Ἄρθρα σημειωμένα ὡς συγκρητισμός

H «AΝΑΓΚΗ» ΓΙA ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑI ΤOΝ «AΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ HΓΕΤΗ» ΤΗΣ

«νάγκη» γι μία Παγκόσμια Θρησκεία
κα
τν «διαμφισβήτητο γέτη» της

.                     Τὸν περασμένο Σεπτέμβριο, ὁ πρώην πρόεδρος τοῦ Ἰσραήλ, Σιμὸν Πέρες ζήτησε ἀπὸ τὸν Πάπα Φραγκίσκο νὰ ἡγηθεῖ ἑνὸς μελλοντικοῦ “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν”, μιᾶς προτεινόμενης ὀργάνωσης μὲ “ἀδιαμφισβήτητη” ἀρχή, ποὺ θὰ διακηρύξει «τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ». Ὁ Πέρες ὑποστήριξε μία παγκοσμιοποιημένη πίστη ὑπὸ μία ἑνιαία παγκόσμια ἀρχή, προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ «τρομοκρατία». Ἀλήθεια, ὅλος αὐτὸς ὁ «πόνος» τοῦ Πέρες καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίων του στὴν παγκόσμια ἐλίτ, εἶναι πραγματικὰ γιὰ τὴν «εἰρήνη» ἢ μία πιὸ σκοτεινὴ ἀτζέντα βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτό;
.                     Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρό, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἐξουσία λήψης ἀποφάσεων ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὰ ἔθνη-κράτη καὶ τοὺς λαοὺς καὶ ἔχει παραδοθεῖ σὲ ὑπερεθνικοὺς πολυμερεῖς ὀργανισμούς. Δεδομένου ὅτι αὐτὲς οἱ ὀργανώσεις διαμορφώνουν μία νέα παγκόσμια τάξη ποὺ εὐνοεῖ τὶς ἑταιρικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐλίτ, οἱ ντόπιοι πληθυσμοὶ («ὁ κυρίαρχος λαὸς» ποὺ λέγανε κάποτε) ἔχουν ἀποξενωθεῖ ἀπὸ κάθε οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἀπόφαση ποὺ τοὺς ἀφοροῦν – εἰδικὰ ὅταν ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ καριερίστες πολιτικοὺς ποὺ εἶναι περισσότερο ἢ ἐντελῶς εὐθυγραμμισμένοι μὲ τὶς ἐπιθυμίες τῆς παγκόσμιας ἐλίτ.
.                     Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ὑπάρξει ἐνδείξεις γιὰ τὴν προώθηση μιᾶς παγκοσμιοποίησης τῆς θρησκείας, ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω, καθὼς αὐξάνουν οἱ «ἐκκλήσεις» γιὰ παγκόσμια πολιτικὴ ἐξουσία πάνω στὸν κόσμο τῆς θρησκείας.
.                     Ἡ πιὸ ξεκάθαρη ἔκκληση ἦρθε τὸν περασμένο Σεπτέμβριο, ὅταν ὁ πρώην πρόεδρος τοῦ Ἰσραήλ, Σιμὸν Πέρες συναντήθηκε μὲ τὸν Πάπα καὶ τοῦ πρότεινε τὴ δημιουργία ἑνὸς νέου “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν “, τὸν ὁποῖο θὰ διευθύνει ὁ Πάπας. Ὁ Πέρες πρότεινε ὅτι αὐτὴν τὴν ὀργάνωση θὰ πρέπει νὰ τὴν χειρίζεται μία “ἀδιαμφισβήτητη” ἀρχὴ ποὺ θὰ δηλώνει τί θέλει καὶ τί δὲν θέλει «ὁ Θεός», προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ ὁ «θρησκευτικὸς ἐξτρεμισμός».
.                     Οἱ ἐπιπτώσεις ἑνὸς τέτοιου ἐπιχειρήματος θὰ εἶναι τεράστιες, καθὼς τὸ 84 τοῖς ἑκατὸ τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ἔχει μία πνευματικὴ πίστη κάποιου εἴδους. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ἰνδουιστὲς καὶ βουδιστὲς ἐκπροσωποῦν πάνω 5,3 δισ. ἀνθρώπων, ἐνῶ ἕνα ποικίλο μίγμα λαϊκῶν δοξασιῶν καὶ μικρότερων θρησκειῶν τῆς μειοψηφίας, ἀπὸ Μπαχάι ἕως Wicca, ἀντιπροσωπεύουν σχεδὸν τὸ ἄλλο μισὸ δισεκατομμύριο. Μὲ τὴν πνευματικότητα νὰ παίζει κεντρικὸ ρόλο στὴ ζωὴ τοῦ μεγαλύτερου μέρους τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ, φαίνεται ὅτι ἡ “παγκόσμια διακυβέρνηση” πρέπει ἀναπόφευκτα νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψιν της τὸν παράγοντα θρησκεία.
.                     Διάφοροι θεωρητικοὶ ἔχουν προτείνει ὅτι ἡ “One World Religion” – μία «Παγκόσμια Θρησκεία», θὰ ἀναδυθεῖ ὡς μέρος μιᾶς «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Εἶναι πιθανὸ ὅτι ἰσχυροὶ ἄνθρωποι στὴν παγκόσμια ἐλὶτ ἐπιθυμοῦν – ἂν ὄχι μία πραγματικὰ ἑνιαία παγκόσμια πίστη – σίγουρα μία παγκόσμια ἡγεμονία στὸν κόσμο τῆς πνευματικότητας, ἔτσι ὥστε οἱ θρησκεῖες καὶ οἱ ὀπαδοί τους, νὰ μποροῦν νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ μία κεντρικὴ ἀρχή. Ἕνα παρόμοιο μοντέλο παγκοσμιοποίησης «ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω», ἄλλωστε ἀναπτύσσεται, μέσῳ πολυμερῶν ὀργανισμῶν, στὴν πολιτική, τὴν οἰκονομία καὶ τὸ ἐμπόριο.
.                     Ἀλλὰ πόσο «ἀγαθὲς» εἶναι οἱ προθέσεις ὅσων ἐμπορεύονται μία τέτοια ἰδέα; Εἶναι τόσο καλόπιστοι; Μία πιὸ προσεκτικὴ ἐξέταση δείχνει ὅτι ἕνα τέτοιο σύστημα εἶναι ἐξαιρετικὰ ὕποπτο, καὶ μέρος μιᾶς εὐρύτερης ἀτζέντας μὲ δυσοίωνες συνέπειες.

