Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ρωμιοσύνη

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ «ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ», ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΠΟΡΝΗ, «ΔΥΣΙΝ»; (Δ. Νατσιός)

Ὣς πότε θὰ «ἀνήκομεν εἰς τὴν», διεφθαρμένη πόρνη, «Δύσιν»;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τὸ χαράτσι, τὰ παιδιὰ
μοναχὸς νὰ κρίνεις
ἄλλο νὰ στὰ παίρνουνε
κι ἄλλο νὰ τὰ δίνεις» (Κ. Βάρναλης)

.                 Γύρω στὸ 970μ.Χ., ἕνα παπικὸ κάθαρμα, ὀνόματι Λιουτπράνδος, «ἐπίσκοπος» Κρεμόνας, ἀποστέλλεται στὴν Πόλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ὄθωνα Α´ τῆς Γερμανίας. (Εἶναι ἡ δεύτερη ἀποστολή του. Εἴκοσι χρόνια πρίν, τὸ 949, ἐγκωμίαζε μὲἐνθουσιώδεις μεγαλοστομίες τοὺς Βυζαντινούς. «Ξεπερνοῦν ὅλα τὰἔθνη σὲ πλοῦτο καὶ παιδεία», ἔγραφε τότε). Τὴν δεύτερη φορά, εὐρισκόμενος προφανῶς σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία ἐνίσχυσης τῆς παπικῆς προπαγάνδας καὶ διασυρμοῦ τοῦ Βυζαντίου στὴ Δύση, γράφει μὲ πρωτοφανὲς μίσος κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Λιβελλογραφεῖ, χυδαιολογεῖ, συκοφαντεῖ τὸν αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, ἐπιδίδεται σὲ ἀπύλωτο ὑβρεολόγιο. («Μοχθηρὸν καὶ κακόβουλον» τὸν χαρακτηρίζει ὁ Παπαρρηγόπουλος, στὸν Ε´ τόμο τῆς ἱστορίας του. (Σελίδες 118-134). Ζήτησε, ἡ θυγατέρα τοῦ αὐτοκράτορα Ρωμανοῦ καὶ τῆς Θεοφανοῦς, νὰ δοθεῖ σύζυγος στὸ γιὸ τοῦ Ὄθωνα. «Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές;», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ αὐτοκράτορας: «Μία πορφυρογέννητη, κόρη πορφυρογέννητου, νὰ παντρευτεῖ βάρβαρο; Ποτέ!!!». Σκύλιασε ὁ ἀχρεῖος. Στὸ τραπέζει ποὺ παρέθεσε ὁ Φωκᾶς, τὸν ἔβαλε νὰ καθίσει στὴν ταπεινὴ 15η θέση. Οἱ ὕβρεις καὶ οἱ γελοῖοι χλευασμοί, τοῦ κοπρόνου Φράγκου, κατὰ τοῦ αὐτοκράτορα, στὶς ἐπιστολές του στὸν πάπα καὶ τὸν Ὄθωνα, καταλαμβάνουν ὁλόκληρες σελίδες. Τὸ κακὸ ὅμως ἔγινε. Τὰ πλούτη τῆς Πόλης ἔγιναν γνωστὰ καὶ θάμπωσαν τοὺς Φράγκους. Ἡ ἐξαθλιωμένη, βάρβαρη καὶ σὲ δημογραφικὴ ἔκρηξη τελοῦσα Εὐρώπη, ἐπινοεῖ τὴν λύση: Σταυροφορίες, ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ἡ πρώτη ἀποικιοκρατικὴ ἐξόρμηση τῆς Δύσης. Κλέφτες, λωποδύτες, πειναλέες μάζες, ἄγρια θηρία -οἱ Σταυροφόροι- ξεχύνονται στὴν Ρωμανία καὶ μὲ ἀποκορύφωμα τὸ 1204, λεηλατοῦν, βιάζουν, φονεύουν καὶ κακουργοῦν κατὰ τῶν «σχισματικῶν» Ἑλλήνων. (Ὁ Παπαρηγόπουλος γράφει ὅτι μαζὶ μὲ τοὺς Φράγκους «συνέπραττον, εἰς τὴν δήωσιν καὶ τὴν ἀνηλεῆ καὶ κτηνώδη βιαιοπραγίαν, Πισᾶται, Γεννουαῖοι, Σικελοί, Ἀπουλοι, Οὖγγροι, Ἰσπανοί, Γερμανοί», ὅλη ἡ σημερινὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση). Συγχρόνως, ὅσα ἀπ’ αὐτὰ τὰ τρισάθλια ὑποκείμενα, τοὺς Σταυροφόρους, ἤξεραν πέντε γράμματα, ἔγραφαν καὶ τοὺς «ἄθλους» τους, κείμενα ἀπύθμενου μίσους κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. (Τὸ ὁποῖο καλλιεργοῦσε καὶ ὑποδαύλιζε -ποιός ἄλλος;-τὸ θηρίο τῆς Ρώμης).
.                 Μεταξὺ τῶν ἐμετικῶν κειμένων, στὰ ὁποῖα ξεχειλίζει ὁ φθόνος, ἡ κακία καὶ ἡ παλιανθρωπιὰ τῶν συντακτῶν τους κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί, κυρίως, κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, εἶναι καὶ  κάποιου Γερμανοῦ «ἱεραποστόλου» ὀνόματι Brocardus. Αὐτὸς ὑπέβαλε τὸ 1332 ὑπόμνημα -μνημόνιο στὸ Φίλιππο Ϛ´ τῆς Γαλλίας, στὸ ὁποῖο ἐξηγεῖ πῶς θὰ γίνει, ἡ τελειωτικὴ αὐτὴ τὴ φορά, διάλυση τοῦ Βυζαντίου καὶ ὁ βίαιος ἐκλατινισμὸς τῶν Ἑλλήνων.
.                 Ὁ ψευτοϊεραπόστολος προτείνει πέντε μέτρα, γιὰ νὰ παραμείνουν αἰώνια τὰ ἐδάφη τῆς Ρωμηοσύνης στὴ Δύση καὶ νὰ ὑποταχθοῦν ὁλοκληρωτικὰ οἱ Ἕλληνες. (Τὰ ἀποσπάσματα τὰ μετέφρασε ὁ Κυρ. Σιμόπουλος καὶ περιέχονται στὸ βιβλίο του «Ξενοκρατία, Μισελληνισμὸς καὶὙποτέλεια», σελ. 249-251).

.                 Πρῶτον: Ἐκκαθάριση τοῦ «ἐσωτερικοῦ μετώπου». Ὅλοι οἱ Λατίνοι ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὴν «καθολικὴ πίστη» καὶ τὴν «ρωμαϊκὴἘκκλησία» μὲ λόγο ἢ ἔργο καὶ προσχώρησαν στὴ γραικικὴ ἀπιστία, θὰ καταγγέλλονται ὡς αἱρετικοὶ καὶ ἢ θὰ θανατώνονται ἀπὸ τὴν ἱερὰ ἐξέταση ἢ θὰ ἐξορίζονται διὰ βίου.

.                 Δεύτερον: Ὅλοι οἱ Ἕλληνες μοναχοί, οἱ ὀνομαζόμενοι καλόγεροι, θὰ ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὰ κατακτημένα ἐδάφη καὶ θὰ διασκορπιστοῦν σὲ διάφορες χῶρες τῆς Δύσης, ἐκτὸς ἂν ἀποκηρύξουν δημόσια τὴν πλάνη τους καὶ δηλώσουν πίστη στὸν πάπα. (Δοκάρι στὰ μάτια τῶν Δυτικῶν, καὶ τότε καὶ τώρα, ὁ ὀρθόδοξος μοναχισμός).

.                 Τρίτον: Γιὰ νὰἐπιστρέψουν ὅλοι οἱ «Γραικοὶ» (ἀπὸ τὸν λεγόμενο Καρλομάγνο καὶἐντεῦθεν ἔτσι μᾶς ὀνομάζουν περιφρονητικὰ οἱ Φράγκοι), στὴν «ὀρθὴ πίστη», στὸν καθολικισμό, καὶ νὰ κοπεῖὁριστικὰὁ δρόμος ἐπιστροφῆς στὴ δογματικὴ πλάνη, πρέπει ν ξεχάσουν τν γλῶσσα τους. Νὰ μὴν μιλᾶνε καὶ νὰ μὴν καταλαβαίνουν ἑλληνικά. (Γι’ αὐτὸ ἀγωνιζόμαστε κατὰ τῶν γλωσσοκτόνων βιβλίων τάχα καὶ Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. Χωρὶς τὴν γλῶσσα, φραγκεύουμε μέσα σὲ μία γενιά). Γιὰ τὴν ριζικὴ αὐτὴ λύση, συνεχίζει ὁ Γερμανός, θὰ ἀπαγορευτεῖ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ θὰ ἐπιβληθεῖ ἡ διδασκαλία ἀποκλειστικὰ τῶν λατινικῶν (σ.σ. σήμερα τῶν ἀγγλικῶν). «Τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων πρέπει νὰ μαθαίνουν μόνο τὴν δική μας γλῶσσα, ὥστε νὰ διαβάζουν τὰ δικά μας μόνο βιβλία, νὰ μαθαίνουν τὶς πλάνες τους καὶ νὰ ἐνστερνίζονται τὴν ἁγία μας πίστη καὶ τὸ σωστὸ δόγμα».

.                 Τέταρτον: Ὅλα τὰ βιβλία ποὺ ὑπερασπίζονται τὸ ἀνατολικὸ χριστιανικὸ δόγμα, πρέπει νὰ καοῦν. (Ὁ ἀπόγονός του, ὁἈδόλφος, υἱοθέτησε τὴν συμβουλή του). ΟἱἝλληνες ἔχουν βιβλία σύγχρονα καὶ παλαιότερα, ποὺ περιέχουν πλάνες σχετικὰ μὲ τὴ «ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία» καὶ πολλὲς βλασφημίες εἰς βάρος τῶν τέκνων της. Ὅλα αὐτὰ τὰ βιβλία θὰ ἀναζητηθοῦν μὲ ζῆλο κα ὶἐπιμονὴ ἀπὸ εἰδικευμένα γι’ αὐτὸ τὸ ἔργο ἄτομα, θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ θὰ ριχτοῦν στὴν πυρά. Γιὰ τὴν συλλογή τους θὰ χρησιμοποιηθοῦν ὅλα τὰ μέσα, ἀπὸ τὴν τρομοκρατία ὣς τὸν ἀφορισμό.

.              Πέμπτον: Εἰδικὰ στὴν Κωνσταντινούπολη θὰ συγκεντρωθεῖ βιαίως, στὴν Ἁγία Σοφία, ὁλόκληρος ὁὀρθόδοξος κλῆρος καὶἀπὸ τὸν λαὸἕνα τουλάχιστον ἄτομο ἀπὸ κάθε οἰκογένεια. «Καὶ μετὰ τὸ κήρυγμα θὰ κληθοῦν ὅλοι νὰ δηλώσουν διὰ βοῆς ὅτι προσχωροῦν στὸ δικό μας δόγμα ὅτι συμφωνοῦν γιὰ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν κι ὅτι ὑποτάσσονται στὴ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία καὶ τὸν πατέρα μας, τὸν πάπα…». (Ἂς τὰ διαβάζουν αὐτὰ οἱ ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, οἱ δωδεκαθεϊστὲς καὶ λοιποὶ ἐκκλησιομάχοι. Ἂς βλέπουν τὴν κατάντια τῶν Οὐκρανῶν, ποὺ ἐκλιπαροῦν τοὺς Φράγκους καὶ τὴν ἀγερωχία καὶ λεβεντιὰ τῶν ὀρθοδόξων Ρώσων. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι, ὄχι μόνο ἡ ἐλπίδα μας γιὰἀνάσταση τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπαράθραυστος ἀσπίδα μας. Ἂν ὑποτασσόμεθα τότε στὴν «λατινικὴν καλύπτραν» -πράγμα ποὺ καὶ σήμερα ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἡμέτερους μεταπατερικος λακέδες ποὺ τὸν δορυφοροῦν- τὸ ὄνομα τῶν Ἑλλήνων θὰ ἦταν καταχωνιασμένο στὰ σκονισμένα ράφια τῶν βιβλιοθηκῶν).

.             Γερμανς «εραπόστολος» εναι πρτος στν παγκόσμια στορία, πο εσηγεται συστηματική, «πιστημονική», Γενοκτονία. Εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ σχεδιάζει πνευματικὴ ἐκμηδένιση, ἐθνικὸ καὶ φυλετικὸ ἀφανισμό. Τὸ σχέδιό του ἐφαρμόσθηκε στὴν ἀμερικανικὴἤπειρο, στὴ νότια μέσῳ τῶν Ἰσπανῶν «κονκισταδόρων (=κατακτητῶν) καὶ στὸν βορρᾶ μὲ τοὺς τυχοδιῶκτες κάου-μπόυ. (Ἡ σφαγὴ καὶ ἡ πολιτιστικὴ καταστροφὴ τῶν ἰθαγενῶν της Ἀμερικῆς εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀποσιωπᾶται ἐπιμελῶς. Οἱ Ἰσπανοὶ καταχωνιάζουν τὰ ἐγκλήματά τους. Πέραν τῶν σφαγῶν, κατέφευγαν καὶ στὶς προγραμματισμένες διασταυρώσεις μὲ συστηματικὸ βιασμὸ τῶν ἰθαγενῶν γυναικῶν γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς φυλῆς μιγάδων, ποὺ ἐξ αἰτίας τῶν βιολογικῶν καὶ ἀνθρωπομορφικῶν της χαρακτηριστικῶν ξέκοβε ἀπὸ τὶς ἐθνολογικές της ρίζες καὶ δεχόταν τὴν ἐπιρροὴ τοῦ ξένου δυνάστη. Οἱἐξ Εὐρώπης Ἀμερικανοί, ὄχι μόνο δὲν ἔνιωσαν τύψεις γιὰ τὴν Γενοκτονία, ἀλλὰ τὴν μεταμόρφωσαν σὲ πολιτιστικὸ κεφάλαιο, ἐντάσσοντάς την στὶς ἡρωικὲς περιόδους τῆς ἱστορίας τῶν ΗΠΑ, ὅπως ἐκφράζεται στὰ γουέστερν). Τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ Γάλλοι στὴν Ἀλγερία, οἱ Ἄγγλοι στὶς ἀποικίες τους ἀνὰ τὸν κόσμο, οἱ Ὀλλανδοί, Βέλγοι, Γερμανοὶ καὶ λοιποὶ «ἑταῖροι» μας στὴν Ἀφρική, ὁ Χίτλερ στὴν Ρωσία, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς χῶρες τῶν μὴ Ἀρείων, ποὺ κατακτοῦσε. Τὰ ἴδια κάνουν καὶ πάλι μὲ τὰ μνημόνια στὴν πατρίδα μας, χρησιμοποιώντας βεβαίως τοὺς χρήσιμους «Κουίσλιγκ».
.             Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται εἶναι: τί δουλειὰ χουμε μες οἱ λληνες στν Φραγκογερμανικὴ νωση; Γιατί παραμένουμε σατν τν φιδοφωλιά;Ὣς πότε «θὰἀνήκομεν», δηλαδὴ θὰ σκύβουμε ταπεινωμένοι καὶ κατασυκοφαντημένοι τὸ κεφάλι, στὴν διεφθαρμένη πόρνη, «τὴν Δύσιν»;

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 2. «Πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος» (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

 κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας [Β´]

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/23/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας/

3. Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση σήμερα

.                Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχή, στὴν ὁποία δημιουργοῦνται νέα δεδομένα, οἱ κοινωνίες ἀλλάζουν, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἐποχὴ περάσαμε στὴν τεχνολογικὴ καὶ βιοτεχνολογικὴ ἐποχή, μὲ συνέπειες γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν. Οἱ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἔρχονται σὲ σχέση μὲ ἄλλους πληθυσμούς, θρησκεύματα, ἀντιλήψεις, ὅλη ἡ παγκόσμια κοινότητα γίνεται μιὰ μικρὴ γειτονιά, ἀλλὰ πολλοὶ βιώνουν τὴν μοναξιά.
.                Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἔχει μέσα της τὸ σταθερό, τὴν οὐσία, ἀλλὰ συγχρόνως περιβάλλεται καὶ ἀπὸ τὸ καιρικό, ἀφοῦ ἐκεῖνος ποὺ βιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, μπορεῖ νὰ ζήση τὴν οὐσία της μέσα στὶς σύγχρονες ἀντιλήψεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας.
.                Πολλοὶ προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ σταθερὰ στοιχεῖα τῆς παραδόσεως, ποὺ πρέπει νὰ διαφυλαχθοῦν, γιατί αὐτὰ νοηματοδοτοῦν τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τοὺς σύγχρονους τρόπους ζωῆς, μέσα στοὺς ὁποίους ζοῦν.
.                Ὁ καθηγητὴς Μάριος Μπέγζος στὸ βιβλίο του «ἡ μεταφυσικὴ τῆς οὐσιοκρατίας στὸν μεσαίωνα καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση», ἀναφερόμενος στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ καὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ κοσμοειδώλου, οὐσιαστικὰ στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ δυτικοῦ κόσμου καὶ τῆς ἑλληνορθοδόξου Παραδόσεως, καθορίζει τὶς πέντε διαφορὲς ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Πρόκειται γιὰ τὶς πέντε μεγάλες διαφορὲς ποὺ ἐκφράζονται ὡς «λατινικὴ οὐσιοκρατία καὶ ἑλληνικὴ προσωποκρατία», «μεσαιωνικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ βυζαντινὸς ἀποφατισμός», «νομικὴ καὶ ἰατρικὴ» ἀντίληψη, «ρωμαϊκὸς παπισμὸς καὶ ὀρθόδοξη συνοδικότητα», «μεσαιωνικὴ φεουδαρχία καὶ βυζαντινὴ πρόνοια».
.                Ἔτσι, στὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἐπικρατεῖ ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν οὐσιοκρατία ποὺ γέννησε τὸ Filioque, ὁ ἀποφατισμὸς-ἐμπειρία σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὀρθολογισμό, ἡ θεραπεία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικιστικὴ ἀντίληψη, ἡ συνοδικότητα σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παπισμό, ἡ πρόνοια καὶ φιλανθρωπία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν φεουδαρχία.
.                Νομίζω, ὅμως, ὅτι ς βασικ διαφορ πρέπει ν πογραμμίσουμε τ θέμα τς θεραπείας το νθρώπου, διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸν ἡσυχασμό, ἀποφεύγει τὸν ὀρθολογισμό, τὸν νομικισμό, τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὸν φεουδαλισμό. Γιατί, ἐκεῖνος ποὺ ζῆ ἡσυχαστικὰ-νηπτικά, ὅπως τὸ συναντοῦμε στὴν Φιλοκαλία, καὶ ὅπως τὸ ἐκφράζουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφεύγει τὶς προσωπικὲς ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ ταυτοχρόνα σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῆ αὐθεντικὰ μέσα στὴν κοινωνία.
.                Μ τν ρθόδοξο συχασμό, ποὺ εναι θεραπευτικ πράξη τς κκλησίας, νθρωπος ποφεύγει ν κλαμβάνη τν Χριστιανισμ ς δεολογία κα τν Θε ς μεταφυσική. Μὲ τὴν βίωση τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, αἰσθάνεται τὸν Θεὸ ὡς Ὄντα καὶ ὄχι ὡς ἀφηρημένη ἰδέα, τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἀντικείμενο ἡδονῆς καὶ ἐκμεταλλεύσεως, καὶ τὸν κόσμο ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μέσα στὸν ὁποῖο εὑρίσκονται οἱ οὐσιοποιὲς καὶ ζωοποιὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἕνα ἀντικείμενο βιασμοῦ.
.                Μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἀσκητικὴ μέθοδο ὁ ἄνθρωπος θεραπεύει τὰ πάθη τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιληδονίας καὶ τῆς φιλαργυρίας καὶ ἔτσι ἀντίστοιχα ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὰ τρία μεγάλα θηρία ποὺ δημιουργοῦν προβλήματα στὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα, ἤτοι τὴν ἰδεολογία-ὁλοκληρωτισμό, τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ τὴν κεφαλαιοκρατία. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν κατὰ Χριστὸν ὑπακοή, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλοδοξία-ὁλοκληρωτισμό, μὲ τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν ἐγκράτεια, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φιληδονία-πανσεξουαλισμὸ καὶ μὲ τὴν ἀκτημοσύνη ἢ τὴν κοινοκτημοσύνη, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ὁ Ὀρθόδοξος μοναχὸς ποὺ τηρεῖ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετὲς τῆς ὑπακοῆς, τῆς παρθενίας καὶ τῆς ἀκτημοσύνης, κρατᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ τρία θηρία ποὺ μνημονεύσαμε προηγουμένως καὶ ἑπομένως εἶναι ὁ πλέον κοινωνικὸς ἄνθρωπος. Αὐτὴ ἡ πρακτική, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, γιατί ἡ ἄσκηση στὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸ Εὐαγγέλιο ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ ἡ ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι, ἂν μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ σύγχρονη κρίση ταυτότητας, περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο. Καὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι διάφοροι πολιτισμοὶ καὶ παραδόσεις προσεγγίζουν διαφορετικὰ τὸν κόσμο.
.                Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ἀπαντᾶ στὸ ἐρώτημα τί εἶναι ὁ κόσμος, οἱ Χριστιανοὶ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἔκανε τὸν κόσμο καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐξετάζουν τί χρησιμεύει ὁ κόσμος. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζῆ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ διακρίνεται γιὰ τὴν χρησιμοθηρικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου.
.                Πρέπει, ὅμως, νὰ ὑπερβοῦμε αὐτὴν τὴν νοοτροπία καὶ νὰ προχωρήσουμε στὸ τί εἶναι ὁ κόσμος καὶ κυρίως ποιὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ ἀκόμη ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας καὶ πῶς θὰ αἰσθανθοῦμε προσωπικὰ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τελικὰ θὰ πρέπει νὰ νοηματοδοτοῦμε τὸν κόσμο καὶ τὸν βίο μας.
.                Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ βίου μας καὶ τῆς ζωῆς μας.–

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 1. «Αὐτὴ ἡ σύγχυση ἐπικρατεῖ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μεταξὺ τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν θεολόγων. Μερικοί, ἐνῶ ὑποστηρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία, διακρίνονται ἀπὸ ἀντιορθόδοξες ἀντιλήψεις». (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                Ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὸ θέμα «Ἡ κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας», στὴν ἀρχὴ τὸ θεωρεῖ κοινότυπο θέμα, ὅμως στὴν συνέχεια διακρίνει μερικὰ οὐσιαστικὰ στοιχεῖα.
.                Ἀπὸ πολλοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὴν κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας, ὅπως γενικὰ γίνεται καὶ λόγος γιὰ τὴν κρίση στὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία, τοὺς θεσμούς, τοὺς νέους κλπ. Κάθε ἀλλαγὴ καὶ κάθε μετάβαση ἀπὸ τὴν μιὰ γενιὰ στὴν ἄλλη δημουργεῖ κρίσεις μὲ διάφορα ἀποτελέσματα, θετικὰ ἢ ἀρνητικά, γόνιμα ἢ ἀποδιοργανωτικά.
.                Τὸ θέμα αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ προσεγγίση πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά, ἐθνικά. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ ἐπιδιωχθῆ νὰ ἀντιμετωπισθῆ κυρίως ἐκκλησιαστικά.

