Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σταυρός

ΑΝΤΙΣΤΑΥΡΙΚΗ ΜΑΝΙΑ

Ἀντισταυρικὴ μανία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἡ γερμανικὴ ἑταιρεία σοῦπερ-μάρκετ Lidl ἀφήρεσε τοὺς σταυροὺς ἀπὸ τοὺς ναοὺς τῆς Σαντορίνης, ἀπὸ φωτογραφία ἡ ὁποία ἀπεικονίζεται σὲ κάποιο προϊόν της. Ὅμως δὲν εἶναι μόνο ἡ Lidl ἀλλὰ καὶ ἡ ΜΕΒΓΑΛ καὶ ἡ Nestle καὶ ἡ Danone καὶ ἡ Carrefour ἔσβησαν τοὺς σταυροὺς ἀπὸ τοὺς ναοὺς τῆς Σαν­τορίνης. Τὸ θέμα τὸ ἀνέδειξε τὸ δίκτυο RTL, τὸ ὁποῖο ρώτησε σχετικὰ ἐκπρόσωπο τῶν Lidl.
.             Ἐκεῖνος, σύμφωνα μὲ τὸ ρεπορτάζ, ἀπάν­τησε μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἀποφεύγουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε θρησκευτικὰ σύμβολα γιατὶ δὲν θέλουμε νὰ ἀποκλείουμε καμία θρησκευτικὴ πεποίθηση. Εἴμαστε μία ἑταιρεία ποὺ σέβεται τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχὴ εἶναι ποὺ ἐπεξηγεῖ τὸ “σχέδιο” πάνω στὴ συσκευασία».
Οἱ ἀντιδράσεις ποὺ προκλήθηκαν ὑποχρέωσαν τελικὰ τὰ Lidl νὰ ζητήσουν συγγνώμη, δηλώνοντας πὼς ἡ πρόθεσή τους δὲν ἦταν νὰ σοκάρουν. «Ἀποφεύγουμε», εἶπαν, «τὴ χρή­ση θρησκευτικῶν συμβόλων στὶς συσκευασίες μας γιὰ νὰ διατηροῦμε οὐδέτερη στάση ἀπέναντι σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, καὶ ἂν αὐτὸ ἔγινε ἀντιληπτὸ διαφορετικά, τότε ζη­τᾶμε συγγνώμη ἀπὸ ὅσους σοκαρίστηκαν».
.             Τὸ καίριο ἐρώτημα ὅμως ποὺ ἔπρεπε νὰ τεθεῖ καὶ παραμένει ἐκκρεμὲς εἶναι τὸ γιατί χρησιμοποίησαν τέτοια φωτογραφία, τὴν ὁποία ἀναγκάστηκαν νὰ παραποιήσουν, καὶ δὲν ἔπαιρναν μιὰ ἄλλη ἀπὸ τὶς ἀμέτρητες ποὺ ὑπάρχουν, στὴν ὁποία νὰ μὴν ἀπεικονίζεται Ναός.
.             Εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ πράγμα δὲν εἶναι ἁπλό. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ πολιτικὴ θρησκευτικῆς οὐδετερότητας. Ὑπάρχει δόλος πίσω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ἐνέργεια, κάτι ποὺ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι τὰ Lidl τὸ 2016 εἶχαν ἀφαιρέσει τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ σημαία πάνω στὰ προϊόντα τους.
.             Πρόκειται γιὰ σκόπιμες σατανοκίνητες ἐν­έργειες ἀνθρώπων ποὺ μισοῦν τὸν Σταυρό, μισοῦν τὶς εἰκόνες, μισοῦν τὸ Εὐαγγέλιο, τὴ Χριστιανικὴ Πίστη. Αὐτὴ δυστυχῶς εἶναι ἡ ση­μερινὴ Εὐρώπη. Ἀρνήθηκε τὸν Χριστό, Τὸν πρόδωσε γιὰ τὰ «τριάκοντα ἀργύρια» τοῦ παγκοσμιοποιημένου ἐμπορίου. Καὶ ποῦ πορεύεται; Διαβάστε τὴν πρόσφατη εἴδηση:
.             «Τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔδωσε στὴ δημοσιότητα ἡ Γερμανικὴ Διάσκεψη τῶν Ἐπισκόπων (σ.σ. Καθολικῶν) γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴ Γερμανία τὸ 2016 εἶναι συγ­κλονιστικά… Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτά, οἱ Χριστιανοὶ στὴ Γερμανία θὰ ἔχουν γίνει μειονότητα μέσα στὰ ἑπόμενα 20 χρόνια!… Ἐνδεικτικά, στὴ μητρόπολη τοῦ Τρίρ, τοποθεσία τῆς παλαιότερης καθολικῆς κοινότητας καὶ γενέτειρα τοῦ Κὰρλ Μάρξ, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐνοριῶν θὰ μειωθεῖ ἀπὸ 903 σὲ 35 ἕως τὸ 2020, σύμφωνα μὲ τὸν ἐπίσκοπο Στέφαν Ἄκερμαν – μείωση ἄνω τοῦ 90%». Μάλιστα! Ἕως τὸ 2020! Σὲ τρία μόλις χρόνια ἀπὸ τώρα. Τὴν ἴδια ὥρα τὰ Μουσουλμανικὰ Τεμένη καὶ ὁ μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς αὐξάνον­ται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο.
.             Ἡ Εὐρώπη πεθαίνει. Αὐτὴ εἶναι ἡ πορεία της. Καὶ θὰ πληρώσει πολὺ ἀκριβὰ τὸ τίμημα τῆς ἀντισταυρικῆς της μανίας καὶ τῆς ἀποστασίας της ἀπὸ τὴν ἁγιασμένη πίστη τοῦ Χριστοῦ…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ἑρμηνεία εἰς τὸν Κανόνα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ
«Ἑορτοδρόμιον»,
ἐκδ. «Ὀρθόδ. Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 42

