Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Συγχώρηση

ΑΠΟΓΝΩΣΗ καὶ ΜΕΤΑΝΟΙΑ -2 «Ἐντεῦθεν οὖν μάθωμεν, ἀδελφοί, τὴν ἄμετρον τοῦ Θεοῦ εὐσπλαγχνίαν καὶ φιλανθρωπίαν»

 

Τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου περὶ τοῦ μὴ ἀπογινώσκειν
[Β´]
(Ἀπὸ τὸν Εὐεργετινό)
ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

, , , ,

Σχολιάστε

«ΟΠΟΤΕ Η ΝΥΜΦΗ ΓΥΡΙΣΕΙ, Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ»

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο
τοῦ Δημ. Μαυρόπουλου:
«Σχόλια στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο»
κδ. «Δόμος», Ἀθῆναι 2017,
σελ. 116-117
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

[…] Νὰ τὸ πῶ μὲ ἕναν διαφορετικὸ λόγο χρησιμοποιώντας αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος: ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ δικαίωση, τί θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν ἐσχάτη Κρίση; Αὐτὸ ποὺ θὰ προκύψει εἶναι ὅτι θὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου. Ἂν τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἴμαστε μὲ τὸν Νυμφίο, ἂν δὲν τὸ ἀναγνωρίσουμε, ὁ Νυμφίος γίνεται πηγὴ βασάνου, ἡ παρουσία του γίνεται πηγὴ βασάνου. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω: τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι, τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν ἁγίων συνδιαγωγήν, βάσανον δὲ τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν. Ἄραγε θὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε; Θὰ προετοιμάσουμε τὴ ζωή μας, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ἔκπληξη τὴν παρουσία τοῦ Νυμφίου;
.               Ποιά προετοιμασία κάνει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ γνωρίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου, γιὰ νὰ παραδοθεῖ σὲ αὐτόν; Θὰ πῶ ἕνα παράδειγμα, ἐνδεχομένως ἀφελές, ἐὰν ἔχω παγιδευτεῖ στὴν ἀντίληψη ἑνὸς τιμωροῦ Θεοῦ, ὀργισμένου Θεοῦ, δικαιοκρίτη– ὅπως τὸν λένε– Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ δικανικὸ περιεχόμενο, ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ ἐπιβάλει κοσμικὴ τάξη καὶ ἁρμονία, βραβεύει τὸν δίκαιο καὶ τιμωρεῖ τὸν ἄδικο, κινδυνεύω νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐλεήμονα Νυμφίου. Δὲν θὰ ἀποδεχτῶ αὐτὴν τὴν ἐλεήμονα καρδία, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτουν καὶ οἱ Προφῆτες καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ οἱ Πατέρες. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τιμωρός, ἀλλὰ ἔλεος καὶ ἀγάπη.
.               Ἂν χτίσω τὴ ζωή μου μὲ μία ἀντίληψη ἑνὸς τέτοιου Θεοῦ, δὲν θὰ ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπό του, καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ κόλασή μου· αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ βασανισμός μου, νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸν ἐλεήμονα Κύριο. Σὲ ὅλες τὶς ἀποκαλύψεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅποτε ἀποκαλύφθηκε ὁ Θεὸς καὶ εἶπε: «ἐδῶ εἶμαι», πάντα προσέθετε: Κύριος πολυέλεος καὶ πολυεύσπλαγχνος καὶ ἀληθινός. Σχεδὸν ἀμνήμων γιὰ τὰ ἁμαρτήματα, ξεχνάει τὶς ἁμαρτίες μας συνεχῶς. Ἕνα νυμφίο ποὺ λαχταράει τὴν νύμφη, ὁ Μέγας Βασίλειος τὸν ὀνομάζει «μανικὸ ἐραστή», δηλαδὴ τρελαμένο γιὰ τὴν νύμφη. Φεύγει ἡ νύμφη; πάει μὲ ἄλλους ἄνδρες; Γίνεται εἰδωλολάτρισσα μὲ τὸν ἕναν, μὲ τὸν ἄλλον; Αὐτὸς παραμένει μὲ τὴ λαχτάρα τῆς νύμφης καὶ ὅποτε ἡ νύμφη γυρίσει, ἀγκαλιὰ εἶναι ἀνοιχτή, χωρὶς κρίση.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»-3

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»
[Κυριακὴ ΙΑ´ Ματθ.]

(Ματθ. ιη´23-35)

[Γ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ὁμιλίες Δ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγ. Πάντων
ὣς τὴν ἑνδεκάτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή»
,
Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ.217 ἑπ.

Μέρος Α´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»
Μέρος Β´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»-2

