώνουν τὴν πραγματοποίηση ἀρχιερατικῶν ἐκλογῶν.
.         Ζητήματα λειτουργίας τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος προέκυψαν καὶ προκύπτουν στὴ διαδικασία διεξαγωγῆς τῶν συνεδριάσεων τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τῆς Ἱεραρχίας. Ἕνα παράδειγμα. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2009 ἦρθε τὸ ζήτημα τῶν σχέσεων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία καὶ ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Χρυσόστομος παραπονέθηκε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Τοῦ εἶπε: «Μᾶς καλέσατε ἀργὰ Μακαριώτατε, ἔχετε ἤδη ἀποφασίσει καὶ γιὰ τὴν ΕΤΑΚ καὶ γιὰ τὸν ΑΣΕΠ. Ἐμεῖς τώρα τί νὰ ποῦμε; Ὅτι κακῶς ἔτσι ἀποφασίσατε; Μᾶς φέρνετε σὲ δύσκολη θέση». Σημειώνεται ὅτι μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀπὸ τότε ποὺ ἔφερε τὰ τετελεσμένα στὴν Ἱεραρχία, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ συγκεκριμένα στὶς 3 Ἰανουαρίου τοῦ 2010, παρέστη στὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο, προσκεκλημένος τοῦ πρωθυπουργοῦ Γ.Α. Παπανδρέου. Ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ πρωθυπουργοῦ Ἁλ. Τσίπρα καὶ λόγῳ τῶν πολλῶν θεμάτων ποὺ ἀνεφύησαν καὶ ὑπάρχουν, ὑπῆρξαν ἀρκετὲς συναντήσεις τῶν δύο ἀνδρῶν. Σὲ ὁρισμένες ἀπὸ αὐτὲς ὁ κ. Ἱερώνυμος συνοδευόταν ἀπὸ Μητροπολίτες.
.         Οἱ συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας εἶναι ὅπως πάντα, ἑνὸς ζωντανοῦ ὀργανισμοῦ. Πάντα ὑπάρχουν οἱ «ζωηροὶ» Μητροπολίτες, ποὺ συγκροτοῦν «κλάκα» καὶ ἀναλόγως μὲ τὴν ὁμιλία ποὺ ἀκοῦνε, ἐπιδοκιμάζουν, ἀποδοκιμάζουν, ἢ φωναχτὰ εἰρωνεύονται. Ἐπίσης ὑπάρχουν πάντα οἱ καλοθελητές, ποὺ δροῦν   πρὸς τοὺς ὑπόλοιπους Ἱεράρχες ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἐπιχειροῦν νὰ δημιουργοῦν κλίμα ὑπὲρ τῶν ἐπιλογῶν καὶ ἀποφάσεών του. Γενικά, παρὰ τὰ μανιφέστα καὶ τὶς ἐξαγγελίες τοῦ κ. Ἱερωνύμου, ὡς Μητροπολίτου Θηβῶν, στὰ δέκα χρόνια ποὺ εἶναι Ἀρχιεπίσκοπος οὐδεμία ἀλλαγὴ ἔχει πραγματοποιηθεῖ στὸ Συνοδικὸ σύστημα.-

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία τῆς περασμένης ἑβδομάδος, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία. Ἂν ἡ Ἱεραρχία ἀκολουθοῦσε στὶς ἐκλογὲς τὴν δημοσίως ἐκδηλωθεῖσα προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου σὲ συγκεκριμένους ὑποψηφίους, θὰ ἔκαμε ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν μετατροπὴ τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος σὲ Ἀρχιεπισκοπικό, στὰ πρότυπα τοῦ λατινίζοντος Πατριαρχικοῦ… Ἡ πλειονοψηφία τῆς Ἱεραρχίας ὅμως δὲν ἀκολούθησε τὴν προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων (Καβάλας). Ἐξέλεξε τὸν Ἀρχιμανδρίτη Στέφανο Τόλιο, πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
.           Μὲ βάση τὴν ἔρευνά μας, στὴν κρίση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων, βάρυναν τὰ ἀκόλουθα:

– Ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο του. Ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀξιόλογο πνευματικό, κηρυκτικό, διοικητικὸ καὶ ποιμαντικὸ ἔργο.
– Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Αὐτὴ ἔδρασε ἀρνητικά, ὡς πρὸς τὸν ὑποψήφιο ποὺ ὑποστήριξε. «Δὲν θὰ πᾶμε στὴν Ἱεραρχία νὰ ἐπικυρώσουμε τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», εἶπαν ἀρκετοὶ Ἀρχιερεῖς.
– Ἡ προβολὴ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Μητρ. Δημητριάδος π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, στὸν Βόλο καὶ στὴν Ἀθήνα, ὡς «φαβορὶ» γιὰ τὴν ἐκλογή, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν ὑπέρ του δημόσια δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἐνόχλησε Ἱεράρχες. Ἐπίσης ἐνόχλησε τὸ προβληθὲν ἐπιχείρημα, ὅτι τὸ νεαρό τῆς ἡλικίας του ἦταν προσὸν γιὰ τὴν ἐκλογή του, ἐπειδὴ καὶ ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Φιλίππων Προκόπιος εἶχε ἐκλεγεῖ 35 ἐτῶν. Τέλος, δὲν ἀπέδωσε τὰ ἀναμενόμενα ἡ ὑποστήριξη πρὸς τὸν π. Δαμασκηνὸ τοῦ Μητρ. Δημητριάδος.

