Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Συλλείτουργα

ΤΟ ΑΛΛΗΛΟΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ «μὲ συμπαραστάτες βουλευτές, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγέλη νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι»

Ἀπόσπασμα μακροσκελοῦς ἄρθρου
ὀξείας ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκριτικῆς
τοῦ θεολόγου Γιώργου Δημόπουλου
ὑπὸ τὸν τίτλο «
Διακονία Σατραπεία;»

ΠΗΓΗ: xanemo.blogspot.gr

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πικρὲς ἀλήθειες, ζωηρὰ διαζωγραφισμένες ποιητικῇ ἀδείᾳ, ποὺ πονᾶνε πολύ.

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!
ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!

[…]
.            Bullying εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν εὐρύτερη Ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια, τὸ πέρα δῶθε, τὸ σύρε κι ἔλα, μεγάλου ἀριθμοῦ δεσποτάδων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ξεπεράσει στὰ ταξίδια τοὺς Ὑπουργοὺς Ἐξωτερικῶν. Οἱ ἐν λόγῳ γλάστρες μαϊντανῶν δεσποτάδες, δὲν ἔχουν ἀφήσει ἑσπερινοὺς καὶ λειτουργίες, πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια, γενέθλια καὶ χειροτονίες, ποὺ νὰ μὴν εἶναι παρόντες, φιγουράροντας σὰν φουσκωμένα παγώνια μὲ σταυροὺς καὶ ἐγκόλπια, μὲ μίτρες καὶ πατερίτσες, ἐνδεδυμένοι προκλητικὰ μὲ «πορφύραν καὶ βύσσον», μὲ τὰ αὐτοκρατορικὰ σύμβολα, (τοῦ κὶτς ἡ μάνα), μὲ πανάκριβα φανταχτερὰ ἄμφια, (μὲ αὐτὴ τὴν κρίση; Ναὶ μὲ αὐτὴ τὴν κρίση, δὲν τοὺς κρατάει τίποτα) λικνιζόμενοι ὡς ἄλλες σταρλέτες, φωτογραφιζόμενοι σὲ διάφορες στάσεις, μὲ πλήρη ἀνάπτυξη τὶς κίβδηλες φιλοφρονήσεις, διαγκωνιζόμενοι σὰν κοράκια γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, σὲ ἕνα «games of thrones», πιὸ ἁπλὰ σὲ μία παράσταση ποὺ παραπέμπει στὶς «κουμπάρες» ποὺ ἔπαιζαν τὰ κορίτσια μίας ἀλλοτινῆς ἐποχῆς. Ἀκόμη καὶ νὰ βρεθεῖ ἕνας κληρικὸς τῆς προκοπῆς, αὐτοπαραδίνεται διαλυμένος ἢ τρομοκρατημένος σ’ αὐτὸν τὸν ἐκκλησιαστικό!, στὴν κυριολεξία, ὑπόκοσμο.
.             Φύλαρχοι, τριτοκοσμικοὶ αὐτοκράτορες, ἑκατόνταρχοι, ἡγέτες, ἐπιτελάρχες, πρόεδροι, δεσποτάδες ἐν μιᾷ νυκτί, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, ἐκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοποι. Ὕφος ἀγέρωχο, φόντο ἀναληθές, μέσα «τάφοι κεκονιαμένοι». Οἱ ἔξτρα ρόλοι βαρίδια στὶς τσέπες τους, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ράβδους χρυσοῦ πειραγμένου μείγματος. Τὰ στολίδια τους μίας ἄλλης ἐποχῆς, μακρινῆς, ἀνούσια, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ συναισθήματά τους μπερδεμένα. Στὰ παραπάνω πλουμίδια προσθέτουν συνειδητὰ τὴν ἀδικία, τὴν σκληρότητα, τὶς μάταιες ἐπιδόσεις, τὴν ἄγονη πρόοδο, τὰ ψέματα, τὴν οἴηση, τὴν κοσμικότητα.
.             Κύριοι, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ λεβεντιὰ δὲν ἐκφράζεται ἀπὸ τὸ φαίνεσθαι ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φέρεσθαι. Δοκιμαστήκατε στὴν ἱστορικὴ διαμετακόμιση ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐποχὲς στοὺς νέους καιρούς, στὰ νέα δεδομένα, στὶς νέες ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Ζοριστήκατε, ἀπομυθοποιηθήκατε, δὲν καθοδηγεῖτε, καταϊδρωμένοι ἀκολουθεῖτε ἀσθμαίνοντας. Μὲ μνήμη χρυσόψαρου, ἔχετε χρόνο νὰ σουλατσάρετε, νὰ ξοδεύετε ἀλόγιστα τόσο χρήματα ὅσο καὶ φαιὰ κύτταρα, σὲ μία θεατρικὴ προσπάθεια ὑπεράσπισης καὶ προβολῆς τῆς μικρόνοιάς σας. Συμπαραστάτες σας, βουλευτὲς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, σὲ ἕνα ἀλληλοξεσκόνισμα ματαιότητας, πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐπεξεργασμένους, εὐαγγελικὰ εὐανάγνωστους τρόπους πλησιάσματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.
.             Ἀφειδώλευτος δεσποτικὸς δημοσιογραφικὸς χῶρος δαπανᾶται γιὰ τὴν κατασκευὴ «ὑπερθεάματος» προκειμένου νὰ γοητεύσουν τὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγέλης. Ἡ ὁμαδικὴ τηλεοπτικὴ ἢ ἡ φωτογραφικὴ προβολὴ ἐξωραΐζει τὴν ντροπὴ τοῦ καρναβαλισμοῦ σὲ «ὑπερθέαμα». Ἀπενοχοποιεῖ τὸν αὐτεξευτελισμό, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ μάζα νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι.

