Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σταυροφορίες

1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

1204: Ἡ Σταυροφορία κατὰ τοῦ Σταυροῦ!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μία ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, στὶς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1204. Ὀκτακόσια δέκα πέντε χρόνια μετὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς οἱ ἐπιπτώσεις του παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ νοοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσης δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ αὐτήν τοῦ τότε Πάπα Ἰννοκεντίου Γ΄.
.           Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν στὸ κλασικὸ ἔργο του «Σταυροφορίες» σημειώνει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους δὲν ἔχει παρόμοιά της στὴν ἱστορία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ρ. Μπράουνινγκ στὴ μελέτη του «Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία» γράφει: «Ἂν ὑπῆρξε ἕνα καὶ μόνο μοιραῖο κτύπημα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Βυζαντίου, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1204 καὶ ὄχι τὸ 1453».
.           Οἱ σταυροφορίες ἦσαν ἰδέα τῆς Παποσύνης. Ὅπως γράφει ὁ ρωμαιοκαθολικὸς ἱερομόναχος π. Μάρκος Φώσκολος «χωρὶς τὴ “Γρηγοριανὴ Μεταρρύθμιση” δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς σταυροφορίας». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μὲ τὸ μεταρρυθμιστικό του ἔργο, ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ φέρει τὴν παποσύνη ἐπικεφαλῆς τῆς χριστιανοσύνης,… ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 – 1085) καλλιέργησε τὴν ἰδέα (τῆς σταυροφορίας)» πιστεύοντας σὲ μεγάλα ὀφέλη. Ὁ ἴδιος συνέταξε τὸ κείμενο «Dictatus Papae». Πρόκειται γιὰ τὸ ντοκουμέντο, ποὺ ἐκφράζει τὴν διαχρονικὴ πεποίθηση τῆς Ρώμης περὶ τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας τοῦ Πάπα ἐπὶ τῆς Γῆς. Οὐσιαστικὰ ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ εἶναι ὁ πρῶτος θεωρητικὸς τοῦ παποκαισαρισμοῦ καὶ τῆς θεοκρατικῆς ἀπολυταρχίας καὶ ὁ πρῶτος ἐκ δογματικῆς πεποιθήσεως πλανητάρχης.
.           Οἱ ἑπόμενοι πάπες ὑλοποίησαν τὸ σχέδιο τοῦ Γρηγορίου Ζ΄, μὲ πρῶτο τὸν Οὐρβανὸ Β΄, ποὺ ὀργάνωσε τὴν Πρώτη Σταυροφορία. Οἱ σταυροφορίες σκοπὸ εἶχαν νὰ ἀπελευθερώσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Παράλληλα ὅμως γίνονταν πολλὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ παιχνίδια, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν κατάντια οἱ σταυροφόροι στὴν Δ΄ Σταυροφορία ἀντὶ γιὰ τὰ κατακτημένα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ Ἱεροσόλυμα νὰ κτυπήσουν τὴν Χριστιανικὴ Βασιλεύουσα, ἀντὶ νὰ πολεμήσουν τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ἐξοντώσουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο νὰ βεβηλώσουν τὸν Σταυρό!
.           Τί τοὺς ἔκανε νὰ προβοῦν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα τῆς Ἱστορίας; Ὄχι βέβαια τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ φθόνος γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς Βασιλεύουσας, καὶ ἡ ἀκόρεστη βάρβαρη ἐπιθυμία λεηλασίας τοῦ ὑλικοῦ, πνευματικοῦ, καὶ πολιτισμικοῦ πλούτου της. Ὁ ἐκ τῶν κατακτητῶν Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, περιγράφει τὸ λάγνο μάτι τῶν βαρβάρων πολιορκητῶν, ὅταν τὴν ἀντίκρισαν: «Τώρα μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη… Δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλο τὸν κόσμο μία τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια κι αὐτὲς τὶς ψηλὲς ἐκκλησίες, ποὺ ἦταν τόσο πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του… Δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος ποὺ τὴν εἶδε καὶ δὲν ἀνατρίχιασε…».
.           Ἡ περιγραφὴ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῶν βεβηλώσεων ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς «σταυροφόρους» εἶναι πτωχὴ μπρὸς στὴν πραγματικότητα. Ὁ Βιλλαρδουίνος στὸ Χρονικό του σημειώνει σχετικά: «Πολλοὶ ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στὴν πόλη πήρανε πολλὰ ποὺ κανεὶς δὲν ἤξερε νὰ πεῖ πόσα, χρυσάφι καὶ ἀσήμι καὶ σκεύη πολύτιμα πετράδια καὶ μετάξια καὶ γούνινα φορέματα ἀπὸ γκρίζο σκίουρο καὶ ἀπὸ ἐρμίνα καὶ ὅλα τὰ ἀκριβὰ πράματα ποὺ βρέθηκαν ποτὲ στὴ γῆ… Καὶ μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ γιὰ τὰ πλούτη καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν φτωχοί, βρεθήκανε σὲ πλούτη καὶ σὲ πολυτέλεια…».
.           Οἱ ἁρπαγὲς τῶν τιμαλφῶν ἦταν ἡ μία πλευρὰ τῆς λεηλασίας. Ἡ ἄλλη ἦσαν οἱ ἁρπαγὲς τῶν πολύτιμων ἔργων τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ καὶ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ λείψανα ἁγίων. Ὅλα σήμερα βρίσκονται στὴ Δύση… Ἕνα ὁρατὸ παράδειγμα: Τὰ τέσσερα μπρούτζινα ἄλογα ποὺ ἦσαν στὸν Ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης βρίσκονται σήμερα στὴν Ἐκκλησία (!) τοῦ Ἁγίου Μάρκου, στὴ Βενετία… Φρικτότερη γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ κάθε πολιτισμένο ἄνθρωπο ἦταν ἡ βεβήλωση τῶν ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ τῶν Μοναστηριῶν ἱερῶν σκευῶν.