.           Κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας, δὲν εὐσταθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, μὲ τὴ δημόσια δήλωσή του ὑπὲρ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη, θέλησε «νὰ ἐξοφλήσει» τὴν πρὸς τὸν Μητρ. Δημητριάδος ὑποχρέωση ποὺ εἶχε, ἀλλά, ταυτόχρονα, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, νὰ ὑπονομεύσει τὴν ὑποψηφιότητά του πρωτοσυγκέλλου του. Δὲν εὐσταθεῖ, γιατί πρῶτον στὴν περίπτωση τῆς Μητροπόλεως Σταγῶν ἡ δημόσια δήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ὑπὲρ τῆς ὑποψηφιότητας τοῦ Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Λαμπρινάκου δὲν ἔβλαψε τὴν ἐκλογή του. Δεύτερον ἡ μὴ ἐκλογὴ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ εἶχε ἐπίπτωση στὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Βεβαίως ὁ παίκτης τοῦ ζατρικίου γνωρίζει ὅτι γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀπώτερος στόχος θυσιάζεται ἕνα πιόνι, ἀκόμη καὶ ἰσχυρό…
.           Οἱ Ἀρχιερεῖς στὴν περίπτωση τῆς ἐκλογῆς τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων ψήφισαν κατὰ συνείδηση καὶ δὲν ὁμαδοποιήθηκαν, γιὰ νὰ ἐκδηλωθοῦν ὡς ἀντιπολίτευση πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅπως συνέβαινε παλαιότερα. Ἀπόδειξη ὅτι τὸν π. Δαμασκηνὸ Κιαμέτη ψήφισαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ «ἱερωνυμικοί»*, ἀλλὰ καὶ «χριστοδουλικοὶ»* Ἀρχιερεῖς. Τὸν ἐκλεγέντα π. Στέφανο Τόλιο ψήφισε παρόμοιο μίγμα Ἀρχιερέων, ποὺ ἦταν μεγαλύτερο (42 ψῆφοι ἔναντι 34).
.           Γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Σταγῶν καὶ Μετεώρων συνέπεσε ἡ δημόσια προτροπὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὴ βούληση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας. Ὁ ἐκλεγεὶς π. Θεόκλητος Λαμπρινάκος εἶναι χειροτονία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνῆκε στὸ κλίμα τῶν περὶ τὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀρχιερέων, καὶ εἶχε τὴν διακριτικὴ ἀλλὰ θερμὴ ὑποστήριξη τοῦ Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Εὐσταθίου, ἀνθυποψηφίου γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ κ. Ἱερωνύμου. Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Μεσσηνίας καὶ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βουλκάνου Μεσσηνίας, στὴν ὁποία ἐκάρη μοναχὸς ὁ Σεβ. Σπάρτης. Τὴν ὑποψηφιότητά του ὑποστήριξαν «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς. Σημειώνεται ὅτι τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ ἐλθόντος δευτέρου σὲ ψήφους, Ἀρχιμ. π. Νήφωνος Καψάλη, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μετεώρων, ὑποστήριξαν ὁ «ἱερωνυμικὸς» Μητροπολίτης Ἰωαννίνων καὶ ἄλλοι, λιγότεροι, «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς.-

*«Ἱερωνυμικοὶ» καὶ «Χριστοδουλικοὶ» εἶναι σχηματικὴ ὀνομασία τῶν Μητροπολιτῶν ἀναλόγως τοῦ χρόνου χειροτονίας τους καὶ τῆς τυχὸν ἀνοικτῆς προτίμησής τους πρὸς ἕναν τῶν δύο Ἀρχιεπισκόπων. Φυσικὰ πολλοὶ Ἀρχιερεῖς, ἀνεξαρτήτως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ τοὺς χειροτόνησε καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν εὐγνωμοσύνης καὶ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ ποὺ συναισθάνονται, διατηροῦν ἀνεξαρτησία ἄποψης.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΣΥΝΟΔΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΖΩΝΤΑΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Συνοδικὸς θεσμὸς δείκτης ζωντάνιας τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Δείκτης ζωντάνιας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ ποικίλες (πολυ)ἀρχιερατικὲς [ἢ καὶ ἱερατικὲς] «φιέστες», τὰ οἰκουμενιστικὰ «θέατρα» καὶ ἡ διασπορὰ τῶν ἑκατοντάδων φωτογραφιῶν αὐτῶν στὸ Διαδίκτυο.