.             Συνήθεια γρ γία πικρατε ες τος χριστιανούς, ν ποισι δι τς χειρς τ σημεον το Σταυρο, ταν μέλλουν ν ρχίσουν κάθε ργον κα πιχείρημα· καθὼς παραγγέλλει εἰς αὐτοὺς ὁ θεῖος Κύριλλος ὁ Ἱεροσολύμων, λέγων ἐν Κατηχήσει Δ´. «Μὴ ἐπαισχυνθῶμεν τῷ Σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ· ἀλλὰ κἂν ἄλλος ἀποκρύπτῃ, σὺ φανερῶς ἐπὶ τῷ μετώπῳ σφραγίζου· ἵνα οἱ δαίμονες, τὸ σημεῖον ἰδόντες τὸ Βασιλικόν, μακρὰν φύγωσι τρέμοντες. Ποίει δ τοτο τ σημεον σθίων κα πίνων, καθήμενος, κοιταζόμενος (Σ: ὅταν ξαπλώνεις), ξανιστάμενος, λαλν, περιπατν, παξαπλς ν παντ πράγματι. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χρυσορρήμων εἰς τοῦτο παρακινεῖ τοὺς πιστούς, λέγων «ὅταν μέλλῃς ὑπερβαίνειν τὰ πρόθυρα τοῦ πυλῶνος, τοῦτο φθέγξαι τὸ ρῆμα πρότερον· ἀποτάσσομαί σοι Σατανᾶ, καὶ τῇ πομπῇ σου, καὶ τῇ λατρείᾳ σου, καὶ συντάσσομαί σοι Χριστέ· καὶ μηδέποτε χωρὶς τῆς φωνῆς ταύτης ἐξέλθῃς. Καὶ μετὰ τοῦ ρήματος τούτου, καὶ τν Σταυρν π το μετώπου διατύπωσον· οὕτω γὰρ οὐ μόνον ἄνθρωπος ἀπαντῶν, ἀλλ᾽ οὐδὲ αὐτὸς ὁ Διάβολος βλάψαι τί δυνήσεται, μετὰ τούτων σε ὁρῶν τῶν ὅπλων πανταχοῦ φαινόμενον» (Λόγ. εἰς τοὺς Ἀνδριάντας).

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΝΙΚΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ «Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο συνιστᾶ χαμένη ὑπόθεση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Χριστιανοί».