[…]

, , ,

Σχολιάστε

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ [ΕΙΚΟΝΩΝ]; «Ἡ νέα μόδα» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Τί θά γίνη μέ τά ἀντίγραφα;

 Τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.               Ἄς μὴ σκανδαλισθῆ κάποιος μὲ ὅσα θὰ σημειώσουμε. Δὲν γράφουμε τίποτε ὑποτιμητικὸ γιὰ τὴ θέσι τῆς Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας. Οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε τόσο ἀπό τὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅσο καὶ ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, νὰ τιμᾶμε τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Τὸ τιμᾶμε σωστά. Οὔτε τὸ ὑπερτιμᾶμε, οὔτε τὸ ὑποτιμᾶμε. Στεκόμεθα μὲ δέος καὶ εὐλάβεια μπροστὰ στὸν ἄνθρωπο (στὴν Κόρη), ποὺ ἐπέλεξε ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ νὰ γίνη μητέρα τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. «Ἐπεθύμησεν ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους της» (Ψαλμ. μδ´ 11). Εἶναι ἡ Κόρη τῶν προφητειῶν. Εἶναι ἡ Κεχαριτωμένη Μαρία.

  • Εἶναι ἡ Παναγία τὸ πρόσωπο, πού ὑπάκουσε στὴ βουλή, στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ δόθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὸ ἔργο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Ἡ ἀνταπόκρισίς της: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτο μοὶ κατὰ τὸ ρῆμα σου» (Λουκ. α΄38).

  • Ἡ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καθιερώθηκε ἀπό τὴν Ἐκκλησία νὰ βρίσκεται στὸ εἰκονοστάσιο (τέμπλο) κάθε ὀρθοδόξου Ναοῡ. Μία δὲ εἶναι ἡ Θεοτόκος. Εἴτε τιμητικὰ ἀσπασθῆς τὴν εἰκόνα της στὸ πιὸ ἀπόμακρο ξωκκλήσι, εἴτε τήν ἀσπασθῆς στὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν ἢ στὸ Ἅγιον Ὅρος, τὴν ἴδια εὐλάβεια δείχνεις καὶ τὴν Ἴδια (τὴ μία) Θεοτόκο τιμᾶς. Ἀρκεῖ νὰ τὴν ἀσπάζεσαι μὲ ἀκράδαντη πίστι στὸ μυστήριο τῆς τοῦ σαρκώσεως. Καὶ ἀκόμα νὰ τὴν ἀσπάζεσαι ἱεραρχικὰ μετὰ τὸν Υἱό της.

.            Ὅταν εἰσερχώμεθα μέσα στὸ Ναό, ἀπαραίτητα πρῶτα πρέπει νὰ προσκυνήσουμε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ διότι γιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ δόθηκε κυρίως ἡ μάχη κατὰ τῶν εἰκονομάχων. Ὅποιος ἀρνεῖται τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀρνεῖται τή σάρκωσι «τοῦ Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντος». Ἀλλὰ καὶ διότι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ Πρότυπο καὶ τὸ Πρωτότυπο.
.            Μετά τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ τιμητικὰ προσκυνοῦμε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν εἰκόνα τοῦ ἁγίου τοῦ Ναοῦ καὶ ἄλλες, ὅπως τοῦ ἑορτάζοντος ἁγίου. Ἡ προσκύνησίς τους «ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει».

  • Δὲν ξενίζει ὁ ἀσπασμὸς τῆς εἰκόνας τῆς Θεοτόκου (τῆς μιᾶς, ἐπαναλαμβάνουμε, Θεοτόκου). Ἀκόμα καὶ οἱ χιλιάδες ὀνομασίες, πού ἔχουν δοθῆ σὲ εἰκόνες τῆς Θεοτόκου, οὕτε αὐτὸ ξενίζει. Φανερώνει τόπους, ἱστορικά γεγονότα, ἐθνικὲς μνῆμες, ἁγιογράφους, στάσεις, διάφορους τρόπους ἀπεικονίσεως τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ προσώπου, τῆς Παναγίας. Οὔτε μᾶς ξενίζει τό ὅτι ὅλες οἱ χιλιάδες εἰκόνες τῆς Παναγίας συνοδεύονται ἀπό τὸ ἐπίθετο «θαυματουργός».

.            Ἐκεῖνο ποὺ ξενίζει εἶναι ἡ νέα μόδα νὰ τυπώνουν ἢ καὶ νὰ ἀσημώνουν ἀντίγραφα εἰκόνων καὶ νὰ τὰ μεταφέρουν μὲ πομπές, μὲ μουσικές, μὲ στρατό, μὲ πανηγύρια! Ἕνα τέτοιο ἀντίγραφο, ὅταν μάλιστα προέρχεται ἀπό συγκεκριμένο μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὑποκαθιστᾶ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἔργο πίστεως!
.               Ἔλεγε Μητροπολίτης: «Τί νὰ κάνουμε: Δὲν μποροῦμε νὰ βάλουμε φρένο στὴ μεταφορὰ ἀντιγράφων ἢ λείψανων, γιατί κάθε Ναός πού ζητάει τὴ μεταφορὰ αὐτή ἐπικαλεῖται τὴ μεταφορὰ πρὶν σὲ ἄλλο Ναό, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι ἔχει οἰκονομικὲς δυσκολίες ὁ Ναός»!
.         
Ὥστε γιὰ νὰ γεμίσουν τὰ παγκάρια μεταφέρονται ἀντίγραφα εἰκόνων τῆς Παναγίας; Ἡ διαφήμισις μάλιστα, ὅτι θὰ μεταφέρη τὸ ἀντίγραφο τῆς εἰκόνας ὁ τάδε Γέροντας, αὐξάνει τὴ συρροὴ τοῦ λαοῦ!
.             Ναί, ἀλλά!…