Τὸ προσχέδιο γιὰ Μία Παγκόσμια Θρησκευτικὴ Ἀρχὴ

.                     Πρὶν ἀπὸ τὴ συνάντηση τοῦ Σεπτεμβρίου μὲ τὸν Πάπα γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ σχηματισμὸ τοῦ “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν”, ὁ Σιμὸν Πέρες εἶχε προβάλει λεπτομερῶς τὶς ἰδέες του σὲ μία συνέντευξη στὸ ἰταλικὸ καθολικὸ περιοδικὸ ‘Famiglia Cristiana’. «Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι ἕνας Ὀργανισμὸς Ἡνωμένων Θρησκειῶν, ἕνας ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν. Θὰ ἦταν ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ τὴν καταπολέμηση αὐτῶν τῶν τρομοκρατῶν ποὺ σκοτώνουν στὸ ὄνομα τῆς πίστης», εἶχε πεῖ ὁ Πέρες. «Στὸ παρελθόν, ἡ πλειονότητα τῶν πολέμων, ὑποκινοῦνταν ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ ἔθνους. Σήμερα, ἀντιθέτως, οἱ πόλεμοι πυροδοτοῦνται πάνω ἀπ’ ὅλα μὲ τὴ δικαιολογία τῆς θρησκείας», εἶπε.
.                     Παγκόσμιες διαθρησκειακὲς πρωτοβουλίες ἔχουν ἤδη ὑπάρξει, ὅπως ἡ Πρωτοβουλία Ἡνωμένων Θρησκειῶν (United Religions Initiative), ἀλλὰ προφανῶς ὁ Πέρες προβλέπει μία πολὺ ἀνώτερη καὶ ἔγκυρη «Ὀργάνωση Ἡνωμένων Θρησκειῶν»: «Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι μία ἀναμφισβήτητου ἠθικοῦ κύρους ἀρχὴ ποὺ θὰ λέει μὲ ἰσχυρὴ φωνὴ “Ὄχι, ὁ Θεὸς δὲν θέλει αὐτὸ καὶ δὲν τὸ ἐπιτρέπει”». Πρότεινε τὸν Πάπα νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀρχή, ἐπειδὴ «Εἶναι ἴσως ὁ μόνος ἡγέτης ποὺ εἶναι πραγματικὰ σεβαστός».
.                     Ὁ Πέρες δὲν εἶναι τὸ πρῶτο ἐλὶτ πολιτικὸ πρόσωπο ποὺ κάνει μία τέτοια προσέγγιση. Ὑπάρχει τὸ «Ἵδρυμα Πίστης» (Faith Foundation) τοῦ Τόνι Μπλέρ, πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, τὸ ὁποῖο – ὅπως ξεκάθαρα διατυπώνει– ἐπικεντρώνεται στὴν «πίστη καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση». Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2014 ὁ Μπλὲρ ἔγραψε ἕνα εὐρέως ἀναδημοσιευμένο δοκίμιο, δηλώνοντας τί τὸ ἵδρυμά του προσπαθεῖ νὰ κάνει: «… Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ ἀλλάξει ἡ πολιτικὴ τῶν κυβερνήσεων: γιὰ νὰ ἀρχίσει ἡ θεραπεία στὸ θέμα τοῦ θρησκευτικοῦ ἐξτρεμισμοῦ ὡς ἕνα θέμα πού, γιὰ τὴ θρησκεία, καθὼς καὶ τὴν πολιτική, πάει στὶς ρίζες του, ἐκεῖ ποὺ προβάλλεται μία ψεύτικη ἄποψη τῆς θρησκείας, καὶ γιὰ νὰ βρεῖ μία σημαντικὴ θέση στὴν ἀτζέντα τῶν ἡγετῶν τοῦ κόσμου ποὺ θὰ συνδεθοῦν ἀποτελεσματικὰ γιὰ τὴν καταπολέμησή της. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀγώνας ποὺ μόλις τώρα ἀρχίζει».
.                     Ὅπως καὶ ὁ Πέρες, ὁ Μπλὲρ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ θρησκευτικὸς ἐξτρεμισμὸς εἶναι ἡ πρωταρχικὴ αἰτία τῶν συγκρούσεων στὸν κόσμο σήμερα, καὶ ὅτι οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου πρέπει νὰ ἑνωθοῦν γιὰ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν. Ἐπίσης, ὅπως καὶ ὁ Πέρες, ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία πρέπει νὰ ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ καθορίσει ποιὲς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις εἶναι “λάθος”.
.                     Ὁ Μπλέρ, ἐπίσης, ζήτησε ὑποστήριξη ἀπὸ τὸ Βατικανό, καθὼς καθοδηγεῖ τὴν μεγαλύτερη θρησκευτικὴ σύναξη τοῦ κόσμου. Ὡστόσο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πρόσφατα ἔγινε καθολικός, ὁ Μπλὲρ δὲν ἦταν ἰδιαίτερα ἐπιτυχής, ὅταν ἔκανε ἀνοίγματα στὸ Βατικανὸ τὸ 2011, καὶ ἕνας ἐξέχων καθολικὸς ἀκαδημαϊκός, ὁ καθηγητὴς Michel Schooyans, πιστεύει ὅτι ὁ πρώην ἡγέτης τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου εἶχε πιὸ καταχθόνιους στόχους: «Ἕνας ἀπὸ τοὺς στόχους τοῦ Ἱδρύματος Πίστης τοῦ Τόνι Μπλὲρ εἶναι νακατασκευ τν μεγάλων θρησκειν, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ συνάδελφός του, ὁ Μπαρὰκ Ὀμπάμα θέλει νὰ ἀνακατασκευάσει τὴν παγκόσμια κοινωνία. Γιὰ αὐτὸ τὸ σκοπό, τὸ ἐν λόγῳ ἵδρυμα θὰ προσπαθήσει νὰ ἐπεκτείνει «νέα δικαιώματα», χρησιμοποιώντας τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ καὶ προσαρμόζοντάς τες σὲ «νέα καθήκοντα». Οἱ θρησκεῖες θὰ πρέπει νὰ μποῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο κοινὸ παρονομαστή, τὸ ὁποῖο σημαίνει ἀπογύμνωση τῆς ταυτότητάς τους… «Αὐτὸ τὸ ἔργο κινδυνεύει νὰ μᾶς γυρίσει πίσω σὲ μία ἐποχὴ στὴν ὁποία ἡ πολιτικὴ ἐξουσία εἶχε τὴν ἀποστολὴ νὰ προωθήσει μία θρησκευτικὴ ὁμολογία ἢ νὰ τὴν ἀλλάξει. Στὴν περίπτωση τοῦ Ἱδρύματος τοῦ Μπλέρ, ἔχουμε ἐπίσης τὸ θέμα τῆς προώθησης μίας καὶ μόνο μίας θρησκευτικῆς ὁμολογίας, τὴν ὁποία θὰ ἐπιβάλει μία καθολική, παγκόσμια πολιτικὴ δύναμη σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο…».
.                     Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Μπλὲρ καὶ τοῦ Πέρες –ποὺ ἐμφανίζονται τώρα ὡς «περιστερὲς» τῆς εἰρήνης– ἐσκεμμένα ἀγνοοῦν πὼς ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν συμμάχων της, ὑπέθαλψε τὸν ἰσλαμικὸ ἐξτρεμισμό, (διότι – ν κα ο λτ διστάζουν σκόπιμα ν τ πον, δν πάρχει «θρησκευτικς ξτρεμισμς» λλ σλαμικς ξτρεμισμς) ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾽70, ὅταν ἡ CIA χρηματοδοτοῦσε καὶ ὅπλιζε τοὺς Μουτζαχεντὶν στὸ Ἀφγανιστὰν γιὰ νὰ τραβήξει τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση σὲ πόλεμο, μία τακτικὴ ποὺ ἔδωσε ἀφορμὴ στοὺς Ταλιμπὰν καὶ τὴν Ἂλ Κάιντα. Στὸ ἴδιο πνεῦμα, ἡ σημερινὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν συμμάχων της, ἔχει δημιουργήσει τὸ ISIS, κάτι ποὺ ἕνας συνταξιοῦχος Ἀμερικανὸς Στρατηγὸς σχεδὸν παραδέχθηκε σὲ μία προφανῆ φροϋδικὴ ὀλίσθηση.
.                     Ὡς «Πρόβλημα, Ἀντίδραση, Λύση» (“Problem, Reaction, Solution”) περιγράφεται μία διαδικασία ὅπου οἱ ἐπικυρίαρχοι δημιουργοῦν τὸ «πρόβλημα», προκαλώντας μία ἀντίδραση ἀπὸ τὸ κοινὸ ποὺ ἀπαιτεῖ «νὰ γίνει κάτι» γι’ αὐτό, καὶ ἔτσι, στὴ συνέχεια, οἱ ἐξουσιαστὲς ἔχουν τὴν «ἄδεια» νὰ φέρουν τὴν προπαρασκευασμένη “λύση” τους γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος αὐτοῦ, ποὺ «δημιουργήθηκε».
.                     Ὁ «πόλεμος κατὰ τῆς τρομοκρατίας» ἐξυπηρετεῖ πολλαπλοὺς στόχους. Ἐνῶ οἱ πολιτικὲς καὶ στρατιωτικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι πιὸ κατανοητές, οἱ πνευματικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι λιγότερο. Ἔκανε τὸν θρησκευτικὸ ἐξτρεμισμὸ -βλέπε ἰσλαμικὸ- τὸν ἀποδιοπομπαῖο τράγο γιὰ τὴν παγκόσμια σύγκρουση τοῦ σήμερα – καὶ ὄχι τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ποὺ τὸν ἔχει τροφοδοτήσει, χρηματοδοτήσει καὶ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ εὐδοκιμήσει.
.                     Στὴν περίπτωση τῶν πολέμων στὴ Μέση Ἀνατολή, πολλοὶ βλέπουν μία προσπάθεια νὰ στρέψουν τὶς χριστιανικὲς καὶ τὶς μουσουλμανικὲς κοινωνίες τοῦ κόσμου τὴν μία ἐνάντια στὴν ἄλλη σὲ μία κατασκευασμένη «σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν», ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ τὸ στρατιωτικὸ βιομηχανικὸ σύμπλεγμα. Εἶναι ἐνδιαφέρον, ὅτι ρισμένοι πιφανες θεϊστές, μερικο π τος ποίους εναι κατηγορηματικ ντίθετοι σ λες τς θρησκεες, σταθερ ποστηρίζουν ατ τ μιλιταρισμό.
.                     Ἴσως τελικά, ἀπὸ τὶς στάχτες αὐτῆς τῆς πυρκαγιᾶς, προκύψει ἡ Μία Παγκόσμια Θρησκεία. Ἐπειδὴ γίνεται συνεχῶς λόγος γιὰ αὐτὴ τὴν κατασκευασμένη ἀπειλὴ τοῦ «ἐξτρεμισμοῦ», ἀποδώσουν τελικὰ οἱ «ἐκκλήσεις» γιὰ μία παγκοσμιοποίηση τῆς θρησκείας ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πορεία πρὸς τὴν Πανθρησκεία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2100, 01.12.14

.         Ὅσοι τυχὸν διατηροῦν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποῦ ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθοδοξία μας ἀπὸ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα μὲ τοὺς λεγόμενους Διαθρησκειακοὺς Διαλόγους ἢ μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ διαβάσουν τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἰνδουϊστὲς τὸ Παπικὸ Συμβούλιο γιὰ τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο, ὅπως γίνεται ἐπὶ πολλὰ χρόνια τώρα.
Τὸ μήνυμα ἀπευθύνθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου καρδινάλιο Jean-Louis Tauran μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως στὶς 23-10-2014 τῆς πενθήμερης ἰνδουϊστικῆς γιορτῆς τοῦ Diwali (ἢ Deepavali). Diwali σημαίνει «Ἑορτὴ τῶν Φώτων» καὶ θεωρεῖται ὅτι συμβολίζει τὴ νίκη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό. ­Λατρεύονται κατ᾿ αὐτὴν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀμέτρητους ἰνδουϊστικοὺς «θεούς», ὅπως οἱ Σίτα καὶ Ράμα, Ράν­τα καὶ Κρίσνα, ἡ Lakshmi, θεὰ τοῦ πλούτου, καὶ ὁ Ganesh, θεὸς τῆς σοφίας.
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ μηνύματος ὁ καρδινάλιος δίνει στοὺς Ἰνδουϊστὲς τὴν ἑξῆς εὐχή: «Τὸ Ὑπερβατικὸ Φῶς νὰ φωτίσει τὶς καρδιές σας, τὰ σπίτια καὶ τὶς κοινωνίες».
.         Ἀλήθεια, ποιό ὑπερβατικὸ φῶς θὰ τοὺς φωτίσει, κύριε Καρδινάλιε; Τὸ φῶς τοῦ ἐλεφαντόμορφου «θεοῦ» Γκανές; Τὸ φῶς τῆς «θεᾶς τοῦ πλούτου» Lakshmi; Ἢ μήπως τὸ φῶς τῶν 16 χιλιάδων συζύγων τοῦ «θεοῦ» Κρίσνα; Τὸ φῶς τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ δὲν εἶναι παρὰ πυκνὸ σκοτάδι. Ἀλλὰ οἱ Παπικοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσκυνήσουν ὅλους τοὺς ψευτοθεοὺς προκειμένου νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀφελεῖς μὲ τὴν ἰδέα μιᾶς Πανθρησκείας, ὅπου κορυφὴ θὰ εἶναι ὁ πάπας τους.
.         Μέσα στὸ ἴδιο κλίμα καὶ μὲ τὸ σωστὸ ἀναμφιβόλως αἴτημα εἰρηνι­κῆς συμβιώσεως τῶν διαφόρων θρησκευ­τικῶν κοινοτήτων ἔχει καθιερωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ συμμετοχὴ Ὀρ­θοδόξων στὴν πανηγυρικὴ λήξη τῆς μουσουλμανικῆς νηστείας τοῦ Ραμα­ζανίου. Προβάλλεται ὡς ἁπλὴ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, καλλιεργεῖ ὅμως σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὴν ἴδια ἀντίληψη τῆς θρησκευτικῆς ἑνοποιήσεως.
.         Τὸ καίριο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: Δὲν κατανοοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι οἰκουμενιστὲς θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ποῦ τελικὰ ὁδηγεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ καλλιεργεῖται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό; Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μὲ τὶς κινήσεις τους ὑποβοηθοῦν τὴ ραγδαία ἐξάπλωση τῆς συστηματικὰ προωθούμενης τερα­τώδους ἰδέας τῆς Πανθρησκείας;

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια!
[Β´]

τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Μέρος Α´ : ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.
.             Ἀρχικά πρέπει νά ποῦμε, σχετικά μέ τήν «ἱερότητα», ὅτι ὁ Ἐλύτης δέν ἔχει, κατά τό δή λεγόμενον, ἱερό καί ὅσιο, ὅπως ἐννοεῖται στήν ὀρθόδοξη παράδοση.  Тά μόνα πού παρουσίασε ἡ ὁμιλήτρια καί «συνοδοιπόρος» τοῦ Ἐλύτη μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ποιημάτων του καί δικά της σχόλια-καί μόνο αὐτά παρουσιάζουμε στό κείμενό μας- ἦταν ἕνα μίγμα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ.
.             Ὁ Ἐλύτης ὅσον ἀφορᾶ στό Θεό ἁπλῶς εἶχε κάποια διαίσθηση γιά κάποιον «ὑπεραισθητό κόσμο» -τό εἶπε ἀλλοῦ ἡ κ.  Ἡλιοπούλου-  καί τοῦ ἦταν ἀδιάφορη ἡ χριστιανική πίστη.  Εἶχε μιά «κυρίαρχη καί ἀδιαμφισβήτητη σχέση μέ τό θεῖο, μέ τήν ἄγνωστη δύναμη μέ τό ἀεί ἤ τό φῶς».  Γιά τόν ποιητή ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο. Τόν Θεό τόν ἀναζητεῖ  ὅπως θέλει ὁ καθένας καί ἀφοῦ ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο, τόν ἀναζητεῖ μέσα του.  Στήν οὐσία ἀκολουθεῖ τήν ὁλιστική θεώρηση περί Θεοῦ καί κόσμου σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός εἶναι μιά ἀπρόσωπη δύναμη -ἐνέργεια πού τήν ἀνιχνεύεις μέσα σου. Ἔξω ἀπό σένα, σύμφωνα μέ τή θεώρηση αὐτή, δέν ὑπάρχει ὁ Θεός.
.             Ἡ ἀναζήτηση τοῦ θείου μέσα μας εἶναι μιά μακριά  ἀπροσδιόριστη, ὑποσυνείδητη συχνά, μά πάντοτε πολυσύνθετη διαδικασία πού μπορεῖ νά μᾶς παίρνει πολύ μακριά ἀπό τά παραδεδεγμένα ἱερά γιά νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μιά ὁλοένα διαμορφούμενη πρόταση προσωπικῆς θεογνωσίας… Ἀνιχνεύοντας αὐτά τά δυσδιάκριτα ὅρια τοῦ Θεοῦ μέσα μας… 

.             Ὄντας ὁ Ἐλύτης ἔξω ἀπό τήν ὁδό τῆς Ἐκκλησίας ἀναζητεῖ καί προτείνει διαφόρους ὁδούς προσωπικῆς θεογνωσίας. «Στή θρησκευτική πίστη… ἀκόμη κι ἄν ὑπάρχει εὐθεῖα ἀνάγκη δέν ὑπάρχει ὡστόσο εὐθεῖα ὁδός, κοινή ὁδός γιά ὅλους μας».
.             Εἶναι σαφές ὅτι γιά τόν ποιητή δέν ὑπάρχει ὁ Χριστός, ἡ Ὁδός ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή.  Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία εἶναι ἕνα ἀπό τά «παραδεδεγμένα ἱερά»,  ἀπό τά ὁποῖα μποροῦμε νά φύγουμε μακριά ἤ νά τά χρησιμοποιήσουμε σά μέσα φανερώσεως τῶν… «διαισθήσεών» μας.
.             Ἐάν εἶναι ὁ Ἀπόλλων ἤ ἡ Ἀφροδίτη, ὁ Χριστός ἤ ἡ Παναγία πού ἐνσαρκώνουν καί προσωποποιοῦν τήν ἀνάγκη νά δοῦμε ὑλοποιημένο ἐκεῖνο πού σέ ὁρισμένες στιγμές διαισθανόμαστε δέν ἔχει σημασία. Σημασία ἔχει ἡ ἀναπνοή τῆς ἀθανασίας πού μᾶς ἐπιτρέπουν.
.             Σ᾽ αὐτή τήν ἀνάμιξη Χριστιανισμοῦ καί παγανισμοῦ,  πού φάνηκε μέ τά παραπάνω καί θά τήν δοῦμε καί ἀργότερα τόν ὠθεῖ κυρίως ἡ ἄμετρη σαρκολατρία του.
.             Ὁ Ἐ.  ἔχει δημιουργήσει ὁλόκληρη ἰδεολογία γιά τή σημασία τῶν αἰσχρῶν ἡδονῶν στή ζωή, τήν ἀθανασία ἀκόμη καί τήν οἰκείωση τοῦ Θεοῦ! Μιλάει γιά «ἁγιότητα» καί ἁγιοποίηση», γιά  «ἔνταση τῶν αἰσθήσεων», γιά τήν «ἄσφαλτη ὁδό τῶν αἰσθήσεων».  Διατείνεται ὅτι τό «σῶμα  ξέρει». Καί αὐτά δέν εἶναι ἁπλές θεωρίες.
.             Ὁ Ἐ. λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν.  Ἀνέκαθεν δημιουργοῦσε «κολλάζ», τίς λεγόμενες «συνεικόνες» μέ γυμνά κορίτσια συγχέοντάς τα σκόπιμα μέ ἀγγέλους, μέ παρθένους, μέ θεές-φυτά(;;;).  Εἶναι τά «ἱπτάμενα» τά «ἄχραντα κορίτσια του». Μιλᾶμε γιά κατωτέρας καλλιτεχνικῆς ποιότητος κατασκευάσματα πού μέ τόση ἄνεση, λίγο-πολύ ὡς ἀριστουργήματα τά παρουσίαζε ἡ κ.  Ἡλιοπούλου στό …ἐκστασιασμένο ἀκροατήριο τοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου!
.             Ὁ ποιητής προχωρεῖ καί περισσότερο ἰδεολογοποιώντας καί ἁγιοποιώντας τά αἰσχρά πάθη: Καί ἀπό τό γυμνό κορμί τῶν δεκαπέντε χρόνων –ἀλήθεια πῶς ἀποκαλεῖται τό πάθος γιά τά μικρά κορίτσια; (σημ. δική μου)-  νά γνωρίζεις ποιό τό μέρος τῆς ἀθανασίας πού χάνεται γιά νά τό φέρεις πίσω.
.         Ἀκόμη καί ἡ οἰκείωση τοῦ Θεοῦ γίνεται πολύ καλά μέ τό γυμνό σῶμα. Εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου: “Στή συνείδηση τοῦ Ἐλύτη πιό οἰκεῖος γίνεται ὁ Θεός μέσα ἀπό τόν θαλλό μυρσίνης, ἀπό τό ἀσήμωμα τοῦ βότσαλου …ἀπό τόν περίπλου ἑνός γυμνοῦ σώματος”.
.             Καί ἀλλοῦ: “ἕνα σῶμα γυμνό εἶναι ἡ μοναδική προέκταση τῆς νοητῆς γραμμῆς πού μᾶς ἑνώνει μέ τό μυστήριο…”
.             Ὁ ἀκατάσχετος αἰσθησιασμός του εἶναι διάχυτος καί στά  πεζά ἔργα του, ὅπως εἶπε ἡ ὁμιλήτρια: “Συχνά στά πεζά του κείμενα δέν παραλείπει νά ἐκμυστηρευτεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ἀπέβλεπε πάντα στίς συντεταγμένες τοῦ γυμνοῦ σώματος καί τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀλκῆς καί τῆς ἱερότητας, τοῦ παρθενικοῦ καί τοῦ ἡδυπαθοῦς”.
.             Μετά τήν κατάφασή του στά ἀντίθετα, δηλαδή στήν καθαρότητα ἀπό τή μιά καί ἡδυπάθεια ἀπό τήν ἄλλη, ἑπόμενο εἶναι νά συγχέει στά γραπτά του καί τή λατρεία τοῦ Θεοῦ μέ τή λατρεία τῶν εἰδώλων. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ποσειδώνας συγκατοικεῖ μέ τήν Παρθένο – εἶπε ἡ Ἡλιοπούλου – γι΄ αὐτό νοιώθει χριστιανός καί εἰδωλολάτρης συνάμα…
.             Καί ἀλλοῦ γράφει ὅτι τά «κορίτσια του δύνανται…νά ὑποκαταστήσουν ὅσα καί σάν εἰδωλολάτρες καί σάν χριστιανοί διακονήσαμε στό βωμό τοῦ Ποσειδῶνα καί τῆς ΠαρθένουΤήν τρίαινα μέ δελφίνι τήν τοποθετεῖ [ὁ Ἐλύτης] στή θέση τοῦ Σταυροῦ».
.            Ἀλλά καί τήν Παναγία ἀφοῦ ὁ Ἑ. τή στολίσει μέ διάφορα λαϊκά θρησκευτικά  προσωνύμια, στό τέλος –λέει ἡ κ. Ἡλιοπούλου -τήν ὀνομάζει «θεούλα» (sic) μέ τήν μώβ κορδέλλα, «παντοτεινή κόρη».   Μάλιστα σέ ἕνα κολλάζ τήν εἰκονίζει –συνεχίζει ἡ Ἡλιοπούλου καί ἔδειξε καί τή σχετική «συνεικόνα» – σχεδόν χωρίς πρόσωπο, θἄλεγες μιά μάνα πασῶν τῶν θρησκειῶν. 

.             Ὅλα αὐτά ἀποπνέουν  συγκρητισμό.  Καί ὅσον ἀφορᾶ τή δῆθεν τρυφερή διάθεση τοῦ Ἐ. πρός τήν Παναγία, αὐτή ἐκδηλώνεται στά γραπτά του…ποιητικῇ ἀδείᾳ, γιατί ἡ ἐχθρότητά του πρός τήν ἁγνότητα, τή  χριστιανική πίστη καί ζωή εἶναι φανερή στή συνέντευξή του στήν ὁποία εἶπε: “Δυστυχῶς ἡ σύγχρονη ποίηση…ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὶς ἐνοχές, ποὺ μᾶς φόρτωσαν τὰ δόγματα (χριστιανισμοί, ἰδεαλισμοί…)”. Τό ἴδιο συμπεραίνει κανείς καί ἀπό ὅσα εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου συγκεκαλυμμένα ἀλλά σαφῆ γιά τούς προσεκτικούς ἀκροατές: “…ἔννοιες, ὅπως ἔρωτας ἤ παράδεισος ἤ σῶμα ἤ ψυχή…στήν ποίηση τοῦ Ἐλύτη ἀποκτοῦν ἕνα διαφορετικό νοηματικό φορτίο, ἀπαλλαγμένο ἀπό τήν ἐνοχή, τήν ὑποκρισία, τή μεταμέλεια, τήν τιμωρία, τήν ἀνταμοιβή, τήν κανονιστική λογική...” – Γιά…ποιόν χτυπάει ἡ καμπάνα;
.             Μίξη τῶν ἀμίκτων, παγανισμός, συγκρητισμός, ἄκρατος ἡδονισμός, καί κρύφιος ἀντιχριστινιανισμός, ἰδού ἡ μυητική οὐσία  στήν ὁποία μυοῦσε τούς ὁπαδούς του ὁ Ἐλύτης.