.             «Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι» (Ματθ. ιη´ 29). Ἐπαναλήφθηκε τὸ ἴδιο σενάριο ποὺ εἶχε ἐκτυλιχτεῖ λίγο νωρίτερα, ὅταν ὁ κακὸς αὐτὸς δοῦλος εἶχε γονατίσει μπροστὰ στὰ πόδια τοῦ κυρίου του. Εἶχε ζητήσει κι αὐτὸς ἀπὸ τὸν κύριό του νὰ μακροθυμήσει, νὰ τοῦ χαρίσει λίγο χρόνο, κι αὐτὸς θὰ πλήρωνε τὸ χρέος του. Κι ὁ κύριός του ἔνιωσε συμπάθεια καὶ τοῦ χάρισε τὰ μύρια τάλαντα. Ὁ ἴδιος ὅμως, ὅταν ἦρθε ἡ σειρά του, δὲν ἔνιωσε καμιὰ συμπάθεια γιὰ τὸν σύνδουλό του, ποὺ τοῦ χρωστοῦσε μόλις ἑκατὸ δηνάρια. Δὲν ἔδειξε οὔτε ἔλεος οὔτε συγχωρητικότητα, ἀλλὰ «ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ αὐτῷ τὸ ὀφειλόμενον» (Ματθ. ιη´ 30).
.             Ἔτσι συμπεριφέρθηκε ὁ δανειστὴς δοῦλος στὸν χρεώστη σύνδουλό του. Ἔτσι συμπεριφέρεται ἄνθρωπος σὲ ἄνθρωπο. Καὶ τέτοια συμπεριφορὰ μετατρέπει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σὲ δικαιοσύνη. ταν νθρωπος παίζει μ τν εσπλαχνία το Θεο, πέφτει διος στ δικαιοσύνη Του. Κι ἡ κρίση αὐτῆς τῆς δικαιοσύνης, ποὺ ἀκολουθεῖ μία περιφρονημένη εὐσπλαχνία, εἶναι φοβερή: «Μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται· ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ὁ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει» (Γαλ. ϛ´ 7), βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὅταν γονατίζουμε μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ ζητοῦμε τὸ ἔλεός Του γιὰ τὶς δυσεξαρίθμητες ἁμαρτίες μας κι ἔπειτα πετᾶμε τὸν ἀδελφό μας στὴ φυλακὴ γιὰ μία μοναδικὴ ἁμαρτία, ποὺ ἔκανε καὶ μᾶς προσέβαλε, τότε μυκτηρίζουμε τὸν Θεό. Ἂς μὴν ξεγελιόμαστε. Ὁ Θεὸς δὲν ἐπιτρέπει νὰ τὸν ἐμπαίζουμε, νὰ τὸν μυκτηρίζουμε, νὰ παίζουμε μαζί Του. Τὰ χέρια Του δὲν εἶναι μακριά μας, καὶ τὰ δυό Του χέρια. Τόσο ἐκεῖνο ποὺ μᾶς χαϊδεύει ὅσο κι ἐκεῖνο ποὺ τιμωρεῖ. «Φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι´ 31). Πόσο φοβερὸ εἶναι, φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὴ συνέχεια τῆς παραβολῆς τοῦ Χριστοῦ:
.              «Ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα» (Ματθ. ιη´ 31). Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ σύνδουλοι, ποὺ εἶδαν τὰ γενόμενα καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα; Εἶναι ἄνθρωποι σπλαχνικοί, ποὺ διαθέτουν πνευματικὴ ἀντίληψη καὶ γνωρίζουν τί θὰ κάνει ὁ Θεὸς στὸν πονηρὸ δοῦλο, ἐκεῖνοι ποὺ βλέπουν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια τὴν ἀνείπωτη κακία τοῦ πονηροῦ δούλου καὶ κραυγάζουν στὸν Θεό. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς αὐτὸ ἀναφέρεται καὶ στοὺς ἀγγέλους, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ὀνομαστοῦν κι αὐτοὶ σύνδουλοι τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ κι οἱ δύο βρίσκονται στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ ἢ κι ἐπειδή, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια του Κυρίου, ὅσοι εἶναι ἄξιοι γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο, εἶναι «ἰσάγγελοι» (Λουκ. κ´ 36).
.         Περιττεύει νὰ ποῦμε πὼς οὔτε οἱ σπλαγχνικοὶ ἄνθρωποι οὔτε κι οἱ ἄγγελοι πρέπει νὰ πληροφορήσουν τὸν Θεὸ γιὰ ὅ,τι γίνεται στὸν κόσμο, γιὰ νὰ τὸ μάθει κι ὁ Θεὸς μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ὁ Ὕψιστος Θεὸς εἶναι παντογνώστης καὶ παντεπόπτης. Ὅλα ὅσα βλέπουν κι ἀντιλαμβάνονται ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι, γίνονται μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἀναφέρει τότε πὼς οἱ σύνδουλοι εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ ἄσπλαγχνος δοῦλος καὶ τὸ ἀνέφεραν στὸν κύριό τους; Γιὰ νὰ δείξει τὴ συμπάθεια ποὺ δείχνουν οἱ καλοὶ ἄνθρωποι κι οἱ ἄγγελοι. Εἶναι θέλημα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὅλοι οἱ πιστοὶ δοῦλοι Του νὰ χαίρονται μὲ τὸ καλὸ καὶ νὰ θλίβονται μὲ τὴν ἁμαρτία. Οἱ λυπημένοι δοῦλοι τότε ἦρθαν καὶ πληροφόρησαν τὸν κύριό τους γιὰ ὅσα ἔγιναν.
.         «Τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκα σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;» (Ματθ. ιη´ 32, 33). Ὁ βασιλιὰς δὲν θὰ τιμωρήσει τὸν πονηρὸ δοῦλο προτοῦ καταγγείλει μπροστά του τὴν κακία του. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἐνεργήσει ὁ Κύριος καὶ στὴν Τελικὴ Κρίση. Θὰ στραφεῖ σ’ ἐκείνους ποὺ στέκονται στὰ δεξιά Του, θὰ τοὺς καλέσει στὴν αἰώνια μακαριότητα καὶ θὰ τοὺς ἐξηγήσει γιατί κρίθηκαν ἄξιοι. Μετὰ θὰ στραφεῖ σ’ ἐκείνους ποὺ στέκονται ἀριστερά Του, θὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν αἰώνια κόλαση καὶ θὰ τοὺς ἐξηγήσει ἐπίσης γιατί καταδικάστηκαν νὰ πᾶνε ἐκεῖ. Κύριος θέλει ν γνωρίζουν λοι γιατί κρίθηκαν ξιοι γι νταπόδοση γι τιμωρία, στε κανένας ν μ σκεφτε πς Θες τος μεταχειρίστηκε δικα.
.         Ὁ Θεὸς καλεῖ πρῶτα τὸν πονηρὸ δοῦλο καὶ τὸν ἀπομακρύνει γιὰ πάντα ἀπὸ κοντά Του. Τὸ πονηρὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει κάτι κοινὸ μὲ τὸ καλό. Ἀμέσως μετὰ ἀποδείχνεται γιατί ὁ Θεὸς ἀποκάλεσε τὸν δοῦλο αὐτὸν πονηρό: πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκα σοι. Ὁ Θεὸς δὲν μπαίνει σὲ λεπτομέρειες. Δὲν λέει: «σοῦ χάρισα τὸ δάνειο δέκα χιλιάδων ταλάντων καὶ σὺ δὲν χάρισες στὸν σύνδουλό σου τὸ δικό του χρέος, τὰ ἑκατὸ δηνάρια». Λέει ἁπλά: πᾶσαν τὴν ὀφειλήν. Ἐλπίζει ἔτσι νὰ διεγείρει στὸν ἁμαρτωλὸ τὴ συναίσθηση τοῦ μεγάλου χρέους του. Ἐπεὶ παρεκάλεσάς με.
.         Ὁ Κύριος δὲν μπαίνει καὶ δῶ σὲ λεπτομέρειες. Ἀποσιωπᾶ ὅσα προηγήθηκαν τῆς παράκλησης τοῦ δούλου, τὸ ὅτι ἔπεσε στὰ πόδια Του γονατιστὸς καὶ τὸν παρακάλεσε. Οἱ δύο αὐτὲς πράξεις σημαίνουν μετάνοια. Καὶ τῆς μετάνοιας προηγήθηκε ἡ προσευχή. προσευχ χωρς μετάνοια εναι χωρς νόημα, νενεργή. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ ἡ προσευχὴ θὰ συνδεθεῖ μὲ τὴ μετάνοια, ὁ Θεὸς τὴν εἰσακούει. Ὁ δοῦλος μὲ τὸ ὑπέρογκο χρέος στὴν ἀρχὴ ἔδειξε πραγματικὴ μετάνοια κι ἔτσι ζήτησε ἀπὸ τὸν κύριό του νὰ μακροθυμήσει. Ἡ προσευχή του εἰσακούστηκε ἀμέσως κι ὁ κύριος τοῦ ἔδωσε περισσότερα ἀπ’ ὅσα ζητοῦσε. Τοῦ χάρισε ὁλόκληρο τὸ χρέος. Ὁ κύριος συνέχισε χαρακτηρίζοντας τὴν κακία τοῦ δούλου αὐτοῦ πρὸς τὸν συνδουλό του κι αὐτὸ τὸ ἔκανε μὲ ἐρώτηση. Γιὰ ποιό λόγο; Γιατί δὲν τοῦ εἶπε: «Ἐγὼ σοῦ ἔδειξα ἔλεος, ἐσὺ ὅμως φέρθηκες ἄσπλαγχνα στὸν σύνδουλό σου», ἀλλὰ οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα; Τό ᾽κανε αὐτό, ὥστε ὁ πονηρὸς δοῦλος νὰ συνειδητοποιήσει πὼς δὲν εἶχε τί ν’ ἀπαντήσει, ὥστε ὁ κύριος νὰ τὸν φέρει σὲ ἀμηχανία, ἀνίκανο νὰ μιλήσει καὶ νὰ πεῖ κάτι. Τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσει γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂν εἶχε κάτι νὰ πεῖ. Ὅταν ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἀρχιερέα χτύπησε τὸν Κύριο στὸ μάγουλο καὶ τὸν ρώτησε: «Οὕτως σὺ ἀποκρίνη τῷ ἀρχιερεῖ;», ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοῦ ἀπάντησε: «Εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ δὲ καλῶς, τί μὲ δέρεις;» (Ἰωάν. ιη´ 22-23). Παρόμοια ἀπάντηση μὲ τοῦ Χριστοῦ ἔπρεπε νὰ δώσει κι ὁ δοῦλος, ἀντὶ τῆς ἔνοχης σιωπῆς του. Τέτοια ἀπάντηση ὅμως θὰ ἦταν σὰ νά ᾽ριχνε κάρβουνα ἀναμμένα στὸ κεφάλι του καὶ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ὁ τρόπος αὐτός, τοῦ νὰ ἐκθέτει κανεὶς τὴν ἐνοχὴ τοῦ ἄλλου, χρησιμοποιεῖται κι ἀπὸ τὸν βασιλιὰ τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς: οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου;
.         Στὴν ἀρχὴ εἴχαμε τὸν τρόμο τῆς σιωπῆς κι ὕστερα ἀκολούθησε ὁ τρόμος τῆς καταδίκης: «Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὐ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ» (Ματθ. ιη´ 34). Ὅταν τὸ ἔλεος ἀντιστρέφεται καὶ γίνεται δίκαιη καταδίκη, τότε ὁ Θεὸς γίνεται φοβερός. Ὁ μακάριος Δαβὶδ λέει στὸ Θεό: «Σὺ φοβερὸς εἶ, καὶ τίς ἀντιστήσεταί σοι; ἀπὸ τότε ἡ ὀργή σου» (Ψαλμ. ΟΕ´ 8). Κι ὁ προφήτης Ἠσαΐας: «Ἰδοὺ τὸ ὄνομα Κυρίου ἔρχεται διὰ χρόνου πολλοῦ, καιόμενος ὁ θυμὸς» (Λ´ 27).
.         Ὁ βασιλιὰς τότε ὀργίστηκε πολὺ ἐναντίον τοῦ ἄσπλαγχνου δούλου καὶ τὸν παράδωσε στοὺς βασανιστὲς – στὰ πονηρὰ πνεύματα, ἀφοῦ ἐκεῖνα εἶναι ποὺ βασανίζουν πραγματικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Σὲ ποιόν θὰ μποροῦσε νὰ παραδοθεῖ ἐκεῖνος ποῦ εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀσπλαχνία του, αὐτὸς ποῦ ὁ Θεὸς τὸν ἀποκαλεῖ πονηρὸ δοῦλο, ἂν ὄχι σ’ ἐκεῖνον ποὺ προκαλεῖ τὸ μεγαλύτερο κακό, στὸ διάβολο; Γιατί λέει: ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ; Γιὰ νὰ δείξει πὼς εἶχε ἤδη καταδικαστεῖ στὰ αἰώνια βάσανα. Πρῶτα πρῶτα εἶναι ἐντελῶς ἀπίθανο γιὰ ἕναν ἄνθρωπο μὲ τέτοιο χρέος νὰ μπορέσει ποτὲ νὰ τὸ ἐξοφλήσει. Καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀπαγγέλει ποτὲ τέτοια τελικὴ καταδίκη στὸν ἄνθρωπο σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, παρὰ μόνο μετὰ τὸν θάνατο, ὁπότε δὲν ὑπάρχει πιὰ δυνατότητα γιὰ μετάνοια, οὔτε καὶ γιὰ τὴν ἐξόφληση τοῦ χρέους τῶν ἁμαρτιῶν ποὺ ἔκανε σ’ αὐτὴ τὴ ζωή.
.             «Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ιη´ 35). Αὐτὸ εἶναι τὸ τέλος τῆς παραβολῆς κι αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τοῦ θέματος. Δὲν ὑπάρχει ἐπιφύλαξη ἢ κάποιο διφορούμενο στὰ λόγια αὐτά. Θες θ συμπεριφερθε πέναντί μας μ τν τρόπο πο μες συμπεριφερόμαστε στν δελφό μας. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς τὸ ξεκαθάρισε αὐτὸ καὶ μαζί Του δὲν ὑπάρχει πιθανότητα λάθους ἢ ἔλλειψη γνώσης. Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε «ὁ Πατέρας σου», ἀλλὰ «ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος». Ἤθελε μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δείξει πὼς ἂν δὲν συγχωρήσουμε τὸν ἀδελφό μας γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, χάνουμε τὸ δικαίωμα νὰ ὀνομάσουμε Πατέρα μας τὸν Θεό. Ὁ Κύριος ἐπισημαίνει ἐπίσης μὲ ποιὸν τρόπο πρέπει νὰ γίνει ἡ συχώρεση: ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν. Ὁ βασιλιὰς συγχώρεσε τὸ χρέος τοῦ δούλου του μὲ τὴν καρδιά του, γι’ αὐτὸ καὶ λέει, σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος… Κι ἡ εὐσπλαγχνία, τὸ ἔλεος, προέρχεται ἀπὸ τὴν καρδιά.
.         Ἂν δὲ συγχωρήσουμε τὸν ἀδελφό μας κι ἂν δὲν τὸ κάνουμε αὐτὸ ἀπὸ τὴν καρδιά μας, μὲ συμπάθεια κι ἀγάπη, τότε κι ὁ Θεός, ὁ κοινὸς Δημιουργός μας, θὰ φερθεῖ σ’ ἐμᾶς ὅπως κι ὁ βασιλιὰς ἐκεῖνος τῆς παραβολῆς στὸν ἀνελεήμονα δοῦλο. Θὰ παραδοθοῦμε στοὺς βασανιστὲς – στὰ πονηρὰ πνεύματα – ποὺ θὰ μᾶς βασανίζουν αἰώνια στὸ βασίλειο τοῦ σκότους, ἐκεῖ ὅπου ὁ κλαυθμὸς κι ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων εἶναι ἀτελεύτητος. Ἂν δὲν ἦταν ἔτσι, δὲν θὰ μᾶς τὸ εἶχε πεῖ ὁ Κύριος. Δὲν τὸ εἶπε μόνο στὸ κείμενο τῆς παραβολῆς τοῦ ἄσπλαχνου δούλου αὐτό, ἀλλὰ καὶ σὲ ἀρκετὲς ἄλλες περιπτώσεις: «Ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ζ´ 2).