.             Ἡ λειτουργία τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ ἀποτελεῖ ἀψευδῆ δείκτη τῆς ζωντάνιας τῆς Ἐκκλησίας καὶ καθρέφτη τῆς πνευματικότητας τῶν μελῶν Της – Ἐπισκόπων, ἱερέων, λαϊκῶν. Στοιχεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὸ πῶς λειτουργεῖ ὁ Συνοδικὸς θεσμὸς εἶναι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας κεφαλὴ καὶ σωτήρας τοῦ σώματός Της εἶναι ὁ Χριστὸς (Ἐφ. ε΄ 23). Ἂν ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Σώματος ὑπολειτουργεῖ ἢ πάσχει, τότε ὅλο ὑποφέρει. Καὶ ναὶ μὲν ὁ Κύριος δὲν ἀφήνει τὴν Ἐκκλησία Του νὰ βυθιστεῖ, ὅμως μεγάλη εἶναι ἔναντί Του ἡ εὐθύνη ἐκείνων ποὺ Τὴν πληγώνουν.
.             Καθοριστικὸς γιὰ τὴ λειτουργία τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ εἶναι ὁ ρόλος τῶν Ἐπισκόπων. Ὅλοι οἱ ἐπαρχιοῦχοι ἐπίσκοποι ἔχουν βασικὸ καθῆκον ὄχι μόνο νὰ φροντίζουν ποιμαντικὰ τὸ ποίμνιο τῆς ἐπισκοπῆς τους, ἀλλὰ νὰ συμμετέχουν ἐνεργὰ στὴ ζωὴ τῆς Τοπικῆς τους Ἐκκλησίας καὶ νὰ λαμβάνουν μέρος στὶς Συνοδικὲς συνεδρίες. Ἡ ἀδικαιολόγητη ἀπουσία, ἢ ἡ ἄρνηση συμμετοχῆς τους στὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἀποτελεῖ σοβαρότατο κανονικὸ ἀδίκημα. Πολλοὶ Κανόνες τὸ ἐπισημαίνουν. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ 40ός Κανόνας τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας: «Οἱ ἐπίσκοποι δὲν πρέπει νὰ περιφρονοῦν τὴ σύνοδο, ἀλλὰ νὰ πηγαίνουν καὶ νὰ διδάσκουν ἢ νὰ διδάσκονται γιὰ τὴν προκοπὴ τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἄλλων. Ἂν κάποιος (ἐπίσκοπος) περιφρονήσει (τὴ σύνοδο) θὰ προκαλέσει κατηγορία ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του…».
.             Ἡ συμμετοχὴ τοῦ κάθε ἐπισκόπου στὴ ζωὴ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι καθῆκον καὶ δικαίωμά του καὶ δὲν φαλκιδεύεται ἀπὸ τὶς διάφορες μορφὲς ποὺ λαμβάνει κατὰ καιροὺς ὁ τύπος τῆς συνόδου (διαρκής, ἐνδημοῦσα, ἐπαρχιακή). Ἑπομένως εἶναι λανθασμένη ἡ ἀντίληψη ὅτι τὸν καιρὸ ποὺ δὲν συμμετέχει στὴ Διαρκῆ Σύνοδο λ.χ. ὁ ἐπίσκοπος δὲν ἔχει εὐθύνη καὶ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ κοινὰ ζητήματα τῆς Ἐκκλησίας. Λανθασμένη εἶναι καὶ ἡ ἀντίληψη ὅτι ὅταν συμμετέχει στὴ ΔΙΣ ἀσχολεῖται μὲ τὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας, μόνο ὅταν αὐτὴ συνεδριάζει. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος φερ’ εἰπεῖν ἡ ΔΙΣ συνεδριάζει, κατὰ μέσον ὅρο, τρεῖς ἡμέρες τὸ μήνα. Εἶναι λοιπὸν λάθος ὁ Συνοδικὸς ἀρχιερέας τὶς ὑπόλοιπες 27 ἢ 28 ἡμέρες νὰ ἀφήνει τὴν εὐθύνη τῶν ἀποφάσεων στὸν Πρόεδρο τῆς ΔΙΣ, ἢ –τὸ χειρότερο– στὸν Ἀρχιγραμματέα Της, ποὺ τυπικὰ παίρνει τὴν ἔγκριση τοῦ Προέδρου, καὶ νὰ καλεῖται ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ ἐγκρίνει τὶς πράξεις τους, ποὺ ἤδη ἔχουν συντελεσθεῖ… Ἡ εὐθύνη του δὲν μεταβιβάζεται, οὔτε ἐκχωρεῖται. Οἱ παλαιοὶ Μητροπολίτες – Θεσσαλονίκης, Φιλίππων, Σπάρτης καὶ ἄλλοι – ἔχουν πικρὴ ἐμπειρία τῆς τακτικῆς αὐτῆς καὶ βεβαίως ὅλοι οἱ νεότεροι, ποὺ ἔχουν περάσει ἀπὸ τὴ ΔΙΣ. Τὸ ἔλλειμμα στὴν πληροφόρηση τῶν Μητροπολιτῶν τὸ εἶχε ἐπισημάνει ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, χωρὶς πάντως τίποτε νὰ ἀλλάξει, ὅταν ὁ ἴδιος κατέστη Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου…