  • Δὲν μᾶς ἀνησυχεῖ τὸ γεγονός, ὅτι δημιουργεῖται ἡ ψευδαίσθησις, ὅτι κάτι ἔκανε αὐτὸς ὁ λαὸς (καὶ σώθηκε!), πού ἔσπευσε νὰ συνάντηση π.χ. τὴ «Βηματάρισσα» Παναγία; Μὰ λίγα βήματα κάθε Κυριακὴ ἂν ἔκαναν ὅλοι οἱ προσκυνητὲς τῆς «Βηματάρισσας», θὰ συναντοῦσαν τὴν Παναγία τοῦ τέμπλου τοῦ Ναοῦ τῆς ἐνορίας τους. Καὶ θὰ τοὺς μιλοῦσε ἡ Παναγία καὶ θὰ τοὺς ἔλεγε: «Νά κάνετε ὅ,τι λέει ὁ Υἱός μου»

    (Ἰωάν. β´ 5).

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!

Ποιμένες ἤ πανηγυρτζῆδες;

 ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!

.           Γιατί πρέπει γιά τά ὀνομαστήρια ἑνός Μητροπολίτου ν᾽ ἀφήσουν τό ποίμνιό τους ἄλλοι Μητροπολῖτες καί νά σπεύσουν στόν πανηγυρικό πολυαρχιερατικό ἑσπερινό καί στήν πολυαρχιερατική θεία Λειτουργία;
.           Ἡ ἑορτή ἑνός ἐπισκόπου εἶναι μιά εὐκαιρία προσωπικῆς ἐπικοινωνίας του μέ τό ποίμνιό του. Αὐτός καί τά «παιδία» του. Σέ κατανυκτική ἀτμόσφαιρα, χωρίς πομπώδεις στολισμούς καί φαντασμαγορικές προβολές, νά συμ­προσεύχεται ἡ τοπική Ἐκκλησία ὑπέρ εὐοδώσεως τοῦ δυσκόλου ἔργου τοῦ ἑορτάζοντος ἐπισκόπου.

  • Μερικοί Μητροπολῖτες πηγαίνουν… αὐτόκλητοι. Καί χωρίς νά κληθοῦν ἀπό τόν ἑορτάζοντα Μητροπολίτη, ἐμφανίζονται τήν ὡρισμένη ἡμέρα καί ὥρα μετά τῆς κουστωδίας τους καί συνοδευτικά χρυσοποίκιλτα ἄμφια!

  • Οἱ περισσότεροι ὅμως εἶναι εἰδικά καλεσμένοι ἀπό τόν ἑορτάζοντα, γιά νά λαμπρύνουν τήν… ἡμέρα ὄχι φυσικά τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου, ἀλλά τοῦ ἄγοντος τά ὀνομαστήρια!

.                Καί πρός τί καλεῖ τόσους ἀρχιερεῖς; Νά προσφέρουν τί; Τελετουργικά, πέρα ἀπό τό φωτογραφικό «ἄλμπουμ» πού θά πλουτίσουν, οὔτε μία ἐκφώνησι δέν προλαβαίνουν νά ποῦν. Στέκουν ἁπλῶς ἤ κάθονται μεγαλοπρεπῶς! Νά προσφέρουν τί τόσοι ἀρχιερεῖς; Νά ἱκανοποιήσουν τήν περιέργεια μερικῶν ἀρρωστημένων θρησκευτικῶν τύπων, πού μετρᾶνε μίτρες καί ἐγκόλπια καί συγκρίνουν στολές καί ὕφος και χαμόγελα;

  • Ὑπάρχουν δέ μερικοί Μητροπολῖτες, πού τό ἔχουν… ἐπάγγελμα! Τρέχουν σέ ὀνομαστήρια, σέ ἐπετείους χειροτονίας (δεκάχρονα, εἰκοσάχρονα κ.λπ.), σέ τοπικές πανηγύρεις, σέ ἑορτασμούς πόλεων, σέ… πᾶσα περίστασι! Τό γιατί τό κάνουν, ἔχει ποικίλες ἐξηγήσεις. Ἤ δέν ἔχουν ἄλλη δουλειά νά δραστηριοποιηθοῦν ἤ τούς ἀρέσουν οἱ δημόσιες σχέσεις ἤ ἀποβλέπουν σέ σύσφιγξι σχέσεων πρός μελλοντικές βλέψεις ἤ τούς… γεμίζει ἡ φιγούρα καί ἡ φωτογραφία! Πάντως ἔργο πνευματικό καί ἱεραποστολικό δέν ἐπιτελεῖται μέ πανηγυρτζίδικες ἐξορμήσεις!

.           Ἡ ἐμφάνισις πολλῶν ἐπισκόπων, ἰδίως στά ὀνομαστήρια «ἀδελφοῦ» Μητροπολίτου ἔχει καί ἄλλες παραμέτρους.

