Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ρουμανία

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Z´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2018

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

     ΜΕΡΟΣ Ζ΄

Μέρος Α´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018 -Α´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Β´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Γ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Δ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Δ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ε´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- E´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος ϛ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- ϛ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρουμανίας

.       Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας, μετὰ τὸν κομμουνιστικὸ τυφώνα, ξαναβρίσκει τὴν θέση της στὴν κοινωνία τῆς χώρας καὶ συνεργάζεται μὲ τὴν κυβέρνησή της στὴν ἔρευνα γιὰ τὴ στάση τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστώς. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ στὶς 28 Μαρτίου 2017 ὑπογράφτηκε σύμφωνο συνεργασίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας μὲ τὸ Ἐθνικὸ Συμβουλίου μελέτης τῶν ἀρχείων τῆς Securitate, τῆς μυστικῆς κρατικῆς ὑπηρεσίας ἀσφαλείας ἐπὶ καθεστῶτος Τσαουσέσκου.
.           Μία φανερὴ ἀπόδειξη τῆς σημερινῆς συνεργασίας Πολιτείας – Ἐκκλησίας στὴ Ρουμανία εἶναι ὁ μεγαλοπρεπὴς Καθεδρικὸς Ναὸς τοῦ Βουκουρεστίου. Ἀνηγέρθη μέσα σὲ λίγα χρόνια, μὲ τὴν ὁλόθερμη συμπαράσταση τῆς ρουμανικῆς κυβερνήσεως καὶ γενικὰ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας σὲ ἀνάμνηση τῆς Σωτηρίας τοῦ Ρουμανικοῦ Λαοῦ ἀπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό.
.         Θὰ ἀναφερθοῦν ὁρισμένα γεγονότα, πρὸς σύγκριση μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Ἀμέσως μετὰ τὴ νίκη τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθόδοξης Ρουμανίας ἐπὶ τῶν μουσουλμάνων Ὀθωμανῶν καὶ τὴν ἀνεξαρτησία τοὺς (1877-1878) οἱ Ρουμάνοι ἀποφάσισαν νὰ κατασκευάσουν στὸ Βουκουρέστι μεγαλοπρεπῆ καθεδρικὸ ναό. Θέλησαν νὰ εἶναι στὴν αἰώνια μνήμη ὅσων συνετέλεσαν στὴν ἀπελευθέρωσή τους, μὲ προεξάρχουσα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.      Μετὰ ἀπὸ περιπέτειες καὶ παλινδρομήσεις δεκαετιῶν τὸ 2004 ἡ Βουλὴ τῆς Ρουμανίας ἐνέκρινε νὰ ἀνεγερθεῖ ὁ καθεδρικὸς ναὸς καὶ νὰ ἀναλάβει μεγάλο μέρος τῆς δαπάνης. Στὶς 12 Σεπτεμβρίου τοῦ 2007 ὁ κ. Δανιὴλ ἐξελέγη Πατριάρχης Ρουμανίας καὶ μετὰ ἀπὸ δυόμισι μῆνες, στὶς 29 Νοεμβρίου 2007 ἔθεσε τὸν θεμέλιο λίθο τοῦ Ναοῦ. Τὸ 2010 ἄρχισαν οἱ ἐργασίες καὶ φέτος, στὶς 25 Νοεμβρίου, θὰ τελεστοῦν τὰ ἐγκαίνια ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο. Ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιὴλ ἔχει καλέσει νὰ συμμετάσχουν ὅλοι οἱ Πατριάρχες καὶ Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Μόσχας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις στὸ Οὐκρανικό.
.      Ὁ Ναὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος χριστιανικὸς ναὸς στὸν κόσμο σὲ χωρητικότητα πιστῶν. Ἡ ἐπιφάνειά του εἶναι 6.200 τετρ. μέτρα καὶ ὁ ὄγκος 320.000 κυβικὰ μέτρα. Χωράει ἄνω τῶν 10.000 πιστῶν. Τὸ ὕψος στὸ ἐσωτερικό του εἶναι 43 μέτρα καὶ τὸ ὑψηλότερο σημεῖο του ἀπὸ τὸ ἔδαφος εἶναι στὰ 132 μέτρα. Ἡ δαπάνη τῆς ἀνέγερσης καὶ τοῦ ἐξοπλισμοῦ τοῦ ναοῦ ἔχει ξεπεράσει τὰ 100.000.000 Εὐρώ, ἂν καὶ ἀκούγονται καὶ πολὺ μεγαλύτερα ποσά, ἕως καὶ 400.000.000 Εὐρώ. Γιὰ τὴ φιλοδοξία τοῦ Πατριάρχου Δανιὴλ νὰ ἀνεγερθεῖ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὁ ἐν λόγῳ ναὸς ἀκούστηκαν καὶ ἀρνητικὰ σχόλια. Ὁρισμένοι χαρακτήρισαν τὸ ἔργο «φαραωνικό». Ὅμως ἡ οὐσία εἶναι ὅτι οἱ Ρουμάνοι πραγματοποίησαν τὴν ὑπόσχεση ποὺ ἔδωσαν, ὅταν ἀπελευθερώθηκαν ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Οἱ Ἕλληνες ἔδωσαν τὴν ἴδια ὑπόσχεση μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ ἀνεξαρτησία τους, ἀλλά, ἕως τώρα, δὲν ἔχουν τηρήσει τὴν ὑπόσχεσή τους…
.      Οἱ σχέσεις τῆς Ρουμανικῆς πολιτείας μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρουμανίας καθορίζονται μὲ τὸ 29 Ἄρθρο τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι «κρατική», ἀλλὰ συνεργάζεται μὲ τὸ κράτος «γιὰ τὸ καλὸ τοῦ λαοῦ». Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζεται «ὁ πνευματικὸς ἐποικοδομητικὸς ρόλος Της» στὴν κοινωνία, χωρὶς νὰ παραγνωρίζεται ἡ παρουσία καὶ ὁ θετικὸς ρόλος καὶ τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, πιστοὶ τῶν ὁποίων ὑπάρχουν στὴν Ρουμανικὴ Ἐπικράτεια.
.      Οἱ Ρουμάνοι εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ θρησκευόμενους λαοὺς τῆς Εὐρώπης. Τὸ ποσοστὸ ὅσων δηλώνουν πιστοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εἶναι 81,5% καὶ συνολικὰ τὸ 90% τοῦ λαοῦ δηλώνει ὅτι πιστεύει στὸν Χριστό. Τὸ 8,5% εἶναι Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Προτεστάντες. Ἡ Ρουμανία τὸ 2004 ἔγινε μέλος τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τὸ 2007 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Εἶναι ἡ δεύτερη χώρα σὲ Ὀρθόδοξο πληθυσμὸ μετὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Κατὰ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2011 ἦσαν 16.300.000 πιστοί. Ὁ συνολικὸς πληθυσμὸς τῆς Ρουμανίας εἶναι περίπου 19 ἑκατομμύρια.
.            Σημειώνεται ὅτι μετὰ τὸ ὁλοκληρωτικὸ καὶ ἄθεο κομμουνιστικὸ καθεστὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπολαμβάνει σήμερα προνομίων, ὅπως τὸ νὰ ἔχει ἐκπομπὲς στὴν κρατικὴ τηλεόραση καὶ στὸ κρατικὸ ραδιόφωνο, νὰ ὑπάρχει κατηχητικὸ θρησκευτικὸ μάθημα στὴν ἐκπαίδευση, νὰ ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τοὺς φόρους οἱ ναοί, οἱ μονὲς καὶ τὰ ἄλλα φιλανθρωπικὰ ἱδρύματά της. Ὑπολογίζεται ὅτι σήμερα, εἴκοσι ὀκτὼ χρόνια μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, ὑπάρχουν στὴ Ρουμανία περίπου 15.000 ἱερεῖς καὶ 41.000 μοναχοὶ καὶ μοναχές.
.      Ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιὴλ (1951 – ) μὲ τὴν γραμμή, ποὺ ἀκολουθεῖ, ἐπιδιώκει νὰ ὑπολογίζεται ὡς ὁ τρίτος πόλος στὴν Ὀρθοδοξία, μετὰ ἀπὸ τοὺς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. (Βλ.σχ. Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου, «Ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη», ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι, 2017, σελ. 123). Καὶ μὲ τὰ δύο αὐτὰ Πατριαρχεῖα, ἕως τώρα, διατηρεῖ καλὲς σχέσεις. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2017 ὁ Πατριάρχης Μόσχας μετέφερε ὁ ἴδιος στὸ Βουκουρέστι τεμάχιο Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, τὸν ὁποῖο ἀγαποῦν στὴ Ρουμανία. Ὅπως ἤδη ἀναφέρθηκε ὁ κ. Δανιὴλ προσκάλεσε τὸν κ. Βαρθολομαῖο νὰ προστεῖ τῶν ἐγκαινίων τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ στὸ Βουκουρέστι. Τὸν Μάιο τοῦ 2018 ὁ Ρουμάνος Πατριάρχης δέχθηκε τὸν ὑπεύθυνο τῶν ἐξωτερικῶν σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, Μητροπολίτη Βολοκολὰμσκ καὶ συζήτησαν τὸ ἐκκλησιαστικὸ οὐκρανικὸ ζήτημα. Στὴ συνέχεια, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2018, δέχθηκε τὴν ἀντιπροσωπεία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ συζήτησε τὸ ἴδιο θέμα…
.            Προηγουμένως, στὶς 3 Δεκεμβρίου 2017, ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας μετέβη στὴ Μόσχα γιὰ νὰ συμμετάσχει στοὺς ἐκεῖ ἑορτασμοὺς γιὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ μάρτυρος Πατριάρχου Τύχωνος. Κατὰ τὴ συνάντηση τοῦ κ. Δανιὴλ μὲ τὸν Πατριάρχη τῆς Μόσχας, αὐτὸς τοῦ ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του γιὰ «τὴν ὑποστήριξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας πρὸς τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ τὴν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου διμερῆ συνεργασία τῶν δύο Πατριαρχείων σὲ πολλοὺς τομεῖς».
.        Αὐτὸ τὸ σημεῖο εἶναι ἐνδεικτικὸ τῆς στάσης ποὺ θὰ τηρήσει τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρουμανίας σὲ ἐνδεχόμενη μονομερῆ ἐνέργεια τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας; Ὁ κ. Δανιὴλ στὴν ἀντιφώνησή του δὲν μίλησε γιὰ τὸ Οὐκρανικό. Ἐπίσης στοὺς πρόσφατους ἑορτασμοὺς γιὰ τὰ 1030 χρόνια ἀπὸ τὴν βάπτιση τῶν Ρὼς στὸ Κίεβο τήρησε οὐδέτερη στάση. Στὸν μὲν ἑορτασμὸ τῆς Μόσχας, δὲν συμμετέσχε ἀντιπροσωπεία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καὶ σ’ αὐτὸν τοῦ Κιέβου τῆς κανονικῆς (ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας) Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἐκπροσωπήθηκε σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο. Βεβαίως δὲν πῆγε ἀντιπροσωπεία του στοὺς ἑορτασμοὺς τῆς Οὐκρανικῆς κυβερνήσεως, ὅπως ἔκαμε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως… Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ γράφοντος ἡ τελικὴ ἄποψη τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ δὲν ἔχει ἀκόμη διατυπωθεῖ. Θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ διάφορους παράγοντες καὶ θὰ ὑπάρξει μία διαπάλη στοὺς κόλπους της, ἂν θὰ πρέπει νὰ πρυτανεύσει τὸ κανονικὸ δίκαιο καὶ ἡ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἢ τὰ ἐκκλησιαστικὰ συμφέροντά της, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ γεωπολιτικὰ τῆς ρουμανικῆς κυβέρνησης.
.            Τὰ Διορθόδοξα ζητήματα, ποὺ ὑπῆρξαν κατὰ καιροὺς μὲ ἄλλες Ἐκκλησίες, παρουσιάζουν μίαν ὕφεση ἐπὶ σημερινοῦ Πατριάρχου Ρουμανίας Δανιήλ. Τὸ 2011 τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας. Αἰτία ἡ χωρὶς τὴν ἄδειά του ἀνέγερση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας Ναοῦ στὴν Ἱεριχώ. Στὴν συνέχεια οἱ σχέσεις ἀποκαταστάθηκαν, μὲ πρωτοβουλία τοῦ κ. Δανιήλ. Ἀπόδειξη ἡ ἐπίσκεψη, στὶς 11 Ἰουνίου 2018, τοῦ Ἱεροσολυμίτη Ἀρχιεπισκόπου Θεοδοσίου στὸν Ρουμάνο Πατριάρχη. Τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν ἀθρόα προσέλευση ρουμάνων προσκυνητῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους καθὼς καὶ γιὰ τὶς εὐάριθμες ὑποτροφίες, ποὺ δίδει σὲ μαθητὲς τοῦ Πατριαρχείου γιὰ θεολογικὲς σπουδὲς στὴ Ρουμανία.
.             Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρουμανίας βρισκόταν ἐπὶ χρόνια σὲ ἀντιπαλότητα μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας. Τὸ κατηγοροῦσε ὅτι σὲ συνεργασία μὲ τὸ Σερβικὸ κράτος ἀπαγόρευε στοὺς Ρουμάνους, ποὺ ζοῦν στὴ Σερβία, νὰ τελοῦν τὴ λατρεία στὴ ρουμανική. Σήμερα τὰ πράγματα εἶναι καλύτερα. Τὸ πρόβλημα τῆς Μολδαβίας μὲ τὴ Ρωσία λύθηκε, τουλάχιστον ἐπιφανειακά, μὲ τὴν ὕπαρξη στὴ χώρα δύο ἀρχιεπισκόπων, ὁ ἕνας ὑπὸ τὸν Μόσχας καὶ ὁ ἄλλος ὑπὸ τὸν Ρουμανίας.
.            Μὲ τὴν Ἑλλάδα ἡ Ρουμανία βρισκόταν σὲ συνεχῆ προστριβή, λόγῳ τῶν βλαχοφώνων Ἑλλήνων. Οἱ Ρουμάνοι, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1878, ἔκαμαν μεγάλη προπαγάνδα νὰ τοὺς προσεταιρισθοῦν ὡς ρουμανικὸ φύλλο. Οἱ Βλαχόφωνοι Ἕλληνες ἀντέστησαν σθεναρὰ στὴν ρουμανικὴ προπαγάνδα καὶ τὴν ἀντιμετώπισαν μὲ ἐπιτυχία. Σὲ ἐπιστημονικὸ καὶ πολιτικὸ ἐπίπεδο ἀναφέρονται, μεταξὺ ἄλλων, ὁ Περιφερειάρχης Ἠπείρου κ. Ἀλέξανδρος Καχριμάνης, ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιχαὴλ Τρίτος καὶ ὁ ἐξαιρετικὸς καθηγητὴς κ. Ἀχιλλέας Λαζάρου.
.      Σήμερα τὸ κουτσοβλαχικὸ διατηρεῖται ἀπὸ τοὺς Ρουμάνους, ἀλλὰ σὲ χαμηλοὺς τόνους. Οἱ Ἕλληνες ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ Βλάχοι εἶναι Ἕλληνες στὴ συνείδηση ποὺ μιλᾶνε τὰ κουτσοβλάχικα. Μὲ τὴ Ρουμανία ὁ Ἑλληνισμὸς συνδέεται λόγῳ τῆς παρουσίας ἐκεῖ Ἑλλήνων ἡγεμόνων – μὲ μνῆμες ὄχι πάντα καλὲς γιὰ τοὺς Ρουμάνους – καὶ λόγῳ τῆς ἐνάρξεως στὸ Ἰάσιο τῆς ὑπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη Ἐπαναστάσεως, στὶς 22 Φεβρουαρίου τοῦ 1821. Ἐπίσης γιὰ δύο περίπου αἰῶνες ἡ Ρουμανία ἦταν τόπος μετανάστευσης Ἑλλήνων. Κατὰ τὴν Γενικὴ Γραμματεία Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ σήμερα στὴ Ρουμανία ζοῦν περίπου 14.000 Ἕλληνες, ποὺ ἐκπροσωποῦνται στὴ Ρουμανικὴ Βουλὴ μὲ ἕναν ἀντιπρόσωπο. Ὁ Ρουμάνος Πατριάρχης κ. Δανιὴλ ἔχει φιλελληνικὰ συναισθήματα. Τὸ ἔδειξε γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ μετὰ τὴν τραγωδία στὸ Μάτι. Ἀμέσως ἐξέφρασε τὴ συμπάθειά του καὶ μὲ ἐγκύκλιό του ζήτησε νὰ συγκεντρωθοῦν ἀπὸ τοὺς Ρουμάνους χρήματα γιὰ τοὺς πυροπαθεῖς.
.             Στὸ Διορθόδοξο ἐπίπεδο, τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρουμανίας συμμετέσχε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης. Ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, ἀξιολόγησε θετικὰ τὰ κείμενα τῆς Συνόδου σὲ σχετικὸ Ἀνακοινωθέν, ποὺ ἐξέδωσε. Ὅμως ἡ ἀκόλουθη παράγραφος σ’ αὐτὸ τὸ Ἀνακοινωθὲν μετριάζει τὴν ἀξία τῶν κειμένων: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας σημειώνει ὅτι τὰ κείμενα (Τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη) μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν, νὰ δεχθοῦν ἐλαφρὲς τροποποιήσεις ἢ νὰ ἀναπτυχθοῦν ἀπὸ μία προσεχῆ Μεγάλη καὶ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Αὐτὲς (οἱ τροποποιήσεις) χρειάζονται χρόνο καὶ ἡ προσεχὴς Ι.Μ.Σ νὰ ἀναβληθεῖ, μέχρις ὅτου ὑπάρξει πανορθόδοξη ὁμοφωνία…».
.               Στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας, ὅπου χρειάστηκε, προέβη σὲ ὀρθὲς παρατηρήσεις καὶ στὸ κείμενο γιὰ τὶς «σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν ὑπόλοιπον χριστιανικὸν κόσμον» ὁ κ. Δανιὴλ ἐπέμεινε καὶ πέτυχε νὰ ὑπάρξει προσθήκη, μὲ τὴν ὁποία δηλώνεται ὅτι οἱ ἐκτὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκκλησίες καὶ Ὁμολογίες «παρεξέκλιναν ἐκ τῆς ἀληθοῦς πίστεως τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας». Ἡ προσθήκη προκάλεσε δυσφορία στὸν κ. Βαρθολομαῖο. (Βλ. σχ. Βιβλίο Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου γιὰ Σύνοδο στὴν Κρήτη, σελ. 57).
.        Στὰ διαχριστιανικὰ καὶ στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας διακρίνεται γιὰ τὴν οἰκουμενιστική του ἀντίληψη, κάτι ποὺ ἔχει προκαλέσει ἀντιδράσεις σὲ ὀρθοδόξους κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Ἔχοντας κάμει μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ προτεσταντικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Στρασβούργου καὶ τὸ διδακτορικό του στὸ ρωμαιοκαθολικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Φριβούργου Γερμανίας καὶ ἔχοντας μείνει γιὰ καιρὸ στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν, στὸ Μποσὲ τῆς Γενεύης ἔχει ἀποκτήσει οἰκουμενιστικὴ ἀντίληψη, ἡ ὁποία πάντως ἀπέχει στὸ νὰ φτάσει αὐτὴν τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
.      Τέλος ὡς πρὸς τὰ διαθρησκειακά, τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας εἶναι ἀπολύτως ἀντίθετο στὴν ἀνέγερση τεμένους στὸ Βουκουρέστι. Ὁ Πατριάρχης κ. Δανιὴλ δήλωσε σχετικά: «Τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας δὲν ἀντιτίθεται στὴν ἀνέγερση τεμένους στὸ Βουκουρέστι, ἀρκεῖ νὰ ὑπάρξει ἀνταπόδοση μὲ τὴν παραχώρηση στὴν Κωνσταντινούπολη ἔκτασης γιὰ νὰ ἀνεγείρει Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ κέντρο καὶ Ναό, ποὺ νὰ ἐξυπηρετεῖ τοὺς Ρουμάνους Ὀρθοδόξους πιστούς, ποὺ διαμένουν στὴν Κωνσταντινούπολη ἢ τὴν ἐπισκέπτονται».-

 

 

,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΨΥΧΩΝ «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».

