Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σάρκωση

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (Mητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

[ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ]

Τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμία

.                 1. Ἑορτή τῶν Χριστουγέννων σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, [Γορτύνιοι καί Μεγαλοπολῖτες]. Ἑορτάζουμε τό δόγμα τῆς πίστης μας ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, πραγματικά ἄνθρωπος μέ σάρκα μέ κόκκαλα μέ αἷμα καί καρδιά. Ἄνθρωπος κατά πάντα ὅμοιος μέ μᾶς, ἐκτός βέβαια ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ ἑορτή αὐτή εἶναι πολύ μεγάλη, εἶναι μητέρα τῶν ἑορτῶν, γιατί ἀπ᾽ αὐτήν προῆλθαν οἱ ἄλλες ἑορτές, ἡ βάπτιση, ἡ σταύρωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί τήν εἶπαν μητέρα, «μητρόπολη» τῶν ἑορτῶν.
.                 Μέ τήν ἑορτή αὐτή βλέπουμε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, πού πρῶτα στόν οὐρανό εἶχε μόνο θεία φύση, τώρα μέ τήν σάρκωσή Του νά ἔχει καί ἀνθρώπινη φύση. Εἶναι καί Θεός καί ἄνθρωπος. Τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. «Θεάνθρωπος» μέ μία λέξη. Ὥστε λοιπόν μέ τά Χριστούγεννα ἔχουμε ἑνωμένες τίς δύο φύσεις, τήν θεία καί τήν ἀνθρώπινη. Αὐτός ἀκριβῶς, χριστιανοί μου, εἶναι ὁ σκοπός τῆς σάρκωσης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό νά ἑνωθεῖ ἡ φύση μας μέ τήν θεία φύση. «Θέωση» τό λέμε αὐτό. Αὐτός ἦταν ἀπό τήν ἀρχή ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο: Τό νά θεωθεῖ.

.                 2. Ἀλλά θά ρωτήσετε: Εἶναι δυνατόν ἡ φύση μας νά ἑνωθεῖ μέ τήν θεία φύση; Καί βεβαίως εἶναι δυνατόν, γιατί μέ τά Χριστούγεννα βλέπουμε πραγματικά τήν θεία φύση ἑνωμένη μέ τήν ἀνθρώπινη φύση. Καί στό ἐρώτημα, γιατί σαρκώθηκε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἀπαντοῦμε ὅτι σαρκώθηκε γιά νά δείξει στόν ἄνθρωπο τόν δρόμο πρός τήν θέωση. Ὥστε, καί ἄν δέν ἁμάρταναν οἱ πρωτόπλαστοι, θά σαρκωνόταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, γιά νά δηλώσει στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα τῆς θέωσής του καί τόν τρόπο πῶς πετυχαίνεται αὐτή.

.               3. Πολύ μεγάλο τό γεγονός πού ἑορτάζουμε μέ τά Χριστούγεννα, ἀδελφοί μου χριστιανοί. Μεγάλο καί φοβερό! Γι᾽ αὐτό, γιά νά μή «τρομάξει» ἡ ἀνθρωπότητα ἀπό τό γεγονός αὐτό, ὅτι δηλαδή ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, προλαμβάνει ἡ Παλαιά Διαθήκη καί παρουσιάζει Θεό ἄνθρωπο, ἄνθρωπο μέ σῶμα. Ναί! Σᾶς ἀναφέρω ἕνα μόνο λόγο τοῦ Ἰώβ. Ὁ Ἰώβ, μιλῶντας κάπου γιά τόν Θεό, λέγει: «Ποιός θά μοῦ δώσει τήν σάρκα Του νά τοῦ τήν φάω;». Τί λές ἄνθρωπε; Ἔχει σάρκα ὁ Θεός; Ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα. Ἀλλά φωτίστηκε, ἀδελφοί μου, ἀπό τόν Θεό ὁ Ἰώβ καί εἶδε μελλοντικά τόν Θεό σαρκούμενο καί τόν ἄκουσε νά λέγει: «Λάβετε φάγετε τοῦτό μου ἐστί τό Σῶμά μου». Ὁ Ἰώβ λοιπόν, στήν Παλαιά Διαθήκη ἀκόμη, θέλει νά «κοινωνήσει» καί λέγει: «Ποιός θά μοῦ δώσει τήν σάρκα Του νά τοῦ τήν φάω;». «Τίς ἄν δώῃ τῶν σαρκῶν αὐτοῦ ἐμπλησθῆναι;», λέγει τό κείμενο (Ἰώβ 31,31). Καί στήν Παλαιά Διαθήκη ἀκόμη παρουσιάζεται Θεός μέ σάρκα. Καί κατά τήν εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, χριστιανοί μου, εἴμαστε πλασμένοι κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν. Γιατί, κάνω ἕνα ἐρώτημα: Πῶς ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἔχει σῶμα, ὁ δέ Θεός δέν ἔχει σῶμα; Καί μήν μοῦ πεῖτε ὅτι τό κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ εἶναι στήν ψυχή μόνο τοῦ ἀνθρώπου καί ὄχι στό σῶμα. Ὄχι! Ὅπως μᾶς λέγουν οἱ ἅγιοι πατέρες, εἶναι καί στό σῶμα! Στήν προπεπτωκυῖα βέβαια κατάστασή του. Τό κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ εἶναι στόν ὅλο ἄνθρωπο, ὅπως βγῆκε ἀπό τά χέρια τοῦ δημιουργοῦ του. Γιά νά ποῦμε λοιπόν ἀκριβῶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ, πρέπει νά βροῦμε Θεό μέ σῶμα! Καί αὐτός ὁ Θεός, κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Ὁποίου εἴμαστε πλασμένοι, Θεός μέ σῶμα, εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἔτσι αὐτό πού λέμε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμέ νος κατά τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, εἶναι καλύτερα νά τό λέμε, ὅπως μᾶς λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ὅτι εἶναι πλασμένος κατά τήν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί λέγει ἡ Παλαιά Διαθήκη: «Ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν». Προσοχή! Στό χωρίο αὐτό ἀναφέρονται δύο πρόσωπα Θεοῦ. Ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο κατά τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐρωτοῦμε: Κατά τήν εἰκόνα ποίου Θεοῦ, ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο; Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο κατά τήν εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ Του, πού ἐπρόκειτο νά ἐνανθρωπήσει!

.                 Ἄς τιμήσωμε, ἀγαπητοί μου, τήν ὑψηλή μας ἀξία γιά τήν ὁποία εἴμαστε πλασμένοι καί ἄς δο ξάσουμε τόν εὐλογημένο μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, πού σαρκώθηκε γιά τήν δική μας δόξα. Χρόνια σας πολλά.

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2018 «Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρὸς τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός».