  • Τό τυπικό γιά τό συλλείτουργο μέ τόσους ἀρχιερεῖς εἶναι ἀναμενόμενο να ἐξαφανίζη τόν προσευχητικό καί εὐχαριστιακό χαρακτῆρα τῆς θείας Λειτουργίας. Ἄς μή ἐπικαλοῦνται δέ τή λαμπρότητα, διότι ἡ λαμπρότητα τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας ἔγκειται στή φανέρωσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν ἔλλαμψι τῆς χάριτος, στήν προσφορά τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό πότε ἤ λαμπρότητα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε λαμπρότητα ἀρχιερατικῶν καί ἱερατικῶν ἀμφίων καί μουσικές κορῶνες;

  • Ὁ ἑορτάζων ἐπίσκοπος δέν ἔχει χρόνο νά δῆ τούς συνεργάτες του καί τό λαό. Ὀφείλει νά μεριμνᾶ καί νά ἄγχεται μέ τό πῶς θά φιλοξενηθοῦν καί τό τί θά γευματίσουν καί θά δειπνήσουν οἱ φιλοξενούμενοι ἀρχιερεῖς καί οἱ συνοδεῖες τους!

  • Ἡ ἀνταλλαγή δώρων καί προσφωνήσεων ἀποτελεῖ πρόκλησι, ἰδίως στίς μέρες μας. Φτάνει πιά! Ἀρκετά ἐγκόλπια ἔχουν οἱ δεσποτάδες, ἀρκετές πατερίτσες, ἀρκετές μίτρες! Τά δέ δῶρα ἀποτελοῦν πάντοτε δέσμευσι. Καί εἶναι τελείως ἄχρηστα γιά ἕναν ἐπίσκοπο, πού, ὑποτίθεται, εἶναι καί… μοναχός!

.           Καιρός νά σοβαρευθοῦμε. Τό καλύτερο δῶρο γιά ἕνα ἑορταζόντα εἶναι ἡ ειλικρινής καί θερμή προσευχή, χωρίς πολυχρονισμούς καί «εἰσπολλαέτια».
.           Προσευχή γιά ταπεινή καί εὐλογημένη διακονία καί γιά καλή ἀπολογία.

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ὁ ἐντυπωσιασμός, ἡ κενοδοξία.