Ἡ Γενοκτονία τῶν Ψυχῶν

Βλ. σχετ.: «ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ» (Ἡ Παναγία στὸν Νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου)

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

«ΗΜΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΣΕ ΜΕΡΗ ΜΕ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ»

«Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι μία ὁμαδικὴ δαιμονοληψία» – Richard Wurmbrand, «Ὁ Ἄγνωστος Κὰρλ Μὰρξ»

.             «Ἡ κομμουνιστικὴ Ρουμανία ἦταν σὰν μία τεράστια πολιτικὴ φυλακή, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε διαφυγή, ἕνα γιγάντιο σωφρονιστικὸ κατάστημα στὸ ὁποῖο εἴκοσι τρία ἑκατομμύρια ἀθῶοι ἄνθρωποι ὑπέστησαν μία ἐγκληματικὴ καὶ παράλογη τιμωρία ποὺ τοὺς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸ μοιραῖο περιστατικὸ τῆς ἱστορίας». – Sorin Iliesiu, Ρουμάνος σκηνοθέτης καὶ πολιτικός.
.             «Ὁ κομμουνισμὸς φαινόταν νὰ ἔχει ἐγκατασταθεῖ ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα. Ἡ κατάρρευσή του φαινόταν δυνατὴ μόνο θεωρητικά, σὲ ἕνα πολὺ μακρινὸ μέλλον. Παρ’ ὅλα αὐτά, τολμήσαμε νὰ ὀνειρευτοῦμε, τουλάχιστον γιὰ τὸ μέλλον τῶν γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Μόνο τὰ ὄνειρά μας διέφευγαν ἀπὸ τὴν πανταχοῦ παροῦσα λογοκρισία, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν οὔτε νὰ τὰ ἐλέγξουν, οὔτε νὰ τὰ καταγγείλουν, οὔτε κὰν τὰ ὑποβάλουν σὲ αὐτολογοκρισία. Ἀλλὰ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὄνειρα, οἱ ἐλπίδες μας ἦταν συνειδητὲς καὶ φανερὲς καὶ ἔτσι ἀναπόφευκτα ὑπέκειντο σὲ αὐτολογοκρισία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν εἴχαμε πολλὲς ἐλπίδες». – Sorin Iliesiu.
.             «Στὸ τέλος, ὁ κομμουνισμὸς ἔπεσε στὴ δική του παγίδα, αὐταπατώμενος ὅτι τὸ ὁλοκληρωτικὸ ψέμα μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ – γιατί ὄχι – ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὸν ἴδιο τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος, προφανῶς, ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ κάτι ἄλλο καὶ κάποιον ἄλλο. Τί καὶ ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεό; Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὸν ἀναιροῦσαν, οἱ κομμουνιστὲς δικτάτορες προσπαθοῦσαν νὰ πάρουν τὴ θέση του». Sorin Iliesiu

Ἡ προμελετημένη ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ Ρουμανία (1945-1989)

.             Ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ κομμουνιστικὴ Ρουμανία τὰ ἔτη 1945-1989, ἐκτιμᾶται μεταξὺ 500.000 (τὸ ἐλάχιστο ὅριο) καὶ 2.000.000 (τὸ μέγιστο ὅριο). Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καθεστῶτος Τσαουσέσκου, ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων ὡς ἐκ τούτου ἦταν ἑκατοντάδες ἢ χιλιάδες, δεδομένου ὅτι οἱ πραγματικοὶ ἀριθμοὶ σκοπίμως καμουφλάρονταν, καθὼς πολλοὶ κρατούμενοι λογίζονταν ὡς κοινοὶ ἐγκληματίες ἢ ἀσθενεῖς σὲ ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὑποβλήθηκαν σὲ θεραπεία μὲ ἠλεκτροσὸκ καὶ ψυχοτρόπα φάρμακα.
.             Στὴ Ρουμανία ὑπῆρχαν πάνω ἀπὸ 230 χῶροι πολιτικῆς κράτησης, ἕνας ἀριθμὸς ποὺ περιλάμβανε χώρους «ἀνακρίσεων» καὶ περιοχὲς διαλογῆς, χώρους ἐγκλεισμοῦ (φυλακές), καθὼς καὶ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Ἐὰν συμπεριληφθοῦν καὶ τὰ κεντρικὰ γραφεῖα τῆς Σεκιουριτάτε (τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας), ὅπου οἱ κρατούμενοι μεταφέρονταν μετὰ τὴ σύλληψη καὶ ὑποβάλλονταν σὲ ἀνάκριση, τότε ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται κατὰ περισσότερο ἀπὸ 100. Ὑπῆρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα ποὺ χρησιμοποιοῦντο γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ὅπου οἱ κρατούμενοι ὑποβάλλονταν σὲ θεραπεία «ἐπανεκπαίδευσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ περισσότεροι ἀπὸ ἐνενήντα τόποι ἐκτέλεσης, μέρη ὅπου ἔγιναν μάχες μεταξύ τῆς Σεκιουριτάτε καὶ ἀνταρτῶν καὶ μαζικοὶ τάφοι.
.             Τὸ σωφρονιστικὸ καθεστὼς γιὰ τοὺς πολιτικοὺς κρατούμενους ἦταν μία ἀργὴ διαδικασία ἐξόντωσης, κυρίως μέσῳ τῆς πείνας, τοῦ κρύου, τῶν διαφόρων μορφῶν βασανιστηρίων, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ὑγειονομικῆς περίθαλψης, τῆς ἔλλειψης ὑγιεινῆς κ.λπ. Πρὶν φτάσουν στὶς φυλακές, οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι ὑφίσταντο τακτικὰ βασανιστήρια μὲ τὴν χρήση μεθόδων ἀκραίας σκληρότητας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀνάκρισης ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε. Πολλοὶ ἔχαναν τὴ ζωή τους κατὰ τὴ διάρκεια τέτοιων ἀνακρίσεων. Στὴ φυλακή, τὰ βασανιστήρια συνεχίζονταν καὶ μὲ ἄλλες μορφές. Κρατούμενοι ποὺ θεωροῦνταν ἀπείθαρχοι ἀπομονώνονταν σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι, ἁλυσοδεμένοι στὸ κέντρο τοῦ κελιοῦ τους. Φυλακίζονταν γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι. Τὰ δελτία τροφίμων μειώνονταν κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἀναγκάζονταν νὰ στέκονται ὄρθιοι μέσα στὸ σκοτάδι, στὸ κρύο καὶ τὴν πείνα, ἡμέρα καὶ νύχτα.
.             Μεταξὺ 1949 καὶ 1951, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐλὶτ τῆς ρουμανικῆς κοινωνίας εἶχε σχεδὸν ὁλοκληρωθεῖ: διανοούμενοι, διπλωμάτες, ἱερεῖς, ἀξιωματοῦχοι, δικαστές, ἀστυνομικοί, καὶ πολιτικοί τοῦ «ἀστικοῦ καθεστῶτος τῶν γαιοκτημόνων» ἦταν στὴ φυλακή. Οἱ πιὸ ἐργατικοὶ ἀγρότες εἶχαν ἀπελαθεῖ σὲ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Συλλογικὰ καὶ ἀτομικά, εἶχαν ὅλοι τὴν ἔνδειξη “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”. Τώρα αὐτὸ ποὺ ἔμενε νὰ ἐξολοθρευτεῖ ἦταν ἡ ἀπρόβλεπτη κοινωνικὴ δύναμη τῆς νεολαίας. Γιὰ αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἐφευρέθηκε τὸ “πείραμα τοῦ Πιτέστι” (ποὺ ὀνομάστηκε “ἐπανεκπαίδευση” ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε). Οἱ πιὸ βάρβαρες μέθοδοι ψυχολογικῶν βασανιστηρίων ἐφαρμόστηκαν σὲ “ἀπείθαρχους” νέους κρατούμενους, μὲ σκοπὸ νὰ ταπεινώσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ κακοποιήσουν σωματικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ βασανίσουν ψυχικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, μὲ τὰ θύματα νὰ μετατρέπονται σὲ δήμιους. Κρατούμενοι βασανίστηκαν ἀπὸ τοὺς δικούς τους φίλους, ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους στὸν πόνο. Ὁ σκοπός: ἡ «ἐπανεκπαίδευση» μέσα ἀπὸ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ καταστροφή, ὁ μετασχηματισμὸς τῶν νέων σὲ ἄθεους, σὲ καταδότες τῶν φίλων τους.

Παραδείγματα ψυχολογικῶν βασανιστηρίων:

α) Τὴ νύχτα τοῦ Πάσχα, οἱ φυλακισμένοι ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ κάνουν μία συνολικὴ αὐτὸ-καταγγελία (νὰ ποῦν  ὅλα αὐτὰ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δὲν εἶχαν δηλωθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀνακρίσεων τῆς Σεκιουριτάτε) ἀναγκάζονταν νὰ πάρουν μία “Θεία Κοινωνία” ἀπὸ περιττώματα. β) ὅσους ἦταν ὕποπτοι ὅτι ἀπέκρυψαν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς συμμετέχοντες σὲ ἀντικομμουνιστικὲς δράσεις, οἱ βασανιστὲς τοὺς ἔχωναν τὰ κεφάλια σὲ δοχεῖα γεμάτα οὖρα. γ) Οἱ φυλακισμένοι ἀναγκάζονταν νὰ φτύνουν στὸ στόμα τοῦ  ἀντικομμουνιστῆ ἡγέτη τους, προκειμένου νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ τοὺς ἐκδικηθεῖ καὶ νὰ προβεῖ στὴν ἀποκάλυψή τους. δ) Τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ἕνας κρατούμενος ἀναγκάζονταν νὰ ἀφοδεύσει σὲ μία “πάπια”, ποὺ συμβόλιζε τὴν Φάτνη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι πολιτικοὶ κρατούμενοι ἀναγκάζονταν νὰ γονατίσουν καὶ νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους μπροστά της.
«Ἡ παραληρηματικὴ φαντασία τοῦ Turcanu [ὁ Eugen Turcanu (1925 – 1954), ἦταν ὁ ἀρχιβασανιστής, ἕνα τέρας πραγματικὸ] ἐξαπολύθηκε πάνω σὲ ὅλους, ὅταν εἶχε νὰ κάνει μὲ «μαθητὲς» ποὺ πίστευαν στὸν Θεὸ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ μὴν ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους. Ἔτσι, ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ «βαφτίζονται» κάθε πρωί: τὰ κεφάλια τους βυθίζονταν σὲ ἕνα κουβὰ μὲ οὖρα καὶ περιττώματα, ἐνῶ οἱ παρευρισκόμενοι ἔψελναν τὴν ἱεροτελεστία τοῦ βαπτίσματος. Αὐτὸ συνεχιζόταν μέχρι τὰ περιεχόμενα τοῦ κάδου νὰ ἀρχίζουν νὰ φουσκώνουν. Ὅταν ὁ δύστροπος κρατούμενος βρισκόταν στὸ σημεῖο τοῦ πνιγμοῦ, τὸν τραβοῦσαν ἐπάνω, τοῦ ἔδιναν μία σύντομη ἀνάπαυλα γιὰ νὰ ἀναπνεύσει καὶ στὴ συνέχεια τὸν βύθιζαν καὶ πάλι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ “βαφτίζονταν”, στὸν ὁποῖο ἐφαρμόστηκε κατὰ συστηματικὸ αὐτὸ τὸ βασανιστήριο, ἀπέκτησε ἕνα αὐτόματο ἀντανακλαστικὸ ποὺ κράτησε γιὰ περίπου δύο μῆνες: Κάθε πρωὶ πήγαινε νὰ βυθίσει τὸ κεφάλι του στὸν κάδο, γιὰ νὰ διασκεδάσει τοὺς ἐπαν-εκπαιδευτές». – Virgil Ierunca, Ρουμάνος κριτικὸς λογοτεχνίας, δημοσιογράφος καὶ ποιητής..
.               Τελικά, ἡ πλειοψηφία αὐτῶν ποὺ «ἐπανεκπαιδευομένων» κατέληγε μὲ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἀξίζουν κάθε εἴδους ἐξαθλίωση καὶ ὅτι θὰ μποροῦσαν ἐν μέρει νὰ ἀποκατασταθοῦν μόνο ἂν οἱ ἴδιοι γίνονταν βασανιστὲς τῶν νέων κρατουμένων. Ἂν ὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμός, ὑποβάλλονταν σὲ βασανιστήρια γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.
.             Αὐτὴ ἡ διαβολικὴ λειτουργία τῆς ἀποπροσωποποίησης καὶ τῆς ἠθικῆς δολοφονίας ἄρχισε τὸ Δεκέμβριο τοῦ 1949 στὶς φυλακὲς τοῦ Πιτέστι καὶ συνεχίστηκε, σὲ χαμηλότερη ἔνταση, στὴ φυλακὴ Gherla καὶ στὴ φυλακὴ Targu-Ocna. Τὸ πείραμα τοῦ Pitesti θεωρεῖται ὡς μοναδικὸ μέσα στὴν πληθώρα τῶν μεθόδων, γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.

Ἡ φυλακὴ Gherla καὶ ὁ Paul Goma

.             Ἡ Gherla εἶναι πόλη τῆς Τρανσυλβανίας. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ὁμώνυμη φυλακή. Τὴν δεκαετία τοῦ 1960 εἶχε μέχρι καὶ 15.000 κρατούμενους. Ἡ βασικὴ δομὴ τῆς φυλακῆς Gherla προῆλθε ἀπὸ τὸ φρούριο τῆς πόλης Gherla ἢ στὰ οὐγγρικὰ “Szamos-uj-var” ποὺ χτίστηκε γύρω στὸ 1540 ἀπὸ τὸν George Martinuzzi, ἀρχιεπίσκοπο, καρδινάλιο καὶ αὐτοκρατορικὸ ταμία τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ἀψβούργων .
.             Γιὰ τὸ τί γινόταν στὴ φυλακὴ Gherla ἔγραψε βιβλίο ὁ Ρουμάνος συγγραφέας, κομμουνιστής, ἀλλὰ καὶ γνωστὸς γιὰ τὶς δραστηριότητές του ὡς ἀντιφρονῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, Paul Goma.
.             Ὁ Παῦλος Γκόμα, ἔγινε τὸ 1977 πολιτικὸς πρόσφυγας καὶ σήμερα κατοικεῖ σήμερα στὴ Γαλλία. Στὸ Γκόμα τὰ τελευταία χρόνια δόθηκε ἡ κατηγορία τοῦ «ἀντισημίτη», διότι μετὰ τὸ 2000, ἐξέφρασε ἀπόψεις γιὰ τὸ Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τὸ Ὁλοκαύτωμα στὴ Ρουμανία καὶ τοὺς Ἑβραίους, ποὺ θεωρήθηκαν «ἀντισημιτικές». Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ γυναίκα τοῦ Γκόμα εἶναι ἑβραϊκῆς καταγωγῆς!
.             Ὁ Γκόμα γεννήθηκε τὸ 1935 στὸ χωριὸ Mana, ποὺ σήμερα εἶναι μέρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Μολδαβίας. Οἱ γονεῖς του, Εὐφήμιος (1909-1967) καὶ Μαρία (1909-1974), ἦταν δάσκαλοι.
.             Μετὰ τὴν σοβιετικὴ κατοχὴ τῆς Βεσσαραβίας τὸ 1940, οἱ κομμουνιστὲς συνέλαβαν τὸν πατέρα τοῦ Γκόμα καὶ τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943, ὁ πατέρας του βρέθηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του, ὡς αἰχμάλωτος πολέμου, στὸ «στρατόπεδο Νο 1 γιὰ τοὺς Σοβιετικοὺς αἰχμαλώτους», στὴ Slobozia, τῆς ἐπαρχίας Ialomita στὴ Ρουμανία.
.             Τὸν Μάιο τοῦ 1952, ὁ Γκόμα, ἐνῶ ἦταν μαθητής, τέθηκε ὑπὸ κράτηση γιὰ ὀκτὼ ἡμέρες ἀπὸ τὴ Σεκιουριτάτε, ἐπειδὴ μιλοῦσε στὴν τάξη γιὰ τοὺς Ρουμάνους ἀντι-κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ ἐπειδὴ διατηροῦσε ἕνα κωδικοποιημένο προσωπικὸ ἡμερολόγιο. Τὸν Σεπτέμβριο-Ὀκτώβριο τοῦ ἴδιου ἔτους τὸν ἀπέκλεισαν ἀπὸ ὅλα τὰ σχολεῖα στὴ Ρουμανία.
.             Τὸ 1954 ἔγινε δεκτὸς στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βουκουρεστίου καὶ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1956, ἔγινε μέρος τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος τοῦ Βουκουρεστίου. Κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς σεμιναρίου, διάβασε μέρη ἑνὸς μυθιστορήματος ποὺ εἶχε γραφτεῖ γιὰ ἕναν φοιτητὴ ὁ ὁποῖος ἐφτίαξε ἕνα κίνημα παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο τῆς Οὐγγαρίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡρωικῆς Οὐγγρικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1956. Καταδικάστηκε σὲ δύο χρόνια φυλακὴ μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προσπαθοῦσε νὰ ὀργανώσει μία ἀπεργία στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Ἀφοῦ ἐξέτισε τὴν ποινὴ στὶς φυλακὲς Jilava καὶ Gherla στὴ συνέχεια τέθηκε σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ στὸ χωριὸ Latesti μέχρι τὸ 1963.
.             Ὡς πρώην πολιτικὸς κρατούμενος, δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ συνεχίσει τὶς σπουδές του καὶ ἀναγκάστηκε νὰ δουλέψει σὲ χειρωνακτικὲς ἐργασίες μέχρι τὸ 1965, ποὺ εἰσήχθη ξανὰ ὡς πρωτοετὴς φοιτητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1967, κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Σεκιουριτάτε, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὶς σπουδές του. Τὸ 1968, παντρεύτηκε τὴν Ana Maria Navodaru. Ὁ γιός τους Φίλιππος- Ἱερώνυμος γεννήθηκε τὸ 1975. Στὰ τέλη τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1968, ὁ Γκόμα ἔγινε μέλος τοῦ ρουμανικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, σὲ μία πράξη ἀλληλεγγύης μὲ τὴ θέση ποὺ πῆρε ἡ Ρουμανία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εἰσβολῆς στὴν Τσεχοσλοβακία τῶν δυνάμεων τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας (ἡ Ρουμανία τότε, δὲν ἔλαβε μέρος καταδικάζοντας τὴν εἰσβολή). Ἀρκετοὺς μῆνες ἀργότερα, ὁ Γκόμα ἐπιχείρησε νὰ ἐκδώσει τὸ μυθιστόρημα ‘Ostinato’ (μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του μὲ τὴ μυστικὴ ἀστυνομία), ἀλλὰ δὲν τοῦ ἐπετράπη ἀπὸ τοὺς λογοκριτές, ἀφοῦ ἕνας λογοκριτὴς «ἀναγνώρισε» ἕνα χαρακτήρα τοῦ βιβλίου ποὺ θύμιζε τὴν Ἕλενα Τσαουσέσκου. Ὡστόσο, τὸ μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σὲ μετάφραση στὴ Δυτικὴ Γερμανία τὸ 1971, μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ Γκόμα νὰ ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ παραιτηθεῖ.
.           Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1972, πῆρε τὴν ἄδεια νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Γαλλία, ὅπου ἔγραψε τὸ “Gherla”, ἕνα μυθιστόρημα μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του στὴ φυλακὴ Gherla. Τὸ βιβλίο αὐτό, ἐννοεῖται, ὅτι δὲν δημοσιεύτηκε στὴ Ρουμανία.
.           Ἀργότερα ἔγραψε μία ἐπιστολή, στὴν ὁποία ἔκανε ἔκκληση γιὰ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴ Ρουμανία. Τὴν ἑπόμενη μέρα, ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του δημιουργήθηκε ἕνας ἀστυνομικὸς κλοιός, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑπογράψουν τὴν ἐπιστολή του. Οἱ ἀρχὲς προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Γκόμα νὰ μεταναστεύσει, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε.
.           Στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1977, ὁ Τσαουσέσκου ἔκανε μία ὁμιλία, στὴν ὁποία ἐπιτέθηκε στοὺς «προδότες τῆς χώρας», ἀναφερόμενος στὸν Γκόμα.
.           Μία ἑβδομάδα ἀργότερα, ἕνας πρώην μποξέρ, μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Goma καὶ τὸν ἔσπασε στὸ ξύλο. Οἱ ἐπιθέσεις ἐπαναλήφθηκαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Αὐτὸς ποὺ συνελήφθη ἦταν ὁ… Goma καὶ ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν Ἕνωση Συγγραφέων τῆς Ρουμανίας.
.           Στὶς 20, Νοεμβρίου τοῦ 1977, ὁ Γκόμα καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Ρουμανία καὶ πῆγαν ἐξορία στὴ Γαλλία.
.           Τὸ λογοτεχνικὸ ἔργο τοῦ Γκόμα ἀποτελεῖ μία “πειστικὴ καὶ τρομακτικὰ συναρπαστικὴ ἔκθεση μίας ὁλοκληρωτικῆς ἀπανθρωπιᾶς” ἀπὸ τὴν ὁποία, ἀκόμη καὶ ἡ ἐξορία δὲν ἀποτελοῦσε ἐγγύηση γιὰ ἀσφαλὲς καταφύγιο.
.           Γιὰ τὸν Γκόμα καὶ τὴν φρίκη ποὺ γνώρισε στὶς κομμουνιστικὲς φυλακές, γράφει στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο του «Ὁ Ἄγνωστος Μὰρξ» (ἀγγλικὸς τίτλος: “Was Karl Marx A Satanist”? ἢ “Marx and Satan”), ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Ρουμάνος προτεστάντης πάστορας Richard Wurmbrand (ἱδρυτὴς ἀργότερα τῆς ὀργάνωσης “Voice of the Martyrs”) ὁ ὁποῖος ἐπίσης, ὑπέφερε γιὰ τὴν πίστη του στὶς κομμουνιστικὲς φυλακὲς. (Πιὸ γνωστό του βιβλίο “Βασανισμένοι Γιὰ Τὸν Χριστό”):
.                 Τὸ νὰ συλλάβουν οἱ κομμουνιστὲς ἱερεῖς καὶ πάστορες σὰν «ἀντιεπαναστατικοὺς» μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω. Γιατί ὅμως νὰ τοὺς ὑποχρεώνουν νὰ κάνουν τὴ Θεία Κοινωνία μὲ περιττώματα καὶ οὖρα στὶς Ρουμανικὲς φυλακὲς τοῦ Piteshti; Γιατί οἱ Χριστιανοὶ βασανίζονταν γιὰ νὰ μεταλάβουν αὐτὲς τὶς ἀκαθαρσίες σὰν Θεία Μετάληψη; (I. Cirja « Ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὴν Κόλαση», καὶ D. Bacu «Piteshti»). Γιατί ὁ Ρουμάνος Ὀρθόδοξος ἱερέας Roman Braga, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς κομμουνιστὲς ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὑπέφερε τὸ ξερίζωμα τῶν δοντιῶν του ἕνα – ἕνα μὲ σιδερένιο ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ βλασφημήσει; Οἱ κομμουνιστὲς ἐξήγησαν σ’ αὐτόν, ὅπως καὶ σ’ ἄλλους: «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».
.           Ὁ  Ρουμάνος κομμουνιστὴς συγγραφέας Paul Goma, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς ἴδιους τοὺς συντρόφους του, περιγράφει στὸ βιβλίο τοῦ «Gerla» (Gallimard, Γαλλία) μερικὰ βασανιστήρια ποὺ ἐπινόησαν οἱ κομμουνιστὲς γιὰ τοὺς χριστιανούς. Ἀνάγκαζαν ἕνα πολὺ θρῆσκο φυλακισμένο νὰ «βαφτίζεται» καθημερινὰ βάζοντας τὸ κεφάλι του σ’ ἕνα βαρέλι ὅπου οἱ φυλακισμένοι ἔκαναν τὶς ἀνάγκες τους, καὶ στὸ μεταξὺ ὑποχρέωναν τοὺς ἄλλους φυλακισμένους νὰ ψάλλουν τὴν ἀκολουθία τοῦ βαφτίσματος. Στὶς διάφορες γιορτές, καὶ ἰδιαίτερα τὴ Σαρακοστή, ὀργάνωναν βλάσφημες λειτουργίες. Ἕνας φυλακισμένος ντυνόταν μ’ ἕνα φόρεμα πασαλειμμένο μὲ περιττώματα, ἔχοντας στὸ λαιμό του ἀντὶ γιὰ τὸ σταυρὸ ἕνα φαλλό, φτιαγμένο ἀπὸ ἕνα μίγμα ἀπὸ ψωμὶ καὶ ἐντομοκτόνο. Ὅλοι οἱ φυλακισμένοι ἔπρεπε νὰ τὸν φιλήσουν καὶ νὰ ποῦν τὸ ἱερὸ τροπάριο τῶν Ὀρθόδοξων «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».
.           Τέτοια πράγματα γινόντουσαν τουλάχιστο δύο χρόνια μὲ πλήρη ἐπίγνωση τῶν κορυφαίων ἀρχηγῶν τοῦ κόμματος.