* * *

.           Ἡ διδαχὴ αὐτὴ εἶναι ἀκριβῶς ἴδια μ’ ἐκείνην τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, χωρὶς κανένα διφορούμενο, χωρὶς καμιὰ ἐπιφύλαξη. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς διδαχὴ μᾶς ἔκανε ὁ Κύριος καὶ μὲ τὴ μεγαλύτερη προσευχὴ ποὺ μᾶς παρέδωσε, τὴν Κυριακὴ προσευχή: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. ϛ´ 12). Ὅταν λέμε ἀπὸ τότε τὸ “Πάτερ ἡμῶν”, ἀνανεώνουμε τὴ συμφωνία μας μὲ τὸν Θεό. Τοῦ λέμε νὰ μᾶς φερθεῖ ὅπως φερόμαστε κι ἐμεῖς στοὺς δικούς μας ἀνθρώπους. Νὰ μᾶς ἐλεήσει, ὅπως ἐλεοῦμε κι ἐμεῖς, νὰ μᾶς συγχωρήσει, ὅπως συγχωροῦμε κι ἐμεῖς αὐτοὺς ποὺ μᾶς προσβάλλουν.
.             Πόσο εὔκολα δίνουμε ἐντολὲς στὸν Θεό, τί φοβερὴ εὐθύνη ἀναλαμβάνουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας! Στὸ Θεὸ εἶναι εὔκολο νὰ μᾶς συγχωρέσει, στὸ μέτρο ποὺ συγχωροῦμε κι ἐμεῖς τοὺς ἄλλους. Τοῦ εἶναι εὔκολο νὰ συγχωρέσει σὲ ὅλους μας κάποιο χρέος ἀπὸ δέκα χιλιάδες τάλαντα. Ἐμεῖς εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ συγχωρέσουμε μὲ τέτοια θεϊκὴ εὐκολία χρέος ἑκατὸ δηναρίων ποῦ μᾶς ὀφείλει ὁ ἄδελφός μας; Πιστέψτε μέ, ὅσο μεγάλο κι ἂν εἶναι τὸ χρέος κάποιου ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπό του, ὅσο κι νὰ ἁμάρτησε ἕνας ἄνθρωπος στὸν ἀδελφὸ ἢ τὸν φίλο του, τὸ χρέος αὐτὸ δὲν θὰ ξεπερνᾶ τὰ ἑκατὸ δηνάρια, σὲ σύγκριση μὲ τὸ τεράστιο χρέος ποὺ ὀφείλει ὁ καθένας μας στὸν Θεό. Ὅλοι μας, χωρὶς ἐξαίρεση, εἴμαστε καταχρεωμένοι στὸν Θεό. Ὁποτεδήποτε σκεφτοῦμε νὰ ὁδηγήσουμε τοὺς συνανθρώπους μας στὸ δικαστήριο γιὰ τὰ χρέη του, πρέπει νὰ σκεφτοῦμε πὼς ἐμεῖς χρωστᾶμε στὸν Θεὸ ἀπείρως περισσότερα. Ἐκεῖνος ὅμως μακροθυμεῖ, περιμένει, ὑπομένει καὶ μᾶς συγχωρεῖ. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πὼς μὲ ὅποιο μέτρο μετρᾶμε τοὺς ἄλλους, θὰ μετρηθοῦμε κι ἐμεῖς. Πάνω ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς πάνω στὸ σταυρό: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς!» (Λουκ. κγ´ 24). Ὅποιος ἔχει ἔστω καὶ λίγη συνείδηση, θὰ ντραπεῖ, ὅταν τὰ θυμηθεῖ αὐτὰ καὶ θὰ τραβήξει τὸ χέρι του, δὲν θὰ συνεχίσει νὰ καταδιώκει ἐκείνους ποὺ τοῦ ὀφείλουν κάποιο μικρὸ χρέος.
.           Ἀδελφοί μου! Ἂς βιαστοῦμε νὰ συγχωρήσουμε ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὶς προσβολὲς ποὺ μᾶς κάνουν, ὥστε κι ὁ Θεὸς νὰ συγχωρέσει ὅλες τὶς δικές μας ἁμαρτίες καὶ προσβολές. Ἂς κάνουμε γρήγορα, προτοῦ μᾶς κρούσει τὴν πόρτα ὁ θάνατος καὶ μᾶς πεῖ: «Εἶναι πολὺ ἀργά!» Πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ θανάτου δὲν θὰ μπορέσουμε οὔτε νὰ συγχωρέσουμε οὔτε νὰ συγχωρεθοῦμε. Δόξα στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ δικαιοσύνη Του. Δόξα καὶ ὕμνος στὸ θεῖο μας Διδάσκαλο καὶ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»-2

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»
(Ματθ. ιη´23-35)

[Β´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ὁμιλίες Δ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγ. Πάντων
ὣς τὴν ἑνδεκάτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή»
,
Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ. 197 ἑπ.