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ πεφιλημένα τέκνα,

.               Χάριτι Θεοῦ ἠξιώθημεν νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ «εὖ εἶναι»{1}, τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν δουλείαν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον, νὰ μᾶς δωρήσῃ δὲ τὴν κατ᾿ ἀλήθειαν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τὴν μεγάλην, ἣν «οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ἡμῶν»{2}.
.               Ὑποδεχόμεθα τὸν «παντέλειον Θεόν»{3}, τὸν ὁποῖον «ἀγάπη κεκόμικεν εἰς τὴν γῆν»{4}, ὁ ὁποῖος καθίσταται ἡμῖν «καὶ ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος»{5}. Ὁ κενωθεὶς Θεὸς Λόγος συγκαταβαίνει εἰς τὸ πλανηθὲν πλάσμα αὐτοῦ «συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον»{6}. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» χωρεῖται ἐν τῇ γαστρὶ τῆς Παρθένου, ὁ μέγας ὑπάρχει ἐν σμικροῖς. Τὸ μέγα τοῦτο κεφάλαιον τῆς πίστεώς μας, τὸ πῶς ὁ ὑπερούσιος Θεὸς «ὑπὲρ ἄνθρωπον γέγονεν ἄνθρωπος»{7}, παραμένει «ἀνέκφαντον» μυστήριον. «Τὸ μέγα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀεὶ μένει μυστήριον»{8}.
.               Αὐτὸ τὸ ξένον καὶ παράδοξον γεγονὸς «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν»{9}, εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία∙ οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»{10}.
.               Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑψίστη σωτηριώδης ἀλήθεια διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἀνήκομεν εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ πάντα εἶναι ἡνωμένα ἐν Χριστῷ. Ἐν Χριστῷ ἀναπλάθεται ἡ φθαρεῖσα φύσις μας, ἀποκαθίσταται τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἀνοίγεται εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους ἡ ὁδὸς τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Διὰ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Θείου Λόγου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦ κοινοῦ θείου προορισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας θεμελιοῦται ἡ ἑνότης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν σώζεται ὅμως μόνον ἡ ἀνθρωπότης, ἀλλὰ σύμπασα ἡ κτῖσις. Ὡς ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων συμπαρασύρει ὅλην τὴν πλᾶσιν, οὕτω καὶ ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀφορᾷ εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. «Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτῖσις γνωρίζεται, υἱοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι»{11}. Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν ὡς τὴν «κοινὴν ἑορτὴν πάσης τῆς κτίσεως», ὡς « τὰ σωτήρια τοῦ κόσμου, τήν γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρωπότητος»{12}.
.               Τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» ἀκούεται, δυστυχῶς, καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον πλήρη βιαιοτήτων, ἐπικινδύνων ἀνταγωνισμῶν, κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ καταπατήσεως τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ 2018 συμπληροῦνται ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴν Διακήρυξιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὰς φοβερὰς ἐμπειρίας καὶ καταστροφὰς τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀνέδειξε τὰ κοινὰ ὑψηλὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ σέβωνται ἀπαρεγκλίτως ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη. Ὅμως, ἡ ἀθέτησις τῆς Διακηρύξεως αὐτῆς συνεχίζεται, ποικίλαι δὲ καταχρήσεις καὶ σκόπιμοι παρερμηνεῖαι τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὑποσκάπτουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν πραγμάτωσίν των. Συνεχίζομεν νὰ μὴ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ἢ νὰ μὴ θέλωμεν νὰ διδαχθῶμεν. Οὔτε αἱ τραγικαὶ ἐμπειρίαι βίας καὶ ἡ καταρράκωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, οὔτε ἡ διακήρυξις ὑψηλῶν ἰδανικῶν, ἀπέτρεψε τὴν συνέχισιν τῆς βίας καὶ τῶν πολέμων, τὴν ἀποθέωσιν τῆς ἰσχύος καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἰσχὺς τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ αἱ ἐκπληκτικαὶ κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος, ἔφερον κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην. Τοὐναντίον, εἰς τὴν ἐποχὴν μας ὁ εὐδαιμονισμὸς τῶν κατεχόντων αὐξάνεται καὶ ἡ παγκοσμιοποίησις καταστρέφει τοὺς ὅρους τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ εἰρήνης.
.               Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰς τὰς ἀπειλὰς κατὰ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. «Οὐδὲν γὰρ ὅσον ἄνθρωπος ἱερόν, ᾧ καὶ φύσεως ἐκοινώνησεν ὁ Θεός»{13}. Ἀγωνιζόμεθα διὰ τὸν ἄνθρωπον, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ἡ ὄντως εἰρήνη παρὰ Θεοῦ»{14}, ὅτι τὸ ὑπέρλογον μυστήριον τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ θείου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
.               Ζῶμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ τὴν ἐλευθερίαν, ἐκ Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ καὶ εἰς Χριστόν. Εἰς τὸν πυρῆνα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ἀνήκει ἡ ἀγάπη, ἥτις «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς»{15}, ἡ ἀγάπη «ἐκ καθαρᾶς καρδίας»{16}. Ἐνῶ ὁ αὐτόνομος, ὁ αὐτογνώμων καὶ αὐτάρκης, ὁ αὐτοθεούμενος καὶ αὐτομακαριζόμενος ἄνθρωπος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν ἀτομικήν του αὐτάρεσκον εὐδαιμονίαν καὶ βλέπει τὸν συνάνθρωπον ὡς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας του, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία ἔχει κατεύθυνσιν πρὸς τὸν ἀδελφόν, κινεῖται πρὸς τὸν πλησίον, ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ. Τὸ μέλημα τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἡ διεκδίκησις δικαιωμάτων, ἀλλὰ τὸ «ποιεῖν τε καὶ πράττειν τὰ δικαιώματα Χριστοῦ»{17}, ἐν ταπεινώσει καὶ εὐχαριστίᾳ.
.               Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγάπης ὡς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος καί ἡ ἐγγύησις διὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Στηριζόμενοι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνθέου ἤθους δυνάμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν τὰς μεγάλας προκλήσεις τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τὸ εὖ ζῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος.
.               Τὴν ἀλήθειαν τοῦ «Θεανθρώπου» ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸν σύγχρονον «ἀνθρωποθεὸν» καὶ πρὸς ἀνάδειξιν τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξῇρε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016): «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ», προβάλλει τόν «Θεάνθρωπον» ὡς ἔσχατον μέτρον τῶν πάντων: «Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα»{18}. Ἀναδεικνύει δὲ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τόπον καὶ τρόπον τῆς ἐν ἐλευθερίᾳ ζωῆς, ὡς “ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ”{19} καὶ ὡς μετοχήν, ἤδη ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ»{20}.
.               Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρὸς τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Βεβαίως, ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Βασιλείαν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται μακρὰν ἤ ἀνεξαρτήτως τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν περιπετειῶν αὐτῆς, ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν ἄνευ δυσκολιῶν. Ἐν μέσῳ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιτελεῖ τὸ ἁγιαστικὸν, ποιμαντικὸν καὶ μεταμορφωτικὸν ἔργον αὐτῆς. «Ἡ γὰρ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα…Στῦλός ἐστι τῆς οἰκουμένης ἡ Ἐκκλησία…καὶ μυστήριόν ἐστι, καὶ μέγα, καὶ εὐσεβείας μυστήριον»{21}.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.               Ἂς συνεορτάσωμεν, εὐδοκίᾳ τοῦ σκηνώσαντος ἐν ἡμῖν Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ πεπληρωμένῃ, τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εὐχόμεθα ἐκ Φαναρίου, ὅπως ὁ σαρκωθεὶς καὶ συγκαταβὰς τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, χαρίζηται εἰς ὅλους κατὰ τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, εἰρήνην καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διαφυλάττῃ δὲ καλῶς τὴν Ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ εὐλογῇ τὰ ἔργα διακονίας αὐτῆς, ἵνα δοξάζηται τὸ ὑπεράγιον καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα Αὐτοῦ.