1. Ἀνάλυση τῶν ὅρων

.                Τρεῖς λέξεις σὲ αὐτὴν τὴν θεματικὴ πρόταση ἔχουν μεγάλη σημασία, ἤτοι ἡ ταυτότητα, ἡ νεοελληνικὴ καὶ ἡ κρίση.
.                Ἡ λέξη ταυτότητα σήμερα δηλώνει τὸ ἔγγραφο τῆς ἀστυνομίας ποὺ ταυτοποιεῖ τὴν βιολογική μας ὕπαρξη, δηλαδὴ καταγράφει τὰ στοιχεῖα τῆς γεννήσεώς μας, τῆς διαμονῆς μας, καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ σώματός μας (ἡλικία, ὕψος, χρῶμα ὀφθαλμῶν κλπ.).
.                Εἰδικότερα, ὅμως, ἡ λέξη ταυτότητα συνιστᾶ ἀριστοτελικὸ ὅρο ποὺ συναντοῦμε στὰ μετὰ τὴν φύση συγγράμματά του (τὰ μεταφυσικὰ) ποὺ σημαίνει «τὸ εἶναι τί ταυτόν, τὸ ἴδιον». Εἶναι κάτι ποὺ πιστοποιεῖ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνθρώπου, ἑνὸς ὄντος, ἑνὸς πράγματος, ποὺ δείχνει τὴν συνέχεια καὶ τὴν ἀκρίβεια.
.                Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους τοῦ ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.
.                Στὴν νέα φιλοσοφικὴ ὁρολογία, γίνεται λόγος γιὰ τὴν «ἀρχὴ τῆς ταυτότητος», ποὺ εἶναι μιὰ λογικὴ ἀρχή, κατὰ τὴν ὁποία «κάθε πράγμα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸν ἑαυτό του, κάθε ἔννοια ἡ ἴδια μὲ τὸν ἑαυτό της. Σύμφωνα μὲ ἄλλη –καὶ πιὸ σωστὴ- ἄποψη ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας ἀπαιτεῖ κάθε ἔννοια νὰ ἐννοεῖται πάντοτε ὡς ἡ ἴδια, ὄχι ἄλλοτε ὡς α καὶ ἄλλοτε ὡς β ἢ γ». Ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας προϋποθέτει μιὰ ἔννοια νὰ ἐννοῆται πάντοτε μὲ τὸ ἴδιο περιεχόμενο, σὲ ἀντίθετη ὅμως περίπτωση, ὅταν ἀλλάζη τὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων καὶ ἐννοιῶν, ἀπὸ τὴν μιὰ πρόταση στὴν ἄλλη, τότε ἐπικρατεῖ ἡ ἐννοιολογικὴ σύγχυση.
.                Στὴν περίπτωσή μας ἡ «ταυτότητα» προσδιορίζεται μὲ τὸ ἐπίθετο νεοελληνική, ποὺ σημαίνει προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ταυτότητα τοῦ νεοέλληνος. Ἀμέσως αὐτὸ τὸ γεγονὸς δημιουργεῖ ἕναν ἔντονο προβληματισμό, γιατί χωρίζουμε τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα διαλεκτικὰ σὲ ἀρχαία, μέση καὶ νέα.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἵδρυσης τοῦ νέου ἑλληνικοῦ Κράτους (1832). Μέχρι σήμερα ὁ ὅρος χρησιμοποιήθηκε συχνὰ ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους γιὰ νὰ ἀντιδιασταλοῦν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους κυρίως ἀλλὰ καὶ τοὺς βυζαντινούς, μὲ μιὰ τάση γιὰ χειραφέτηση ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση καὶ προβολὴ τῆς ἀξίας τοῦ νεότερου ἑλληνισμοῦ.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» καὶ τὰ παράγωγά της ἀντικατέστησε στὴν οὐσία τὴν λέξη Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη. Ὅπως ἔχει γραφῆ: «ἡ λέξη “νεοελληνικός” ἀπαντᾶται ἀπὸ τὸ 1818, ἀλλὰ ἡ ἐπικράτησή της καὶ ὁ συνακόλουθος ἐκτοπισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης, τὴν ὁποία προοδευτικῶς ἀντικατέστησε, θὰ διαρκέσει ἀρκετὲς δεκαετίες –ἁδρότατα πάντοτε ἐπικουρούμενος ἀπὸ τὸ νέο ἐθνικὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ λέξη “νεοέλληνας” μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ 1854 καὶ “νεοελληνισμός” ἀπὸ τὸ 1887».
.                Ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ τὴν ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Σὲ δημοσίευμα ἀναφέρεται ὅτι ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες», ἀναφέρεται σὲ βιβλίο ποὺ τυπώθηκε στὴν Βενετία τὸ 1675 ἀπὸ τὸν Ἱερέα Γεώργιο Κονταρῆ καὶ παρουσιάζει τὴν ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας. Στὸ βιβλίο αὐτὸ δὲν ἀποκαλεῖ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του Ρωμαίους ἢ Γραικούς, ἀλλὰ «νέους Ἕλληνες». Βέβαια, ὁ ἀρθρογράφος ποὺ φέρνει στὸ φῶς αὐτὴ τὴν μαρτυρία, συγχρόνως γράφει ὅτι «ὁ νεολογισμὸς» «νέοι Ἕλληνες», ἂν καὶ καταγράφεται σὲ βιβλίο, ἐν τούτοις «δὲν καθιερώθηκε τὴν ἐποχὴ ποὺ παρουσιάσθηκε, οὔτε καὶ ἀναφέρθηκε κανεὶς στὸν Κονταρῆ, ὅταν, ἀργότερα, οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὴν καθιέρωση τῶν ὅρων αὐτῶν».
.                Οὕτως ἢ ἄλλως ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες» εἶναι καρπὸς μιᾶς παραχαράξεως ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Ἐνῶ, ὅπως πιστεύουμε, ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεγάλο ρεῦμα ποὺ ἐκφράζεται σὲ κάθε ἐποχὴ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους, τώρα χωρίζεται σὲ τρεῖς κατηγορίες, τὸν ἀρχαῖο, τὸν μεσαῖο καὶ τὸν νέο. Θὰ ἦταν διαφορετικὸ ἐὰν καταγράφαμε ὅτι ἐκφράζεται ὁ ἑλληνισμὸς σὲ διάφορες φάσεις τοῦ ἱστορικοῦ του βίου ἢ ἔστω νὰ λέγαμε “ὁ ἑλληνισμὸς σήμερα” ἢ “οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες”. Ὁπότε, χρησιμοποιώντας τν φράση «νεοελληνικ ταυτότητα» μέσως καθορίζουμε να πρόβλημα ποὺ φίσταται κα μι κρίση.
.                Συνέχεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ λέξη κρίση δείχνει τὴν διαφοροποίηση τῆς ταυτότητος τοῦ Ἕλληνα. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους του ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.

 2. Αὐτοσυνειδησία τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων

.                ταυτότητα χει σχέση μ τν ατοσυνειδησία. Λέγοντας αὐτοσυνειδησία ἐννοοῦμε τὴν συνείδηση, τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν περίγυρό μας. Καὶ αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὴν διαφοροποίηση τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητας.
.                Ἡ Ἕλλη Σκοπετέα στὸ σημαντικὸ βιβλίο της «Τὸ “πρότυπο Βασίλειο” καὶ ἡ Μεγάλη ἰδέα», χρησιμοποιώντας τὸ ὑλικὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ περιοδικοῦ Τύπου τῆς ἐποχῆς τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ -ἄλλωστε ὁ Τύπος συνήθως εἶναι πιὸ αὐθεντικός, γιατί ἐκεῖ ἀποτυπώνονται καλύτερα ὅλες οἱ παραδόσεις καὶ οἱ νοοτροπίες τῶν ἀνθρώπων- κάνει μερικὲς παρατηρήσεις ποὺ φανερώνουν αὐτὴν τὴν προσπάθεια τῆς ἀλλοιώσεως τῆς ταυτότητος.
.                Περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο.
.                Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ τὴν διοργάνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ μὲ τὴν ἐπιρροὴ τῶν ξένων, πιδιώχθηκε ν καθορισθ κα ν διαφοροποιηθ νεοελληνικ ταυτότητα, ποὺ θ καθορίζη στ ξς τν λληνα. Πρόκειται γι τρες κφράσεις, τοι προσανατολισμς στν ρχαία λλάδα, φο ο λληνες πρεπε ν καταλάβουν τι εναι πόγονοι τν ρχαίων λλήνων φιλοσόφων, ποδέσμευση π τν Κωνσταντινούπολη, γι ν σπάση μφάλιος λρος μ ,τι συνδέει τν λλάδα π τ λεγόμενο Βυζάντιο, κα σύνδεση τς λλάδος μ τν Ερώπη κα τ δεολογικ ρεύματα ποὺ τν ξέφραζαν.
.                Πέρα ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς προσανατολισμούς, στὴν Πατρίδα μας ἐπικρατεῖ καὶ τὸ ὑπόγειο ρεῦμα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαποτίσθηκαν οἱ παλαιότερες γενιὲς καὶ μεταδίδεται αὐτὸ τὸ ρεῦμα ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πολιτιστικὴ ζωή.
.               Γίνεται φανερὸ ὅτι στὴν Ἑλλάδα, στὴν ἐποχή μας, ὑπάρχει μιὰ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτιστικὴ σύγχυση, ὁπότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ μιὰ ἑνιαία πολιτιστικὴ ταυτότητα. Μεγάλες μάζες τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ζοῦν μὲ τὴν «Μεγάλη δέα», ποὺ σήμερα κφράζεται χι μ προσκτήσεις δαφν, λλ μ τν διαίτερη παράδοση ποὺ νοηματοδοτε τν βίο μας, πως τν ξέφραζαν ο Μεγάλοι Πατέρες τς κκλησίας κα τν βίωσαν ο λεγόμενοι Φιλοκαλικο Πατέρες, καὶ οἱ ἀσκητὲς τοῦ ἀρχαίου καὶ συγχρόνου «Γεροντικοῦ». Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ ἄλλοι ποὺ εἶναι ἀρχαιολάτρες, προσανατολισμένοι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ποὺ τὴν βλέπουν μὲ τὴν στατικότητά της καὶ ὄχι μὲ τὴν δυναμική της πορεία, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, στὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ τὸν ἄγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἢ ἀπὸ τὸν Παρθενώνα στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ διαποτίζονται ἀπὸ τὸν διαφωτισμό, τὸν ρομαντισμό, τὴν νεωτερικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν μετανεωτερικότητα, καὶ οἱ ὁποῖοι συγχρόνως ἀγνοοῦν τὸν ὀρθόδοξο φωτισμὸ τῆς Φιλοκαλίας, ποὺ ὡς πράξη ὑπάρχει καὶ σήμερα στὴν αὐθεντική της μορφὴ στὸν Ὀρθόδοξο ἁγιορείτικο μοναχισμὸ καὶ ἡσυχασμό. Γενικά, παρατηρεῖται μιὰ πολιτιστικὴ σύγχυση, ἀφοῦ, κατὰ ἀνάρμοστο τρόπο, συμπλέκεται τὸ παγανιστικὸ στοιχεῖο μὲ τὸ λατρευτικό, καὶ τὸ ὀρθολογιστικὸ μὲ τὸ ἡσυχαστικό.
.                νθρωπος μ τν κατ Χριστν πακοή, παλλάσσεται π τν φιλοδοξία-λοκληρωτισμό, μ τν σωφροσύνη κα τν γκράτεια, λευθερώνεται π τν φιληδονία-πανσεξουαλισμ κα μ τν κτημοσύνη τν κοινοκτημοσύνη, παλλάσσεται π τν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ἐνῶ παλαιότερα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μετέπειτα κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τῆς σύγχρονης ζωῆς συνδέονταν μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ὤσμωσης καὶ παρατηροῦσε κανεὶς μιὰ διαρκῆ γονιμοποίηση, σήμερα, τὶς περισσότερες φορές, ὑπάρχουν διαλεκτικὲς ἀντιθέσεις μεταξύ τους καὶ βιώνονται κατὰ τρόπο στεγανοποιημένο.
.                Αὐτὴ ἡ διάκριση παρατηρεῖται στὰ λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν διαχρονική μας παράδοση μὲ ποικίλους βαθμούς, τοὺς πολιτικοὺς ποὺ εἶναι προσανατολισμένοι σὲ κέντρα ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν χώρα καὶ κυρίως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ρεύματα ποὺ ἐπικρατοῦν ἐκεῖ καὶ παραπέμπουν σὲ ἄλλους πολιτισμούς, καὶ τοὺς διανοουμένους ποὺ συνήθως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῶν ἐξελίξεών τους. Τ πλέον ποκαρδιωτικ εναι τι ατ σύγχυση πικρατε κα στν κκλησιαστικ χρο, μεταξ τν Κληρικν κα τν θεολόγων. Μερικοί, ν ποστηρίζουν τν ρθοδοξία, διακρίνονται π ντιορθόδοξες ντιλήψεις. Ἐνῶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρνοῦνται τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση ποὺ ἐξέφραζαν αὐτοὶ οἱ ἅγιοι. Ἐνῶ ὑπερτονίζουν τὸ ρωμαίϊκο πνεῦμα, ἐν τούτοις ζοῦν καὶ σκέπτονται ἐντελῶς δυτικά. Ἐνῶ τονίζουν τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὡς νοηματοδοτήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, συμπεριφέρονται μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ διαφωτισμοῦ, τοῦ σχολαστικισμοῦ, ἀφοῦ διακρίνονται ἀπὸ τὴν ὀρθολογιστικὴ νοοτροπία.
.                Ατν τν σύγχυση βλέπει κανες κα σ κείμενα ρθοδόξων, Κληρικν κα λαϊκν. Στὴν ἀρχὴ τῶν κειμένων τους παρατηρεῖ κανεὶς μιὰ Ὀρθόδοξη ἔκφραση, ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ χρησιμοποιεῖται ἄλλη σκέψη ποὺ ἀναιρεῖ τὴν προηγούμενη. Μέσα σ να κείμενο εσέρχονται ρθόδοξες κα κακόδοξες ντιλήψεις, ὁπότε εἶναι ἕτοιμοι, ὅταν τοὺς ἐπισημανθοῦν τὰ λάθη τους, νὰ παραθέσουν ἄλλες σελίδες ποὺ λέγουν τὰ ἀντίθετα, τὰ θεωρούμενα ὡς διορθωτικά. Πρόκειται γιὰ μεγάλη σύγχυση, ποὺ δείχνει τὴν ἀλλοτρίωση τῆς Παραδόσεως. Ὅπως σημειώσαμε πιὸ πάνω, ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητος δὲν ἐπιτρέπει νὰ διαφοροποιοῦνται οἱ ἔννοιες τῶν λέξεων καὶ τῶν ὅρων, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ἐπικρατεῖ σύγχυση καὶ ἀλλοτρίωση. Ὅμως, αὐτὴ ἡ σύγχυση εἶναι γνώρισμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ πολιτιστικ κα θεολογικ σχιζοφρένεια, ποὺ δὲν ἔχουν μιὰ σταθερότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/24/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας2/

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ρωμηοσύνη

Ἰωάννης Νεονάκης  MD, MSc, PhD.