Μέρος Α´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»

.               Ἂν γνωρίζαμε πόσα μᾶς συγχωροῦνται σιωπηρὰ κάθε μέρα καὶ κάθε ὥρα, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀλλὰ κι ἀπὸ ἀνθρώπους, θὰ τρέχαμε μὲ ντροπὴ νὰ συγχωρέσουμε τοὺς ἄλλους. Πόσα ἀπρόσεχτα ἀλλὰ καὶ προσβλητικὰ λόγια βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα μας, στὰ ὁποῖα ἡ ἀπάντηση ποὺ δεχτήκαμε εἶναι ἡ σιωπή; Πόσα ἄγρια βλέμματα ρίχνουμε ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ; Πόσες ἀνάρμοστες πράξεις κάνουμε, σὲ πόσες ἀπαράδεκτες ἐνέργειες προβαίνουμε; Κι οἱ ἄνθρωποι τὰ προσπερνοῦν ὂλ’ αὐτά, δὲν ἐφαρμόζουν τὸ «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος». Καὶ τί νὰ ποῦμε γιὰ τὴ συχώρεση τοῦ Θεοῦ; Δὲν ὑπάρχουν ἐπαρκῆ λόγια νὰ τὴν ἐκφράσουν. Γιὰ νὰ περιγράψει κανεὶς τὰ ἀμέτρητα βάθη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συγχωρητικότητας τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται λόγος θεϊκός. Καὶ τέτοιος εἶναι ὁ λόγος ποὺ μᾶς δίνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ποιός θὰ μποροῦσε στὸν οὐρανὸ ἢ στὴ γῆ νὰ μᾶς ἐξηγήσει καλύτερα καὶ νὰ μᾶς περιγράψει τὰ πράγματα τοῦ Θεοῦ, ἂν ὄχι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ προαιώνιος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; «Οὐδεὶς ἐπιγινώσκει… τὸν πατέρα εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι» (Ματθ. ια´ 27).
.               Ὁ Κύριος Ἰησοῦς φανέρωσε τὴν ἀμέτρητη συγχωρητικότητα τοῦ Θεοῦ στὴν παραβολὴ τοῦ δούλου ἐκείνου ποὺ εἶχε μεγάλο χρέος. Πῆρε ἀφορμὴ γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Πέτρο, ὅταν τὸν ρώτησε πόσες φορὲς θά ᾽πρεπε νὰ συγχωρεῖ τὶς προσβολὲς τοῦ ἀδελφοῦ του: «ἕως ἑπτάκις;» Στὴν ἐρώτηση αὐτὴ ὁ Κύριος ἀπάντησε μ’ αὐτὰ τὰ πολὺ σημαντικὰ λόγια: «οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ» (Ματθ. ιη´ 22). Προσπάθησε νὰ συγκρίνεις τὶς δύο αὐτὲς προτάσεις καὶ θὰ διαπιστώσεις τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Πέτρος, ὅταν ρώτησε τὸ Διδάσκαλό Του «ἕως ἑπτάκις;», νόμιζε πὼς εἶχε φτάσει στὰ ἀνώτατα ὅρια τῆς συγχωρητικότητας. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ὅμως ἦταν: ἕως ἐβδομηκοντάκις ἑπτά! Καὶ σὰν νὰ μὴ τοῦ φάνηκε ἀρκετὸ ἀκόμα κι αὐτὸ τὸ μέτρο, προσέθεσε μετὰ καὶ τὴν ἀκόλουθη παραβολή, γιὰ νὰ ξεκαθαρίσει καλύτερα τὰ πράγματα.

* * *

.               «Διὰ τοῦτο ὠμοιώθη ἡ βασίλεια τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνάραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ» (Ματθ. ιη´ 23). Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δὲν προσφέρεται γιὰ περιγραφή, οὔτε μὲ λόγια οὔτε μὲ χρώματα. Ἡ ὁμοιότητά της μπορεῖ ν’ ἀπεικονιστεῖ μόνο μέσα σὲ περιορισμένη ἔκταση, μὲ ὅρους αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ παραβολές, ἐπειδὴ εἶναι οὐσιαστικὰ ἀδύνατο νὰ ἐκφράσει μὲ ἄλλα μέσα πράγματα ποὺ δὲν ἀνήκουν σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Τὸν κόσμο αὐτὸν τὸν ἔχει παραμορφώσει καὶ ἀμαυρώσει ἡ ἁμαρτία. Δὲν ἔχασε ἐντελῶς ὅμως τὴν ὁμοιότητά του μὲ τὸν ἄλλο κόσμο, τὸν ἀληθινό. Ὁ κόσμος αὐτὸς δὲν εἶναι ἀντίγραφο τοῦ ἄλλου, σὲ καμιὰ περίπτωση. Εἶναι ἁπλὰ μία χλωμὴ εἰκόνα καὶ σκιά του. Ἑπομένως ἀνάμεσα στοὺς δύο κόσμους μποροῦμε νὰ κάνουμε σύγκριση ὅπως ἀνάμεσα σὲ κάτι ἀληθινὸ καὶ στὴ σκιά του.
.               Κάποιος βασιλιὰς ἀποφάσισε νὰ κανονίσει τοὺς λογαριασμούς του μὲ τοὺς δούλους του, ποὺ ἦταν ὀφειλέτες του. Ἕνας βασιλιὰς δὲν εἶναι ποτὲ ὀφειλέτης στοὺς δούλους του, ἐκεῖνοι τοῦ χρωστᾶνε. «Ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων» (Ματθ. ιη´ 24). Ἕνα τάλαντο ἰσοδυναμεῖ μὲ διακόσιες σαράντα χρυσὲς λίρες. Δέκα χιλιάδες τάλαντα ἀνέρχονται σὲ περίπου δυόμισυ ἑκατομμύρια χρυσὲς λίρες. Αὐτὸ ἦταν ἕνα τεράστιο ποσὸ ἀκόμα καὶ γιὰ μία χώρα, ὄχι γιὰ ἕνα δοῦλο. Τί σημασία ἔχει αὐτὸ ὅμως; Τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τῶν ὀφειλῶν μας πρὸς Αὐτόν, εἶναι πολὺ μεγαλύτερο. Ὅταν ὁ Κύριος μιλάει γιὰ τὴν ὀφειλὴ τοῦ δούλου πρὸς τὸ βασιλιά, ἐννοεῖ τὶς ὀφειλές μας στὸν Θεό, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπισημαίνει πόσο μεγάλο εἶναι τὸ ὀφειλόμενο ποσό, ποὺ ὅμως σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων.