Ἡ συγγνώμη τοῦ Πάπα

.           Οἱ Ἕλληνες διατηροῦν μὲ πικρία στὴ μνήμη τους τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β΄ στὴν Ἀθήνα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τοῦ ἔθεσε ἐνώπιον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Προκαθήμενο τὴν «ἀφιλάδελφο» συμπεριφορὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (Δ΄ Σταυροφορία, Φραγκοκρατία, Οὐνία) πρὸς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καὶ τοῦ ἐπισήμανε ὅτι γι’ αὐτὴν ἡ Ρώμη οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
.           Στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ Πάπας εἶπε: «Γιὰ ὅλες τὶς παρελθοῦσες καὶ παροῦσες περιστάσεις ὅπου τὰ τέκνα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἁμάρτησαν μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν τους, ὁ Κύριος ἂς μᾶς χορηγήσει τὴ συγχώρηση, ποὺ τοῦ ζητοῦμε… Ἀναλογίζομαι τὴ δραματικὴ ἅλωση τῆς αὐτοκρατορικῆς πόλεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τόσο μακροὺς χρόνους ἦταν ὁ προμαχώνας τὴ Χριστιανοσύνης στὴν Ἀνατολή. Εἶναι τραγικὸ ὅτι οἱ ἐπιδρομεῖς, ξεκινώντας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐστράφησαν κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους ἐν τῇ πίστει. Τὸ γεγονὸς ὅτι χριστιανοὶ λατίνοι συμμετεῖχαν σ’ αὐτὸ προκαλεῖ στοὺς καθολικοὺς βαθιὰ θλίψη». Οἱ δύο ὁμιλίες εἶναι ἱστορικὲς καὶ ἀποσπάσματά τους περιέχονται σὲ διάφορες γλῶσσες στὴν Wikipedia καὶ στὸ λῆμμα «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (1204)». –

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ «ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ», ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΠΟΡΝΗ, «ΔΥΣΙΝ»; (Δ. Νατσιός)

Ὣς πότε θὰ «ἀνήκομεν εἰς τὴν», διεφθαρμένη πόρνη, «Δύσιν»;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τὸ χαράτσι, τὰ παιδιὰ
μοναχὸς νὰ κρίνεις
ἄλλο νὰ στὰ παίρνουνε
κι ἄλλο νὰ τὰ δίνεις» (Κ. Βάρναλης)

.                 Γύρω στὸ 970μ.Χ., ἕνα παπικὸ κάθαρμα, ὀνόματι Λιουτπράνδος, «ἐπίσκοπος» Κρεμόνας, ἀποστέλλεται στὴν Πόλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ὄθωνα Α´ τῆς Γερμανίας. (Εἶναι ἡ δεύτερη ἀποστολή του. Εἴκοσι χρόνια πρίν, τὸ 949, ἐγκωμίαζε μὲἐνθουσιώδεις μεγαλοστομίες τοὺς Βυζαντινούς. «Ξεπερνοῦν ὅλα τὰἔθνη σὲ πλοῦτο καὶ παιδεία», ἔγραφε τότε). Τὴν δεύτερη φορά, εὐρισκόμενος προφανῶς σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία ἐνίσχυσης τῆς παπικῆς προπαγάνδας καὶ διασυρμοῦ τοῦ Βυζαντίου στὴ Δύση, γράφει μὲ πρωτοφανὲς μίσος κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Λιβελλογραφεῖ, χυδαιολογεῖ, συκοφαντεῖ τὸν αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, ἐπιδίδεται σὲ ἀπύλωτο ὑβρεολόγιο. («Μοχθηρὸν καὶ κακόβουλον» τὸν χαρακτηρίζει ὁ Παπαρρηγόπουλος, στὸν Ε´ τόμο τῆς ἱστορίας του. (Σελίδες 118-134). Ζήτησε, ἡ θυγατέρα τοῦ αὐτοκράτορα Ρωμανοῦ καὶ τῆς Θεοφανοῦς, νὰ δοθεῖ σύζυγος στὸ γιὸ τοῦ Ὄθωνα. «Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές;», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ αὐτοκράτορας: «Μία πορφυρογέννητη, κόρη πορφυρογέννητου, νὰ παντρευτεῖ βάρβαρο; Ποτέ!!!». Σκύλιασε ὁ ἀχρεῖος. Στὸ τραπέζει ποὺ παρέθεσε ὁ Φωκᾶς, τὸν ἔβαλε νὰ καθίσει στὴν ταπεινὴ 15η θέση. Οἱ ὕβρεις καὶ οἱ γελοῖοι χλευασμοί, τοῦ κοπρόνου Φράγκου, κατὰ τοῦ αὐτοκράτορα, στὶς ἐπιστολές του στὸν πάπα καὶ τὸν Ὄθωνα, καταλαμβάνουν ὁλόκληρες σελίδες. Τὸ κακὸ ὅμως ἔγινε. Τὰ πλούτη τῆς Πόλης ἔγιναν γνωστὰ καὶ θάμπωσαν τοὺς Φράγκους. Ἡ ἐξαθλιωμένη, βάρβαρη καὶ σὲ δημογραφικὴ ἔκρηξη τελοῦσα Εὐρώπη, ἐπινοεῖ τὴν λύση: Σταυροφορίες, ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ἡ πρώτη ἀποικιοκρατικὴ ἐξόρμηση τῆς Δύσης. Κλέφτες, λωποδύτες, πειναλέες μάζες, ἄγρια θηρία -οἱ Σταυροφόροι- ξεχύνονται στὴν Ρωμανία καὶ μὲ ἀποκορύφωμα τὸ 1204, λεηλατοῦν, βιάζουν, φονεύουν καὶ κακουργοῦν κατὰ τῶν «σχισματικῶν» Ἑλλήνων. (Ὁ Παπαρηγόπουλος γράφει ὅτι μαζὶ μὲ τοὺς Φράγκους «συνέπραττον, εἰς τὴν δήωσιν καὶ τὴν ἀνηλεῆ καὶ κτηνώδη βιαιοπραγίαν, Πισᾶται, Γεννουαῖοι, Σικελοί, Ἀπουλοι, Οὖγγροι, Ἰσπανοί, Γερμανοί», ὅλη ἡ σημερινὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση). Συγχρόνως, ὅσα ἀπ’ αὐτὰ τὰ τρισάθλια ὑποκείμενα, τοὺς Σταυροφόρους, ἤξεραν πέντε γράμματα, ἔγραφαν καὶ τοὺς «ἄθλους» τους, κείμενα ἀπύθμενου μίσους κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. (Τὸ ὁποῖο καλλιεργοῦσε καὶ ὑποδαύλιζε -ποιός ἄλλος;-τὸ θηρίο τῆς Ρώμης).
.                 Μεταξὺ τῶν ἐμετικῶν κειμένων, στὰ ὁποῖα ξεχειλίζει ὁ φθόνος, ἡ κακία καὶ ἡ παλιανθρωπιὰ τῶν συντακτῶν τους κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί, κυρίως, κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, εἶναι καὶ  κάποιου Γερμανοῦ «ἱεραποστόλου» ὀνόματι Brocardus. Αὐτὸς ὑπέβαλε τὸ 1332 ὑπόμνημα -μνημόνιο στὸ Φίλιππο Ϛ´ τῆς Γαλλίας, στὸ ὁποῖο ἐξηγεῖ πῶς θὰ γίνει, ἡ τελειωτικὴ αὐτὴ τὴ φορά, διάλυση τοῦ Βυζαντίου καὶ ὁ βίαιος ἐκλατινισμὸς τῶν Ἑλλήνων.
.                 Ὁ ψευτοϊεραπόστολος προτείνει πέντε μέτρα, γιὰ νὰ παραμείνουν αἰώνια τὰ ἐδάφη τῆς Ρωμηοσύνης στὴ Δύση καὶ νὰ ὑποταχθοῦν ὁλοκληρωτικὰ οἱ Ἕλληνες. (Τὰ ἀποσπάσματα τὰ μετέφρασε ὁ Κυρ. Σιμόπουλος καὶ περιέχονται στὸ βιβλίο του «Ξενοκρατία, Μισελληνισμὸς καὶὙποτέλεια», σελ. 249-251).