.              Οἱ στιγμὲς ποὺ ζοῦμε εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπώδυνες καὶ κρίσιμες καὶ προσωπικὰ γιὰ τὸν καθένα μας ἀλλὰ καὶ συλλογικὰ γιὰ τὸ λαὸ καὶ τὸ γένος μας. Ὀφείλομε νὰ προσεγγίσομε τὰ αἴτια τῆς κατάστασης καὶ νὰ προσπαθήσομε νὰ ἑρμηνεύσομε τὰ φαινόμενα. Εἴμαστε ἕνας λαὸς μὲ συνεχῆ καὶ ἀδιάσπαστη ἱστορικὴ παρουσία γιὰ πάνω ἀπὸ 4000 χρόνια. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ συνέχεια αἵματος (ποὺ εἶναι δευτερευούσης σημασίας), ἔχομε κυρίως μίαν ἀδιάκοπη πολιτισμικὴ συνέχεια. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχομε ἕνα διακριτὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολιτισμό, ποὺ ἔχει ὑποστεῖ μεγάλη ἱστορικὴ ὡρίμανση καὶ ἐξέλιξη. Ἀπὸ τὸν ἤδη πρὸ Χριστοῦ κοινωνικοκεντρικὸ πολιτισμό μας (μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀναζήτησης τῆς σχέσης τῶν ἀνθρώπων ὡς ἀλήθεια καὶ ὡς πρωτεῦον) προχωρήσαμε σὲ μία νέα ταυτότητα, τὴ Ρωμαίικη ταυτότητά μας. Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ζύμωσης τοῦ πολιτισμοῦ μας μὲ δύο ἄλλες παραδόσεις: τὴ Ρωμαϊκὴ καὶ τὴν παλαιοδιαθηκικὴ Ἑβραϊκὴ παράδοση. Ὁ γόνιμος συγκερασμὸς τῶν τριῶν αὐτῶν παραδόσεων ἔγινε ὑπὸ τὸ φῶς τῆς πίστης μας στὸν ἐνσάρκως ἀναστηθέντα Χριστὸ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀπὸ τὸ στενὸ Ἑλληνισμὸ τοῦ ἔθνους περάσαμε στὴ Ρωμηοσύνη.
.              Οἱ ἔννοιες Ἑλληνισμὸς καὶ Ρωμηοσύνη δὲν εἶναι ταυτόσημες. Ὁ Ἑλληνισμὸς ἐμπεριέχεται στὴ Ρωμηοσύνη, ἀλλὰ ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι μία πολὺ πιὸ εὐρεία ἔννοια, μὲ οἰκουμενικὲς διαστάσεις, ἐνῶ ἐνέχει καὶ διαφορετικὰ αἰτήματα καὶ προτάγματα. Ἡ Ρωμαίικη ταυτότητα διαμορφώθηκε προοδευτικὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες μετὰ Χριστόν, ἔγινε ὅμως ἀπολύτως διακριτὴ ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ τετάρτου αἰώνα καὶ κυρίως μετὰ τὸ Μεγάλο Κωνσταντῖνο, τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων περὶ ἀνεξιθρησκίας καὶ τὴ μεταφορὰ τῆς πρωτεύουσας στὴ Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη. Ὅπως ἔχομε σημειώσει καὶ στὸ παρελθόν, ἡ Ρωμανία (ἡ αὐτοκρατορία ποὺ λανθασμένα καὶ δολίως ἐπικράτησε νὰ λέγεται Βυζαντινὴ) μὲ πρωτεύουσα τὴν Κωνσταντινούπολη, ἀντιλαμβάνεται πλέον τὸν ἑαυτό της ὡς τὴ μόνη, ἑνιαία, ἀδιαίρετη, οἰκουμενική, συντεταγμένη χριστιανικὴ πολιτεία ἐπὶ τῆς γῆς. Ἄξονας, ζητούμενο, λόγος ὕπαρξης καὶ πρόταγμά της καθίσταται ἡ «σάρκωση τοῦ Λόγου», ἡ βίωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ὄχι σὲ μίαν ἀφηρημένη, ἀσαφῆ, ἐλπιζόμενη, μεταφυσικὴ διάσταση, ἀλλὰ ἐν τοῖς πράγμασι καὶ στὴν καθημερινὴ βιωτή. Τὸ ὅραμα καὶ ὁ ἄξονας αὐτὸς ἀποτελεῖ τὴ νοηματοδότηση τῆς ζωῆς τῶν Ρωμηῶν τόσο σὲ ἀτομικὸ ὅσο καὶ συλλογικὸ ἐπίπεδο.
.               Γιὰ 1500 χρόνια, μέχρι περίπου τὸ 1830, τὸ γένος τῶν Ρωμηῶν, παρὰ τὶς ὅποιες ἀστοχίες καὶ παλινωδίες του, ἀγωνίστηκε ἐλεύθερα καὶ ὑπερήφανα γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἰδιοπροσωπίας του. Οἱ ἀμέτρητοι ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν προγόνων μας ζύμωσαν καὶ ταύτισαν ἐν πολλοῖς τὸ γένος μας μὲ τὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ ἐνσάρκως ἀναστηθέντος Χριστοῦ. Οἱ Ρωμηοὶ ἀγωνίζονταν καὶ θυσίαζαν τὴ ζωὴ τοὺς ἀγαπητικὰ καὶ ὑπερήφανα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, καταθέτοντας μαρτυρία φωτὸς στὸ σκότος τοῦ κόσμου τούτου. Ἔχει μεγάλη σημασία καὶ ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι στὸ πρῶτο Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος (Σύνταγμα Ἐπιδαύρου, Ἰανουάριος τοῦ 1822) ὡς Ἕλληνες χαρακτηρίζονται οἱ κάτοικοι τῆς ἐπικράτειας ποὺ «πιστεύουσιν εἰς Χριστόν».
.              Τὸ Ρωμαίικο σῶμα συγκροτούμενο ἀπὸ τοὺς προαπελθόντες, τοὺς συγκαιρινοὺς καὶ τοὺς ἐρχόμενους Ρωμηοὺς κάθε ἐποχῆς συμπορεύεται ἀενάως μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ πρὸς τὸ τέλος (σκοπὸ καὶ ὁλοκλήρωση) τῆς ἱστορίας. Ἡ γνώση τοῦ τέλους, ἡ συνύπαρξη καὶ ἄμεση κοινωνία μὲ τοὺς Ἁγίους, ἡ ἔνσαρκη ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ διαβεβαίωσή Του ὅτι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπετέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν τὴν πηγὴ τῆς ἀλύγιστης αἰσιοδοξίας καὶ τῆς πίστης τοῦ τελικοῦ νικητῆ, παρὰ τὰ ὅποια ζοφερὰ ἐπισυμβαινόμενα.
.               Ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι μία διακριτὴ καὶ πλήρως ἀφοριζόμενη ἀπὸ τὶς ἄλλες παράδοση. Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν ἀνήκει οὔτε στὴ Δύση, οὔτε στὴν Ἀνατολή. Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζομε ὡς Δύση καὶ ὡς Ἀνατολὴ νοηματοδοτήθηκαν καὶ ὁριοθετήθηκαν ὡς πολιτισμικὲς ὀντότητες ἀπὸ τὴ σύγκρουσή τους μὲ τὸν προϋπάρχοντα Ρωμαίικο πολιτισμό. Αὐτὸ ποὺ ἔγινε εἶναι ὅτι πολλοὶ λαοὶ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ Ρωμανία καὶ τὸν πολιτισμό της. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς δέχτηκαν τὸν πολιτισμὸ αὐτὸ καὶ μὲ βάση τὰ δικά τους ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ διαμόρφωσαν τὴ δική τους παράδοση, ὅπως εἶναι γιὰ παράδειγμα ἡ Ρώσικη Παράδοση. Ἄλλοι ὅμως λαοὶ παρότι ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ καὶ γνώρισαν τὸ Ρωμαίικο πολιτισμὸ ἐπέδειξαν ἀδυναμία νὰ τὸν κατανοήσουν καὶ ἔτσι ὄχι μόνο δὲν τὸν δέχτηκαν ἀλλὰ διαμόρφωσαν δικά τους πολιτισμικὰ κακέκτυπα, ποὺ μέχρι σήμερα ἀντιμάχονται τὸν Ρωμαίικο πολιτισμὸ καὶ βασανίζουν τὴν ἀνθρωπότητα.
.              Στὴ Δύση οἱ Φράγκοι καὶ τὰ ἄλλα Γερμανικὰ φύλα, λαοὶ ἀπολίτιστοι καὶ βάρβαροι, διαμόρφωσαν ἕνα πολιτισμικὸ μόρφωμα βασισμένο στὴν ἐνστικτώδη ἀγάπη πρὸς τὸν ἑαυτὸ καὶ τὸ ἴδιον συμφέρον. Μετέτρεψαν δὲ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὸ ἔκτρωμα τῆς Φράγκικης Ἐκκλησίας, αὐτῆς δηλαδὴ ποὺ λανθασμένα καὶ κάκιστα ἀποκαλοῦμε σήμερα Ρωμαιοκαθολικὴ (καθὼς οὔτε Ρωμαίικη εἶναι, ἀλλὰ οὔτε καὶ καθολική). Ἡ βαρβαρότητα τῶν Γερμανικῶν φύλων καὶ ἡ διαστρεβλωμένη Φράγκικη Ἐκκλησία μὲ τὸ πλῆθος τῶν διαφοροποιήσεων καὶ ἀποσχίσεών της (διαμαρτύρηση κλ.) διαμόρφωσαν αὐτὸ ποὺ ἱστορικὰ ἀποκαλοῦμε δυτικὸ «πολιτισμό». Ἕναν «πολιτισμὸ» βασισμένο ἀποκλειστικὰ στὸ συμφέρον, τὸ κέρδος καὶ τὸν ἐγωισμὸ τῆς δύναμης, «πολιτισμὸ» ποὺ ἔκανε καὶ κάνει τόσους αἰῶνες τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ὑποφέρει οἰκτρά. Τί νὰ πρωτοθυμηθεῖ κανείς: τὸ σκοταδισμὸ τοῦ φεουδαλισμοῦ, τὴν καταστροφὴ τῆς Ρωμανίας τὸ 1204 καὶ τὴ Φραγκοκρατία, τὶς Ἱερὲς Ἐξετάσεις, τὸν ἀφανισμὸ τῶν λαῶν τῆς Ἀμερικῆς, τὸ δουλεμπόριο, τὴν ἀποικιοκρατία, τὸ ρατσισμὸ καὶ τὴν παντελῆ ἔλλειψη σεβασμοῦ γιὰ ὁτιδήποτε διαφορετικό, τοὺς δύο παγκόσμιους καὶ τοὺς ἀμέτρητους περιφερικοὺς πολέμους, τὴν καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν ἀπάνθρωπη ζούγκλα τοῦ ἀχαλίνωτου κορπορατικοῦ καπιταλισμοῦ ποῦ ζοῦμε σήμερα; Εἶναι λοιπὸν ἀπολύτως σαφὲς ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη οὔτε ἀνῆκε, οὔτε ἀνήκει, οὔτε ἔχει ἀπολύτως καμία σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε Δύση.
.              Ἡ Ρωμηοσύνη ὅμως δὲν ἔχει ἐπίσης καμία ἀπολύτως σχέση οὔτε καὶ μὲ τὴν Ἀνατολή. Τὸ Ἰσλὰμ παρότι στὴν ἀρχὴ θεωρήθηκε ὡς μία ἀκόμα αἵρεση τοῦ Χριστιανισμοῦ, οὐσιαστικὰ εἶναι μία ἁπλοϊκὴ ἀλλὰ στυγνὴ νομολογία, μὲ ἰσχνότατη ἕως ἀνύπαρκτη μεταφυσικὴ καὶ μὲ ὁδηγὸ σαρκικὰ καὶ ἡδονιστικὰ ὁράματα. Στηριζόμενο στὴν ἁπλοϊκότητά του, ἐξαπλώθηκε μὲ τὴ βία, αἱματοκυλίζοντας τὸν κόσμο. Ἔκλεψε, λεηλάτησε καὶ ἀφάνισε τοὺς «ἀπίστους». Ὁδήγησε δὲ συνολικά τους ἀνθρώπους του σὲ ἕνα, συνεχιζόμενο ὡς τὶς μέρες μας, βαθύτατο σκοταδισμό.
.               Ἡ Ρωμηοσύνη πάλεψε καὶ παλεύει τόσο μὲ τὴν Ἀνατολή, ὅσο καὶ μὲ τὴ Δύση, τῶν ὁποίων διαχρονικὸ αἴτημα παραμένει ὁ ἀφανισμὸς κάθε διαφορετικοῦ πολιτισμοῦ καὶ εἰδικὰ τοῦ Ρωμαίικου πολιτισμοῦ, τὸν ὁποῖον καὶ καπηλεύτηκαν καὶ διαστρέβλωσαν. Τὰ τελευταῖα περίπου 180 χρόνια ἡ κατάσταση ἔγινε πιὸ περίπλοκη καὶ δύσκολη, καθὼς ἐπῆλθε στὴ Ρωμηοσύνη ἕνας ἐσωτερικὸς ἀποπροσανατολισμὸς καὶ μία σύγχυση, ποὺ ὁδήγησαν τὴ Ρωμηοσύνη σὲ πολλαπλὲς ἀκυρώσεις καὶ τὸ γένος μας στὰ πρόθυρα τῆς πλήρους διάλυσης ποὺ βιώνουμε σήμερα. Γι᾽ αὐτὰ ὅμως θὰ μιλήσομε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ «Θὰ γκρεμιστεῖ ὅ,τι θυμίζει Ἑλλάδα, θὰ καταστραφεῖ κάθε ἑλληνικὸ στοιχεῖο».

ΘΑ ΛΕΗΛΑΤΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ
Χαριστικ
βολ στ Φανάρι

Λιάνα Μυστακίδου

.           Δημοσιεύθηκε στὴν Ἐφημερίδα τῆς (Τουρκικῆς) Κυβερνήσεως ἡ ἀπόφαση τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου τῆς 09.09.2012, γιὰ τὴν  «ἐπείγουσα ἀπαλλοτρίωση» ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς ἱστορικὲς συνοικίες τῆς Πόλης, Φανάρι-Μπαλατὰ Ἀϊβάνσαραϊ. Ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ ἐξωραϊσμοῦ καὶ τῆς ἀναβάθμισης τῶν περιοχῶν αὐτῶν,  θὰ «λεηλατηθοῦν» καὶ τὰ τελευταῖα κτίσματα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης.  Ἡ  ἐπείγουσα ἀπαλλοτρίωση ἐφαρμόζεται μόνο σὲ περιπτώσεις  ἐκτάκτου ἀνάγκης, ἐπιστράτευσης, φυσικῶν καταστροφῶν, πολέμου…
.           Τί ἀπὸ ὅλα συμβαίνει καὶ  ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση προσφεύγει σὲ ἕνα τέτοιο μέτρο;
.           Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ θὰ ἀπαλλοτριωθοῦν ὅλα τὰ ἀκίνητα χωρὶς τὴν ἔγκριση τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ στὸ τίμημα ποὺ θὰ ὁρίσει τὸ κράτος. Θὰ λεηλατηθοῦν δηλαδὴ τὰ ἀκίνητα τῆς περιοχῆς, τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἦταν ἑλληνικά.
.           Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς, ποὺ εἶναι οἰκονομικὰ ἀδύναμοι, ἀγωνίζονται νὰ σώσουν τὰ σπίτια στὰ ὁποῖα μένουν δωρεὰν ἢ ἔναντι ἐλάχιστου ἀντιτίμου, ἀφοῦ  οἱ ἰδιοκτῆτες τους δὲν μποροῦν νὰ τὰ ἀξιοποιήσουν.
.           Αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο χτύπημα στὴν ἱστορικὴ περιοχὴ τοῦ Φαναρίου. Θὰ γκρεμιστεῖ ὅ,τι θυμίζει Ἑλλάδα, θὰ καταστραφεῖ κάθε ἑλληνικὸ στοιχεῖο. Ἡ  προσπάθεια αὐτὴ εἶχε ξεκινήσει ἀπὸ τὸν Ὀζάλ, ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὸ νέο ρυμοτομικὸ σχέδιο τῆς Πόλης, γκρέμισε ὅλο τὸ Ταρλάμπασι καὶ τὴν συνοικία τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου ποὺ ἔσφυζε κάποτε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο.
.           Ἔτσι, ἔφτασε τώρα ἡ σειρὰ στὸ Φανάρι. Μετὰ τὴν ἱερατικὴ Σχολὴ ποὺ λειτουργεῖ δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλοιώνεται ὁριστικὰ ἡ φυσιογνωμία τῆς περιοχῆς. Σβήνουν δηλαδὴ καὶ τὰ τελευταία ἴχνη τοῦ Ἑλληνισμοῦ…
.           Ἡ κ. Τσιγντὲμ Σαχὶν ποὺ εἶναι ἐκπρόσωπος Τύπου τοῦ Συνδέσμου τῶν κατοίκων Φαναρίου-Μπαλατᾶ Ἀϊβάνσαραϊ, δήλωσε ὅτι οἱ κάτοικοι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ ἀγωνιστοῦν καὶ νὰ προσβάλουν μὲ κάθε ἔνδικο μέσο τὴν ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης.
.           Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τονίζει θέτει σὲ κίνδυνο τὴ ζωὴ καὶ τὴν περιουσία τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Ἐπεσήμανε ὅτι ἡ ἀπόφαση εἶναι καθαρὰ πολιτική, γιατί δὲν συντρέχει καμία ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις  ποὺ προβλέπει ἡ νομοθεσία γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς «ἐπείγουσας ἀπαλλοτρίωσης».
.           Φαντάζεστε τί θὰ εἶχε συμβεῖ ἂν τολμοῦσε ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ κάνει κάτι παρόμοιο στὴν Δ. Θράκη; Ἐμεῖς, ὅμως, εἴμαστε «εὐγενεῖς», ἀφήνουμε πάλι μόνο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ σώσει τὰ ἀκίνητά του καὶ τὶς περιουσίες τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν…

 ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ: ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ («Δὲν μᾶς ἄρεσε ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Θελήσαμε μιὰ Ἑλλάδα μὲ δυτικὴ νοοτροπία, μὲ εὐδαιμονία χωρὶς Χριστό.»)

Ἱερομονάχου Παϊσίου Παπαδοπούλου
(Ἱερά Μονή Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Φιλώτα, Φλωρίνης)

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
Στρατηγικὴ τοῦ ἀγῶνος

.        Μὲ σπαραξικάρδια ὀδύνη καὶ ἀπροσμέτρητο ἄλγος ψυχῆς παρακολουθοῦμε τὸν τελευταῖο καιρὸ τὸ δράμα τῆς πατρίδος μας προβληματισμένοι γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ βαρὺς χειμώνας ποὺ περάσαμε φέτος μὲ τὰ δυσβάστακτα οἰκονομικὰ μέτρα τοῦ μνημονίου, τὰ ὁποῖα ἀπηχοῦν καὶ ἄλλες παραμέτρους στὴν ἐσωτερική μας πολιτική, ἀκόμη πιὸ ἐπώδυνες καὶ τελικὰ ὁλοκληρωτικές, κάνουν πλέον τοὺς Ἕλληνες νὰ παραμιλοῦν, τσακισμένοι ψυχολογικὰ, μέσα στὸ ἀπελπιστικὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο μᾶς παγίδευσαν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπή, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμείο στὰ πλαίσια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. «Δειλία θανάτου ἐπέπεσεν ἐφ’ ἡμᾶς»…
.        Ποιός «κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου» θὰ μποροῦσε νὰ περιγράψει παραστατικὰ ὅσα καταλύονται στὸ Ἑλληνικὸ κράτος καὶ ποιά προφητικὴ φωνὴ θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἀφυπνίσει τὴν ἀποχαυνωμένη καὶ χονδροειδὴ ἐσχάτως συνείδησή μας;
.        Ἀπὸ καιρὸ οἱ ἐπίσημοι κύκλοι τῆς Εὐρωζώνης, σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς διεθνεῖς θεσμικοὺς ἐπενδυτὲς καὶ τὶς εὐρωπαϊκὲς τράπεζες, ποὺ κατέχουν τὸν κύριο ὄγκο τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου χρέους, στὁ ὁποῖο μᾶς ἔριξαν μὲ σκοπιμότητα, ἐξ ‘iιτίας τῆς δικῆς μας ἀφέλειας, ἀποφάσισαν νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν πτώχευση, χωρὶς βέβαια νὰ θιγοῦν οἱ ἀγορές. Ἔπρεπε, ὁπωσδήποτε, σύμφωνα μὲ τὸ συμφέρον τους -ἂς μὴν ξεγελιόμαστε- νὰ περάσει ὁλόκληρη ἡ δημοσιονομικὴ διαχείριση τῆς χώρας μας στὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς ἐπιτροπείας, δηλαδὴ νὰ συντελεσθεῖ ἡ ἐθνική μας ὁμηρία.  Ἤδη, μὲ ἀφορμὴ τὴν διαχείριση τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους, ἡ Τρόικα σὲ συνεργασία μὲ τὴν «ὁμάδα δράσης» τῶν ἐπιτρόπων, ποὺ ὅρισε ἡ Κομισιὸν, θὰ ἔχει αὐξημένες πλέον ἁρμοδιότητες, τουτέστι ἀσφυκτικὴ ἐποπτεία στὴν Ἑλλάδα, ἤτοι, ὅπως γράψαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, ἐγκαθιδρύεται μιὰ πολυεθνικὴ στρατιὰ ἐλεγκτῶν, οὐσιαστικὰ γιὰ νὰ μᾶς κυβερνᾶ. Συντόμως, κάθε ζωτικὸς τομέας τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ διοίκησης θὰ βρίσκεται στὰ χέρια ξένων. Γιατί; Ἀπλὰ, γιὰ νὰ ὑποδουλώσουν τοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ χάσουμε τὴν ἐθνική μας κυριαρχία. Τὸ χρέος ποὺ μᾶς λάνσαραν ὀργανωμένα, ἔγινε τὸ ἐργαλείο τῆς καταδυνάστευσής μας. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσουν καὶ νὰ ὁρίζουν τὰ ἐσωτερικά μας θέματα μὲ τὸ πρόσχημα αὐτῆς τῆς ἐποπτείας. Μήπως δὲν ἤθελαν οἱ νεοεποχίτες τρόμο-κεφαλαιοκράτες μαζὶ μὲ τοὺς εὐρωπαίους ἑταίρους μας νὰ χειραγωγηθοῦμε οἱ Ἕλληνες πολίτες μὲ ἄλλοθι τὸν κίνδυνο μιᾶς πτώχευσης, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τελικὰ ἡ κύρωση τοῦ πακέτου μέτρων ἀπὸ τὴν βουλὴ ψηφίζοντας τὸ νέο μνημόνιο; Ἂν ὄχι, γιατὶ πίεζαν μὲ τέτοια ἐμμονή; Γιατί δάνειζαν μὲ τόσα ὑψηλὰ ἐπιτόκια; Γιατὶ ἄραγε ὅταν ψηφίστηκαν ἀπὸ τὸ κοινοβούλιο ὅσα ἀφοροῦν τὸ νέο μνημόνιο ἔγινε η ἀναβάθμισή μας ἀπὸ τοὺς οἰκονομικοὺς οἴκους ἀξιολόγησης; Τουλάχιστον αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μᾶς προβληματίσει. Ὅλοι ὅσοι θέλησαν νὰ περάσουν τὰ νέα μέτρα προέβαλαν ὡς ἐπιχείρημα τὴν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων, γι’ αὐτὸ καὶ ἔκαναν λόγο γιὰ  ἀναγκαιότητα ὁλοκληρώσεως τῆς ἀναδιάρθρωσης τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους. Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ προτάσσεται τὸ δίλημμα· ἢ προχωροῦμε σὲ διακρατικὴ συμφωνία ἔπειτα ἀπὸ τὴν κύρωση τοῦ μνημονίου ἢ δηλώνουμε πτώχευση. Σὰν νὰ μὴν ἔχουμε συνειδητοποιήσει οἱ ταλαίπωροι ὅτι ἡ πτώχευση ἔχει γίνει, ἀπλῶς τώρα, μᾶς ξεγυμνώνουν ἀπὸ κάθε ἀξιοπρέπεια ἀλλὰ καὶ δυνατότητα ἀνάπτυξης, καὶ αὐτὸ θεωρεῖται σωτηρία!
.        Εἶναι βέβαια ἀλήθεια ὅτι οἱ περιστάσεις εἶναι πολὺ κρίσιμες, ὅμως αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε εἶναι ὅτι δὲν ἦρθαν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ μᾶς ὁδήγησαν στὶς συγκεκριμένες ἐπιλογές.  Γι’ αὐτὴ τὴν χειραγώγηση δὲν θέλουν νὰ ὁμιλοῦν! Ἑστιάζουν τόσο πολὺ τὸν φακὸ στὸ συγκεκριμένο τρέχον πρόβλημα (σκοπίμως) ἀποπροσανατολίζοντας τὴν κοινὴ γνώμη ὰπὸ τὴν γενεσιουργὸ αἰτία, τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ὀργάνωσαν τὸ σκηνικὸ τῆς οἰκονομικῆς μας ἐξαθλίωσης καὶ τὴν διαπλοκὴ τῶν ὁμάδων τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὥστε νὰ συρθοῦμε τελικὰ ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ ΔΝΤ. Μιλοῦν τώρα γιὰ ἱστορικὴ εὐθύνη καὶ ἀδυναμία ἐπιλογῶν, σὰν μὴν εἶχαν εὐθύνη αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ ἀποτέλεσμα αὐτό. Θέλουμε, δὲ θέλουμε δηλαδὴ, πρέπει νὰ κάνουμε πλέον ὅσα ἐντέλλονται οἱ «σωτῆρες» μας. Μὲ ἄλλα λόγια, μᾶς προτρέπουν νὰ παραδοθοῦμε στὶς ὀρέξεις τῶν οἰκονομικῶν ἀγορῶν, στὴν ἀποικιοκρατική τους προέλαση γιὰ νὰ ἀφανισθοῦμε! 