.               «Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναίκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι» (Ματθ. ιη´ 25). Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τόσο ὁ ρωμαϊκὸς ὅσο κι ὁ ἰουδαϊκὸς νόμος (Ἕξ. κα´ 2, Λευϊτ. κε´ 39), προέβλεπαν νὰ πουλιοῦνται σκλάβοι οἱ πτωχευμένοι ὀφειλέτες, μαζὶ μὲ τὶς οἰκογένειές τους. Ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ πὼς μία χήρα ἔκραζε στὸν προφήτη Ἐλισαῖο: «Ὁ δοῦλος σου ἀνήρ μου ἀπέθανε… καὶ ὁ δανειστὴς ἦλθε λαβεῖν τοὺς δύο υἱούς μου ἑαυτῷ εἰς δούλους» (Δ´ Βασ. δ´ 1). Αὐτὸ ἔκανε κι ὁ βασιλιὰς τῆς παραβολῆς κι ἦταν τόσο δίκαιο ὅσο καὶ νόμιμο.
.               Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἐντολῆς τοῦ βασιλιᾶ ἦταν πώς, ταν ο μαρτίες ξεπερνον τ ρια, Θες μς στερε λες τς δωρες το γίου Πνεύματος πο καταξιώνουν τν νθρωπο. πώληση το φειλέτη σημαίνει πς μαρτωλς στερεται τ πρόσωπο πο το δωσε Θεός. Ἡ πώληση τῆς γυναίκας του σημαίνει τὴ στέρηση τῶν δώρων τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους. Ἡ πώληση τῶν παιδιῶν του ὑποδηλώνει πὼς στερεῖται τὴ δυνατότητα δημιουργίας καὶ ἑνὸς ἔστω ἀγαθοῦ. Καὶ πάντα ὅσα εἶχε, σημαίνει πὼς ἀποξενώνεται ἀπὸ κάθε χαρὰ πνευματικῆς εὐλογίας. Καὶ ἀποδοθῆναι, σημαίνει πὼς ὅλα τὰ θεόσδοτα χαρίσματα ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο στὸν Θεό, τὴν Πηγὴ καὶ τὸν Κύριο «παντὸς ἀγαθοῦ». «Ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω» ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ δὲν ἀξίζει, εἶπε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές Του (Ματθ. ι´ 13).
.           «Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῶ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος του δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ» (Ματθ. ιη´ 26, 27). Τί ξαφνική, τί ἀπρόσμενη μεταβολή! Πόσο φτηνὸ ἀντίλυτρο τοῦ δανείου, πόσο ἀμέτρητο ἔλεος! Ὁ κακὸς δοῦλος, ποὺ εἶχε σωρεύσει ἕνα τεράστιο χρέος, δὲν εἶχε ποῦ νὰ καταφύγει, οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Δὲν μποροῦσε κανένας ἄλλος στὸν κόσμο νὰ τὸν βοηθήσει, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ δανειστή του. Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἦταν ὁ κύριός του κι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ σύνδουλοί του. Οἱ ἄλλοι δοῦλοι δὲν τολμοῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν, ἐνάντια στὴ θέληση τοῦ κυρίου τους. Ὁ μόνος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὸν βοηθήσει, ἦταν ὁ κύριός του, ὁ κριτής του. Ἔτσι κι ἐκεῖνος ἔκανε τὸ μοναδικὸ πράγμα ποὺ τοῦ ἦταν δυνατὸ καὶ λογικό: Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ κυρίου του κι ἐπαιτοῦσε τὸ ἔλεός του. Δὲν τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ χαρίσει τὸ χρέος – οὔτε νὰ τὸ σκεφτεῖ αὐτὸ δὲν τολμοῦσε. Τοῦ ζήτησε μόνο παράταση τοῦ χρόνου ἐξόφλησης. Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ πάντα σοὶ ἀποδώσω, τοῦ εἶπε. Κι ὁ βασιλιάς, ποὺ ἦταν ἀληθινὸς ἄνθρωπος καὶ σωστὸς κριτής, ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. Τοῦ χάρισε μία διπλὴ ἐλευθερία: τόσο ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ ὅσο κι ἀπὸ τὸ χρέος.
.               Δὲν εἶναι αὐτὸ ἕνα πραγματικὰ βασιλικὸ δῶρο; Ατς μως δν εναι τρόπος πο συμπεριφέρονται πολλς φορς ο πίγειοι βασιλιάδες. Τέτοιο λεος κα μάλιστα μ παιτητό, μόνο π τν οράνιο Βασιλι μπορε ν ρθει. Ἐκεῖνος τὸ κάνει αὐτὸ καὶ μάλιστα συχνά. Ὅταν κάποιος ἁμαρτωλὸς συνέρχεται καὶ μετανοεῖ, ὁ οὐράνιος Βασιλιὰς εἶναι ἕτοιμος νὰ τοῦ συγχωρέσει μύριες ἁμαρτίες, νὰ ἐπιστρέψει στὸν ἁμαρτωλὸ ὅλες τὶς δωρεές, ποὺ ἀποστερήθηκε.
.               Κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει τὸ μέτρο τῆς εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ. Κανένας δὲν μπορεῖ οὔτε καν νὰ τὴν περιγράφει. «Ἰδοὺ γὰρ ἀπήλειψα ὡς νεφέλην τὰς ἀνομίας σου καὶ ὡς γνόφον τὰς ἁμαρτίας σου· ἐπιστράφηθι πρός με καὶ λυτρώσομαί σε» (Ἠσ. μδ´ 22), εἶπε ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος ποὺ ἐπιστρέφει στὸν Θεὸ μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια, δέχεται τὴ συγχώρηση τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλες τὶς ἁμαρτίες του. Ὁ Θεὸς τοῦ χαρίζει περισσότερο χρόνο δοκιμασίας, γιὰ νὰ δεῖ κατὰ πόσο ὁ ἁμαρτωλὸς αὐτὸς θὰ μείνει μαζί Του ἢ θὰ τὸν προδώσει.
.               Ὅταν ὁ βασιλιὰς Ἐζεκίας βρισκόταν στὸ νεκρικὸ κρεβάτι, γύρισε πρὸς τὸν τοῖχο καὶ προσευχήθηκε στὸν Κύριο θρηνώντας καὶ ζητώντας Του νὰ ἐπιμηκύνει τὴ ζωή του. Ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὴν προσευχή του καὶ τοῦ χάρισε ἄλλα δεκαπέντε χρόνια ζωῆς. Μετὰ ἀπ’ αὐτὸ ὁ Ἐζεκίας εὐχαρίστησε καὶ δοξολόγησε τὸν Θεὸ μὲ τοῦτα δῶ τὰ λόγια: «Εἵλου γάρ μου τὴν ψυχήν, ἵνα μὴ ἀπόληται, καὶ ἀπέρριψας ὀπίσω μου πάσας τὰς ἁμαρτίας» (Ἠσ. λη´ 17). Εὐδόκησες στὴν ψυχή μου καὶ τὴν προφύλαξες ἀπὸ τὸ λάκκο τῆς φθορᾶς, εἶπε. Μὲ λύτρωσες ἀπ’ ὅλες τὶς ἁμαρτίες μου.
.               Κάτι ἀνάλογο ἔγινε μὲ τὸ δοῦλο ποὺ ἦταν καταχρεωμένος. Ζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μακροθυμήσει, νὰ τοῦ χαρίσει λίγο χρόνο γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐξοφλήσει τὸ χρέος του. Κι ὁ Κύριος τοῦ χάρισε ὁλόκληρο τὸ χρέος, ἀλλὰ τοῦ ἔδωσε καὶ τὴν ἐλευθερία του. Περίμενε μόνο νὰ δεῖ ὄχι πῶς θὰ κατορθώσει ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ν’ ἀποπληρώσει τὸ παλιό του χρέος, ἀλλὰ τί θὰ τοῦ ἀνταποδώσει γιὰ τὴ νέα εὐεργεσία του. Ἂς παρακολουθήσουμε τί ἔκανε στὴ συνέχεια ὁ δοῦλος:
.              «Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὄφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις» (Ματθ. ιη´ 28). Ἀφοῦ ὁ κύριός του τὸν συγχώρεσε, τοῦ χάρισε τὸ χρέος καὶ τὸν ἐλευθέρωσε, ὁ δοῦλος βρῆκε κάποιον σύνδουλό του ποὺ τοῦ εἶχε δανείσει χρήματα. Τώρα ὁ δοῦλος φέρθηκε σὰν κύριος στὸν σύνδουλό του. Τότε ὅμως ἔγινε ἕνας φοβερὸς κύριος, δυνάστης. Ἐνῶ ὁ βασιλιὰς εἶχε φερθεῖ στὸν ὀφειλέτη του μ’ ἕναν ἀνθρώπινο καὶ βασιλικὸ τρόπο, ὁ ἴδιος ὀφειλέτης, ποὺ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ κυρίου του τὸν εἶχε σώσει ἀπὸ τὸν ὄλεθρο, στὸν σύνδουλο του φέρθηκε σὰν ἄγριο θηρίο. Καὶ γιὰ τί χρέος; Μόλις γιὰ ἑκατὸ δηνάρια! Ὁ βασιλιὰς τοῦ χάρισε τὸ χρέος του, ποὺ ἦταν δέκα χιλιάδες τάλαντα. Κι ὁ ἀχάριστος δοῦλος γιὰ ἕνα ἐλάχιστο ποσὸ ἅρπαξε τὸν σύνδουλό του ἀπὸ τὸν λαιμὸ καὶ τὸν πέταξε στὴ φυλακή, ὡσότου τοῦ πληρώσει τὸ χρέος.
.              Αὐτὸς δὲν ἦταν ὁ τρόπος ποὺ διευθετοῦσε ὁ βασιλιὰς τοὺς λογαριασμοὺς μὲ τοὺς δούλους του, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ δοῦλοι μεταξύ τους. Ὁ δανειστὴς-δοῦλος ἅρπαξε ἀπὸ τὸ λαιμὸ τὸν χρεώστη-σύνδουλό του καὶ ἀπαιτοῦσε τὴν ἄμεση ἀποπληρωμὴ τοῦ χρέους του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»-3

 

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ 

«ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»
(Ματθ. ιη´23-35)

[Α´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ὁμιλίες Δ´-
Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγ. Πάντων
ὣς τὴν ἑνδεκάτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή
,
Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση,
σελ. 197 ἑπ.