.          Καί πρέπει νά ξέρουν οἱ ἀναγνῶστες -γιά νά εὐθυμήσουμε λιγάκι- ὅτι ὅλη αὐτή ἡ… μυσταγωγία καταλήγει στά χαδάκια μιᾶς γάτας! Ὁ π. Βασίλειος Χριστοδούλου στήν εἰσαγωγή του ἔνιωσε τήν ἀνάγκη νά ἀποδώσει εὐγνωμοσύνη στό Θεό γιά τό ἑξῆς -ὅπως τό εἶπε- «ἄφθαστο ποίημα» τοῦ Ἐλύτη : “Μία ἤ δύο φορές τό τέλειο φάνηκε στά μάτια μου. Καί ὕστερα πάλι…τίποτα”.
.             Πῶς ὅμως ἐννοοῦσε τό «τέλειο» ὁ ποιητής;  Ἄγνωστο! Ὅμως γράφει ἀλλοῦ: «…καί ἡ τελειότητα ἕνας εἶναι παράδεισος πού δέν τόν ἐγνωρίσαμε ποτέ.  Μόνο πού τήν ἰχνηλατοῦμε. Μέ κάτιγριμόνια μικροσκοπικάχαδάκια γάτας κι᾿ ἄλλα πολλά ὡραιούλια ἐπιστρέφουμε καί τήν ἀκινητοῦμε».
.             Νομίζω πώς πρόκειται γιά εὐτελισμό τῆς προτεινομένης ἀπό τόν Κύριο καί ἐπιδιωκόμενης ἀπό τούς Ἁγίους τελειότητος τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἀπό τήν ἄλλη  ὑποτίμηση τῶν ἀκροατῶν.   Ἄς εἶναι!
.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ζωγράφισε τόν Ἐλύτη μέ εἰλικρίνεια καί σύμφωνα μέ τίς ἐμπειρίες της ἀπό τόν ποιητή  καί ἀφοῦ κλήθηκε γιά τόν σκοπό αὐτό. Γι᾽ αὐτό καί δέν δικαιοῦμαι νά πῶ κάτι γιά τίς προσωπικές της ἐπιλογές καί ἀπόψεις.  Ἀλλά μήπως χρειάζεται νά ποῦμε κάτι γι΄αὐτούς πού ὀργάνωσαν καί γι΄αὐτούς πού τήν κάλεσαν νά μιλήσει καί γι΄αὐτούς πού πῆγαν σ᾽αὐτήν τήν ἀντιχριστιανική μύηση;
.             Μέ ποιό σκεπτικό ὀργανώθηκε ἡ ἐκδήλωση αὐτή; Οἱ καταφανεῖς κουταμάρες περί διαλόγου Ἐκκλησίας μέ τό χῶρο τῆς τέχνης καί τοῦ πολιτισμοῦ δέν πείθουν κανένα. Δέν θέλω ἐπίσης νά πιστέψω ὅτι οἱ ὀργανωτές κληρικοί θέλησαν νά ἐκπολιτίσουν τούς…ἰθαγενεῖς ἀκροατές καί νά τούς μυήσουν στόν κόσμο τοῦ…πνεύματος. Γιά νά καταλάβουμε τί ἔγινε μέ τή διάλεξη αὐτή εἶναι σημαντικό νά προσέξουμε ὅτι γιά τόν Ἐλύτη κλήθηκε νά μιλήσει ὄχι καθηγητής Πανεπιστημίου ἤ ἁπλός φιλόλογος, άλλά μιά ποιήτρια πού συνδεόταν στενά μέ τόν ποιητή. Ἔτσι μέ τήν ἐκδήλωση αὐτή δέν ἔγινε ἐνημέρωση πάνω στίς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη γιά τήν «ἱερότητα» (ποιά ἱερότητα;) ἀλλά μύηση σέ μιά ἄλλη κοσμοθεωρία. Δέν μπορῶ νά γνωρίζω ἄν αὐτή ἡ κίνηση ἦταν σκόπιμη, ἀποβλέπουσα δηλαδή στήν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί ἤθους. Τό σίγουρο εἶναι πάντως ὅτι  ἀποτέλεσε ἕνα δυνατό ἀντιχριστιανικό μάθημα.
.             Καί κάποιοι πού εἶχαν «ἐπαρκῆ εὐαισθησία» θρησκευόμενοι ἤ ὄχι μέ ὅσα ἄκουσαν ἀπό τήν ὁμιλήτρια ἔνιωσαν τόν Χριστιανισμό  ὠχρό μπροστά στόν ἔντονο διονυσιασμό τοῦ ποιητῆ.  Πολλοί χριστιανοί ἀστήρικτοι ἤ καί ἄλλοι πού…ψάχνονταν  ἔνιωσαν ὅτι ζοῦν μέσα στή μέγγενη μιᾶς «κανονιστικῆς λογικῆς». Θά εἶδαν μέ ἄλλα μάτια τούς κανόνες καί τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.  Καί – πού νά πάρει εὐχή!- δέν ὑπῆρξε ἕνα ὀρθόδοξο ἀντίβαρο ἕνας ἔστω καί μόνο λόγος  γιά τή φυλακή καί τήν κάθαρση τῶν αἰσθήσεων, π.χ. ἀπό τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο γιά νά ἀποδιώξει τήν ἀχλύ τῆς λαγνείας ἀπό τό νοῦ τῶν ἀκροατῶν. Γιά νά ἀποτινάξει τή θεωρία γιά τήν ἀντίχριστη «ἁγιοποίηση τῶν αἰσθήσεων», τήν ὁποία ὁ Ἐλύτης τήν ἐννοεῖ ὡς ἄλογη καί ἄνευ φραγμῶν χρήση τους στίς ἡδονές.
.             Καί τό ἐρώτημα εἶναι: Ἔχει κανείς κληρικός  τό δικαίωμα νά ὁδηγεῖ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τούς χριστιανούς σέ ἄλλη μύηση διαφορετική ἀπό τή χριστιανική, σέ μιά κοσμοθεωρία πού ἀκυρώνει στή συνείδηση τῶν πιστῶν τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ; Ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἴμαστε διά τῆς ἀποταγῆς τοῦ Σατανᾶ, τῆς συντάξεως μέ τόν Χριστό, τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος μυημένοι στήν Ἐκκλησία.  Ἔχουμε δηλώσει ἀποταγή τῶν ἔργων τοῦ Σατανᾶ, τῆς λατρείας καί τῆς πομπῆς του καί σύνταξη μέ τόν Χριστό μας. Εἶναι γιά μᾶς ἡ δωρεά τοῦ Χριστοῦ ἕνα κρυφό στήν καρδιά μας πολύτιμο δῶρο («ἴσασιν οἱ μεμυημένοι»). Καί γι΄αὐτό εἶναι ἀδύνατο γιά μᾶς, τούς κληρικούς, νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμεθα ἄλλους νά διδάσκουν καί νά μυοῦν τούς χριστιανούς στά ἔργα τοῦ Σατανᾶ, τή λατρεία τοῦ γυμνοῦ σώματος, τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, τή ζωή χωρίς φραγμούς. Οὔτε νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμαστε ἄλλους νά διδάσκουν τή λατρεία τῶν εἰδώλων μαζί μέ τή λατρεία τοῦ Χριστοῦ καί νά νιώθουμε ἔτσι καί χριστιανοί καί εἰδωλολάτρες.

.             Θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ὁμιλία τῆς κ. Ἡλιοπούλου ἔγινε τήν παραμονή τῆς Δ´ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, πού ἑορτάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Βρισκόμαστε λοιπόν στήν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί προετοιμάζονται μέ μετάνοια, νηστεία καί προσευχή γιά τή μετοχή τους στό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.             Προκειμένου νά γίνει κατανοητή ἡ κατάσταση τοῦ ἐμπαθοῦς καί τοῦ κατά Χριστόν ἀπαθοῦς ἀνθρώπου παραθέτουμε 4 Κεφάλαια ἀπό τόν ΙΕ΄(15) Λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος Περί ἁγνείας (=ἁγνότητος) καί σωφροσύνης καί ὅσοι θέλουν ἄς τά ἀντιπαραβάλλουν πρός ὅσα ἔγραψε καί  ἔζησε ὁ Ἐλύτης ἐξάγοντας τά συμπεράσματά τους.
“Μακάριος ἀληθινά εἶναι ἐκεῖνος πού ἐμπρός σέ ὁποιοδήποτε σῶμα καί χρῶμα καί ὡραιότητα ἀπέκτησε τελεία ἀναισθησία”.
“Μέγας εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στήν ἁφή παρέμεινε ἀπαθής.   Ἀνώτερος ὅμως εἶναι ἐκεῖνος πού ἔμεινε ἄτρωτος ἀπό τή θέα καί ἐνίκησε τή θέα τοῦ σαρκικοῦ πυρός μέ τή σκέψη τοῦ οὐρανίου κάλλους”.
“Ἐλεεινός ὅποιος πέφτει. Ἐλεεινότερος ὅμως ὅποιος παρασύρει καί ἄλλον στήν πτώση. Διότι καί τῶν δύο πτώσεων τήν ἐνοχή καί τήν ἐφάμαρτη ἡδονή, τά παίρνει ἐπάνω του”.
“Συναντᾶται καί ἐμπαθής ἐμπαθέστερος ἀπό ἄλλον ἐμπαθῆ πού ἀκόμη καί τούς μολυσμούς του τούς ἐξομολογεῖται αἰσθανόμενος ἡδυπάθεια”.

.             Πιστεύω ὅτι πλέον «ἔχει φτάσει ὁ κόμπος στό χτένι» καί πρέπει, ὅσοι θέλουμε νά εἴμαστε χριστιανοί, νά ξεκαθαρίσουμε τί πιστεύουμε καί τί θέλουμε ἀπό τή ζωή μας. Ἱστάμενοι ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ μας πρέπει χωρίς προφάσεις, χωρίς ἀπό ὁπουδήποτε προερχομένους ἐπηρεασμούς, χωρίς ὀρθολογιστικούς ἀκροβατισμούς, χωρίς κουλτουριάρικες σοφιστεῖες νά ἀποφασίσουμε :

– ἄν θέλουμε τήν Ὀρθοδοξη Πίστη στόν ἐν Τριάδι Θεό καί τόν θεάνθρωπο Χριστό ἤ τόν δαιμονοκίνητο Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία.
– ἄν θέλουμε νά συνεχίσουμε στή ζωή μας τήν ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ καί τή σύνταξη μαζί  μέ τόν Σωτῆρα μας Χριστό  ἤ τό ἀντίθετο.
– ἄν θέλουμε νά οἰκειοποιηθοῦμε τόν γιανναρικό νεο-νικολαϊτισμό , τόν φροϋδισμό τῶν ψυχαναλυτῶν καί τή σαρκολατρία τῶν ποιητῶν, ἄν θέλουμε τή διδαχθεῖσα ἀπό τόν Ἐλύτη « ζωή χωρίς φραγμούς»  ἤ τήν ἐν Χριστῷ διδασκαλία περί καθαρότητος ἁγνείας καί σωφροσύνης, ὅπως ἐξηγήθηκε ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους καί Πατέρας καί βιώθηκε ἀπό ὅλους τούς ἁγίους μας.