Χριστούγεννα ‚βιζ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

———————————————-

{1} Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος ΛΗ´, εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν τὰ Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος, Γ’, PG 36, 313.
{2} Ἰωάν. ι´, 18.
{3} Δοξαστικὸν Ἀποστίχων Μεγάλου Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων.
{4} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ΣΤ´, PG 150, 657.
{5} Ὅ. π. , Ϛ´, PG 150, 660.
{6} Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Γ´, α´ PG 94, 984.
{7} Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια διάφορα Θεολογικά τε καὶ Οἰκονομικὰ περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας, ἑκατοντὰς πρώτη, ιβ´, PG 90, 1184.
{8} Ὅ. π.
{9} Κολ. α´, 26.
{10} Πράξ. δ´,12.
{11} Ἰαμβικὴ Καταβασία τῶν Θεοφανείων, ὠδὴ Η´.
{12} Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ὁμιλία εἰς τὴν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1472-73.
{13} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, Ϛ´, PG 150, 649.
{14} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους Α´, Ὁμιλία Α´, α´, PG 61, 14.
{15} Α´ Κορ. ιγ´, 5.
{16} Α´ Τιμ. α´, 5.
{17} Θεοτοκίον τῶν Ἀποστίχων τῶν Αἴνων 12ης Ὀκτωβρίου.
{18} Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως», Γ’, β’. PG 94, 988.
{19} πρβλ. Ἐφεσ. δ´, 15.
{20} Ἐγκύκλιος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, § 10.
{21} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Τιμόθεον Α´, Ὁμιλία ΙΑ´, PG 62, 554.

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ «Αὐτὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμις τοῦ Θεοῦ, ἡ μυστικὴ δύναμις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ μυστικὴ δύναμις τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν. Ἡ δύναμις ἡ ὁποία νικᾷ καὶ ὑπερβαίνει διὰ τῆς ἀγάπης τὴν κάθε εἴδους βίαν καὶ κακίαν».

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ 

* * *

Ἀδελφοὶ καὶ Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε!»

.               Ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Θεὸς καὶ ἐφανερώθη συγχρόνως ὁ τέλειος ἄνθρωπος καὶ ἡ ἀσύλληπτος ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Oἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἰδιαιτέρως ζῶμεν τὴν μεταπτωτικὴν κατάστασιν, κατὰ τὴν ὁποίαν καθημερινῶς διαπιστώνομεν μετὰ τοῦ Ψαλμῳδοῦ ὅτι «πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ψαλμ. ΙΓ´ 3 – Ρωμ. γ´ 12-13).
.               Πρὸ τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Χριστοῦ δὲν ἠδύνατο ὁ ἄνθρωπος νὰ φαντασθῇ τὴν ἀσύλληπτον ἀξίαν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, διότι μετὰ τὴν πτῶσιν ἠσθένησε καὶ ἠλλοιώθη. Μόνον οἱ πολὺ φωτισμένοι ἄνθρωποι διῃσθάνθησαν καὶ πρὸ Χριστοῦ τὴν ἀξίαν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ εἰς τὴν ἀπορίαν τοῦ Ψαλμῳδοῦ «τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ;» (Ψαλμ. Η´ 5), διεκήρυξαν: «ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτὸν» (ἐ.ἄ. 6).
.               Τὴν ὑπερτάτην αὐτὴν ἀξίαν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐφανέρωσεν ὁ Θεάνθρωπος Κύριος καί, ἔκτοτε, ἐπαναλαμβάνουν κατ᾿ ἔτος διακηρύξεις κρατῶν, κυβερνήσεων καὶ κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ διεθνεῖς συμβάσεις ἀναφερόμεναι εἰς τὸν σεβασμὸν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ.
.               Ἐν τούτοις, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας βλέπομεν καθημερινῶς τὸν χείριστον ἐξευτελισμὸν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, τὴν ἀτίμωσιν καὶ τὸν διασυρμὸν αὐτοῦ. Ὀφείλομεν, λοιπόν, ἐὰν θέλωμεν νὰ εἴμεθα ἄξιοι τῆς δόξης καὶ τιμῆς διὰ τῆς ὁποίας περιέβαλε τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον ὁ «δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γενόμενος» Δημιουργὸς μας, νὰ πράξωμεν πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ νὰ παύσῃ ἡ ἐσχάτως διογκουμένη ἐξευτελιστικὴ διὰ τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον συμπεριφορά.
.               Παρακολουθοῦμεν ἔκπληκτοι τὸ ἐπαναλαμβανόμενον συνεχῶς «δρᾶμα τῆς Βηθλεέμ». Διότι περὶ δράματος πρόκειται καὶ ὄχι περὶ χαρμοσύνου γεγονότος, ἐφ᾿ ὅσον ἀγνοεῖται ὁ σπαργανούμενος ἐν φάτνῃ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ δημιούργημά Του, ὁ ἄνθρωπος, δὲν ἀντιμετωπίζεται ὡς «εἰκὼν Θεοῦ».
.               Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας καὶ ἡ θεολογία της διδάσκουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ ἀνθρώπινον σῶμα ἀξιοῦνται πλήρους σεβασμοῦ, διότι ἡνώθησαν μὲ τὸν Θεὸν εἰς τὸν σαρκωθέντα Κύριον. Ὅθεν, ὀφείλομεν ὅλοι νὰ ἐντείνωμεν τὰς προσπαθείας μας διὰ νὰ γίνῃ ὑπὸ πάντων σεβαστὴ ἡ ὑπερτάτη ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.
.               Μετὰ πολλῆς συνοχῆς καρδίας καὶ βαθείας θλίψεως τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ ἡμετέρα Μετριότης παρακολουθοῦμεν τὰ ὁσημέραι ὀγκούμενα κύματα ταῦτα βίας καὶ βαρβαρότητος, τὰ ὁποῖα ἐξακολουθοῦν νὰ μαστίζουν διαφόρους περιοχὰς τοῦ πλανήτου μας, καὶ ἰδιαιτέρως τὴν Μέσην Ἀνατολήν, καὶ μάλιστα τοὺς γηγενεῖς ἐκεῖ χριστιανούς, εἰς τὸ ὄνομα συχνάκις τῆς θρησκείας. Δὲν θὰ παύσωμεν δὲ νὰ διακηρύττωμεν ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς πάντας, τοὺς ἀδελφοὺς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Θρησκειῶν, τοὺς Ἀρχηγοὺς Κρατῶν, πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως, μάλιστα δὲ πρὸς τούς, κατόπιν ὑποκινήσεων ἤ μὴ θέτοντας τὴν ἰδίαν ζωὴν αὐτῶν εἰς κίνδυνον διὰ νὰ ἀφαιρέσουν ἀνθρωπίνους ζωάς, συνανθρώπους – δημιουργήματα καὶ αὐτὰ τοῦ Θεοῦ-, καὶ πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ὅτι οὐδεμία εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ μορφὴ ἀληθοῦς καὶ γνησίας θρησκευτικότητος ἢ πνευματικότητος ἄνευ ἀγάπης πρὸς τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον. Οἱονδήποτε ἰδεολογικόν, κοινωνικὸν ἢ θρησκευτικὸν μόρφωμα περιφρονεῖ τὸν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπον καὶ διδάσκει ἢ ἐπιτρέπει τὸν θάνατον συνανθρώπων μας, μάλιστα δὲ μὲ βάναυσον καὶ πρωτόγονον τρόπον, οὐδεμίαν ἀσφαλῶς ἔχει σχέσιν μὲ τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης.
.               Στρέφοντες, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, τοὺς ὀφθαλμούς μας εἰς τὴν κρατοῦσαν σήμερον ἐν τῷ κόσμῳ κατάστασιν ἀποστρέφομεν τὸ πρόσωπόν μας ἐκ τῶν θλιβερῶν γεγονότων μισαλλοδοξίας καὶ ἐχθρότητος, τὰ ὁποῖα μαστίζουν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ φθάνουν πλέον, διὰ τῶν συγχρόνων μέσων γενικῆς ἐπικοινωνίας, εὐχερέστερον εἰς τὰς ἀκοὰς καὶ τὴν ὅρασίν μας προκαλοῦντα τρόμον διὰ τὰ ἐπερχόμενα δεινά, καὶ προβάλλομεν ὡς ἰσχυρὸν ἀντίδοτον εἰς τὴν σύγχρονον βίαν τὴν καταπλήξασαν τοὺς μάγους καὶ τὸν κόσμον «ἐσχάτην πτωχείαν» τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ πάντοτε ὡς ἀγάπη. Αὐτὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμις τοῦ Θεοῦ, ἡ μυστικὴ δύναμις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ μυστικὴ δύναμις τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν. Ἡ δύναμις ἡ ὁποία νικᾷ καὶ ὑπερβαίνει διὰ τῆς ἀγάπης τὴν κάθε εἴδους βίαν καὶ κακίαν.
.               Οὕτως ἀποτιμῶντες κατὰ τὰ ἐφετεινὰ Χριστούγεννα τὴν κατάστασιν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, εὐχόμεθα ὅπως βιώσωμεν οἱ πάντες τὴν χαρὰν τοῦ ἀπολύτου σεβασμοῦ τῆς ἀξίας τοῦ προσώπου, τοῦ συνανθρώπου, καὶ τὴν παῦσιν τῆς βίας κάθε μορφῆς, τὴν νίκην ἐπὶ τῆς ὁποίας διὰ τῆς ἀγάπης προβάλλει καὶ προσφέρει ὁ σάρκα λαβὼν «μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος», ὁ «Ἄρχων εἰρήνης» καὶ Σωτὴρ ἡμῶν Χριστός.