Ὁ δεύτερος πειρασμὸς τῆς Ἐκκλησίας

    .             Ἡ μάχη δόθηκε στὴν ἔρημο. Ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστός μας κονταροχτυπήθηκε μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ, ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο.
Σαράντα μερόνυχτα ἔμεινε τελείως νηστικός. Τὸ τέρας τῆς κολάσεως λύσσαξε. Μετὰ τὴν τεσσαρακοστὴ μέρα, κι ἐνῶ ἡ πεῖνα ἐκδηλώθηκε βίαιη, τὸ φθονερὸ φίδι Τὸν ὑπέβαλε σὲ τρεῖς πειρασμούς. Περιγράφονται λεπτομερῶς ἀ­πὸ τοὺς ἱεροὺς εὐαγγελιστὲς Ματθαῖο καὶ Λουκᾶ, μὲ μικρὴ διαφορὰ στὴ σειρά· ὁ δεύτερος στὸ Ματθαῖο παρουσιάζεται τρίτος ἀπὸ τὸν Λουκᾶ.
.               Ὁ κατὰ τὸν Ματθαῖο δεύτερος πειρασμὸς δὲν ἦταν στιγμιαῖος· ἀκολούθησε τὸν Κύριο καθόλη τὴ διάρκεια τῆς δράσεώς Του καὶ κορυφώθηκε πάνω στὸ Σταυρό, στὸ Γολγοθά.
.              Ἦταν ὁ πειρασμὸς τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ.
.             Ὕπουλος καὶ φοβερός.
.             Ὁ διάβολος ἀνέβασε τὸν Κύριο «εἰς τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ»· στὴν ἄκρη τῆς στέγης τοῦ μεγάλου Ναοῦ στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ Τὸν παρακίνησε νὰ πέσει ἀπὸ ἐκεῖ, ὥστε, κατὰ τὴ βεβαίωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἄγγελοι νὰ Τὸν πιάσουν: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν κάτω· γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου» (Ματθ. δ´ 6). Τὸν παρακινοῦσε δηλαδὴ νὰ κάνει ἕνα θαῦμα ἐντυπωσιασμοῦ, γιὰ νὰ καταπλήξει τοὺς ἀνθρώπους.
.            Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἦταν καταλυτική. Τὸν ἀπέκρουσε πάλι μὲ λόγο τῆς Γραφῆς: «οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (στ. 7). Καθιέρωσε ἔτσι αἰώνιο νόμο τῆς πνευματικῆς ζωῆς μέσα στὴν Ἐκκλησία Του: Ὁτιδήποτε δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖο, ἀλλὰ γίνεται πρὸς ἐντυπωσιασμό, εἶναι ἀπόβλητο. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς Του φανέρωσε αὐτὸ τὸν τρόπο. Ἰδιαιτέρως στὰ τρία περίπου χρόνια τῆς δημόσιας δράσεώς Του τὸν ἐφήρμοσε μὲ ἀκρίβεια. Γι᾿ αὐτὸ καὶ συνιστοῦσε στοὺς θεραπευμένους τυφλούς: «ὁρᾶτε, μηδεὶς γινωσκέτω». Τὸ ἴδιο παρήγγειλε καὶ στοὺς μαθητές Του: «μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονὸς» τῆς Μεταμορφώσεώς Του. Καὶ τὰ παραδείγματα εἶναι πλῆθος.
.            Τὸ ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀθορύβου πολιτείας Του φανερώθηκε στὸ Σταυρό. Τότε ποὺ οἱ ἄπιστοι Ἑβραῖοι Τὸν προκαλοῦσαν: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ» (Ματθ. κζ´ [27] 40). Ὁ διάβολος παρόμοια Τοῦ εἶχε πεῖ: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν κάτω», γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι μὲ τὸ στόμα τῶν ἀσεβῶν σταυρωτῶν μιλοῦσε τὸ δυστυχισμένο πλάσμα τοῦ σκότους. Τὸ ἴδιο Τοῦ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους· προκαλοῦσαν ψευδόμενοι: «καταβάτω ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ» (Ματθ. κζ´ [27] 42).
.            Ὁ ἐντυπωσιασμός, δηλαδὴ ἡ κενοδοξία, εἶναι πνευματικὴ ἀσθένεια. Προσ­βάλλει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μικροὺς καὶ μεγάλους, κι αὐτὰ ἀκόμη τὰ μωρά. Ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς· μέσα μας βρίσκεται τὸ μικρόβιο. Οἱ ἀσκητικοὶ Πατέρες ἔμεναν ἔκθαμβοι: Ὅταν νηστεύω, κενοδοξῶ, ἀλλὰ καὶ ὅταν καταλύω τάχα γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ἡ ἀρετή μου, πάλι κενοδοξῶ μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶμαι διακριτικός. Ὅταν φοράω λαμπρὰ ροῦχα, μὲ νικάει, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὰ ἀλλάζω μὲ φτωχικά, πάλι κενοδοξῶ. Ὅταν μιλάω, μὲ νικάει, ἀλλὰ καὶ ὅταν σωπαίνω, πάλι μὲ νίκησε. «Ὅπως ἂν ρίψῃς τὴν τρίβολον ταύτην, ὀρθὸν τὸ κέντρον ἵσταται»· ὅπως κι ἂν ρίξεις αὐτὸ τὸ τρίμορφο ἀγκάθι, ὄρθιο τὸ κεντρί του στέκεται («Κλῖμαξ», Λόγος ΚΑ´ 5).
Λοιπόν, ὡς συνασθενεῖς ἐπισημαίνουμε τὸν κίνδυνο ποὺ παραμονεύει ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ἅγια ἔργα. Ἀπειλεῖ ὅλους μας. Ἐλλοχεύει στὴν προσευχή, στὴ φιλανθρωπία, σὲ ὅλα τὰ ἱερὰ διακονήματα. Στὸ κήρυγμα τοῦ ἱεροκήρυκα, στὰ ἄμφια τοῦ ἱερέως, στὴ φωνὴ τῶν ἱεροψαλτῶν, στὶς μετάνοιες τῶν μοναχῶν, στὶς ἀγρυπνίες τῶν ἀσκητῶν, στὶς συμβουλὲς τῶν Πνευματικῶν, στὴν πέννα τῶν συγγραφέων, σὲ κάθε διακόνημα καὶ ἔργο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.
Ναί, χρειάζεται προσοχή, ἀπαιτεῖται ἐπαγρύπνηση, «ἵνα μὴ ἀπολέσωμεν ἃ εἰργασάμεθα» (Β´ Ἰω. 8). Συχνὰ κόποι μιᾶς ζωῆς μπορεῖ νὰ γίνουν μιὰ καὶ μόνη μπουκιὰ γιὰ τὸν διάβολο.
.         Εἶναι περίοδος Τριωδίου, παραμονὲς τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα μᾶς παρακινεῖ σὲ ἐσωστρέφεια καὶ ἐνδοσκόπηση. Εἶναι καὶ περίοδος αὐξημένων πειρασμῶν. Ἀλλὰ καὶ δυνατοῦ πολέμου πρὸς κάθε κατεύθυνση.
.           Ἂς ἐπιχειρήσουμε τὸν πόλεμο. Ἰδιαιτέρως αὐτὸν τῆς κενοδοξίας. Νὰ ἐξοντωθεῖ ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ὁ δαίμονας τοῦ δεύτερου πειρασμοῦ.

ΠΗΓΗ: osotir.org

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΙΖΗΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ (π. Διον. Τάτσης)

 

Καθίζησις ὀρθοδόξου φρονήματος

τοῦ πρωτ. π. Διον. Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος»
ἀρ. φ. 2076, 03.07.15