.             Ἄν ἀποφασίζουμε νά εἴμαστε τῆς μερίδος τοῦ Χριστοῦ, κληρικοί καί λαϊκοί καί νά ὑπάρχουμε καί νά ἐνεργοῦμε  ὄχι σάν «ζαλισμένο κοπάδι», ἀλλά ὡς λογικά πρόβατα τῆς ἁγίας ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, δέν πρέπει νά συμμετέχουμε σέ τέτοιες μυήσεις ἤ ἄν βρεθοῦμε σέ τέτοιους χώρους πρέπει νά διαμαρτυρόμαστε, νά ζητοῦμε τό λόγο πού γίνονται ἀνεκτές τέτοιες διδασκαλίες καί νά δίνουμε δημοσίως ὀρθόδοξη ὁμολογία. Ἀπό τήν ἄλλη πρέπει νά συμμετέχουμε στήν Ὀρθόδοξη λατρεία μας καί νά προσπίπτουμε στόν Χριστό μέ ἀδιάλειπτη προσευχή. Καί ὅσοι δύνανται ὀφείλουν νά  συστρατευθοῦν μέ τή γραφίδα ἤ τό λόγο τους ἐνάντια στόν νεοεποχήτικο ὀχετό πού ἐξαπολύεται στόν χῶρο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, εἴτε μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε τῆς λεγομένης λειτουργικῆς «ἀνανέωσης», εἴτε τῆς ψυχολογοποιήσεως τῆς θεολογίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς  εἴτε τῆς ψευδοκουλτούρας, νά ἐκθέτουν τίς ὀρθόδοξες θέσεις σέ ὅλους τούς χώρους στά περιοδικά καί τό διαδίκτυο καί νά δημιουργοῦν ἀφύπνιση πνευματική στούς ὑπολοίπους ἀδελφούς.

«Οἱ καιροί οὐ μενετοί». Ἀδελφοί πρέπει νά ἐπιλέξουμε: Μέ τόν Χριστό ἤ μέ τόν Ἀντίδικο; Τάς  θύρας, τάς θύρας…

 

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

1 Σχόλιο

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί
ψιμύθια!

«…μουν πάντοτε “δοσμένος ες τς δονές”, πο λέει Καβάφης. λη μου τν ζω εχα σχέσεις μ νέα κορίτσια… φείλω σ τέτοιες σχέσεις πάρα πολλργα μου.Καλς γάμος, λλ γι τος λλους χι γι μένα!κολούθησα τν διωτική μου δό, ζώντας χωρς φραγμούς». (συνέντευξη τοῦ Ὁ. Ἐλύτη)[1]

.             Στό Πολιτιστικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, τό Σάββατο 29 Μαρτίου 2014 μέ ἀφορμή τήν Παγκόσμια ἡμέρα Ποιήσεως ἡ ποιήτρια Ἰουλίτα Ἡλιοπούλου μίλησε με θέμα: «Ἡ ἱερότητα στόν Ἐλύτη». Προηγήθηκε εἰσαγωγική ὁμιλία τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Πολιτιστικοῦ κέντρου π. Βασιλείου Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος μιλώντας μέ ρίγη συγκινήσεως  εἶπε ὅτι ὁ Ἐλύτης «μιλάει μέ τή γλῶσσα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» -(εἶναι λόγια τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου πού ἀφοροῦν τή σιωπή τῶν ἁγίων!)-  ὅτι «ἡ ποίησή του εἶναι θαβώρεια», ὅτι «μπορεῖ νά φτιάξει ἕνα παράδεισο ἀπό τήν κόλαση καί μιά κόλαση ἀπό παράδεισο», ὅτι «ἡ ὀλιγάρκεια καί ἡ σεμνότητά του…δέν μαρτυρεῖ ἁπλῶς ἕνα χάρισμα ἀλλά μίαν ἀποστολή».
.              Ἄς κρίνει ὁ ἀναγνώστης μας στή συνέχεια, ἄν ἀληθεύουν οἱ κρίσεις αὐτές τοῦ π. Βασ. Χριστοδούλου.
.           Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.

————————-

[1] Συνέντευξη δημοσιευμένη σέ Ἀφιέρωμα στόν ποιητή στήν ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ 14-5-11, ἀναδημοσιευμένη στό περιοδ. ΛΥΧΝΙΑ  τῆς Ἱ. Μητρ. Νικοπόλεως (φ. 337/Αὔγ. 2011, σ. 2)  καί ἀπό ἐκεῖ στό ἱστολόγιο katanyxis, ἀπ’ ὅπου καί τή δανειστήκαμε.

ΣYNEXIZETAI: ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ: «ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ»

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η  Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Ο  ΧΑΡΙΤΙ  ΘΕΟΥ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΚΑΙ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ  ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
ΚΟΣΜΑΣ

Πρὸς  τὸ  Χριστεπώνυμον  Πλήρωμα
Τῆς  καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

 «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν … Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης,
πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἠσ. θ´ 6) 

.         Μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, ποὺ ἀνήγγειλε τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Θὰ γεννηθεῖ, εἶπε ὁ προφήτης, παιδίον γιὰ μᾶς καὶ θὰ δοθεῖ σὲ μᾶς…Τὸ ὄνομά Του θὰ εἶναι μεγάλο καὶ ὑπερούσιο. Θεὸς θὰ εἶναι καὶ θὰ ὀνομάζεται, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ποὺ κατέχει ὅλη τὴν δύναμη καὶ κρατεῖ ὅλη τὴν ἐξουσία τῆς θεότητος, δημιουργὸς καὶ ἀρχηγὸς τῆς εἰρήνης, πατέρας τῆς μελλούσης ἐποχῆς τῆς χάριτος…».
.         Καὶ ἄλλοτε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶχε φανερωθεῖ ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Φανερώθηκε γιὰ παράδειγμα στὸν προφήτη Μωυσῆ καὶ στὸν προφήτη Ἠλία. «Ἐλάλησε Κύριος πρὸς τὸν Μωυςῆν ἐνώπιος ἐνωπίῳ ὡς εἴ τις λαλήσει πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φίλον» (Ἐξοδ. ΛΓ´ 11). Φανερώθηκε καὶ στὸν προφήτη Ἠλία «ὡς φωνὴ αὔρας λεπτῆς…» (Γ´  Βασ. ΙΘ ´ 12). Φανερώθηκε κι ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους Σινᾶ στὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων ἀνάμεσα σὲ βροντὲς καὶ ἀστραπές.
.         Σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δὲν ἦταν «ἐν σαρκί». Δὲν ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος «ὡς Θεὸς σεσαρκωμένος» μὲ οὐσία, εἶδος καὶ μορφὴ ἀνθρώπου. Ὅταν ἦλθε «τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου», ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἕνας τῆς ἁγίας Τριάδος «μετέσχε σαρκὸς καὶ αἵματος» (Ἑβρ. β´ 14).
.          Ἡ ἀνάγκη τῆς σωτηρίας τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου καὶ ἡ ἄμετρος ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἐπέβαλαν νὰ γίνει ὁ Θεὸς ἄνθρωπος, νὰ ἔλθει κοντά, ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, νὰ μιλήσει σὰν φίλος, σὰν ἀδελφὸς καὶ πατέρας μαζί τους, νὰ προσφέρει τὸν ἑαυτό του θυσία γιὰ νὰ λυτρωθεῖ ὁ ἀποστάτης ἄνθρωπος.
.          Εῖχε καταμολύνει, εἶχε ἐξουθενώσει μὲ πράξεις ἀτιμίας, μὲ ἁμαρτήματα καὶ πάθη, εἶχε ἀμαυρώσει τὸ κατ᾽  εἰκόνα ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀφοῦ οὔτε ἄγγελος οὔτε ἀρχάγγελος μποροῦσε νὰ τὸν σώσει, ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, Ἰησοῦς Χριστός, προσέλαβε ἀνθρωπίνη φύση, πλήρη καὶ ἀκεραία, πλὴν ἁμαρτίας, γιὰ νὰ θεραπεύσει «σάρκα φιλαμαρτήμονα», νὰ τὴν τιμήσει, νὰ τὴν δοξάσει, νὰ τὴν ὑψώσει στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ τὴν θεώσει κατὰ χάριν. Γι’ αὐτὸ ὁ Λόγος «σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».
.         Ἐκεῖ στὴν Βηθλεέμ, στὸ ταπεινὸ καὶ ἁγιασμένο σπήλαιο, στὴν ἀγκάλη τῆς Παναγίας μας «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί», ὁ ὁποῖος «ἐδικαιώθη ἐν πνεύματι, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσι, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ» (Α´ Τιμ. γ´ 16). «Μέγα τὸ μυστήριο» τὸ «μόνον καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον», κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό.
.          Καὶ ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι χριστιανοί, πιστὰ μέλη τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας μας, πανηγυρίζουμε σήμερα Χριστούγεννα. Μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀδελφούς μας Ὀρθοδόξους χριστιανούς, μέσα στοὺς ἱεροὺς ναούς μας, μὲ πίστη ἀκράδαντο, «προσκυνοῦμεν τὴν γένναν τοῦ Χριστοῦ μας».
.         Γνωρίζουμε καὶ πιστεύουμε ὅτι τὸ ἀδύνατο βρέφος τῆς φάτνης τῆς Βηθλεὲμ εἶναι ὁ «προαιώνων Θεός», ὁ Κύριος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σωτηρίας. Εἶναι ὁ ἄναρχος Θεός μας, ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ «μεγάλης βουλῆς ἄγγελος», ὁ «ἐξουσιαστής», ὁ «ἄρχων τῆς εἰρήνης», ὁ «πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Τὸν πιστεύουμε καὶ Τὸν ὁμολογοῦμε «Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα ὁμοούσιον τῷ Πατρί….».
.          Σήμερα Χριστούγεννα. Ἂς γονατίσουμε μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ δοξολογία στὴν φάτνη. Θερμά, ὁλόψυχα, ἂς Τὸν ἱκετεύσουμε νὰ σώσει τὴν δοκιμαζόμενη πατρίδα μας καὶ τὸν καθένα μας. Ὅπως ἐλύτρωσε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του, νὰ λυτρώσει τώρα κι ἐμᾶς.
.         «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία». «Δὲν ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ πάνω σὲ ὅλη τὴν γῆ, κανένα ἄλλο ὄνομα μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ σωθοῦμε, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ». (Πράξ. δ´ 12).
.         Θερμά, εἰλικρινά, μὲ πολλὴ υἱικὴ ἀγάπη, ἂς παρακαλέσουμε τὸν σαρκωθέντα Θεό μας νὰ μᾶς χαρίσει ὀρθόδοξο καὶ ἡρωικὸ φρόνημα, γιὰ νὰ ὁμολογοῦμε μὲ παρρησία τὴν θεότητά Του καὶ τὸν ἀνόθευτο εὐαγγελικὸ λόγο Του.
.         Στὴν παγκοσμιοποιημένη ἐποχή μας, ποὺ ὁμοιάζει πολὺ μὲ τὴν ἐποχὴ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας, ὑπάρχει μὲν κρίση οἰκονομικὴ ἀλλὰ κυρίως ὑπάρχει κρίση ἠθικὴ καὶ θεολογική. Αἱρετικοὶ κάθε μορφῆς, κοσμικοὶ καὶ δυτικόπληκτοι, λάτρεις τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἀλλὰ καὶ ξενόφερτες θεολογίες προσβάλλουν καὶ πολεμοῦν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ μας. Πνεῦμα καὶ φρόνημα συγκρητισμοῦ καὶ πανθρησκείας, ὀρθολογισμοῦ καὶ σκεπτικισμοῦ καλλιεργοῦν καὶ προσφέρουν, ἀρνοῦνται τὴν ὁμολογία καὶ τὴν κατήχηση τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, μάλιστα μέσα στὴν παιδεία μας. 
.          Ἡ ὁμολογία τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου μας ἀπὸ τὸν καθένα μας, ἡ ὑπακοή μας στὰ «αἰώνια ρήματά Του», ἡ συνειδητὴ συμμετοχή μας στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωὴ θὰ στηρίζει ἀδελφοὺς καὶ μάλιστα νέους καὶ νέες, θὰ ἑνώνει κι ἐμᾶς μαζί Του ὥστε νὰ ζοῦμε πάντοτε σωτήρια Χριστούγεννα, αἰώνια Χριστούγεννα.