.               Αὐτοῦ τοῦ τεχθέντος καὶ ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου τῆς δόξης, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης ἡ Χάρις καὶ τὸ ἄπειρον Ἔλεος καὶ ἡ εὐδοκία εἴησαν μετὰ πάντων.

Χριστούγεννα βιδ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

 

ΠΗΓΗ:ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΟΡΑΤΑΙ

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΟΡΑΤΑΙ

τοῦ περιοδ. Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2101, 15.12.14
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.                 Ὅλη ἡ πάλη τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο αὐτό, εἴτε τὸ συνειδητοποιεῖ εἴτε ὄχι, εἶναι νὰ συναντήσει τὸν Θεό. Ἡ πιὸ μεγάλη του ἀγωνία εἶναι νὰ δεῖ τὸν Θεό. Αὐτὸν ἀναζητεῖ διαρκῶς. Πλασμένος ἀπὸ τὸν Θεό καὶ γιὰ τὸν Θεό, κυριαρχεῖται ἀπὸ ἀκατανίκητη ἐσωτερικὴ φορὰ πρὸς Αὐτόν.
.                Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεό; Ποῦ μπορεῖ νὰ τὸν συναντήσει;
.              Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου!
.              Στὰ Χριστούγεννα τὸ πρόβλημα λύνεται! Στὶς προσδοκίες τοῦ ἀνθρώπου, στὴν μεγάλη του ἀγωνία, στὸν πιὸ βαθύ του πόθο, ὀ Θεὸς δὲν μένει ψυχρὸς καὶ ἀδιάφορος. Ἀπαντᾶ μὲ τρόπο ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φαντασθεῖ. Ἔρχεται στὴν γῆ. Γεννιέται ὡς ἄνθρωπος. Παίρνει σάρκα, Τὸν βλέπουν τὰ μάτια μας, Τὸν ψηλαφοῦν τὰ χέρια μας, εἰσέρχεται στὸν χρόνο μας, γίνεται ἕνας ἀπὸ μᾶς, γίνεται «υἰὸς τοῦ ἀνθρώπου» ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.
.          Τὸ θαῦμα εἶναι τρισμέγιστο. Εἶναι τὸ συγκλονιστικότερο γεγονὸς στὴν ἱστορία τοῦ σύμπαντος κόσμου, ποὺ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸ ἐκφράζει μὲ τὴ δική του θεολογικὴ γλώσσα καὶ ἀκρίβεια: «Ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται. Ὁ Λόγος παχύνεται. Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται. Ὁ ἄχρονος ἄρχεται. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται» (ΕΠΕ 5, 38).
.               Ναί! Τὸ Βρέφος τῆς φάτνης εἶναι ὁ Θε­ός! Μπορεῖ νὰ φαίνεται μικρὸ καὶ ἀδύναμο. Ἀλλὰ μέσα του «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολασ. β´ 9).
.               Γι’ αὐτὸ θριαμβευτικὰ διακηρύττουν οἱ μαθητές Του: Αὐτόν, τὸν προαιώνιο Θεό, τὸν ἔχουμε ἀκούσει μὲ τὰ αὐτιά μας, τὸν ἔχουμε δεῖ μὲ τὰ μάτια μας, τὸν εἴδαμε καλὰ καὶ τὰ χέρια μας τὸν ψηλάφησαν (Α´ Ἰω. α΄ 1)!
.               «Ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ» (Ἰω. α΄ 14). Εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας καὶ ἀπολαύσαμε τὴν ὑπέρλαμπρη καὶ θεοπρεπὴ δόξα Του, ποὺ φανερωνόταν μὲ τὰ καταπληκτικὰ θαύματά Του, μὲ τὴν ἀπαράμιλλη διδασκαλία Του καὶ τὴ λαμπρότητα τῆς ἀναμάρτητης καὶ κατὰ πάντα ἁγίας ζωῆς Του.
.               Τὰ Χριστούγεννα «ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»!
.               Καὶ φέρνει ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ πιὸ κοντά μας. Βλέπουμε στὴ Γέννησή Του ἀγγέλους. Στὴ Βάπτισή Του ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός, φαίνεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἀποκαλύπτεται στὰ μάτια μας ὅλος ὁ πνευματικὸς κόσμος. «Ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον», ­διακηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι (Α΄ Ἰω. α΄ 2). Ἡ αἰώνια ζωὴ φανερώνεται στὰ μάτια μας.
.               Τὰ ὑπὲρ αἴσθησιν τώρα εἶναι πιὸ ἀληθινὰ ἀπὸ τὰ αἰσθητά, τὰ ἀόρατα πιὸ εὐδιάκριτα ἀπὸ τὰ ὁρατά, τὰ ἄπιαστα εὔκολα ψηλαφητά, τὰ πνευματικὰ πιὸ βέβαια ἀπὸ τὰ ὑλικά. Γιατί εἰσῆλθε στὴ ζωή μας ὁ Θεός. Τὰ Χριστούγεννα ἔγινε ὁρατὸς ὁ Θεός!
.               Ὑπάρχουν δύο πρακτικὲς συνέπειες αὐτοῦ τοῦ συγκλονιστικοῦ γεγονότος. «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»! Ὁρᾶται ὡς ἄν­θρωπος. Δὲν ὑποδύεται τὸν ­ἄνθρωπο. Δὲν παριστάνει τὸν ἄνθρωπο. Δὲν μετα­βάλλεται σὲ ἄνθρωπο. Ἀλλὰ γίνεται ἄν­θρωπος, ἐνῶ συγχρόνως παραμένει Θε­ός. Ἔρχεται ἀνάμεσά μας ὡς ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ εἶναι πιὸ οἰκεῖος σ’ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς καταλαβαίνει καλύτερα καὶ νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάζουμε εὐκολότερα. Γιὰ νὰ βρίσκουμε εὔκολα πιὰ στὸ πρόσωπό Του τὸν Θεό!
.               «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται»! Ὁρᾶται ὡς ἄν­θρωπος. Γιὰ νὰ μᾶς δίνει τὸ τέλειο πρότυπο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ἦλθε στὸν κόσμο καὶ ἔζησε μιὰ τέλεια ἀνθρώπινη ζωή. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία μας, μὲ τὴ βοήθεια τῶν θείων Μυστηρίων, μποροῦμε νὰ γινόμαστε καινούργιοι ἄνθρωποι, νὰ εἴμαστε κοινωνοὶ τῆς δικῆς Του ζωῆς, νὰ ζοῦμε τὴν ἴδια ζωὴ ποὺ ἔζησε Ἐκεῖνος!
.               Οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς Του. Καὶ μᾶς τὶς ἔδωσε γιὰ νὰ Τὸν μιμούμεθα. Νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ θυσιαζόμαστε, ὅπως Ἐκεῖνος. Νὰ ­προσευχόμαστε καὶ νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας, ὅπως Ἐκεῖνος. Νὰ ­πεθαίνουμε μὲ τὴν καρδιά μας γεμάτη ἀγάπη γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας. Ὅπως Ἐκεῖνος! Καὶ τότε Τὸν βλέπουμε. Διότι ἐμφανίζεται καὶ σ’ ἐμᾶς. Καὶ κατοικεῖ μέσα μας. Μὲ τὴ ζωή μας τὴ σύμφωνη μὲ τὸ νόμο Του, ὁρᾶται καὶ σήμερα στὰ βάθη τῶν καρδιῶν μας. Δὲν εἶναι μόνο Θεὸς «ἐγγὺς ἡμῶν». Εἶναι καὶ Θεὸς «ἐντὸς ἡμῶν». Αὐτὴ εἶναι ἡ δόξα τοῦ ἀνθρώπου: ὁ ἄπειρος Θεὸς γεννιέται στὰ βάθη τῆς μικρῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο κατοικητήριό Του!
.               «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται». Ἀπὸ τότε ποὺ φάνηκε στὴ γῆ ὁ Θεός, ἀπὸ τότε φάνηκε στὴ γῆ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος, ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ Θεός. Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεάνθρωπο Χριστό.
.               Ἀπὸ τότε ποὺ φάνηκε στὴ γῆ ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ ζήσει στὸν οὐρανὸ ὁ ἄν­θρω­πος. Ὁ Χριστὸς δὲν κάνει μόνο ἄν­θρω­πο ἀληθινὸ τὸν ταπεινὸ ­ὁδοιπόρο τῆς γῆς. Τὸν ἀναδεικνύει ἐπιπλέον κατὰ χάριν Θεό. «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡ­­­μεῖς θεοποιηθῶμεν», γράφει ὁ Μέγας ­Ἀ­­­­­­θανάσιος (ΕΠΕ 1, 366). Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Αὐ­­τὸ εἶναι τὸ βαθὺ νόημα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων.