.                 Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἄφηνε τὴν τελευταία Του πνοὴ στὸν σταυρό, ἀκόμα καὶ τὴν στιγμὴ αὐτὴ τῆς ἐπιθανάτιας ἀγωνίας Του, προσπαθοῦσε νὰ κάνει καλὸ στοὺς ἀνθρώπους. Δὲν σκεφτόταν τὸν ἑαυτό Του. Στοὺς ἀνθρώπους ἦταν ὁ νοῦς Του, γι’ αὐτὸ καὶ παρέδωσε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα μαθήματα ποὺ ἔδωσε ποτὲ στὸ ἀνθρώπινο γένος. Κι αὐτὸ εἶναι ἡ διδασκαλία Του γιὰ τὴ συγχώρηση. «Πάτερ, ἅφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ´ 34).
.               Ποτὲ ὣς τότε δὲν εἶχαν ἀκουστεῖ τέτοια λόγια στοὺς τόπους ἐκτέλεσης. Ἀντίθετα μάλιστα, ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν καταδικαστεῖ σὲ θάνατο μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, εἴτε ἀθῶοι ἦταν εἴτε ἔνοχοι, συνήθως ἐπικαλοῦνταν θεοὺς καὶ ἀνθρώπους γιὰ ἐκδίκηση. «Ἐκδικηθεῖτε», ἦταν ὁ λόγος ποὺ ἀκουγόταν συχνὰ μπροστὰ στὸ ἰκρίωμα καὶ δυστυχῶς ἀκούγεται ὣς τὶς μέρες μας ἀπὸ τοὺς μελλοθάνατους, ἀκόμα κι ἀπὸ ἐκείνους πού, προτοῦ θανατωθοῦν, κάνουν τὸν σταυρό τους.
.                 Ὁ Χριστός, προτοῦ παραδώσει τὴν τελευταία Του πνοή, συγχώρεσε ὅλους ἐκείνους ποὺ τὸν βασάνισαν, τὸν μυκτήρισαν καὶ τὸν θανάτωσαν. Προσευχήθηκε στὸν οὐράνιο Πατέρα Του νὰ τοὺς συγχωρέσει, ἀλλὰ προχώρησε ἀκόμα παραπέρα. Τοὺς δικαιολόγησε, βρῆκε ἐλαφρυντικὸ γι’ αὐτούς. Εἶπε: “οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι”.
.                 Γιατί ἐπανέλαβε ἰδιαίτερα o Κύριος τὴ διδαχή Του γιὰ τὴ συχώρεση, τὴν ὥρα ποὺ βρισκόταν πάνω στὸν σταυρό; Ἀπὸ τὸ τεράστιο πλῆθος τῶν διδαχῶν ποὺ ἔκανε ἐν ὅσῳ ζοῦσε, γιατί διάλεξε αὐτὴν κι ὄχι κάποια ἄλλη νὰ προφέρουν τὰ ἅγια χείλη Του, στὸ τέλος ἀκριβῶς τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του; Ἀναμφίβολα πειδ θελε διδασκαλία Του ατ ν παραμείνει στ μνήμη λων, ν λειτουργήσει σν παράδειγμα πρς μίμηση. Στὸ πάθος Του πάνω στὸν σταυρό, σ’ αὐτὸ τὸ μεγαλειῶδες πάθος ποὺ ξεπερνᾶ κάθε μεγαλεῖο, ποὺ ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τοὺς βασιλιάδες καὶ τοὺς κριτὲς τῆς γῆς, πάνω ἀπὸ σοφοὺς καὶ διδασκάλους, ἀπὸ πλούσιους καὶ φτωχούς, ἀπὸ κοινωνικοὺς ἀναμορφωτὲς κι ἐπαναστάτες, ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὸ παράδειγμα τῆς συχώρεσης ἔβαλε τὴ σφραγίδα στὸ εὐαγγέλιό Του. Ἔδειξε μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο πὼς χωρὶς συχώρεση οὔτε οἱ βασιλιάδες μποροῦν νὰ κυβερνοῦν, οὔτε οἱ δικαστὲς νὰ κρίνουν, οἱ σοφοὶ δὲν μποροῦν νὰ εἶναι σοφοί, οὔτε οἱ διδάσκαλοι νὰ διδάσκουν. Δὲν μποροῦν οἱ πλούσιοι κι οἱ φτωχοὶ νὰ ζοῦν ὡς ἄνθρωποι κι ὄχι σὰν ἄλογα ζῶα, δὲν γίνεται ὁ πυρετὸς τῶν ἐπανασταστῶν κι ἀναμορφωτῶν νὰ εἶναι χρήσιμος. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὁ Χριστὸς ἤθελε μὲ τὴ διδαχή Του αὐτὴ νὰ δείξει πώς, χωρὶς συγχωρητικότητα, οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν οὔτε νὰ κατανοήσουν τὸ εὐαγγέλιό Του, οὔτε πολὺ περισσότερο νὰ τὸ ἐφαρμόσουν.
.              Ὁ Κύριος ξεκίνησε τὴν διδασκαλία Του μ λόγια γι τ μετάνοια κα τν τελείωσε μ λόγια γι τ συχώρεση. μετάνοια εναι σπόρος, συχώρεση εναι καρπός. Ὁ σπόρος δὲν ἔχει καμιὰ ἀξία, ἂν δὲν καρποφορήσει. Καμιὰ μετάνοια δὲν ἔχει ἀξία χωρὶς συχώρεση. Τί θὰ ἦταν ἡ κοινωνία τῶν ἀνθρώπων χωρὶς συχώρεση; Ἕνα θηριοτροφεῖο, τοποθετημένο στὴ μέση τοῦ θηριοτροφείου τῆς φύσης. Τί ἄλλο θὰ ἦταν ὅλοι οἱ νόμοι τῶν ἀνθρώπων στὴ γῆ παρὰ ἁλυσίδες ἀφόρητες, ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ συχώρεση νὰ τὶς μαλακώσει;
.               Θὰ μποροῦσε μία γυναίκα ν’ ἀποκαλεῖται μητέρα, ἂν δὲν εἶχε συχώρεση, ἢ ἕνας ἀδερφὸς νὰ ὀνομάζεται ἀδερφός, ὁ φίλος φίλος, ἢ ὁ χριστιανὸς χριστιανός; Ὄχι! Ἡ συχώρεση εἶναι ἡ καρδιὰ κι ἡ ρίζα ὅλων αὐτῶν τῶν τίτλων. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ λέξεις «συχώρεσέ με» καὶ «νά ᾽σαι συχωρεμένος», ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων θὰ ἦταν ἀβάσταχτη, ἀνυπόφορη. Δὲν ὑπάρχει σοφία στὸν κόσμο ἱκανὴ νὰ δημιουργήσει τάξη καὶ νὰ ἐπιβάλει τὴν εἰρήνη, χωρὶς τὴν ἐφαρμογὴ τῆς συχώρεσης. Οὔτε ὑπάρχουν σχολεῖα ἢ ἄλλα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα ἱκανὰ νὰ μεταδώσουν στοὺς ἀνθρώπους τὴ μεγαλοψυχία καὶ τὴν εὐγένεια, χωρὶς νὰ ἐφαρμόσουν τὴν πρακτικὴ τῆς συχώρεσης.
.               Τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο ἡ κοσμικὴ γνώση ἂν δὲν μπορεῖ μὲ κανέναν τρόπο νὰ συγχωρέσει τὸν πλησίον του, νὰ τοῦ πεῖ ἕνα καλὸ λόγο ἢ νὰ τοῦ ρίξει μία γλυκιὰ ματιά; Τίποτα ἀπολύτως. Τί θὰ χρησιμεύσουν στὸν ἄνθρωπο ἑκατοντάδες μπουκάλια λάδι μπροστὰ στὸ καντήλι, ἂν κανένα ἀπ’ αὐτὰ δὲν ἔχει νὰ μαρτυρήσει τὴ συχώρεση μίας τουλάχιστο ταπεινωτικῆς προσβολῆς; Τίποτα ἀπολύτως.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ»-2