Καὶ σημειώνει:

.           Οἱ μαρξιστὲς ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἄθεοι ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ παράδεισο καὶ κόλαση. Σ’ ἐκεῖνες ὅμως τὶς ἐξαιρετικὲς περιστάσεις ὁ Μαρξισμὸς ἔβγαλε τὴν ἀθεϊστικὴ μάσκα του, ἀποκαλύπτοντας τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, ποὺ εἶναι ὁ Σατανισμός. Οἱ κομμουνιστικοὶ διωγμοὶ ἐνάντια στὴν θρησκεία μποροῦν νὰ ἔχουν μία ἀνθρώπινη ἐξήγηση. Ἡ μανία καὶ ἡ λύσσα αὐτῶν τῶν διωγμῶν πέρα ἀπὸ κάθε λογικὸ ὅριο εἶναι σατανική.

 

 

ΠΗΓΗ: redskywarning.blogspot.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΦΡΙΚΑΛΕΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΕΪΣΜΟΥ Ἐπειδὴ κάποιοι θέλουν νὰ πλασάρουν τὸν ἀθεϊσμὸ ὡς προοδευτικότητα καὶ ἀνεκτικότητα …

Φρικαλεότητες τοῦ ἀθεϊσμοῦ
ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν τῆς Ρουμανίας στὸν 20ὸ αἰ.

Προσκύνημα τῆς ἐνορίας Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
στὸ Μνημεῖο Ρουμάνων Νεομαρτύρων τοῦ 20ου αἰ. (ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος)
στὸ Aiud τῆς Ρουμανίας.
Ὁμιλεῖ ὁ π. Αὐγουστίνος Varvaruc, πνευματικὸ τέκνο τοῦ  π. Ἰουστίνου Πίρβου.

Ἐπειδὴ κάποιοι θέλουν νὰ πλασάρουν τὸν ἀθεϊσμὸ
ὡς προοδευτικότητα καὶ ἀνεκτικότητα …

 

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΙΚΗ ΔΟΚΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μιὰ ὁλοζώντανη διήγηση ποιητικῆς διαθέσεως ἀλλὰ καὶ θεολογικῆς ἀληθείας γιὰ σήμερα ποὺ ἀποδίδεται λειτουργικῶς ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα (καὶ ‘‘τελειώνει’’ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη»). Καὶ μὲ πολλαπλὰ μηνύματα!

ΓΕΝΙΚΗ ΔΟΚΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
τοῦ πρεσβ. Bιργιλίου Γκεοργκίου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΕNA ΟNΟΜA ΓΙA ΤΗN AΙΩNΙΟΤΗΤA» (σελ. 203 ἑπ.)
© Ἐκδόσεις «THNOΣ» (Ἀθῆναι 1971-2002)

.     Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ τῆς ζωῆς μου, ποὺ παρακολουθοῦσα τὴν τέλεσι τῆς ἀκολουθίας τοῦ μεσονυκτίου, ποὺ ἐμεῖς οἱ Pουμάνοι τὴν λέμε Mezonoctica καὶ στὰ ἑλληνικὰ λέγεται Mεσονυκτικόν. Λίγοι ἄνθρωποι γνωρίζουν πὼς ὑπάρχει μιὰ ἀκολουθία μέσα στὴ νύχτα. Eἶναι ἀκολουθία ἀποκλειστικὰ τῶν Ὀρθοδόξων …
.     Ὁ π. Mελχισεδὲκ ἀπήγγειλε μὲ μεγαλοπρέπεια τὴν προσευχὴ τοῦ ἁγίου Bασιλείου: «Kαθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ναοὺς ἡμᾶς ποιῶν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Kαὶ δώρησαι ἡμῖν ἐν ἀγρύπνῳ καρδίᾳ καὶ νηφούσῃ διανοίᾳ, πᾶσαν τοῦ παρόντος βίου τὴν νύκτα ἡμᾶς διελθεῖν, ἀπεκδεχομένους τὴν παρουσίαν τῆς λαμπρᾶς καὶ ἐπιφανοῦς ἡμέρας τοῦ μονογενοῦς σου Yἱοῦ, τοῦ Kυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Xριστοῦ, ἐν ᾗ μετὰ δόξης ἐπὶ γῆς ὡς Kριτὴς τῶν ἁπάντων ἐλεύσεται ἑκάστῳ ἀποδοῦναι κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀναπεπτωκότες καὶ διοκνοῦντες, ἀλλ᾽ ἐγρηγοροῦντες καὶ διεγηγερμένοι ἐν τῇ ἐργασίᾳ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ εὑρεθοίημεν…»
.     Ἡ ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτίου κράτησε σχεδὸν μιὰ ὥρα. Ἔπειτα ὁ π. Mελχισεδὲκ ἔβγαλε τὸ ἐπιτραχήλιόν του, τὸ φίλησε, τὸ δίπλωσε καὶ τὸ ἔβαλε στὴ θέσι του ἀνάμεσα στὸ δοκάρι καὶ τὸ νταβάνι, μαζὶ μὲ τὰ βιβλία τῶν προσευχῶν. Ἔπειτα ἄνοιξε ἕνα μεταλλικὸ κουτί, ἕνα παλιὸ κουτὶ τσαγιοῦ, καὶ μοῦ προσέφερε σταφίδες.
.     Φοροῦσε μιὰ πολὺ πλατειὰ μαύρη δερμάτινη ζώνη. Tὰ μάτια του ἔλαμπαν πιὸ πολὺ ἀπ᾽ τὶς ἄλλες φορές. Στὸ φῶς τοῦ κεριοῦ, ποὺ ἔκαιγε στὴ μέση τοῦ τραπεζιοῦ, ἡ λευκὴ γενειάδα του ἔμοιαζε σὰν ἐπιχρυσωμένη, ὅπως τὸ χιόνι στὸ φῶς τοῦ φεγγαριοῦ, στὶς χιονισμένες κορυφὲς τῶν βουνῶν.

— Δὲν παρακολούθησες ποτὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ Mεσονυντικοῦ; ρώτησε, ἐνῶ ἐγὼ ἔτρωγα τὶς σταφίδες.
— Ὄχι, ἀποκρίθηκα. Ὁ πατέρας μου δὲν σηκώνεται ποτὲ τὴ νύκτα γιὰ νὰ διαβάση τὸ μεσονυκτικόν.
— Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει προστάξει νὰ προσευχώμαστε ἑφτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα (Ψαλμ. ριη´ 62), μοῦ ἐξήγησε ὁ π. Mελχισεδέκ.

.     Ἡ πρώτη προσευχή, πού καθιερώθηκε ἀπ᾽ τόν ἴδιο τὸν Xριστὸ εἶναι ἡ ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτίου. Διότι Ἐκεῖνος μᾶς εἶπε: «Γρηγορεῖτε οὖν· οὐκ οἴδατε γὰρ πότε ὁ Kύριος τῆς οἰκίας ἔρχεται, ὀψὲ ἢ μεσονυκτίου ἢ ἀλεκτοροφωνίας ἢ πρωΐ» (Mάρκ. ιγ´ 35). Tὸ μεσονυκτικὸν εἶναι, στ᾽ ἀλήθεια, μιὰ γενικὴ δοκιμὴ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καὶ τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Xριστοῦ στὴ γῆ.
.    Ὁ π. Mελχισεδὲκ μοῦ ὑποσχέθηκε νὰ μὲ πάη νὰ παρακολουθήσω μιὰ φορὰ τὴν ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτικοῦ σ᾽ ἕνα  ἀπ᾽ τὰ μεγάλα μοναστήρια, ποὺ βρίσκονται στὰ βουνά μας. Mοῦ εἶπε:
.     — Tὰ μεσάνυχτα ἀκρβῶς, ὅλες οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν κι ὅλα τὰ σήμαντρα ἀρχίζουν νὰ ἀντηχοῦν στὸν ἀέρα. Ξαφνικά! Oἱ καμπάνες τοῦ μεσονυκτίου συμβολίζουν τὶς σάλπιγγες τῶν ἀγγέλων, ποὺ θ᾽ ἀντηχήσουν τὴν τελευταία μέρα κατὰ τὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν. Ἀκούγοντας τὶς σάλπιγγες τῶν ἀγγέλων, οἱ νεκροὶ θὰ βγοῦν ἀπ᾽ τὶς κοιλιὲς τῶν ζώων. Kι ὅλοι θὰ παρουσιασθοῦν μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Xριστοῦ, ποὺ θὰ καθήση ὡς κριτής. Περιστοιχισμένος ἀπ᾽ τοὺς ἀγγέλους.
.      Tὰ μεσάνυχτα, ἀκούγοντας τὶς καμπάνες καὶ τὰ σήμαντρα, οἱ μοναχοί, ποὺ κοιμοῦνται στὰ κελλιά τους, τὰ σκορπισμένα μέσα στὸ δάσος, γύρω ἀπ᾽ τὴν ἐκκλησία, ξυπνοῦν στὰ νεκροκρέββατά τους. Kι οἱ μοναχοὶ σηκώνονται ἀπ᾽ τὰ κρεββάτια τους καὶ βγαίνουν ἀπ᾽ τὰ κελλιά τους ἀκριβῶς ὅπως θὰ βγοῦν ἀπ᾽ τοὺς τάφους των. Oἱ μοναχοὶ ὅλων τῶν μοναστηριῶν τῆς γῆς σηκώνονται ἀπ᾽ τὰ κρεββάτια τους τὰ μεσάνυχτα. Kαὶ σπεύδουν στὴν ἐκκλησία, ὅπου ὁ ἱερεὺς ντυμένος μὲ τ᾽ ἄμ­φιά του τοὺς περιμένει μπροστὰ στὸ θυσιαστήριο, ὅ­πως ὁ Xριστὸς θὰ περιμένη στὸν θρόνο του τὴν ἔλευσι τῶν ἀναστημένων ἀνθρώπων. Kατόπιν – ὅταν ὅλοι οἱ μοναχοὶ εἶναι παρόντες– ἀρχίζει ἡ ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτίου.

Kάνετε κάθε νύχτα αὐτὴ τὴ γενικὴ δοκιμὴ τῆς ἀναστάσεώς σας;
— Mάλιστα, ἀποκρίθηκε ὁ π. Mελχισεδέκ. Ὑπάρχουν ἀκόμα καὶ πολλοὶ λαϊκοί, ποὺ ξυπνοῦν τὰ μεσάνυχτα καὶ κάνουν τὴν τελετὴ τῆς ἀναστάσεως, ποὺ περιμένομε μετὰ τὸν θάνατό μας.
.       Διεπίστωσα πὼς γιὰ τὸν π. Mελχισεδὲκ αὐτὴ ἡ ἀκολουθία, ποὺ συμβολίζει τὴν ἀνάστασι καὶ τὴν ἔσχατη κρίσι, ἦταν μιὰ ἀπ᾽ τὶς ἀκολουθίες, ποὺ προτιμοῦσε. Kαὶ δὲν ἔπεσα ἔξω. Διότι ἀμέσως μετὰ προσέθεσε:
.      — Zοῦμε, περιμένοντας τὴν ἀνάστασί μας. Γιατὶ ἡ ἀνάστασις εἶναι ὁ ὑπέρτατος σκοπὸς κάθε ἀνθρώπου. Kαὶ περνοῦμε τὴ ζωή μας, περιμένοντάς την. Ἡ ἀνάστασίς μας θά ᾽ναι ἐκθαμβωτική. Kανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν φαντασθῆ. Ὁ Xριστὸς θὰ ξανάρθη. Ἀνάμεσά μας.
.    — Kαὶ θ᾽ ἀναστηθοῦμε μὲ τὸ σῶμα μας, μὲ τὰ μάτια μας, μὲ τὰ ὀστᾶ μας; Pώτησα. Kαὶ θὰ ζοῦμε αἰώνια;
.      — Ἡ σάρκα καὶ τὰ ὀστᾶ μας κι αὐτὰ θ᾽ ἀναστηθοῦν. Διότι τὸ σῶμα μας εἶναι ὁ ναὸς τοῦ πνεύματός μας. Kαὶ τὸ σῶμα πέρασε στὴ γῆ ὅλες τὶς δοκιμασίες μὲ τὴν ψυχή. Θ᾽ ἀναστηθῆ λοιπόν. Kαὶ θά ζήση καὶ αὐτὸ αἰώνια. Ἀλλὰ θὰ μεταμορφωθῆ… Ξέρεις τὶ θὰ πῆ «θὰ μεταμορφωθῆ»;
.     — Ὄχι.
.     — Aὐτὸ σημαίνει, πὼς θά ᾽μαστε οἱ ἴδιοι, ὅπως τώρα μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ, ἀλλὰ τὸ σῶμα μας θά ᾽ναι φωτεινό, ἀπογυμνωμένο ἀπὸ κάθε ρυπαρότητα. Ὅπως ἦταν τὸ σῶμα τοῦ Xριστοῦ στὸ ὄρος Θαβώρ…
.      Bλέποντας πὼς τοῦ ἦταν δύσκολο νὰ μοῦ ἐξηγήση αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ὁ π. Mελχισεδὲκ πῆρε τὸ βιβλίο τῶν Πατέρων, ποὺ βρισκόταν ἀνάμεσα στὸ νταβάνι καὶ τὰ δοκάρια, πλάϊ στὸ ἐπιτραχήλι καὶ μοῦ ζήτησε νὰ τὸ ἀνοίξω στὴ σελίδα, ὅπου βρισκόταν ἕνα ξηρὸ λουλούδι παπαρούνας καὶ νὰ διαβάσω φωναχτά. Ἔκανα ὅπως μὲ πρόσταξε. Kαὶ διάβασα:
.     «…Ἐξαιρέτως δὲ τοῦτο ἐπισημήνασθε, ὅτι μονονουχὶ δακτυλοδεικτῶν ὁ Παῦλος λέγει· δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν, καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν. Tὸ γὰρ σῶμα τοῦτο ἐγείρεται, οὐ τοιοῦτον μένον ἀσθενές, ἀλλ᾽ αὐτὸ τοῦτο ἐγείρεται· ἐνδυσάμενον δὲ τὴν ἀφθαρσίαν μεταποιεῖται, ὥσπερ σίδηρος πυρὶ προσομιλήσας γίνεται πῦρ, μᾶλλον δὲ ὡς οἶδεν ὁ ἀνιστῶν Kύριος. Ἐγείρεται μὲν οὖν τοῦτο τὸ σῶμα· ἀλλ᾽ οὐ μένει τοιοῦτον, ἀλλὰ μένει αἰώνιον. Oὐκέτι τροφῶν τοιούτων χρείαν ἔχει πρὸς ζωήν, οὐδὲ κλιμάκων πρὸς ἀνάβασιν· γίνεται γὰρ πνευματικόν, θαυμάσιόν τι, καὶ οἷον εἰπεῖν κατ᾽ ἀξίαν οὐκ ἔχομεν. Tότε οἱ δίκαιοι, φησί, λάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη, καὶ ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος. Kαὶ προειδὼς τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀπιστίαν ὁ Θεός, σκώληξι μικροτάτοις ἐν τῷ θέρει φωτοειδῶς δέδωκεν αὐγὰς λάμπειν ἐκ τοῦ σώματος, ἵν᾽ ἐκ τῶν φαινομένων πιστευθῇ τὸ προσδοκώμενον. Ὁ γὰρ τὸ μέρος παρασχών, δύναται καὶ τὸ ὅλον παρασχεῖν· καὶ ὁ σκώληκας φῶς ἐκλάμπειν ποιήσας πολλῷ μᾶλλον φωτοποιήσει δίκαιον ἄνθρωπον».

.       Γέμισαν τὰ μάτια μου δάκρυα, τόσο ἤμουν εὐτυχισμένος διαβάζοντας, πὼς ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι καὶ προπαντὸς ἐμεῖς οἱ φτωχοί Mολδαβοί, ποὺ σ᾽ αὐτὴ τὴν γῆ εἴχαμε ἕνα βασανισμένο σῶμα ἀπ᾽ τὴν ἀσιτία, τὴν κόπωσι, τὴν πελάγρα, αὐτὴ τὴν ἀρρώστια, ποὺ προέρχεται ἀπ᾽ τὸ καλαμπόκι (καὶ ποὺ τὴν ξέρουν ὅλοι ὅσοι τρῶνε καλαμπόκι), ἐμεῖς, ποὺ ἐδῶ κάτω, στὰ μεγάλα ἀνατολικὰ περίχωρα τῆς Eὐρώπης, εἴμαστε οἱ πιὸ ἄθλιοι καὶ οἱ προλετάριοι τῆς γῆς, ποδοπατημένοι ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἐπιδρομεῖς τῆς Ἀνατολῆς, θά ᾽χαμε μιὰ μέρα ἕνα σῶμα, ποὺ θὰ ἔλαμπε ὅπως ἡ σελήνη καὶ ὁ ἥλιος. Διότι τὴ στιγμή, ποὺ ἕνα ἁπλό, ἕνα ἄθλιο, ἕνα μικροσκοπικὸ σκουλήκι, μπορεῖ νὰ λάμπη, σὰν ἄστρο τὴ νύχτα, πολὺ περισσότερο τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νὰ λάμπη, ὅπως ἡ σελήνη καὶ ὁ ἥλιος. Ἡ ἀπόδειξις τῆς λαμπροφόρου ἀναστάσεως τοῦ σώματος, μετὰ τὸ θάνατο καὶ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Xριστοῦ, μᾶς δόθηκε ἀπ᾽ τὸν Θεὸ ἀναμφισβήτητα καὶ μ᾽ ἐντυπωσιακὸ τρόπο στὸ παράδειγμα τῆς πυγολαμπίδος. Aὐτὸ τὸ σκουλήκι, ποὺ τὴν ἡμέρα ἔχει τὸ χρῶμα τοῦ χαλικιοῦ, ἑνός ψυχίου τῆς γῆς καὶ ποὺ τὸ πατάει κανεὶς μὲ τὸ πόδι του, χωρὶς κἂν νὰ δώση προσοχή, ὅπως ἡ ἱστορία πατάει τοὺς Mολδαβούς, τὴν νύχτα λάμπει σὰν ἕνα ἀστέρι…

.      Ἔτσι λοιπὸν θἄμαστε ἐμεῖς οἱ Pουμάνοι, τοὺς ὁποίους ὅλοι ἐδῶ κάτω περιφρονοῦν καὶ ποδοπατοῦν… Θὰ λάμψωμε στὴν Παρουσία, στὴ δεύτερη ἔλευσι καὶ τὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν. Tὴν ἀνάστασι αὐτή, ποὺ περιμένομε καὶ τὴν ὁποία ἐπαναλαμβάνομε κάθε μεσάνυχτα, σ᾽ ὅλα τὰ μοναστήρια… Kαὶ τὴν ὁποία παρακολουθοῦσα γιὰ πρώτη φορά. Σπογγίζω τὰ μάτια μου ἀπὸ εὐτυχία. Διότι ἡ μικρή μου σάρκα καὶ τὸ ἀσθενικό καὶ εὔθραυστο σῶμα τῶν ἑπτὰ θά ᾽ναι μιὰ μέρα φωτεινὸ καὶ θὰ ζῆ αἰώνια. Kανένα ὑλιστικὸ λεγόμενο δόγμα δὲν ἔχει ποτὲ διακηρύξει πὼς ἡ ὕλη, αὐτὴ ἀπ᾽ τὴν ὁποία εἶναι καμωμένο τὸ σῶμα μου ὡς ἀνθρώπου, εἶναι αἰώνια… Ὁ ὑλισμός τους εἶναι μιὰ ἀπάτη μπροστὰ στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία, ποὺ ὑπό­σχεται τὴν ἀθανασία στὴν ὕλη τοῦ θεοποιημένου ἀνθρωπίνου σώματος καὶ τοῦ φωτεινοῦ ἀπ᾽ τὴ μετοχή του στὴ θεότητα.
.      — Συνέχισα τὴν ἀνάγνωσι: «Ἐγειρόμεθα τοίνυν, αἰώνια μὲν πάντες ἔχοντες τὰ σώματα, οὐ πάντες δὲ ὅμοια.  Ἀλλ᾽ εἰ μέν τις ἐστι δίκαιος, λαμβάνει σῶμα ἐπουράνιον, ἵνα δύνηται μετὰ ἀγγέλων ἀναστρέφειν ἐπαξίως. Eἰ δέ τις ἁμαρτωλός ἐστι, λαμβάνει σῶμα αἰώνιον, ὑπομονητικὸν τιμωρίας ἁμαρτιῶν, ἵνα ἐν πυρὶ αἰωνίως καιόμενος μηδέποτε ἀναλωθῇ. Kαὶ δικαίως ἀμφοτέροις τοῖς τάγμασιν ὁ Θεὸς παρέχει τοῦτο· οὐδὲν γὰρ ἡμῖν χωρὶς σώματός τι πέπρακται. Bλασφημοῦμεν διὰ στόματος, προσευχόμεθα διὰ στόματος· πορνεύομεν διὰ σώματος, ἁγνεύομεν διὰ σώματος· ἁρπάζομεν διὰ χειρός, ἐλεημοσύνας δίδομεν διὰ χειρός· καὶ τὰ λοιπὰ ὁμοίως. Ἐπειδὴ τοίνυν εἰς πάντα ὑπηρετήσατο τὸ σῶμα, καὶ ἐν τοῖς μέλλουσι συναπολαύοι τῶν γενομένων».
.       Ἀπ᾽ τὴ νύχτα αὐτὴ παρατηροῦσα τὸ ἴδιο μου τὸ σῶμα μὲ ἄλλα μάτια. Tὸν πιστὸ σύντροφο τῆς ψυχῆς μου. Kαὶ περιμένω, σὰν τὸ μεγαλύτερο γεγονός, ποὺ μπορεῖ ποτὲ νὰ συμβῆ, τὴν Παρουσία.
.     Στὶς μέρες μας ὁ κόσμος εἶναι ἔκπληκτος, ἀπ᾽ τὰ θαύματα καὶ τὴν ἐξαιρετικὴ τεχνικὴ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης, ποὺ μπορεῖ νὰ μεταμοσχεύση τὴν καρδιά. Ὁ ἄνθρωπος λοιπὸν ἐδῶ κάτω, μπορεῖ νὰ ζῆ μὲ τὴν καρδιὰ ἑνὸς ἄλλου. Mὲ τὸ νεφρὸ ἢ τὸ πόδι ἑνὸς ἄλλου.
.     Ἐμεῖς, οἱ χριστιανοί, χαιρόμαστε βαθειὰ τὰ τεχνικὰ αὐτὰ θαύματα. Kάθε θεραπεία, κάθε σταμάτημα σωματικοῦ πόνου, μᾶς γεμίζει χαρά. Ἀλλὰ ξέρομε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ πᾶν. Πὼς ὑπάρχει κάτι ἄλλο. Διότι περιμένομε τὸ τέλος τῶν καιρῶν, τὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, τὴν ἔσχατη κρίσι, τὴν παρουσία καὶ τὴν ἀποκατάστασι, δηλαδὴ τὴν ἀποκατάστασι τῆς δημιουργίας στὴν ἀρχέγονη ἀκεραιότητά της. Eἴμαστε βέβαιοι γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Xριστοῦ, γιὰ τὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν. Mυστήριο ὑπάρχει μόνο στὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ συντελεσθοῦν τὰ πράγματα τῆς ἀποκαταστάσεως. Δὲν τὰ ξέρομε ὅλα. Ἀλλά, σύμφωνα μὲ τὶς ἀποκαλύψεις, ποὺ ἔγιναν σὲ μερικοὺς ἐκλεκτοὺς καὶ σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἡμέρα ἐκείνη οἱ νεκροὶ θ᾽ ἀνοίξουν τοὺς τάφους των καὶ θὰ βγοῦν ἔξω.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ» (Ἡ Παναγία στὸν Νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου)

Κρατεῖτε τὴν ὁμολογία σας. Ὁ κόσμος ἀνήκει στὸν Χριστό!