.        Ὅλα αὐτὰ ὅμως γιὰ τοὺς Ἕλληνες εἶναι τὸ τίμημα τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν μᾶς ἄρεσε ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Θελήσαμε μιὰ Ἑλλάδα μὲ δυτικὴ νοοτροπία, μὲ εὐδαιμονία χωρὶς Χριστό. Τὴν Ὀρθόδοξη παρακαταθήκη καὶ τὸ Ρωμαίικο σταυροαναστάσιμο ἦθος τὰ ἀπεμπολήσαμε. Οἱ ἄρχοντές μας ψήφισαν νόμους, καὶ ὅλοι μας ἀκολουθήσαμε πρακτικὲς κρατῶν καὶ ἀνθρώπων, ποὺ αὐτονομήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐνῶ πάντοτε ἤμασταν Χριστοκεντρικοί, ἄνθρωποι λειτουργημένοι, τελευταῖα ἀλλοτριωθήκαμε καὶ γίναμε οὐμανιστές, ἄνθρωποι τῆς «Νέας Ἐποχῆς»! Θελήσαμε νὰ ζήσουμε μέσα στὴν ἁμαρτία, δίχως μετάνοια, «ἐλεύθεροι» ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου δοκιμάζοντας τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἀποστασίας, καὶ τώρα, γευόμαστε τὰ ὀψόνια τῆς ἁμαρτίας. Στηριχθήκαμε σὲ ἀνθρώπινα δεκανίκια καὶ ὄχι στὸν Παντοκράτορα. Καθὼς ὅμως λέει ὁ προφήτης Ἱερεμίας· «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον καὶ στηρίσει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν, καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ». Παγιδευτήκαμε σὲ αὐτὸ ποὺ δώσαμε τὶς καρδιές μας!

.        Μέσα στὴν πνιγηρὴ βέβαια αὐτὴ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ποὺ ἐγκλωβισθήκαμε  παιδαγωγούμαστε πρὸς μετάνοια. Διότι, «κανένας δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὴν ἀδυναμία του, ἂν δὲν τὸν  ἀφήσει ὁ Θεὸς νὰ δοκιμαστεῖ λίγο, ἢ μὲ ὅσα βασανίζουνε τὸ κορμὶ ἢ μὲ ὅσα βασανίζεται ἡ ψυχή», σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ κορυφαίου τῶν νηπτικῶν, Ἀββὰ Ἰσαάκ. Θὰ ἔλεγα -ἐκ παραλλήλου καὶ μεταφορικά- ὅτι αὐτὸ συμβαίνει τώρα στὴν Ἑλλάδα. Θέλησαν οἱ Ἕλληνες νὰ δοκιμάσουν τὴν τύχη τους μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός. Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ σέβεται τὴν ἐλευθερία μας, μᾶς ἄφησε παιδαγωγικὰ νὰ δοκιμασθοῦμε. Τώρα τὸ κορμί τῆς πατρίδος μας, δηλαδὴ ἡ Ἑλληνικὴ γῆ μὲ τὸν ὅποιο φυσικό, τουριστικό, ἀναπτυξιακό της πλούτο δοκιμάζεται, καθὼς χάνουμε πλέον ὡς κράτος, τὴν ἐθνική μας κυριαρχία. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ψυχή μας, ἡ Ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας, δοκιμάζεται μέσα στὴ λαίλαπα τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρῶτα ἀλλοτριωθήκαμε πνευματικὰ καὶ ἔπειτα πολιτικά. Καὶ ἂν δὲν μετανοήσουμε ἐγκαίρως γιὰ νὰ μᾶς προλάβει ὁ Θεός, στὸ ἑξῆς, ὁ ἐθνικός μας πλοῦτος θὰ κατατρώγεται ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ τῆς Ε.Ε καὶ τοῦ Δ.Ν.Τ, ὅπως τὸ συκῶτι τοῦ Προμηθέα δεσμώτη.  Συνάμα θὰ βασανίζεται καὶ ἡ ψυχή μας γιὰ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.  Καὶ γιὰ μὲν τὸ πρῶτο, θὰ ἰσχύει τὸ ψαλμικὸ λόγιο τοῦ προφητάνακτα Δαυΐδ· «Ἀπέστρεψας ἡμᾶς εἰς τὰ ὀπίσω παρὰ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, καἱ οἱ μισοῦντες ἡμᾶς διήρπαζον ἑαυτοῖς. Ἔδωκας ἡμᾶς ὡς πρόβατα βρώσεως, καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσι διέσπειρας ἡμᾶς», ἀφοῦ ἤδη τὰ λιγοστὰ τέκνα τῆς Ἑλλάδος ἄρχισαν καὶ διασκορπίζονται στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης γιὰ ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀφήνοντας τὴν ταλαίπωρη Πατρίδα ἕνα γηροκομεῖο νὰ τὸ σκυλεύουν οἱ κεφαλαιοκράτες τοῦ Σιωνισμοῦ, ἐνῶ γιὰ τὴν ψυχή μας θὰ ἰσχύει ἐκεῖνο ποὺ λέει  παρακάτω· «Ἀπέδου τὸν λαόν σου ἄνευ τιμῆς, καὶ οὐκ ἦν πλῆθος ἐν τοῖς ἀλαλάγμασιν αὐτῶν. Ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμὸν καὶ χλευασμὸν τοῖς κύκλω ἡμῶν. Ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολὴν ἐν τοῖς ἔθνεσι, κίνησιν κεφαλῆς ἐν τοῖς λαοῖς» (Ψλμ. μγ´ 11-15).
.        Σὲ ἕναν τόπο ὅμως ποὺ σφραγίσθηκε μὲ τὶς θυσίες ποὺ προσφέρθηκαν αἰῶνες τώρα ἀπὸ τοὺς ἥρωες τοῦ γένους μας καὶ τοὺς παπποῦδες μας, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στὰ πεδία τῶν μαχῶν ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, γιὰ νὰ μᾶς κληροδοτήσουν τὸ ἀγαθὸ τῆς ἐλευθερίας, σὲ μιὰ πατρίδα ποὺ καθαγιάσθηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς φυλῆς μας, οἱ ὁποίοι μὲ τὰ αἵματα τῶν μαρτυρίων τους καὶ τοὺς ἱδρῶτες τῶν ἀσκητικῶν τους καμάτων μᾶς παρέδωσαν τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παρακαταθήκη, ἔχουμε πνευματικὸ χρέος καὶ ἱστορικὴ εὐθύνη νὰ ἀντισταθοῦμε. Ὅλα ὅσα μηχανεύθηκαν οἱ πονηροί τῆς «Νέας Τάξεως», θέλοντας νὰ τσακίσουν τὴν ἐλπίδα τοῦ λαοῦ μας, μποροῦν ν’ ἀξιοποιηθοῦν, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα θετικὸ κλίμα γιὰ ἀνάκαμψη καὶ ἐπιστροφὴ στὶς πατρογονικές μας ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικά. Πῶς; Εἴπαμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει σῶμα καὶ ψυχή. Γιὰ νὰ σωθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου, εἶναι ἀνάγκη νὰ θεραπευθεῖ πρῶτα ἡ ψυχή της. Ἐπειδὴ εἶναι ἄρρωστη ἡ ψυχή της, ἔχει παραλύσει καὶ τὸ κορμί της, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ παραλυτικοῦ ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Χριστός· «μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰω. ε´14). Ἡ ψυχὴ ὅμως τῆς Ἑλλάδος εἴμαστε ἐμεῖς, τὰ παιδιά της, οἱ Ἕλληνες. Συνεπῶς, ἂν ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴν πνευματική μας πορεία, ἡ πατρίδα μας θὰ ζήσει. Γιὰ νὰ γίνει κάτι τέτοιο, πρῶτα χρειαζόμαστε ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορὰς καὶ ἔπειτα ἰσχυρὴ θέληση γιὰ νὰ τὸ κρατήσουμε. Τὸ διαχρονικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς μας ὑπάρχει. Μένει ἀπὸ τὴν δική μας πλευρὰ νὰ θελήσουμε. Ὁ Θεὸς ζητᾶ καρποὺς θελήσεως. Ἡ θέλησή μας βέβαια, ὡς λογικὴ ἐπιθυμία καὶ πόθος γιὰ κάτι συγκεκριμένο, ἐν προκειμένω γιὰ τὴν μετάνοιά μας, συνιστὰ τὴν βούλησή μας. Ἡ βούληση ἀναφέρεται στὸν σκοπό, ὄχι ὅμως καὶ στὰ μέσα, ποὺ ὁδηγοῦν στὸν σκοπό.
.        Αὐτὸ ποὺ θὰ ἰσχυροποιήσει τὴν θέληση, τὴν βούλησή μας, εἶναι μιὰ θεμελιώδης ἰδέα καὶ ἕνα ἰσχυρὸ αἴσθημα. Λέει ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος· «Ὅταν μιὰ σημαντικὴ καὶ θεμελιώδης ἰδέα ἔρχεται νὰ στηρίξει ἕνα αἴσθημα, τότε αὐτὸ ἰσχυροποιεῖται, γιὰ νὰ ἰσχυροποιήσει μὲ τὴν σειρὰ του καὶ τὴν ἰδέα. Καὶ ἔτσι τὰ δύο μαζὶ γίνονται σὰν ἕνα φρούριο». Ἐν προκειμένω, ἐμεῖς πρέπει νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας τὴν  ἰδέα τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἔγινε τὸ φῶς τῆς οἰκουμένης μὲ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία της. Πάνω σ’ αὐτὴ τὴν βάση πρέπει νὰ δουλέψουμε ὅλοι· κατ’ ἐξοχὴν ὅμως, οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος. Στὴν οἰκογένεια οἱ γονεῖς, στὸ σχολεῖο οἱ δάσκαλοι, στὴν Ἐκκλησία οἱ κληρικοί, στὰ πανεπιστήμια οἱ καθηγητές, στὰ θέατρα οἱ καλλιτέχνες καὶ ὅπου ἀλλοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἐργασθοῦμε ἐντατικά, ὥστε νὰ ἀναπτερωθεῖ ἡ ψυχὴ τῆς Ἑλλάδος στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν της, νὰ ἐκφρασθεῖ διαχρονικὰ ἡ ἐθνική μας συνείδηση, καὶ νὰ συγκροτηθοῦμε ἑνωμένοι πρὸς ἕνα κοινὸ σκοπό, νὰ ἀναστηθεῖ ἡ Ρωμιοσύνη! Ὅπως γράφει ἡ Δέσποινα Δαμιανίδου σὲ βιβλίο της γιὰ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια· «Ἡ μεγαλύτερη ἐπανάσταση μπορεῖ νὰ ἐκραγεῖ ἀπὸ μιὰ ἰδέα, ἀπὸ ἕνα στίχο ἢ ἀπὸ ἕνα ἐπίγραμμα. Οἱ μεγαλύτερες μάχες μποροῦν νὰ κερδηθοῦν ἀπὸ ἕνα ἐμβατήριο, μ’ ἕναν ἐλεγειακὸ στίχο. Καὶ ἡ ἱστορία τὸ ἐπιβεβαιώνει. Ὁ Τυρταῖος μὲ τὶς ἐλεγείες του κατόρθωσε νὰ μονιάσει τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ νὰ τοὺς ἐμψυχώσει στὴν προσπάθεια νὰ ἀνακαταλάβουν τὰ χαμένα ἐδάφη τους. Οἱ στίχοι τοῦ Ρήγα καὶ τοῦ Σολομοῦ ἐνέπνευσαν, ἐνθάρρυναν, ξεσήκωσαν τοὺς σκλάβους στὸν ἀγῶνα τῆς ἐλευθερίας». Δὲν κερδίζονται δηλαδή ὅλοι οἱ ἀγῶνες στὰ πεδία τῶν μαχῶν μὲ μεγάλους στρατηλάτες, ἀλλὰ καὶ στὶς οἰκογένειες, καὶ στὰ σχολειά, καὶ στὶς ἐκκλησιές, καὶ στὰ μοναστήρια, καὶ στὸ χῶρο ἐργασίας, καὶ στὶς συναυλίες καὶ στὴ Σύνοδο μὲ τοὺς Ἱεράρχες· ἀκόμη δὲν τὸ καταλάβαμε; Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἐπικοινωνία γίνονται οἱ ζυμώσεις, οἱ διεργασίες, ἐκεῖ δίδονται διὰ προσευχῆς οἱ ἐμπνεύσεις, γίνονται οἱ προτάσεις, ἀναπτύσσονται οἱ ἰδέες. Αὐτὴ ἡ ἰδέα θὰ μᾶς ἐμπνεύσει ξανὰ τὸ αἴσθημα τῆς φιλοπατρίας στοὺς Ἕλληνες. Ἂς θυμηθοῦμε λίγο τὸ κρυφὸ σχολειό, τὸν Πατροκοσμά, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ποῦ μελετοῦσε τὰ κατορθώματα τοῦ Ἀχιλλέα. Οἱ μάχες ὅμως κερδίζονται καὶ στὴν κάλπη. Ὦ, αὐτὴ ἡ κάλπη! Θὰ βροντήξει φέτος, ἂν βέβαια τὸ πάθημα μᾶς ἔγινε μάθημα!
.        Οἱ καταρρακωμένοι καὶ ἐξευτελισμένοι Ἕλληνες, σὲ τοῦτες τὶς ἐκλογές, θὰ πυροβολοῦν μὲ τὴν ψῆφο τους. Ἂς ὀρέγονται ἐκλογὴ οἱ διαπλεκόμενοι στὴν προδοσία καὶ τὸ ξεπούλημα τῆς πατρίδος μας. Θὰ μείνουν μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτό! Οἱ περισσότεροι φαίνεται νὰ συνειδητοποίησαν ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ πόλεμο. Ἂν ἐρευνήσουμε τὰ πράγματα σὲ βάθος, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι στὴν πραγματικότητα χτυποῦν τὴν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπία, τὴν Ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας διεξάγεται γιὰ τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ τῆς πατρίδος μας. Ἂς μὴ ξεγελιόμαστε ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ τὶς ἁβροφροσύνες τους. Ἡ πραγματικότητα εἶναι σκληρὴ καὶ ἀδυσώπητη. Ὅπως σὲ μιὰ σύρραξη πρέπει νὰ γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ ἐχθρός, τί δύναμη φέρει, ποιά εἶναι τὰ ὅπλα του, τί τακτικὴ ἀκολουθεῖ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὡς ἀγωνιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, ὡς θεηγόροι ὁπλῖτες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ διακρίνουμε τὴν πονηρία καὶ συνάμα τὴν ἀδυναμία τους. Ὅταν πιστέψουμε ὅτι μποροῦμε νὰ ἀντισταθοῦμε, θὰ ἔχουν χάσει τὴν δύναμή τους. Ἂν, ὅμως, ὅλοι περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ κάνουμε τὸ ἀνθρώπινο, αὐτὸ ποὺ μποροῦμε, ποιὸ θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἂς μὴ ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὰ κατευθυνόμενα καὶ καλοπληρωμένα μέσα ἐνημέρωσης, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀποχαυνώνουν. Ἄς ἀναλογιστοῦμε τί εὐθύνη καὶ συνάμα τί δυνατότητες ἔχουμε. Ἂς μὴν ἀφεθοῦμε μοιρολατρικὰ στὴν πανουργία τῶν ἐχθρῶν μας. Πρόβατα ψάχνουν! Γίναμε ὅλοι ἥρωες τῆς πολυθρόνας· στὰ καφενεῖα, στὶς παρέες παριστάνουμε τοὺς σοφούς. Συζητοῦμε, ἀπλῶς γιὰ νὰ σχολιάζουμε καὶ νὰ λέμε. Μέχρι ἐκεῖ φτάνει ἡ δράση μας. Μὲ μεμψιμοιρίες ὅμως τοῦ τύπου «δὲν γίνεται τίποτε», «εἴμαστε τελειωμένοι», δίχως ἀγῶνες καὶ παλικαριά, ξεκοβόμαστε ἀπὸ τὰ φρονήματα καὶ τὴν νοοτροπία τῶν ἐσαεὶ ἀγωνιστῶν Ἑλλήνων. Τὸ νὰ βγάζουμε ὁ καθένας μας τὸν ἑαυτό του ἔξω ἀπὸ τὴν μάχη καὶ νὰ μένουμε θεατὲς δὲν εἶναι ἡ λύση. Δὲν εἶναι βέβαια λίγοι καὶ ἐκείνοι ποὺ ἀπαξιοῦν πλέον νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ πολιτικά, πρόσωπα καὶ πράγματα, διότι ὁ λαὸς αἰσθάνεται πλέον προδομένος κάτω ἀπὸ τὸν προκλητικό τους χλευασμὸ καὶ νιώθει τέτοια ἀποστροφὴ ποὺ δὲν θέλει οὔτε στὰ κανάλια νὰ τοὺς ἀκούει, πολὺ περισσότερο νὰ προσέλθει στὶς κάλπες γιὰ νὰ τοὺς ψηφίσει κατὰ τὶς ἐπικείμενες ἐκλογές, διότι ἀηδίασε. Δὲν ἔχει ἄδικο, ὅμως τὴν ἐπιλογὴ νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς τὴν θεωρῶ προσωπικὰ, καὶ ἀνεύθυνη καὶ ἐπικίνδυνη. Φοβοῦμαι ὅτι θὰ ἐπαναληφθοῦν σκηνικὰ, νὰ ψηφίζουν ἄσχετοι καὶ θὰ βλέπουμε πάλι οἰκονομικοὺς μετανάστες μὲ τὶς κομματοσημαίες στὰ χέρια νὰ ζητωκραυγάζουν γιὰ προκαθορισμένο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα. Ὅταν ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ προσέλθουμε στὶς κάλπες, θὰ βροῦν οἱ ἐπιτήδειοι ψηφοφόρους γιὰ νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους. Θεωρῶ ὅτι ὅλοι πλέον γνωρίζουμε τί παίζεται. Ἂς ἔχουμε ἐγρήγορση καὶ ἀγωνιστικὸ φρόνημα νὰ δραστηριοποιηθοῦμε ἑνωμένοι ἀντιμνημονιακά.
.        Αὐτὸ ποὺ πρωτίστως χρειάζεται, τὴν ὥρα ποὺ ὁ πόλεμος μαίνεται, εἶναι νὰ δείξουμε αὐτοκυριαρχία. Νὰ μὴν τὰ χάσουμε πάνω στὴν ἀναμπουμπούλα ποὺ ὑπάρχει, ἀλλὰ νηφάλια καὶ μέσα ἀπὸ ἕνα κλίμα προσευχῆς, ἀφοῦ ἐκτιμήσουμε σωστὰ τὴ φάση, στὴν ὁποία βρίσκεται ἡ ὅλη κατάσταση, νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ μποροῦμε καὶ ἀπαιτεῖ ἡ κρισιμότητα τῶν περιστάσεων. Νομίζω ὅτι ἡ ἄμεση κίνηση ποὺ ἐπιτακτικὰ πρέπει νὰ γίνει εἶναι νὰ μὴν ἐκλεγεῖ κυβέρνηση ποὺ ψήφισε τὸ μνημόνιο. Εἶναι ἀνάγκη, τούτη τὴν ὥρα, νὰ δοῦμε ποιοί εἴμαστε αὐτῆς τὴς θέσεως, μὲ τὶς ἴδιες ἀνησυχίες, τὴν αὐτὴ ἀγωνία καὶ τὸν ἴδιο πόνο γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας. Δὲν εἶναι καθόλου συνετὸ, σ’αὐτὴ τὴ καμπὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, νὰ χωριζόμαστε ἀπὸ κόμματα σὲ φατρίες, σὲ ὅποιο ἰδεολογικὸ καὶ κομματικὸ χῶρο καὶ ἂν ἀνήκουμε. Πρέπει νὰ συστρατευθοῦμε ἀντιμνημονιακά. Ὁπωσδήποτε, σ’ αὐτὴ τὴ φάση θὰ ὑπάρξει καὶ πολιτικὴ κίνηση, ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐκπροσωπήσει στὶς ἐπικείμενες ἐκλογὲς καὶ ἐντός ὀλίγου καὶ στὸ κοινοβούλιο, ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ δράσουμε συλλογικὰ πρῶτα ἐμεῖς, καὶ γνωρίζετε γιατί. Πολὺ ἁπλὰ, διότι μέσα ἀπὸ τὸ στημένο παιχνίδι μὲ τοὺς χρηματοδότες τῶν καναλιῶν, τὰ πατροναρισμένα γκάλοπ καὶ τὴν τακτική ἀφ’ ἑνὸς τῶν εὐρωπαίων ἑταίρων μας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῶν κεφαλαιοκρατῶν, δὲν εἶναι ἁπλῆ ὑπόθεση νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸ κατευθυνόμενο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα. Θὰ πετύχουμε ὅμως, ἐφ’ ὅσον δικτυωθοῦμε γρήγορα καὶ ἀποτελεσματικὰ μεταξύ μας, ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο, ὥστε τὰ γνωστὰ μεγάλα μέχρι τώρα κόμματα νὰ πάρουν τὸ πιὸ μικρὸ ποσοστό, γιὰ νὰ μὴν μπορέσουν οὔτε κἂν νὰ συγκυβερνήσουν. Ἡ ἀλλαγὴ στὸ πολιτικὸ σκηνικὸ δὲν εἶναι δυνατὴ χωρὶς τὸν ἐνεργὸ ρόλο ὅλων μας, δηλαδὴ ἂν δὲν πάρει ὁ ἀγῶνας μας τὴν μορφὴ ἑνὸς κινήματος. Καὶ κίνημα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει, ἂν δὲν πάρουμε τὸ θέμα τῆς συνεννόησής μας στὰ σοβαρά. Σήμερα μὲ τὸ διαδίκτυο εἶναι εὔκολο νὰ ἐπικοινωνοῦμε. Χρειάζεται ὁ καθένας μας ὅμως νὰ μιλᾶ καὶ στὸν κύκλο του. Ὅπως μὲ μιὰ λαμπάδα ἀνάβουν πολλὲς καὶ στὴν συνέχεια ἡ κάθε μιὰ ἀνάβει ἄλλες, ἕνα τέτοιο σχῆμα συνεννόησης χρειάζεται. Θὰ πρέπει πλέον νὰ ἀνοίξουμε καλὰ τὰ μάτια μας καὶ νὰ ψηφίσουμε μὲ πνευματικὰ καὶ πατριωτικὰ κριτήρια. Ὄχι ἀνθρώπους τῆς Μασονίας καὶ ὄχι ἀνθρώπους τοῦ μνημονίου. Ὄχι ἀθέους, οὔτε βέβαια ψευτοχριστιανοὺς ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ χρησιμοθηρικοὺς μόνο λόγους καὶ βάζουν ὑποψηφίους στὸ κόμμα τους Δωδεκαθεϊστὲς ἢ ἄλλους αἱρετικούς. Δὲν εἶναι φρόνιμο νὰ περιμένουμε τὶς ἀλλαγὲς ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν πολιτική. Δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ ἐλαφρότητες. Θὰ εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας, ἂν ἀφεθοῦμε στὴν προδοτικὴ πολιτικὴ τῶν γνωστῶν μεγάλων μέχρι τώρα κομμάτων, τὰ ὁποῖα βέβαια θὰ εἰσαγάγουν τοὺς καμουφλαρισμένους εἰσβολεῖς στὴν αἱματοβαμμένη πατρίδα μας, γιὰ νὰ μᾶς καταδυναστεύσουν μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἐποπτείας καὶ τῆς βοήθειας. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ στρατηγικὴ ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε!
.        Δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ λειτουργήσουμε ξεκομμένοι ἀπ’ τὸ ἱστορικό μας παρελθόν. Χρειάζεται, λοιπόν, ἡ ἱστορικὴ μνήμη ἀφ’ ἑνὸς τοῦ ἐνδόξου μας παρελθόντος -κλασικὴ ἀρχαιότητα, Βυζάντιο, Ἐπανάσταση τοῦ 1821, Μακεδονικὸς Ἀγώνας, Ἔπος τοῦ 1940, ὅ,τι ἄλλο-  καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῶν παθημάτων μας ἀπὸ τῆν διχόνοια. Ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης ἀποτυπώνει μὲ πολὺ πόνο τὴν κατάντια μας ἀπὸ τὶς φατρίες: «Θεέ, συγχώρεσε τοὺς παντίδους, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς πάρουν τὸν ἀγέρα ποὺ ἀναπνέουμε καὶ τὴν τιμὴν ποὺ μὲ τὸ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι πήραμε. Ἐμεῖς τὸ χρέος, τὸ κατὰ δύναμιν, ἐπράξαμεν. Καὶ αὐτοὶ βγῆκαν σήμερον νὰ προκόψουν τὴν Πατρίδα. Μᾶς γέμισαν φατρία καὶ διχόνοια. Καὶ τὴν Πατρίδα δὲν τὴν θέλουν Μητέρα κοινή. Ἀμορόζα εἰς τὰ κρεβάτια τους τὴν θέλουν. Γι’ αὐτὸ περνοῦν καὶ ρεθίζουν τὸν κόσμον μὲ τέχνες καὶ καμώματα. Καὶ καζαντίσαν αὐτοὶ πουγγιὰ καὶ ἀγαθὰ καὶ ἀφῆκαν τοὺς ἀγωνιστές, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανὰ εἰς τὴν ἄκρην. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι λύκοι, ποὺ φέραν δυστυχήματα καὶ κίντυνον εἰς τὸν τόπον. Ἂς ὄψονται. Τότε ποὺ ἡ Τουρκιὰ ἐκατέβαινε ἀπὸ τὰ ντερβένια καὶ ὁλίγοι ἔτρεχαν μὲ ὀλίγα ντουφέκια, μὲ τριχιὲς δεμένα, νὰ πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριὰν ἢ θάνατον, οἱ φρόνημοι ἀσφάλιζαν τὶς φαμελιές τους εἰς τὰ νησιὰ κι’ αὐτοὶ τρέχαν εἰς ρεματιὲς καὶ βουνά, μὴ βλέποντας ποτὲ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ ὅταν ἀκοῦγαν τὰ ντισμπάρκα τῶν Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δική τους τὴν Πατρίδα καὶ κυνηγοῦν τοὺς ἀγωνιστές. Ἐγίναμε θηρία ποὺ θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ἀνθρωπινὰ νὰ χορτάσουν. Καὶ χωρίζουν τὸν κόσμον σὲ πατριώτες καὶ ἀντιπατριῶτες. Αὐτοὶ γίναν οἱ σημαντικοὶ τῆς Πατρίδος καὶ οἱ ἄλλοι νὰ χαθοῦν. Δὲν ξηγιῶνται γλυκότερα νὰ φυλάξωμεν πατρίδα καὶ δοῦμε λευτεριὰν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δὲν φτιάχνεται χωρὶς οὗλοι νὰ θυσιάσουν ἀρετὴν καὶ πατριωτισμόν. Καὶ χωρὶς νὰ πάψει ἡ μέσα, ἡ δική μας τυραγνία.
.        Καὶ βγῆκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνῆτες, Ἕλληνες, σπορὰ τὴς ἑβραιουργιᾶς, ποὺ εἶπαν νὰ μᾶς σβήσουν τὴν Ἁγία Πίστη, τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, διότι ἡ Φραγκιὰ δὲν μᾶς θέλει μὲ τέτοιο ντύμα Ὀρθόδοξον. Καὶ ἐκάθησα καὶ ἔκλαιγα διὰ τὰ νέα παθήματα. Καὶ ἐπῆγα πάλιν εἰς τοὺς φίλους μου τοὺς Ἁγίους. Ἄναψα τὰ καντήλια καὶ ἐλιβάνισα λιβάνιν καλὸν ἁγιορείτικον. Καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά μου τοὺς εἶπα: «Δὲν βλέπετε ποὺ θέλουν νὰ κάμουν τὴν Ἑλλάδα παλιόψαθα; Βοηθῆστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν. Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τὰ τσογλάνια τοῦ τρισκατάρατου τοῦ Πάπα. Μὴν ἀφήσετε, Ἅγιοί μου αὐτὰ τὰ γκιντὶ πουλημένα κριγιάτα τῆς τυραγνίας νὰ μασκαρέψουν καὶ νὰ ἀφανίσουν τοὺς Ἕλληνες, κάνοντας περισσότερα κακὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ καταδέχτηκεν ὁ Τοῦρκος ὡς τίμιος ἐχθρός μας».
.        Ἕνας δικός μου ἀγωνιστὴς μοῦ ἔφερε καὶ μοῦ διάβασεν ἕνα παλαιὸν χαρτί, ποὺ ἔγραψεν ὁ κοντομερίτης μου Ἅγιος παπάς, ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τὸν ἐκρέμασαν εἰς ἕνα δέντρον Τούρκοι καὶ Ἑβραῖοι, διότι ἔτρεχεν ὁ εὐλογημένος παντοῦ καὶ ἐδίδασκεν Ἑλλάδα, Ὀρθοδοξία καὶ Γράμματα. Ἔγραφeν ὁ μακάριος ἐκεῖνος ὅτι: «Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίσει, νὰ φονεύσει τὸν πατέρα μου, τὴν μητέρα μου, τὸν ἀδελφόν μου καὶ ὕστερα τὸ μάτι νὰ μου βγάλει, ἔχω χρέος σὰν χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρήσω. Τὸ νὰ ὑβρίσει τὸν Χριστὸν μου καὶ τὴν Παναγία μου, δὲ θέλω νὰ τὸν βλέπω». Τὸ χαρτὶ τοὺ πατέρα Κοσμᾶ ἔβαλα καὶ μοῦ τὸ ἐκαθαρόγραψαν. Καὶ τὸ ἐκράτησα ὡς Ἅγιον Φυλαχτόν, ποὺ λέγει μεγάλην ἀλήθειαν. Θὰ πῶ νὰ μοῦ γράψουν καλλιγραφικὰ καὶ τὸν ἄλλον ἀθάνατον λόγον του, «τὸν Πάπαν νὰ καταρᾶσθε ὡς αἴτιον». Θέλω νὰ τὸ βλέπω κοντὰ στὰ ᾿κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ἀνάξιοι λέγουν ὅτι ἂν τὰ φτιάξουμε μὲ τὸν δικέρατον Πάπαν, θὰ ὀλιγοστέψουν οἱ κίντυνοι, τὰ βάσανα καὶ ἡ φτώχεια μας, τρομάρα τους. Καὶ εἶπαν οἱ ἄθρησκοι, ποὺ ἐβάλαμεν εἰς τὸν σβέρκο μας, νὰ μὴ μανθάνουν τὰ παιδιά μας Χριστὸν καὶ Παναγία, διότι θὰ μᾶς παρεξηγήσουν οἱ ἰσχυροί. Καὶ βγῆκαν ἀκόμη νὰ ᾿ποτάξουν τὴν Ἐκκλησίαν, διότι ἔχει πολλὴν δύναμη καὶ τὴν φοβοῦνται. Καὶ εἶπαν λόγια ἄπρεπα διὰ τοὺς παπάδες. Ἐμεῖς, μὲ σκιάν μας τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἐπολεμήσαμεν ὁλοῦθε, σὲ κάστρα, σὲ ντερβένια, σὲ μπογάζια καὶ σὲ ταμπούργια. Καὶ αὐτὸς ὁ Σταυρὸς μᾶς ἔσωσε. Μὰς ἔδωσε τὴν νίκη καὶ ἔχασε (ὁδήγησε σὲ ἧττα) τὸν ἄπιστον Τοῦρκον. Τόση μικρότητα στὸν Σταυρό, τὸν σωτῆρα μας! Καὶ βρίζουν οἱ πουλημένοι εἰς τοὺς ξένους καὶ τοὺς παπάδες μας, τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζί εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώντας σὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες!»