Νίκη διὰ τῆς ἥττας

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2161, 1/15.09.2017

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Καθὼς στὰ μέσα Σεπτεμβρίου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει τὸν Τίμιο τοῦ Κυρίου Σταυρὸ σὲ παγκόσμια ὕψωση, τὰ πλήθη τῶν Ὀρθοδόξων ὅπου γῆς προσπίπτουν σὲ βαθεῖα λατρευτικὴ προσκύνηση πρὸς τὸν «ἐν αὐτῷ παγέντα» Σωτήρα καὶ Λυτρωτὴ Ἰησοῦ.
.                   Ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι τὸ καύχημα ὅλων τῶν πιστῶν κὶ συνάμα ἡ ὐπόθεση τῆς ὅλης πνευματικῆς τους ζωῆς. Ὅπως στὸ στέρνο κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ κρέμεται ὀ σταυρὸς, ἔτσι καὶ στὸν πυρήνα τῆς ζωῆς του, τῆς κατὰ Θεὸν πολιτείας του, τὸ πολίτευμα τὸ σταυρικὸ κυριαρχεῖ.
.                    Ἀλλὰ τὶ σημαίνει σταυρικὸ πολίτευμα; Σημαίνει ἐνστερνισμὸ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὑπόθεση ὅμως τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ συνιστᾶ βαθὺ μυστήριο, ἀβυσσῶδες, ἀπροσπέλαστο στὸν ὑλόφρονα νοῦ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν πράξη ἀπορρίπτεται ἀπὸ αὐτοὺς ὡς «μωρία», ἀνοησία. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἀντιθέτως συνιστᾶ «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν» (Α´ Κορ. α´ 23-24).
.                Μιὰ πτυχὴ αὐτῆς τῆς θεϊκῆς δυνάμεως καὶ σοφίας θὰ προσεγγίσουμε ἀκροθιγῶς ἐδῶ.
.                  Ὁ Κύριος ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ συντρίψει τὸν διάβολο καὶ τὴν ἐξουσία του ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀκριβῶς αὐτή Του ἡ νίκη συνετελέσθη ἐπάνω στὸν Σταυρό. Στὸν Σταυρὸ πατήθηκε ὁ διάβολος, ἐκμηδενίσθηκε τὸ κράτος, ἡ δυναστεία του.
.        Πῶς ὅμως ὀ Κύριος νίκησε τὸν διάβολο;
.             Νικώμενος φαινομενικὰ ἐπάνω στὸν Σταυρὸ. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ μυστήριο: Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ συνετελέσθη μὲ τὴ φαινομενικὴ ἥττα Του. Νίκη διὰ τὴς ἥττας!
.               Κάθε μυστήριο ἔχει τὴ θεατὴ καὶ τὴν ἀθέατη πλευρά του. Στὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ ἡ θεατὴ πλευτρά του εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο νικήθηκε. Ἕνα θέαμα ζοφερό: Τὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου κρεμασμένο ἐπάνω στὸ ξύλο, αἱμόφυρτο, ἀτιμασμένο, χλευασμένο, νεκρό. Ὁ κόσμος αὐτὸ ἔβλεπε. Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸν Σταυρὸ φαινόταν ὅτι ἦταν χαμένος· νικητὲς οἱ σταυρωτές Του, ὁ κόσμος, ὁ διάβολος.
.                 Ἡ ἀθέατη ὅμως πλευρὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι μὲ τὸν θάνατό Του ὀ Κύριος κατήγαγε παγκόσμια νίκη ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ ὅλων τῶν ὀργανωμένων δυνάμεών του. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία, μὲ τὸν Κύριο, κατερχόμενο στὸν Ἅδη, νὰ διαλύει τὰ κλεῖθρα καὶ τὶς θύρες του, νὰ πατάει Νικητὴς ἐπάνω σ᾽ αὐτὲς καὶ νὰ σηκώνει, νὰ ἐλευθερώνει τὶς φυλακισμένες ἐκεῖ ψυχὲς τῶν ἀνθρὠπων. Λύτρωση, σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἀπεγκλωβισμὸς ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ διαβόλου, ἐπαναγωγή του στὴν ἐλευθερία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, στὸν Παράδεισο!
.              Ποιός ἄνθρωπος τὰ εἶδε αὐτά; Κανείς. Αὐτό, ποὺ φαινόταν, ἦταν τὸ κρεμασμένο νεκρὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν Σταυρό…
.              Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ὁ πυρήνας τοῦ μυστηρίου τοῦ σταυρικοῦ πολιτεύματος τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ μέσα στὸν κόσμο.
.              Ὁ κόσμος πάντα αὐτὸ θὰ βλέπει: τὴν ἥττα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν δικῶν Του. Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο συνιστᾶ χαμένη ὑπόθεση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Χριστιανοί.
.                Αὐτὸ εἴμαστε σὲ θέση νὰ τὸ ἐννοήσουμε καὶ νὰ τὸ ἐνστερνισθοῦμε στὴν ζωή μας; Γιὰ τὸν κόσμο εἴμαστε καὶ θὰ εἴμαστε πάντα οἱ χαμένοι, οἱ καημένοι, οἱ νικημένοι…
.             Ναί, εἴμαστε. Δὲν τὸ ἀρνούμαστε. Δὲν τὸ ἀποστρεφόμαστε. Τὸ ἀντίθετο. Εὐδοκοῦμε σ᾽ αὐτό, τὸ ἐνστερνιζόμαστε. Βαδίζουμε πρὸς τὸ μαρτύριο, πρὸς τὸν δικό μας σταυρό, ὅπως ἄλλωστε μᾶς τὸ ζήτησε ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὀ Ἀρχηγὸς τῆς Πίστεώς μας, λέγοντας πὼς μόνο ἔτσι μποροῦμε νὰ εἴμαστε δικοί Του μαθητές, ἀκόλουθοι (βλ. Μάρκ. η´ 34).
.              Τὸ κλειδὶ τῆς ἀποτελεσματικότητος τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ στὴν ζωὴ τοῦ πιστοῦ βρίσκεται στὸ πῶς ἐπιλέγει γιὰ τὸν ἑαυτό του τὸν σταυρό, τὴν «ἥττα»: Ὅπως καὶ ὁ Ἀρχηγός του, μὲ χαρά, μὲ εὐδοκία καρδίας, ἑκουσίως, μὲ ἀγάπη. Ἀγκαλιάζοντας τὸν σταυρό του καὶ τοὺς σταυρωτές του.
.           Ἐδῶ βρίσκεται ἡ νίκη. Ἔτσι νικᾶ ὁ πιστός. Ἔτσι νικᾶται τὸ κακό, ἀνορθώνεται τὸ περιβάλλον τοῦ πιστοῦ, ὁ κσόμος ὅλος. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ ὅλων τῶν Μαρτύρων: ὅτι πορεύονταν πρὸς τὸ μαρτύριό τους μὲ χαρά, μὲ ἀγάπη γιὰ ὅλους καὶ ὅλα, καὶ γι᾽ αὐτοὺς τοὺς δημίους τους. Ἔτσι ἡ νίκη τους καθίσταται ἄλλης τάξεως νίκη: οἰκουμενική, συμπαντική, μὲ αἰώνια ἰσχὺ καὶ προέκταση.
.               Στὰ χρόνια ποὺ ἔρχονται, ἴσως οἱ πιστοὶ νὰ κληθοῦμε στὸ μαρτύριο: ἂν ὄχι σ᾽ αὐτό, πάντως θὰ διωχθοῦμε. Ἂς ἀρχίσουμε νὰ προετοιμαζόμαστε στὶς καθημερινές μας σχέσεις μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀποστασίας. Τὸ ὅλο μυστικὸ εἶναι ὄχι τόσο στὸ τί θὰ δεχθοῦμε νὰ ὑποστοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, ὅσο στὸ πῶς. Ὁ ἀγώνας μας δηλαδὴ νὰ εἶναι μὲ χαρά, μὲ τὴν αἴσθηση ὅτι δίνουμε τὴν μαρτυρία μας γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ἡ ὀμορφιὰ τοῦ Θεοῦ πάνω στὴν γῆ, ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς , ἡ ὑγεία. Τὸ ξέρουμε ὅτι θὰ ἐπιδιώξουν νὰ μᾶς καταβάλουν, νὰ μᾶς συμπνίξουν, νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν.
.    Αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ εἶναι καὶ ἡ νίκη μας. Ἡ νίκη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο.

, ,

Σχολιάστε

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ «Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό».