Εὔχομαι Καλὰ καὶ Ἅγια Χριστούγεννα σὲ ὅλους.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

ΠΗΓΗ: imaa.gr

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΟ ΤΟ “ΝΕΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ”

τελικ θέση-Ψήφισμα τοῦ ν Πάτραις Παραρτήματος
τ
ς Πανελληνίου νώσεως Θεολόγων

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΑΤΡΩΝ
ΜΙΑΟΥΛΗ 68

ΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

.          Κατόπιν προτροπῆς τοῦ Διοικητικοῦ Συμβούλιου τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, τὸ Παράρτημα τῆς Π.Ε.Θ. Πατρῶν, ἀφοῦ ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν τὴν θέση τῆς Π.Ε.Θ. γιὰ τὰ νέα (Πιλοτικὰ) Προγράμματα Σπουδῶν καὶ ἀφοῦ ἔγινε διεξοδικὴ συζήτηση πάνω σὲ αὐτό, προτείνει κατὰ τὴ Γενικὴ Συνέλευση τῆς 12ης Νοεμβρίου 2012, τὰ ἑξῆς:
.         Τὰ Νέα Προγράμματα Σπουδῶν (ΠΣ) γιὰ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν (ΜτΘ) δημοσιεύθηκαν στὸ ΦΕΚ 2335/17.10.2011, τ. Β´ καὶ ἐφαρμόζονται πιλοτικά, μαζὶ μὲ τὸ λοιπὸ πρόγραμμα τοῦ λεγομένου «Νέου Σχολείου», ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο 2011 μὲ βάση τὸν «Ὁδηγὸ Ἐκπαιδευτικοῦ» (Ἀθήνα 2011) σὲ καθορισμένα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ Σχολεῖα τῆς Πρωτοβάθμιας καὶ τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης. Μὲ τὰ ἐν λόγῳ ΠΣ ὑλοποιοῦνται οὐσιαστικὰ οἱ διδακτικὲς ἀρχὲς τῆς Διαπολιτισμικῆς Ἐκπαίδευσης ποὺ ἀφοροῦν στὴ θρησκευτικὴ μόρφωση τῶν μαθητῶν, γι’ αὐτὸ καὶ εἰσάγονται:

α) νέος τρόπος διδασκαλίας τοῦ ΜτΘ μὲ τὴν υἱοθέτηση, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς παλαιότερες, καὶ νέων μεθόδων προσέγγισης καὶ ἐπεξεργασίας τῆς διδακτέας ὕλης,

β) νέος τρόπος προσδιορισμοῦ τῆς διδακτέας ὕλης μὲ βάση τὶς προτεινόμενες Θεματικὲς Ἑνότητες (ΘΕ) τῶν ΠΣ, γιὰ τὴν ὁποία τὴν εὐθύνη ἔχει ὁ διδάσκων, κυρίως ὅμως

γ) μεταβάλλεται ριζικὰ  φύση κα προσανατολισμς το ΜτΘ, καθώς, στ πλαίσιο τς διαπολιτισμικς προσέγγισης τς γνώσης, τίθεται πλέον ς κύριος στόχος του  «θρησκευτικς γραμματισμς» τν μαθητν, μ συνέπεια τ μάθημα ν μετατρέπεται οσιαστικ σ θρησκειοφιλοσοφικὸ ντικείμενο γνώσης κα διαλόγου μεταξ τν θρησκειν, νάμεσα στς ποες σημαντικ θέση κατέχει Χριστιανισμός, χι πλέον ς τ περιεχόμενο τς πίστης τν μαθητν, λλς τ θρήσκευμα κενο στποο νήκει πλειοψηφία τους.

.           Μὲ δεδομένη τὴν παραπάνω ριζικὴ μεταβολὴ τῆς φυσιογνωμίας τοῦ μαθήματος καὶ χωρὶς νὰ ἀμφισβητοῦνται οἱ θετικές του πλευρές, ὅσον ἀφορᾶ στὴν προτεινομένη διδακτικὴ μεθοδολογία, προκύπτουν σοβαρότατα ἐρωτήματα καὶ πολλὲς ἐνστάσεις ὅσον ἀφορᾶ στὸν προσανατολισμό, ἀλλὰ καὶ ὡς συνέπειά του στὸν προσδιορισμὸ τῆς διδακτέας ὕλης τοῦ ΜτΘ, καθώς, ὅπως θὰ ἦταν φυσικό, δν προηγήθηκε πρν π τ νομοθέτησή του κανένας οσιαστικς διάλογος πάνω σ ατό, ἐφ᾽ ὅσον εἶναι γνωστό, ὅτι ἀπὸ τὶς σχετικὲς συζητήσεις ἀποκλείστηκαν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Θεολόγων Καθηγητῶν, ἀγνοήθηκαν σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου οἱ διδάσκοντες τὸ μάθημα στὰ σχολεῖα (π.χ. μὲ τὴ συμπλήρωση ἴσως ἐκ μέρους τους ἑνὸς ἐρωτηματολογίου σὲ ἐθελοντικὴ βάση), ἐνῶ, ὅπως ἔδειξε τὸ ἀποτέλεσμα, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν εἰσηγητῶν τῶν νέων ΠΣ δὲν λήφθηκαν δυστυχῶς σχεδὸν καθόλου ὑπ’ ὄψιν οἱ ὑπάρχουσες στὸ θρησκευτικὸ πεδίο συνθῆκες στὴ χώρα μας καὶ κατ’ ἐπέκταση οἱ ἀνάγκες καὶ οἱ ἐπιθυμίες τῆς μαθητικῆς κοινότητας, οἱ ὁποῖες διαφέρουν ριζικὰ ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ ἐπικρατοῦν σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης ἢ καὶ στὴν Ἀμερική, ὅπου ἐφαρμόζεται τὸ προτεινόμενο νέο μοντέλο διαπολιτισμικῆς θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης, ὡς μία ἀναντίρρητη ἀνάγκη τῶν ἐκεῖ θρησκευτικὰ καὶ ἐθνολογικὰ πολυπολιτισμικῶν κοινωνιῶν. Ἐπικράτησε δηλαδὴ καὶ στὴν περίπτωση τῶν νέων ΠΣ τοῦ ΜτΘ πάλι ἡ συνήθης πρακτικὴ στὰ νεοελληνικὰ πράγματα, νὰ φαρμόζονται πάσης φύσεως θεωρίες κα σχήματα κριτα κα χωρς ν λαμβάνονται π’ ψιν οδ προϋποθέσεις, μ τ συνήθη βεβαίως τυχῆ ποτελέσματα. Ἔτσι ἀπὸ τοὺς εἰσηγητὲς τῶν ΠΣ, δὲν λήφθηκε ἐπαρκῶς ὑπ’ ὄψιν τὸ γεγονός, ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς πολυπολιτισμικὰ συγκροτημένες καὶ θρησκευτικὰ πολυκερματισμένες κοινωνίες τῶν ΗΠΑ καὶ πολλῶν χωρῶν τῆς ΕΕ, ὅπου ὀρθὰ ἐφαρμόζονται οἱ ἀρχὲς τῆς διαπολιτισμικῆς ἐκπαίδευσης, καθὼς ἡ θρησκεία ὡς πολιτικὴ λειτουργία συνιστᾶ ἀφορμὴ συγκρούσεων, στὴν Ἑλλάδα ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν μαθητῶν ὅπως καὶ τοῦ λαοῦ εἶναι μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ οἱ σχέσεις μὲ τὶς ἄλλες θρησκευτικὲς ὁμάδες, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, εἶναι ὁμαλές, λόγῳ τῆς φύσης τῆς ὀρθόδοξης, σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν ἑτερόδοξη ρωμαιοκαθολικὴ καὶ προτεσταντική, διδασκαλίας γιὰ τὴν «Ἑτερότητα» καὶ τὴν ἀποδοχὴ καὶ ἀναγνώριση τοῦ ἄλλου ὡς «πλησίον καὶ ἀδελφοῦ», δεδομένα ποὺ δὲν δικαιολογοῦν ἀκόμη τὴν πλήρη, ὅπως ἐπιχειρεῖται, ἐφαρμογὴ τῶν δυτικῶν θρησκευτικῶν διαπολιτισμικῶν μοντέλων. Τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει παράλληλα, ὅτι πρέπει νὰ ἀγνοηθεῖ τὸ ποσοστὸ τοῦ ἐδῶ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ ποὺ ἀνήκει σὲ ἄλλη θρησκευτικὴ ἢ ἰδεολογικοῦ χαρακτήρα κοινότητα, θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἀπαιτεῖται νὰ γίνει εὐρὺς καὶ ἐποικοδομητικὸς διάλογος γιὰ τὴ διευθέτησή του.
.           Ἐκτὸς αὐτοῦ ὅμως, ὁ προσανατολισμὸς καὶ ἡ διδακτέα ὕλη τῶν ΠΣ, ὅπως αὐτὴ παρατίθεται στὶς ΘΕ, ἐνέχουν, ἐκτὸς ἀπὸ σοβαρὰ προβλήματα γνωστικῆς καὶ παιδαγωγικῆς φύσεως, τὸν κίνδυνο ἀνάπτυξης ὄχι μίας ὑγιοῦς γνώσης τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου ἢ τὸ θρησκευτικὸ γραμματισμὸ τῶν μαθητῶν ὅπως ἐπιδιώκουν τὰ ΠΣ, ἀλλὰ τὴ δημιουργία νς διόμορφου θρησκευτικο συγκρητισμο, ποος, πως κα κάθε φαινόμενο συγκρητισμο στ παρελθόν, μόνο δυνηρς γι τν μελλοντικ κοινωνία συνέπειες καὶ τουλάχιστον ἀναποτελεσματικὲς γιὰ τὸν ἐλεύθερο καὶ ὑγιῆ θρησκευτικὸ προσανατολισμὸ τῶν σημερινῶν μαθητῶν ἐπιπτώσεις θὰ ἔχει. Τὸ πρόβλημα συνεπῶς τοῦ ΠΣ, δὲν ἐντοπίζεται μόνο στὴ γνώση τοῦ περιεχομένου τῶν ἄλλων θρησκειῶν, οἱ ὁποῖες ἤδη διδάσκονται στὸ πλαίσιο τοῦ μέχρι τώρα ἰσχύοντος προγράμματος καὶ μάλιστα στὴ Β΄ Λυκείου ὅπου οἱ μαθητὲς εἶναι σὲ θέση νὰ σταθοῦν ἀπέναντί τους μὲ τρόπο κριτικό, ἀλλὰ καὶ στ μέθοδο σύγκρισης καὶ πεξεργασίας τν στοιχείων κα τν ξιν τν διαφόρων θρησκειν π μαθητς (προεφήβους ἢ φήβους π 9 μέχρι 15 τν) ποὺ ὡς γνωστὸ ἡ γνωστική τους ὡριμότητα καὶ ἡ κριτική τους ἱκανότητα δὲν τοὺς ἐπιτρέπει τὴ δημιουργικὴ συμμετοχὴ σὲ μιᾶς τέτοιων ἀπαιτήσεων μαθησιακὴ διαδικασία, καθώς, ὡς γνωστόν, ἡ «Συγκριτικὴ Θρησκειολογία» ποὺ στὴν πραγματικότητα υἱοθετεῖται μὲ τὰ νέα ΠΣ, ἀποτελεῖ ἀντικείμενο πανεπιστημιακῆς ἐκπαίδευσης, τὸ ὁποῖο προσεγγίζεται μέσα σὲ αὐστηρὰ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο, ἀπὸ φοιτητὲς ποὺ βρίσκονται στὴ μετεφηβικὴ ἡλικία μὲ ἀνεπτυγμένη τὴν κριτική τους ἱκανότητα, καὶ ὁπωσδήποτε μὲ τὴν ἐπιστράτευση συγκεκριμένης ἐπιστημονικῆς μεθοδολογίας καὶ ὄχι μὲ σκοπὸ τὴ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση καὶ τὸ θρησκευτικὸ στοχασμό.