.                 Πρῶτον: Ἐκκαθάριση τοῦ «ἐσωτερικοῦ μετώπου». Ὅλοι οἱ Λατίνοι ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὴν «καθολικὴ πίστη» καὶ τὴν «ρωμαϊκὴἘκκλησία» μὲ λόγο ἢ ἔργο καὶ προσχώρησαν στὴ γραικικὴ ἀπιστία, θὰ καταγγέλλονται ὡς αἱρετικοὶ καὶ ἢ θὰ θανατώνονται ἀπὸ τὴν ἱερὰ ἐξέταση ἢ θὰ ἐξορίζονται διὰ βίου.

.                 Δεύτερον: Ὅλοι οἱ Ἕλληνες μοναχοί, οἱ ὀνομαζόμενοι καλόγεροι, θὰ ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὰ κατακτημένα ἐδάφη καὶ θὰ διασκορπιστοῦν σὲ διάφορες χῶρες τῆς Δύσης, ἐκτὸς ἂν ἀποκηρύξουν δημόσια τὴν πλάνη τους καὶ δηλώσουν πίστη στὸν πάπα. (Δοκάρι στὰ μάτια τῶν Δυτικῶν, καὶ τότε καὶ τώρα, ὁ ὀρθόδοξος μοναχισμός).

.                 Τρίτον: Γιὰ νὰἐπιστρέψουν ὅλοι οἱ «Γραικοὶ» (ἀπὸ τὸν λεγόμενο Καρλομάγνο καὶἐντεῦθεν ἔτσι μᾶς ὀνομάζουν περιφρονητικὰ οἱ Φράγκοι), στὴν «ὀρθὴ πίστη», στὸν καθολικισμό, καὶ νὰ κοπεῖὁριστικὰὁ δρόμος ἐπιστροφῆς στὴ δογματικὴ πλάνη, πρέπει ν ξεχάσουν τν γλῶσσα τους. Νὰ μὴν μιλᾶνε καὶ νὰ μὴν καταλαβαίνουν ἑλληνικά. (Γι’ αὐτὸ ἀγωνιζόμαστε κατὰ τῶν γλωσσοκτόνων βιβλίων τάχα καὶ Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. Χωρὶς τὴν γλῶσσα, φραγκεύουμε μέσα σὲ μία γενιά). Γιὰ τὴν ριζικὴ αὐτὴ λύση, συνεχίζει ὁ Γερμανός, θὰ ἀπαγορευτεῖ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ θὰ ἐπιβληθεῖ ἡ διδασκαλία ἀποκλειστικὰ τῶν λατινικῶν (σ.σ. σήμερα τῶν ἀγγλικῶν). «Τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων πρέπει νὰ μαθαίνουν μόνο τὴν δική μας γλῶσσα, ὥστε νὰ διαβάζουν τὰ δικά μας μόνο βιβλία, νὰ μαθαίνουν τὶς πλάνες τους καὶ νὰ ἐνστερνίζονται τὴν ἁγία μας πίστη καὶ τὸ σωστὸ δόγμα».

.                 Τέταρτον: Ὅλα τὰ βιβλία ποὺ ὑπερασπίζονται τὸ ἀνατολικὸ χριστιανικὸ δόγμα, πρέπει νὰ καοῦν. (Ὁ ἀπόγονός του, ὁἈδόλφος, υἱοθέτησε τὴν συμβουλή του). ΟἱἝλληνες ἔχουν βιβλία σύγχρονα καὶ παλαιότερα, ποὺ περιέχουν πλάνες σχετικὰ μὲ τὴ «ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία» καὶ πολλὲς βλασφημίες εἰς βάρος τῶν τέκνων της. Ὅλα αὐτὰ τὰ βιβλία θὰ ἀναζητηθοῦν μὲ ζῆλο κα ὶἐπιμονὴ ἀπὸ εἰδικευμένα γι’ αὐτὸ τὸ ἔργο ἄτομα, θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ θὰ ριχτοῦν στὴν πυρά. Γιὰ τὴν συλλογή τους θὰ χρησιμοποιηθοῦν ὅλα τὰ μέσα, ἀπὸ τὴν τρομοκρατία ὣς τὸν ἀφορισμό.