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.               Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ὁ μεγάλος δράκοντας ποὺ ἐπὶ δεκαετίες τώρα ἀπειλεῖ τὴν Ὀρθοδοξία, χωρὶς νὰ προκαλεῖ ὅμως τὴν ἀνάλογη ἀνησυχία στοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς λαϊκούς. Συνήθως στὴ χώρα μας οἱ δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν φτάνουν ὡς εἰδήσεις τοῦ ἐξωτερικοῦ δελτίου, μιὰ καὶ ἐκτὸς τῆς χώρας λαβαίνουν χώρα, χωρὶς νὰ προκαλοῦν πολύ. Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος ἀκόμη οἱ μεγαλόσχημοι κληρικοὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ νὰ συγχρωτιστοῦν καὶ νὰ συμπροσευχηθοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος, γιατί γνωρίζουν ὅτι οἱ ἀντιδράσεις θὰ εἶναι δυναμικές. Αὐτὸς εἶναι ὁ βασικὸς λόγος ποὺ ἡ ἀνησυχία τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι μειωμένη.
.               Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸ τί συμβαίνει σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου καὶ τί σχέδια ἀπεργάζονται οἱ ἀδίστακτοι οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι φιλοδοξοῦν νὰ τοὺς γράψει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ὡς μεγάλους πρωταγωνιστὲς τοῦ ὁράματος τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως καὶ ἐπιμένουν νὰ ἀδιαφοροῦν τὸ τί γράφει ἡ ἱστορία γιὰ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ φιλενωτικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαπράξει ἐγκληματικὲς πράξεις εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν μελετήσει κανεὶς τὶς σελίδες της, συμπεραίνει ἀσφαλῶς ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκέφτονται καὶ ἀποφασίζουν ἀντιχριστιανικῶς! Δυστυχῶς, ἔτσι συμβαίνει πάντα μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπιμένουν φανατικῶς καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, γιὰ νὰ πετύχουν ἰδιοτελεῖς καὶ ἐγκόσμιους σκοποὺς καὶ ὄχι βέβαια γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς μίας Ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.               Ο οκουμενιστες εναι πικίνδυνοι καὶ πρέπει πάντα νὰ παρακολουθοῦμε τὶς δραστηριότητές τους. Ὅμως οἱ ἐγχώριοι μητροπολίτες δὲν εὐκαιροῦν γιὰ κάτι τέτοιο. χουν λλες πασχολήσεις. Δραστηριοποιονται γύρω π τν αυτό τους, διοργανώνουν πολυδάπανες κα προκλητικς φιέστες γι τν προβολή τους, προκειμένου ν κανοποιήσουν τ φοβερ πάθος τς φιλοδοξίας, νὰ ἀποσπάσουν τὸ χειροκρότημα, χωρὶς νὰ ἔχουν πετύχει κάτι σπουδαῖο στὴν μητρόπολή τoυς. Δυστυχῶς τὸ φρόνημά τους εἶναι ἀμιγῶς κοσμικὸ καὶ γίνεται ἡ αἰτία νὰ μένουν ἀδιάφοροι καὶ ράθυμοι ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστὲς ἢ νὰ σύρονται «λόγῳ ὑπακοῆς» ἀπὸ τοὺς ἐνοίκους τοῦ Φαναρίου. Εναι μάταιο ν περιμένει κανες εαισθησία σ θέματα πίστης, λλ κα θικς, π νθρώπους ποὺ βιώνουν τν ρχιερωσύνη τους μ τρόπο ριστοκρατικό, φιλόδοξο, φιλήδονο κα φιλάργυρο. Ἂς μὴ θεωρηθοῦν τὰ λόγια μου αὐτὰ ὑπερβολικὰ καὶ συκοφαντικά. Ἐπιβεβαιώνονται σχεδὸν καθημερινὰ μ τ ρχιερατικ συλλείτουργα στς πανηγύρεις ερν ναν κα στ νομαστήρια τν μητροπολιτν. Εἶναι καιρὸς οἱ ἁπλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ οἱ πιστοί, νὰ ἀναπληρώσουν τὸ κενὸ ποὺ δημιουργοῦν οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται εἰς τόπον Χριστοῦ, ὄχι ὅμως πάντοτε καὶ εἰς τύπον! Χρειάζεται εὐαισθητοποίηση στὰ θέματα τῆς πίστης καὶ ἱερὸς ζῆλος, ποὺ δὲν θὰ ἀφήνουν τοὺς οἰκουμενιστὲς νὰ ἔχουν ἀποτελέσματα στὶς προσπάθειές τους.
.               Ὁ λόγιος ἁγιορείτης μοναχὸς Θεοκλητὸς Διονυσιάτης τὸ 1964, σχολιάζοντας τὴν τότε ἐπικρατοῦσα ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ποὺ δὲν διαφέρει σχεδὸν καθόλου ἀπὸ τὴ σημερινή, ἔλεγε: «Ἀφήνομεν κραυγὴν πόνου διὰ τὸ κατάντημά μας. Εἰς τόσην καθίζησιν ὀρθόδοξου φρονήματος ἐφτάσαμε, εἰς τόσην ἀφιλοτιμίαν, ὥστε σπανίως νὰ ἀκούεται μία φωνὴ διαμαρτυρίας, μία φωνή, ἕνα σφύριγμα ὀρθοδόξου ποιμένος, ἐν ὄψει ἐπιδρομῆς τῶν κατολίκων; Γνωρίζουν οἱ ἡμέτεροι, ὅτι οἱ Λατίνοι πανηγυρίζουν τὸν ἐπερχόμενον ἐκλατινισμόν μας;» (Ὀρθόδοξα μελετήματα, 1974, σελ. 63).
.               Ἡ ἀγωνία τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου ἂς γίνει καὶ δική μας ἀγωνία, γιατί πολλὰ δεινὰ θὰ μᾶς φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἐὰν δὲν περιοριστοῦν μὲ τὶς δυναμικές μας ἀντιδράσεις.

, , ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΥΚΟΣ

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης,

Εἰς τὸν ἀπόηχον τοῦ χειροκροτήματος
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 29.05.2015