.           Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν προηγήθηκε ὁ ἀναγκαῖος διάλογος πρὶν τὴ νομοθέτηση τῶν ΠΣ, ἀλλὰ κι ἐπειδὴ μὲ αὐτὸ μεταβάλλεται ριζικὰ καὶ ἀτελέσφορα ὅπως ἐπισημάνθηκε ἡ φυσιογνωμία καὶ ὁ προσανατολισμὸς τοῦ ΜτΘ, καθὼς ἐπίσης καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους σοβαροὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἤδη διατυπωθεῖ ἀπὸ τὴν Π.Ε.Θ. (ἔγγραφο τῆς 9ης Ἰουνίου 2012), ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀναφερθοῦν ἐδῶ λεπτομερῶς, ὅμως θὰ μποροῦσαν νὰ κατατεθοῦν πρὸς συζήτηση μαζὶ μὲ συγκεκριμένες προτάσεις σὲ ἐπικείμενο διάλογο, θεωροῦμε ἀπαραίτητο

α) νὰ νασταλεῖ ἡ φαρμογ το ΠΣ καὶ

β) ν ξεκινήσει μεσα καὶ ξ ρχς ποικοδομητικς διάλογος πάνω στὸν προσανατολισμὸ καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ΜτΘ, στὸν ὁποῖο θὰ συμμετέχουν χωρὶς ἀποκλεισμοὺς ὅλοι ὅσοι ἔχουν εὐθύνη γιὰ τὸ μάθημα, δηλαδὴ ἡ Πολιτεία, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ Θεολόγοι Καθηγητὲς μέςῳ τῶν ἐκπροσώπων τους.

.           Ὁ διάλογος αὐτός, χωρὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις καὶ πολιτικὲς ἢ ἄλλης φύσεως θρησκευτικὲς προκαταλήψεις, θὰ ὁδηγήσει, ἀφοῦ πραγματοποιηθοῦν παράλληλα καὶ σχετικὲς ἀντικειμενικὲς ἐπιστημονικὲς ἔρευνες γιὰ τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς προσδοκίες τῶν μαθητῶν ὅσον ἀφορᾶ τὸ ΜτΘ καὶ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν τὰ ἀποτελέσματά τους, στὴν ἀναμόρφωση τῶν ΠΣ σὲ τέτοιο βαθμὸ καὶ μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε τὸ μάθημα νὰ μὴν εἶναι ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς προσδοκίες τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.

Γιὰ τὴ Δ. Ε.

Ἡ Πρόεδρος 
Δήμητρα Κόρδα-Κωτσάκη 

Ὁ Γραμματέας 
Χρῆστος Μπαλάσκας

 ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr (ἀπὸ «Ζωηφόρος»)

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ; «Ὅλες αὐτές οἱ διαθρησκειακές ζυμώσεις μόλυναν πολλούς θεολόγους καί κληρικούς πού μέ ἀνεπίτρεπτη εὐκολία διακηρύττουν ἕνα Θεό κοινό γιά τίς τρεῖς θρησκεῖες». [π. Ἰω. Φωτόπουλος]

 7. Εἶναι οἱ Μουσουλμάνοι μέτοχοι τῆς Διαθήκης τοῦ Ἀβραάμ;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Πρωτ. Ἰω. Φωτοπούλου
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα»,
Ἀθῆναι 2003,
σελ. 59-63
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Προηγούμενα: 

σχετ. μὲ τὸ χωρίο: «ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ»https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/04/28/τό-ἅγιο-πνεῦμα-δέν-ὁδηγεῖ-τούς-ἀνθρ/ καὶ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/04/ποῦ-δρᾶ-τὸ-ἅγιον-πνεῦμα/

Ἐπίσης: ΜΙΑ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/μιὰ-ἐλαστικὴ-ἐκκλησιολογία/
ΕΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΠNEYMATOΣ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/05/ἔχουν-ἆραγε-ὅλες-οἱ-θρησκεῖες-χαρίσ/

καὶ:   5. ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ἢ ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΜΙΑ “ΑΦΕΛΗ ΑΚΡΟΤΗΤΑ”, ΜΙΑ “ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ”; https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/οἱ-θρησκεῖες-εἶναι-ἆραγε-δαιμονικέ/

6. ΥΠΑΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΣΤΑ “ΕΘΝΗ”; https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/08/ὑπάγονται-οἱ-μουσουλμάνοι-στά-ἔθνη/ 