.             Στὴν ἐποχή μας δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες – μέλη τῆς Ἱεραρχίας καμία ἄγνοια τῶν θεμάτων ποὺ ἔρχονται στὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Σὲ ὅλα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πλήρως ἐνημερωμένοι καὶ σὲ ὅλα νὰ ἔχουν ἄποψη. Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη. Λαμβάνονται ἀποφάσεις ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία, οἱ ἀποφάσεις πηγαίνουν στὴν ΔΙΣ, αὐτὴ τὶς παραπέμπει στὶς Συνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ ἐκεῖ ξεχνιοῦνται…. Ἂν κάποιος Μητροπολίτης ζητήσει νὰ πληροφορηθεῖ τὸ ποῦ βρίσκεται ἡ ὑλοποίηση κάποιας ἀπόφασης τῆς Ἱεραρχίας ἐνημερώνεται ὅτι δὲν ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἡ διαδικασία στὴν Ἐπιτροπή… Ἔτσι οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας μένουν νὰ ὑλοποιηθοῦν στὶς ἑλληνικὲς καλένδες. (Σημ. Ὅπως εἶναι γνωστὸ «ἑλληνικὲς καλένδες» δὲν ὑπάρχουν). Ἡ σκέψη ὅτι ὅποια ἀπόφαση κι ἂν παρθεῖ στὴν Ἱεραρχία πρακτικὰ δὲν προχωρεῖ, εἶναι φυσικό, νὰ προκαλεῖ σὲ Μητροπολίτες ἀπογοήτευση καὶ νὰ τοὺς ὠθεῖ σὲ παθητικὴ στάση, ἂν καὶ θά ᾽πρεπε μέχρι τέλους νὰ ἐπιμένουν, μέσα στὶς γνωστές τους δυσκολίες καὶ ἀντιξοότητες, νὰ ὑλοποιοῦνται τὰ ὅσα ἀποφασίστηκαν στὴν Ἱεραρχία. Μία ἄλλη τακτικὴ στὴ Σύνοδο εἶναι πὼς ὅταν κάποιος Μητροπολίτης θέτει σ’ αὐτὴν ἕνα θέμα, νὰ τὸν διαβεβαιώνουν μὲν ὅτι «ὀρθῶς ὁμιλεῖ», ἀλλὰ νὰ λαμβάνει μίαν ἀόριστη ὑπόσχεση ὅτι στὸ μέλλον (στὶς ἑλληνικὲς καλένδες δηλαδὴ) ὁ ἴδιος θὰ ἀναλάβει νὰ εἰσηγηθεῖ τὸ θέμα ποὺ ἔθεσε στὴν Ἱεραρχία…
.             Οἱ εἰσηγήσεις θεμάτων στὴν Ἱεραρχία καὶ στὴν ΔΙΣ εἶναι ἄλλο ζήτημα. Συνήθως συζητοῦνται θέματα ποὺ δὲν θὰ προκαλέσουν διχοστασία στὴν Ἱεραρχία. Δὲν ἔρχονται ζητήματα, ὅπως, μεταξὺ ἄλλων:

– Τὰ ὅσα κατὰ καιροὺς ἔχουν λεχθεῖ ἀπὸ Μητροπολίτες γιὰ τὴ στάση τοῦ Φαναρίου ἔναντι τοῦ Πάπα,
– Ἡ πορεία τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν σ’ αὐτὰ τὰ προτεσταντικὰ κατασκευάσματα θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
– Τὰ καυτὰ ζητήματα τῆς ἐπικαιρότητας, ὅπως ἡ ταυτόχρονη τέλεση τῶν μυστηρίων γάμου καὶ βάπτισης καὶ ἡ μείωση τῶν θρησκευτικῶν γάμων.
– Τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὴ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση,
– Τὸ πόθεν ἔσχες τῶν ἀρχιερέων, τῶν συγγενῶν τους καθὼς καὶ τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ εἶναι στελέχη σὲ ΜΚΟ τῆς Ἐκκλησίας καὶ σὲ ὀργανισμούς, ἱδρύματα, ὑπηρεσίες ποὺ διαχειρίζονται τὸ ἱερὸ χρῆμα.
– Ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη, ποὺ εἶναι ἀπαρχαιωμένη.