Στὶς 18 Φεβρουαρίου τοῦ 1952 ἄλλος ἕνας μάρτυς παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Χριστό. Ὁ Ρουμάνος Βαλέριος Γκαφένκου. Ἐν συνεχείᾳ τῶν τριῶν προηγουμένων ἀποσπασμάτων ἡ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» ἀναρτᾶ σήμερα τὸ τέταρτο, ποὺ διηγεῖται τὶς τελευταῖες συγκλονιστικὲς ὧρες τοῦ μάρτυρος στὴν φυλακή καὶ τὴν ἐμφάνιση τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε,
«ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
 ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ»
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 270 ἑπ.

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»


Α´Ἀπόσπασμα (καὶ σχετικὴ Εἰσαγωγὴ «Χ.Β.»): 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/03/«ὁ-ἀντίχριστος-θηριώδης-βασανιστικ/

Β´Ἀπόσπασμα (συνέχεια) https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/04/πνευματικὴ-ἀντίσταση-στοὺς-μηχανισ/

Γ´Ἀπόσπασμα (συνέχεια) https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/07/«ἤμουν-μακριά-σὲ-μέρη-μὲ-ψαλμωδίες-κ/

Δ´ Ἀπόσπασμα (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

Ἡ ὑπακοὴ

.           Τοὺς τελευταίους μῆνες τοῦ ἔτους 1951 ἔβλεπα ὅτι ὁ Βαλέριος θά πέθαινε. Ἀδυνάτιζε συνεχῶς, ἦταν διάφανος. Ὑπέφερε φοβερὰ καὶ συνεχῶς. Ἀλλὰ δὲν ξέρω μὲ ποιὸ θαῦμα δέχτηκε ἕνα δέμα ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του, μέσα στὸ ὁποῖο ὑπῆρχαν καὶ 18 γραμμάρια στρεπτομυκίνης. Εἶχε δεχτεῖ καὶ κάτι ἀσπρόρουχα, ἕνα πουλόβερ καὶ ἕνα σακάκι, ἀλλὰ τὸ σακάκι ἦταν μικρό, σὰν παιδικό. Ὁ Βαλέριος μοῦ εἶπε:
.           -Ἄραγε μὲ τὶ θυσίες μπόρεσαν οἱ πτωχὲς καὶ μοναχὲς ἀδελφὲς μου νὰ βροῦν στρεπτομυκίνη! Αὐτὲς δὲν ξέρουν ὅτι δὲν ἔχω πολὺ καιρὸ νὰ ζήσω. Ἡ πορεία μου σταματάει ἐδῶ. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ μὲ σώσει τώρα, τουλάχιστον μὲ τὶς ἐδῶ συνθῆκες. Δὲν ἔχουμε κάποιο σημεῖο ὅτι πλησιάζει τὸ τέλος τῶν θλίψεών μας καὶ δὲν νομίζω ὅτι ἐγὼ θὰ μπορέσω νὰ σωθῶ. Γι’ αὐτὸ θά ἤθελα νὰ σώσουμε τὴ ζωὴ ἑνὸς ποὺ ἔχει τὴν πιθανότητα νὰ ζήσει. Τὸ κάνω αὐτὸ μὲ ὅλη τὴν ψυχική μου ἐλευθερία καὶ χωρὶς λύπη. Σᾶς παρακαλῶ νὰ διαλέξετε τὸν ἀσθενὴ ποὺ χρειάζεται τὰ 18 γραμμάρια στρεπτομυκίνης.
.           -Αὐτὸ δὲν γίνεται! τοῦ ἀπαντήσαμε κατηγορηματικά. Σὲ σένα στάλθηκαν καὶ ἐσὺ θὰ κάνεις αὐτὲς τὶς ἐνέσεις. Εἶναι μιὰ ὑποχρέωση, ἄσχετα ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα.

Ἀκολούθησαν πολλὲς ἡμέρες ἀντιφατικῶν συζητήσεων πάνω σ’ αὐτὸ τὸ θέμα. Τελικά, βλέποντας ὅτι δὲν ἀλλάζει τὴν ἀπόφασή του, τοῦ εἶπα:
.           -Θὰ κάνεις ὑπακοή! Εἶπες τὴ σκέψη σου, ἀλλὰ δὲν ἔχεις τὴν ἐλευθερία ν’ ἀποφασίσεις χωρὶς ἐμᾶς. Στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τῆς οἰκογένειάς σου καὶ γιὰ λόγους ὑπακοῆς σ’ ἐμᾶς, θὰ κάνεις τὶς ἐνέσεις στρεπτομυκίνης!
.           -Καὶ τὶς ἔκανε. Σύντομα πῆρε πρὸς τὸ καλύτερο. Χαιρόμασταν ὅλοι γύρω του. Εἶχε ἀρχίσει νὰ συνθέτει μερικὰ ποιήματα-διαθήκη, διότι ἤθελε νὰ ξέρουν οἱ νέοι τὰ γενόμενα στὶς φυλακὲς αὐτοῦ τοῦ αἰώνα. Μπόρεσε, λοιπόν, νὰ συνεχίζει τοὺς στίχους του.

Ἡ ζωντανὴ παρουσία τῆς Παναγίας

.           Τὰ Χριστούγεννα ὁ Βαλέριος ἦταν ἀρκετὰ ζωογονημένος. Τὴν νύχτα ἐκείνη τῶν ἀγγελικῶν ψαλμωδιῶν συνέθετε τὰ θαυμάσια κάλαντα τῶν κρατουμένων τοῦ Τίργου Ὄκνα.
.           Στὸ διπλανὸ κρεβάτι ξεψύχησε ὁ ἀρχιμανδρίτης Γ. εἶχε ἔλθει σὲ σοβαρὴ κατάσταση ἀπὸ τὸ Κανάλι τοῦ Δούναβη καὶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς στύλους τῆς ἀντίστασης. Τὴν νύχτα τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ ὁ ἀρχιμανδρίτης πέρασε στὸν οὐρανό. Ἔφυγε μὲ ἀκλόνητη τὴν πίστη του. Ἐπειδὴ δὲν εἶχε καλὰ ροῦχα, διότι τὰ δικά του ἦταν βρεγμένα ἀπὸ τὸν ἱδρώτα, ὁ Βαλέριος πρόσφερε τὰ δικά του καὶ κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του τὰ ροῦχα τοῦ ἱερέα.
.           -Αὐτὰ εἶναι τὰ μοναστικά μου ἄμφια! Εἶπε συγκινημένος. Μὲ αὐτὰ νὰ μὲ κηδέψετε!
.           -Ἐκείνη τὴν νύχτα τῶν Χριστουγέννων δὲν θὰ τὴν ξεχάσω ποτέ. Τριγυρνοῦσα συνεχῶς ἀπὸ τὸν ἕνα ἀσθενὴ στὸν ἄλλο, παίρνοντάς τους τὸ σφυγμὸ καὶ κοιτώντας τους. Κάθε τόσο κοίταζα καὶ τὸν Βαλέριο. Ἦταν χαρούμενος, μακάριος μέσα του, μὲ τά βλέφαρα κλειστά, μὲ τὸ κεφάλι κατεβασμένο στὸ στῆθος.
.           Μόλις τελείωσα τὴ διακονία μου, αἰσθάνθηκα ὅτι μὲ καλεῖ μὲ τὴ ματιά του. Μὲ παρακαλεῖ νὰ πάω κοντά του. Μὲ κοιτοῦσε μὲ ἕνα βάθος ποὺ ποτὲ μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη δὲν τὸν εἶχα αἰσθανθεῖ. Ἔκανε τὸ σταυρό του. Μετὰ πῆρε τὸ χέρι μου. Ἕνα βαθὺ ρίγος μὲ διεπέρασε. Ὁ Βαλέριος ἦταν πολὺ συγκεντρωμένος, κάτι παράξενο γι’ αὐτόν· διότι μὲ τὴν προχωρημένη πνευματική του κατάσταση μποροῦσε νὰ παραμείνει χαλαρὸς μέχρι καὶ στὶς πιὸ ὀδυνηρὲς φάσεις, ποὺ ἔπρεπε ὅλοι ἐμεῖς νὰ περάσουμε. Ἔνιωσα ὅτι θέλει νὰ μοῦ πεῖ κάτι.
.           -Ἰωάννη, ἐσὺ εἶσαι ὁ καλύτερός μου φίλος, μοῦ εἶπε. Ἀλλὰ τώρα δὲν ἔρχομαι σάν φίλος σὲ σένα. Ἔρχομαι νὰ σοῦ ζητήσω μιὰ συμβουλή, νὰ σοῦ κάνω ὑπακοή. Θέλεις νὰ μὲ ἀκούσεις;
.           -Σὲ ἀκούω, ἀπάντησα, ἀλλὰ δὲν ξέρω ἄν εἶμαι ἄξιος γιὰ τὴν ἐμπιστοσύνη σου σὲ μένα.
.           Ὁ Βαλέριος ἔκλεισε τὰ μάτια καὶ μοῦ εἶπε ἤρεμος:
.           Αὐτὴ τὴ νύχτα ἀγρυπνοῦσα. Περίμενα νὰ ἀκούσω τὴ μελωδία ἀπὸ τὰ κάλαντα ποὺ συνέθετα. Ἤθελα νὰ εἶναι πολὺ ὡραία. Τὴν ἔψαλλα στὸ νοῦ μου. Τὴν αἰσθάνθηκα νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς. Λοιπόν, ἤμουν ἄγρυπνος, νηφάλιος καὶ ἤρεμος ὅταν ξαφνικὰ εἶδα ὅτι ἔχω στὸ χέρι τὴ φωτογραφία τῆς Σέτας (τῆς δεσποινίδας ποὺ εἶχε ἀγαπήσει). Κατάπληκτος ἀπὸ τὸ γεγονός, σήκωσα τὰ μάτια μου καὶ στὴν ἄκρη τοῦ κρεββατιοῦ εἶδα τὴν Παναγία, ντυμένη στὰ λευκά, ὄρθια,ζωντανή, πραγματική. Ἦταν χωρὶς τὸ Βρέφος. Ἡ παρουσία της μοῦ φαινόταν ζωντανή. Ἡ Παναγία ἦταν πραγματικὰ δίπλα μου. Ἤμουν πολὺ εὐτυχής. Εἶχα ξεχάσει τὰ πάντα. Τότε Αὐτὴ μοῦ εἶπε:
.           Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀγάπη σου! Νὰ μὴ φοβᾶσαι! Νὰ μὴν ἀμφιβάλλεις! Ἡ νίκη θὰ εἶναι τοῦ Υἱοῦ μου! Αὐτὸς ἁγίασε τώρα αὐτὸ τὸν τόπο καὶ τὸν ἑτοίμασε γιὰ ὅσα θὰ γίνουν στὸ μέλλον. Οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους αὐξάνουν καὶ ἀκόμη θὰ φοβίζουν τὸν κόσμο, ἀλλὰ θὰ ἀφανιστοῦν. Ὁ Υἱός μου περιμένει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιστρέψουν στὴν πίστη. Σήμερα οἱ υἱοὶ τοῦ σκότους εἶναι πιὸ ἀτρόμητοι ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτός. Ἔστω κι ἄν σᾶς φαίνεται ὅτι δὲν ὑπάρχει πιὰ πίστη στὴ γῆ, νὰ ξέρετε ὅτι ἡ ἀπολύτρωση θὰ ἔλθει, ἀλλὰ μὲ φωτιὰ καὶ ἐμπρησμούς. Ὁ κόσμος πρέπει ἀκόμη νὰ ὑποφέρει. Ἐδῶ, ὅμως, ὑπάρχει πολλὴ πίστη καὶ ἦρθα νά σᾶς ἐνθαρρύνω. Κρατεῖτε τὴν ὁμολογία σας. Ὁ κόσμος ἀνήκει στὸν Χριστό!
.           Μετὰ ἡ Παναγία ἐξαφανίστηκε καὶ ἐγὼ ἔμεινα πλημμυρισμένος ἀπὸ εὐτυχία. Κοίταξα τὸ χέρι μου, ἀλλὰ δὲν εἶχα τὴν φωτογραφία τῆς Σέτας.
.          Ὁ Βαλέριος μιλοῦσε ἁπλά, ἀνοιχτά, χωρὶς ὑπερηφάνεια. Ἡ ψυχή του ἦταν σὰν ἕνα βάζο ἀπὸ γνήσιο κρύσταλλο, ἕνα βάζο ποὺ ἀξιώθηκε νὰ δεχτεῖ τὸν Χριστό. Ἡ ταπεινὴ του σκέψη καὶ ἡ εἰρήνη, μὲ τὴν ὁποία μοῦ μίλησε, μοῦ ἔδωσαν τὴν πεποίθηση ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔζησε δὲν ἦταν πλάνη. Αἰσθανόμουν κι ἐγὼ ἁγιασμένος, ἀνακαινισμένος, συμμετέχοντας στὸ θαῦμα. Μὲ συστολή, ἀλλὰ καὶ μὲ πεποίθηση τοῦ εἶπα ἁπλά:
.           -Ὁ Θεὸς μᾶς προστατεύει. Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ πέσουμε, ἀλλὰ Αὐτὸς θὰ νικᾶ. Χρειαζόμαστε πίστη καὶ τώρα μποροῦμε νὰ ἔχουμε περισσότερη. Νὰ προσευχόμαστε!
.          Εἴπαμε μαζὶ μιὰ σύντομη προσευχή. Καί, στὴν ἡσυχία τοῦ θαλάμου 4, ποὺ ἦταν χῶρος γιὰ τοὺς ἑτοιμοθάνατους, γιὰ μιὰ στιγμὴ οἱ ψυχές μας ἑνώθηκαν καὶ ἀνέβηκαν στὸν οὐρανὸ.

Ἄλλα πατερικὰ φύλλα

.           Δὲν ἦταν ἡ μοναδικὴ φορὰ ποὺ ὁ Βαλέριος μοῦ ἐξομολογήθηκε τέτοια ὑψηλὰ βιώματά του. Μιὰ ἄλλη μέρα, ὄχι κοντὰ στὰ Χριστούγεννα, μὲ παρακάλεσε ξανὰ νὰ τὸν ἀκούσω, Μοῦ εἶπε:
.           -Χθὲς ἀργὰ τὴ νύχτα προσευχόμουν. Ἔνιωθα παρηγορημένος ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ χαιρόμουνα ψυχικὰ γιὰ τὸ δῶρο ποὺ μοῦ εἶχε δοθεῖ. Ἤμουν ἄγρυπνος, εἶχα πλήρη συνείδηση καὶ εὐτυχία. Ξαφνικὰ ἔνιωσα κάτι ἐξαίσιο νὰ γίνεται μέσα μου, χωρὶς νὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τὴ θέλησή μου. Ἡ ψυχὴ ἄρχισε νὰ μὲ ἐγκαταλείπει. Ὄχι μόνο δὲν φοβόμουν, ἀλλὰ ἤξερα ὅτι αὐτὸ δὲν ἦταν ὁ θάνατός μου. Ὅσο ἡ ψυχὴ ἐγκατέλειπε τὸ σῶμα, τόσο ἡ ἐσωτερική μου χαρὰ αὔξανε. Ἡ ψυχὴ ἀνέβηκε σιγὰ σιγὰ πρὸς τὸ στῆθος, τὸ λαιμό, τὸ κεφάλι. Αἰσθανόμουν εὐτυχής, καθαρός, φωτισμένος ἀπὸ ἕνα ἅγιο φῶς. Ποτὲ ὁ νοῦς μου δὲν ἦταν τόσο ἀνοιχτός. Ἤξερα ὅτι ὁ Κύριος εἶναι μαζί μου. Ἤμουν εὐτυχής, διότι ἤμουν ὑπὸ τὴν προστασία Του. Ὁ χρόνος ἔδειχνε νὰ ἔχει διασταλεῖ. Δὲν ἔνιωθα πιὰ τὸν πόνο τοῦ σώματός μου. Κοιτοῦσα τὸ σῶμα μου χωρὶς νὰ τὸ ἐπιθυμῶ καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀποβάλλω. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὕλη μοῦ φαίνονταν ὑπέροχα θαύματα. Ἡ ψυχὴ προσέγγισε γρήγορα στὸ στόμα καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ σῶμα. Ἤξερα ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὅτι μπορῶ νὰ πάω ὁπουδήποτε θέλω, χωρὶς τὸ ἐμπόδιο τῆς ὕλης. Ἦταν κάτι τὸ ὑπέροχο! Μὲ πλημμύρισε μιὰ ἀνεκδιήγητη χαρά. Ὁ πρῶτος μου λογισμὸς ἦταν νὰ πάω νὰ δῶ τὴν οἰκογένειά μου, ἀλλὰ θυμήθηκα τὶς συμβουλὲς τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπὸ τὸ Γεροντικό, ποὺ διατάζουν «νὰ μὴν ἐπαφίεσαι στὴν ἐνέργεια τῶν πνευμάτων ἐκτὸς ἄν κάνεις ὑπακοή, γιὰ νὰ μὴ σὲ ξεγελάσει ὁ διάβολος καὶ σὲ πλανήσει». Θυμήθηκα τὸν ἐρημίτη ποὺ ἔβλεπε τὸ δαίμονα σὰν ἄγγελο φωτός. Ὁ γέρος εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ πρὸς τὸν ἡγούμενό του καὶ νόμιζε ὅτι καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Τότε ὁ φαινόμενος ἄγγελος τοῦ εἶπε νὰ καλέσει τοὺς ἀδελφοὺς στὸ πηγάδι απὸ τὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ γιὰ νὰ τοὺς δείξει τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Λοιπόν, τὰ μεσάνυχτα πῆγαν ὅλοι στὸ πηγάδι. Ὁ φωτεινὸς … ἄγγελος ἐμφανίστηκε καί, μπαίνοντας στὸ πηγάδι, εἶπε στὸν ἐρημίτη: «Πήδα στὸ πηγάδι κι ἐγὼ θὰ σὲ βγάλω σῶο μπροστά τους, γιὰ νὰ δοῦν ὅτι εἶσαι ἅγιος!». Ὁ γέρος πήδηξε καὶ πέθανε. Λοιπόν, ἐνθυμούμενος ἐγὼ ὅλα αὐτά, φοβήθηκα μήπως πλανηθῶ καὶ ἀποφάσισα νὰ γυρίσω στὸ σῶμα. Τώρα νά, ὑποβάλλομαι στὴν ὑπακοή. Πές μου τί νὰ κάνω καὶ ἀκριβῶς ἔτσι θὰ κάνω!
.           Ἀκούγοντάς τον, ἔφριξα. Ζήτησα τρεῖς μέρες γιὰ νὰ προσευχηθῶ. Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς μέρες πῆγα κοντά του καὶ τοῦ εἶπα:
.           -Πιστεύω ὅτι εἶναι ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπείνωσή σου εἶναι ἐγγύηση τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ καλοῦ. Ἐσὺ κάνεις ὑπακοὴ σὲ μένα, ἀλλὰ δὲν ἔχω τέτοια βιώματα, δεν ἔχω ποιὸν νὰ συμβουλευτῶ, οὔτε πνευματικὰ βιβλία νὰ μελετῶ. Αἰσθάνομαι ἀνάξιος γιὰ τέτοια τιμὴ καὶ φοβοῦμαι γι’ αὐτὴ τὴν εὐθύνη. Δὲν ἀμφιβάλλω γιὰ τὰ θαύματα, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία μας. Δοξάζω τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα ποὺ γίνονται μὲ μᾶς, μὲ σένα μέσῳ Αὐτοῦ! Ἡ συμβουλὴ μου εἶναι νὰ προσέχεις. Εἶναι καλὰ, ποὺ ρώτησες. Νὰ μὴν προχωρήσουμε πολύ, διότι δὲν εἴμαστε ἔμπειροι. Νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς πειρασμούς!
.           Ὁ Βαλέριος μὲ ἀφουγκράστηκε καὶ δέχτηκε ὅλα ὅσα τοῦ εἶπα, χωρὶς καμιὰ λύπη, ἀμφιβολία ἢ ἀντίδραση. Παρέμεινε ἤρεμος καὶ σύμφωνος μὲ τὴν ἀπόφασή μου. Εἶχε ταπείνωση καὶ γι’ αὐτὸ μοῦ ἐμιστεύτηκε τὴ θεϊκὴ κατάσταση ποὺ ζοῦσε.