.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἰσχυρίζεται ὅτι «οἱ μουσουλμάνοι, τονίζοντας τήν ἀφοσίωσή τους στόν Ἀβραάμ… συμμετέχουν σ᾽ αὐτή τήν διαθήκη, ἔχοντας κάνει μία ἰδιότυπη ἱστορική κίνηση πρός τά πίσω» (σ. 166). Αὐτές οἱ ἀπόψεις ἔχουν καμμιά σχέση μέ ὀρθόδοξη θεολογία; Ὑπάρχει καμμιά …ἰδιότυπη μηχανή χρόνου νά μᾶς γυρίσει στό παρελθόν στά χρόνια πρίν τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἤ ἀκόμα πιό πίσω στά χρόνια τοῦ Ἀβραάμ καί τῆς διαθήκης του; Τί εἴδους ἀφοσίωση δείχνουν οἱ Μωαμεθανοί στόν Ἀβραάμ; Ὅπως λέγει ὁ Χριστός «ὁ Ἀβραὰμ… ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμὴν καὶ εἶδε καὶ ἐχάρη» (Ἰω. η´ 56). Ἡ μεγαλύτερη χαρά τοῦ Ἀβραάμ ἦταν τό «σπέρμα» του, ὁ Χριστός. Ἀντίθετα οἱ Μουσουλμάνοι ἀρνοῦνται τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, μισοῦν τόν τίμιο Σταυρό, κατασφάζουν ὅσους χαίρονται τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό, τούς Χριστιανούς, τούς κληρονόμους τῆς διαθήκης καί τούς ὀνομάζουν «γκιαούρ», δηλ. ἀπίστους!
.           Ἀλλά ἄς ἐξηγήσουμε ποιά εἶναι ἡ διαθήκη τοῦ Ἀβραάμ. Στήν Γένεση, ὁ Θεός συνάπτει μιά διαθήκη, κάνει μιά συμφωνία μέ τόν Ἀβραάμ καί τοῦ δίνει μιά ἐπαγγελία, μιά ὑπόσχεση: «ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς» (Γεν. κβ´18). Ἐξηγώντας ὁ Ἀπ. Παῦλος τά σχετικά μέ τήν διαθήκη αὐτή γράφει στούς Γαλάτες: «τῷ δὲ Ἀβραὰμ ἐρρέθησαν αἱ ἐπαγγελίαι καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· οὐ λέγει, καὶ τοῖς σπέρμασιν, ὡς ἐπὶ πολλῶν, ἀλλ᾽ ὡς ἐφ᾽ ἑνός, καὶ τῷ σπέρματί σου, ὃς ἐστὶ Χριστός» (Γαλ. γ´ 16). Μέ τόν Χριστό, τό «σπέρμα» τοῦ Ἀβραάμ, ἐκπληρώνονται οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ στόν Ἀβραάμ, ἡ διαθήκη του μέ τόν Θεό. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι, διά τῆς προσλήψεως τοῦ ἀνθρωπείου φυράματος, τῆς ἀνθρωπίνης δηλ. φύσεως καί τῆς θεώσεώς της ἐν τῷ προσώπῳ Του, κληρονόμος τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ἀβραάμ. Καί καλεῖ πάντα τά ἔθνη, κάθε ἄνθρωπο σέ κοινωνία μαζί Του δωρίζοντάς τους αὐτή τήν ἐπαγγελία δηλ. τήν θέωση, τήν σωτηρία. Αὐτή ἡ κοινωνία πραγματώνεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Του, δηλ. ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ ­–ἄλλη Ἐκκλησία δ έ ν ὑπάρχει.
.           Ἔτσι συμμετοχή στήν διαθήκη τοῦ Ἀβραάμ σημαίνει σωτηρία. Μέτοχοι σ᾽ αὐτή τήν διαθήκη εἶναι μόνο οἱ πιστεύοντες καί βαπτισθέντες στόν Χριστό. Ἰδού τί λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ τέκνα ἐστὲ καὶ κατ᾽ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι» (Γαλ. γ´ 27-29). Ὅσοι λοιπόν εἶναι βαπτισμένοι ὀρθοδόξως, εἶναι τοῦ Χριστοῦ, καί γι αὐτό εἶναι τέκνα πνευματικά τοῦ Ἀβραάμ, συμμετέχουν στήν διαθήκη του καί εἶναι κληρονόμοι ὅπως κι ἐκεῖνος τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ δηλ. τῆς Βασιλείας Του.
.           Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθόδοξη βιβλική ἑρμηνεία τῆς δοθείσης στόν Ἀβραάμ Διαθήκης, δηλ. ἡ ἑνιαία θεώρηση τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, ἡ ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης διά τῆς Καινῆς, καί τῆς Καινῆς Διαθήκης διά τῆς Παλαιᾶς. Χωρίς τή μία εἶναι ἀκατανόητη ἡ ἄλλη. Οἱ ἅγιες Γραφές ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία. Ἡ Π. Δ. δέν εἶναι πλέον ἡ Γραφή τῶν Ἑβραίων. Τήν ἀφήρεσε ὁ Χριστός λόγῳ τῆς ἀποστασίας καί τῆς ἀπιστίας τῶν Ἰουδαίων. Τούς εἶπε: «Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος» (Ματθ. κγ´ 38). Καί εἶναι ἐμφανής ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπό μιά διεστραμμένη ραβιννική καί καββαλιστική, ἀποκρυφιστική ἑρμηνεία τῆς Π. Δ. ὁ Ἰουδαϊσμός ἔφθασε ἐλεγχόμενος ἀπό τόν Σιωνισμό.
.           Ἐπανερχόμεθα γιά νά ποῦμε ὅτι ἄν σεβόμεθα τό Εὐαγγέλιο, δηλ. ἄν εἴμαστε Χριστιανοί, δέν μποροῦμε νά ἑρμηνεύσουμε τήν Παλαιά Διαθήκη χωρίς τήν βοήθεια τῆς Καινῆς. Δέν δικαιούμεθα ἐν προκειμένῳ, ἀφοῦ ὁ θεῖος Ἀπόστολος μᾶς λέγει ρητῶς ὅτι μ ό ν ο οἱ πιστεύοντες στόν Χριστό εἶναι μέτοχοι τῆς διαθήκης, νά διευρύνουμε ἀνεπίτρεπτα τήν ἔννοια καί τό περιεχόμενο τῆς Διαθήκης πρός τόν Ἀβραάμ γιά νά χωρέσει μέσα της ὁ δαιμονόπληκτος Μωάμεθ καί ἡ «πνευματικότητά» του.
.           Ὡστόσο γιά νά καταδειχθεῖ τό ἀσύστατο τοῦ ἰσχυρισμοῦ ὅτι καί οἱ μουσουλμάνοι μετέχουν στή διαθήκη τοῦ Ἀβραάμ, ἄς δοῦμε τί λέγει σχετικῶς ἡ ἴδια καί ἀπό μόνη της ἡ Π. Διαθήκη: «εἶπε δὲ ὁ Θεός τῷ Ἀβραάμ… ἰδοὺ Σάρρα ἡ γυνή σου τέξεταί σοι υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰσαὰκ καὶ στήσω τὴν διαθήκην μου πρὸς αὐτὸν εἰς διαθήκην αἰώνιον καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ μετ᾽ αὐτόν. Περὶ δὲ Ἰσμαὴλ ἰδοὺ ἐπήκουσά σου. Ἰδοὺ εὐλόγησα αὐτὸν καὶ αὐξανῶ αὐτὸν καὶ πληθυνῶ αὐτὸν σφόδρα… τὴν δὲ διαθήκην μου στήσω πρὸς Ἰσαάκ, ὃν τέξεταί σοι Σάρρα…» (Γεν. ιζ´ 19-21). Λοιπόν ὅπως κι ἄν ἐννοήσει κανείς τήν διαθήκη τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Θεός ἀποκλείει ὁποιονδήποτε πλήν τοῦ Ἰσαάκ καί τῶν ἀπογόνων του ἀπ᾽  αὐτή τήν διαθήκη μέ πρῶτο καί καλλίτερο τόν Ἰσμαήλ, τοῦ ὁποίου ἀπόγονοι (Ἰσμαηλίτες) θεωροῦνται ἀπό πολλούς οἱ Μουσουλμάνοι.
.           Ἐδῶ θέλουμε νά δηλώσουμε, ἔστω καί μέ κίνδυνο νά παρεξηγηθοῦμε, ὅτι οἱ ἀναιρεθέντες ἰσχυρισμοί δέν φανερώνουν ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση στήν ἁγιογραφική ἀλήθεια, πού νά ἀντέχει σέ ὑπεύθυνη κριτική. Μοιάζουν μέ μιά συναισθηματική, λεκτική προσπάθεια νά δικαιώσουμε τήν πλάνη, ἔστω κι ἄν γίνεται αὐτό μέ τίς καλλίτερες, ἀγαθότερες προθέσεις, μέ τήν διάθεση νά προσεγγίσουμε καί νά βοηθήσουμε τούς ἄλλους.
.           Πάντως αὐτή ἡ «νέα» θεολογία περί τῶν ὁμοιοτήτων τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν μέ βάση τήν διαθήκη τοῦ Ἀβραάμ δέν εἶναι ἔργο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας μόνον. Εἶναι μιά παλιά, ἁμαρτωλή ἱστορία κατασκευασμένη στά θρησκειολογικά ἐργαστήρια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἤδη ἀπό τό 1971 τό Π.Σ.Ε. εἶχε συστήσει Ἐπιτροπή Διαλόγου μετά τῶν λαῶν Ζωσῶν Πίστεων καί Ἰδεολογιῶν, ἐνῷ ἡ Β´ Βατικανή ψευδοσύνοδος μέ τήν δήλωση Nostra Aetate δήλωνε «ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀτενίζει μέ ἐκτίμηση τούς μουσουλμάνους, πού λατρεύουν τόν μόνο ζωντανό καί ἀληθινό Θεό». Συνεχεῖς διάλογοι, ἀλλεπάλληλες συσκέψεις, διασκέψεις, συμπόσια, συνελεύσεις, ἐπιτροπές καλλιεργοῦν αὐτό τό κλῖμα καί ὁμιλοῦν περί τῶν τριῶν «ἀβρααμικῶν πίστεων», δηλ. τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ.
.           Ὅλες αὐτές οἱ διαθρησκειακές ζυμώσεις μόλυναν πολλούς θεολόγους καί κληρικούς πού μέ ἀνεπίτρεπτη εὐκολία διακηρύττουν ἕνα Θεό κοινό γιά τίς τρεῖς θρησκεῖες. Ἔτσι διαβάζουμε: «Ὅλα αὐτά τά τρία θρησκεύματα, χωρίς νά θέλω νά τό πάω ἀλλοῦ, ἔχουν κοινό Θεό, τόν Θεό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν Θεό τῶν Πατέρων μας! Αὐτό εἶναι πού μᾶς ἑνώνει…».

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΙΣΧΙΣΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΤΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ πανθρησκεία σαρώνει σαπίζοντας τὶς συνειδήσεις. Κάτωθεν τοῦ δημοσιεύματος παρατίθεται “σύνδεσμος” γιὰ μιὰ ὀρθόδοξη προσέγγιση τοῦ φαινομένου τῆς ψευτοενότητος ἐν ὀνόματι τῆς ψευτοειρήνης. 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ δημοσίευμα τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ

.       Στὴν Σουηδικὴ πόλη Φιξέτρα τοῦ δήμου τῆς Νάκα πλησίον τῆς Στοκχόλμης, ὁ ἰμάμης Ἀγουὰν Ὄλγουαν μαζὶ μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητος καὶ τῆς Λουθηρανικῆς Κοινότητος τῆς Σουηδίας καὶ μὲ σύνθημα «Ἔχομε ἕναν κοινὸ Θεό. – Ἀπὸ τὴν μισαλλοδοξία στὴν πανθρησκεία» κατασκευάζουν ἕνα κοινὸ κτίριο Guds Hus, ποὺ σημαίνει «οἶκος τοῦ Θεοῦ», ποὺ θὰ εἶναι ἕτοιμο τὸ 2015 στὸ ὁποῖο θὰ συστεγάζεται σὲ κοινὸ χῶρο γιὰ τοὺς πιστοὺς τῶν τριῶν αὐτῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων Χριστιανικὸς Ναὸς καὶ Μουσουλμανικὸ τέμενος μὲ κοινὸ κέντρο νεότητος καὶ κοινὸ χῶρο γιὰ τὰ παιδιά.
.        Δὲν ὑφίσταται μεγαλυτέρα ἐπιτυχία τοῦ δολίου δράκοντος καὶ αἰσχίστου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς σωτηρίας καὶ ἀρχαίου πτερνιστοῦ δαίμονος ἀπὸ τὶς ἀνωτέρω τραγικὲς ἐκδηλώσεις τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς δῆθεν εἰρήνης ἀπομειώνει καὶ εὐτελίζει πλήρως τὴν ἀλήθεια τῆς διὰ Χριστοῦ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου ἀποκαλύψεως.
.          Μεγαλειωδῶς, ὁ θεῖος Παῦλος «προφητεύει» καὶ στηλιτεύει τὸ ὄνειδος καὶ τὸ κανονικὸ ἔγκλημα τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἐσχάτη πλάνη καὶ τὸν αἴσχιστο πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου.(…)

Βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/09/26/ἑνότης-ἐν-χριστῷ-ἢ-ἐν-ποικιλομορφί/

 ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , , ,

Σχολιάστε