.         Χρειάζεται λοιπὸν πολὺ νὰ σκεφτοῦμε οἱ Νεοέλληνες τὸ κοινό μας χρέος ἀπέναντι στὴν Πατρίδα;

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ ΠΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»

Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΠΤΩΧΕΥΣΙΣ
ΑΛΛΟΘΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΙΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ

 Γράφει ὁ Ἀρχιμ. π. ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι. Μ. ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ [Φιλώτα] ΦΛΩΡΙΝΗΣ

.          Εἶναι πλέον κοινὴ διαπίστωση, γιὰ ὅσους παρακολουθοῦν τὴν ἐπικαιρότητα διαθέτοντας πνευματικὸ αἰσθητήριο ὅτι στὰ πλαίσια τῆς Παγκοσμιοποίησης ὑπάρχει μία στρατηγικὴ ἅλωσης τῆς ἐθνικῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν λαῶν, γιὰ νὰ διαμορφωθεῖ προγραμματισμένα καὶ ὁλοκληρωτικὰ μία πλανητικὴ συνείδηση γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Τοῦτο, διότι τὸ νὰ κρατᾶ κάθε λαὸς τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν πολιτισμική του κληρονομία εἶναι σοβαρὸ ἐμπόδιο στὴν “Νέα τάξη Πραγμάτων”, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ παγκόσμια πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ θρησκευτικὴ διακυβέρνηση. Συνεπῶς, ἀποβαίνει στόχος τῆς “Νέας Ἐποχῆς” νὰ πέσουν τὰ κάστρα ποὺ διαφυλάσσουν τὴν πολιτισμικὴ ταυτότητα τῶν ἐθνῶν.
.          Μὲ αὐτὴν τὴν θεώρηση καὶ συνάμα μὲ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἀποικιοκρατικῆς νοοτροπίας καὶ τῆς σκοπιμότητας τῶν μεγάλων δυνάμεων, ποὺ κατευθύνονται βέβαια ἀπὸ τὸν Διεθνῆ Σιωνισμὸ καὶ τὴν «Νέα Ἐποχή», ἐξηγοῦνται πολλὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στὶς ἡμέρες μας στὸ πολιτικό, οἰκονομικὸ καὶ θρησκευτικὸ πεδίο, καθὼς καὶ σὲ ἐπίπεδο κρατῶν. Ὁπωσδήποτε, οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας, μὲ τὰ μέσα πλέον ποὺ ὑπάρχουν, ἐνημερώνονται πληθωρικὰ γιὰ τὰ δρώμενα παγκοσμίως. Πόσο ὅμως ἀντιλαμβάνονται μὲ σαφήνεια τὶς προθέσεις καὶ τὴν σκοπιμότητα ἐκείνων ποὺ ὁρίζουν ἀνθρωπινὰ τὶς τύχες τῶν λαῶν; Οἱ περισσότεροι, μᾶλλον, ἁπλῶς καὶ ἀπαθῶς παρακολουθοῦν τὰ εἰδησεογραφικὰ δελτία, ἱκανοποιώντας κυρίως τὴν περιέργειά τους καὶ σκοτώνοντας τὴν ὥρα τους, χειραγωγούμενοι μάλιστα ἀπὸ τὴν δημαγωγία τῶν καναλιῶν ποὺ μᾶς θέλουν κατευθυνομένους, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται νὰ ἀναλάβουν ρόλο ἐνάντια στὸ κακὸ ἔμπρακτα. κόμη κα τ Χριστεπώνυμο πλήρωμα εἶναι μουδιασμένο, δν χει φυπνισθε, οτε κα ἔχει τ σφρίγος ν παλέψει. Μς χουν ναρκώσει! Οἱ λέοντες ἔγιναν γατάκια, ποὺ χασμῶνται στὴν πολυθρόνα. Γι᾽  αὐτό, κυρίως, δὲν ἔχουν οἱ Ἕλληνες ἐμπιστοσύνη στὴν πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἡγεσία. Νιώθουν προδομένοι, μὲ ἔντονη αἴσθηση πικρίας καὶ ἀπογοήτευσης. Δν πάρχει πιὰ στς ψυχς πνεμα ζέον, ασθημα θυσίας κα αταπάρνησης. Δίχως ἄλλο, τὰ ΜΜΕ παραπληροφοροῦν συστηματικὰ τὸν κόσμο ἀποπροσανατολίζοντας τὴν κοινὴ γνώμη καὶ δὲν ἀφήνουν περιθώρια στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο οὔτε κἂν νὰ σκεφτεῖ. Εἶναι συνταρακτικὴ ἡ ὁμολογία τοῦ ἀρχισυντάκτου κ. Τζὸν Σουιντὸν τῶν New York Times “Εἶναι δουλειὰ καὶ καθῆκον κάθε δημοσιογράφου νὰ καταστρέφει τὴν ἀλήθεια, νὰ ψεύδεται, νὰ διαστρεβλώνει, νὰ ἐξυβρίζει, νὰ κολακεύει γονυπετὴς τὸν Μαμωνᾶ καὶ νὰ πουλάει τὴν πατρίδα του γιὰ τὸν ἄρτο τὸν ἐπιούσιο… Εἴμαστε ὑποτελεῖς, ὄργανα τῶν πλουσίων ποὺ βρίσκονται στὸ παρασκήνιο. Εἴμαστε καραγκιόζηδες”. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ εὐθύνη ποὺ ἀναλογεῖ στὸν καθένα μας, νὰ ἐνημερωθοῦμε καὶ νὰ ἐνημερώσουμε, κυρίως ὅμως νὰ μποῦμε στὸν ἀγώνα.
.        Ὁπωσδήποτε, σήμερα στὴν κοινωνία τῶν πληροφοριῶν μαθαίνουμε ποιοὶ εἶναι οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς ποὺ ἄλλοτε ἀφιονίζουν τὸν μουσουλμανικὸ κόσμο, ἐνίοτε διαμελίζουν κράτη, ἀνεβάζουν καὶ κατεβάζουν κυβερνήσεις, στήνουν δικτατορίες, καὶ γενικὰ μετέρχονται κάθε μέσο, προκαλώντας οἱ ἴδιοι βασικὰ τὶς γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις τῆς οἰκουμένης, ἀλλὰ καὶ τὴν χρεωκοπία κρατῶν, καθὼς καὶ τὴν χειραγώγησή τους ἀπό τους οἰκονομικοὺς κολοσσούς. Μολαταῦτα φαίνεται, οἱ περισσότεροι τουλάχιστον, νὰ ἀγνοοῦμε ποιοὶ εἶναι πίσω ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ ποιὰ εἶναι ἡ προοπτικὴ τῆς καθολικῆς αὐτῆς ἀκαταστασίας καὶ τῶν ραγδαίων ἀνακατατάξεων. Βλέπουμε ἄραγε ὅτι τὰ πράγματα ὁδεύουν στὴν ὑποδούλωση καὶ ὑπόταξη τῶν λαῶν σὲ μία παγκόσμια καταδυναστευτικὴ διακυβέρνηση ποὺ στήνει τοὺς μηχανισμούς της, μὲ πρόσχημα τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὶς ἐλευθερίες, τὴν εἰρήνη, τὴν ἑνότητα, τὴν δημοκρατιά, τὴν κοινωνικὴ ἀνισότητα, τὴν καταπολέμηση τῆς φτώχειας καὶ τόσες ἄλλες προφάσεις, ἀποδομώντας συστηματικὰ ἡ ἴδια, ὡς ἀόρατη ἀρχή, τὶς θεμελιώδεις ἀξίες σ᾽ ὅλη τὴν ὑφήλιο; Τ τι, βέβαια, ἔχουν σχεδιάσει τν κατάλυση τς λευθερίας μας δν σημαίνει τι θ δυνηθον ν πετύχουν κα τος στόχους τους. Ἁπλῶς ἐκδηλώνονται σὺν τῷ χρόνῳ οἱ προθέσεις καὶ ἡ κακία τους ὁλοένα καὶ περισσότερο. λλος, τελικά, εἶναι κενος πο ντως κατευθύνει τν στορία! Ο ργάτες τς νομίας δίχως μφιβολία θ πάθουν αὐτό πο λέει ψαλμωδός: «ποδώσει κα κατ τν πονηρίαν ατν φανιε ατος Κύριος Θεός».