,

Σχολιάστε

«ΕΔΩΣΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ καὶ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ;»

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

.             Ἕνας ἀδελφὸς ἔκανε συνεχῶς αὐτὴ τὴν προσευχὴ στὸν Θεό:cf80ceb5cf81ceb9cf83cf84ceb1cf84ceb9cebaceac-cebcceb5cf84ceb1cebdcebfceafceb1cf82
-Κύριε, δὲν ἔχω φόβο Θεοῦ! Στεῖλε μου λοιπὸν κεραυνὸ  ἢ καμιὰ ἄλλη τιμωρία ἢ ἀρρώστια ἢ δαιμόνιο, μήπως κι ἔτσι ἔρθει σὲ φόβο ἡ πωρωμένη μου ψυχή.
.           Ἄλλοτε πάλι παρακαλοῦσε κι ἔλεγε:
-Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαγχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας κι ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς.  Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαγχνικά, ὄχι μὲ τὴν ὀργή Σου, Δέσποτα.
.             Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα κι ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.
.             Μία μέρα, καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνώντας καὶ φωνάζοντας σπαρακτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε. Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:
-Τί ἔχεις, ἄνθρωπέ μου; Γιατί κλαῖς ἔτσι;
Ὁ ἀδελφὸς Τὸν ἀνεγνώρισε καὶ ἀποκρίθηκε ἔντρομος:
-Γιατί ἔπεσα, Κύριε!
-Ἔ, σήκω!
-Δὲν μπορῶ, Δέσποτα, ἂν δὲν μοῦ δώσεις τὸ χέρι Σου !
.            Τότε Ἐκεῖνος ἅπλωσε τὸ χέρι του, ἔπιασε τὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν σήκωσε. Μὰ κι ὅταν αὐτὸς σηκώθηκε, συνέχισε νὰ θρηνεῖ.
-Γιατί κλαῖς, ἄνθρωπέ μου; Γιατί εἶσαι λυπημένος; τοῦ ξαναλέει ὁ Κύριος μὲ ἁπαλὴ καὶ ἱλαρὴ πάλι φωνή.
-Δὲν θέλεις, Κύριε, νὰ κλαίω καὶ νὰ λυπᾶμαι, ἀπάντησε ὁ ἀδελφός, ποὺ τόσο πολὺ Σὲ πίκρανα, ἂν καὶ ἀπόλαυσα τόσα ἀγαθὰ ἀπὸ Σένα;
.             Ἐκεῖνος ἅπλωσε ξανὰ τὸ χέρι Του, τ’ ἀκούμπησε στὸ κεφάλι τοῦ ἀδελφοῦ καὶ τοῦ εἶπε:
-Μὴ λυπᾶσαι πιά. Γιατί ἂν ἔδωσα τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση καὶ σὲ σένα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ψυχὴ ποὺ γνήσια μετανοεῖ.
.           Μόλις συνῆλθε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴν ὀπτασία, ἔνιωσε τὴν καρδιά του γεμάτη χαρά. Ἔτσι πληροφορήθηκε πὼς ὁ Θεὸς τὸν ἐλέησε. Κι ἀπὸ τότε ζοῦσε μὲ πολλὴ ταπείνωση, εὐχαριστώντας Τον.

 ΠΗΓΗ: agiameteora.net

, ,

Σχολιάστε

ΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΘΟΥΜΕ.

ΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΘΟΥΜΕ

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ» 

