Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ράσο

Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

παραδοσιακ μφάνισις τν κληρικν

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 09.01.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὡς ἐπ᾽ ἐσχάτων μὲ τὶς χειροτονίες “ἀμίσθων” κληρικῶν [λόγῳ Μνημονίου] ἦλθε καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ προβάλει ἀγέρωχη μὲ τὴν σιωπηλὴ ἀνοχὴ ἢ καὶ ὑποστήριξη ἱεραρχῶν ἡ θεωρία τῶν «δύο ταχυτήτων»: Οἱ “ἔμμισθοι” κληρικοὶ φοροῦν τὴν ἱερατική ἐνδυμασία, οἱ “ἄμισθοι” «ἐξαιροῦνται».

.             Πολλοὶ νεώτεροι κληρικοὶ ἔχουν τὴν τάση νὰ ἐμφανίζονται στὴν κοινωνία περιποιημένοι καὶ σύγχρονοι, περιφρονώντας τὴν παραδοσιακὴ ἐμφάνιση ποὺ εἶναι τὰ ράσα, τὸ καλυμμαύχι, τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένια. Νομίζουν ὅτι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸν κόσμο καὶ τὸ ὅποιο ποιμαντικό τους ἔργο διευκολύνεται καὶ γίνεται ἀποτελεσματικότερο.
.             Πρόκειται περὶ πλάνης. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τῶν προοδευτικῶν κληρικῶν δὲν εὐσταθοῦν. Τὸ κοσμικὸ φρόνημα τοὺς ἐμποδίζει νὰ προχωρήσουν στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ ποιμνίου τους. Μπορεῖ νὰ κάνουν θόρυβο καὶ νὰ ἀκοῦν ἐπαίνους ἀπὸ μερικοὺς κοσμικοὺς καὶ ἄσχετους, ὅμως δὲν βοηθοῦν καθόλου τὸ ποίμνιό τους πνευματικά. Θὰ ἔλεγα, χωρὶς ὑπερβολή, ὅτι μᾶλλον τὸ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἀλήθεια, πῶς νὰ ἐμπιστευθεῖς τέτοιους κληρικούς, ποὺ ποτὲ δὲν γεύτηκαν τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ποτὲ δὲν ἀπαρνήθηκαν τὴ νοοτροπία καὶ τὶς ἀδυναμίες τῶν κοσμικῶν;
.             Ὁ πολύπειρος καὶ θερμὸς ὑποστηρικτὴς τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστίνος Καντιώτης περιέγραφε μὲ ἐπιτυχία τὴν ἐμφάνιση τῶν νεωτέρων κληρικῶν, ἀποκαλύπτοντας συγχρόνως τὴν πνευματική τους κενότητα καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ τοὺς διαβρώνει καὶ τοὺς ἐξαφανίζει κάθε ἴχνος ἱερατικοῦ ζήλου. Ἔγραφε λοιπὸν ὁ π. Αὐγουστίνος σὲ ἀναφορά του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο: «Ἐσχάτως μεταξὺ τῶν κληρικῶν καὶ δὴ τῶν νεωτέρων παρατηρεῖται τάσις, ὅπως οὗτοι ἐμφανίζωνται ἐπὶ τὸ κοσμικώτερον. Οὕτω κληρικοὶ θεῶνται εἰς κουρεῖα. Κόπτουν τὴν κόμην καὶ περικόπτουν τὴν γενειάδα, περιλούονται μὲ ἀρώματα, καὶ φρεσκοξυρισμένοι εἰς τὸν τράχηλον ἐξέρχονται ἐκ τῶν κουρείων εὐωδιάζοντες ἐκ τῶν ἀρωμάτων. Ἀποβάλλουν ἐπίσης τὸ ἐξώρασον καὶ μὲ τὸ ἀντερί, ἐκ πολυτελοῦς ὑφάσματος, ζωηροῦ καὶ ἀνοικτοῦ ἔστιν ὅτε χρώματος, μὲ κολλάρον, μὲ ὡρολόγιον χρυσοῦν εἰς τὴν χεῖρα, μὲ χρυσῆν ἅλυσιν ἐκ τοῦ λαιμοῦ κρεμασμένην, μὲ ὑποδήματα τοῦ τελευταίου συρμοῦ, καὶ μὲ τσιγάρον εἰς τὸ στόμα καὶ ἀναπτήρα εἰς τὸ χέρι, κάμνουν τὴν ἐμφάνισίν