 .        Καὶ γιὰ νὰ δοῦμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά, σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, οἱ πλησίον μας ἀλλαγές, αὐτὲς ποὺ τουλάχιστον ἀντιλαμβανόμασταν, τεκταίνονταν μέχρι τώρα κυρίως κάτω ἀπὸ τὴν Μεσόγειο. Φαίνεται ὅμως ὅτι πολὺ γρήγορα θὰ ἔχουμε τὶς ἐξελίξεις στὸ Αἰγαῖο. Ἀναμφισβήτητα πρόκειται γιὰ παρεμβάσεις τῶν ἰσχυρῶν ποὺ μεθοδεύονται πρῶτα παρασκηνιακά, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῶν ἑβραϊκῶν λόμπυ, οἱ ὁποῖες εἶναι συνήθης ἢ μᾶλλον πάγια τακτική, μολονότι ὑπάρχουν καὶ προκλήσεις ἀπὸ τουρκικῆς πλευρᾶς. Μήπως καὶ οἱ ἄλλοτε Νατοϊκὲς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις (1999) καὶ τὰ ἐγκλήματα στὴν πρώην γειτονικὴ Γιουγκοσλαβία δὲν εἶχαν σκοπιμότητα στὸ Κοσσυφοπέδιο ποὺ ἦταν ἡ πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ κοιτίδα τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας, ποὺ τώρα ἀποχαρακτηρίζεται χριστιανικά; Σήμερα, ἔπειτα ἀπὸ μία δεκαετία καὶ πλέον, γίνονται φανερὰ τὰ σχέδια τῶν ἰσχυρῶν, καθὼς δυνάμεις κατοχῆς στὸ Κόσσοβο μὲ τὸ πρόσχημα τῶν εἰρηνευτικῶν δυνάμεων ΟΗΕ καὶ ΝΑΤΟ προωθοῦν στὴν πραγματικότητα τὴν σύσταση δεύτερου ἀλβανικοῦ κράτους στὰ Βαλκάνια· αὐτό εἶναι κάτι πού, ἐνῶ δὲν ἀκούγεται, τελικὰ πραγματώνεται.
.        Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅμως τὸ παιχνίδι παίχτηκε λίγο διαφορετικά. Δὲν χρειάστηκαν τὰ ὅπλα, διότι χάσαμε μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν νοοτροπία μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὅ,τι δὲν χάσαμε στὸ παρελθὸν μὲ τοὺς πολέμους. Εναι ατονόητο πς μία νοπλη πέμβαση π τος μπεριαλιστς σήμερα στν λλάδα τς νωμένης Ερώπης σαφς θ ταν δικαιολόγητη κα βέβαια θ παραβίαζε τ δίκαιο ποὺ διέπει τν σχέση τν χωρν-μελν της. Προκειμένου λοιπν ν πιτύχουν τν καταχθόνιο σκοπό τους, ποφεύγοντας μως τ σκάνδαλο ποὺ θ τος ξέθετε, πρεπε ν φαρμόσουν να λλο εδος πολέμου, τν οκονομικ πόλεμο. Πρς τοτο τί διαβουλεύθηκαν; ποφάσισαν ν μς χειραγωγήσουν στ Διεθνς Νομισματικ Ταμεο. πρεπε μως ν παρουσιάσουν τν χθρ ς φίλο ποὺ προσφέρει δῶρα καὶ ἀσφαλῶς νὰ δημιουργήσουν τὶς προῦποθέσεις, γιὰ νὰ εἰσαγάγουν τὸ “δῶρο”. Ἑπομένως, τοὺς χρειαζόταν καὶ ἐδῶ ὁ ὁδοστρωτήρας τῆς Παγκοσμιοποίησης. Ἔτσι, ἀφοῦ ἑτοίμασαν τὸ ἔδαφος καὶ στὴν Ἑλλάδα, στὰ πλαίσια τῆς ἰσοπέδωσης τῶν Ἐθνικῶν Οἰκονομιῶν, ποὺ θέλουν νὰ ὑποτάξουν στὸν “μεγάλο ἀδελφό”, ἔπειτα μὲ τὸ ἅρμα τῶν συμβάσεων ἔσυραν πρῶτα μέσα στὴν Ἑλλάδα, ἀπ᾽ ὅλη τὴν Εὐρώπη, τὸ «ἄλογο» τοῦ ΔΝΤ, γιὰ νὰ πολεμηθοῦμε πλέον ἐκ τῶν ἔσω καὶ σὲ θέματα ἐθνικῆς πολιτικῆς. Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος τους. Διότι δν εναι δυνατὸν ν δεσμεύεσαι σ θέματα οκονομικς πολιτικς κα ν μένεις λεύθερος στς πιλογές σου σ ζητήματα θνικς πολιτικς. Αὐτὰ πηγαίνουν πακέτο! Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι μόνο ὅτι δὲν ὑπῆρχε πραγματικὸς λόγος νὰ δεχτοῦμε τὸ ἄλογο δῶρο τοῦ ἑβραϊκοῦ, στὴν πραγματικότητα, αὐτοῦ ταμείου – , αὐτὸ τὴν δουλειά του ἔκανε- ἀλλὰ τὸ ὅτι, ἐνῶ ἀναντίρρητα ὑπῆρχαν καὶ διαφορετικὲς λύσεις ἢ ἐναλλακτικὲς ἐπιλογές, δὲν θέλησαν οἱ πατροναρισμένοι πολιτικοί μας νὰ τὶς ἀποδεχθοῦν, ὅταν ὁμολογουμένως τοὺς ἔγιναν προτάσεις ἀπὸ Ρωσία καὶ Κίνα.
.        Χρειάζεται νὰ ἐξηγήσουμε μὲ ποιὸ τρόπο ὁλάκερη ἡ οἰκουμένη πέρασε στὴν ὁμηρία τῶν κεφαλαιοκρατῶν καὶ εἰδικὰ τῶν τραπεζιτῶν; Γνωρίζουμε τί συνέβη κα παρέδωσε τ μερικανικ Κογκρέσο –π τν προηγούμενο κόμη αώνα- τν οκονομία στος τραπεζίτες κυρώνοντας τν ρμοδιότητά του ν κδίδει τ μερικανικ νόμισμα κα ν τ καθορίζει τν ξία του, μολονότι ταν κατοχυρωμένη συνταγματικά; Ἂν εἴμαστε ἐνημερωμένοι σχετικὰ μὲ τὸ πῶς ἱδρύθηκε ἡ Ἀμερικανικὴ Ὁμοσπονδιακὴ Τράπεζα, τί παιχνίδι στήθηκε μὲ τὸ νόμο τοῦ 1913 στὴν Ἀμερικὴ καὶ τί ρόλο ἔπαιξαν πρόσωπα, ὅπως οἱ Rothschild, ὁ γερουσιαστὴς Aldrich, οἱ Vanderbilt, οἱ Paul & Felix Warburg, John D. Rockefeller, Bernard Baruch, ὁ στρατηγὸς House καὶ ὁ Jacob Schiff, δὲν εἶναι καθόλου ὑπερβολὲς ὅσα ἀναφέρονται. Ἀπὸ τότε ἡ ἀμερικανικὴ καὶ παγκόσμια οἰκονομία ὑποφέρουν ἀπὸ ἐναλλασσόμενες κρίσεις καὶ δυσπραγίες, καταστάσεις ποὺ ἐνορχηστρώνονται ἀπὸ αὐτὸ τὸ διεθνὲς τραπεζικὸ καρτέλ.
.         Ἡ κρυφὴ αὐτὴ ἐλὶτ τῶν Ἑβραιοτραπεζιτῶν, ποὺ εἶναι οἱ “μισθοφόροι” τῆς Νέας Τάξης, συγκροτοῦν τὴν στρατιὰ τῶν περιβόητων αὐτῶν κεφαλαιοκρατῶν, ποὺ κινοῦν τὰ νήματα σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, προκειμένου νὰ δημιουργοῦν τὶς οἰκονομικὲς ἐξελίξεις ὑπονομεύοντας σαφῶς τὴν ἱκανότητα τῶν κυβερνήσεων νὰ θέτουν στόχους ἐθνικῆς πολιτικῆς. Ἔτσι, ἐνῶ φαίνεται ὅτι ἀποφασίζουν τὰ κράτη, στὴν πραγματικότητα κυριαρχοῦν οἱ διεθνεῖς  αὐτοὶ οἰκονομικοὶ ὀργανισμοί. Ὄντως, μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ νεο-φιλελευθερισμοῦ, ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἐμπορίου, ἡ ἐλεύθερη ροὴ κεφαλαίου διεθνῶς, ἡ ἄρση τῶν ἐλέγχων, οἱ συναλλαγματικὲς μάχες, καθὼς καὶ ἄλλοι παράγοντες, περιορίζουν σημαντικὰ τὸ σύνολο τῶν πολιτικῶν ἐπιλογῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν τὰ κράτη. Ἄλλωστε ὑπάρχει σύμπλεγμα σχέσεων στὰ πεδία τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς πολιτικῆς· καὶ βέβαια βάζει σὲ προβληματισμὸ τὸ ὅτι, ἐνῶ διεθνοποιήθηκε ἡ οἰκονομία, μιὰ καὶ τὸ χρηματιστηριακὸ κεφάλαιο ἁλωνίζει στὶς παγκόσμιες ἀγορές, ἡ ἐθνικὴ πολιτικὴ κάθε κράτους περιορίζεται τελικά. Καὶ αὐτό συμβαίνει τὸν τελευταῖο καιρὸ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ Μνημόνιο, τὸ Μεσοπρόθεσμο καὶ τὸν Ἑφαρμοστικο Νόμο. φο λοιπν σ πίπεδο Ερώπης δεσμευθήκαμε μ τς συμβάσεις κα τς συνθκες κα κολουθήσαμε οκονομικ πολιτικ κατευθυνομένη κα προγραμματισμένη μ τν ποία μς φεραν κε πο θελαν, γιὰ ν εσβάλει τ ΔΝΤ στὴν χώρα μας, τώρα μς πατρονάρουν χι μόνο στν κμετάλλευση τν γεωφυσικν πηγν καθς κα λλων οκονομικν πόρων λλα κα σ γεωπολιτικς νακατατάξεις. Εἶναι λοιπὸν ἢ δὲν εἶναι ἐμπαιγμὸς νὰ σχεδιάζονται μὲ ὕφος ἐμβρίθειας στρατηγικὲς ἐθνικῆς πολιτικῆς, τὴν ὥρα ποὺ ὅλα εἶναι προαποφασισμένα καὶ ξεπουλημένα;
.        Εἶναι πλέον γνωστὸ πῶς λειτουργεῖ ὁ μηχανισμὸς τῆς “Νέας Τάξης”, γιὰ κρίσιμα διεθνῆ θέματα. Οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης Διεθνοῦς Κοινότητας λαμβάνονται ἀπὸ πρόσωπα τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἡγετικὰ στελέχη παγκοσμίων ὀργανισμῶν ποὺ συγκαλοῦν συσκέψεις πρῶτα τύπου Μπίλντερμπεργκ ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ καὶ στὴν συνέχεια, ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ συγγραφέας Ἀναστάσιος Δαρβερής, κάτω ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητας συγκαλοῦν διασκέψεις διαφόρων διεθνῶν ὀργανισμῶν καὶ ἀνακοινώνουν τὶς ἤδη εἰλημμένες ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες τὸ πολὺ-πολὺ ὑφίστανται κάποια ἐπεξεργασία ὡς πρὸς τὶς λεπτομέρειές τους. Ἔτσι εἶχε συμβεῖ καὶ μὲ τὴν Συμφωνία Σέγκεν ποὺ ὑπογράφτηκε στὶς 14 Ἰουνίου τοῦ 1985 καὶ ἔπειτα ἀπὸ τρία χρόνια τὸν Νοέμβριο τοῦ 1988 ὁ Γάλλος γερουσιαστὴς P. Masson ἀποκάλυψε τὴν σύναψή της. Τὸ γεγονὸς ποὺ ἀναμφισβήτητα δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ φανερώνει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει σκοπιμότητα καὶ σχέδιο.
.            Σκηνοθέτης στὸ στήσιμο τοῦ παγκοσμίου αὐτοῦ δράματος, ποὺ ὁρίζει τὰ σενάρια, δίνει τοὺς ρόλους, μεθοδεύει τὶς ἐνέργειες καὶ ἐνορχηστρώνει τὶς ἀνακατατάξεις, εἶναι ὁ διεθνὴς Σιωνισμός. Τοὺς ρόλους ἀναμφισβήτητα ὑποδύονται ἄλλοι. Πρωταγωνιστοῦν καὶ ἐδῶ, ὡς “ἠθοποιοὶ”- μασκαράδες, οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς. Αὐτὸς ὅμως ποὺ κινεῖ τὰ νήματα διαπλεκόμενος μὲ τὶς μεγάλες δυνάμεις, τὶς ποικίλες ὁμάδες καὶ ὀργανώσεις τῆς “Νέας Ἐποχῆς”, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὸ προσδοκώμενο, τὴν παγκόσμια πολιτικοοικονομικὴ καὶ θρησκευτικὴ καταδυνάστευση, εἶναι ὁ ἴδιος ποὺ σταύρωσε τὸν Χριστό! Συνειδητοποιοῦμε ἄραγε ὅτι ὑπάρχει καὶ αὐτη ἡ ὀπτικὴ γωνία, ὑπὸ τὴν ὁποία κυρίως θὰ πρέπει νὰ δοῦμε ὅσα συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας, πρῶτα οἰκονομικὰ σὲ σχέση μὲ τὴν ΕΕ καὶ τὸ ΔΝΤ, καὶ στὴν συνέχεια σὲ θέματα ἐθνικῆς πολιτικῆς;
.           Πίσω δηλαδ π τν οκονομικ κρίση μλλον μ τ λλοθι τς πτώχευσης, χτύπησαν τν λλάδα στν πνευματική της καρδιά. Μά! -θὰ πεῖτε- ὅλος ὁ κόσμος μαστίζεται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, σενάρια συνομωσιολογίας θὰ συζητοῦμε; Εἶναι πλέον χιλιοειπωμένο αὐτὸ ποὺ ὁ Χένρυ Κίσσινγκερ, ὡς ὑπ. Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α, δήλωσε ἀνοιχτὰ τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1994: «Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι δυσκολοκυβέρνητος καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν πλήξουμε βαθιὰ στὶς πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετισθεῖ. Ἐννοῶ, δηλαδή, νὰ πλήξουμε τὴ γλώσσα, τὴ θρησκεία, τὰ ἱστορικὰ καὶ πνευματικά του ἀποθέματα, ὥστε νὰ ἐξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του νὰ ἀναπτυχθεῖ, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπικρατήσει…». Ἄλλως τε τὸ βλέπουμε στὴν πράξη μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας. Πρέπει ν εμαστε τελείως νόητοι, γιὰ ν μ καταλαβαίνουμε ποῦ μς πηγαίνουν. Θὰ ἤθελα μόνο συνοπτικὰ ν πενθυμίσω ατ ποὺ δυστυχς λησμονομε: τν σταδιακ πονόμευση τς λληνικς γλώσσης, τν παραχάραξη τς στορίας μας π τ σχολικ βιβλία κα τν νευ βιβλίων σήμερα κπαίδευση, τν λεκτρονικ χειραγώγηση στν διαφθορά, τς καταλήψεις στ σχολεα κα τ πανεπιστήμια, τν ποβιβασμ τν παρελάσεων, τν νεξέλεγκτη εσρο λαθρομεταναστν, τν νέγερση σλαμικο τεμένους κα σχολς, τ τουρκικ σίριαλ, τν νέα ντιμετώπιση τν πολυτέκνων, τν λλαγ το μαθήματος τν θρησκευτικν σ θρησκειολογία, τν πάλειψη το θρησκεύματος π τς ταυτότητες, τν ξαφάνιση τν ερν εκόνων κα συμβόλων π τ δημόσια κτήρια, τν περιορισμ τν χειροτονιν. Χρειάζεται ἄραγε νὰ ἀναφέρω τ ατόματο διαζύγιο, τν πολιτικ «γάμο», τν αξηση τν φόρων, τν μείωση τν εσοδημάτων, τν κχώρηση τν κυριαρχικν δικαιωμάτων τς χώρας μας κτὸς λλάδος, τ ξεπούλημα τς δημόσιας περιουσίας, τν καταπάτηση το θνικο μας Συντάγματος, τν μέχρι ξαθλιώσεως κατάσταση τν πολιτν τς χώρας μας; Δίκαιο λοιπὸν εἶχε ὁ Κόντογλου ποὺ ἔλεγε: «…Μὲ τὰ ἀποφάγια θέλετε νὰ τραφεῖ ἡ χώρα ποὺ θράφηκε καὶ θρέφεται μὲ τὴν ἀμβροσία καὶ μὲ τὸ πρόσφορο, καὶ ποὺ ἤπιε καὶ πίνει τὸ νέκταρ καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ δισκοπότηρο τῆς Ὀρθοδοξίας; Αὐτὸν τὸν τιμημένο ἄρχοντα, τὸν Ἕλληνα, θέλετε νὰ τὸν ξεγυμνώσετε ἀπὸ τὴν βασιλικιὰ στολή του, καὶ νὰ τὸν ντύσετε μὲ τὰ μουχλιασμένα ὄποφορια τῶν ξένων… Ἀφῆστε τον νὰ πεθάνει ἄρχοντας, σὰν τὸν Παλαιολόγο, καὶ ὄχι μασκαρεμένος. Νά ᾽χει τουλάχιστον ἀπάνω του δύο – τρεῖς πατρογονικὲς διαμαντόπετρες…».
.          Πάντως φαρμογ τοῦ σχεδίου τς παγκόσμιας ατς σιωνιστικς κυβερνητικς ρχς, ποὺ προωθεται κα ναπτύσσεται στ πλαίσια τς «Νέας ποχς», σκοντάφτει πρακτικ στν δυναμικ ντίσταση ποὺ προβάλλει ρθόδοξη κκλησία σ λη τν οκουμένη. Εναι λοφάνερο τι τ μεγάλο τους πρόβλημα καὶ μπόδιο στ σχέδιά τους εναι ὁ ρθόδοξος κόσμος. Ἰδιαίτερα δὲ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, ποὺ ξεπετάχθηκε στὴν πατρίδα μας ὡς ἡ ἀκατάλυτη φύτρα ἀπὸ τὴν θεσμικ συμπόρευση Κράτους καὶ κκλησίας αἰῶνες τώρα δημιουργώντας τν Ρωμιοσύνη. Ατς εναι ὁ στόχος πο θέλουν ν χτυπήσουν. Δίκαια λοιπὸν ἔλεγε ὁ ἀγωνιστὴς Στρατηγὸς Μακρυγιάννης: «ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, παλαιόθεν καὶ ὣς τώρα, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε…».
.          “Ἂν πετύχουν νὰ βγάλουν ἔξω ἀπὸ τὸ «παιχνίδι» τοὺς ὀρθόδοξους Ἕλληνες, ἔπειτα ὁ δρόμος τους ἀνοίγεται διάπλατα, διότι δὲν ὑπάρχουν δυνάμεις ἀντιστάσεως. Τὸ ἡρωικὸ φρόνημα ὑπάρχει καὶ διαπνέει αὐτοὺς ποὺ ζοῦν μὲ ἀληθινὴ πίστη! Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὸ ὅτι σέβεται τὴν ἱστορικὴ κληρονομία τῶν λαῶν καὶ συνάμα τοὺς παρέχει τὶς πνευματικὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ ἑδραιωθεῖ ἡ ἐθνική τους ἰδιοπροσωπία, ὥστε νὰ διασωθοῦν, ἀποτελεῖ γι᾽ αὐτοὺς τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο. Βλέπετε στὰ ὀρθόδοξα κράτη δὲν ὑπάρχει πτυχὴ τοῦ ἰδιωτικοῦ καὶ δημοσίου βίου, ποὺ νὰ μὴ διαποτίζεται ἀπὸ τὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀχρηστεύσουν. Γι’ αὐτὸ τὴν συκοφαντοῦν εὐκαίρως – ἀκαίρως, τώρα μάλιστα μὲ τὴν ὑπάρχουσα τάχα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία, τὴν ὁποία ἀφήρεσαν σταδιακὰ ἀφήνοντας μόνο ψίχουλα.
.          Δὲν θέλω νὰ ἀναφέρω ἄλλα συμπτώματα τοῦ γκρεμίσματος τῆς πατρίδος μας ὁ ἡμερήσιος καὶ περιοδικὸς τύπος καὶ τὸ διαδίκτυο βρίθουν ἀπὸ αὐτά. Θέλω μόνο νὰ πῶ πὼς εἶναι ὥρα ἀγῶνος! Δὲν φτάνει νὰ τὸ ποῦμε. Πρέπει νὰ βγοῦμε μπροστά. Ἀλλιῶς θὰ εἶναι ἀργά. Τώρα χρειάζεται ἀποφασιστικότητα καὶ γινάτι Μακρυγιάννη. Γράφει κάπου ἐκεῖ στὰ «Ὁράματα καὶ Θάματα» ὁ σπουδαῖος αὐτὸς ἄνδρας καὶ τὸ περιστατικὸ ποὺ «ὁ Κωλέττης καὶ ἡ συντροφιά του καὶ οἱ ὀπαδοί του καὶ τὸ σύστημά του τὸ ξένο θέλαν νὰ βάλουν σὲ ἐνέργειαν τὴν θρησκείαν τῶν δυτικῶν, τοῦ πάπα, καὶ ἀρχίσανε ἐδῶ νὰ κάμουν σκολεῖα καὶ κατηχοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ὅρκιζαν στενό, καὶ ἔφκιασαν μοναστῆρι εἰς τὴν Τῆνο καὶ ἐκκλησίες καὶ ἄλλες πολλὲς εὐκολίες εἰς τοὺς ὀπαδούς τους, φέραν χρήματα καὶ τὰ ἑξῆς, διὰ τῆς φώτισης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς βασιλείας του καὶ ἡ φώτιση τῆς Θείας-Πρόνοιας, τὰ μάθαινα, πῆγα, πιάστηκα μὲ τὸν Κωλέττη δι᾽ αὐτά, τοῦ εἶπα: Μεγάλον πατριωτισμὸν ἔδειξες εἰς τὴν πατρίδα, ἀρχὴ καὶ τέλος- θὰ μᾶς διορθώσεις καὶ τὴν θρησκεία μας, τοῦ εἶπα ὅλα τὰ γνωρίζω- τήρα νὰ μὴν μὲ κάμεις νὰ σκοτώσω τὰ παιδιά μου μόνος μου καὶ κάψω τὸ σπίτι μου, καὶ τότε θὰ κουβεντιάσουμε πλατύτερα. Τότε ἔβαλε νὰ μὲ δολοφονήσουν καὶ ἄλλα τοιοῦτα ἀναντίον μου, ἀπέτυχε σὲ ὅλα».
.            Αὐτὸ λέμε καὶ ἐμεῖς τώρα στοὺς τωρινούς μας ἄρχοντες, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, ποὺ συμφύρονται μὲ τοὺς ἀνθέλληνες καὶ αἱρετικοὺς καὶ ἔχουν δύο πρόσωπα καὶ δύο γλῶσσες, λέγοντας ἄλλα στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὸ ποίμνιο καὶ ἄλλα ἐκεῖ στὴν ἑσπερία: Ὅ,τι γίνεται δὲν τὸ χάφτουμε! Γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὸ παιχνίδι ποὺ παίζεται. Προσέξτε μὴ βάλουμε τὸ κεφάλι μας στὸν τορβά, καὶ τότε θὰ μᾶς δεῖτε καὶ θὰ πάθετε!