Ἡ διαθήκη του

.           Κάθε μέρα ποὺ περνοῦσε ὁ Βαλέριος πλησίαζε πρὸς τὸν θάνατο. Στοὺς τελευταίους μῆνες τῆς ζωῆς του ἦταν ζωηρός, χαρούμενος, ἔγραφε ποιήματα καὶ μᾶς μιλοῦσε ἐνθουσιαστικά. Τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς τὴς Ὑπαπαντῆς τοῦ ἔτους 1952 μᾶς κάλεσε, ἐμένα καὶ τὸν Γεώργιο Ζιμπόιου, καὶ μᾶς εἶπε:
.           -Ἐπιθυμῶ πολὺ νὰ λατρεύουμε τὸν Θεὸ πάντοτε καὶ μὲ κάθε τρόπο. Εἴμαστε οἱ υἱοὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲ θ’ ἀποχωρήσουμε ἀπ’ αὐτήν. Ἀρχίζει μιὰ καινούργια ἐποχὴ στὸν κόσμο, ἡ ὁποία πρέπει νὰ γεμίζει μὲ χριστιανικὸ πνεῦμα καὶ μὲ χριτιανικὲς ἰδέες καὶ δράσεις. Ὁ Χριστιανισμὸς ξαναζωντανεύει, ἀλλὰ τὰ καθήκοντα τῶν χριστιανῶν εἶναι μεγάλα. Εἶναι καιρὸς γιὰ μιὰ καινούργια ἀποστολικὴ δράση. Ἀπὸ τὸν Γολγοθὰ ὁ Κύριος λέει ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐλεύθεροι καὶ καλοῦνται στὴν ἀλήθεια μέσῳ θυσίας. Ἀλλὰ μέχρι τὴν θυσία ἔχουμε τὴν πίστη, τὴν μετάνοια, τὸν ἀγώνα, τὴν τόλμη, τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐχθρῶν, τὴν ἀναπτέρωση τῶν ἀνθρώπων, τὴν ἀναγγελία τοῦ Εὐαγγελίου στοὺς φτωχοὺς καὶ στοὺς ἀπόκληρους τῆς ζωῆς, τὴν κήρυξη τῶν Μακαρισμῶν καὶ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα εἶναι ἀρετὲς καὶ μέθοδοι ποὺ τὶς ἀνακαλύπτουμε στὴν ζωὴ καὶ στὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Ἄν δὲν ἀρχίσει ἀπὸ τώρα ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε στὰ ἔσχατα. Ἔμπρακτα, αὐτὴ ἤδη ἄχισε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ συνεχίζεται διὰ τῆς ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὑπάρχει μιὰ ἑνότητα καὶ συνέχεια στὸν κόσμο καὶ στὴν ζωή. Ἄρα νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε κανένα ἐπίπεδο τῆς ὕπαρξής μας, ἀλλὰ μέσῳ ὅλων καὶ σὲ ὅλα νὰ εἴμαστε χριστιανοὶ. Οἱ ἐχθροὶ εἶναι πολλοί, ἔξω καὶ μέσα, ἀλλὰ νὰ μὴν ξεχάσουμε ὅτι ἡ μάχη μας εἶναι ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ἡ ψυχικὴ δομὴ τοῦ πολιτισμένου ἀνθρώπου εἶναι χωρὶς Θεό. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει κοσμικὴ ἐξουσία. Χρειάζεται τρέλα γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ νὰ γίνει ὁ κόσμος πάλι χριστιανικός. Οἱ ἄνθρωποι ἔχασαν καὶ το μέτρο καὶ τὸ σκοπό. Ἐδῶ ἐμεῖς ἔχουμε ξανανακαλύψει τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Χριστιανισμό. Πιστεύω ὅτι εἶναι πολὺ ἀναγκαῖο νὰ ὑποσχεθοῦμε ὅτι θὰ εἴμαστε οἱ ὑποτακτικοὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ ὑπηρέτες τῶν ἀνθρώπων. Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε εὐχαριστημένοι μὲ τὸ λίγο, ἀλλὰ πρέπει νὰ ποθοῦμε ὅλα ἐν Χριστῷ καὶ Αὐτὸς θὰ τελειοποιεῖ τὰ πάντα γιὰ τοὺς ὑποτακτικούς Του. Ἔχουμε μέσα μας μιὰ τόσο δυνατὴ ἐμπειρία, ὥστε εἴμαστε πλημμυρισμένοι ἀπὸ φῶς. Προσευχήθηκα πολὺ πρὶν νὰ σᾶς μιλήσω καὶ νομίζω ὅτι ὁ Θεὸς μὲ ὤθησε καὶ μὲ φώτισε… Λοιπόν, σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ πεῖτε ἄν θέλετε νὰ δεσμευθοῦμε νὰ ὑπηρετοῦμε τὸν Χριστὸ μὲ τὸν τρόπο ποὺ Αὐτὸς θὰ μᾶς ἀποκαλύψει. Ὁ τρόπος διοργάνωσης θὰ ἔλθει ἐν καιρῶ. Χωρᾶνε καὶ οἱ ἔγγαμοι καὶ οἱ ἄγαμοι. Δὲν ἔχουμε ἀπὸ ποῦ νὰ πάρουμε εὐλογία, ἀλλὰ τὴν ζητοῦμε ἀπὸ τὸ Πάνω. Ἄς προσευχηθοῦμε μαζί.
.           Ὁ Βαλέριος πρόφερε τὶς λέξεις καθαρὰ καὶ ἤρεμα, σὰν νὰ ἔβγαινε ἡ τόλμη καὶ ἡ δύναμή του μὲ τὴν ὁποία μιλοῦσε ὄχι ἀπὸ μέσα του, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Ὄντας προνοητικοί, λόγῳ τῆς συγκυρίας τῆς φυλακῆς, κάναμε μαζὶ μιὰ σύντομη προσευχή, διὰ τῆς ὁποίας καλέσαμε τὸν Χριστὸ στὶς καρδιές μας καὶ στὰ ἔργα ὅλης τῆς ζωῆς μας.
.           Ἤμασταν τότε τρεῖς! Ἀπ’ αὐτοὺς ἐπιβίωσα μόνο ἐγώ, διότι ὁ Βαλέριος καὶ ὁ Γεώργιος ἀνέβηκαν στοὺς οὐρανούς. Κουβαλάω αὐτὸ τὸ πελώριο καὶ ἅγιο φορτίο. Πιστεύω ὅτι ζῶ μόνο ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔχει ἕνα σχέδιο γιὰ μένα σὰν ὑπηρέτη Του. Ἐνεργῶ ὅπως ὑπαγορεύει ἡ συνείδησή μου καὶ εἶμαι ὑπόλογος γιὰ ὅσα γράφω ἐδῶ. Ἔχω ἀπόλυτη ψυχικὴ ἡσυχία, εἶμαι νηφάλιος διανοητικά, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τρόμο καὶ πανικό, ὥστε νὰ μπορῶ νὰ ὁμολογῶ, χωρίς νὰ παραποιῶ τὴν πραγματικότητα. Προσεύχομαι θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ μὲ βοθήσει καὶ παρακαλῶ τοὺς ἀνθρώπους νὰ σταματήσουν τὸ ξέφρενο τρέξιμο τῆς ζωῆς τους καὶ νὰ σκέφτονται πιὸ βαθειὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους. (Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

Τελειώνει τὸ τρέξιμο…

.           Οἱ ἡμέρες περνοῦνε εἰρηνικά. Ὁ Βαλέριος ἦταν πλημμυρισμένος ἀπὸ μιὰ μυστικη ἐσωτερικὴ χαρά. Ἡ κακουχία του εἶχε ὑποχωρήσει. Ἄνθιζε στὸ πρόσωπό του ἕνα πνεῦμα βαθειᾶς εἰρήνης. Πήγαινα σ’ αὐτὸν μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα. Οἱ ψυχές μας ὑποκλίνονταν στὸ στῆθος του καὶ δέχονταν δύναμη καὶ ἐνίσχυση.
.           Τὴν νύχτα τῆς 18ης Φεβρουαρίου ἤμουν σὲ μιὰ κατάσταση ἐγρήγορσης, χωρὶς ταραχὲς καὶ ἀνησυχίες. Ἀγρυπνοῦσα χωρὶς νὰ τὸ εἶχα προγραμματίσει ἀπὸ πρίν. Τὸ πρωί, ὅταν ὁ δεσμοφύλακας ἄνοιξε τὴν πόρτα, ἤμουν ἤδη ντυμένος. Ἔφυγα ἤρεμος. Αἰσθανόμουν μέσα μου ὅτι μὲ θέλει ὁ Βαλέριος. Ἔνιωθα μέσα μου ὅτι κάτι γίνεται. Στὶς σκάλες μὲ συνάντησε ἕνας κρατούμενος γιατρός, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε:
.           -Ἔλα, ὁ Βαλέριος δὲν ἔχει σφυγμό! Σήμερα θὰ τελειώσει!
.         Δὲν ταράχτηκα, δὲν τρόμαξα, οὔτε ἔνισωσα κανένα πόνο. Μοῦ φαινόταν ὅτι εἶναι φυσικὴ κατάσταση καὶ ἀπάντησα:
.           -Ξέρω!
.         Ὅταν ἔφτασα στὸν θάλαμο 4, ὁ Βαλέριος ἦταν ἀκόμη ἀκουμπισμένος στὴν ἄκρη τοῦ κρεβατιοῦ, μὲ τὸ κεφάλι κατεβασμένο στὸ στῆθος, μὲ τὰ μάτια κλειστά, καὶ χαμογελοῦσε εὐτυχής, παρόλο ποὺ κύματα πόνου ἀκ
όμη τοῦ αὐλάκωναν τὸ μέτωπο. Μὲ αἰσθάνθηκε, ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ μοῦ εἶπε:
.           -Καλῶς ὅρισες. Σήμερα θὰ καθίσεις δίπλα μου. Τελειώνει τὸ τρέξιμο!
.           -Καλά, Βαλέριε, τοῦ εἶπα, θὰ εἶμαι ἐδῶ συνεχῶς.
.           -Νὰ φροντίζεις νὰ ἐκτελοῦνται ὅλα τὰ ἀπαραίτητα. Στὴν κατάσταση ποὺ βρίσκομαι, ἐγὼ μᾶλλον θὰ ξεχάσω κάτι.
.           Στὴν πραγματικότητα αὐτὸς δὲν εἶχε ξεχάσει τίποτε, ἀλλὰ μὲ πῆρε μαζί του στὰ μονοπάτια του. Γύρω στὶς 9 κάλεσε τὸν ἱερέα, ἐξομολογήθηκε καὶ κοινώνησε, λάμποντας ἀπὸ χαρά. (Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

Ἀποχωρισμοὶ

.           Γρήγορα ἀκούστηκε μεταξὺ τὼν κρατουμένων ὅτι ὁ Βαλέριος θὰ πεθάνει. Στὸ δωμάτιό του ὑπῆρχε ἀτμόσφαιρα περισυλλογῆς. Ὁ W., ποὺ συνήθως ἦταν πολὺ ὁμιλητικός, τώρα καθόταν ἀκίνητος στὸ κρεβάτι του καὶ μὲ τὰ μάτια γεμάτα κατάπληξη, σὰν νὰ βρισκόταν μπροστὰ σ’ ἕνα θαῦμα.
.           Οἱ φίλοι ἦρθαν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο νὰ τὸν ἀποχαιρετίσουν. Μέχρι καὶ οἱ ἀναμορφωτὲς ἐνημερώθηκαν καὶ, ἐντυπωσιασμένοι, ἤθελαν κι αὐτοὶ νὰ τὸν δοῦν. Καὶ ὁ δεσμοφύλακας, ποὺ εἶχε ξέχωρη κακία, ἐκείνη τὴ μέρα ἐξαφανίστηκε, ὥστε τίποτε δὲν διατάρασσε τὴν ἀτμόσφαιρα εἰρήνης καὶ μυστηρίου.
.           Ὁ Βαλέριος ἐξασθενοῦσε ὅλο καὶ περισσότερο, ἀλλὰ ἡ ψυχή του ἦταν ὅλο καὶ πιὸ ζωντανὴ καὶ ἰσχυρή. Ἄλλοτε ζητοῦσε νερό, κι ἄλλοτε με παρακαλοῦσε νὰ τοῦ σιάξω τὴ γαμψὴ πλάτη του. Μίλησε πολλὲς φορές. Κάθε φορά, ὕστερα ἀπὸ τὴ σύντομη ὁμιλία του ξεκουραζόταν μὲ τὸ κεφάλι κατεβασμένο ἐπάνω στὸ στῆθος. Μερικοὶ φίλοι του ἔψαλλαν κάποιες ἀπὸ τὶς μελωδίες του. Τὶς ἄκουσε καὶ τοὺς εὐχαρίστησε μὲ εὐγνωμοσύνη.
.
-Νὰ δοξάζετε τὸν Θεὸ σὲ ὅλη τὴ ζωή σας!
τοὺς εἶπε. Ἀπευθύνθηκε ὕστερα σ’ ἕνα νεαρὸ σπάνιας πνευματικότητας καὶ τοῦ εἶπε:
.           -Ἐσὺ εἶσαι ἕνα λουλούδι! Δώρισε ὅλο τὸ ἄρωμα τῆς ψυχῆς σου σ’ Ἐκεῖνον ποὺ σοῦ ἔδωσε τόσο ὄμορφα χαρίσματα!
.           Σὲ κάποιον ἄλλον εἶπε:
.           -Μὴ φοβᾶσαι νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν Χριστό, καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἀτέλειές σου θὰ λάβεις ἀπάντηση, καὶ θὰ γνωρίσεις τὴν ζωὴ καὶ τὸν κόσμο ἐν Ἁγίῳ Πενεύματι. Ἦλθε κι ἕνας ποιητής. Ὁ Βαλέριος τὸν κοίταξε μὲ ἀγάπη:
.           Ἐσὺ ἔχεις χάρισμα καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀφιερώσεις στὸν Χριστό! Χρειάζεται ἕνας χριστιανικὸς πολιτισμός. Οἱ ποιητὲς ἔχουν μεγάλα χαρίσματα καὶ μεγάλες εὐθύνες. Δοξάζετε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα τὰ ἔργα Του!
.           Ὁ ποιητὴς ἦταν τόσο συγκινημένος, ὥστε δὲν κατάλαβε τί τοῦ εἶχε πεῖ. Ἄλαλος βγῆκε ἔξω καὶ μὲ φώναξε, παρακαλώντας με νὰ τοῦ ἐπαναλάβω τὰ λόγια τοῦ Βαλερίου.
.           Ἦρθε κι ἕνας προτεστάντης γιατρός, ποὺ τὸν εἶχε νοσηλεύσει τὸν τελευταῖο καιρό:
.        -Κύριε γιατρέ, εἶμαι εὐγνώμων γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ μοῦ δείξατε, τοῦ εἶπε. Ἐμεῖς εἴχαμε συχνὲς θεολογικὲς διαφορὲς στὴ συζήτηση. Τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου εἶναι μιὰ τελευταία ὀρθόδοξη ὁμολογία. Θὰ χαιρόμουν πολὺ νὰ ἐπιστρέψετε στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία.
.           Κάθε φορὰ ποὺ ἄρχιζε νὰ μιλάει ὁ Βαλέριος ἀνέδιδε δύναμη καὶ αὐτὸ μὲ ἐντυπωσίαζε. Ἡ Χάρη ἦταν μέσα του κι ἐγὼ μοιραζόμουν τὸ φῶς του. Ὅλα γίνονταν φυσικά, ἁπλὰ καὶ χωρὶς πρόθεση, σὰν ἕνα ἔργο τοῦ Θεοῦ.
.           Ἦρθε καὶ ὁ Ἑβραῖος πάστορας W., εὐλαβικὸς καὶ συνεσταλμένος αὐτὴ τὴ φορά.
.           -Δόξα τῷ Θεῷ ποὺ ἔφτασα ἐδῶ! εἶπε. Ὁ Θεὸς μ’ ἔφερε ἐδῶ γιὰ τὴν δική μου σωτηρία. Ἐδῶ γνώρισα πραγματικὰ τὸν Χριστό. Σ’ εὐχαριστῶ γιὰ ὅ,τι ἔκανες γιὰ μένα. Τὰ λόγια ποὺ μοῦ εἶχες πεῖ δὲν θὰ παραμείνουν ἄκαρπα, οὔτε ἡ ὀρθόδοξη ἀλήθεια ποὺ μοῦ εἶχες ἀποκαλύψει. Συγχώρησέ με γιὰ τὶς προκληθεῖσες φασαρίες. Προσεύχου γιὰ μένα, διότι χρειάζομαι τὴν προσευχή σου. Ἐπιθυμῶ νὰ μποῦμε ἀπὸ τὴν ἴδια πόρτα στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!
.           Ὁ Βαλέριος τοῦ ἀπάντησε:
.           -Χαίρομαι ποὺ συναντηθήκαμε. Καταλαβαίνω τὴν ἀγωνία σας, ἀλλὰ σὰς παρακαλῶ νὰ ἔλθετε στὸν Χριστό, ὅπως ὁ Παῦλος, χωρὶς δισταγμὸ ἤ ἐπιφύλαξη. Νὰ Τὸν παρακαλέσουμε μαὶ γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Κάθε ἔθνος ἀπὸ τὸν κόσμο, καὶ ἰδιαίτερα οἱ Ἑβραῖοι, ἔχουν τὴν σωτηρία μόνο ἐν Χριστῷ. Ἡ χάρη τοῦ Κυρίου νὰ σᾶς φέρει στὴν ἀλήθεια!
.           Ὁ W. ἦταν βαθειὰ συγκινημένος. Γύρισε στὸ κρεβάτι του καὶ συνέχισε νὰ κοιτάζει ἀπὸ ἐκεῖ τὸν Βαλέριο.
.           Γύρω στὶς δέκα ἔγινε ἡ ἰατρικὴ ἐπίσκεψη. Ἦταν μιὰ μεγαλόψυχη γιατρίνα, ποὺ ἐξέτασε τὸν Βαλέριο καὶ κατάλαβε ὅτι ἔφτασε ἡ τελευταία μέρα του. Ἦταν καταφανῶς συγκινημένη. Ὁ Βαλέριος τῆς εἶπε:
.           -Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιὰ ὅλα ποὺ κάνετε γιὰ μᾶς. Μᾶλλον αὔριο, ἀκόμη ἕνας θὰ λείπει ἀπὸ τὸ θάλαμο 4. Σᾶς παρακαλοῦμε, ἄν μπορεῖτε, νὰ πάρετε τὴν ἔγκριση γιὰ νὰ ὑπάρχει σ‘ αὐτὸ τὸν χῶρο ἕνα φῶς καὶ τὴν νύχτα. (Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

Νὰ συνεχίζετε σ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα!