των δημοσίᾳ. Παντοῦ. Καὶ εἰς θέατρα καὶ εἰς κινηματογράφους καὶ εἰς γήπεδα ποδοσφαιρικῶν συναντήσεων, διατὶ ὄχι καὶ εἰς ταβέρνας καὶ ἐξοχικὰ κέντρα, εἰς τὰ ὁποῖα συχνάζει τὸ κοσμικώτερον μέρος τῆς κοινωνίας. Ὡς δὲ ἔχομεν διαπιστώσει, οἱ μὲ τοιαύτην ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν κληρικοὶ εἶναι, κατὰ κανόνα, φορεῖς καί… νέων ἰδεῶν, ἐκμονδερνισμοῦ καὶ ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας» («Ἐκκλησιαστικὸς στρουθοκαμηλισμός», 1973, σελ. 159-160).
.             Οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ εἶναι ὑπερήφανοι, ἀλλὰ καὶ ἀμαθεῖς παπαγάλοι. Ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἐπαναλαμβάνουν φράσεις καὶ λέξεις τοῦ συρμοῦ. Μὲ παιδαριώδη ἐπιχειρήματα προσπαθοῦν νὰ ὑποτιμήσουν τοὺς παραδοσιακοὺς συναδέλφους τους καὶ νὰ τοὺς ἐμφανίσουν ὡς καθυστερημένους καὶ ὀπισθοδρομικούς. Χωρὶς καμιὰ ἀναστολὴ περιφρονοῦν τὴ νηστεία, τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, τὶς ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις. Εἶναι, θὰ ἔλεγα, νέοι Λούθηροι. Ἔχουν ἐπίσης καὶ πολλὲς κρυφὲς ἀδυναμίες, στὶς ὁποῖες δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ.
.             Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ πρέπει νὰ μάθουν καὶ νὰ ἀποδεχτοῦν αὐτοὶ οἱ κληρικοὶ εἶναι ὅτι «ἡ ἐμφάνισις τοῦ Ὀρθοδόξου κληρικοῦ ἔχει βαθείας ρίζας εἰς τὸν ψυχικὸν κόσμον τοῦ λαοῦ, πᾶσα μεταβολὴ προσκρούει εἰς τὰ αἰσθήματα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ καὶ προκαλεῖ σκανδαλισμὸν συνειδήσεων» (ὅπ. παρ., σελ. 163).
.             Ὁ λαός μας ἐκτιμᾶ ἰδιαίτερα τοὺς παραδοσιακοὺς καὶ εὐσεβεῖς κληρικούς, ἐνῶ ἀπέναντι στοὺς νεωτεριστὲς καὶ κοσμικοὺς διατηρεῖ τὶς ἐπιφυλάξεις του. Πρέπει οἱ μητροπολίτες νὰ προσέξουν τὸ θέμα τῆς ἐμφάνισης τῶν κληρικῶν τους καὶ νὰ τοὺς ἐμπνεύσουν τὸ σεβασμὸ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, γιατί δὲν πρόκειται γιὰ παρωνυχίδα, ἀλλὰ γιὰ ἀναγκαία προϋπόθεση προκειμένου νὰ ἔχει ἐπιτυχία τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ λαϊκὴ παροιμία ὅτι «τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπὰ» εἶναι ὀρθή, γιατί ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ παπὰς πρέπει νὰ εἶναι πνευματικὸς ἀγωνιστὴς καὶ πρῶτος αὐτὸς νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολές. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημά της καὶ δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς μὴ ἀγωνιζόμενους νεωτεριστὲς κληρικούς, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν κοσμική τους νοοτροπία. Καὶ νὰ μὴ ξεχνοῦν ὅτι τὰ ράσα, ποὺ δὲν κάνουν τὸν παπά, ἀσκοῦν εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὸν παπὰ τὸν ἀνυψώνουν στὰ μάτια τοῦ λαοῦ καὶ τὸν προφυλάσσουν ἀπὸ παγίδες καὶ πειρασμούς.