.              Πέμπτον: Εἰδικὰ στὴν Κωνσταντινούπολη θὰ συγκεντρωθεῖ βιαίως, στὴν Ἁγία Σοφία, ὁλόκληρος ὁὀρθόδοξος κλῆρος καὶἀπὸ τὸν λαὸἕνα τουλάχιστον ἄτομο ἀπὸ κάθε οἰκογένεια. «Καὶ μετὰ τὸ κήρυγμα θὰ κληθοῦν ὅλοι νὰ δηλώσουν διὰ βοῆς ὅτι προσχωροῦν στὸ δικό μας δόγμα ὅτι συμφωνοῦν γιὰ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν κι ὅτι ὑποτάσσονται στὴ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία καὶ τὸν πατέρα μας, τὸν πάπα…». (Ἂς τὰ διαβάζουν αὐτὰ οἱ ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, οἱ δωδεκαθεϊστὲς καὶ λοιποὶ ἐκκλησιομάχοι. Ἂς βλέπουν τὴν κατάντια τῶν Οὐκρανῶν, ποὺ ἐκλιπαροῦν τοὺς Φράγκους καὶ τὴν ἀγερωχία καὶ λεβεντιὰ τῶν ὀρθοδόξων Ρώσων. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι, ὄχι μόνο ἡ ἐλπίδα μας γιὰἀνάσταση τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπαράθραυστος ἀσπίδα μας. Ἂν ὑποτασσόμεθα τότε στὴν «λατινικὴν καλύπτραν» -πράγμα ποὺ καὶ σήμερα ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἡμέτερους μεταπατερικος λακέδες ποὺ τὸν δορυφοροῦν- τὸ ὄνομα τῶν Ἑλλήνων θὰ ἦταν καταχωνιασμένο στὰ σκονισμένα ράφια τῶν βιβλιοθηκῶν).

.             Γερμανς «εραπόστολος» εναι πρτος στν παγκόσμια στορία, πο εσηγεται συστηματική, «πιστημονική», Γενοκτονία. Εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ σχεδιάζει πνευματικὴ ἐκμηδένιση, ἐθνικὸ καὶ φυλετικὸ ἀφανισμό. Τὸ σχέδιό του ἐφαρμόσθηκε στὴν ἀμερικανικὴἤπειρο, στὴ νότια μέσῳ τῶν Ἰσπανῶν «κονκισταδόρων (=κατακτητῶν) καὶ στὸν βορρᾶ μὲ τοὺς τυχοδιῶκτες κάου-μπόυ. (Ἡ σφαγὴ καὶ ἡ πολιτιστικὴ καταστροφὴ τῶν ἰθαγενῶν της Ἀμερικῆς εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀποσιωπᾶται ἐπιμελῶς. Οἱ Ἰσπανοὶ καταχωνιάζουν τὰ ἐγκλήματά τους. Πέραν τῶν σφαγῶν, κατέφευγαν καὶ στὶς προγραμματισμένες διασταυρώσεις μὲ συστηματικὸ βιασμὸ τῶν ἰθαγενῶν γυναικῶν γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς φυλῆς μιγάδων, ποὺ ἐξ αἰτίας τῶν βιολογικῶν καὶ ἀνθρωπομορφικῶν της χαρακτηριστικῶν ξέκοβε ἀπὸ τὶς ἐθνολογικές της ρίζες καὶ δεχόταν τὴν ἐπιρροὴ τοῦ ξένου δυνάστη. Οἱἐξ Εὐρώπης Ἀμερικανοί, ὄχι μόνο δὲν ἔνιωσαν τύψεις γιὰ τὴν Γενοκτονία, ἀλλὰ τὴν μεταμόρφωσαν σὲ πολιτιστικὸ κεφάλαιο, ἐντάσσοντάς την στὶς ἡρωικὲς περιόδους τῆς ἱστορίας τῶν ΗΠΑ, ὅπως ἐκφράζεται στὰ γουέστερν). Τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ Γάλλοι στὴν Ἀλγερία, οἱ Ἄγγλοι στὶς ἀποικίες τους ἀνὰ τὸν κόσμο, οἱ Ὀλλανδοί, Βέλγοι, Γερμανοὶ καὶ λοιποὶ «ἑταῖροι» μας στὴν Ἀφρική, ὁ Χίτλερ στὴν Ρωσία, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς χῶρες τῶν μὴ Ἀρείων, ποὺ κατακτοῦσε. Τὰ ἴδια κάνουν καὶ πάλι μὲ τὰ μνημόνια στὴν πατρίδα μας, χρησιμοποιώντας βεβαίως τοὺς χρήσιμους «Κουίσλιγκ».
.             Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται εἶναι: τί δουλειὰ χουμε μες οἱ λληνες στν Φραγκογερμανικὴ νωση; Γιατί παραμένουμε σατν τν φιδοφωλιά;Ὣς πότε «θὰἀνήκομεν», δηλαδὴ θὰ σκύβουμε ταπεινωμένοι καὶ κατασυκοφαντημένοι τὸ κεφάλι, στὴν διεφθαρμένη πόρνη, «τὴν Δύσιν»;

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1204 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Μάθημα ἀπὸ τὴν Ἅλωση τοῦ 1204 γιὰ τὴν Εὐρώπη