.           Ἡ ἐκλογὴ καὶ στὴ συνέχεια ἡ ἐνθρόνιση ἑνὸς Μητροπολίτη συνήθως προκαλοῦν χειροκροτήµατα καὶ δηµιουργοῦν καλὲς ἐντυπώσεις στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ νεοεκλεγεὶς Μητροπολίτης συγκινεῖται καὶ ἐνθουσιάζεται, χωρὶς νὰ πολυσκέφτεται τὰ πολλὰ καὶ δύσκολα προβλήµατα, ποὺ θὰ κληθεῖ νὰ ἀντιµετωπίσει. Ὅσο θὰ φτάνει ὁ ἀπόηχος τοῦ χειροκροτήµατος στὰ αὐτιά του, θὰ ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἀπέκτησε Μιὰ σπουδαία καὶ ἰσόβια ἐξουσία καὶ θὰ µπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι ὁ ἴδιος θὰ κρίνει ὀρθό. δηλ., θὰ νιώθει ἀπόλυτα ἐλεύθερος καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο, γιατί ἕνας κληρικὸς καὶ πολὺ περισσότερο ἕνας Μητροπολίτης, ποτὲ δὲν εἶναι ἐλεύθερος, παρὰ µόνο ὅταν εἶναι ἐνάρετος καὶ ὑπηρετεῖ πιστὰ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὅλες τὶς ἄλλες περιπτώσεις ὑπηρετεῖ τὸν ἐγωισµό του καὶ τὰ πάθη του.
.       Καὶ τὸ βλέπουµε αὐτὸ συχνά. Πολλοὶ νέοι Μητροπολίτες, νεαρῆς συνήθως ἡλικίας, παίρνουν διάφορες πρωτοβουλίες, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὴν πνευµατική τους ἀνωριµότητα. Εἶναι δραστήριοι πρὸς ἐντυπωσιασµὸν καὶ ὄχι πρὸς οἰκοδοµὴν τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι γιὰ νὰ ἐπαναλαµβάνεται τὸ χειροκρότηµα, ἔστω καὶ µὲ τρόπο νωχελικό. Ἐπιθυµοῦν τὸν ἔπαινο, καλλιεργοῦν τὴν καλὴ φήµη, ἀπαιτοῦν τὸ σεβασµὸ ἀπὸ ὅλους καὶ τροφοδοτοῦν συνεχῶς τὴν ἀκόρεστη φιλοδοξία τους. Οἱ συγκεκριµένοι αὐτοὶ ἀρχιερεῖς ἔχουν τὴν ψευδαίσθηση ὅτι εἶναι πλούσιοι στὶς ἀρετὲς καὶ ὅτι ἡ ἐµπειρία τους στὸ ἀγρὸ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐκείνη ποὺ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ τοὺς ἐµπνέει.
.           Αὐτὸ συµβαίνει καὶ µὲ ἐκείνους ποὺ ποτὲ δὲν ἐργάστηκαν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλ᾽ ἁπλῶς φόρεσαν τὸ ράσο καὶ ἀπολαµβάνουν ὅλα ὅσα τοὺς ἐξασφαλίζει. Καὶ γιὰ νὰ ἔχουν ἀδιατάρακτη τὴν κοσµική τους µακαριότητα εἶναι πρόθυµοι νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς ἐπιθυµίες τῶν ἀκαλλιέργητων πνευµατικὰ ἀνθρώπων. Ρίχνουν ἄφθονο νερὸ στὸ κρασί τους καὶ εἶναι συµβιβασµένοι µὲ τὸν κόσµο. Ἰδιαίτερη σηµασία δίνουν στὰ ἀρχιερατικὰ συλλείτουργα. Καλοῦν ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς γιὰ περισσότερη λάµψη, χωρὶς ὄµως νὰ προσέχουν ποιοὺς καλοῦν! Εἶναι προκλητικό, γιὰ παράδειγµα, νὰ συλλειτουργοῦν µὲ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπῆρξαν πρωταγωνιστὲς ποικίλων σκανδάλων καὶ ἔχουν µείνει ἀτιµώρητοι – γιὰ νὰ µὴ πῶ ὅτι φιλαδέλφως ἔχουν ἐπαινεθεῖ! – περιφρονώντας τὴν πνευµατικὴ εὐαισθησία τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.             Ἀλλὰ καὶ µὲ τοὺς ἱερεῖς τους ἔχουν μιὰ ἀπαράδεκτη σχέση. Τοὺς προτρέπουν νὰ εἶναι ἀνοιχτοὶ στὸν κόσµο, νὰ εἶναι δίπλα του, νὰ συµµετέχουν στὶς πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις καὶ φυσικὰ πρῶτοι νὰ σέρνουν τὸν χορὸ στὰ πανηγύρια! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὅµως δὲν θὰ µπορέσουν νὰ τοὺς βάλουν σὲ μιὰ σειρὰ καὶ νὰ τοὺς κάνουν ἀξιοσέβαστους στὸ ποιµνιό τους. Ἐκεῖνο ὄµως ποὺ σίγουρα πετυχαίνουν εἶναι ὁ καθηµερινὸς σκανδαλισµὸς τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.           Δὲν µπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς τί µπορεῖ νὰ συµβεῖ, ταν ποιµένας εναι λύκος! Ὅταν τὸ ποίµνιο δέχεται ἐπιθέσεις καὶ δαγκώµατα ἀπὸ τὸν ποιµένα, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι φωτεινὸς φάρος καὶ παράδειγµα πρὸς µίµηση.

 

ΠΗΓΗ: ipaideia

 

 

,

Σχολιάστε

ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΚΑΙ ΦΙΓΟΥΡΟΜΑΝΙΑ…!