.             Τέτοια ζητήματα δὲν θέλουν ἐπισταμένη μελέτη, ἀποφάσεις περὶ τοῦ πρακτέου καὶ ὑλοποίηση, μαζὶ μὲ ἐνημέρωση τοῦ πιστοῦ λαοῦ; Ἂν λ.χ. ἡ μόδα τῶν ταυτόχρονων γάμων καὶ βαπτίσεων πλέον κυριαρχεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία τὴν ἀποδέχεται «ἐφαρμόζοντας τὴν οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴν ἀπομακρύνει ἀπὸ Αὐτὴν τὰ νέα ζευγάρια», τότε δὲν πρέπει νὰ ληφθεῖ μία ἀπόφαση ἀλλαγῆς τῶν ὅσων λέγονται στὸ Μέγα Μυστήριο τοῦ Γάμου;… Γιὰ νὰ μὴν κοροϊδεύονται ὅλοι καὶ νὰ παύσουν τὰ εἰρωνικὰ χαμόγελα, ὅταν ἀκούγονται οἱ εὐχές…
.            Τὸ καθῆκον τοῦ ἐπισκόπου εἶναι νὰ ἔχει ἰδία ἀντίληψη καὶ ὑπεύθυνη προσωπικὴ ἄποψη ἐπὶ ὅλων τῶν θεμάτων, ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία. Ἰδιαίτερα πρέπει νὰ ἔχει ἄποψη στὶς ἐκλογὲς Μητροπολιτῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες καὶ ἐξαρτᾶται ἡ πνευματικὴ πορεία μίας Μητρόπολης γιὰ πολλὰ χρόνια. Αὐτὸ ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ νεοχειροτονηθέντα Μητροπολίτη, ὅτι δίδει «ἐν λευκῷ τὸ σύμψηφο στὸν Ἀρχιεπίσκοπο γιὰ ὅποια ἀπόφαση καὶ ἂν λάβει» ἦταν αὐτοκατάργησή του, τὴν ὥρα μάλιστα τῆς χειροτονίας του… Φυσικὰ καθόλου ὑπεύθυνη δὲν εἶναι ἡ στάση ὅσων Μητροπολιτῶν ἀκολουθοῦν χωρὶς βάσανο, τὴ θέληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὶς ἐκλογὲς καὶ στὶς ἄλλες ἐπιλογές του, ὅταν μάλιστα τοῦ τὸ δηλώνουν, προσφέροντάς του ἔτσι ἐκδούλευση… Παράδειγμα τῆς ζημίας ποὺ προκαλεῖ ἡ μὴ γνώση τῶν θεμάτων καὶ ἡ χωρὶς βάσανο ἀποδοχὴ τῶν προτάσεων ποὺ τίθενται στὴν Ἱεραρχία εἶναι ἡ μὲ συντριπτικὴ πλειονοψηφία ἀπόφασή της νὰ συμμετάσχει ἡ Ἐκκλησία στὴν αὔξηση τοῦ κεφαλαίου τῆς Ἐθνικῆς Τράπεζας, ποὺ Τῆς προκάλεσε οἰκονομικὴ καθίζηση!…
.             Εὐθύνη γιὰ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν καὶ οἱ ἱερεῖς. Δυστυχῶς καὶ παρὰ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας σὺν τῷ χρόνῳ ἔχει μεγαλώσει ἡ ἀπόσταση τοῦ βαθμοῦ τοῦ Ἐπισκόπου ἀπὸ αὐτὸν τοῦ ἱερέως, γι’ αὐτὸ καὶ ἀρκετοὶ ἄγαμοι πρεσβύτεροι μετὰ μανίας ἐπιδιώκουν τὴν προαγωγή τους… Ὅμως οἱ ἱερεῖς ἔχουν τὸν τρόπο νὰ παρεμβαίνουν θετικὰ στὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ τὸ ἐπιτυγχάνουν πολλοὶ μὲ τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν στὴν ἐνορία τους καὶ ἀποτελεῖ παράδειγμα καὶ ἔλεγχο γιὰ τοὺς ἀδρανεῖς ἐπισκόπους καὶ μὲ τὴν παρρησία τους στὰ ὅσα τεκταίνονται στὴν Ἐκκλησία, ἔστω κι ἂν αὐτὸ τοὺς στοιχίζει. Τὸν Χριστὸ κοιτάζουν καὶ ὄχι τὰ γήινα. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ δυσάρεστη ἐντύπωση προκαλεῖ καὶ ἡ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀφωνία τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, κληρικῶν καὶ μοναχῶν, πού, κατὰ τὴ μοναστικὴ παράδοση, οὐδὲν ἔχουν νὰ χάσουν κηρύσσοντες τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τους. Ἢ μήπως ἔχουν νὰ χάσουν;…
.             Τέλος καὶ οἱ λαϊκοὶ ἔχουν θέση καὶ θά ᾽πρεπε νὰ ἔχουν λόγο στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἂν ἡ ἀπόσταση μεταξὺ Ἐπισκόπου καὶ ἱερέα εἶναι μεγάλη, αὐτὴ μεταξὺ Ἐπισκόπου καὶ λαϊκοῦ στοιχείου εἶναι ἰλιγγιώδης. Ὑπάρχουν δυστυχῶς Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς ποὺ νομίζει κανεὶς ὅτι διακατέχονται ἀπὸ «ἀγοραφοβία» (φόβο τῆς ἀγορᾶς, φόβο τῶν πιστῶν). Εἶναι ἀπρόσιτοι, δὲν συμμετέχουν παρὰ ἀφ’ ὑψηλοῦ σὲ ἐκδηλώσεις, δὲν μιλᾶνε στοὺς πιστούς, δὲν τοὺς γνωρίζουν. Μένουν στοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ τοὺς περιβάλλουν καὶ συνήθως τοὺς κολακεύουν.