.           Τώρα ἦταν ὅλο καὶ πιὸ καταβεβλημένος. Ὁ τράχηλός του δὲν μποροῦσε νὰ στηρίζει τὸ κεφάλι του καὶ τὸ στήριξα ἐγὼ μὲ τὸ χέρι μου. Ζοῦσα τότε μὲ τὸ αἴσθημα ὅτι ξεσκεπάζονται τὰ μυστήρια τῆς δημιουργίας. Εἶχα τὴν αἴσθηση πὼς οἱ πατοῦσες μου εἶχαν ἀπὸ κάτω ἕνα εἶδος πανιοῦ καὶ πατοῦσα ἀνάλαφρα. Ἡ ψυχή μου εἶχε τὸ συναίσθημα τῆς πληρότητας. Ἤμουν τόσο εὐτυχὴς ἐκεῖνες τὶς ὧρες, ὥστε ποτὲ δὲ θὰ τὶς ξεχάσω. Καὶ στὴν αἰωνιότητα δὲν ἐπιθυμῶ ὑψηλότερη γαλήνη ἀπ’ αὐτήν, διότι ἤμουν τελείως εὐτυχής. Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν παρὼν μέσα στὸν Βαλέριο. Μόνο ἔτσι μπορῶ νὰ ἐξηγήσω τὴν κατάσταση Χάριτος στὴν ὁποία ζοῦσε αὐτός, καθώς καὶ τὴν ἔκπληξή μου, καὶ τῶν παρόντων φίλων μου, σ’ αὐτὸ τὸ περιστατικό.
.           Μὲ τὶς τελευταῖες του δυνάμεις ὁ Βαλέριος μοῦ εἶπε:
.           -Πρῶτα ὁ νοῦς καὶ ἡ ψυχή μου προσκυνοῦν τὸν Κύριο. Εὐχαριστῶ ποὺ ἔφτασα ἐδῶ. Πάω σ’ Αὐτόν. Σᾶς παρακαλῶ πολὺ νὰ Τὸν ἀκολουθεῖτε, νὰ Τὸν δοξάζετε καὶ νὰ Τὸν ὑπηρετεῖτε. Εἶμαι εὐτυχὴς διότι πεθαίνω γιὰ τὸν Χριστό. Σ’ Αὐτὸν ὀφείλω τὸ σημερινὸ δῶρο. Ὅλα εἶναι ἕνα θαῦμα. Ἐγὼ φεύγω, ἀλλὰ ἐσεῖς ἔχετε ἕνα βαρὺ σταυρὸ καὶ μιὰ ἁγία ἀποστολή. Τὸ ἐπιτρέπει ὁ Κύριος, καὶ ἀπὸ κεῖ ποὺ θὰ εἶμαι, θὰ προσεύχομαι γιὰ σᾶς καὶ θὰ εἶμαι μαζί σας. Θὰ ἔχετε πολλὰ βάσανα. Νὰ εἶστε πέτρινοι στὴν πίστη, διότι ὁ Χριστὸς νικᾶ ὅλους τοὺς ἐχθρούς Του. Νὰ εἶστε θαρρετοὶ καὶ νὰ προσεύχεστε! Φυλάξτε ἀπαρασάλευτη τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ νὰ ἀποφεύγετε τὸν φανατισμὸ. Ἡ τρέλα τῆς πίστεως εἶναι θεϊκὴ δύναμη, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἰσορροπημένη, νηφάλια καὶ βαθειὰ ἀνθρώπινη. Νὰ ἀγαπᾶτε καὶ νὰ ὑπηρετεῖτε τοὺς ἀνθρώπους. Χρειάζονται πολλὴ βοήθεια, διότι οἱ ἀετονύχηδες ἐχθροὶ θέλουν νὰ τοὺς πλανήσουν. Ὁ ἀθεϊσμὸς θὰ νικηθεῖ, ἀλλὰ προσέξτε μὲ τί θὰ ἀντικατασταθεῖ!
.           Κάθε τόσο σταματοῦσε γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ.
.           -Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδίας γιὰ ὅ,τι κάνατε γιὰ μένα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρεῖτε… Νὰ μὲ συγχωρέσει ὁ κάθε ἄνθρωπος στὸν ὁποῖο ἔχω ἁμαρτήσει σὲ κάτι. Σκέφτομαι μὲ πολλὴ ἀγάπη τὴ μητέρα καὶ τὶς ἀδελφές μου. Ἐπιθυμῶ νὰ πορεύονται πρὸς τὸν Κύριο. Παρακαλῶ νὰ τὶς φροντίζετε. Ἡ διαθήκη μου εἶναι ὁ σημερινός μου λόγος. Οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ βάλουν μιὰ νέα ἀρχή, πιὸ καθαρή, πιὸ κοντὰ στὴν ἀλήθεια… Παρακαλῶ τοὺς χριστιανοὺς Πολιτευτὲς νὰ ὑπακούσουν στὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀκολουθοῦν τὴ διδασκαλία Του. Αὐτοὶ ἔχουν πάρα πολὺ μεγάλες εὐθύνες…
.           Ἦταν ἡ ὥρα μετὰ τὶς 12. Ἔξω χιόνιζε μὲ μεγάλες βελούδινες νιφάδες, ποὺ ἔπαιζαν στὸν ἀέρα. Οἱ ἀσθενεῖς ἔφαγαν τὸ γεῦμα τους. Ὁ Βαλέριος ζοῦσε καὶ ἔφτυνε ταυτόχρονα. Ἀνάσαινε μὲ δυσκολία. Μιλοῦσε σπάνια. Ἐγὼ ἤμουν ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ συγκινημένος.
.           -Ἰωάννη, μοῦ εἶπε, νὰ συνεχίζετε νὰ ζεῖτε σ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα! Ἐδῶ ἐνήργησε ὁ Θεός!
.           Ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάλειμμα. Ἔδειχνε νὰ σβήνει γιὰ λίγο τὸ πρόσωπό του καὶ μετὰ ἔγινε πάλι ἤρεμος, ὡραῖος, εὐτυχής. Πρόλαβε νὰ πεῖ μόνο:
.           -Τελείωσε!
.           Σήκωσε τὰ γαλανά του μάτια πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ εἶδε, σὰν σὲ ἀποκάλυψη, βαθειὰ καὶ καταπληκτικὰ θαύματα. Τὰ πάντα εἶχαν ντυθεῖ ἕνα εἶδος τέλειας πραγματικότητας, τῆς ὁποίας τὸ θέαμα σ’ ἔκανε εὐτυχή. Ἔκλαιγα μὲ λυγμούς.
.       Ξεψύχησε γύρω στὴ μία τὸ μεσημέρι, στὶς 18 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 1952. Οἱ καμπάνες τῆς κοντινῆς Σκήτης ἄρχισαν νὰ ἀναγγέλουν τὸ πένθος μας. Τὰ δάκρυά μου ἔπαψαν.
(Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

Χωρὶς σταυρό, χωρὶς ὄνομα…

.           Ὁ Βαλέριος ἦταν ὡραῖος, πιὸ ὡραῖος ἀπὸ ἄλλοτε. Ἔσβησα τὸ μικρὸ κερὶ ποὺ ἦταν ἀναμμένο στὰ τελευταῖα λεπτὰ τῆς ζωῆς του. Ξέχασα να πῶ ὅτι ἐκείνη τὴ μέρα φώναξε τὸν ἱερέα, γύρω στὶς ἐννέα, καὶ κοινώνησε λάμποντας ἀπὸ χαρά. Τὸν ἔντυσα. Στὸ στόμα του ἔβαλα ἕνα μικρὸ ἀσημένιο σταυρό, ποὺ εἶχε καταφέρει νὰ τὸν διαφυλάξει ἀπὸ ὅλες τὶς ἔρευνες.
.           -Νὰ μοῦ τὸν βάλετε στὸ στόμα, γιὰ νὰ ἀναγνωριστῶ! Μοῦ εἶπε.
.           Ἦρθε τὸ φορεῖο. Ὅλοι οἱ κρατούμενοι ἦταν στὴν αὐλή, σὲ ἀναμονή. Ὅταν περάσαμε μὲ τὸ φορεῖο τὴν ἐξώθυρα, σταματήσαμε, κι αὐτοὶ ὅλοι ἔβγαλαν τὰ καπέλα τους καὶ προσκύνησαν. Τὸν πῆραν δύο κρατούμενοι ποὺ εἶχαν τὴν εὐθύνη τῶν κηδειῶν.
.         Δύο μέρες τὸν ἄφησαν στὴν μεγάλη αὐλή, ἐνῶ ἔξω χιόνιζε συνέχεια, καὶ τὸν κήδεψαν τὴ νύχτα. Ἕνα ἀπὸ τὰ πράγματά του τὸ πῆραν οἱ δεσμοφύλακες, ἀλλὰ πολλὰ φυλάχτηκαν σὰν ἀναμνηστικὰ ἀπὸ τοὺς φίλους του. Στὸν τάφο του δὲν τοποθετήθηκε κανένας σταυρός, οὔτε γράφτηκε τὸ ὄνομά του πουθενά. Ὁ Βαλέριος παρέμεινε ζωντανὸς καὶ παρὼν ἀνάμεσά μας. Πολλοὶ τὸν ὀνειρεύτηκαν τὶς ἑπόμενες μέρες. Τὸ ἄγγελμα περὶ τοῦ θανάτου του διαδόθηκε σ’ ὅλες τὶς φυλακὲς καὶ πολλοὶ τὸν μνημονεύουν μὲ εὐλάβεια.

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ»

ΤΙΡΓΟΥ-ΟΚΝΑ – 1951

Δ´ Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε, «ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ» ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 266-268

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Α´Ἀπόσπασμα (καὶ σχετικὴ Εἰσαγωγὴ «Χ.Β.»): https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/03/«ὁ-ἀντίχριστος-θηριώδης-βασανιστικ/

Β´Ἀπόσπασμα (συνέχεια) https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/04/πνευματικὴ-ἀντίσταση-στοὺς-μηχανισ/

Γ´Ἀπόσπασμα (συνέχεια) https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/07/«ἤμουν-μακριά-σὲ-μέρη-μὲ-ψαλμωδίες-κ/

Ἤξερα καλὰ ὅτι δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω τὸν ψυχικὸ συναισθηματισμό του, διότι ἐγὼ γεννήθηκα χριστιανὸς καὶ ἔχω ζήσει χριστιανικά, ἐνῶ αὐτὸς ἦταν Ἑβραῖος, ἔγινε κομμουνιστὴς καὶ τώρα σιωνιστής. Μιὰ τέτοια ψυχὴ περνάει μεσα ἀπὸ ὀδυνηροὺς τραυματισμοὺς κάθε φορὰ ποὺ κάνει μιὰ καινούργια ἀνακάλυψη στὰ πνευματικά. Καὶ ἡ τωρινὴ χριστιανικὴ ὁμολογία του ἦταν μιὰ κατηγορηματικὴ καὶ ἀνεπίστρεπτη ἀναστροφὴ ὁλοκλήρου τοῦ παρελθόντος. Σ’ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ἀφουγκράστηκες, μοῦ εἶπε μετὰ ἀπὸ ἕνα διάστημα. Μπορεῖ σύντομα νὰ εἴμαστε ἀδέλφια ἐν Χριστῷ! -Νὰ σὲ βοηθήσει ὁ Θεός! τοῦ εἶπα συγκινημένος, καὶ σηκώθηκα νὰ πάω στὸν Ἰωάννη. Ὁ Ἰωάννης ἀνέπνεε γρήγορα καὶ εἶχε πυρετό. Τὸ προσωπό του ἦταν χλωμὸ καὶ ἐξουθενωμένο. Ἡ φύση ὅμως διατηροῦσε ἀκόμη μιὰ ζωτικὴ ἰσορροπία μέσα του. Ἤξερα ὅτι ὁ θάνατος ἦταν κοντά. Τὸ ἤξερε καὶ ὁ ἴδιος. -Σήμερα ἐξομολογήθηκα καὶ ἑτοιμάσθηκα γιὰ ἀναχώρηση, μοῦ εἶπε. Λυπᾶμαι, ὅμως, ποὺ πεθαίνω καὶ δὲ βλέπω τὴ λύτρωση τῆς Χώρας… Σταμάτησε γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ. Ἀνέπνεε δύσκολα. Σὲ λίγο συμπλήρωσε: -Μόνο ἡ πίστη στὸν Θεὸ μοῦ παρέμεινε. Μᾶλλον τουλάχιστο τώρα, σ’ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ στενότητα, ὁ κόσμος θὰ καταλάβει τί εἶναι ἡ πίστη στὸν Θεό!… Τώρα γιὰ μένα εἶναι ἀργὰ… Σβήνω… Συχνὰ ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι γίνεται σκοτάδι, μετὰ ξεσπάει ἕνα ἐκθαμβωτικὸ φῶς. Ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ θανάτου τὰ μυστήρια τῆς ζωῆς φαίνονται πιό κοντά. Κρίμα ποὺ δὲν τὰ εἶδα ἔτσι σ’ ὅλη τὴ ζωή μου! Ὁ ἀδελφός μου, ὁ πολεμιστής, ἦταν ἕνας ἀσύγκριτα μεγαλύτερος ἄνθρωπος ἀπὸ μένα, ἕνας ὁραματιστής! -Ἡσύχασε! τοῦ εἶπα. Εἶσαι καταβεβλημένος. -Ἔτσι ἦταν γραμμένο, νὰ πεθάνω στὰ χέρια σου, συνέχισε. Σὲ ἀγάπησα καὶ σὲ θαύμασα πολύ. Ὁ Θεὸς νὰ σὲ βοηθήσει! -Ἀδελφέ, τοῦ ἀπάντησα, σοῦ ὀφείλω ἀμέτρητα. Ἤσουν πιὸ ἀνδρεῖος ἀπὸ μένα. Μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ σὲ ἀνταμείψει γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔδειξες στὴ ζωή σου, ἀγάπη γιὰ μένα, γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲ θὰ σὲ ξεχάσω ποτέ! Ὕστερα ἀπὸ μιὰ μεγάλη σιωπή, μοῦ εἶπε: -Σὲ παρακαλῶ, πὲς στὸν Ἰάκωβο νὰ μὲ συγχωρέσει. Εἶχα συχνὲς παρεξηγήσεις μαζί του. Μὲ νευρίαζαν οἱ κομμουνιστικὲς καὶ ἑβραϊκές του ἐκδηλώσεις. Τὸ εἶπα στὸν Ἰάκωβο. Ἐκεῖνος σηκώθηκε και ἦρθε δίπλα στὸν Ἰωάννη. -Εἶμαι ἀναστατωμένος, τοῦ λέει, ποὺ θέλεις νὰ ζητήσεις συγγνώμη ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ζήσει σὲ λάθος δρόμο. Ἀπὸ ὑπερηφάνεια πῆρα λάθος δρόμο; Μᾶλλον εἶναι ἀνικανότητά μου νὰ γνωρίσω τυὴν ἀλήθεια. Αὐτὸ τὸ ψέμα, ποὺ ἀκολούθησα, μὲ ξεσήκωσε σ’ ὅλη τὴ ζωή μου ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ σήμερα ἀνακαλύπτω τὴν πραγματικότητά του. Μόνο ὁ σατανὰς μπορεῖ νὰ ἐμφυσᾶ τόσα ψέματα καὶ μίσος ἐναντίον τῆς ἀληθείας. Δὲν μπορεῖτε νὰ καταλάβετε τὸ ὀδυνηρὸ δράμα ποὺ ζῶ αὐτὲς τὶς στιγμές. Ἐγὼ ἀντιστάθηκα στὴν ἀλήθεια κι ἐσὺ μοῦ εἶπες τὴν ἀλήθεια καὶ ποτὲ δὲν ἤσουνα κακὸς μαζί μου. Ἐγὼ σὲ μίσησα, ἀλλὰ ἐσύ μὲ ἀγαποῦσες· ἐγὼ ἤμουνα στὴν πλάνη, ἐσὺ στὴν ἀλήθεια. Ἐγώ, ἄρα, πρέπει νὰ συγχωρεθῶ ἀπὸ σένα, ὅπως ὁ Παῦλος συγχωρέθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Νομίζω ὅτι κι ἐγὼ θὰ εἶμαι χριστιανός. Ποθῶ νὰ γίνω χριστιανός, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν κυβερνῶ τὴ δική μου ψυχή. Σᾶς παρακαλῶ νὰ εἶστε ἀνεξίκακοι μαζί μου! Ὁ Ἰωάννης ἔκλαιγε. Τοῦ ἔδωσε τὸ χέρι του καὶ τὸν παρηγόρησε. -Ὁ Θεὸς νὰ σὲ βοηθήσει! Ἡ ὁμολογία σου μοῦ ἀνοίγει πορεῖες φωτὸς καὶ ἐλπίδας γιὰ τὸν κόσμο, ποὺ τὸν ἐγκαταλείπω σὲ τέτοιες ἄθλιες συνθῆκες. Θαυμάσια εἶναι τὰ θελήματα τοῦ Κυρίου! Ὁ Ἰάκωβος ἔφυγε. Ὁ Ἰωάννης μοῦ ζήτησε νὰ πάω στὸν πατέρα Γεράσιμο γιὰ νὰ ἔχει τὴν ἄνεση νὰ τοῦ δώσει τὴν τελευταία εὐλογία. Ὅλα ἠρέμησαν κι ἐγὼ πλησίασα τὸν Βαλέριο. Καθόταν μὲ τὴν πλάτη στὴν ἄκρη τοῦ κρεβατιοῦ, μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ στὸ στῆθος του, ἀλλὰ εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι μὲ κοιτάει. Τὰ γαλανά του μάτια ἀνοίχθηκαν πελώρια, φωτεινά, καὶ μ’ ἀγκάλιασε μὲ τὴ ζεστασιά τους. Χαμογέλασε εὐτυχὴς καὶ εἶπε: -Τί καλὰ εἶναι νὰ σὲ νιώθω δίπλα μου! Σὲ λίγο θὰ τελειώσω μιὰ ὡραία ψαλμωδία γιὰ τὸ Τίργου Ὄκνα. -Κάτσε ἤρεμος, τοῦ εἶπα, καὶ κάθισα σὲ μιὰ καρέκλα γιὰ νὰ ἀποκοιμηθῶ. Αὐτός, ὅμως, μοῦ εἶπε: Ἐσὺ θὰ εἶσαι ὁ πρῶτος ποὺ θὰ ἀκούσει τὰ κάλαντά μου. Νὰ σοῦ πῶ τοὺς στίχους… (Ἀναφέρουμε ἐδῶ μόνο δύο ἰδέες ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς στίχους: ὅτι ὁ Κύριος ἔκανε τὶς καρδιὲς τῶν κρατουμένων φάτνη γιὰ τὴν Γέννησή Του καὶ ὅτι σήμερα τὰ Χριστούγεννα μετακόμισαν ἀπὸ τὸ οὐράνιο παλάτι τοῦ Κυρίου στὴ φυλακή, ἐκεῖ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶναι φυλακισμένος, μαζί μὲ τοὺς πιστοὺς δούλους Του). Μὲ κοίταξε λίγο καὶ μετὰ πρόσθεσε: -Αὐτὰ τὰ κάλαντα τὰ ἀφιερώνω στὸν πατέρα Γεράσιμο. Αὐτὸς εἶναι τὸ παιδί, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶνε οἱ τελευταῖοι στίχοι. Ὁ Βαλέριος ἦταν εἰρηνικός, ἤρεμος καὶ χαρούμενος. Τὸν εὐχαρίστησα γιὰ τὰ κάλαντα. Μοῦ χαμογέλασε καὶ ἀποτραβήχτηκε στὸν ἑαυτό του. Ἦταν τόση ἡ ἡσυχία, ὥστε ἄκουγα τὸ ἀγκομαχητὸ τῶν ἀσθενῶν, καὶ τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς μου. Σ’ ἐκείνη τὴ δόλια ἀνάμειξη φυλακῆς καὶ φυματίωσης ὑπῆρχε μιὰ ἀναμφίβολη ψυχικὴ δόνηση, ὥστε ὅλα φαίνονταν ἀπόκοσμα, θαυμάσια. Ὁ χρόνος περνοῦσε γαλήνια. Ὁ νοῦς δελεαζόταν ἀπὸ ὁρίζοντες φώτων.

Ἤμασταν ἔγκλειστοι, ἀλλὰ μὲ τὶς ψυχὲς ἐκτὸς φυλακῆς· ἤμασταν ἄρρωστοι σωματικά, ἀλλὰ γεροί πνευματικά· ἤμασταν ἑτοιμοθάνατοι, ἀλλὰ ὁ θάνατος καταπινόταν ἀπὸ τὴ ζωή. Ἡ προσευχὴ γινόταν μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ νιώθαμε γύρω μας τοὺς καλανδιστὲς (ψάλτες τῶν καλάνδων). Ἐκεῖνο τὸ βράδυ εἶχα περίεργες ἐντάσεις κοινωνίας μὲ τὸν Θεὸ. Ἤμουν νηφάλιος καὶ ζοῦσα στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ἡ ὕλη γιὰ μένα ἦταν πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα ἦταν ὕλη. Καμμιὰ ἀντίθεση δὲν μὲ διετάρασσε. Κάθε τόσο πλησίαζα τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν πατέρα Γεράσιμο, ποὺ ἔσβηναν ἤρεμα, ὅλο καὶ πιὸ ζωντανοί, ἐφ’ ὅσον πλησίαζαν τὸ θάνατο. Ὁ Ἰάκωβος δὲν κοιμόταν. Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια ἀνοιχτά, ἀλλὰ δὲν μοῦ εἶπε τίποτε. Ἀργὰ τὴ νύχτα, πρὶν τὰ ξημερώματα, κατάλαβα ὅτι πρέπει νὰ ἔχω κοντὰ μου τὸ κερὶ καὶ τὸ σπίρτο, ἀπαγορευμένα μὲ αὐστηρότητα, ἀλλὰ τὰ κρατοῦσα κρυμμένα σ’ ἕνα στρῶμα καὶ τὰ χρησιμοποιοῦσα τὰ βράδια, μόνο γιὰ δύο τρία λεπτά, ὅταν κάποιος ἀπὸ μᾶς ἔφευγε ἀπὸ τὴ ζωή. Πρῶτος πέθανε ὁ Ἰωάννης, σὰν ἕνα παιδί. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ψυχή. Ἡ τελευταία του ματιὰ ἦταν πονεμένη καὶ γεμάτη ἀγάπη. Μᾶλλον ἦταν μέσα της ἡ προσευχὴ καὶ ἡ λάμψη τῆς ἐλπίδας. Μόλις τελείωσα μὲ τὸν Ἰωάννη, πῆγα στὸν πατέρα Γεράσιμο. Ἄνοιξε ξανὰ τὰ βαθειά του μάτια, βαθουλωμένα στὶς κόγχες. -Νὰ σᾶς δῶ ἀκόμη μιὰ φορά, παιδιά μου, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί μου, πατέρες μου! μόλις μπόρεσε καὶ εἶπε. Μετὰ ἔβηξε καί, τελικά, πρόσθεσε: -Φεύγω! Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογήσει! Ἀνάσανε βαθειά, τεντώθηκε λίγο καὶ ξεψύχησε. Τοῦ ἔκλεισα τὰ μάτια.

Ἔχω κλείσει τὰ μάτια ἑκατοντάδων ἀνθρώπων, καὶ ἤξερα καλύτερα πῶς πέθανε ὁ καθένας παρὰ πῶς ζοῦσε. Νομίζω ὅτι ἡ στιγμὴ τοῦ τέλους τῆς ἐπίγειας ζωῆς εἶναι πιὸ χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν περιγραφὴ τῶν ἀνθρώπων παρὰ ἡ ἴδια ἡ ζωή. Παρ᾽ ὅλο ποὺ ἐκείνη ἡ νύχτα ἦταν πολὺ δύσκολη καὶ δὲν εἶχα ξεκουραστεῖ καθόλου, δὲν ἔνιωθα καμιὰ κούραση, δὲν ἔνιωθα νὰ πενθῶ. Ἡ πραγματικότητα τῆς ζωῆς περικλείεται μέσα στὴν πραγματικότητα τῆς ἀθανασίας. Τὸ σῶμα μου φαινόταν ἀέρινο. Ὁ χρόνος ἦταν διαπλατυσμένος. Δὲν καταλάβαινα πῶς περνοῦσε. Τοὺς ἔνιωθα ἐξίσου παρόντες τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς πεθαμένους. Μιὰ ἀπροσμέτρητη εἰρήνη εἶχε στρωθεῖ μέσα μου. Σ’ ἐκείνη τὴν ψυχικὴ κατάσταση ἔκανα τὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ταφὴ τῶν δύο. Κάθε τόσο κοιτοῦσα τὸν Βαλέριο. Ἦταν πρόσχαρος, εὐτυχὴς μέσα του, μὲ τὰ μάτια κλειστά, μὲ τὸ κεφάλι σκυμμένο στὸ στῆθος. Οὔτε αὐτὸς δὲν μπὸρεσε νὰ ξεκουραστεῖ ἐκείνη τὴ νύχτα. Μετά, ποὺ τελείωσα τὴν προετοιμασία, μὲ κάλεσε μὲ τὰ μάτια του καὶ μοῦ εἶπε: -Τὰ κάλαντα εἶναι τελειωμένα. Μᾶλλον αὐτοὶ οἱ στίχοι θ’ ἀποτελοῦν καὶ τὴ διαθήκη μου… Ἡ ἡσυχία σκέπασε ξανὰ τὸ δωμάτιο γιὰ ἕνα διάστημα. Ἡ προσευχή, σὰν μιὰ οὐράνια σκάλα, κατέβαζε ἀγγέλους ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς στὴ γῆ. Οἰ οὐρανοὶ ἦταν ἐδῶ, οἱ οὐρανοὶ ἦταν παντοῦ.