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 16.04.2013

.                Ἡ Ἱστορία πάντα διδάσκει. Ἂς θυμηθοῦμε, λοιπόν, δεδομένης τῆς ἐπετείου, ὅτι στὶς 12 καὶ τὶς 13 Ἀπριλίου 1204 οἱ Σταυροφόροι τῆς Δ´ Σταυροφορίας, ἀντὶ νὰ ἐλευθερώσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Σαρακηνοὺς Ἄραβες, κατέλαβαν τὴν ὀρθόδοξη Κωνσταντινούπολη. Οἱ Φράγκοι, ὅπως ὀνομάζονταν τότε οἱ σημερινοὶ ἑταῖροι μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἔσφαξαν πολλοὺς Ἕλληνες τῆς βυζαντινῆς πρωτεύουσας, λεηλάτησαν πολιτιστικοὺς θησαυρούς, μαγάρισαν τὴν Ἁγιὰ-Σοφιά βάζοντας μία πόρνη στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ κατακερμάτισαν τὴν ἔνδοξη ἑλληνορθόδοξη αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας. Τὸ κράτος ποὺ σήμερα μάθαμε νὰ ὀνομάζουμε βυζαντινό, ἡ Ρωμανία κατὰ τὸ ὀρθότερον, διαμοιράστηκε μεταξὺ Εὐρωπαίων φεουδαρχῶν, δουκῶν καὶ μαρκησίων.
.                Ὁ Νικήτας Χωνιάτης, ἱστορικὸς τῆς πρώτης αὐτῆς Ἁλώσεως, περιγράφει μὲ μελανὰ χρώματα τὰ ἐγκλήματα τῶν Δυτικοευρωπαίων, οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦνταν ἀπὸ τὸν Πάπα καὶ τὸν δόγη τῆς Βενετίας. Ὁ Στίβεν Ράνσιμαν, ὁ ἀείμνηστος Βρετανὸς βυζαντινολόγος, ὁμολογεῖ καὶ αὐτὸς τὴ μεγάλη εὐθύνη τῆς Δύσης στὴν καταστροφὴ ἑνὸς μεγάλου χριστιανικοῦ κράτους μὲ ἑλληνικὸ πολιτισμό, ρωμαϊκὸ δίκαιο καὶ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου Ὀρθόδοξη Θεολογία. Ὅλοι οἱ ἔντιμοι ἱστορικοὶ τῆς Εὐρώπης παραδέχονται ὅτι αὐτὸ τὸ χτύπημα παρέλυσε τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ἔτσι ἦλθε πιὸ εὔκολα ἡ δεύτερη Ἅλωση τοῦ 1453. Ἡ Ἑλένη Ἀρβελὲρ γράφει ὅτι οἱ Τοῦρκοι βρῆκαν πλέον μία πρωτεύουσα χωρὶς κράτος, ἕνα κεφάλι χωρὶς σῶμα. Ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας, ὁ νόμιμος διάδοχος τῆς Ρωμανίας, ἀνέκτησε τὸ 1261 τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὸν Μιχαὴλ Παλαιολόγο. Ἀλλὰ πολλὰ ἐδάφη ἑλληνικὰ παρέμειναν ὑπὸ φραγκικὴ κυριαρχία. Ὁ Ἑλληνισμός, παρὰ τὸ πλῆγμα, ἀνορθώθηκε πνευματικὰ καὶ ἀνέδειξε μεγάλες μορφὲς λογίων καὶ στρατιωτικῶν, ὅπως ὁ αὐτοκράτορας τῆς Νικαίας Ἰωάννης Βατάτζης. Στὰ δύσκολα βρίσκουμε λύση ξαναγυρνώντας στὶς ρίζες μας. Ἔτσι ἐπιβιώσαμε μετὰ τὶς δύο Ἁλώσεις, ἀπὸ τοὺς Φράγκους καὶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
.                Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Κύπρος σήμερα δὲν λησμονοῦν ὅσα ὑπέφεραν ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπὸ δυτικὴ κατοχή. Ὅμως οἱ συνθῆκες δὲν εἶναι οἱ ἴδιες καὶ ἡ πολιτικὴ ἀναγκαιότητα σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ διεθνῆ κατανομὴ δυνάμεων μᾶς ἔχουν ὁδηγήσει -ὀρθῶς- στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ ὣς τώρα εἶχε σαφῆ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ σκοπιμότητα, ὅπως τὴν εἶχε διαβλέψει ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς. Ὅμως κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηροῦμε μία σαφῆ στρέβλωση στὴ λειτουργία τῆς Ἕνωσης. Ἡ Γερμανία ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβάλει τὴν ἡγεμονία της, τὰ μικρότερα πληθυσμιακῶς κράτη δὲν ἔχουν λόγο, ἡ ἀλληλεγγύη δὲν λειτουργεῖ, ἀρχὲς καὶ ἀξίες καταπατῶνται στὸν βωμὸ τῶν συμφερόντων. Ἂν καὶ οἱ πρῶτοι ἱδρυτὲς καὶ ὁραματιστὲς μιλοῦσαν γιὰ μία Εὐρώπη χριστιανική, μὲ ἠθικὲς ἀρχές, ὅλα σήμερα ἔχουν ἀλλάξει. Ἐξ ἄλλου ἡ ἀνάδειξη τῶν χωρῶν BRICS (δηλαδὴ Βραζιλίας, Ρωσίας, Ἰνδίας, Κίνας, Νοτίου Ἀφρικῆς), ἀποκαλύπτει τὴν ἐπικίνδυνη δημογραφικὴ καὶ τεχνολογικὴ ὑστέρηση τῆς Εὐρ. Ἑνώεως. Ἡ Ἕνωση οὔτε λειτουργεῖ δημοκρατικὰ οὔτε ἔχει ξεκάθαρο λόγο ὑπάρξεως οὔτε πείθει τοὺς πολίτες της οὔτε παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴ γεωπολιτικὴ σκακιέρα. Πολλοὶ διερωτῶνται χαμηλοφώνως ἢ μεγαλοφώνως ἂν ἡ Εὐρ. Ἕνωση ἔχει πλέον οὐσιαστικὸ λόγο ὑπάρξεως καὶ ἂν γνωρίζουν οἱ ἡγέτες της ποῦ πηγαίνουν.
.                Προσωπικὰ δὲν συμφωνῶ μὲ τὶς φωνὲς ποὺ μᾶς θέλουν ἔξω ἀπὸ τὸ εὐρὼ ἢ ἀκόμη καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Εὐρ. Ἕνωση. Κάπου πρέπει νὰ ἀνήκουμε καὶ δὲν μᾶς προτείνεται ἄλλη οἰκογένεια ποὺ νὰ μᾶς ταιριάζει ἢ νὰ μᾶς θέλει. Ἡ περιπέτεια τῆς Κύπρου ἔδειξε πόσο μετέωρες εἶναι οἱ ἐλπίδες γιὰ μία ἰσχυρότερη στήριξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴ Ρωσία. Ὅμως καλὸ εἶναι νὰ μὴν ἀγνοοῦμε τὰ μηνύματα εὐρωσκεπτικισμοῦ ποὺ στέλνουν οἱ πολίτες στὶς δημοσκοπήσεις. Ἡ Εὐρώπη ἀσθενεῖ καὶ ἡ θεραπεία ἀναζητεῖται.
.                Τουλάχιστον ἂς ἀξιοποιήσουμε θετικὰ τὰ διδάγματα ἀπὸ τὴ Δ´ Σταυροφορία. Ὅπως καὶ τότε, θὰ ἐπιβιώσουμε μὲ σεβασμὸ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὴ διαχρονικὴ ἱστορία τοῦ ἔθνους.