.             Οἱ λαϊκοὶ πιστοὶ εἶχαν ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴ διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο «συμπαρῆσαν ἄνδρες διαλέξεων ἔμπειροι ἐκείνοις (τοῖς ἐπισκόποις) βοηθεῖν λόγοις σπουδάζοντες». Μετὰ τὴν ψευδοσύνοδο Φεράρας – Φλωρεντίας οἱ πιστοί, μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἐπίσκοπο Μάρκο τὸν Εὐγενικὸ καὶ μερικοὺς ἀκόμα κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς διατήρησαν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη ἔναντι τῆς ἑνωτικῆς ἐξουσίας. Ὅταν οἱ ἰταλικὲς ἀρχὲς ἐπιδίωξαν νὰ αὐτονομηθοῦν οἱ Μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, αὐτὸ ζήτησε νὰ διεξαχθεῖ δημοψήφισμα γιὰ νὰ ἐκφραστοῦν οἱ Δωδεκανήσιοι, ἂν δέχονται τὴν ἀπόφασή τους.
.           Ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, στὴν ἐρώτηση: «Κάποιοι χαρακτηρίζουν μεσαιωνικὸ τὸ νὰ συνεχίζει νὰ συνεδριάζει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Μήπως θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει διαφάνεια; Νὰ ἀνοίξουν οἱ πόρτες τῶν συνεδριάσεων στὸν κόσμο;» εἶχε ἀπαντήσει: «Ὑπάρχει σχετικὴ πρόταση καί, κατὰ τὴν ἄποψή μου, ἂν ὄχι ὅλες, πολλὲς συνεδριάσεις θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀνοικτές. Θὰ μποροῦσαν ἀπὸ τὸ ὑπερῶο τῆς αἴθουσας νὰ παρίστανται καὶ παρατηρητές»… Σήμερα οἱ πιστοὶ πληροφοροῦνται μόνον ὅ, τι ἐλάχιστο δημοσιεύει ἢ διοχετεύει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἔχουν ἕνα παθητικὸ ρόλο στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.-

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ ἔλλειμμα τῆς Συνοδικότητας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΒΙΒΛ.»: Ὅπως σημειώνει εὔστοχα, σὲ ἄλλη συνάφεια, ὁ ἀρθρογράφος τοῦ παρόντος, ἔχει περάσει ἀνεπιστρεπτὶ ἡ ἐποχή, ποὺ τὰ λεγόμενα «ἐκκλησιαστικὰ θέματα» προσείλκυαν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀνθρώπων.  Ὅσο μάλιστα γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση κοντῶν ἐπιδιώξεων καὶ ὑπολογισμῶν θὰ ὑποβαθμίζονται ἐκ τῶν ἔσω οἱ ἐκκλησιαστικοὶ θεσμοί (ὡς ἡ Συνοδικότης), τόσο ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας θὰ «χάνει» τὴν ἀξιοπιστία του.
Καὶ κάτι ἄλλο: καλὴ ἡ τήρηση τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἀλλὰ ἐξ ἴσου καλὴ καὶ  ἡ τήρηση τῆς Πατερικῆς Πράξεως ἔναντι τῶν δυτικῶν κακοδιδασκαλιῶν καὶ πονηρευμάτων…!

.       Ἡ ὅλη διαδικασία ἐκλογῆς καὶ χειροτονίας τῶν νέων Μητροπολιτῶν ἔλαβε τέλος. Παραμένει ἡ πικρὴ γεύση ἀπὸ τὴν παρέμβαση τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβεβαίωση τοῦ ἐλλείμματος ποὺ ὑπάρχει στὸ Συνοδικὸ σύστημα.
.       Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος θέλησε ἄτυπα νὰ παρέμβει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑποδεικνύοντας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο ἔμπιστό του πρόσωπο γιὰ Μητροπολίτη Ἰωαννίνων. Ὅταν ἡ παρέμβαση διέρρευσε (Σημ. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος καλὸν εἶναι νὰ ἐξετάσει τὸ πῶς πρὸς τὰ ἔξω διέρρευσε μὲ τόση ἀκρίβεια ἡ παρέμβασή του σὲ ἕνα, ἀπὸ ἄποψη πληροφόρησης, ἀπόλυτα στεγανοποιημένο σύστημα στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος) ὁ Πατριάρχης ἐπιχείρησε νὰ δικαιολογήσει τὴ στάση του, ἀλλὰ ἐξετέθη περισσότερο. Στὶς 23 Ἰουνίου ἐξέδωσε Ἀνακοινωθέν, στὸ ὁποῖο ἐπιβεβαιώνει «τὴν ἐπιθυμία καὶ εὐχή του ὅπως εἰς τὸν ἱστορικὸν Θρόνον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων ἐκλεγῆ συγκεκριμένος κληρικὸς ἐγνωσμένης προσφορᾶς πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸν Μακαριώτατον προσωπικῶς».