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΗΤΡ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ (ΤΟ ΡΑΣΟ)

Συνέντευξη το Μητροπολίτου Ναυπάκτου κα γίου Βλασίου εροθέου
γιὰ τὴν ἱερατικὴ ἐνδυμασία

στὴν δημοσιογράφο κ. Παπαβλάχου

1. Ἐρώτηση: Πρέπει, κατὰ τὴν γνώμη σας, νὰ ἁπλοποιηθῆ τὸ ράσο ἢ καὶ νὰ καταργηθῆ ἀκόμη γιὰ νὰ διευκολυνθοῦν κυρίως οἱ ἔγγαμοι Κληρικοὶ στὴν ζωή τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας (μᾶλλον ἐκτὸς Ναοῦ);

.                 Τὸ ράσο εἶναι τὸ ἔνδυμα τοῦ Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ποὺ διαμορφώθηκε ἀπὸ τὴν Παράδοση, καὶ εἶναι διακριτικὸ γνώρισμά του. Ἔχει μιὰ ἱστορία, συνδεμένη μὲ θυσίες, ἀγῶνες, δάκρυα καὶ αἵματα. Ὅπως ξέρετε, πολλὰ λειτουργήματα στὴν κοινωνία ἔχουν κάποια διακριτικὴ ἐνδυμασία, ὅπως οἱ ἰατροί, οἱ νοσοκόμοι, οἱ φαρμακοποιοὶ κλπ. Στοὺς Κληρικοὺς τὸ ράσο θυμίζει ὅτι εἶναι πνευματικοὶ ἰατροὶ καὶ ὄχι ἁπλῶς κοινωνικοὶ λειτουργοί.
.                 Ἡ ζωὴ τοῦ Κληρικοῦ εἶναι θυσιαστική, εἶναι μιὰ διαρκὴς προσφορὰ καὶ ἀπαιτεῖ τὸ νὰ βγαίνη κανεὶς ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ προσφέρεται στὸν ἄλλον. Αὐτὸ συνδέεται μὲ τὸν ἀγώνα, τὴν θυσία, τὴν ὑπομονὴ στὶς συκοφαντίες καὶ στὴν κριτικὴ τῶν ἀνθρώπων. Τελικὰ πιστεύω ὅτι δὲν εἶναι τὸ ράσο ἐκεῖνο ποὺ δυσκολεύει τοὺς Κληρικοὺς στὸ ἔργο τους, ἀλλὰ ἡ ὑψηλὴ ἀποστολὴ τῆς Ἱερωσύνης. Τὸ νὰ φορᾶ κανεὶς τὸ ράσο εἶναι ἡ μικρότερη θυσία ποὺ μπορεῖ νὰ κάνη.
.                 Ὑπάρχουν νέοι ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ ράσο τοὺς ἐμποδίζει νὰ γίνουν Κληρικοί. Δὲν νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημά τους. Στν πράξη χουν ντίρρηση στν θυσιαστικ κα σκητικ ζω τς ερωσύνης, σ ατ πο κπροσωπε ερωσύνη. Στς λλες Χριστιανικς μολογίες χει ποβληθ τ ράσο κτς το ερο Ναο, λλ παρ τατα δν πάρχουν κλήσεις γι ν ναλάβουν τν ποιμαντικ διακονία τν νθρώπων.
.                 Βέβαια σὲ μερικὰ σημεῖα καὶ στὴν χώρα μας μερικοὶ Κληρικοὶ ἔχουν ἁπλοποιήσει τὴν ἐνδυμασία τους, ὅταν ἐξέρχωνται ἀπὸ τὸν Ναό, καὶ ἴσως κάτι πρέπει νὰ γίνη πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν πρέπει οἱ Κληρικοὶ νὰ ἀποβάλουν τὸ ράσο, γιατί δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ βασικὸ πρόβλημά τους σήμερα. Τ μεγαλύτερο πρόβλημα τς κκλησίας εναι κκοσμίκευση κα νικανότητα τν νθρώπων ν ασθανθον τν γάπη το Θεο κα ν θυσιάζωνται γι τος λλους.

2. Ἐρώτηση: Εἶναι ἕτοιμη ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινωνία, νὰ δεχθῆ μιὰ τέτοια ἀλλαγή;