,

Σχολιάστε

«ΗΜΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΣΕ ΜΕΡΗ ΜΕ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

ΤΙΡΓΟΥ-ΟΚΝΑ – 1951

Γ´ Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε,
«ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
»
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 263-266

Α´Ἀπόσπασμα (καὶ σχετικὴ Εἰσαγωγὴ «Χ.Β.»):
https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/03/«ὁ-ἀντίχριστος-θηριώδης-βασανιστικ/

Β´Ἀπόσπασμα (συνέχεια)
https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/04/πνευματικὴ-ἀντίσταση-στοὺς-μηχανισ/

 

Στὸ Τίργου Ὄκνα ἦταν ἄνθρωποι ποὺ ποθοῦσαν νὰ εἶναι τοῦ Χριστοῦ, σὰν τοὺς ἁγίους. Ἄλλοι ἄνθρωποι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὸ καθεστώς, τελικὰ ἔγιναν μαρξιστὲς καὶ ἦταν σὰν τοὺς δαίμονες.
Δὲν ἦταν ἔντονη στὸ δεσμωτήριο μόνο ἡ πνευματικὴ ζωή, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ διανοητική, ἡ πολικὴ καὶ ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Σ’ ἐκεῖνες τὶς δύσκολες συνθῆκες ὁ καθένας διέθετε στοὺς ἄλλους ὅ,τι ἤξερε. Ὁ ἕνας μιλοῦσε γιὰ τὴν ἰατρική, ὁ ἄλλος γιὰ τὴ φιλολογία, ὁ ἄλλος γιὰ τὴν ἱστορία, ὁ ἄλλος γιὰ τὴν ἐπιστήμη, ὁ ἄλλος γιὰ τὴν πολιτική. Ἀκόμη καὶ οἱ ταπεινὲς γνώσεις, ὅπως εἶναι ἡ δουλειὰ τῶν ἀγροτῶν καὶ τῶν βοσκῶν, συζητοῦνταν καὶ γίνονταν κοινὰ ἀγαθά. Μαθαίναμε νὰ σκεφτόμαστε πολιτικά, διότι κάθε πολιτικὴ ἔχει τὴ φιλοσοφία της, τὶς μεθόδους της, τὴν πνευματικότητά της. Ἐμβαθύναμε στὶς ἰδεολογίες καὶ στὶς ψυχολογίες μέχρι νὰ βροῦμε τὸ πνευματικό τους περιεχόμενο. Μελετούσαμε καὶ τὰ διάφορα πολιτικὰ-κοινωνικὰ μοντέλα, μεχρι τὰ τελευταῖα τους ἀποτελέσματα. Ἔτσι μάθαμε πολιτική, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε τὰ ὅριά της. Καταλάβαμε ὅτι ἡ τελευταία ἐλπίδα ἀπολύτρωσης τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ πνευματικότητα καὶ ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα ἐπίπεδα πρέπει νὰ ὑποτάσσονται σ’ αὐτήν. Καὶ ἡ πνευματικότητα σημαίνει πρῶτα ἐλευθερία, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀληθινή της ἔννοια· διότι ἀλλιῶς ἡ ἴδια ἡ ἐλευθερία ἀνοίγει τὶς πύλες τῆς ἀρνήσεως τοῦ καλοῦ καὶ τῆς διολισθήσεως ἀπὸ πλάνη σὲ πλάνη, μέχρι τὸ μεγάλο σκοτάδι τῆς ἀθεΐας.
Πέρα ἀπὸ πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, στὰ δεσμωτήρια τῆς πόλεως Τίργου Ὄκνα διδασκόταν καὶ ἡ λογοτεχνία, ἰδιαίτερα ἡ ποίηση, καθὼς καὶ ἡ μουσική. Ἐπίσης, μαθαίνονταν ἀπ᾽ἔξω τὰ Εὐαγγέλια, οἱ Χαιρετισμοὶ καὶ χιλιάδες ἄλλοι στίχοι. Ἔμαθαν οἱ κρατούμενοι ξένες γλῶσσες καὶ μερικοὶ ἔγιναν πραγματικὰ γλωσσομαθεῖς. Μάθαιναν τὶς λέξεις προφορικὰ ἤ συχνὰ μὲ σημειώματα σὲ σαπούνι, στὴ ζώνη ἤ σ’ ἕνα μπουκαλάκι φαρμάκων σκεπασμένο μὲ λιπαρὰ καὶ μὲ τάλκ-πούδρα. Γράφονταν οἱ λέξεις μὲ μιὰ ἀκίδα σύρματος ἤ μὲ ἕνα λεπτὸ ξύλο σὰν σουβλί. Ἔγιναν ἀκόμη καὶ συστηματικὰ μαθήματα, στὸ τέλος τῶν ὁποίων οἱ φοιτητὲς κρατούμενοι ἦταν ἕτοιμοι νὰ περάσουν μὲ ἐπιτυχία τὶς ἐξετάσεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν πρόλαβαν ποτὲ ἐκείνη τὴν εὐτυχισμένη μέρα. Γίνονταν φιλοσοφικὲς καὶ ἐπιστημονικὲς εἰσηγήσεις μεγάλης διανοητικῆς ἀξίας. Ἁπλοὶ ἄνθρωποι ἀνέπτυσσαν εὐχερῶς ἐκλεκτικὲς ἰδέες καὶ θεωρίες, θαμπώνοντας συχνὰ μὲ τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σύνθεση ἀκόμη καὶ τοὺς πιὸ σπουδαίους λογίους.
Ὅλα αὐτὰ, καὶ πολλὰ ὅμοια, ἐμπλούτισαν τὶς ψυχὲς καὶ τὶς σκέψεις τῶν ἐκεῖ κρατουμένων. Ἐκεῖ οἱ ἄνθρωποι δὲν διαχωρίζονταν σὲ πολιτικὰ κόμματα, οὔτε σὲ κοινωνικὲς τάξεις ἤ σὲ ὑπηκοότητες. Ἐκεῖ ἀνώτατη ἀξία ἦταν ὁ ἅγιος ἄνθρωπος, ἡ ἁγία ζωή, τὸ ἁγιασμένο πνεῦμα. Οἱ ἀξίες ἱεραρχοῦνταν μόνες τους, ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν εἶχαν στὴ φυλακὴ πιὰ τὰ μέσα γιὰ νὰ κρύψουν τὰ κουσούρια τους.
Ἤμασταν φυλακισμένοι ἐκεῖ, χωρὶς ἐλπίδα ἀποφυλάκισης, τρομοκρατημένοι, ἄρρωστοι καὶ ἀπομονωμένοι. Πολλοὶ ἦταν ἀνάπηροι καὶ καθηλωμένοι στὸ κρεβάτι. Αὐτοὶ μεταφέρονταν στὰ δωμάτια τοῦ ἰσογείου, ἐνῶ ἐμεῖς, ἀπὸ τὸν πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο ὄροφο, οἱ πιὸ ὑγιεῖς, εἴχαμε διοργανώσει ἕνα πρόγραμμα ἐθελοντικῆς ἐργασίας γι’ αὐτοὺς. Ἡ ἀφοσίωση τῆς διακονίας μας ἦταν ὁλική, μέχρι τὰ ὅρια τῆς ἀντοχῆς μας. Μὲ ἀγάπη ὑπηρετούσαμε τοὺς φυματικούς, καὶ οἱ φυματικοὶ ἀπαντοῦσαν μὲ ἴδια ἀγάπη, μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ αἰσθητικότητα.
Τοὺς βαρύτερα ἀπὸ μᾶς ἀσθενεῖς τοὺς ταΐζαμε, τοὺς πλέναμε, τοὺς ξεβρωμίζαμε, δηλαδὴ τοὺς ἐξυπηρετούσαμε σὲ ὅλες τὶς ἀνάγκες τους. Ὁ χοντρός, ὑπόκωφος, ξερὸς βήχας τους ἀντιβούιζε συνεχῶς καὶ συνοδευόταν μὲ τὸ περίεργο κελάηδημα τῶν κουκουβαγιῶν. Οἱ αἱμοπτύσεις εἶχαν γοργὴ ἐξέλιξη καὶ ἐξαντλοῦσαν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐρασιτέχνες νοσοκόμους. Εἴχαμε μάθει πόσο καιρὸ ἀκόμη ἔχει νὰ ζήσει ὁ καθένας, ἀπὸ τὴν ὄψη, τὴν ὀσμή, τὴ γενικὴ κατάστασή του, πέρα ἀπὸ τὶς ἰατρικὲς διαγνώσεις.
Τὰ δωμάτια 3 καὶ 4 ἦταν οἱ νεκροθάλαμοι. Ἐδῶ πέθαναν οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς. Ἐδῶ τοὺς ὑπηρετούσαμε μέρα νύχτα. Καὶ ἐπειδὴ ἤμουν ἀπὸ τοὺς σχεδὸν ἐγκρίτους κρατουμένους, τὴ νύχτα τῶν Χριστουγέννων ἤθελα νὰ ὑπηρετῶ στὸ δωμάτιο 4.

Ἦταν ἕνας ἀτάραχος χειμώνας, μὲ χιόνια, ἀλλὰ χωρὶς παγωνιὰ. Οἱ γύρω λόφοι εἶχαν ἀσπρίσει. Οἱ καμπάνες τῆς κοντινῆς Σκήτης μᾶς ἀνήγγειλαν τὶς προσευχὲς τῶν μοναχῶν καὶ ἑνωνόμασταν μαζὶ μ’ αὐτοὺς καὶ μὲ ὅλη τὴ χριστιανικὴ κοινωνία σὲ μιὰ μυστικὴ προσευχή. Σκεπάζονταν, ὡστόσο, οἱ σιωπηλὲς ἀέρινες προσευχές μας, ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς βλάσφημους ἀνθρώπους ποὺ καταριόνταν καὶ ὕβριζαν τοὺς κρατουμένους, ποὺ ἦταν μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου. Αὐτὲς οἱ προσευχὲς μας ἔφθαναν στοὺς οὐρανοὺς καὶ τοὺς κατέβαζαν στὴ γῆ, καὶ πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐλεήσει αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ γι’ αὐτὲς τὶς μεγάλες καὶ πιστὲς ψυχὲς ἀπὸ τὸ (δεσμωτήριο) τοῦ Τίργου Ὄκνα.
Στὸ δωμάτιο 4 ἦταν τότε τοποθετημένοι, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Γεράσιμος Ἴσκου, δίπλα του ἕνας Ἑβραῖος καὶ πρώην σοβιετικός, τώρα σιωνιστὴς, καί, τέλος, ὁ Ἰωάννης, ὁ φίλος μου ἀπὸ τὸ Πιτέστι, ποὺ ἦταν βαρειὰ ἄρρωστος, Στὴ δεξιὰ πλευρὰ τοῦ δωματίου, σ’ ἕνα κρεββάτι ἦταν ὁ Βαλέριος, ὁ πιὸ ἀγαπημένος μου ἀδελφός.
Ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ πατὴρ Γεράσιμος ἦταν ἑτοιμοθάνατοι. Ὁ Βαλέριος εἶχε ξαποστάσει λίγο καὶ, μετὰ ἀπὸ τὴν κανονικὴ βραδινὴ προσευχή, τώρα συγκεντρωνόταν γιὰ νὰ συνθέσει κάποια ποιήματα. Ἐπίσης, ἤθελε αὐτὴ τὴ νύχτα νὰ ἀφιερώσει ἰδιαίτερα κάλαντα γιὰ τὸ Τίργου Ὄκνα.
Πλησίασα ἁπλὰ τὸν πατέρα Γεράσιμο, ποὺ καθόταν μὲ τὰ μάτια κλειστά. Ἦταν ἀδύνατος σὰν ἔνα φάνστασμα. Ἦταν στὸ Κανάλι, ὅπου ἐργαζόταν 16 ὧρες τὴν ἡμέρα, καὶ στὴ συνέχεια ἄλλες 3 ὧρες σὲ διαχειριστικὸ πρόγραμμα. Εἶχε μεταφερθεῖ ἐκεῖ στὴν εἰδικὴ ταξιαρχία γιὰ ἱερεῖς, μὲ γρήγορο κανονισμὸ ἀφανισμοῦ. Στὸ Κανάλι ὁ πατὴρ Γεράσιμος ἐνεθάρρυνε πολὺ τοὺς φίλους του, βοηθοῦσε πολλοὺς στὴ δουλειὰ καὶ ἦταν στὴ διάθεση ὅλων γιὰ ὀρθόδοξες Ἀκολουθίες. Ἐξασκοῦσε τὴ νοερὰ προσευχὴ καὶ εἶχε πνευματικὰ ἐφόδια, ποὺ τὸν κρατοῦσαν ἀκέραιο παρ’ ὅλες τὶς βρωμιές. Οἱ προδότες ὅμως τὸν πρόδωσαν πάρα πολλὲς φορὲς ὅτι ἐξομολογοῦσε καὶ κοινωνοῦσε ἄλλους κρατουμένους. Ὁπότε τὸν χτύπησαν ἄγρια, τὸν ἀπομόνωσαν τοῦ ἐπέβαλαν ἀναγκαστικὴ πείνα καὶ τὸν τρομοκράτησαν. Ὅμως, τὸ πνεῦμα του δὲν βλάφτηκε. Ὁ ἁγιασμένος ἀσκητὴς ἀρρώστησε ἀπὸ φυματίωση, ἔπεσε στὸ κρεβάτι καί, σχεδὸν ἑτοιμοθάνατος, μεταφέρθηκε στὸ Τίργου Ὄκνα, νὰ πεθάνει… ἀνθρωπιστικά.
Ἡ παρουσία του στὸ θεραπευτήριο ἦταν ἀποκαλυπτικὴ τῆς τέχνης ποὺ διέθετε γιὰ νὰ μπαίνει μέσα στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει. Ἦταν πολὺ ἔμπειρος ἐξομολόγος. Προσφερόταν μὲ χαρὰ στοὺς φυλακισμένους ποὺ τὸν ζητοῦσαν, παρ᾽ ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος ὑπέφερε ἀπὸ τοὺς πόνους του. Ἔδινε ἀκόμη ὁδηγίες γιὰ ἡσυχαστικὴ ζωή, ὄχι μόνο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶχε διαβάσει, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν πλούσια μυστικὴ ἐμπειρία του.

-Ἦρθες; …χαίρομαι. Ἤμουν μακριά, σὲ μέρη μὲ πρασινάδες, μὲ ψαλμωδίες καὶ εὐωδίες, μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ εἶναι θαυμάσια. Εἶναι εἰρήνη. Δὲν μπορῶ νὰ ἐκφράσω μὲ λόγια τὶ εἶναι ἐκεῖ. Εἶναι τόση εὐτυχία, ὥστε ἀκόμη καὶ ἡ χαρὰ τῆς ὄψης σου φαίνεται σὰν θλίψη. Θὰ φύγω σύντομα, μπορεῖ καὶ τώρα, τὴ νύχτα τῶν Χριστουγέννων. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ. Δὲν ξέρω πῶς νὰ Τὸν εὐχαριστήσω… Δὲν ξέρω πῶς νὰ κάνω τοὺς ἀνθρώπους νὰ ζοῦν τὸν Θεό, τὴν ἀπόλυτη χαρά. Ἔχω τὴ βεβαιότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς, συμμετέχω ἤδη σ’ αὐτὴν. Δὲν μὲ φοβίζει οὔτε ἡ Κρίση, διότι πάω μὲ ταπεινὴ σκέψη καὶ μὲ ἐλπίδα μόνο στὸ ἔλεος καὶ στὴ Χάρη τοῦ Κυρίου… Τὰ πνεύματα τοῦ σκότους τώρα κυβερνοῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ μὴ φοβάστε. Ὁ Χριστὸς εἶναι κοντά. Καὶ ὁ κόσμος χρειάζεται πολλὴ θλίψη, γιὰ νὰ συνέλθει… Ὁ ἐχθροὶ νομίζουν ὅτι ἔχουμε νικηθεῖ, ἀλλὰ ἀρνοῦνται τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία καὶ δὲν γνωρίζουν τὰ θελήματά Του…
Σταμάτησε λίγο, ἀνέπνευσε βαθειά, μετὰ συνέχισε:
-Ἐδῶ κάποτε θὰ γίνονται προσκυνήματα….Σήμερα εἴμαστε λίγοι, ἀλλὰ ἀκόμη ὑπάρχει πίστη στὸν κόσμο καὶ ὁ κόσμος θὰ λυτρωθεῖ. Αὐτὸ τώρα φαίνεται ἀπίστευτο, ἀλλὰ ὑπάρχει μιὰ θεϊκὴ παιδαγωγικὴ καὶ αὐτὴ θὰ ἀναγεννήσει τὴν ἀνθρωπότητα. Λοιπὸν, νὰ εἶστε εὐλογημένοι! Γνώρισα ἐδῶ ἀνθρώπους μπροστὰ στοὺς ὁποίους ὁ νοῦς μου ταπεινώνεται. Πὲς στὸν Βαλέριο νὰ προσεύχεται γιὰ μένα. Νὰ προσευχηθεῖτε κι ἐσεῖς! Εἶμαι εὐτυχὴς ποὺ ἔφτασα σ’αὐτὴ τὴν ὥρα…
Μιλοῦσε ἀργά, ἀλλὰ μὲ μεγάλη δύναμη, ὥστε ἤμουν βαθειὰ ἐντυπωσιασμένος. Ἔκλεισε πάλι τὰ μάτια καὶ ἀποτραβήχτηκε στὴν πόρτα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Τὴ συνομιλία μου μὲ τὸν πατέρα Γεράσιμο τὴν εἶχε ἀκούσει συγκινημένος ὁ Ἑβραῖος Ἰάκωβος, ποὺ ἦταν στὸ διπλανὸ κρεβάτι. Ἔβαλα τὸ χέρι μου στὸ μέτωπό του.
-Ἔχεις πυρετό; τὸν ρώτησα.
-Ὄχι, μοῦ ἀπάντησε. Αἰσθάνομαι καλὰ… ἐδῶ εἶναι ἕνας κόσμος ποὺ δὲν ἔχω σκεφτεῖ ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει. Πάντως εἶναι ἕνας τελείως ἀντίθετος κόσμος σὲ σύγκριση μ’ ἐκεῖνον ποὺ ἔχω ἐγώ. Εἶναι συνταρακτικὸ γιὰ μένα νὰ σμίξω πνευματικὰ στὴ χριστιανικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ τὴν ἀπώθησα μὲ ἐμπάθεια σ’ ὅλη τὴ ζωή μου, πρῶτον μέσῳ τοῦ ὑλισμοῦ καὶ δεύτερον, διὰ τοῦ σιωνισμοῦ. Ἡ νύχτα τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία πάντα προκαλοῦσε λαχτάρα στὴν ψυχή μου, σήμερα με πλημμυρίζει διὰ τῆς θεϊκῆς της πραγματικότητας. Διότι αὐτὰ ποὺ γίνονται ἐδῶ δὲν εἶναι ἀνθρώπινες καὶ φυσικὲς ἐνέργειες, ἀλλὰ θεϊκές. Τὸ λέει αὐτὸ ἕνας ὑλιστής, ἕνας ἄθεος κι ἕνας Ἑβραῖος!… Καὶ ἡ ὁμολογία μου δὲν εἶναι μιὰ φάρσα. Μπροστὰ στὸ θάνατο ὁ ἄνθρωπος γίνεται εἰλικρινὴς καὶ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια. Μᾶλλον σὲ ξαφνιάζει αὐτὴ ἡ ὁμολογία, ἀλλὰ αὐτὴ γεννήθηκε μέσα μου σιγὰ σιγά, πέρα ἀπὸ τὴ θέλησή μου. Εἶναι μιὰ ἀπαραίτηττη ἀναγνώριση τῆς πραγματικότητας. Ὁ ἀληθινὸς Θεὸς εἶναι ὁ Χριστός.
Λέγοντας αὐτὰ τὰ λόγια, ἔκλαιγε. Ἦταν βαθειὰ συγκινημένος. Προσπαθοῦσα νὰ τὸν καταλάβω, νὰ συμμετάσχω στὴ δραματικὴ στιγμὴ ποὺ ζοῦσε. Σιώπησε γιὰ ἕνα διάστημα. Κάθισα δίπλα στὸ κρεβάτι, κρατώντας τὸ χέρι του στὰ χέρια μου. Προσευχόμουν ἀπὸ τὴν καρδιά μου. Τί περισσότερο θὰ μποροῦσα νὰ κάνω;

(συνεχίζεται)

,

1 Σχόλιο

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΘΗΡΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

ΤΙΡΓΟΥ-ΟΚΝΑ – 1951

Β´ Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε,
«ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
»
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 260-263

Α´Ἀπόσπασμα (καὶ σχετικὴ Εἰσαγωγὴ «Χ.Β.»):
https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/03/«ὁ-ἀντίχριστος-θηριώδης-βασανιστικ/

Οἱ δυνάμεις τῆς ἀντοχῆς μας συγκεντρώνονταν γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Βαλερίου, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐνίσχυε πνευματικά. Πηγαίναμε σ’ αὐτὸν νὰ πάρουμε ἐνίσχυση, ὅποτε ἀδυνατοῦσαν οἱ ψυχές μας. Τὸν νιώθαμε σὰν μιὰ πηγὴ χάριτος, ποὺ μᾶς ἕνωνε μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ μᾶς προφύλαγε ἀπὸ τὴν κόλαση στὴν ὁποία ζούσαμε. Γύρω του κάθονταν, χωρὶς ἐκ τῶν προτέρων νὰ ἔχει καθορισθεῖ ἡ θέση τους, ὅλοι γιὰ νὰ ἀκούσουν κάτι τὸ πνευματικὸ ἀπὸ τὸ στόμα του. Ἐκεῖ, τότε, ἄλλοι γιὰ πρώτη φορὰ γνώριζαν κάτι γιὰ τὴν πίστη, ἄλλοι προσπαθοῦσαν, καὶ ἄλλοι, πιὸ ἀπόμακροι ἦταν οἱ ἀναμορφωτὲς καὶ οἱ προδότες, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸν πύρινο κύκλο στὸν ὁποῖο καίγονταν οἱ ψυχές μας.