.       Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Παναγιωτάτου ἡ ἐνέργειά του δὲν ἀποτελεῖ παρέμβαση… Ἀλλὰ τότε τί εἶναι;… Τὸ δεύτερο σφάλμα του εἶναι πὼς ἐξομοιώνει τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο, στὴν ἐκκλησιολογική του συμπεριφορά, μὲ ὁποιοδήποτε μέλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς τοπικὲς ἀρχές…. Τὸ τρίτο σφάλμα του εἶναι πὼς ταυτίζει ἐννοιολογικὰ ὅρο τῆς Πράξης τοῦ 1928, γιὰ τὸ τυπικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου νὰ ὑποδεικνύει ὑποψηφίους, μὲ τὴν «ἄτυπη εὐχὴ» καὶ παρέμβασή του στὸν κ. Ἱερώνυμο. Τὸ τέταρτο σφάλμα εἶναι ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπικαλεῖται τὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου νὰ ὑποδεικνύει γιὰ ἐγγραφὴ στὸν κατάλογο τῶν ὑποψηφίων πρόσωπα, ὅταν ὁ συγκεκριμένος ποὺ πρότεινε ἦταν ἤδη ἐγγεγραμμένος!…. Καὶ τὸ πέμπτο σφάλμα ἦταν ὅτι διὰ τοῦ ἐπισήμου Ἀνακοινωθέντος ὅλος ὁ πιστὸς λαὸς πληροφορήθηκε ἀπὸ ὑπεύθυνα χείλη τὶς φῆμες ποὺ κυκλοφορήθηκαν σὲ βάρος συγκεκριμένων προσώπων ποὺ ζοῦν στὴν Ἀθήνα καὶ εἶναι στελέχη τοῦ Πατριαρχείου ἢ στενά συνδεδεμένα μαζί του, ἂν καὶ ὁρισμένα μισθοδοτοῦνται, ἢ μισθοδοτοῦντο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος!…
.       Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀλλεπάλληλων σφαλμάτων τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἦταν νὰ ἐκτεθεῖ ὁ ἴδιος καὶ νὰ ἀποδοκιμασθεῖ ὁ ἐκλεκτὸς καὶ ἔμπιστός του. Στὸ τριπρόσωπο παρὰ λίγο νὰ μὴν εἰσέλθει καὶ στὴν τελικὴ ψηφοφορία νὰ λάβει ἑπτὰ (7) μόνο ψήφους, κάτι λιγότερο ἀπὸ τὸ 10% τῶν ψηφισάντων Μητροπολιτῶν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τὸ θετικὸ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ τὸν ἔμπιστό του, ποὺ ἐξελέγη Μητροπολίτης Ἰωαννίνων, ἦταν πὼς ἡ παρέμβαση τοῦ Πατριάρχου συσπείρωσε τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ ψήφισαν ὄχι τόσο ὑπὲρ τοῦ ἐκλεγέντος ὑποψηφίου, ὅσο ἐναντίον τοῦ πατριαρχικοῦ ὑποψηφίου…
.       Παρεμπιπτόντως ἡ Ἱεραρχία ἀπέρριψε τὴν ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτου Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου προσπάθεια προώθησης τοῦ τιτουλάριου Μητροπολίτου Μαραθῶνος κ. Μελίτωνος στὴ Μητρόπολη Φωκίδος. Ὁ κ. Μελίτων ἔλαβε ἐλάχιστες ψήφους…. Ὁ κ. Χρυσόστομος πρέπει νὰ ἔχει καταλάβει ὅτι ἀνεπιστρεπτὶ ἔχει περάσει ἡ ἐποχή, ποὺ ὁ λόγος του περνοῦσε στὸν κ. Ἱερώνυμο, πὼς ὁἈρχιεπίσκοπος τὸν γνωρίζει ἄριστα καὶ τὸν ἀντιμετωπίζει ἀποτελεσματικὰ καὶ πὼς οἱ ὑπηρεσίες ποὺ τοῦ ἔχει προσφέρει δὲν ἔχουν πλέον ἀντίκρυσμα.
.       Κατὰ τὰ ἄλλα, τὸ ἔλλειμμα τῆς συνοδικότητας βαθαίνει, ὄχι μόνο μὲ εὐθύνη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Στὶς κενὲς Μητροπόλεις ἐξελέγησαν τὰ πρόσωπα, ποὺἦσαν ἐπιλογὲς τοῦἈρχιεπισκόπου καὶ ἦσαν γνωστὰ ἀπὸ μηνῶν. Πρέπει πάντως νὰ σημειωθεῖ ἡ διαφορὰ τῶν ψήφων, ποὺ ὑπῆρξε μεταξὺ αὐτῶν ποὺ εἶχαν τὴν σχεδὸν πλήρη ἀποδοχὴ καὶ αὐτῶν ποὺ φάνηκε ὅτι ἕνα μέρος τῆς Ἱεραρχίας δὲν ἐπιδοκίμαζε τὴν ἐκλογή τους. Ἴσχυσε πάντως ἐκεῖνο ποὺ εἶχε πεῖ ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ὅτι «δημιουργεῖται στρατὸς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου». Ἀκούστηκε σὲ μία χειροτονία καὶ ἡ νέα ἐκδοχὴ τῆς διὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου παρεμβάσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προτείνει καὶ θέτει ὑπὸ τὴν κρίση τῆς Ἱεραρχίας τὴν ἐπιλογή του…».