.                 Ἡ Ἐκκλησία κινεῖται μὲ ἀργοὺς ρυθμοὺς σὲ ἀλλαγές, ὅπως γίνεται καὶ σὲ κάθε πολιτισμό, γιὰ νὰ μὴν ἀποβάλλεται συγχρόνως καὶ τὸ βαθύτερο τῆς Παραδόσεώς της. Κάθε ἀλλαγὴ πρέπει νὰ γίνεται μὲ προσοχή, γιὰ νὰ διασφαλίζεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ μεταβάλλεται εὔκολα σὲ κάθε ἐπικαιρότητα, γιατί ἐνεδρεύει ὁ κίνδυνος τῆς ἀλλοτρίωσης.
.                 Ἔχει παρατηρηθῆ ὅτι ο Προτεστάντες θέλησαν ν ποβάλουν μερικ ρνητικ στοιχεα τς παραδόσεώς τους κα μαζ μ ατ πέβαλαν κα τν δια τν Παράδοση, ὅπως ἡ μητέρα ποὺ μετὰ τὸ πλύσιμο τοῦ βρέφους πετάει τὸ ἀκάθαρτο νερό, ἀλλὰ εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ πετάξη καὶ τὸ ἴδιο τὸ βρέφος.
.                Ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις ποὺ ἔχω κάνει στὴν Ἀμερικὴ ἔχω δῆ ὅτι νέοι Κληρικοί, ποὺ τελειώνουν Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ μαθαίνουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἀγαποῦν τὸ ράσο καὶ κυκλοφοροῦν ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ ἐνδεδυμένοι μὲ αὐτό, γιατί θέλουν νὰ ζήσουν τόσο τὴν Παραδόση, ὅσο καὶ αὐτὸ ποὺ τὴν ἐκπροσωπεῖ καὶ διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ καὶ τὸν Καθολικισμό.
.                 Νομίζω δὲ ὅτι καὶ ἡ κοινωνία δὲν εἶναι ἕτοιμη νὰ δεχθῆ τὴν ἀποβολὴ τοῦ ράσου ἀπὸ τοὺς Κληρικούς. Ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ θέλουν τὸν Ἱερέα χωρὶς ράσο, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι θέλουν τοὺς Κληρικοὺς νὰ σέβωνται τὴν Παράδοση, νὰ ἐκφράζουν αὐτὸ ποὺ ἐκπροσωποῦν καὶ νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς στὴν ἀποστολή τους.–

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, ,

Σχολιάστε

«ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΛΟΥΤΡΩΝ» ἢ ΤΑ… ᾽ΚΑΝΕ ΠΑΛΙ ΘΑΛΑΣΣΑ; (Μιὰ ἀποκαρδιωτικὴ συνέντευξη)

νθιμος λεξανδρουπόλεως:
λας τοιμάζεται γι παπάδες χωρς ράσο

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ἢ ΤΑ… ᾽ΚΑΝΕ ΘΑΛΑΣΣΑ; Παρατηρεῖται μιὰ ἐμμονὴ γιὰ τὴν …παραμονὴ στὴν ἐπικαιρότητα! Ἀντὶ οἱουδήποτε τιμήματος!
Ἡ θεολογία κατάντησε τόσο ρηχή, ὥστε νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὰ …μπάνια τοῦ Ἱ. Κλήρου καὶ μὲ τὰ «κοριτσίστικα νάζια»!
Εἶναι κρίμα ποὺ συνέπεσε μιὰ τέτοια ἀποκαρδιωτικὴ συνέντευξη μὲ τὴν μνήμη δύο τιτάνων τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἡρωισμοῦ: Τοῦ Μ. Ἀντωνίου καὶ τοῦ Μ. Ἀθανασίου! Τελικῶς εἴμαστε πολὺ μικροί.

 .            Ἀποκαλυπτικὸς ἦταν γιὰ μία ἀκόμα φορὰ ὁ μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος γιὰ τὸν ρόλο ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἔχει ἡ ἐκκλησία στὸ μέλλον. Ὁ κ. Ἄνθιμος μιλώντας στὴν ὁμογενειακὴ ἐφημερίδα «Ἐθνικὸς Κῆρυξ» μίλησε γιὰ τὴν περιβολὴ ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν οἱ κληρικοὶ καὶ ξεκαθάρισε πὼς εἶναι ὑπὲρ τῆς ἁπλοποίησης τῶν ἀμφίων καὶ συμφωνεῖ σὲ σταδιακὴ κατάργησή τους. «Στὴν πατρίδα μας ἀκόμα ὑπάρχει ἕνα μούδιασμα πάνω σ᾽ αὐτό, θέλουν ὁ ἱερέας μας νὰ φορᾶ κάτι νὰ ξεχωρίζει», ὑποστήριξε ὁ μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ ὑπογράμμισε: «Συμφωνῶ ὅτι ἡ ἀμφίεση τοῦ κλήρου σήμερα εἶναι βαριὰ κυρίως γιὰ τοὺς ἐγγάμους κληρικούς, ἔχομε ἀγόρια γιὰ νὰ γίνουν κληρικοὶ καὶ δὲν βρίσκουν εὔκολα παπαδιές. Ἤδη οἱ νεότεροι ἱερεῖς μας βγάζουν τὸ καλυμμαύχι, δὲν φοροῦν τὸ ἐξώρασο μὲ τὰ μανίκια, τὸ καλοκαίρι εἶναι πιὸ ἄνετοι, πηγαίνουν στὴ θάλασσα μὲ τὶς παπαδιὲς καὶ τὰ παιδιά τους μαζὶ μὲ τὸν κόσμο».
.            Ὁ κ. Ἄνθιμος ρωτήθηκε γιὰ ἐνδεχόμενη ἁπλοποίηση τῶν ἀμφίων καὶ ἀπάντησε πὼς «ἐὰν συνεχίσει ἡ ἀμφίεσή μας, ὁ λόγος μας καὶ ὁ τρόπος νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ συνέχεια τῆς πλούσιας ἀρχαϊκῆς μας γλώσσας, τῆς Βυζαντινῆς παραδόσεως ποὺ δὲν θὰ μεταφέρεται στὸ σήμερα, τότε εἶναι καταδικασμένα νὰ μείνουν λείψανα γιὰ τὸ μουσεῖο». Σημείωσε παράλληλα, πὼς πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες δὲν φοροῦν μίτρα ἡ ὁποία εἶναι αὐτοκρατορικὸ σύμβολο καὶ πρόσθεσε: «Κοιτάζουμε νὰ ἁπλοποιήσουμε τὰ ἄμφιά μας διότι πλέον προκαλοῦν, ἔχουμε βγάλει τὶς σημαῖες ἀπὸ τὰ αὐτοκίνητά μας».

 ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

,

Σχολιάστε

Η ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΗ ΙΣΧΥΣ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥ, ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ («Μισὸ ντεσιμπὲλ νὰ ὑψώσει τὸν τόνο τῆς φωνῆς του καὶ θὰ κλυδωνιστεῖ τὸ πολιτικὸ στερέωμα)

Ἀκατάβλητη ἰσχὺς

 τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 01.08.2012

.                Οἱ φλογερὲς καὶ συνάμα ἀκριβοδίκαιες παρεμβάσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου, ἀπὸ τὴν Φλώρινα, συντάραξαν τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων. Πρώτη ἄκουσε τά… ἐπιτίμια ἡ πολέμια τοῦ χριστιανισμοῦ, βουλευτὴς τῆς ΔΗΜ.ΑΡ., Μαρία Ρεπούση.
.              Τὴν προκάλεσε νὰ συστηθεῖ στὸ πανελλήνιο μὲ τρόπο τόσο οὐσιαστικό, ποὺ μόνο ἱερέας θὰ σκεφτόταν: «Κυρά μου, τὰ παιδιὰ εἶναι δικά μου, τὰ παιδιὰ εἶναι δικά μας. Ποιά εἶσαι ἐσὺ ποὺ θὰ βγάλεις ἐγκύκλιο, χωρὶς νὰ ρωτήσεις αὐτοὺς ποὺ πάλεψαν καὶ παλεύουν σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο, γιὰ αὐτὸν τὸν χῶρο; Ποιό εἶναι τὸ δικαίωμά σου, ποὺ ἐσὺ θὰ ἀποφασίζεις ὅτι δὲν θὰ ἐκκλησιάζονται τὰ παιδιά;»
.               Στὴ συνέχεια ἄκουσαν τὰ δέοντα οἱ Εὐρωπαῖοι κλεπταποδόχοι τῶν ἑλληνικῶν θησαυρῶν: «Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ δώσαμε στὴν Εὐρώπη καὶ γι᾽ αὐτὸν ἀγωνιστήκαμε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες… Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐκλάπησαν καὶ εἶναι στὰ μεγάλα μουσεῖα τῆς Εὐρώπης. Ἂς μᾶς φέρουν πίσω τὰ κλεμμένα, σᾶς κάνουμε τότε τοὺς λογαριασμούς μας».
.            Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος εἶναι γαλήνιος καὶ (μερικὲς φορὲς ὑπερβολικὰ) ἥσυχος ἄνθρωπος. Ὡστόσο, παραμένει Ἀρχιεπίσκοπος. Μισὸ ντεσιμπὲλ νὰ ὑψώσει τὸν τόνο τῆς φωνῆς του καὶ θὰ κλυδωνιστεῖ τὸ πολιτικὸ στερέωμα, λὲς καὶ τὸ ἔχει χτυπήσει σεισμὸς πολλῶν βαθμῶν τῆς κλίμακας Ρίχτερ. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάβλητη σχς το ράσου, τς κκλησίας, το Χριστο μας. Διαχρονικὰ ἀπελευθερωτική, ἀπόλυτα μεταμορφωτικὴ γιὰ τὴν κοινωνία.
.            Τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα καὶ ἡ ὕλη ἐκμηδενίζονται ἐνώπιον τοῦ πυρηνικοῦ ὑπερόπλου ποὺ λέγεται πίστη. Ὁ ἄνθρωπος, εὐφυὲς καὶ τραγικὸ ὄν, ποὺ γνωρίζει ὅτι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος εἶναι ἕνα, στὴν Ἐκκλησία στρέφει τὰ ὄμματα, ὅταν νιώθει ὅτι ἀπειλοῦνται ὁ βίος καὶ ἡ ψυχή του. Τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταγωνιστεῖ ἢ νὰ ὑποκαταστήσει αὐτὴ τὴν ἀνεκτίμητη ἀξία.