Προσπάθησαν πολλὲς φορὲς καὶ οἱ ἀναμορφωτὲς νὰ δημιουργήσουν ἕνα κέντρο συγκέντρωσης τῶν πνευμάτων τοῦ σκότους, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφεραν. Ἀπέναντι στοὺς κομμουνιστὲς καὶ τοὺς δεσμοφύλακες ἀμυνόμασταν πιὸ εὔκολα, διότι μᾶς διαχώριζαν οἱ στολὲς καὶ τὸ νομικὸ καταστατικό. Πολὺ πιὸ δύκολα ὅμως μπορούσαμε νὰ προφυλαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀναμορφωτές, ἀπὸ τοὺς ὁποίους, παρ᾽ ὅλο ποὺ ζούσαμε τόσο κοντά, μέσα στοὺς ἴδιους τοίχους καὶ ροκανισμένοι ἀπὸ τοὺς ἴδιους βακίλους τῆς φυματίωσης, ἤμασταν ὅμως ρητά, κατηγορηματικὰ καὶ δραματικὰ χωρισμένοι. Ὡστόσο, ἤμασταν εὐτυχεῖς ποὺ δὲν εἴχαμε κρυφοὺς προδότες κατασκόπους. Γνωριζόμασταν πολὺ καλὰ μεταξύ μας καὶ ζούσαμε σὲ δύο ξεχωριστοὺς κόσμους. Ἤμασταν δύο ὁμάδες ἀνθρώπων, ποὺ εἴχαμε διαφοροποιηθεῖ μέσῳ τῆς θωριᾶς, τῆς ματιᾶς, τῶν χειρονομιῶν, τῶν κινήσεων καὶ τῆς συμπεριφορᾶς.

Ὁ τύπος ἑνὸς χριστιανοῦ ἦταν ἤρεμος, ἤπιος, ἀπασχολημένος μὲ λογισμούς, ποὺ ἐκδηλώνονταν σὲ καλὲς πράξεις, στὴ διάθεση αὐτοθυσίας, στὴ μεγάλη ὑπομονή, σὲ μιὰ περιεκτικὴ καὶ βαθειὰ ἀντίληψη τῶν πραγμάτων, ὥστε ἡ ματιὰ ἦταν φωτεινή, τὰ πρόσωπα γελαστά, οἱ κινήσεις σοβαρὲς καὶ προσεκτικές. Ἦταν ἄνθρωποι ποὺ χαροποιοῦσαν καὶ τὸν ἀέρα καὶ κατέβαζαν τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ.
Διαφορετικὸς ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν ὁ τύπος τοῦ σατανᾶ. Ἦταν ἀνήσυχος, βιαστικός, ἀμφίβολος, φοβισμένος, τεταμένος, ἄδειος ἐσωτερικά, πάντα κυνηγημένος ἀπὸ τὴ δική του συνείδηση, μὲ ὑαλώδη ματιά, μὲ περιφρονητικὸ χαμόγελο, μὲ πονηριὰ στὸ πρόσωπο καὶ μίσος στὸ λόγο. Ἦταν ἀνειλικρινεῖς ἄνθρωποι, πάντα σὲ καρτέρι, ἐγωιστικοὶ, μὲ τὴν ὕβρη στὸ στόμα καὶ ἕτοιμοι νὰ ἐκτελέσουν διαταγὲς γιὰ φρικιαστικὰ ἐγκλήματα.
Ὑπῆρξαν καὶ μερικοὶ ἀναμορφωτὲς ποὺ κατάφεραν νὰ διορθωθοῦν καὶ δέχθηκαν μὲ θερμότητα τὸ χριστιανικὸ ἦθος. Ὑπῆρξαν καὶ ἄλλοι ποὺ προσποιήθηκαν τὴν μετάνοια γιὰ νὰ μᾶς κατασκοπεύσουν, ἀλλὰ αὐτοὶ διακρίνονταν πολὺ εὔκολα, διότι οἱ ψυχές μας ἦταν τόσο πολὺ εὐαισθητοποιημένες, ὥστε διέκριναν εὔκολα τὰ πνεύματα.
Παρ᾽ ὅλο ποὺ οἱ ἀναμορφωτὲς μᾶς τρομοκρατοῦσαν, τοὺς συμπαθούσαμε καὶ προσευχόμασαταν γι’ αὐτούς, διότι στοὺς περισσοτέρους βλέπαμε παλαιοὺς φίλους, καλοὺς ἀνθρώπους, μεταμορφωμένους σὲ παλιανθρώπους διὰ τῆς τρομάρας τῆς μαρξιστικῆς-λενινιστικῆς «ἀναμόρφωσης».
Αὐτὴ ἡ «ἀναμόρφωση» ἦταν ἕνας μηχανισμὸς δῆθεν λογικός, ὁ ὁποῖος διέλυε ἐσωτερικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ μετὰ προσπαθοῦσε μὲ ἐκτρωματικὲς μεθόδους, νὰ τὸν κάνει σοσιαλιστή, ἐνῶ στὴν ἀλήθεια τὸν μετέτρεπε σὲ ἄγριο θηρίο. Καὶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ γλυτώσει χωρὶς ταλαιπωρίες ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν βασανιστηρίων τῆς ὑλιστικῆς-διαλεκτικῆς «ἀναμόρφωσης».

Τὰ ἀποτελέσματα τῆς «ἀναμόρφωσης» καὶ τῆς μαρξιστικῆς ἀγωγῆς εἶναι ἀποκλειστικῶς ἐγκληματικά, θηριώδη, παρηκμασμένα, ἀπάνθρωπα, τὰ ὁποῖα καθαιροῦν τὴν ἴδια τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ἅρπαξαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὰ ὑπάρχοντά τους, ἀλλὰ αὐτοὶ ἔγιναν πιὸ ἐγωιστές, πιὸ κλέφτες, γιατὶ ποτὲ δὲν τὰ παραχώρησαν μὲ τὴ βούλησή τους. Τοὺς ἐπιβλήθηκε αὐτὴ ἡ κατάσταση ἀπὸ τὸ Κόμμα, τὴ δῆθεν δικαιοσύνη, καὶ τὴν κοινωνικὴ ἰσότητα, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι μισοῦνται περισσότερο μεταξύ τους, ἀλληλοβασανίζονται καὶ γίνονται σαδιστές, διότι δὲν πηγάζουν ἀπὸ μέσα τους οὔτε ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς συνανθρώπους τους, οὔτε ἡ καλοσύνη, οὔτε ἡ ἰσότητα. Ἦταν ἀδιάφοροι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον.
Ὑποσχέθηκαν στοὺς ἀνθρώπους τὸν παράδεισο ἐδῶ στὴ γῆ, ἀλλὰ τὸ Κόμμα τοὺς ἀπαγόρευσε ταυτόχρονα τὸν παράδεισο τοῦ οὐρανοῦ. Τοὺς προσφέρθηκε ἡ ἀπόλαυση τῶν αἰσθήσεων, ἀλλὰ ἔχασαν τὴ χαρὰ τῆς ψυχῆς. Τοὺς ὑποσχέθηκαν ὅτι ὅλα θὰ εἶναι καλὰ καὶ ὄμορφα, ἀλλὰ μέσα τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε τὸ καλό, οὔτε ἡ ὀμορφιὰ καί, ὅταν ἐξαφανίστηκε καὶ ἡ λαχτάρα τῶν οὐρανῶν, ἔνιωσαν ὅτι εἶναι φυλακισμένοι στὴ γῆ. Καὶ ὅταν δελεάστηκαν μὲ τὰ σαρκικὰ πάθη, ἔγιναν θηρία καὶ κτήνη, χωρὶς ψυχὲς ἤ συνείδηση, ἀμαυρώνοντας τὰ πάντα γύρω τους. Διότι τελικὰ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἁγιάζονται μέσα τους, βρωμίζουν τὸν κόσμο μὲ ὅ,τι πιὸ κακὸ καὶ ἀκάθαρτο ἔχουν στὴν ψυχή τους. Ἑπομένως, ὅλο τὸ … καλὸ ποὺ ἐκβιαστικὰ γίνεται δεκτὸ ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τους, μόνο κακὸ καὶ ἀνατρεπτικὸ μπορεῖ νὰ εἶναι.
Στὸ Τίργου Ὄκνα ἦταν ἄνθρωποι ποὺ ποθοῦσαν νὰ εἶναι τοῦ Χριστοῦ, σὰν τοὺς ἁγίους. Ἄλλοι ἄνθρωποι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὸ καθεστώς, τελικὰ ἔγιναν μαρξιστὲς καὶ ἦταν σὰν τοὺς δαίμονες.

(συνεχίζεται)

,

2 Σχόλια

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

Σημ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»: Τὰ ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα, ποὺ ἀκολουθοῦν, ἐπιφυλάσσουν στὸν προσεκτικὸ καὶ ἰσορροπημένο ἀναγνώστη ἐκπλήξεις ἀπροσδοκήτων «συμπτώσεων» μὲ τὸν καιρό μας. Ἡ ἀνάγνωσή τους ἀνοίγει στὸν ἀναγνώστη εὐκαιρίες ἐσωτερικῆς ἀναδιαρθρώσεως. Τὰ τετριμμένα καὶ στερεότυπα καταρρίπτονται, τὰ οὐτιδανὰ «ἀδιανόητα» γίνονται εὐνόητα καὶ πραγματικά, τὰ ἀπίστευτα γίνονται πιστευτά, τὰ ξένα γίνονται πιὸ οἰκεῖα, καὶ τὰ παρόντα φωτίζονται ἀπὸ τὰ παρελθόντα, τὰ μακρινὰ ἔρχονται κοντὰ καὶ γίνονται ἀνάγλυφα, ἀποκωδικοποιοῦνται στὰ μάτια τοῦ ζωντανοῦ καὶ προσεκτικοῦ ἀναγνώστη.
Πρόκειται γιὰ αὐθεντικὲς χριστιανικὲς μαρτυρίες ποὺ συγκλονίζουν συθέμελα τὴν ὕπαρξη.

ΤΙΡΓΟΥ-ΟΚΝΑ – 1951

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε «ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
»
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 260-263

Ὅλος ὁ σοσιαλιστικὸς κόσμος εἶναι μιὰ μεγάλη φυλακή, μὲ κέντρο τὶς ὑψηλῆς ἔντασης φυλακές του. Ἡ διαδικασία ποὺ διεξάγεται ἔντονα στὶς φυλακές, κατόπιν σκορπίζεται σχεδὸν διαλυμένη στὸ λαὸ, ἀλλὰ μὲ συμπεράσματα ἐξ ἴσου ὀλέθρια. Στὶς φυλακὲς βασανίζονται οἱ ἰσχυρὲς προσωπικότητες, ποὺ ἀντέχουν στὴν προσπάθεια ἀλέσματός τους, ἐνῶ οἱ ὄχλοι ἐντυπωσιάζονται εὔκολα ἀπὸ τὴν πανίσχυρη προπαγάνδα καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς ἀπειλὲς ἀναφορικὰ μὲ τὴν οἰκογένεια, τὴν ὑπηρεσία, τὴν κατοικία, τὸ μισθὸ καὶ τὴν ἐλευθερία, οἱ ὁποῖες ὅλες μονοπωλοῦνται ἀπὸ τὸ κόμμα. Δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο ἡ δυνατότητα νὰ πειθαρχεῖς στὸ κόμμα, νὰ ἐργάζεσαι γι’ αὐτό, νὰ ἐκμαυλίζεσαι ὅπως τὸ ζητάει αὐτό, διότι ἐξαρτιέσαι γενικὰ ἀπ’ αὐτό.
Δὲν ἔχουμε πιὰ ἰδιοκτησία, ὄχι γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐκμεταλλεύονται οἱ ἄλλοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀπομυζοῦν τὰ πάντα. Ἔχει καταργηθεῖ πιὰ σ’ ἐμᾶς κάθε ἐξουσία, ὄχι γιὰ νὰ μὴν τυραννοῦμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς τυραννοῦν οἱ ἄλλοι. Ἑπομένως, ὁ λαὸς εἶναι ἡ διακριτικὴ ἰδιοκτησία τῆς κομμουνιστικῆς ἐξουσίας. Ἄρα οἱ λαοὶ μποροῦν μόνο νὰ ὑπακούουν, νὰ ἐργάζονται, νὰ ψεύδονται, νὰ πολεμοῦν καὶ νὰ διαφθείρονται βαθμιαία, σύμφωνα μὲ τὸ σοσιαλιστικὸ μαρξιστικὸ-λενινιστικὸ κατεστημένο.
Οἱ φυλακὲς εἶναι τὸ κραταιὸ ἐπιχείρημα-φόβητρο τῶν κομμουνιστῶν. Ἔχω μάθει ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τελικὰ ὁ πιὸ μεγάλος φόβος. Ἡ σκλαβιὰ ποὺ φέρνει τὸν ἐκμαυλισμὸ τῆς ψυχῆς, εἶναι τὸ βασικὸ κλειδὶ τῆς ἀπελπισίας, ὅταν τὸ κακὸ γίνεται ἀνεπίστροφο καὶ δυναμικότατο. Μὲ μιὰ τέτοια ζωντανή, πραγματικὴ καὶ πιεστικὴ ἐμπειρία συνεχίζαμε νὰ ὑπάρχουμε στὶς φυλακὲς μετὰ τὸ 1950.

Ἦταν χειμώνας τοῦ 1951. Πάλι τὰ Χριστούγεννα. Ἤμασταν στὸ θεραπευτήριο-δεσμωτήριο στὸ Τίργου Ὄκνα, ἕνα νέο θεραπευτήριο, προοριζόμενο νὰ ὑποκρύπτει τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο τῶν φυλακῶν. Οἱ ἐδῶ φυματικοὶ βαστοῦσαν μέσα τους τὶς ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ Πιτέστι, τὴν Γκέρλα, τὸ Κανάλι, ἀπὸ τὰ ὀρυχεῖα καὶ τὰ φονικὰ στρατόπεδα.
Εἴχαμε ἀρκετὸ φαγητό, ἀλλὰ δὲν τὸν ἀνέχονταν πιὰ οἱ φωλιασμένες στὰ «σπήλαια» πληγές μας. Μᾶς ἄφηναν στὴν αὐλὴ τοῦ θεραπευτηρίου, ἀλλὰ περιβαλλόμασταν ἀπὸ δύο σειρὲς πολὺ ὑψηλῶν τοίχων. Δὲν ξυλοκοπιόμασταν πιά, ἀλλὰ ἀπειλούμασταν συνεχῶς μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ Πιτέστι ἤ στὸ Κανάλι. Ὑπῆρχε μιὰ ἰσχυρὴ σχέση μεταξύ μας, ἀλλὰ εἴχαμε ἀνάμεσά μας καὶ πολλοὺς προδότες, προερχόμενους εἴτε ἀπὸ τὸ Πιτέστι, εἴτε ἀπὸ ἄλλα φοβερὰ μέρη τῆς τρομοκρατίας.
Ἤμασταν σ’ ἕνα θεραπευτήριο, ἀλλὰ εἴχαμε φάρμακα μόνο στὸν κατάλογο. Ὑπῆρχε καὶ μιὰ γιατρίνα ποὺ μᾶς νοσήλευε, ἀλλὰ ἤμασταν ἑκατοντάδες ἀσθενεῖς καὶ καθημερινὰ πέθαιναν ἀνὰ δύο-τρεῖς. Μ’ ἕνα φέρετρο, μὲ τὸ ἴδιο πάντα βρόμικο φέρετρο, μεταφέρονταν ὅλοι οἱ νεκροὶ στὸ κοινὸ νεκροταφεῖο, χωρὶς σταυρὸ ἤ ἱερέα. Δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ προσευχηθεῖς οὔτε στὸ θάνατο κάποιου ἀνθρώπου. Δὲν ὑπῆρχε δικαίωμα οὔτε γιὰ ἕνα κερί, δικαίωμα τόσο πολύτιμο στὴ χριστιανική μας παράδοση. Δὲν εἴχαμε ἀπὸ τὸν κόσμο. Μαθαίναμε ἀνὰ ἕξι μῆνες ἤ ἀκόμη ἀνὰ ἔτος ἕνα σπουδαῖο πολιτικὸ γεγονός.
Κι ὅμως ἀκόμη ἐλπίζαμε. Μερικοὶ εἶχαν μιὰ παιδαριώδη πολιτικὴ εὐπιστία, ὥστε περίμεναν ὅτι μιὰ μέρα θὰ ἔρθουν οἱ Ἀμερικάνοι. Δὲν μποροῦσαν νὰ πιστέψουν ὅτι ἡ Δύση μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει στὸν κομμουνισμό. Ἀκόμη δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ὅτι τὰ συμφωνητικὰ μὲ τοὺς σοβιετικοὺς θὰ ἰσχύουν καὶ μετὰ τὸ θάνατό μας. Οἱ ἱερεῖς μας στραγγαλίζονταν μαζί μὲ τοὺς λόγιους, τοὺς ἐργάτες καὶ τοὺς ἀγρότες. Ἦταν δεκαπλάσιοι ἐργάτες στὶς φυλακὲς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βρίσκονταν στὸ Κομμουνιστικό Κόμμα. Καὶ αὐτὸ γινόταν σ’ ἕνα καθεστὼς δῆθεν ἐργατικό.

Λόγῳ τῶν κρατουμένων, ποὺ ἀνῆκαν στὴν ὑψηλὴ κοινωνία, ἡ ἀτμόσφαιρα στὸ δεσμωτήριο τοῦ Τίργου Ὄκνα ἦταν πολὺ ὑψηλῆς ποιότητας. Πρῶτα καλλιεργεῖτο μιὰ εἰλικρινὴς θρησκευτικότητα, μὲ μία ἐντυπωσιακὴ καὶ πηγαία ἐπικοινωνία μεταξύ τους, ποὺ γινόταν κοντὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸν Βαλέριο Γκαφένκου, ἕναν ἔξυπνο καὶ καλοκάγαθο ἄνθρωπο, στὸν ὁποῖο κατοικοῦσε ὁ Χριστός. Ἐκεῖ ζοῦσε κανεὶς τὸν Χριστιανισμὸ στὴν πρωτογενῆ του μορφή. Βιωνόταν ἡ νοερὰ προσευχή, ὅπως στὶς ἐποχὲς τῆς παραδοσιακῆς παλαιᾶς πνευματικότητας. Οἱ ψυχὲς καθαρίζονταν μέσῳ τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καὶ μέσῳ εἰλικρινῶν καὶ φιλικῶν ἐξομολογήσεων μεταξύ μας. Ἡ ἀγάπη μεταξύ μας ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε δὲν μποροῦσε νὰ τὴν χαλάσει ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ τρομάρα, στὴν ὁποία ζούσαμε. Ὅσο μᾶς ἔσφιγγε ὁ κλοιὸς τοῦ μίσους, τόσο μᾶς ἕνωσε ἡ ἀγάπη μεταξύ μας. Δὲν χρειάζονταν οὔτε λόγια, διότι καταλαβαίναμε ἀμέσως τὸ πνεῦμα τοῦ καθενός, καλὸ ἤ κακό.
Ὑπῆρχε μεταξύ μας ἕνας μεγάλος συναγωνισμὸς αὐτοθυσίας. Κανένας δὲν ἀνῆκε μόσο στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὴν κοινωνία. Τὰ πάντα ἦταν κοινὰ καὶ ὁ καθένας ἔδινε μὲ χαρὰ καὶ τὸ πουκάμισο, καὶ τὸ ψωμί, καὶ τὸ φάρμακο, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του. Ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας γιὰ ὅλους καὶ ὅλοι γιὰ ἕναν. Ἤμασταν μιὰ ψυχή, μιὰ θέληση, ἕνας νοῦς, μιὰ ἐλπίδα. Ὁ καθένας ἦταν ἕνας θησαυρὸς γιὰ ὅλους. Ἔτσι, καλλιεργούμασταν πνευματικὰ καὶ ἑνωνόμασταν ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὸν Χριστὸ, τὸν ὁποῖο νιώθαμε ζωντανό, παρόντα καὶ ἐνεργό. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀντίχριστος ἦταν αἰφνίδιος, θηριώδης καὶ βασανιστικὰ παρών.
Ὅταν ἕνας ἀπὸ μᾶς ἦταν σὲ ψυχικὸ κίνδυνο, καὶ φοβισμένος μήπως πέσει, ὅλοι τὸν βοηθοῦσαν. Ἐκεῖ ἔμαθα πόσο ἀναγκαία ἦταν ὄχι μόνο ἡ προσευχὴ τοῦ ἑνὸς γιὰ τὸν ἄλλο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη, ἡ ὁμολογία, ὁ λόγος, ἡ ὤθηση, τὸ παράδειγμα, τὸ θάρρος καὶ ὁ κίνδυνος νὰ σηκώνεις τὸ βάρος τοῦ ἄλλου. Ὅλοι περνούσαμε δύσκολες σωματικὲς καὶ ψυχικὲς δοκιμασίες καὶ ἄν δὲν ὑπῆρχε ἡ στενὴ πνευματική μας σχέση, ἡ ἀκαταπόνητη προστασία καὶ ἡ ἀπόλυτη αὐτοθυσία, ὅλοι θὰ πέφταμε, σ’ ἐκεῖνες τὶς ἀβάστακτες συνθῆκες.

(συνεχίζεται)

, , , , ,

3 Σχόλια