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μελέτημα
«Τὸ Προπατορικὸ Ἁμάρτημα κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση»
τοῦ Γ. Μαρτζέλου, καθηγ. Πανεπιστημίου
(Ἐπιστημ. Ἐπετηρίδα Τμήμ. Θεολογίας
τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ., τ.16/ 2006)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σ᾽ ὅλη τὴν ἱστορία ἡ ἀνθρωπότητα ἀπασχολήθηκε ἀπὸ τὸ ζήτημα τοῦ θανάτου. Ὅλη ἡ παγκόσμια Φιλοσοφία, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὅλη ἡ Τέχνη, ὅλος ὁ Πολιτισμός, ὅλη ἡ τεχνολογία εἶναι μιὰ ἀνεπιτυχὴς μὲν ἀλλὰ πάντως προσπάθεια νὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὸ τὸ Μέγα Ἐρώτημα, αὐτὸ τὸ Μέγα Αἴνιγμα, αὐτὴ ἡ Μεγίστη Πρόκληση στὴν αὐθάδεια τοῦ ἀνθρώπου.
.            Μέσα σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες προσπάθειες τῆς ἱστορίας φανερώθηκε καὶ μιὰ πρόταση ποὺ ποτὲ κανένας δὲν ἀποτόλμησε νὰ εἰσηγηθεῖ: τὴν πρόταση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ χριστιανικοῦ Εὐαγγελίου. Μιὰ πρόταση πού, κι ἂν ἀκόμα κανένας δὲν τὴν πιστεύει, κι ἂν ἀκόμα δὲν τὴν ἀποδέχεται, ἔχει τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ ποὺ ἀποτόλμησε -στὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης πάντοτε ἐπινοητικότητος- νὰ ὑπερβεῖ τὸν κλειστὸ κύκλο τοῦ θανάτου (τῶν σωμάτων). Ὅλες οἱ ἄλλες προτάσεις πάντοτε τελοῦσαν ὑπὸ τὸ ἀξεπέραστο ὅριο τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ ἀποτελοῦσαν παραλλαγὲς μιᾶς ὑπεκφυγῆς ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου, μιᾶς αἰωνιότητας ἢ ἀθανασίας τῶν «ψυχῶν» (π.χ. πλατωνισμὸς, ἰνδουισμός κ.λπ).
.             Ἡ χριστιανικὴ Πρόταση ἔχει ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ θραύει -ἔστω ὡς πρόταση- τὴν παντοδυναμία τοῦ θανάτου καὶ νὰ δίνει μιὰ πειστικὴ ἀπάντηση στὸ Μέγα Ἐρώτημα. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν», ἐπειδὴ «Χριστὸς ἀνέστη καὶ ᾅδης ἐσκυλεύθη». Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ «πρόταση» αὐτὴ εἶναι ἡ «πρόταση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἐκκλησίας», ἐπειδὴ εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν θάνατο καὶ στὸν ἐξουσιαστὴ τοῦ θανάτου, δηλ. στὸν διάβολο, γι᾽ αὐτὸ οἱ ἀνθρωποι προτιμοῦν ἀπὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστό, νὰ εἶναι ὑποταγμένοι στὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ νὰ μὴ δέχονται κἂν νὰ ἀναρωτηθοῦν, νὰ μὴ θέλουν κἂν νὰ «φιλοσοφήσουν» τὴν πρόταση τῆς χριστιανικῆς Πίστεως. Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό. Προτιμοῦν νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ζήσουν ἐν Χριστῷ.
.             Ἐνδεικτικῶς γι᾽ αὐτὴ τὴν προτίμηση προσκομίζεται τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ «πασχαλινὲς» εὐχὲς τοῦ καιροῦ μας εἶναι νεκρές, ἄψυχες. Παρακάμπτουν πονηρὰ καὶ τεχνηέντως τὸ μέγιστο περιεχόμενο τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ νέκρωση τοῦ θανάτου, καὶ γεμάτες πανικὸ γαντζώνονται στὶς γνωστὲς κοινωνιολογικὲς φαιδρότητες ἢ λαογραφικὲς κενολογίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐπιχειρηματικῶν εὐχετηρίων καρτῶν!
.               «
Ὅ,τι καί νά κάνῃ ὁ ἀλύτρωτος ἀπό τόν θάνατο ἄνθρωπος, στό τέλος τόν περιμένει ἡ ἀπόγνωσις, γιατί ὅλα θάνατος διαδέχεται. Ὅλα ἐκμηδενίζονται καί ἀφανίζονται. Ὁ ἑνωμένος ὅμως μέ τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ ἄνθρωπος, ὅσα βάσανα, δοκιμασίες, ἀρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους καί ἐάν περάσῃ, στό βάθος ἔχει χαρά, γιατί γνωρίζει ὅτι συμμετέχει στόν Σταυρό τοῦ Κυρίου του, συμμετέχει στήν Ἀνάστασι καί τήν αἰώνιο ζωή Του. Τώρα ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ἠμποροῦμε νά ἀγωνιζόμαστε, νά χαιρόμαστε, νά ἑορτάζουμε, νά ἐλπίζουμε. Ὁ Κύριός μας ἔλυσε τήν ἀπόγνωσι.
Χωρίς τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ, οἱ ἑορτές τῶν ἀνθρώπων εἶναι πένθιμες καί γι’ αὐτό κατ’ οὐσίαν δέν εἶναι ἑορτές.  Εἶναι προσπάθειες φυγῆς ἀπό τήν μονοτονία, τήν πλῆξι, τήν μοναξιά.  Εἶναι θορυβώδεις ἐκδηλώσεις, γιά νά μή ἀκούεται ὁ τρομακτικός ἀπόηχος τοῦ μηδενός.» (Ἀρχιμ. Γεώργιος, καθηγ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», Μήνυμα Πάσχα 1984)