 ΠΗΓΗ: φημ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ἀρ. φ. 1899, 28.10.2011
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

 

 

 

 

 

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«Η ΑΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ – ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Γ´ ΒΑΤΑΤΖΗΣ»

«Ἡ ἁγία ἐκείνη ἡµέρα ποὺ περιµένει ἡ Ρωµιοσύνη
καὶ ὁ ἅγιος Βασιλεὺς Ἰωάννης Γ´ ὁ Βατάτζης» 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Σαρσάκη:
«Ἰωάννης Γ´ Βατάτζης, ὁ ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου»
(ἐκδ. «Ὀρθοδ. Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2008, σελ. 145-147)

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

«ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟ ΚΛΕΟΣ ΑΝΑΚΤΩΝ ΤΙΜΩ»
(Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

Βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/11/04/πῶς-μπορεῖς-νὰ-ξοδεύεις-ἔτσι-τὸ-χρῆ/

.          Τὸ τίµιο σῶµα τοῦ εὐσεβεστάτου, δικαίου, γενναίου καὶ ἐλεήµονος βασιλέως, ἐνταφιάστηκε σὲ ἕνα µοναστήρι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ποὺ εἶχε κτίσει ὁ ἴδιος, καὶ τὸ ὀνόµασε Σώσανδρα. Τὰ ἑπόµενα χρόνια διὰ θαυµαστῆς ἀποκαλύψεως ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης, ζήτησε νὰ µεταφερθεῖ τὸ λείψανό του στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν ὄµως πῆγαν νὰ ἀνοίξουν τὸν τάφο, γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὴν µετακοµιδή, ἀντὶ νὰ βγεῖ ἡ γνωστὴ δυσωδία, µιὰ γλυκιὰ εὐωδία ἁπλώθηκε τριγύρω, σὰν νὰ εἶχε ἀνθίσει ἀπότοµα κῆπος ἀρωµατικός! Ἀλλὰ δὲν ἦταν µονάχα αὐτό. Ὁ κεκοιµηµένος φαινόταν σὰν νὰ κάθεται ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου, χωρὶς νὰ ἔχει καµιὰ µελανότητα, καµιὰ δυσωδία, κανένα ἀπολύτως σηµεῖο ποὺ νὰ φανέρωνε πὼς ἦταν νεκρός. πτ χρόνια ταν µέσα στν τάφο κα τ χρῶµα το σώµατός του ταν πως κάθε φυσιολογικο ν ζω νθρώπου! Ἔµοιαζε πραγµατικ σν νας λοζώντανος, λλὰ «ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ» µάλιστα κα ατ κόµη τ ροχα του εχαν διατηρηθε π πτ χρόνια διάφθορα κα µοιαζαν σν ν εχαν µόλις ραφτε!!! τσι ντιδοξάζει Θες κείνους πο Τν δοξάζουν στ γ.
.          Μάλιστα ἀπὸ τότε τὸ τίµιο λείψανο τοῦ Ἁγίου βασιλέως Ἰωάννη Βατάτζη τοῦ ἐλεήµονος, ἔδωσε πάµπολλα θαύµατα, γιατρεύοντας θαυµατουργικὰ Χάριτι Θεοῦ ἀσθένειες, διώκοντας δαίµονες καὶ θεραπεύοντας ἕνα σωρὸ πάθη, µὲ τὴν κατοικοῦσα ἐν αὐτῷ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.
.          Ὁ Παχυµέρης ἐξιστορεῖ ὅτι κατὰ τὶς ἐπιδροµὲς τῶν Τούρκων στὴ Μαγνησία ἐπὶ βασιλείας τοῦ Ἀνδρονίκου Β´ Παλαιολόγου, ὁ καστροφύλακας ποὺ εἶχε ὁρισθεῖ γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τῶν ἐπιθέσεων τῶν Τούρκων, παρατήρησε πολλὲς φορὲς µία ἀναµµένη λαµπάδα νὰ περιφέρεται στὰ τείχη. Ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι δὲν ἦταν ἕνα τυχαῖο περιστατικό, ἔστειλε ἀνθρώπους νὰ δοῦνε ἀπὸ κοντὰ τί συµβαίνει. Παρ᾽ ὅλο ποὺ ἐστάλησαν πολλοί, δὲν κατάφεραν νὰ διαφωτίσουν τὴν κατάσταση. Σὰν τελευταία ἀπέλπιδα λύση γιὰ νὰ ἐξιχνιάσουν τὸ γεγονός, ἐστάλη ὁ κωφάλαλος ἐκ γενετῆς ἀδελφός τοῦ καστροφύλακα. Παραδόξως σὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ἔγινε ἡ ἀποκάλυψη τοῦ θαυµαστοῦ γεγονότος. Καὶ ὄχι µόνο αὐτό, ἀλλὰ ἂν καὶ γεννηθεὶς κωφάλαλος, ἐπιστρέφοντας στοὺς ὑπολοίπους διηγήθηκε ὅτι στὸ µέρος ἐκεῖνο ποὺ φαινόταν τὸ φῶς, βρῆκε ἄντρα µεγαλοπρεπῆ µὲ βασιλικὸ παράστηµα, ὁ ὁποῖος προέτρεπε µεγαλοφώνως νὰ συνεχίσουν τὴν ἄµυνα τῆς πόλεως. Ἡ µορφὴ αὐτὴ ἀναγνωρίσθηκε ὅτι ἦταν ὁ ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ Ἐλεήµων. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔγινε ἡ αἴτια νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Βιθυνίας ὁ Ἰωάννης ὡς ἅγιος.
.          Μεγάλο µυστήριο ὑπάρχει γιὰ τὸ τί ἀπέγινε ὁ Ναὸς ποὺ ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης στὴ Μαγνησία καθώς, ὅπως µᾶς πληροφορεῖ τὸ ἡµερολόγιο – ἀφιέρωµα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη, ποὺ ἐξέδωσε τὸ 2001 ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Διδυµοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου – µέχρι τὸ 1922, δηλαδὴ µέχρι τὴν µικρασιατικὴ καταστροφή, ἡ µνήµη τοῦ αὐτοκράτορα Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήµονος ἐτιµᾶτο κάθε χρόνο στὴν ἐκκλησία τῆς Μαγνησίας, καθὼς καὶ στὸ Νυµφαῖο, τὴν ἀγαπηµένη του κατοικία. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι σήµερα δὲν γνωρίζουµε τί ἀπέγινε ἡ ἐκκλησία καὶ κατὰ συνέπεια δὲν ξερουµε καὶ τί ἀπέγινε τὸ τίµιο καὶ ἄφθαρτο λείψανο τοῦ «Μαρµαρωµένου Βασιλιᾶ». Φαίνεται νὰ ἔχει κάποια σχέση µὲ τὸν θρύλο καὶ µὲ τὶς προφητεῖες γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Βασιλεύουσας, ποὺ τόσο εἶχε πασχίσει ἐν ζωῇ. Ἕνας θρύλος ἀναφέρει ὅτι τὸ τίµιο λείψανο τοῦ Ἁγίου Βασιλέα ἔχει µεταφερθεῖ σὲ κατακόµβες τῆς Κωνσταντινούπολης «ὅτι µαζί του ὑπάρχει καὶ ἡ σπάθη του µέσα στὸ θηκάρι της, καὶ ὅτι κάθε χρόνο ἡ λεπίδα τοῦ σπαθιοῦ ξεπροβάλλει µερικὰ χιλιοστὰ ἀπὸ τὴν θήκη, καὶ ταν φτάσει στιγµ ν γυµνωθε λόκληρη σπάθη, τότε θ ρθει γία κείνη µέρα πο περιµένει ρωµιοσύνη», τῆς ἀνακτήσεως δηλαδὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες.
.          σιος νδρέας δι Χριστν σαλς (6ος αἰώνας µ.Χ.), προφητεύοντας στὸν µαθητή του Ἐπιφάνιο γιὰ τὴν µελλοντικὴ τύχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ἔφθασε στὸ σηµεῖο τῆς κατακτήσεως τῆς πόλεως, καὶ τῆς ἀνακτήσεως αὐτῆς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἀνέφερε ὅτι θὰ βασιλεύσει στὴν πόλη γιὰ τριάντα δύο χρόνια ἕνας βασιλιὰς κάνοντας θαυµαστὰ πράγµατα, ποὺ τὸ ὄνοµά του θὰ εἶναι Ἰωάννης. Ο µετέπειτα προφητεες γίων κα Γερόντων ναφέρουν τι βασιλις ατς θ εναι ες τύπον το ωάννη Βατάτζη, ὁ ὁποῖος (ὅπως ἀναφέρουµε στὸν βίο του) βασίλευσε τριάντα δύο χρόνια! (συµπωµατικό;). Ὑπάρχει ἀκόµα καὶ ὁ θρύλος ὅτι ὁ βασιλιὰς Ἰωάννης θὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης Βατάτζης, ὁ ὁποῖος θὰ ἐγερθεῖ τὴν κατάλληλη στιγµή, γιὰ νὰ σώσει τὸν Ἑλληνισµὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία,
.          Ὅλοι αὐτοὶ οἱ θρύλοι καὶ ὅλες οἱ προφητεῖες ἠχοῦν παράξενα στὰ αὐτιά µας, εἰδικὰ σὲ ὅσους δὲν ἔχουν ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς µὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τοὺς ἔχει καταβάλει ὁ νεοεποχίτικος ὀρθολογισµός. Σαφῶς καὶ δὲν πρέπει νὰ πάρουµε τοὺς παραπάνω θρύλους κατὰ γράµµα, ἐκεῖνο ὅµως ποὺ πρέπει νὰ ἀποκοµίσουµε µὲ µεγάλη σιγουριά, εἶναι ὅτι ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ θέσουµε ὡς βάση ἀξιολόγησης τῆς προσωπικῆς ἀξίας τοῦ Ἁγίου µας, ἡ ὁποία συνετέλεσε καταλυτικά, ὥστε νὰ τὸν ἀκολουθοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ θρύλοι.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΡΩΜΑΝΙΑ, ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

Ρωμανία, Βυζάντιο κα διαχρονικ λληνικότητα
Τοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα 