.       Ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος εἶχε ψέξει τὸ ἀρχιεπισκοποκεντρικὸ σύστημα καὶ τὴν ἐκ τῶν προτέρων, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἔτσι «τὰ μέλη τοῦ σώματος μεταβάλλονται σὲ θεατές, μὲἔλλειψη ἐνδιαφέροντος, ποὺ μπροστὰ στὸν πρόεδρο ὑποκλίνονται, προσέχουν τοὺς κανόνες ἁβροφροσύνης καί, μόλις ἀπομακρύνονται, μὲ ἄλλη γλώσσα πλέον, κατακρίνουν καὶ καταφέρονται κατὰ πάντων. Ἔτσι ἑρμηνεύεται καὶἡ “ἀφασία” τῶν ἱεραρχῶν, γιὰ τὴν ὁποία πολλὲς φορὲς μίλησε καὶ ἔγραψε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος». (Σημ.: Συν/ξη σημερινοῦ Ἀρχ/που εἰς «Βραδυνή» καὶ εἰς κ. Κ. Δήμτσα στὶς 26/1/2003). Στὰ πλαίσια τῆς ἁβροφροσύνης στὶς πρόσφατες χειροτονίες παρατηρήθηκαν ἐκ μέρους Ἱεραρχῶν πολλὰ χειροφιλήματα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὰ ὁποῖα ἐκεῖνος παλαιότερα εἶχε κατακρίνει. Ἐπίσης ἀπόδειξη τοῦ ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς εἶναι θεατὲς τῶν δρωμένων στὴν Ἐκκλησία εἶναι ὅτι ἄλλοι ψηφίζουν χωρὶς καμία σκέψη τὴν πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἄλλοι θέλοντας νὰ ἔχουν μίαν αἴσθηση αὐτονομίας, δέχονται μὲν ὅτι ψηφίζουν τὸν ἐκλεκτό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀλλὰ ὑποστηρίζουν ὅτι διατηροῦν τὸ δικαίωμα ἰδιαιτέρως νὰ τοῦ λέγουν τὴν ἄποψή τους γι’ αὐτόν!…
.       Ἄλλα ζητήματα ἐλλείμματος συνοδικότητας, ποὺ εἶχε θέσει ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, εἶναι ὅτι «οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρχὴ ἢ δικτατορία». Ἐπίσης θεωροῦσε ὅτι ὑπάρχει ἔλλειμμα συνοδικότητας ὅταν «τὰ συνοδικὰ μέλη δὲν λαμβάνουν ποτὲ γνώση τῶν ὑπαρχόντων θεμάτων καὶ ἡ Ἡμερησία Διάταξη συντάσσεται σὲ συνεργασία μόνο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τοῦ Ἀρχιγραμματέα». Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν σήμερα…
.       Δὲν ξέρω τί ἔχει νὰ πεῖ γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁ καθηγητὴς κ. Ι. Κονιδάρης, ὁ ὁποῖος εἶχε γράψει στὸ ΒΗΜΑ, στὶς 30 Μαρτίου 2008:
.       «Κοινὴ διαπίστωση ἀποτελεῖ ὅτι τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἔχει ἐπέλθει στρέβλωση τοῦ ἐπισκοποσυνοδικοῦ πολιτεύματος τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τὴ μεταβολή του σὲ ἀρχιεπισκοποκεντρικό. Τοῦτο ἐκδηλώνεται κυρίως μὲ τὴν ἐκλογὴ στοὺς μητροπολιτικοὺς θώκους τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου, μὲ παντελῆ παραγνώριση, ἂν ὄχι περιφρόνηση, τοῦ αἰσθήματος καὶ τοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν κλονίζονται τὰ θεμέλια της Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας καὶ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος καὶ ἡ ἐκλογὴ τῶν Ἀρχιερέων καταντᾶ τελικῶς ἐμπαιγμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
.       Εὐθύνη γιὰ τὴν ἔλλειψη συνοδικότητας ἔχουν καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς, μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γι’ αὐτὸ τὸ θέμα ἐκτενέστερα θὰ γράψω προσεχῶς. Ἐκεῖνο ποὺ σήμερα σημειώνω εἶναι πὼς ὁ Κανόνας ἐπὶ τοῦ ὁποίου βασίζεται τὸ συνοδικὸ σύστημα εἶναι ὁ 34ος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Οἱ ἐπίσκοποι κάθε ἔθνους δὲν κάνουν τίποτε παραπάνω χωρὶς τὴ γνώμη τοῦ Πρώτου ἀνάμεσά τους, ἀλλὰ οὔτε ὁ Πρῶτος κάνει ὁ,τιδήποτε χωρὶς τὴ γνώμη ὅλων. Ὅταν λοιπὸν ἀδρανοποιεῖται ἢ ἐκχωρεῖται τὸ δικαίωμα αὐτὸ τῶν Ἀρχιερέων καὶ δὲν συμμετέχουν ἐνεργὰ στὴ λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας, πάσχει ἡ συνοδικότητά Της.-

, ,

Σχολιάστε