  .            Ατὸ ς τ βάλουν καλ στ μυαλό τους ο περαστικοὶ τῆς πολιτικς ξουσίας. Ἡ κκλησία, λοι ο πιστο μαζ δηλαδή, εμαστε σ θέση νὰ φανίσουμε τ προνόμιά τους δίχως διαίτερη προσπάθεια. Κανένας δὲν μπορεῖ καὶ δὲν δύναται νὰ παίζει μὲ τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων.

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΑΙ

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΑΙ

Το Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

[ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 30.03.2012]

.        Συχνὰ ἐμφανίζονται στήν Ἐκκλησία μας προοδευτικοί Μητροπολίτες –κάποτε μέ παραδοσιακή ἐμφάνιση καί ἀσκητική ὄψη– οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν αὐθαίρετα, χωρίς τήν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφαρμόζοντας διάφορες τακτικές ποιμαντικῆς διακονίας, σαφῶς ἀντιπαραδοσιακές καί ἀμφίβολης ἀποτελεσματικότητας. Ἀναφέρω δύο θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν ἄμεση καί ἀρνητική ἐπίδραση στό λαό.

α´. Μετάφραση ερν κειμένων τς λατρείας.

.        Προκλητική εἶναι ἡ καθιέρωση τῆς δημοτικῆς γλώσσας στή θεία Λειτουργία καί τά Μυστήρια, γιά νά γίνουν κατανοητά ἀπό τόν ἀπαίδευτο λαό, ὅπως ἐπιπόλαια τονίζουν οἱ νεωτεριστές. Τό ἐπιχείρημα δέν εἶναι σοβαρό, διότι ἡ κατανόηση τῶν νοημάτων δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μετάφρασης τῶν κειμένων…
.        Καί ὅμως αὐτοί ἐπιμένουν, ἀγνοώντας τήν Ἱερά Σύνοδο, ἀφοῦ ὁ Πρόεδρός της δέν ἔχει τό θάρρος νά τούς ἐλέγξει.
.        Εὐτυχῶς πού τό φαινόμενο αὐτό παρατηρεῖται μόνο σέ τρεῖς Μητροπόλεις (Πρεβέζης, Δημητριάδος καί Σιατίστης) καί δέν βρίσκει ἄλλους μιμητές. Ἐλπίζουμε σύντομα νά ἐκλείψει, γιατί σκανδαλίζεται ὁ πιστός λαός.Οἱ νεωτερισμοί καί οἱ αὐθαιρεσίες στήν λατρεία δεν ἔχουν θετικά ἀποτελέσματα, κάτι πού πρέπει νά παραδεχτοῦν οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολίτες, ἀλλά καί οἱ συνεργάτες τους, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως.
.        Σχετικά μέ τήν μετάφραση τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος ἔγραφε τά ἑξῆς: «Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ὁ κόσμος καταλαβαίνει πολλά στην Ἐκκλησία. Γιατί ὅ,τι γίνεται στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ζήτημα τοῦ μυαλοῦ καί τῆς νοήσεως, ἀλλά τῆς πίστεως καί τῆς καρδίας. Φτάνει ὅσα γίνονται στήν Ἐκκλησία, νά γίνωνται καθώς πρέπει· ὅσο δέ για νά ἐννοῆ ὁ λαός περισσότερα, αὐτό δέν εἶναι ζήτημα μεταφράσεως τῶν Γραφῶν, ἀλλά διδαχῆς.
»Ὁ λαός ὅμως κ᾽ ἐκεῖνα πού δέν καταλαβαίνει μέ τό μυαλό, τά ζῆ καί τά αἰσθάνεται μέσα του. Καί τοῦτο εἶναι τό ζήτημα στήν πίστη και στήν λατρεία. Ὄχι νά νοοῦμε, ἀλλά νά ζοῦμε τήν πίστη -ὁπωσδήποτε ὅλο τό περιεχόμενο τῆς πίστεως δέν μποροῦμε νά τό νοήσουμε. Ὄχι νά κολλᾶμε στό γράμμα, ἀλλά νά αἰσθανώμαστε, νά πνέη μέσα μας ἡ αὔρα τοῦ πνεύματος. Κ᾽ ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς πάντα νοοῦμε τόσα, ὅσα φθάνουν, γιά νά αἰσθανώμαστε καί νά ζοῦμε περισσότερα».