.     Εἶναι γνωστό ὅτι τό κράτος πού συνηθίζουμε νά ἀποκαλοῦμε Βυζαντινό οὐδέποτε ἀπεκλήθη ἔτσι, ὅσο ὑπῆρχε. Ἡ ὀνομασία Βυζαντινό Κράτος διαμορφώθηκε ἀπό Γερμανούς ἱστορικούς ἕναν αἰῶνα μετά τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ βάση τό ὄνομα Βυζάντιο τῆς ἀρχαίας ἀποικίας τῶν Μεγαρέων, ἐπί τῆς ὁποίας ἐκτίσθη ἡ Κωνσταντινούπολις. Τό πραγματικό ὄνομα τοῦ κράτους ἦταν Ρωμανία. Δηλαδή κράτος μέ πρωτεύουσα τή Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη. Τήν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματος μέ πολλές ἱστορικές πηγές πού τό ἀναφέρουν μπορεῖ νά βρεῖ ὁ μελετητής στό βιβλίο τῆς Ἑλένης Γλύκατζη Ἀρβελέρ «Γιατί τό Βυζάντιο». Ἐκεῖ μαθαίνουμε ὅτι οἱ αὐτοκράτορες ἀπένεμαν ἐπαίνους στούς πιστούς κρατικούς λειτουργούς μέ τήν φράση: «Διὰ τοὺς κόπους οὓς ἐμόχθησας ὑπὲρ τῆς Ρωμανίας» (1). Πασίγνωστος εἶναι καί ὁ Ποντιακός θρῆνος γιά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης καί γιά τήν ἐλπίδα ἀνασυστάσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας: «Ἡ Ρωμανία πέρασεν, ἡ Ρωμανία πάρθεν, ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασεν ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο»!
.     Ὁ τίτλος τῶν Αὐτοκρατόρων ἦταν «πιστός ἐν Χριστῷ βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ρωμαίων». Ὁ τίτλος αὐτός δέν εἶχε ἐθνική ἀλλά πολιτειακή σημασία. Θεωροῦσαν ὅτι κρατικά, πολιτειακά συνέχιζαν τό Ρωμαϊκό κράτος καί ἔτσι εἶχαν δικάιωμα νά κυβερνοῦν διαφόρους λαούς. Τό δικαίωμα αὐτό βλέπουμε νά τονίζει στόν ἐπίσημο τίτλο του ὁ Μανουήλ Κομνηνός, ὁ ὁποῖος ἀναγράφεται ὡς ἑξῆς: «Μανουήλ ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεύς ὁ πορφυρογέννητος, Ρωμαίων αὐτοκράτωρ εὐσεβέστατος, ἀεισεβαστός, αὔγουστος, ἰσαυρικός, κελτικός, ἀρμενικός, δαλματικός, οὑγγρικός…. θεοκυβέρνητος κληρονόμος τοῦ στέμματος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί ψυχῇ νεμόμενος τά τούτου δίκαια». (2)
.    Οὑσιαστικά τούς ἐξυπηρετοῦσε ἡ συνέχιση τῆς χρήσεως αυτοῦ τοῦ τίτλου γιά νά μποροπυν νά διοικοῦν ἕνα πολυεθνικό κράτος. Τιμητικά τόν διετήρησαν ἀκόμη καί ὅταν μετά τήν Δ΄Σταυροφορία τοῦ 1204 κατελήφθη ἀπό Λατίνους Σταυροφόρους ἡ Κωνσταντινούπολη καί δημιουργήθηκαν 3 ἀμιγῶς ἑλληνικά ἐθνικά κράτη στή Νίκαια, στήν Τραπεζοῦντα καί στήν Ἤπειρο. Ὁ Πατριάρχης καί ὁ νόμιμος διάδοχος τῶν αὐτοκρατόρων μεταφέρθηκαν στή Νίκαια τῆς Μικρασιατικῆς Βιθυνίας καί ἀπό τό 1204 ἕως τό 1261 καλλιέργησαν τή Μεγάλη Ἰδέα τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔχοντας πλήρη συνείδηση τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς καταγωγῆς τους.
.    Πολλοί διερωτῶνται ἄν κάτω ἀπό τό ὄνομα Ρωμαῖος τήν ἐποχή ἐκείνη χάνεται, κρύβεται ἤ ἀλλοιώνεται ὁ Ἑλληνισμός. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό ὄνομα Ρωμαῖος δήλωνε στή βυζαντινή ἐποχή τήν ὑπηκοότητα, ὄχι τήν ἐθνική καταγωγή. Δηλαδή στό πολυεθνικό μέχρι τό 1204 κράτος τῆς Ρωμανίας, μέ συνεκτικό κρίκο τήν ἑλληνική γλῶσσα, τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τή μελέτη τῶν ἀρχαίων κλασικῶν καί βεβαιότατα τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, κατοικοῦσαν διαφορετικές ἐθνότητες. Ἡ ἑλληνική ἐθνότητα ἦταν πάντα κυρίαρχη ἔστω κι ἄν κατά τούς πρώτους βυζαντινούς αἰῶνες τό ὄνομα Ἕλλην δέν ἐχρησιμοποιεῖτο εὔκολα λόγῳ συνδέσεώς του μέ τήν εἰδωλολατρία. Ὅμως ἤδη ἀπό τόν 9ο αἰῶνα ἔχουμε γραπτές μαρτυρίες ὅτι ἡ ἑλληνική ἐθνότητα συνεχίζει τήν ἱστορική της πορεία καί εἶναι διακριτή ἀπό τίς ἄλλες ἐθνότητες. Συγκεκριμένα ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μέγας Φώτιος ἀπαντῶντας πρός τόν Ἐπίσκοπο Κυζίκου Ἀμφιλόχιο ἐπί θεολογικῶν ζητημάτων γράφει ὅτι: «Προτείνουσιν, ἔφης, τῶν Εἰκονομάχων οἱ θρασύτεροι καί κακόσχολοι, καί σοφόν ἡγοῦνται τό περίεργον, ποία τῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ ἀληθής, πότερον ἡ παρά Ρωμαίοις, ἤ ἥνπερ Ἰνδοί γράφουσιν, ἤ ἡ παρ’ Ἕλλησιν, ἢ ἡ παρ’ Αἰγυπτίοις….» (3). Βλέπουμε ὅτι ἀναφέρεται σέ Ἕλληνες πού ἁγιογραφοῦν τόν Χριστό, ἄρα σέ Ἕλληνες Χριστιανούς τῆς ἐποχῆς καί ὄχι σέ Ἕλληνες μέ τήν ἔννοια τοῦ εἰδωλολάτρη.
.    Τό παράδειγμα τοῦ σημερινοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τῆς Μεγάλης Βρετανίας καί Βορείου Ἰρλανδίας εἶναι χαρακτηριστικό γιά νά καταλάβουμε τή διαφορά μεταξύ ὑπηκοότητος καί ἐθνότητος. Οἱ κάτοχοι τοῦ διαβατηρίου αὐτοῦ εἶναι ὑπήκοοοι Ἡνωμένου Βασιλείου, ἀλλά ἐθνολογικά ἄλλοι –οἱ περισσότεροι εἶναι Ἄγγλοι, ἄλλοι Σκῶτοι, ἄλλοι Οὐαλλοί, ἄλλοι Βορειοϊρλανδοί κ.λπ. Ἔτσι καί οἱ ὑπήκοοι τοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Ρωμανίας ἦσαν Ρωμαῖοι ὡς πρός τήν κρατική ὑπηκοότητα, ἀλλἀ ὡς ἐθνότητα ἄλλοι εἶχαν τήν ἑλληνική –οἱ περισσότεροι -ἄλλοι τήν σερβική, ἄλλοι τήν ἀρμενική, ἄλλοι ἦσαν Βάραγκοι Σκανδιναβοί (ἡ φρουρά τοῦ Αὐτοκράτορος) κ.λπ. Ὅπως στό Ἡνωμένο Βασίλειο ἡ ἐπικρατοῦσα ἐθνότητα εἶναι οἱ Ἄγγλοι καί δίνουν τήν γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους σέ ὅλο τό κράτος, ἔτσι καί οἱ Ἕλληνες στή Ρωμανία ἦσαν τό ἐπικρατοῦν στοιχεῖο καί ἐπέτυχαν νά καθιερώσουν τήν γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους. Γι’ αὐτό καί ἡ κ. Ἀρβελέρ τονίζει συχνά ὅτι τό Βυζάντιο ἦταν κράτος πολυεθνικό, ἀλλά μονοπολιτισμικό, λόγῳ τῆς ἑλληνικῆς γλωσσικῆς καί πολιτιστικῆς συνέχειας.
.     Στήν ἑλληνικότατη Αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας-πού προαναφέραμε- μετά τόν Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρι βασίλευσε ὁ γαμβρός του, ὁ ἐλεήμων καί γενναῖος Ἰωάννης Γ΄Δούκας Βατάτζης, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στό Διδυμότειχο καί τιμᾶται ὡς Ἅγιος ἀπό τήν Ἐκκλησία μας (στίς 4 Νοεμβρίου). Ὁ Βατάτζης τό 1237 ἀπήντησε σέ μία θρασεῖα ἐπιστολή τοῦ Πάπα Ἰωάννου Θ΄καί μεταξύ ἀλλων τοῦ γράφει: «…Μᾶς γράφεις ὅτι ἀπό τό δικό μας, τό Ἑλληνικό γένος, ἄνθησε ἡ σοφία καί τά ἀγαθά της καί διαδόθηκε στούς ἀλλους λαούς… Οἱ γενάρχες τῆς βασιλείας μου εἶναι ἀπό τό γένος τῶν Δουκῶν καί τῶν Κομνηνῶν, γιά νά μήν ἀναφέρω ἐδῶ καί ὅλους τούς ἄλλους βασιλεῖς πού εἶχαν ἑλληνική καταγωγή και γιά πολλές ἑκατοντάδες χρόνια κατεῖχαν τήν βασιλική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτούς ὅλους καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί οἱ αὐτοκράτορες τούς προσκυνοῦσαν ὡς αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων» (4). Βλέπουμε, λοιπόν, μία τρανταχτή ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς διπλῆς ἰδιότητος. Κρατικά ἔνιωθαν Ρωμαῖοι, ἀλλά ἐθνικά ἦσαν Ἔλληνες και τό διεκήρυτταν. Τήν ἑλληνικότητά τους βρωντοφωνάζουν καί ὁ γιός τοῦ Βατάτζη Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις, ὁ ἱστορικός τοῦ 1204 Νικήτας Χωνιάτης καί πολλοί ἄλλοι.
.     Τήν μαρτυρία αὐτή τοῦ Βατάτζη, ἡ ὁποία καταδεικνύει ὅτι κάτω ἀπό τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων» ἔσφυζε καί ἐπάλλετο ἡ μηδέποτε διακοπεῖσα ἑλληνική ἐθνική συνείδηση, προσπάθησαν κάποιοι νά ἀμφισβητήσουν ὡς μή γνήσια. Ὅπως μέ πληροφόρησε ὁ Ὁμότιμος καθηγητής τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας κ. Παναγιώτης Νικολόπουλος ἡ ὑπόθεση ἐν συντομίᾳ ἔχει ὡς ἑξῆς: Τό κείμενο ἀνεκάλυψε στήν Πάτμο ὁ Ἰωάννης Σακελλίων καί τό δημοσίευσε στό περιοδικό Ἀθήναιον τῶν Ἀθηνῶν, στό τεῦχος 1 τοῦ 1872 καί στίς σελίδες 372-378. Ὁ Ἀντώνιος Μηλιαράκης (1841-1905) δημοσίευσε μία κακοποιημένη νεοελληνική μετάφραση-παράφραση τῆς ἐπιστολῆς στό βιβλίο του Ἱστορία τοῦ Βασιλείου τῆς Νικαίας. Αὐτή τήν ἀδόκιμη παράφραση διάβασε ὁ Γερμανός Αὔγουστος Heisenberg καί τό 1899 ἀμφισβήτησε τή γνησιότητά της λέγοντας ὅτι δέν ἦταν δυνατόν ἡ σώφρων Βυζαντινή γραμματεία νά ἔχει συντάξει ἕνα τέτοιο κείμενο. Πάντως πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὁ Heisenberg ὑπεράσπισε τήν ἐλληνικότητα τοῦ Βυζαντίου χαρακτηρίζοντάς το ὡς «τό ἐκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους», χαρακτηρισμό τόν ὁποῖο ἐπανέλαβε τόν 20ό αιῶνα καί ὁ Ἕλλην Βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός. Στήν ἀμφισβήτηση τοῦ Heisenberg ἀπήντησε τεκμηριωμένα τό 1930 ὁ Γάλλος μοναχός Venance Grummel (5). Εἶχε τήν ἐξαιρετική τύχη νά βρεῖ στα΄Ἀρχεῖα τοῦ Βατικανοῦ τήν ἐπιστολή, τήν ὁποία ἔστειλε στόν Ἰωάννη Βατάτζη ὁ Πάπας Νικόλαος Θ΄ καί ἡ ὁποία ἀρχίζει μέ τήν φράση: «Ἐπειδή πιστεύεται ὅτι ἡ σοφία βασιλεύει εἰς τούς Ἕλληνας…». Ὁ Grummel πιστεύει ὅτι ἄν ὁ Heisenberg γνώριζε τήν ἐπιστολή τοῦ Πάπα, στήν ὁποία ἀπαντᾶ λέξη πρός λέξη ὁ Βατάτζης, δέν θά ἀμφισβητοῦσε τό κείμενο τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας. Τό θέμα ἔτσι ἔληξε γιά τούς ἐπιστήμονες καί ὁ Franz Dolger στά Regesten τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατορικῶν Ἐγγράφων κατατάσσει τήν ἐπιστολή μεταξύ τῶν γνησίων ἐγγράφων. Ἀλλά καί τό 2006 ὁ Luca Pieralli τῆς Βιβλιοθήκς τοῦ Βατικανοῦ ἐκτενῶς ὁμιλεῖ γιά τή γνησιότητα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Βατάτζη.
.    Ἡ ἑλληνικότητα τῆς παιδείας ἀποτελεῖ ἄλλη μία μαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας τῶν Βυζαντινῶν. Ἄν καί χρησιμοποιοῦσαν τό κρατικό ὄνομα Ρωμαῖοι οὐδέποτε δίδαξαν τήν Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου πού ἦταν τό ἔπος τῆς Παλαιᾶς Ρώμης. Δίδασκαν μετά μεγάλου σεβασμοῦ τόν Ὅμηρο καί τούς κλασικούς Ἕλληνες συγγραφεῖς. Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, ἀείμνηστος πλέον Βρετανός Βυζαντινολόγος, συνήθιζε νά ὑπογραμμίζει ὅτι: «Ἡ Ἄννα Κομνηνή δέν ἐξηγεῖ ποτέ τά σημεῖα, τά ὁποῖα ἀντιγράφει αὐτούσια ἀπό τόν Ὅμηρο. Ὅλοι οἱ ἀναγνῶστες της τά γνώριζαν, καθώς ὁ Ὅμηρος ἀποτελοῦσε τήν κύρια διδακτέα ὕλη στούς μαθητές τῆς αὐτοκρατορίας». Ἔτσι κατανοοῦμε καλύτερα τήν φράση τοῦ Φώτη Κόντογλου, ὁ ὁποῖος ἔγραψε: «Ρωμιοσύνη εἶναι ἡ Χριστιανική Ἑλλάδα». Ἡ νεώτερη ἔννοια τοῦ Ρωμηοῦ (ἤ Ρωμιοῦ) δέν ἀρνεῖται τόν Ἑλληνισμό, ἀλλά συνδέει τήν Ὀρθοδοξία μέ τήν ἑλληνικότητα καί μᾶς θυμίζει τήν ἔνδοξη βυζαντινή κληρονομιά μας.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
(1).Ἑλένη Γλύκατζη Ἀρβελέρ, Γιατί τό Βυζἀντιο, ἐκδ. Ἑλληνικά Γράμματα, Ἀθήνα 2009, σελ. 163.
(2). Πάρι Γουναρίδη, Γένος Ρωμαίων: Βυζαντινές καί Νεοελληνικές Έρμηνεῖες, Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθήνα 1984, σελ 13.
(3) Ἑλληνική Πατρολογία Migne, τόμος 101, στήλη 948, ἔκδ. Κέντρου Πατερικῶν Ἐκδόσεων, Ἀθῆναι 1991.
(4). Ἡ νεοελληνική ἀπόδοση δημοσιεύεται στο βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Σαρσάκη: Ἰωάννης Βατάτζης-ὁ Ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου, ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 85-88. Τό πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στόν τόμο τοῦ Ἀποστόλου Βακαλοπούλου: Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄ τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.
(5). Ἡ ἀπάντηση δημοσιεύθηκε στό περιοδικό ECHOS D’ ORΙENT, τόμος 29, Παρίσι 1930, σελ. 449-458.

 Κ.Χ. ΙΟΥΝΙΟΣ 2011.

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΟΥΤ ΒΡΕ ΡΩΜΗΟΙ! («Ἐπανάσταση θὰ ἔλθει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Μακρυγιάννη»)

Σοτ βρ Ρωμηοί!
τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

.     Ἀκούγοντας, βλέποντας καὶ διαβάζοντας κανεὶς τὶς σάπιες τοῦτες ἡμέρες, ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἐπίκειται τὸ τέλος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Μέχρις ἐδῶ ἦταν, «ἑάλω ἡ Πόλις».
. Παρόμοια αἰσθήματα βίωναν καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμηοί, λίγο πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλεύουσας. Τὸ Γένος ἀνέβαινε στὸν αἱμάτινο δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ του, στὴν μακραίωνη σκλαβιὰ στοὺς ἀντίχριστους Ἀγαρηνοὺς ἐξ αἰτίας κυρίως τῆς ἠθικῆς κρίσης. Τὸ διαπιστώνουμε σὲ κείμενα τῆς ἐποχῆς: «Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες, οἱ δικαστὲς δωρολῆπτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν οἱ ἐγωιστές, οἱ ἀλαζόνες, οἱ ἀχάριστοι, οἱ συκοφάντες… Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, ἀδελφῶν ὁμόνοια “οὐδαμοῦ σπλάχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθές”, θρηνεῖ ὁ μοναχὸς (καὶ ἅγιος νομίζω τῆς Ἐκκλησίας μας) Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Ἀπ. Βακαλόπουλος, «Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων», σελ. 81).
.  Στὸ ἴδιο βιβλίο, ὁ ἀείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ὅτι «οἱ πλούσιοι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινοὺς τῆς ζωῆς». Εἴμαστε καὶ σήμερα ἐνώπιον μίας νέας ἅλωσης, περιμένουμε τῶν ἐχθρῶν τὰ φουσάτα…
.   Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα «ἀχούρι κοπρισμένο/ ἀπὸ τ’ ἀλόγατα τοῦ ὀχτροῦ. Καπίστρια τὰ φελόνια /καὶ οἱ κολυμπῆθρες γοῦρνες. Νά! Διαγουμιστὲς ὅλοι/ τῶν ὅλων. Τίμιων, ἱερῶν μαγαριστὲς καὶ σφάχτες». (Παλαμᾶς, «Ἡ φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια τ πολιτικ χτικιό, χρηστοι κα νίκανοι λεβαντίνοι, ο συμμορίες το κομματισμο κα μς παραδίδουν μαχητ στος Φραγκογερμανούς, στος «Βενετούς», στος μπόρους τν θνν- τοκογλύφους.
.    Γιατί δὲν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ νέοι; Ἀναρωτιέται ἡ μεσόκοπη ἄνοια καὶ ἀνία, ἡ συφοριασμένη «γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου»; Ἐπανάσταση; Τί εἶναι αὐτὸ τρώγεται; Μία διαδήλωση, μία πορεία διαμαρτυρίας γιὰ τὴν θεϊκὴ ὁμάδα μας, ναί! «Προοδευτικὲς» συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία καὶ βεβήλωση τῆς ἀσυλαίας ἀνοησίας, ὅλα αὐτὰ ποὺ ξεσηκώνουν ἐνίοτε τὴ νερουλὴ νεολαία μας – εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας- γίνονται, ἔτσι περνάει ἡ ὥρα, ξεθυμαίνει, ἀπελευθερώνεται καὶ ἡ συσωρευμένη ἐνέργεια.
.    Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως «θέλει δουλειὰ πολύ», πρίν, ὄχι τώρα. Ποῦ νὰ ξέρουν οἱ νέοι ἀπὸ ἐπαναστάτες, ποιός τοὺς δίδαξε; Μὲ ὀλίγον Τσὲ Γκεβάρα, ὡς καρδιοκατακτητὴ κυρίως καὶ ἀτίθασο πλουσιόπαιδο, ἐπαναστάτες δὲν φτιάχνεις. «Ὁ γύφτος καὶ φθισικὸς» Καραϊσκάκης δὲν μᾶς κάνει, τοῦ λείπει ἡ πολυπολιτισμικὴ διάσταση, ἔκοβε καὶ ἔχτιζε λοφίσκους μὲ τούρκικα κεφάλια, ρατσισμὸς ἀσυγχώρητος. Ἐσυνηθίσαμε, ὡς θὰ ἔλεγε ὁ γερο–Κολοκοτρώνης, νὰ μᾶς καταφρονοῦν οἱ ξένοι, δύο αἰῶνες, ὑποτέλειας καὶ ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στς γενιές μας ξεβράζεται τ κακό. Ο κοπριές, ο κοπρώνυμοι, πο κυβέρνησαν δίως κατ τν λαμπρή τους περίοδο – τν ερωπαϊκή τῆς μακαρίτισσας ΕΟΚ – φησαν τν πατρίδα χωρς παιδεία θνική, χωρς χρηστ δημόσια διοίκηση κα μς παραδίδουν στ ρπακτικά της Τρόϊκας. Γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ Ἕλληνες; ἰδοὺ ἡ ἀπορία. (Τὸ κίνημα διαμαρτυρίας τῶν «ἀγανακτισμένων», εἶναι ἐλπιδοφόρο. Φοβᾶμαι ὅμως ὅτι θὰ ξεφουσκώσει. Ὅπως λένε οἱ παλιοί, εἴμαστε ἄμαθοι ἀπὸ τέτοια πράγματα. Ἐξ ἄλλου τὰ κινήματα εἶναι μόνο γιὰ ξεσκονίσματα. Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ ἐπανάσταση, γιὰ Γουδί).
.     χρόνιος θισμς στν δουλοπρέπεια, καθημεριν εσπνο τηλεοπτικν ναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τν πάλαι ποτ τίθασο, γωνιστή, παναστάτη κα πολεμιστ Ρωμη σ σπόνδυλο καλοπερασάκια, σ ρεμο «τίποτε». Διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματα περὶ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν», ἕνα περιστατικό. Συμβαίνει κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς Ἐθνεγερσίας. Οἱ πολιορκημένοι Τοῦρκοι τοῦ Νεοκάστρου ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν καὶ πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση τῶν δύο ἀντιπροσωπειῶν ἔξω ἀπὸ τὸ φρούριο. Ἀλλὰ οἱ συνομιλίες δυσκολεύονταν καὶ ἀργοῦσαν, ἐπειδὴ ἑκατοντάδες ἀγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, καὶ λοιποὶ «ἄτακτοι» εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω καὶ θορυβοῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς διαταγὲς τῶν ἀρχηγῶν τους. Ἀφηγεῖται ὁ Φωτάκος: «Ἀφοῦ πλέον εἶδαν οἱ Τοῦρκοι ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀκούουν τοὺς καπεταναίους των, μία ἡμέραν ὁ Τσιντάραγας, κλειδοῦχος τοῦ Φρουρίου, ἔχασε τὴν ὑπομονὴν κι στραφεὶς πρὸς τοὺς στρατιῶτας ἐφώναξεν οὕτως: σοὺτ βρὲ Ρωμηοί! Ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀμέσως ἔφερε σιωπήν. Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται τὸ ρητόν: “Εἶδε ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφοβήθη”. Κατ’ οὐδένα τρόπον ἐδύναντο οἱ καπεταναῖοι νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς στρατιῶτας διὰ νὰ σταθοῦν οἱ Τοῦρκοι εἰς ὁμιλίαν, ἡ δὲ φωνὴ τοῦ Ἀγὰ μόνη τους ἡσύχασεν». Καὶ παρατηρεῖ συγκαταβατικὰ ὁ ἀγωνιστής: «Πόσον ὁ φόβος εἶναι δυνατὸς καὶ ἀνεξάλειπτος, ὅταν εἶναι παιδιόθεν ριζωμένος εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων». Ἔτσι ἀκριβῶς. Μόνο ποὺ στὴν τωρινὴ περίπτωση δὲν πρόκειται περὶ ριζωμένου φόβου, ἀλλὰ γιὰ ριζωμένη ἕως μιθιδρατισμοῦ ἀφασία καὶ παχυδερμία.
.   Κατ’ ἀρχὰς καὶ ἡ λέξη Ἐπανάσταση ἔχει ποινικοποιηθεῖ. Παραπέμπει στὶς πταετες καρικατορες, πο σως τ μεγαλύτερο γκλημά τους ταν τι μ τς γελοες τους πατριδοκαπηλίες κα θρησκοληψίες, δωσαν μία ορανόπεμπτη δικαιολογία στος μεταπολιτευτικος νάνους κα ρλεκίνους τς «προόδου», ν ποδοπατήσουν, ν στρεβλώσουν ξίες ειθαλες, λληνοσώτειρες, «πίστιν κα πατρίδα», πού, ταν προσβάλλονται κα λυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εἰς τὰς ψυχὰς» τῶν σημερινῶν νεοελλήνων αὐτὴ ἡ ἀποστροφή, ἡ καχυποψία, ἡ ἀπάρνηση στὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους μας, ὁ φόβος τοῦ ραγιᾶ. Τοῦ ραγιᾶ, τοῦ κατακυριευμένου στὰ βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχὴ χωρὶς θρεμμένη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ τὴν φιλοπατρία, καταντᾶ παλιοψάθα, φανταχτερὴ ἀσημαντότητα κι ἂς νομίζει ὅτι ἔχει ἀξία. Οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ μπουκωμένα στόματα καὶ ἄδειες, νεκρὲς ψυχές. «Σηκώθηκα καὶ πῆγα εἰς τὶς εἰκόνες καὶ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ λέγω: Κύριε βλέπεις σὲ τί κατάστασιν ἔφτασα. Ὁ μόνος σωτήρας εἶναι ἡ παντοδυναμία σου καὶ ἡ εὐσπλαχνία σου σὲ μᾶς ὁπού κιντυνεύομεν καὶ εἰς τὴν ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω καὶ φκιάνω μίαν σημαία καὶ γράφω Ἐθνικὴ Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω: Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Βασιλείας του σηκώνεται ἡ σημαία τῆς πατρίδος». Καὶ ἐπαναστάτησε ὁ ματοκυλισμένος στρατηγὸς τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1843 κατὰ τῶν Μπαυαρέζων καὶ κέρδισε ὁ βασανισμένος ἀγωνιστής, μαζὶ μὲ τὸν λαὸ ποὺ τὸν ἀκολούθησε, ἀναίμακτα τὸ Σύνταμα. Ἡ ἐπανάσταση δὲν θὰ ξεκινήσει ἀπὸ τοὺς κουκουλοφόρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιοὺς τῶν βορείων προαστίων. πανάσταση, ν γίνει κα πρέπει ν γίνει, θ λθει π ατος πο γαπον τν πατρίδα μ τν τρόπο το Μακρυγιάννη. Ἄνθρωποι «ὧν ὁ Θεὸς κοιλία, οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ», οἱ ψευτοεπαναστάτες τῆς σήμερον, στηρίζουν ὕπουλα τοὺς κατοχικούς, τοὺς προδότες τῆς πατρίδας. Ἐξ ἄλλου ποιος πιστεύει στν νάσταση το Χριστο, λπίζει κα στν ἐπανάσταση το Γένους.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

, , , , , ,

Σχολιάστε