, , , ,

Σχολιάστε

«Η “ΜΑΓΕΙΑ” ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ;»

π τν πάτη τν Christmas στὴν γιορτ τν Χριστουγέννων

Παναγιώτης σημακόπουλος, καθηγητς θεολόγος

.           Τὸ τοπίο θυμίζει ἔντονα αὐτὸ τῆς Ἀμερικῆς μετὰ τὸ μεγάλο οἰκονομικὸ κρὰχ τοῦ 1929. Ἡ μουδιασμένη τότε καὶ ἀπελπισμένη κοινωνία δεχόταν ἀσμένως τὴν πρὸ τριῶν ἐτῶν (1926) ἀνακάλυψη τῆς Coca Cola ὡς παυσίπονο στὰ δεινά της. Ἀναφέρομαι στὸν Santa Claus (τὸν ψευδεπίγραφο Ἄη Βασίλη), ὁ ὁποῖος προβλήθηκε – κυρίως στὰ παιδιά, τὸ καλύτερο ἀγοραστικὸ κοινὸ – ὡς ἡ ἐλπίδα μέσα στὶς δυσκολίες, ὡς τὸ ἀμυδρὸ φῶς μέσα στὸ σκοτάδι τῆς οἰκονομικῆς κατάρρευσης μὲ τὰ ὑλικὰ δωράκια ποὺ ἔφερνε μέσα ἀπὸ τὶς καμινάδες. Ἐμπόριο μὲ ἰσχυρὲς δόσεις καπήλευσης τῆς θρησκείας: τὸ καλύτερο ὄπιο γιὰ τὸ λαό. Πόσο δίκιο εἶχες, Κάρολε!!
.           Περνώντας τὰ χρόνια, ἡ χαζοχαρούμενη φυσιογνωμία τοῦ Santa ἐπιβλήθηκε ὡς σῆμα κατατεθὲν τῆς ἑορταστικῆς περιόδου ἀκόμη καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀντίθετοι μὲ τὸν καπιταλισμό, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀντιτίθενται στὸν ὁδοστρωτήρα τῶν πολυεθνικῶν…. Βάλαμε κι ἄλλα ἐμπορικὰ καὶ διανοητικὰ κατασκευάσματα, γιὰ νὰ «ἐμπλουτίσουμε» τὶς ἅγιες ἡμέρες. Ἔτσι φτάσαμε σήμερα σὲ μία γλυκανάλατη γιορτή, μὲ κούφιες καὶ μηχανικὲς εὐχὲς γιὰ ἀγάπη, εἰρήνη καὶ ὑγεία. Φτάσαμε στὸν ὡραῖο μύθο περὶ Χριστοῦ καὶ στὴ μαγικὴ νύχτα τῶν Χριστουγέννων. Ἔτσι, ἡ θρησκεία ποὺ φοράει «τὰ γιορτινά της» εἶναι μόνο μία ὡραία ἱστορία δίπλα στὸ τζάκι, ὁ Χριστούλης εἶναι ἁπλὰ ἕνα ροδοκόκκινο πλαστικὸ μωράκι, ἡ καρδιά μας γίνεται πρόσκαιρα γλυκιὰ καὶ ἁπλόχερη (πρὸς φίλους καὶ συγγενεῖς βέβαια…). Ὡς συνέπεια, τὸ συμπέρασμα ὅτι οἱ γιορτὲς εἶναι γιὰ τὰ παιδιὰ μὲ τὴ βασικὴ ἔννοια ὅτι σὲ αὐτὰ ἀρέσουν τὰ παραμυθάκια, εἶναι ἀναπόφευκτο.
.           Ὁ οἶκτος μας γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ πεινᾶνε, εὔκολα παραμερίζεται μετὰ ἀπὸ δυὸ μπουκιὲς ροδοψημένη γαλοπούλα. Μπορεῖ νὰ ἀγοράσαμε καὶ εὐχετήριες κάρτες ἀπὸ φιλανθρωπικοὺς συλλόγους ἢ νὰ δώσαμε κατιτὶς στὸν ταλαίπωρο, ποὺ μᾶς καθάρισε τὸ τζάμι τοῦ αὐτοκινήτου στὸ φανάρι, χωρὶς βέβαια νὰ καταφέρουμε νὰ ἀπωθήσουμε ἀρκετὰ βαθιὰ τὴν ἀμφιβολία μήπως δὲν ἔχει πραγματικὴ ἀνάγκη. Ἔ, αὐτὲς τὶς μέρες ἡ φιλανθρωπική μας διάθεση φουντώνει, ἄσχετα ἂν λίγο πρὶν ἀναστενάξαμε, ὅταν πληροφορηθήκαμε πόσο κοστίζει τὸ καλάθι τῆς νοικοκυρᾶς. Χαρήκαμε ποὺ θὰ γίνουν ἀπὸ τοὺς δήμους ἑορταστικὰ συσσίτια γιὰ τοὺς ἀπόρους καὶ ἄστεγους, λὲς καὶ τὶς ἄλλες ἡμέρες τοῦ χρόνου ἔχουν ποῦ νὰ φᾶνε καὶ νὰ μείνουν. (Ἂς εἶναι καλὰ κάποιες ἐνορίες)…
.           λα ατ τ συναισθήματα λίγες μέρες μετ τν Πρωτοχρονι θ τ κλείσουμε στ κουτ μ τ χριστουγεννιάτικα, γιὰ νὰ τὰ βάλουμε στὸ πατάρι ἢ θὰ τὰ ἀποθέσουμε στὸν κάδο ἀπορριμμάτων μαζὶ μὲ τὸ πλαστικὸ δεντράκι καὶ τὶς στιμμένες λεμονόκουπες γιὰ τὸ ψητό, ἐφ᾽ ὅσον τοῦ χρόνου θὰ ἀγοράσουμε καινούργια.
.           Δυστυχῶς, αὐτὴ τὴν γιορτὴ στὴν «ὀρθόδοξη» Ἑλλάδα τὴν ἔχουμε καταντήσει ἀγνώριστη. Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς γύρω του, ἐλάχιστα θυμίζουν τὴν παράδοσή μας καὶ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία περὶ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ τὰ λόγια ἀπὸ τὰ κάλαντα ἀντὶ νὰ γίνονται ἀντικείμενο προσοχῆς, συχνὰ χάνονται στὸν ἀέρα, καθὼς ἔχουμε ἄλλα πιὸ σημαντικὰ νὰ κάνουμε. Ἀλήθεια, ποιός ἐπιλέγει νὰ διαβάσει τὶς χριστουγεννιάτικες ἱστορίες τοῦ Παπαδιαμάντη ἀπὸ τὸ νὰ δεῖ τὰ «Μαγικὰ Χριστούγεννα» τῆς Disney;