β´. μφίεση τν κληρικν.

.        Ὑπάρχουν Μητροπολίτες πού ἀδιαφοροῦν γιά τήν ἐμφάνιση τῶν κληρικῶν τους. Μάλιστα κάποιοι τούς ἀπαγορεύουν νά ἔχουν γενειάδες, νά φοροῦν καλυμμαύχι καί ἐξωτερικό ράσο. Τούς θέλουν ἴδιους μέ τόν ἑαυτόν τους. Καί ἡ εἰκόνα εἶναι ἰδιαιτέρως προκλητική. Γένια μιᾶς ἑβδομάδας, περιποιημένα μαλλιά, κιτρινισμένα μουστάκια ἀπό τό κάπνισμα, κοσμικό φρόνημα καί γενικά συμπεριφορά ἀνάρμοστη. Δυστυχῶς, οἱ Μητροπολίτες αὐτοί ποτέ δέν ἀσχολήθηκαν σοβαρά μέ τά ὑψηλά τους καθήκοντα, γιατί ἁπλά δέν ἔχουν συναισθανθεῖ τό μεγάλο βάρος τῶν εὐθυνῶν τους ἀπέναντι στην Ἐκκλησία, πού τούς ἐμπιστεύθηκε καί στόn λαό, πού πρέπει νά διακονήσουν. Γι᾽ αὐτό καί περιφρονοῦν τό ράσο, πού ἀσκεῖ ἐπίδραση και στόν κληρικό καί στόn λαό. Πρόχειρα σταχυολογῶ δυό τρεῖς φράσεις ἀπό ἕνα ἄρθρο τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος πιφανίου Θεοδωροπούλου, πού ἀναφέρονται στό ράσο τῶν κληρικῶν καί πρέπει ὁπωσδήποτε νά προσέξουν οἱ νεωτεριστές Μητροπολίτες καί κληρικοί.
.        «Καί ἄν τό ράσον δέν ὑπῆρχεν ὡς περιβολή τῶν Κληρικῶν, θα ἔπρεπε νά ἐπινοηθῇ καί νά τεθῇ εἰς χρῆσιν. Τό ράσον ἀσκεῖ ἀφάνταστον ἐπιβολήν. Εὐκταῖον θά ἦτο ὅπως καθιερωθῇ ὡς ὑποχρεωτική περιβολή τῶν ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου Κληρικῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄς μή ὑποτιμῶμεν τήν ἐξωτερικήν ἐμφάνισιν. Ἔχει μεγίστην σημασίαν αὕτη καί πολλάκις ρυθμίζει ἀναλόγως καί τάς ἐσωτερικάς ἡμῶν διαθέσεις».
.        «Ὁ Ἱερεύς εἶνε ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ ἀπολύτου, ἡ ἔκφρασις τοῦ μονίμου καί σταθεροῦ καί ἀταλαντεύτου, ἡ σάλπιγξ τοῦ Οὐρανοῦ, ἡ εἰκών τῆς ἀφθαρσίας, ὁ ὁδοδείκτης τῆς Αἰωνιότητος. Ἄς μείνῃ ἀπαράλλακτος διά μέσου τῶν αἰώνων καί ἐν αὐτῇ ἀκόμη τῇ ἐξωτερικῇ ἐμφανίσει, ὡς ὑπόμνησις καί ὡς συμβολισμός τῶν αἰωνίων καί ἀμεταβλήτων Ἀληθειῶν ἅς ἐκπροσωπεῖ, παρ᾽ αἷς “οὐκ ἔνι παραλλαγή ἤ τροπῆς ἀποσκίασμα”».
.        «Ἡ πάροδος τοῦ χρόνου ἐτυποποίησεν εἰδικήν ἀμφίεσιν διά τους Κληρικούς: ΤΟ ΡΑΣΟΝ! (Λέγων ράσον, ἐννοῶ καί τό ἐσώτερον ἔνδυμα, τό καλούμενον ζωστικόν). Ἀναμφιβόλως δέ, ἡ τοιαύτη Κληρική ἐνδυμασία (μή διαφέρουσα, ἄλλωστε, οὐσιωδῶς πρός τήν ἐνδυμασίαν, ἥν διά μέσου τῶν αἰώνων ἔφερον οἱ Κληρικοί), εἶνε ἰδεώδης! Σοβαρά καί ἱεροπρεπής, προσδίδει ἰδιάζουσαν αἴγλην καί μυστικήν τινα μεγαλοπρέπειαν εἰς τόν Ἱερέα τοῦ Θεοῦ≫.
.        Εἶναι καιρός οἱ νεωτεριστές Μητροπολίτες καί οἱ ρέμπελοι και ἄσχετοι κληρικοί νά κατανοήσουν ὅτι ὁ πιστός λαός τούς βάζει στο περιθώριο, χωρίς νά τούς ἐμπιστεύεται στό παραμικρό. Ἐπειδή δεν μπορεῖ νά κάνει κάτι, γιά νά βελτιωθεῖ ἡ κατάσταση, τούς ἀνέχεται, ἀλλά τόν σεβασμό του τόν ἐκδηλώνει στούς παραδοσιακούς και συνεπεῖς στά καθήκοντά τους ἱερεῖς. Καί αὐτό εἶναι ἡ πιό μεγάλη ἱκανοποίηση, γιά ἕνα κληρικό, πού βλέπει τήν ἱερωσύνη ὡς ὕψιστη ἀποστολή.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: thriskeftika.blogspot.com