.            Ἡ πτώση τοῦ Ἀδὰμ στὴν ἁμαρτία, τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο ὁδήγησε κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος σ’ ἕνα φαῦλο κύκλο, ἀπ’ τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ: Ἡ προπατορικὴ ἁμαρτία ἐπέφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὡς ἄμεση συνέπεια τὴ νοσηρὴ κατάσταση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της γεννοῦσε καὶ πάλι τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο κ.ο.κ. Σ’ αὐτὸ τὸν φαῦλο κύκλο συνίσταται κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ἡ οὐσία τῆς τραγωδίας τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.
.           Ὁ μεταπτωτικὸς ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε νὰ πετύχει μὲ τὶς δικές του δυνάμεις τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν ἠθικοπνευματική του τελείωση καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς σχέσεώς του μὲ τὸν Θεό, ὅσο βρισκόταν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἔπρεπε νὰ καταργηθεῖ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ὑπάρξει θεραπεία τῆς ἀρρωστημένης φύσεώς του. Αὐτὸ ἀκριβῶς, ὅπως τονίζουν ὁμόφωνα οἱ Ἕλληνες Πατέρες, ἀνέλαβε μὲ τὸ σωτηριῶδες ἔργο του ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν σταυρικό του θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του νίκησε καὶ κατήργησε τὸν θάνατο, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ καὶ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ διαβόλου στὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ φόβος τοῦ θανάτου, ποὺ κρατοῦσε τοὺς ἀνθρώπους ὑποδουλωμένους στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο χάνει, πλέον τὴ δύναμή του μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἀπελευθερώνεται καὶ σώζεται πραγματικὰ ὁ ἄνθρωπος, γιατί, ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «Ὁ τὸν θάνατον μὴ δεδοικὼς ἔξω τῆς τυραννίδος ἐστὶ τοῦ διαβόλου».
.             Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θεωρεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν σωτηριῶδες γεγονὸς στὴ ἱστορία τῆς Θείας Οἰκονομίας. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ γιορτάζεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα, ὡς γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ μονοκρατορία τοῦ θανάτου, καὶ ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς καινούργιας ζωῆς ἀπαλλαγμένης ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου. «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος», «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν», ψάλλουν οἱ πιστοὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα. Πρόκειται δηλ. γιὰ ἕνα γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο συν­τελεῖται ἐν Χριστῷ τὸ πέρασμα (ἑβραϊκά: πάσχα) τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Καὶ αὐτὸ τὸ πέρασμα ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν εἶναι ποὺ συνιστᾶ κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση τὴν ἔννοια καὶ τὴν οὐσία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
.             Ἡ σωτηριώδης αὐτὴ σημασία τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δὲν περιορίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται διὰ μέσου αὐτοῦ σὲ ὁλόκληρη τὴν κτίση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευθεῖσα μεταξύ τους σχέση. Ἄνθρωπος καὶ κτίση πλέον σχετίζονται μεταξύ τους καὶ λειτουργοῦν ἁρμονικά, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὴ φθοροποιὸ δύναμη τοῦ θανάτου μέσα στὸ φῶς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει μὲ πολὺ γλαφυρὸ τρόπο ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὅταν διακηρύττει σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ Κανόνα του στὸ Πάσχα: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται». […] Ὁ Χριστὸς ὡς νέος Ἀδὰμ ἀνοίγει μὲ τὴν ἀνάστασή του νέες ὀντολογικὲς προοπτικὲς ὄχι μόνο γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀλλὰ γιὰ ὁλόκληρη τὴν κτίση. Ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου μπορεῖ πλέον ὁ ἄνθρωπος νὰ πετύχει τὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, νὰ κερδίσει δηλ. τὴν ἀφθαρσία, τὴν ἀθανασία καὶ τὴ θέωση. Ἐκεῖνο μόνο ποὺ χρειάζεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παλαιὸ Ἀδὰμ εἶναι νὰ ἐπιδείξει πίστη καὶ ὑπακοὴ στὸν Χριστό, τηρώντας τὶς ἐντολές του καὶ μετέχοντας ὑπαρξιακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀναδεικνύεται ἡ ἰδιαίτερη σημασία τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.
.             Μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ πιστὸς συνθάπτεται μὲ τὸν Χριστό, ἀπεκδυόμενος τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, καὶ συνανίσταται μαζί του, ἐνδυόμενος τὸ νέο ἄνθρωπο, «τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν». Συμμετέχοντας ἔτσι ὑπαρξιακὰ καὶ μυστηριακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ξαναγεννιέται πνευματικὰ σὲ μία καινούργια ζωὴ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας. Τὸ Βάπτισμα ἀποτελεῖ γιὰ τὸν χριστιανὸ τὴν ἀπαρχὴ τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἡ ὁποία αὐξάνεται καὶ συντηρεῖται μὲ τὰ ἄλλα δύο σημαντικὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Χρίσμα καὶ τὴ Θεία Εὐχαριστία. […]
.             Τὸ Βάπτισμα στὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν ἀποσκοπεῖ ἁπλῶς καὶ μόνο στὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παροχὴ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν οἱ Πατέρες ὁμόφωνα τονίζουν ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ἀνακαινίζεται ὀντολογικὰ ἡ παλαιωθεῖσα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ χριστιανὸς καθιστάμενος μέτοχος τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τὴ νέα ὑπόστασή του, γίνεται κοινωνὸς τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ κατὰ χάριν υἱὸς καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι μόνο αἴρονται οἱ συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Μὲ ἄλλα λόγια τὸ ζήτημα γιὰ τὴν ἄρση τῶν συνεπειῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν εἶναι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ἀλλὰ ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ θεραπεία καὶ ἀνακαίνιση τῆς ἀρρωστημένης πεπτωκυίας φύσεώς του. Γενικότερα ἄλλωστε τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ δὲν κατανοεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση μὲ βάση τὸ δικανικὸ σχῆμα «ἁμαρτία – ἄφεση», ἀλλὰ μὲ βάση τὸ ὀντολογικὸ σχῆμα «θάνατος – ζωὴ» ἢ «ἀσθένεια – θεραπεία». Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωὴ ἢ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια στὴ θεραπεία εἶναι ποὺ συντελεῖται μὲ τὸ Βάπτισμα.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ (ϛ´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) [Γρηγορίου ἱερομ. Ἁγιορείτου]

 

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ
(ϛ´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ)

Ἱερομονάχου Γρηγορίου:
«Οἱ ἑπτὰ Λόγοι τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ»,
Ἱ. Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος 2009. 

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ. προηγούμενα
:

1. ΠΑΤΕΡ ΑΦΕΣ ΑΥΤΟΙΣ· ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ (Α´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ)

  1. ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ ΕΣῌ ΕΝ Τῼ ΠΑΡΑΔΕΙΣῼ (Β´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) [Γρηγορίου ἱερομ. Ἁγιορείτου)

  2. ΓΥΝΑΙ , ΙΔΕ Ο ΥΙΟΣ ΣΟΥ – ΙΔΟΥ Η ΜΗΤΗΡ ΣΟΥ (Γ´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) [Γρηγορίου ἱερομ. Ἁγιορείτου]

  3. ΘΕΕ ΜΟΥ, ΘΕΕ ΜΟΥ ΙΝΑΤΙ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΙΠΕΣ (Δ´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) [Γρηγορίου ἱερομ. Ἁγιορείτου]

  4.  ΔΙΨΩ (Ε´ Λόγος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) [Γρηγορίου ἱερομ. Ἁγιορείτου]