.           Τὴν Πρώτη Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου διδασκόμαστε τὴν ταπεινὴ προσευχὴ καὶ τὸ ἀκατάκριτο.
.           Τὴ Δεύτερη Κυριακὴ μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου διδασκόμαστε τὴ δύναμη τῆς Μετάνοιας καὶ τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα γιὰ τὸν παραστρατημένο ἄνθρωπο.
.           Τὴν Τρίτη Κυριακή, τῶν Ἀπόκρεω, μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Μελλούσης Κρίσεως μαθητεύουμε στὴν ἄπειρη καὶ ἀπροσωπόληπτη Δικαιοσύνη τοῦ Ἀδεκάστου Κριτοῦ, τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.           Τὴν Τετάρτη Κυριακή, τῆς Τυρινῆς, τῆς λεγομένης Κυριακῆς τῆς Συγχωρήσεως, ἀναλαμβάνουμε ὅλοι τὴν ὑποχρέωση νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας.
.           Ἡ συγχώρεση τῶν ἐχθρῶν μας εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο μάθημα γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανούς. Μπορεῖ νὰ συμμετέχουμε στὶς Ἀκολουθίες καὶ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, νὰ ἐξομολογούμαστε καὶ νὰ κοινωνοῦμε, ἂν ὅμως δὲν συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας, θὰ παραμείνουμε δυστυχῶς μέσα στὶς δικές μας ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες.
.           Ἀναγκαία καὶ ἱκανὴ συνθήκη, γιὰ νὰ συγχωρεθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα, εἶναι νὰ συγχωροῦμε κι ἐμεῖς μὲ τὴ σειρά μας ὅσους μὲ διαφόρους τρόπους μᾶς ἔβλαψαν. Τὸ λέμε ἐξάλλου κάθε μέρα στὴν Κυριακὴ Προσευχή: «καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». «Συγχώρεσέ μας, ὅπως καὶ μεῖς συγχωροῦμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν».
.           Ἡ ὑποχρέωσή μας νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ μὴ μισοῦμε προέρχεται ἀπὸ πολὺ μακριά. Ἡ Ἀντιγόνη στὸν Σοφοκλῆ λέγει ὅτι «γεννήθηκα γιὰ νὰ ἀγαπῶ καὶ ὄχι γιὰ νὰ μισῶ».
.           Ἅγια παραδείγματα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπως τοῦ Προφητάνακτα Δαβὶδ τοῦ Ψαλμωδοῦ ποὺ συγχώρεσε τὸν διώκτη τοῦ Σαοὺλ καὶ τὸν ὑβριστὴ τοῦ Σεμεϊ, μᾶς προετοιμάζουν τὴν ψυχὴ γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν τέλειο νόμο τῆς Ἀγάπης τοῦ Εὐαγγελίου.
.           Τὸ σύνθημα πλέον τῶν Χριστιανῶν στὴν ἐποχὴ τῆς Χάριτος, δηλαδὴ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ στὴν Ἐκκλησία, δὲν εἶναι μόνο τὸ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», ἀλλὰ καὶ τὸ «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, εὔχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς».
.           Τὸ παράδειγμα τῆς συγχωρητικότητός μας τὸ δίδαξε πάνω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ αὐτὸς ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος συγχώρεσε τοὺς σταυρωτές Του, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι, μὲ κορυφαίους τὸν Ἅγιο Πρωτομάρτυρα Στέφανο καὶ τὸν Ἅγιο Διονύσιο Ζακύνθου. Ἀκόμη δὲ καὶ ἥρωες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης ποὺ συγχώρεσε τὸν φονιὰ τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ὁ Μάρκος Μπότσαρης, ποὺ συγχώρεσε τὸν φονιὰ τοῦ πατέρα του.
.           Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καταλαβαίνουμε τὴν ἀξία τῆς συγχωρήσεως, ἀλλὰ ἀδυνατοῦμε νὰ τὴν ἐφαρμόσουμε στὴν ἐντέλεια.
.           Μπορεῖ δηλαδὴ νὰ λέμε «καλημέρα», ἕνα ξερὸ χαιρετισμό, ἴσως καὶ νὰ βοηθᾶμε, ἀλλὰ δὲν ξεχνᾶμε, δὲν σιωποῦμε ἐνώπιον ἄλλων ἐνθυμούμενοι τὸ κακὸ ποὺ μᾶς ἔκανε κάποιος, κάπου μέσα μας μπορεῖ καὶ νὰ χαιρόμαστε, ὅταν μαθαίνουμε ὅτι ὁ ἐχθρός μας πάσχει. Συνεπῶς ἡ καρδιά μας δὲν ἔχει καθαρίσει τελείως ἀπὸ τὸ μίσος, τὴ μνησικακία καὶ τὴν ἐκδικητικότητα.
.           Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρίσουμε τελείως τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο ἀπὸ τὴν ἀνάμνηση τοῦ κακοῦ καὶ τὴν πικρία ποὺ δηλητηριάζουν τὴν ψυχή μας, χρειάζεται νὰ καταλάβουμε:
.           Πρῶτον, πόση δυστυχία κουβαλᾶμε μέσα μας, ἂν δὲν συγχωροῦμε. Εἴμαστε αἰχμάλωτοι τῶν πικρῶν αἰσθημάτων μας καὶ δὲν ἡσυχάζουμε. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι εὐτυχία καὶ ζωή.
.           Δεύτερον, πόση ἀποστροφὴ μᾶς δημιουργεῖ τὸ γεγονὸς ὅταν βλέπουμε σὲ ἄλλους τὴ διατήρηση τοῦ μίσους καὶ τὴ συντήρηση τῆς ἔχθρας. Ὅταν ἀκοῦμε: ὅτι ὁ ἄλλος πῆγε ἀνήμερα τὸ Πάσχα στὸ Ἀστυνομικὸ τμῆμα γιὰ νὰ κάνει μήνυση στὸν ἀδελφό του ἢ ἡ ἄλλη πάει τὴν Κυριακὴ νὰ μεταλάβει καὶ τὴ Δευτέρα ἔχει δικαστήριο μὲ τὸν ἀδελφό της ἢ ὁ ἄλλος ποὺ δὲν θέλει νὰ κοινωνήσει μέχρις ὅτου γίνει τὸ Δικαστήριο. Καταλαβαίνουμε λοιπὸν τὸ χάος στὸ ὁποῖο βρισκόμαστε!
.           Τρίτον, πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι μᾶς συμφέρει νὰ συγχωροῦμε, γιατί θέλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ συγχωρηθοῦμε κάποια στιγμή. Ὕστερα, ἐμεῖς ν δν συγχωρήσουμε, κανονικ δὲν θ πρέπει ν κοινωνήσουμε ποτέ! Μὲ τὴν καρδιά μας γεμάτη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια τοῦ μίσους πῶς μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε τὸ ἅγιο Ποτήριο;
.           Εἶναι καὶ ἕνα τέταρτον: ,τι λλο κι ν κάνουμε, νηστεες, γρυπνίες, προσευχές, λεημοσύνες, προσκυνήματα κα εραποδημίες, τίποτε δν τελεσφορε κα δν μς φελε, ν δν συγχωρομε. Ὁ Σαπρίκιος ἔχασε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου, ἐπειδὴ ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ δὲν συγχώρεσε τὸν ἐχθρό του, τὸν Νικηφόρο, ποὺ τοῦ ζητοῦσε ἐπίμονα συγγνώμη!
.           Πέμπτον καὶ τελευταῖο, εἶναι ἡ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς ἔχει πεῖ, ὅτι τίποτε δὲν θὰ μείνει ἀναπάντητο καὶ ἀτακτοποίητο πάνω στὴ γῆ. «Ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω», λέγει Κύριος ὁ Θεός. Πρέπει λοιπὸν νὰ πάρουμε ἀπόφαση ποιός θὰ ἀποδώσει τὸ δίκαιο: ἐμεῖς ἢ ὁ Θεός. Ἂν θελήσουμε ἐμεῖς νὰ τὰ τακτοποιήσουμε μὲ τοὺς ἐχθρούς μας μὲ τὴν ἀνθρώπινη λογική, δικαιοσύνη καὶ τακτική, πιθανότατα νὰ τὰ κάνουμε χειρότερα. Ἂς ἀφήσουμε καλύτερα τὸν Θεό μας νὰ ξεκαθαρίσει τὰ πράγματα.
.           Πῆγαν κάποτε δύο νὰ ἐξομολογηθοῦνε. Ὁ ἕνας πήγαινε συχνὰ καὶ ὁ ἄλλος ἦταν γιὰ πρώτη φορά. Ὁ πρῶτος εἶχε παρακινήσει καὶ τὸν δεύτερο. Ὅμως ὁ πνευματικὸς ἔδωσε εὐλογία νὰ κοινωνήσει ὁ «ἄσχετος» καὶ στὸν «καλὸ» ἔβαλε ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας γιὰ κάποιο διάστημα. Στὴν ἀπορία τοῦ «εὐσεβοῦς» γιὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ πνευματικοῦ, ὁ γέροντας ἀπάντησε:
– «Πράγματι, παιδί μου, ὁ φίλος σου εἶχε διαπράξει πολλὰ καὶ βαριὰ ἁμαρτήματα… Ὅταν ὅμως τὸν ρώτησα ἂν ἔχει ἐχθροὺς καὶ ἂν τοὺς συγχωρεῖ, μοῦ ἀπάντησε: “μὲ ὅλη μου τὴν καρδιὰ τοὺς συγχωρῶ, ἐγὼ ἐξ ἄλλου φταίω πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλους μπροστὰ στὸν Θεό”. Αὐτὸ μοῦ φάνηκε σὰν ἕνα σπίρτο ποὺ ἔβαλε στὴ θημωνιὰ τῶν κακῶν πράξεων καὶ δὲν ἔμεινε τίποτε».

-«Ἦρθες καὶ σύ, καλὸς καὶ εὐλογημένος, χωρὶς πολλὰ ἁμαρτήματα, κι ὅταν σὲ ρώτησα, ἂν συγχωρεῖς κάποιον ἐχθρὸ πού μοῦ ἀνέφερες, σὺ ἀπέκλεισες ἀκόμη καὶ στὴν κηδεία σου νὰ ἔλθει. Τοῦτο μοῦ φάνηκε σὰν μία σταγόνα δηλητήριο σὲ μία καρδάρα γάλα, ποὺ τὸ χάλασε ὅλο. Γι᾽ αὐτὸ δὲν σὲ ἄφησα νὰ κοινωνήσεις μὲ τέτοιο “γινάτι” μέσα σου».

 .           Τέλος, σὲ ἕνα χωριὸ τοῦ Ἀγρινίου, κάποτε, συκοφαντήθηκε καὶ δικάστηκε ἕνας ἀθῶος σὲ 23 χρόνια φυλακή. Στὴν ἀρχὴ δυσκολεύτηκε πολύ. Σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γαλήνεψε καὶ συγχώρεσε μέσα του τοὺς ἐχθρούς του καὶ ἀφοσιώθηκε στὸν Θεό. Μάλιστα ὅταν βγῆκε, ἔκανε τραπέζι σὲ ὅλο τὸ χωριό. Τόμαθε ὁ Δεσπότης καὶ τὸν κάλεσε. Ἀφοῦ ἐξακρίβωσε τὸ γεγονός, τὸν χειροτόνησε ἱερέα, διότι μία τέτοια καρδιὰ γεμάτη συγχώρεση καὶ ἀγάπη, ἔπρεπε νὰ γίνει θρόνος τοῦ Θεοῦ τῆς Συγγνώμης καὶ τῆς Ἀγάπης.

.           Ἂς συγχωρήσουμε, ἀδελφοί, γιὰ νὰ συγχωρηθοῦμε. Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Ἅγιο Θεὸ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ξεπεράσουμε μέσα μας τὸ πρόβλημα. Ἐπίσης ἂς ἐξομολογηθοῦμε μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἀποφασιστικότητα τὸ «κρυπτὸν ἀνόμημα τῆς καρδίας μας» ποὺ δὲν συγχωροῦμε εὔκολα καὶ ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἂς ζητήσουμε καὶ τὴ βοήθεια ἀπὸ τὸν πνευματικό μας. Ἡ θεία Κοινωνία μετὰ θὰ ἐπουλώσει τὴν πληγή μας. Χωρὶς συγχώρεση δὲν κοινωνοῦμε καὶ στὸν Παράδεισο δὲν προχωροῦμε.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ 2013!!!

 

 

, ,

Σχολιάστε