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΤΟΜΣΕΝ «ΦΤΥΣΤΟΣ» Ο… ΒΑΛΔΟΥΙΝΟΣ ΤΗΣ ΦΛΑΝΔΡΑΣ ! («Ὁ τρόπος ποὺ ἔχει φερθεῖ ἡ Εὐρώπη κατὰ τὴν τρέχουσα ἑλληνικὴ κρίση δὲν εἶναι λιγότερο ἐπαίσχυντος ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ φέρθηκαν οἱ Σταυροφόροι»)

 Οἱ Σταυροφόροι ξανάρχονται

Τοῦ Peter Frankopan
Διευθυντοῦ τοῦ Κέντρου Βυζαντινῶν Ἐρευνῶν στὴν Ὀξφόρδη
καὶ συγγραφέως τοῦ βιβλίου
«The First Crusade: The Call From the East».

 International Herald Tribune

.             Ἐλάχιστοι Ἕλληνες ἔχουν ἕναν καλὸ λόγο νὰ ποῦν γιὰ τὸ εὐρωπαϊκὸ τραπεζικὸ σύστημα αὐτὸν τὸν καιρό. Πιστεύουν ὅτι εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τῆς κρίσης ποὺ πλήττει τὴ χώρα τους, καθὼς ἔσπρωξε εὔκολο χρῆμα στοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς καὶ τώρα ζητεῖ, σὰν τὸν Σάιλοκ, νὰ ἀποζημιωθεῖ μὲ ἀνθρώπινο κρέας. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ πρὶν ἀπὸ 800 χρόνια. Οἱ ἄνδρες τῆς 4ης Σταυροφορίας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀρχικὰ ξεκινήσει νὰ πολεμήσουν γιὰ τὴ Χριστιανοσύνη στοὺς Ἁγίους Τόπους, βρέθηκαν ἀντ’ αὐτοῦ νὰ λεηλατοῦν τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν πρωτεύουσα τῆς ἑλληνόφωνης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ ἀφορμὴ τὰ τεράστια χρέη ποὺ εἶχε συσσωρεύσει στὴν Δύση.
.             Ὁ τρόπος ποὺ ἔχει φερθεῖ ἡ Εὐρώπη κατὰ τὴν τρέχουσα ἑλληνικὴ κρίση δὲν εἶναι λιγότερο ἐπαίσχυντος ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ φέρθηκαν οἱ Σταυροφόροι πρὶν ἀπὸ τόσους αἰῶνες. Ἂν μή τι ἄλλο, ἡ σκοτεινὴ αὐτὴ ἱστορικὴ σελίδα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖ μία προειδοποίηση στοὺς τραπεζίτες καὶ τοὺς πολιτικούς, οὁποῖοι προτιμοῦν νὰ δοῦν τὴν Ἑλλάδα νὰ καταρρέει παρὰ νἀναλάβουν τὶς εὐθύνες τῆς δικῆς τους ἀσωτείας.
.             Ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ βρίσκεται στὴν περιφέρεια τῆς Εὐρώπης, ὅμως ἡ Κωνσταντινούπολη τοῦ 12ου αἰώνα ἦταν ἡ πύλη ἑνὸς ἐπικερδέστατου ἐμπορίου μπαχαρικῶν, μεταξιοῦ καὶ εἰδῶν πολυτελείας ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Τὸ ἐμπόριο αὐτὸ εἶχε κάνει πλούσιους πολλοὺς ἀνθρώπους σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Ἔμποροι ἀπὸ μέρη ὅπως ἡ Βενετία, ἡ Γένοβα, ἡ Πίζα κατάφερναν νὰ ἐξασφαλίζουν προνόμια καὶ «παραθυράκια» στὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ θὰ τὰ ζήλευαν οἱ σημερινοὶ νεαροὶ «διαχειριστὲς κεφαλαίων»: διαπραγματεύονταν θέσεις καὶ συμφωνίες ποὺ τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ παρακάμπτουν τοὺς ντόπιους ἐμπόρους καὶ νὰ ἀποφεύγουν τοὺς φόρους. Καί, ὅπως στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, αὐτὸ ὁδήγησε στὴ ροὴ φθηνοῦ ξένου κεφαλαίου στὴν ἀγορά.
.             Γύρω στὸ 1200, ὡστόσο, τὰ πράγματα πῆραν ἄσχημη τροπή. Μία ἀπότομη περιστολὴ τοῦ ἐμπορίου στὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία συνδυάστηκε μὲ τὶς ὑπέρογκες δαπάνες ἀπὸ τὴ Βενετία, τὸ μεσαιωνικὸ ἀνάλογο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας. Ἀμέσως, τ εκολο χρμα δωσε τ θέση του στ σκοτειν τέχνη τς συλλογς χρεν. Ὅπως μὲ τὴν Ἀθήνα μετὰ τὸ ξέσπασμα τῆς κρίσεως, ἔγινε σαφὲς ὅτι κανένας δν θ ναλάμβανε τν εθύνη γι τ τι δάνεισε περβολικ γιατί γνόησε τς δυσοίωνες προβλέψεις. Τὶς ἀπώλειες δὲν θὰ τὶς πλήρωναν οἱ δανειστές, ἀλλὰ μόνο ἡ Κωνσταντινούπολη.
.             Τελικά, μιὰ ἀπὸ τὶς ἀντίπαλες φατρίες στὴ Βασιλεύουσα προσέφερε μιὰ συμφωνία στὴν Βενετία: ἔναντι τῆς καλύψεως τῶν ζημιῶν τῆς Γαληνοτάτης, ἡ φατρία θὰ ἔπαιρνε βενετικὴ στρατιωτικὴ βοήθεια, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἐπιρροή της στὸν βυζαντινὸ θρόνο. Ὡστόσο, τὸ μέγεθος τῶν δανειακῶν ὑποχρεώσεων τῆς Κωνσταντινούπολης εἶχε ὑποτιμηθεῖ, ἐνῶ εἶχε ὑπερτιμηθεῖ ἡ σταθεροποιητικὴ δύναμη τῶν βενετικῶν ὅπλων. Τὸ χρέος διογκωνόταν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἡ παράλυση βάθαινε στὸ ἐσωτερικό.
.             Οἱ πάντες, ἀπὸ τὸν Πάπα μέχρι τοὺς Εὐρωπαίους βασιλεῖς, γνώριζαν ὅτι ἡ πίεση στὴν Κωνσταντινούπολη αὐξανόταν. μία ντιπροσωπεία μετ τν λλη λεγε στος λληνες ν συμμορφωθον – δηλαδ ν πληρώσουν. Οἱ σταυροφόροι, μὲ ὤθηση ἀπὸ τὴ Βενετία, πολιόρκησαν τὴν Πόλη καὶ τελικὰ εἰσέβαλαν σ’ αὐτήν.
.             Ατ πο συνέβη ταν ποτρόπαιο: ο θησαυρο τς ατοκρατορίας καταληστεύθηκαν κα χλος τν «πποτν» συμπεριφέρθηκε χωρς κανένα σεβασμ στος κατοίκους της, τν πολιτισμ κα τν στορία της. Παλάτια κα κκλησίες λεηλατήθηκαν, θρησκευτικ κειμήλια ρπάχτηκαν γι ν στολίσουν καθεδρικος ναος στ δυτικ Ερώπη.