Πανηγύρια καί φιγουρομανία!…

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

περιοδ. «Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής»

.                  Μιλᾶμε γιά παράδοσι. Καί ζοῦμε τό παράδοξο! Μιλᾶμε γιά Εκκλησία. Καί ζοῦμε πανηγύρια φρικτῆς φιγούρας, τεράστιας σπατάλης, προκλητικοῦ θρη­σκευτικοῦ «χαβαλέ»! Μιλᾶμε γιά τιμή μαρτύρων, καί ζοῦμε τή λάμψι τῆς πολυτέλειας ἀκόμα καί στίς λάρνακες τῶν πάσης φύσεως καί προελεύσεως λει­ψάνων.
.                 Δέν χρειάζεται νά δυσκολευθῆτε ψάχνοντας. Οἱ ἱστοσελίδες ἐκεῖνες, πού ἔχουν ἀποκλειστικά καί ἐργολαβικά ἀναλάβει νά καλύπτουν τά λεγόμενα «πολυαρχιερατικά συλλείτουργα», ἐνημερώνουν ἀνά μία περίπου ὥρα γιά τόν πλοῦτο τῆς κενοδοξίας καί φιγουρομανίας μέσα στόν ἅγιο χῶρο τοῦ θυσια­στηρίου.
• Μπορεῖτε νά φαντασθῆτε τόν Ἐσταυρωμένο τοῦ Γολγοθᾶ, τόν Ἰησοῦ, τὀν Κύριο τῆς δόξης, νά δορυφορῆται τή Μεγάλη Παρασκευή ἀπό τριάντα (30) δε­σποτάδες, φανταχτερά καί χρυσοστόλιστα ντυμένους καί στεφανωμένους μέ περίλαμπρες μίτρες;
• Ἡ ἁγία Τράπεζα εἶναι ό Γολγοθάς. Τί δουλειά ἔχει ὅλος ὁ ἐπισκοπικός συν­ωστισμός γύρω-γύρω, πού τολμοῦν μάλιστα ὡρισμένοι ἀπό αὐτούς καί ἀπο­θέτουν τίς μίτρες τους πάνω στήν ἁγία Τράπεζα; «Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς».
.           Δέν θά πρότεινε κανείς σέ ἐπίσκοπο σήμερα νά λειτουργῆ μέ ἀκάνθινο στε­φάνι. Τουλάχιστον ὅμως ἄς λειτουργῆ καί ἄς παρίσταται στό Ναό τῆς λα­τρευτικῆς προσευχῆς καί συνάξεως, ὅπως ζητεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή, ἀσκεπής (Α´ Κορ. ια´ 5).
.             Ἀρέσκονται πολλοί σημερινοί ἐπίσκοποι νά λένε ὅτι βρίσκοναι «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ἐπικαλούμενοι τόν θεοφόρο Ἰγνάτιο, χωρίς βέβαια νά μᾶς πληροφοροῦν ποῦ καί γιατί λέει τό λόγο αὐτό ὁ ἀποστολικός Πατήρ.
.             Ἀλλ’ ὡς πρός τόν «τόπον», ὡρισμένοι λησμονοῦν δύο τόπους. Ὁ ἕνας εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως μας ὁ τόπος. Εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ «κρανίου τόπος» (Ματθ. κζ´ 33). Οὕτε σέ σταυρό ζοῦμε οἱ σημερινοί διάκονοί Του, οὕτε σέ σταυρό μᾶς ἔχουν ἀνεβάσει.
• Λησμονοῦν, λοιπόν, πολλοί σημερινοί διάκονοί Του (κυρίως ἐπίσκοποι) τόν «κρανίου τόπον». Ἀλλά λησμονοῦν καί τόν ἄλλον, τόν δικό τους τόπο.
• Πότε μερικοί (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) Μητροπολίτες παραμένουν στόν τόπο τους; Ὅταν διαρκῶς περιφέρωνται ἀπό πανηγύρι σέ πανηγύρι, ἀπό ὀνομαστήρια σέ ὀνομαστήρια, ἀπό χειροτονίες σέ χειροτονίες, ἀπό ὑποδοχές σέ ὑποδοχές, ἁπό λιτανεύσεις σέ λιτανεύσεις, ἀπό ταξίδια σέ ταξίδια, πότε θά τούς μείνη καιρός γιά τόν τόπο τους;
• Πότε θά ποιμάνουν τό λαό, πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος;
• Πότε θά ἐργαστοῦν πνευματικά, πρός οἰκοδομήν τοῦ λαοῦ, πρός φύλαξι τῶν προβάτων, ἰδίως τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων;
Πότε θά κλειστοῦν στό κελλί τους πρός περισυλλογή καί μελέτη;
.              Ὁ Χριστός γιά τόν κακό ποιμένα λέει, ὅτι «ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει» (Ἰωάν. ι´ 12). Πιστεύουμε, ὅτι δέν θέλουν οἱ ἐπίσκοποί μας νά εἶναι κακοί ποι­μένες. Ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον παρασύρεται.
• Ἄς ἐπαναφέρη, λοιπόν, ἡ ἱερά Σύνοδος παλαιότερες ἐγκυκλίους γιά πε­ριορισμό τῶν πολυαρχιερατικῶν ἐμφανίσεων.
Ἑορτάζει ἕνας ἐπίσκοπος; Ἄς παραμείνη μέ τούς πιστούς τῆς ἐπαρχίας του, νά συμπροσευχηθοῦν. Καιρός ἄλλωστε λιτότητας.
Χειροτονεῖται ἕνας διάκονος ἤ πρεσβύτερος; Ἀρκεῖ ὁ ἐπίσκοπός του. Τί χρει­άζονται οἱ ἄλλοι;
Χειροτονεῖται ἕνας ἐπίσκοπος; Ἀρκοῦν τρεῖς ἤ τέσσερις ἐπίσκοποι. Γιατί πρέ­πει νά μαζευθοῦν τριάντα δεσποτάδες;
Ἑορτάζει ὁ πολιοῦχος μιᾶς πόλεως; Εὐκαιρία ὁ ἐπίσκοπος νά δῆ τό λαό του, καί ἀντί νά κάνη προσφωνήσεις σέ ἀρχιερεῖς, νά ἀπευθύνη νουθεσίες πρός μετάνοια καί προκοπή πνευματική.

, ,

Σχολιάστε