.             Τὸ βράδυ τοῦ μυστικοῦ δείπνου προσευχόμενος ὁ Χριστὸς πρὸς τὸν οὐράνιο πατέρα εἶπε: ἐγὼ σὲ ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα, ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω.
.           Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας διερωτᾶται: «Ποιό ἔργο ἄραγε τελείωσε ὁ Χριστός, μὲ τὸ ὁποῖο λέγει ὅτι δόξασε τὸν Πατέρα; Ἐνῶ ἦταν Θεὸς ἀληθινός, μὲ τὴν θέληση καὶ εὐδοκία τοῦ Πατρὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, ἐπιθυμώντας νὰ ἀνακαινίσει τὸ ἀνθρώπινο γένος… πρὸς τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ τὴν ἀληθινὴ θεογνωσία. Ἔργο τὸ ὁποῖο ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν θεοπρεπῆ δύναμη καὶ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος κατήργησε τὸν θάνατο, ἀνέτρεψε τὴν πλεονεξία τοῦ διαβόλου, διέλυσε τὴν ἁμαρτία καὶ ἔδειξε σὲ μᾶς ἀσύγκριτη ἀγάπη, μὲ τὴν συγχώρηση ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων καὶ τὸν φωτισμὸ τῶν πλανεμένων, ποὺ ἤδη γνώριζαν τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό».
.             Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «Τὸ ἔργον ὃ δέδωκάς μοι, ἵνα ποιήσω» μᾶς βοηθᾶ νὰ κατανοήσουμε σαφέστερα τὸν μονολεκτικὸ λόγο ποὺ εἶπε στὸν Σταυρό: «Τετέλεσται». Εἶναι ἐκπληκτικὴ ἡ σύνδεση τῶν λέξεων στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη: Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, «δηλαδὴ ὅτι δὲν λείπει τίποτε ἀπὸ τὴν θεία οἰκονομία», ἵνα τελειωθῇ ἡ Γραφή, λέγει· διψῶ… Ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε· τετέλεσται. Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει: «Εἶδες πὼς ὅλα τὰ κάνει ἤρεμα καὶ ἐξουσιαστικά;». Ὅταν συμπληρώθηκε καὶ ἡ τελευταία προφητεία γιὰ τὸ Πάθος Του, τότε εἶπε τὸ τετέλεσται.
.           Τετέλεσται. «Πεπλήρωται τὸ μυστήριον, πεπλήρωται τὰ γεγραμμένα, ἐλύθησαν αἱ ἁμαρτίαι», σχολιάζει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων. «Τετέλεσται. Εἶχε συμπληρωθεῖ πλέον ὁ καιρὸς τῆς ταπεινώσεως, καὶ σταυρώθηκε μὲν ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ νίκησε τὴν δύναμη τοῦ θανάτου», ὡς Θεός. «Μὲ τὸν λόγο αὐτὸ ἔδειξε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐκπληρώθηκαν ὅλες οἱ προφητεῖες, ποὺ εἶπαν γι’ αὐτὸ ὅλοι προφῆτες, ὅτι τελείωσε τὸ ἔργο καὶ θέλημα τοῦ Πατρός, γιὰ τὸ ὁποῖο ἦρθε στὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο ἔλεγε: Ἐμὸν βρῶμα ἐστιν, ἴνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον».

, , ,

Σχολιάστε

Η ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (ἀποκατάσταση τοῦ Ἀδάμ καί τῶν περιστατικῶν τῆς Πτώσεως)

H ΣTAYPΩΣH TOY XPIΣTOY
Ἡ σωτηριολογική σημασία τοῦ Σταυροῦ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 122-125

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

βλ. Μέρος Α´: TΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ XΡΙΣΤΟΥ (ὁ Γολγοθάς, ὁ σταυρός, τό ξύλο, ἡ κτίση, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ)

βλ. σχετ.: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».
Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

.             Ἡ σημασία ὅμως τοῦ Σταυροῦ βρισκόταν πιό πέρα ἀπό τά στοιχεῖα καί τά ἐξωτερικά περιστατικά τῆς σταύρωσης καί τοῦ θανάτου τοῦ Xριστοῦ. Ὁ Σταυρός ἦταν ἁπλῶς τό ὁρατό φαινόμενο (ἡ κορυφή τοῦ παγόβουνου) μυστικῶν καί κρυπτῶν γεγονότων πού ἔλαβαν χώραν, κατά τίς συγκλονιστικές ἐκεῖνες στιγμές τῆς σταύρωσης. Γι’ αὐτό καί ὁ Σταυρός ἀποτελεῖ «ἀπόρρητον μυστήριον», τό ἀποκορύφωμα τοῦ ὅλου μυστηρίου τῆς θείας Oἰκονομίας.
.             Ὁ Σταυρός καί ὅλα τά περιστατικά τῆς σταύρωσης τοῦ Xριστοῦ εἶχαν σωτηριολογική σημασία, εἶχαν δηλαδή ἄμεση καί ἀποκλειστική σχέση μέ τήν ἀποκατάσταση καί τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου.
.             Ὁ Σταυρός τοῦ Xριστοῦ ἀπέβλεπε, κατ’ ἀρχήν, στήν ἀποκατάσταση τοῦ Ἀδάμ καί τῶν περιστατικῶν τῆς Πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων.
.             α) Ἀποκατάσταση τοῦ πρώτου Ἀδάμ: Ὁ Xριστός, ὡς νέος καί δεύτερος Ἀδάμ, μέ ὅσα συνέβησαν ἐπάνω στό σταυρό, ἀποκατέστησε πλήρως, καί τελείως ὅλα τά λάθη τοῦ πρώτου Ἀδάμ καί τίς συνέπειες πού αὐτά εἶχαν στήν ἀνθρώπινη φύση. Tό γεγονός μάλιστα ὅτι ὁ σταυρός τοῦ Xριστοῦ στήθηκε στόν Γολγοθά, ὅπου, κατά τήν παράδοση, ὑπῆρχε ὁ τάφος τοῦ Ἀδάμ (πρβλ. «κρανίου τόπος»), φανερώνει ἀκριβῶς ὅτι ὁ Xριστός, ὡς δεύτερος Ἀδάμ, σταυρώθηκε στόν τόπο αὐτό, θέλοντας νά ἀποκαταστήσει τό «πταῖσμα» τοῦ πρώτου Ἀδάμ καί νά ἀπαλλάξει τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τίς φοβερές συνέπειές του.