.             Κρίνοντας ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ ἀναξιόπιστοι, οἱ κατακτητὲς διόρισαν ἕναν ἀντιβασιλέα. Ὁ Βαλδουίνος τῆς Φλάνδρας, ποὺ στέφθηκε αὐτοκράτορας τὸ 1204, ἔμοιαζε μὲ κλασικὸ στέλεχος τοῦ ΔΝΤ: ἕνας τύπος μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες μποροῦσαν νὰ κάνουν ἄνετα τὶς δουλειές τους. Στὸ μεταξύ, οἱ εὐγενεῖς ποὺ ἦταν ἐπικεφαλῆς τῆς σταυροφορίας πῆραν ὑπὸ τὸν προσωπικό τους ἔλεγχο ὁλόκληρες περιοχὲς τῆς Πόλης καὶ τῆς αὐτοκρατορίας – κλασικὴ περίπτωση ξεπουλήματος. (Γι’ αὐτὸ προσέξτε λίγο ἐκείνους τοὺς τραπεζίτες καὶ τὶς βίλες τους στὸ Αἰγαῖο· δὲν χρειάζεται νὰ εἶστε ἱστορικὸς γιὰ νὰ μαντέψετε ὅτι τὶς ἀποκτοῦν σὲ τιμὲς εὐκαιρίας.) Ἡ νέα Λατινικὴ Αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινούπολης κράτησε μόνο 50 χρόνια, προτοῦ οἱ Ἕλληνες ἐπιστρέψουν στὴν ἐξουσία.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ: ΟΙ “ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ” ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ “ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ” («μὴ φορᾶτε σταυρὸ στὴν δουλειά σας»)

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: ‘συντηρητικ’ κυβέρνηση
ναντίον το δικαιώματος ν φορον σταυρ στν δουλειά τους
ο χριστιανο ργαζόμενοι

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  Νὰ πρωτοπορία, νὰ πρόοδος, νὰ πολυπολιτισμός, νὰ «ἀνοιχτότητα», νὰ «μεταχριστιανικότητα» (ὅπως λέμε «μεταπατερικότητα» [= μαζὶ μὲ τοὺς Πατέρες], δηλ. μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν Σταυρό Του). Κυρίως, νὰ ἡ ἱστορικὴ ἐκδίκηση τῆς ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑΣ τοῦ Εὐαγγελίου: Οἱ ἴδιοι οἰ ἀπόγονοι τῶν Σταυροφόρων καὶ τοῦ Ριχάρδου τοῦ Λεοντόκαρδου ἀπαγορεύουν τὴν “σταυροφορία”.
.         Φυσικὰ αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ στοὺς Χριστιανοὺς εἶναι ἀκόμα ἔνα δεῖγμα τοῦ «πολιτισμοῦ τῆς καλῆς θελήσεως» ποὺ οἰκοδομήθηκε στὴν Δύση μὲ τὶς θεολογικὲς νοθεῖες καὶ τὴν ἀβάσταχτη παρερμηνεία τῆς εὐαγγελικῆς Ἀληθείας. Καὶ ἔρχονται ἀδίστακτα αὐτοὶ οἱ «ἄνθρωποι τῆς καλῆς θελήσεως» νὰ κάνουν φλογερὰ «κηρύγματα» ἀγάπης (Μέσα σὲ μιὰ τέτοια ἀγαπητικὴ ἐπιστολὴ μετρήσαμε 22 φορὲς τὴν λέξη «ἀγάπη»!!!). Τέτοια ἰδιοκτησιακὴ ἀντίληψη καὶ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ γιὰ τὴν διακατοχὴ τῆς ἀγάπης, θυμίζει πολὺ τὴν διακατοχὴ τῶν κλειδιῶν τοῦ Παραδείσου καὶ τὴν «πρακτόρευση» τῆς μεταθανάτιας “τύχης” τῶν ψυχῶν!