.           … Μήπως ὅμως καὶ ἐμεῖς οἱ «ἐκκλησιαστικοὶ» (κληρικοί, θεολόγοι, πιστὸς λαὸς) χάσκουμε ἀποβλακωμένοι ἐνώπιον τῶν ψεύτικων λαμπιονιῶν ποὺ ἀναβοσβήνουν;
.           Εναι Χριστς ληθινς Θεός μας πο γίνεται νθρωπος γι ν διώξει τ σκοτάδι τς μαρτίας κα ν μς δηγήσει πάλι στὴν ζω το Παραδείσου; Λέει κάτι στν προσωπική μας ζω γέννησή Του; Στὴν γέννησή Του συγκλονίζεται κανένας ἢ οἱ προετοιμασίες μας περιορίζονται στὴν ἑτοιμασία τῶν μελομακάρονων, στὴν προμήθεια τοῦ ἄφθονου κρέατος καὶ στὴν ἀγορὰ τῶν ρούχων ποὺ θὰ κάνουν ἐντύπωση; Λίγο νὰ προσεγγίζαμε τὸ μυστήριο τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου μέσα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας, θ κατανοούσαμε πόσο κεν εναι τ περίφημο «πνεμα τν Χριστουγέννων» μπροστ στν ληθιν χριστουγεννιάτικη φράση τι « Θες γινε νθρωπος γι ν κάνει τν νθρωπο Θεό».
.           Τί ἔχουμε κάνει καὶ ὡς διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ ὡς χριστιανικὸ πλήρωμα, ὥστε νὰ προβάλουμε τὴν προσωπικότητα, τὸ ἔργο καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ ἀσκητῆ ἐπισκόπου Μεγάλου Βασιλείου ἀπέναντι στὸ χαζοχαρούμενο κατασκεύασμα τῶν πολυεθνικῶν κερδοσκοπικῶν ἐταιριῶν; Ἐνοχλεῖται κανεὶς ἀπὸ τὴν πλαστογράφηση τοῦ ὀνόματος τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ μεγάλου θεολόγου καὶ σπουδαίου κοινωνικοῦ ἀγωνιστῆ, στὸν ὁποῖο ἀποδίδονται ἰδιότητες προσβλητικὲς καὶ ἀντιχριστιανικές;
.           Ρώτησαν κάποιον τί σημαίνουν γι’ αὐτὸν τὰ Χριστούγεννα. Καὶ εἶπε: «Στὰ παιδικά μου χρόνια ἕνα ὡραῖο παραμύθι, γιὰ νὰ κοιμᾶμαι γλυκά, ἀργότερα ἄγχος καὶ τρέξιμο γιὰ νὰ προλάβω νὰ ἀγοράσω, νὰ στολίσω, νὰ φάω καὶ νὰ διασκεδάσω καὶ τώρα… τίποτα». Τελικά, μήπως νὰ ξανακοιταχτοῦμε στὸν καθρέπτη τῆς πίστης καὶ νὰ ἀναρωτηθοῦμε ἂν βλέπουμε πουθενὰ τὸ Χριστό; Φανταστεῖτε στὸ σπίτι μας νὰ πηγαίναμε στὸ παιδικὸ δωμάτιο, νὰ κοιτάζαμε τὴν κούνια καί… τὸ μωρό μας νὰ ἔλειπε. Νὰ μὴν βρίσκαμε τίποτα. Ἄραγε, τί θὰ κάναμε; Ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα ἡ φάτνη τῆς καρδιᾶς μας ἢ εἶναι ἄδεια; Σ λίγο περιλάλητη «μαγεία τν μερν» θ φύγει. Χριστς θ μείνει; Θὰ Τὸν ἀκολουθήσει κανείς μας μετὰ τὴν φάτνη ξέροντας ὅτι τὸν περιμένει σταυρός; Ἔχουμε κατανοήσει ὅτι ἡ χριστιανικὴ ζωὴ γιὰ ὅσους τὴν ἐπιλέγουν δὲν εἶναι μία μαγικὴ θρησκευτικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ συνοδοιπόρευση μὲ τὸν Χριστό, μία σταυροαναστάσιμη πορεία; Θὰ φορτώσουμε πάλι στὴν πλάτη τοῦ Χριστοῦ τὰ λάθη τῶν Χριστιανῶν, ὥστε νὰ ἔχουμε ἕνα ὡραῖο πρόσχημα γιὰ νὰ Τοῦ κλείσουμε τὴν πόρτα; Θὰ κάνουμε καὶ τὰ φετινὰ Χριστούγεννα ἄλλο ἕνα ἀποπροσανατολιστικὸ ψυχοναρκωτικὸ ἢ θὰ γίνουμε πραγματικοὶ μαθητὲς Αὐτοῦ ποὺ εἶπε ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα μας;
.           Καλὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Ἂς μὴν εἶναι τὰ Χρόνια μας Πολλά, ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μαζί Του…