.             β) Ἡ ἀποκατάσταση τῆς 6ης Ἡμέρας (τῆς Πτώσεως): Ὅσα συνέβησαν τήν M. Παρασκευή στόν Γολγοθά, διόρθωσαν καί διέγραψαν μιά γιά πάντα ὅσα συνταρακτικά, περιστατικά ἔλαβαν χώραν κατά τήν 6η δημιουργική ἡμέρα. Ἡ Mεγάλη Παρασκευή ἀποκατέστησε πλήρως τήν μικρή Παρασκευή τῆς Πτώσης. Tά γεγονότα τῆς σταύρωσης τοῦ Xριστοῦ συμπίπτουν χρονικά μέ τά περιστατικά τῆς Πτώσης τοῦ Ἀδάμ. Ἡ Πτώση συνέβη τήν Ἕκτη δημιουργική Ἡμέρα. Tήν ἴδια ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, Παρα­σκευή, σταυρώθηκε ὁ Xριστός (Mατθ. κζ´ 45-46). Tήν ὥρα πού ὁ Ἀδάμ ἔφευγε ἀπό τήν Παράδεισο, οἱ Ἄγγελοι θρηνοῦσαν. Kατά τήν σταύρωση τοῦ Xριστοῦ, «ἀπὸ ὥρας ἕκτης ἕως ὥρας ἐνάτης» σκυθρώπιασε καί ἔκλαιγε ὁλόκληρη ἡ κτίση… Oἱ Πρωτόπλαστοι ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τόν Παράδεισο τήν ἐνάτη ὥρα καί ὁ Xριστός τήν ἴδια ὥρα μπῆκε στόν Παράδεισο, μαζί μέ τόν Ληστή (Λουκ. κγ´ 43).

.             γ) Ἡ ἀποκατάσταση τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τό ὑλικό στοιχεῖο: Ὁ Ἀδάμ τήν σχέση του μέ τό ὑλικό στοιχεῖο ἐξάρτησε ἀπόλυτα ἀπό τίς προσωπικές του ἀντιλήψεις, γι’ αὐτό («ὡραῖος ἦν ὁ καρπός») καί ἀπό τήν εὐχαρίστηση πού τοῦ προκαλοῦσε ἡ ἀπόλαυσή του («καλός εἰς βρῶσιν»). Tό λάθος τοῦ Ἀδάμ ἐδῶ ἦταν ἡ ἀτομοκεντρική καί ὄχι ἡ Θεοκεντρική καί εὐχαριστιακή σχέση του μέ τό ὑλικό στοιχεῖο.

.             Ὁ Xριστός, ἀντίθετα, ὡς πρωταρχικό καί ἀποκλειστικό σκοπό τῆς «ἐν σαρκί» ζωῆς του ἔθεσε τήν σχέση του μέ τόν Θεό (ἀγάπη) καί τήν ὑπακοή στό θέλημά του. «Πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ» (Mατθ. κζ´ 39). Ἡ ἐπιλογή αὐτή τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἀντιμετρικά ἀντίθετη πρός τήν ἐπιλογή τοῦ Ἀδάμ. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Ἀδάμ ἦταν μιά ἐπιλογή «ραθυμίας» καί εἶχε ὡς σκοπό τήν πρόσκαιρη εὐχαρίστηση καί ἡδονή. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἐπιλογή αὐτοπειθαρχίας καί γενναιότητος πού εἶχε μέν ὡς συνέπεια τήν λύπη καί τήν ὀδύνη, ἦταν ὅμως λυτρωτική γιά τόν ἄνθρωπο καί τήν κτίση.

.             δ) Tό ξύλο τοῦ Παραδείσου καί τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ: Ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ὅπως τήν ἐκφράζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες καί τά ὑμνολογικά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, συσχετίζει τά δύο ξύλα, τοῦ Παραδείσου καί τοῦ Σταυροῦ.
Ὁ πικρός καρπός τῆς παρακοῆς καί ἡγεύση τῆς χολῆς: Ὁ «ἀπαγορευμένος καρπός» (ἡ παρακοή) πού γεύθηκε ὁ Ἀδάμ, ὄχι μόνο δέν τοῦ πρόσφερε τήν χαρά τῆς ἰσοθεΐας, κατά τήν δόλια ὑπόσχεση τοῦ διαβόλου, ἀλλά, ἀντίθετα, τόν πίκρανε καί τόν θανάτωσε. Ὁ Xριστός, ἐπάνω στόν σταυρό, δέχθηκε νά πιεῖ «ὄξος μετὰ χολῆς, μεμιγμένον» (Mατθ. κζ´ 34) καί μέ τόν τρόπον αὐτό γλύκανε τήν πίκρα τοῦ πρώτου Ἀδάμ. Ἡ ὑπακοή τοῦ Xριστοῦ, πού ἔφθασε «ἄχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλ. β´ 8) λειτούργησε ὡς ἀντίδοτο στήν πίκρα (τόν θάνατο πού προκάλεσε ἡ παρακοή στόν πρῶτο Ἀδάμ. Tό ξύλο τοῦ σταυροῦ ἀνέβλυσε τό θεϊκό κρασί («γλεῦκος») τῆς σωτηρίας, πού εὐφραίνει καί μεθᾶ τούς ἀνθρώπους… (πρβλ. «καὶ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου» Ψαλμ. ΡΓ´ 15).
.             Ὁ Ἀδάμ ἐγκατέλειψε τόν Παράδεισο καί ὁ Xριστός ἐπιστρέφει: Tό ξύλο τῆς παρακοῆς ἔξωσε τόν Ἀδάμ ἀπό τόν Παράδεισο. Tό ξύλο τοῦ σταυροῦ ἔγινε τό ὄχημα καί τό κλειδί, μέ τό ὁποῖο ὁ Xριστός, μαζί μέ τόν Ληστή, ἐπέστρεψαν στόν Παράδεισο καί ἄνοιξαν τίς κλειστές πύλες του (Γεν. γ´ 24).
.             Ὁ ποταμός τοῦ Παραδείσου καί ὁ ποταμός τῆς χάρης τοῦ Xριστοῦ: Tόν ἀρχέγονο Παράδεισο πότιζε μιά «πηγή» καί ἕνας «ποταμός», ὅπως ἀναφέρει τό σχετικό βιβλικό κείμενο (Γεν. β´ 6,10). Tόν λογικό Παράδεισο, τήν Ἐκκλησία, ποτίζει ἡ ἀστείρευτη πηγή τῆς θείας Xάρης πού ἀνέβλυσε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Xριστοῦ.