—————————————

.      Ἡ βρετανικὴ κυβέρνηση κατηγορεῖται ὅτι «παραγκωνίζει» τὸν Χριστιανισμό, γιὰ νὰ ἑτοιμάσει ἕνα νομικὸ ἀγώνα κατὰ τοὺς δικαιώματος τῶν πιστῶν νὰ φοροῦν τὸν σταυρὸ στὴν δουλειά τους. Σὲ μία κίνηση ποὺ χαρακτηρίστηκε «ἀσυνήθιστη» ἀπὸ χριστιανικὲς ὁμάδες, ἡ κυβέρνηση φέρεται νὰ εἶναι ἕτοιμη νὰ ἐπιχειρηματολογήσει ἐναντίον δύο Βρετανίδων στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.
.      Ἡ δίκη ἀφορᾶ στὸ δικαίωμα τῶν ἐργοδοτῶν νὰ ἀπαγορεύουν νὰ φοροῦν σταυρὸ οἱ ἐργαζόμενοι, δεδομένου ὅτι κάτι τέτοιο δὲν θεωρεῖται ὅτι «ἀπαιτεῖται» ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη. Οἱ προϊστάμενοι θὰ μποροῦν ἔτσι νὰ ἀπολύουν τοὺς ἐργαζόμενους ποὺ θὰ ἐπιμένουν νὰ φοροῦν τὸ χριστιανικὸ σύμβολο.
.      Ἡ ὑπόθεση ἀφορᾶ σὲ δύο χριστιανὲς γυναῖκες, τὴ Nadia Eweida καὶ τὴ Shirley Chaplin, ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ὑπέστησαν διακρίσεις ὅταν οἱ ἐργοδότες τοὺς τὶς ἀπαγόρευσαν νὰ φοροῦν τὸ σταυρό. (Διάβασε: Τοὺς φταίει ὁ σταυρός). Τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης δὲν ἔκανε χθὲς κάποιο σχολιασμό, ἀλλὰ χριστιανικὲς ὁμάδες ἐξέφρασαν τὴν ἔκπληξή τους γιὰ τὴν εἴδηση. Ἡ Andrea Williams, διευθύντρια τοῦ Χριστιανικοῦ Νομικοῦ Κέντρου, δήλωσε: «Εἶναι ἐκπληκτικὸ τὸ γεγονὸς μία συντηρητικὴ κυβέρνηση νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ χρήση τοῦ σταυροῦ δὲν εἶναι γενικὰ ἀναγνωρισμένη πρακτική της χριστιανικῆς πίστης».
.      Ἡ κα Eweida, πρώην ἐργαζόμενη τῆς British Airways, καὶ ἡ κ. Τσάπλιν, μία νοσοκόμα, ἔφεραν τὴν ὑπόθεσή τους στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο στὸ Στρασβοῦργο μετὰ ἀπὸ τὰ πειθαρχικὰ μέτρα ποὺ τοὺς ἐπιβλήθηκαν στὴν ἐργασία τους. Ἡ ὑπόθεση τῆς κας Eweida χρονολογεῖται ἀπὸ τὸ 2006, ὅταν εἶχε διωχθεῖ ἀπὸ τὴν δουλειά της, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ βγάλει τὸν σταυρό, κάτι ποὺ οἱ ἐργοδότες τῆς ἰσχυρίστηκαν ὅτι παραβίαζε τὸν ἑνιαῖο κώδικα τῆς British Airways. Ἡ 61χρονη κα Eweida ἀπὸ τὸ Twickenham, ἰσχυρίστηκε ὅτι ἡ BA ἐπέτρεπε στὰ μέλη ἄλλων θρησκειῶν νὰ φοροῦν θρησκευτικὰ σύμβολα. Ἔχασε τὴν ὑπόθεσή της στὸ Ἐφετεῖο καὶ δὲν τῆς δόθηκε τὸ δικαίωμα νὰ πάει στὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο.
.      Ἡ 56χρονη κ. Τσάπλιν, ἀπὸ τὸ Exeter, παραπονέθηκε ὅτι εἶχε ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὴν ἐργασία της στὸ νοσοκομεῖο ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ κρύψει τὸν σταυρό της, καὶ ἔτσι ἔχασε τὴν δουλειά της ὡς νοσοκόμα μετὰ ἀπὸ 31 χρόνια.
.      Σύμφωνα μὲ ἐκθέσεις ἡ κυβέρνηση θὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἡ προσφυγὴ τῶν δύο γυναικῶν στὸ Δικαστήριο τοῦ Στρασβούργου εἶναι «προδήλως ἀβάσιμη». Ἡ δήλωση ἀναφέρει: «Σὲ καμία περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι ἡ χρήση ἑνὸς ὁρατοῦ σταυροῦ εἶναι μία γενικὰ ἀναγνωρισμένη μορφὴ τῆς λατρείας τῆς χριστιανικῆς πίστης». Χθὲς τὸ βράδυ, ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Canterbury Λόρδος Carey, δήλωσε: «Ἡ συλλογιστικὴ αὐτὴ στηρίζεται σὲ μία ἐντελῶς ἀκατάλληλη κρίση τῶν θεμάτων τῆς θεολογίας καὶ τῆς λατρείας γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμία πείρα».

ΠΗΓΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

,

Σχολιάστε