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com καὶ alopsis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ (Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου)

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
«ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»

Πρόλογος (καὶ ἐλεύθερη νοηματικὴ ἀπόδοση)
ὑπὸ τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς

.           «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε».
.          Ἡ ὀρθόδοξη ὑμνολογία τῶν Χριστουγέννων ἀναγγέλλει θριαμβευτικὰ ἀλλὰ καὶ διαγράφει θεολογικὰ τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.
.           Τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους σὲ τρεῖς ἀμείλικτους ἐχθρούς: «Πρὶν τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ», λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «τὴ φύση μας τὴν ἐξουσίαζαν ὁ διάβολος, ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος… Ὁ διάβολος ἀπατοῦσε, ἡ ἁμαρτία ἔσφαζε καὶ ὁ θάνατος ἔθαβε».
.          Γιὰ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς ψυχώλεθρης αὐτῆς τριάδας, ὁ Θεὸς οἰκονόμησε τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του. Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν χαίρει ἡ οἰκουμένη, γι᾽ αὐτὸ πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία, «ἐπειδὴ ὁ Πατέρας ἔστειλε τὸν Υἱό Του γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο» (Α´ Ἰω. δ´14).

.         Ἡ ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου «Εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», τῆς ὁποίας τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀκολουθεῖ σὲ ἐλεύθερη νεοελληνικὴ ἀπόδοση, ἐκφωνήθηκε στὴν Ἀντιόχεια, κάποια Χριστούγεννα τῆς προτελευταίας δεκαετίας τοῦ 4ου αἰώνα. Θέμα της εἶναι τὸ μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ μεγαλειώδους σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας. Συγκρίνοντας ὁ ἅγιος τὰ γεγονότα Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ Καινῆς, διαπιστώνει τὴν προαγγελία τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποία, ἂν καὶ γνώριζαν οἱ Ἰουδαῖοι, δὲν ἀποδέχθηκαν. Ἔτσι, τόσο αὐτοὶ ὅσο, κατ᾽ ἐπέκταση, καὶ ὅλοι οἱ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἄπιστοι καὶ ἀμφισβητίες ἐλέγχονται γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη τους πρὸς τὸν εὐεργέτη μας Κύριο.
.          Ὁ λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου μὲ τὸ ἐνθουσιῶδες πανηγυρικὸ ὕφος, τὴν συστηματικὴ ἁγιογραφικὴ κατοχύρωση, τὸν πλοῦτο τῶν ἐπιχειρημάτων καὶ τὴν θεολογικὴ σαφήνεια, τέρπει, πείθει, ἐνθουσιάζει, συναρπάζει…
.        Μὲ συνοδοιπόρο λοιπὸν τὸν ἱερὸ πατέρα καὶ τὰ χρυσά του λόγια, ἂς πορευθοῦμε νοερὰ μέχρι τὸ ἱερὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ κι ἂς προσκυνήσουμε μὲ εὐγνωμοσύνη τὸ σπαργανωμένο θεῖο Βρέφος, τὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας.

Γιὰ νὰ διαβάσετε ὅλο τὸ κείμενο σὲ καλὴ (ἐκτυπώσιμη) μορφή,
πατῆστε ἐδῶΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ

Ἀρχιμ. Ἠλία Μαστρογιαννόπουλου 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Μαθητεία στὴν Καινούργια Ζωή»
Ἔκδ.  «Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως»

ΠΗΓΗ: «blogs.sch.gr/kantonopou»

.          Ὅταν λέμε Χριστιανισμός, ἐννοοῦμε τὸ μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἡ οὐσία καὶ ὁ πυρὴν καὶ αὐτὸ ἀξίζει νὰ τὸ ξανακοιτάξει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος. Ὁ Χριστιανισμός, θὰ μποροούσαμε νὰ ποῦμε, εἶναι δυνατὸν νὰ συμβολιστεῖ καὶ νὰ ἐκφραστεῖ μὲ ἕνα σπήλαιο. Μοιάζει μὲ ἕνα σπήλαιο. Τί θέλουμε νὰ ποῦμε μ’ αὐτό; Ὅτι εἶναι ἕνα πράγμα μυστικό, δὲν εἶναι ἕνα πράγμα ποὺ ἐντυπωσιάζει ἐκ πρώτης ὄψεως. Δὲν εἶναι ἐπιφανειακὰ σπουδαῖο, ὅπως ἕνα μεγάλο ἐργοστάσιο, ὅπως ἕνα τεχνικὸ κατόρθωμα. Ὁ Χριστιανισμός, ὅπως πρωτοπαρουσιάστηκε καὶ στὶς πραγματικές του ρίζες, εἶναι ἕνα πράγμα ταπεινό, ἀφανές, ἤρεμο, ποὺ πρέπει νὰ ψάξεις νὰ τὸ βρεῖς. Ὅπως ἕνα σπήλαιο,

Γιὰ νὰ διαβάσετε ὅλο τὸ κείμενο σὲ καλὴ (ἐκτυπώσιμη) μορφή,
πατῆστε ἐδῶΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΑΙΤΩΛΙΑΣ: «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΩΣ ΤΗΝ ΓΛΥΚΕΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ»

ΚΟΣΜΑΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.          Ἑορτάζουμε σήμερα ὡς Χριστιανοὶ τὴν σωτηρία μας καὶ ὡς Ἕλληνες τὴν Ἐλευθερία μας. Ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλὰ καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ μας ἔθνους.Ἑορτάζουμε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Μυστήριο μὲ ἄπειρο βάθος, τὸ ὁποῖο ὡς ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νιώθουμε καὶ δοξάζουμε τὸν Τριαδικὸ Θεό μας.
.        Αἰσθανόμαστε σήμερα ὡς πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε σὰν γέφυρα μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς τὴν Παναγία μας, γιὰ νὰ κατέβει ὁ Σαρκωθεὶς Θεὸς ὡς ἄνθρωπος στὴν γῆ καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο.
.       Χαίρουμε κα πανηγυρίζουμε, γιατί πλέον λοι μας, ς μαρτωλοί, μπορομε μ τν σάρκωση το Κυρίου μας ν λευθερωθομε π τν δουλεία τς μαρτίας, π τν φθορ κα τν θάνατο, ν γίνουμε κατ χάριν Θεοί.
.       Χαίρουμε καὶ δοξάζουμε τὸν Θεό μας, εὐγνωμονοῦμε τὴν Παναγία μητέρα μας γιὰ τὴν οὐράνια δωρεά. «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἠμῶν τὸ κεφάλαιον…»
.       Σήμερα ὅμως ἑορτάζουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας. Ἑορτάζουμε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ δούλου γένους μας ἀπὸ τὸν βαρύτατο τουρκικὸ ζυγὸ τῶν τετρακοσίων χρόνων. Σήμερα, ὁ νοῦς μας τρέχει ἀπὸ τὴν πικρὴ κερκόπορτα τῆς Βασιλεύουσας ὣς τὴν γλυκειὰ ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδος μας. Σκέπτεται τὴν πικρὴ σκλαβιά, τὴν ἀπανθρωπιὰ τῶν κατακτητῶν, τὸ φρικτὸ παιδομάζωμα, τὶς ταπεινώσεις τῶν ἀδελφῶν προγόνων μας, τὶς ἑκατόμβες τῶν ἁγίων νεομαρτύρων, τὰ φρικτὰ μαρτύριά τους, τοὺς ποταμοὺς τῶν αἱμάτων ποὺ χύθηκαν.
.       Σήμερα ὁ νοῦς μας τρέχει στὰ κακοτράχαλα τὰ βουνά, στὰ λαγκάδια ὅλης τῆς πατρίδος, στὰ νησιά μας τὰ μαρτυρικά, στὶς θάλασσές μας.Βλέπουμε σὰν λιοντάρια τοὺς γενναίους προμάχους τῆς ἐλευθερίας μας νὰ τρέχουν στὸν θάνατο πολεμώντας, ὅπως στὰ Δερβενάκια, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὴ Γραβιά, στὴν Ἀλαμάνα, στὸ Σούλι, στὸ Ζάλογγο, στὴ Νάουσα, στὸ μαρτυρικὸ Μεσολόγγι μας. Τοὺς θαυμάζουμε, τοὺς καμαρώνουμε, τοὺς χειροκροτοῦμε.λοι ντύθηκαν τν πανοπλία τς ψυχικς τόλμης, γι ν γίνουν θελοντς στν γιο γώνα, γι ν πεθάνουν κα ν μς χαρίσουν τν δυνατότητα ν ναπνέουμε λεύθερο έρα.
.       Εἶναι γεγονὸς πὼς ἦταν ἄνθρωποι. Ἄνθρωποι μὲ ἀδυναμίες κι αὐτοί. Ὅμως δὲν νικήθηκαν ἀπὸ τὰ πάθη τους. Κυριαρχήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄσβεστη δίψα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας. Πάλαιψαν μὲ τὴν στέρηση, τὴν γύμνια, τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα. Δὲν ἐπαναστάτησαν γιὰ τὸ «τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν». Τ παραμέλησαν λα – κα τν «μαρτωλ ερήνη» – γι χάρη τς λευθερίας. Θυσιάστηκαν γι το Χριστο τν πίστη τν γία κα τς πατρίδος τν λευθερία.
.     Ποιός ἄλλος τόλμησε νὰ σηκώσει χέρι κατὰ τῶν Τούρκων; Οἱ φτωχοὶ ραγιάδες τόλμησαν. Γιατί ἀγαποῦσαν τὴν πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἐλευθερία της. Δὲν ἄντεχαν ἄλλο τὴν σκλαβιά. Καὶ τὴν ἐλευθέρωσαν. Ὅλοι μαζὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, προύχοντες καὶ λαός, ἀδελφωμένοι καὶ συναθλοῦντες.
.      Ὁλόκληρο νέφος ἀρχιερέων, ἱερέων, μοναχῶν, ὅπως ὁ μεγάλος μας πολιοῦχος Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε´, ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας, ὁ Ρωγῶν Ἰωσήφ, ὁ καλόγερος Σαμουήλ, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ ἡγούμενος Γαβριὴλ τοῦ Ἀρκαδίου καὶ ἀναρίθμητοι ἄλλοι, κατακρεουργήθηκαν γιὰ νὰ φυτέψουν, νὰ τροφοδοτήσουν καὶ νὰ προσφέρουν τὸ δένδρο τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοὺς γλυκεῖς καρπούς του. Κι λοι γωνίσθηκαν κα νίκησαν στηριζόμενοι στν ρθόδοξο πίστη το Χριστο μας. θνεγερσία ταν «οράνιος κίνησις», πως λέει Γεώργιος Τερτσέτης. Φωτισμένη ἡ ψυχὴ τῶν σκλάβων ἀπὸ τὸ αἰώνιο φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ θρεμμένη μὲ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὤρμησαν στὴν μάχη γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ κατακτητοῦ.
.      Τὸ ράσο κρατοῦσε ἀναμμένη τὴν φλόγα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐλευθερίας. Κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τῶν ναῶν, μὲ τὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ, ἐμπρὸς στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς μεγάλης μητέρας τῆς Παναγίας μας καὶ τῶν ἁγίων, ὁ παπαδάσκαλος τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ διαιώνιζε σταθερὰ τὴν ἐθνικὴ καὶ ἑλληνικὴ συνείδηση, θέριευε τὴν ἐλπίδα τῆς λευτεριᾶς. Ἔτσι ἀνατράφηκαν οἱ ἥρωες, οἱ νεομάρτυρες, οἱ γίγαντες τῆς θυσίας καὶ τῆς νίκης. Ἔτσι ἀνδρώθηκαν καὶ ἐλευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα.
.        Ἀγαπητοί, σήμερα, αὐτὴ τὴν διπλὴ γιορτὴ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐλευθερίας, ἂς σταθοῦμε μὲ εὐγνωμοσύνη, μὲ καρδιακὴ εὐχαριστία. Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Λυτρωτὴ μᾶς Χριστό, τὴν Παναγία μας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐνδόξους ἥρωες τῆς ἐθνεγερσίας μας. Μὴ φανοῦμε ἀχάριστοι.
.       Κάποιοι σήμερα, ατοαποκαλούμενοι πολιτισμένοι κα λεύθεροι, μς προκαλον, μς ναγκάζουν ν ρνηθομε τν λευθερωτ Χριστό μας κα τ γνήσιο πνεμα, τ περιεχόμενο κα τὸν σκοπ τς θνεγερσίας μας. Διαστρέφουν τὴν γνήσια Ἱστορία μας, θολώνουν τὸν Ἀγώνα τῶν ἡρώων μας, προσβάλλουν τὴν Θυσία τους, δηλητηριάζουν τὴν νέα γενιά μας, τὴν παραπληροφοροῦν.
.     Ἐμεῖς σήμερα ἂς πάρουμε τὶς σωτήριες ἀποφάσεις μας. Ὅσοι θέλουμε νὰ γίνουμε αὐθεντικοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, μὴν δεχθοῦμε νὰ μᾶς ἀγγίξουν οἱ ὑλόφρονες, ὑλιστικὲς καὶ ἀνιστόρητες φωνές, φωνὲς ποὺ ὑπηρετοῦν σκοτεινοὺς σκοπούς.
.         Ἂς κλείσουμε στὴν καρδιά μας τὸ γνήσιο φρόνημα καὶ μήνυμα τοῦ 1821 κι ἂς τὸ μεταλαμπαδεύσουμε στὰ παιδιά μας, ἡρωικὸ καὶ γάργαρο.Εὔχομαι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ γεμίζει τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὴν σωτηρία καὶ νὰ μένουμε πάντοτε ἀδούλωτοι Ἕλληνες.

Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

ΠΗΓΗ: http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/

 

, , , , , , , ,

Σχολιάστε