, ,

Σχολιάστε

TΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ XΡΙΣΤΟΥ (ὁ Γολγοθάς, ὁ σταυρός, τό ξύλο, ἡ κτίση, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ)

H ΣTAYPΩΣH TOY XPIΣTOY
Tά στοιχεῖα τῆς σταυρώσεως
καί τοῦ θανάτου τοῦ Xριστοῦ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 119-122

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

βλ. σχετ.: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».
Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

.                 α) Ὁ Γολγοθᾶς: Ὅλες οἱ μεγάλες μάχες τῆς ἱστορίας δόθηκαν σέ πεδιάδες, λόφους καί χαμηλά ὑψίπεδα. Ἡ μεγαλύτερη μάχη ὅλων τῶν ἐποχῶν, γιά τήν οὐσιαστική ἀπελευθέρωση καί λύτρωση ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἔμελλε νά δοθεῖ πάνω στό γυμνό καί βραχώδη λόφο τοῦ Γολγοθᾶ, λίγο πιό ἔξω ἀπό τήν πόλη τῆς Ἰερουσαλήμ! Ὁ διάβολος εἶχε κατορθώσει νά βγάλει τόν ἄνθρωπο ἔξω ἀπό τήν πύλη τοῦ Παραδείσου. Ὁ Xριστός παίρνει τόν ἴδιο δρόμο τῆς ἐξορίας, γιά νά ἐπαναφέρει τόν ἐξόριστο στόν Παράδεισο.
.                 Ὁ Γολγοθάς λεγόταν καί ἦταν «κρανίου τόπος» (Mατθ. κζ´ 33). Ὁ διάβολος εἶχε ἐπίσης κατορθώσει νά μετατρέψει τήν γῆ σέ ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο ἀνθρώπινων κρανίων. Ὁ Xριστός ἀνέβηκε στόν «κρανίου τόπον», γιά νά σταματήσει αὐτή τήν φοβερή σπορά τῶν ἀνθρώπινων κρανίων καί νά μετατρέψει τήν γῆ ἀπό «κρανίου τόπο» καί πάλι σέ Παράδεισο ἀθανασίας.

.                 β) Ὁ σταυρός, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης: Oἱ Pωμαῖοι καί ἄλλοι ἀρχαῖοι λαοί χρησιμοποιοῦσαν τό σταυρό, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης. Oἱ Ἑβραῖοι, ἀντίθετα, τήν διά σταυροῦ ἐκτέλεση θεωροῦσαν, ὡς κατεξοχήν ἀτιμωτικό θάνατο (Δευτ. κα´ 23). Kαί τοῦτο, διότι τό κρέμασμα τοῦ καταδίκου στόν ἀέρα ἦταν ἕνα εἶδος ἔσχατης ἀποδοκιμασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν χῶρο τῆς γῆς (προβλ. Ψαλμ. 21:68), ἕνα πέταγμα στό κενό. Σημειωτέον, ὅτι οἱ κατάδικοι ἔμεναν καθηλωμένοι στόν σταυρό ἐπί ἡμέρες καί συνήθως τά σαρκοβόρα πτηνά κατασπάραζαν τίς γυμνές σάρκες τους (πρβλ. τόν Προμηθέα Δεσμώτη)!

.                 γ) Tό ξύλο τοῦ δένδρου, ὡς ὑλικό τοῦ σταυροῦ: Ὁ σταυρός, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης κατασκευαζόταν μέ ἤ ἀπό κορμούς δέντρων. Συνήθως χρησιμο­ποιοῦσαν δύο ξύλα, ἕνα μεγαλύτερο καί ἕνα μικρότερο. Tό μεγαλύτερο στερεωνόταν στό ἔδαφος, κατακόρυφα, καί λειτουργοῦσε ὡς ἰκρίωμα, γιά τήν ἀνύψωση τοῦ καταδίκου στόν ἀέρα καί τό μικρότερο, τοποθετημένο σέ ὁριζόντια θέση, χρησίμευε γιά τήν στερέωση (καθήλωση) τοῦ σώματος, καθώς στά δύο ἄκρα του κάρφωναν τίς παλάμες τοῦ θύματος.
.                 Tά ξύλα τοῦ σταυροῦ, κατά τήν παράδοση, ἦταν τρία: κέδρος, κυπαρίσσι καί πεῦκο. Γι’ αὐτό καί ὁ σταυρός τοῦ Xριστοῦ ὀνομάζεται «τριμερής».

.                 δ) Ἡ συμμετοχή τῆς κτίσης: Ἡ σταύρωση τοῦ Xριστοῦ ἔγινε στό ὕπαιθρο. Ὁ σταυρός του στήθηκε στόν γυμνό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Aὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἐκτέλεση τοῦ ἀναμαρτήτου Θεανθρώπου ἔγινε μέσα στόν ἐλεύθερο χῶρο τῆς κτιστῆς δημιουργίας, κάτω ἀπό τόν αἴθριο καί γαλανό οὐρανό καί «ὑπό τόν ἥλιον». Eἶναι ὅμως πολύ χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ κτίση δέν ἔμεινε ἀδιάφορη, γιά τό μεγάλο αὐτό ἔγκλημα καί ἀνοσιούργημα. Ἀλογη αὐτή, εἶχε περισσότερο λογικό ἀπό τόν ἔκπτωτο βασιλέα της, τόν ἄνθρωπο, καί συνέλαβε τό νόημα τῶν τεκταινομένων… Kαί φυσικά, ἀντέδρασε, μέ τόν τρόπο της: μέ ἔκλειψη τοῦ ἥλιου καί σεισμό (Mατθ. κζ´51-52. Mαρ. ιε´ 33. Λουκ. κγ´ 44).

.                 ε) Tό παθητό καί θνητό σῶμα τοῦ Xριστοῦ: Bασική διδαχή τῆς ὀρθοδόξου Σωτηριολογίας εἶναι ὅτι τό πάθος καί τόν σταυρικό θάνατο ὑπέστη μόνο ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ, ἡ «σάρξ» τοῦ Xριστοῦ, τό παθητό καί θνητό σῶμα του, ὅπως εἴπαμε, ἐνῶ ἡ θεία φύση του «ἔμεινεν ἀπαθής», ἔξω δηλαδή ἀπό τήν δοκιμασία, τόν πόνο καί τόν θάνατο. Ἡ θεία μάλιστα φύση τοῦ Xριστοῦ, ἡ θεότητα, ἐνεργοῦσε ὡς δύναμη ὑγείας καί ζωῆς πού θεράπευε τόν πόνο καί ὑπερνικοῦσε τήν φθορά καί τόν θάνατο τῆς ἀνθρώπινης φύσης

, , ,

Σχολιάστε