, , , , ,

Σχολιάστε

ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΑ …ΡΑΣΑ ΤΟΥΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καὶ πῶς νὰ μὴ βγοῦν ἀπὸ τὰ …ράσα τους (ποὺ δὲν ἔχουν!)! Στὸ κατωτέρω δημοσίευμα διαβάζουμε ὡραῖες ἰδέες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτελέσουν πηγὴ ἐμπνεύσεως καὶ γιὰ τοὺς καθ᾽ ἡμᾶς ὑποστηρικτὲς τῶν «ἀνοικτῶν ὁριζόντων». Καὶ κανένας ἂς μὴ σχετλιάσει. Δὲν «θέλει πολὺ» γιὰ νὰ φτάσουμε ἐκεῖ. Ἀπὸ τὰ μικρὰ οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ ἔφτασαν στὰ μεγάλα. Ἔκοψαν, ἀφαίρεσαν, προσέθεσαν, διαίρεσαν, πολλαπλασίασαν μὲ τὴν διάνοιά τους καὶ τώρα βρίσκονται στὸ …ταμεῖο γιὰ τὸν λογαριασμό. Κι ἐν τούτοις ὑπάρχουν πολλοὶ ἡμέτεροι ποὺ δελεάζονται ἀπὸ τὰ «θέλγητρα» τῆς Δύσεως καὶ τῆς Διανοίας της. Καὶ πασχίζουν ν“περάσουν” τὶς ἰδέες τους πότε μὲ τὸν ἕνα καὶ πότε μὲ τὸν ἄλλο τρόπο. (Βλ. κατωτέρω στὸ «Ὑπόμνημα» τί ἔγραφε σχετικὰ ὁ Φώτης Κόντογλου). Ἢ τρέχουν καὶ σαλιαρίζουν στοὺς δῆθεν Διαλόγους καὶ στὰ Τσίρκα τῶν Συμπροσευχῶν ξεφορώντας τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν ὀρθόδοξη τιμή τους!

 Βγῆκαν ἀπὸ τὰ… ράσα τους

.          Μπροστὰ στὴν “webcam” τους στήθηκαν οἱ ἐνορίτες τοῦ Ἁγίου Πατρικίου στὸ Ντουμπάρτον, γιὰ νὰ «παρακολουθήσουν» τὴν “θεία λειτουργία”, καθὼς δὲν μποροῦσαν νὰ παρευρεθοῦν στὸν ναό. Κι ἐκεῖ ποὺ περίμεναν νὰ ἀρχίσει ἡ ψαλμωδία… ἄρχισε ἕνα βίντεο ποὺ ἔκανε τοὺς πάντες νὰ κοκκινίσουν. Ἀντὶ τῆς θείας λειτουργίας προβλήθηκε διαφημιστικὸ (γιὰ προϊὸν γνωστῆς ἑταιρείας) μὲ ἀνάρμοστο περιεχόμενο [ποὺ δὲν ἀναδημοσιεύεται ἀπὸ τὴν παροῦσα ἱστοσελίδα]. Ἀρκεῖ μόνο νὰ  ἀναφερθεῖ πὼς τὸ σλόγκαν τῆς διαφήμισης εἶναι… “Sexperience”! […] «Ὑποθέτω ὅτι μπορεῖς νὰ δεῖς τὴν ἀστεία πλευρὰ τοῦ θέματος», δήλωσε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες!

Προσαρμογὴ ἀπὸ real.gr

 ΔΙΚΗΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ

.      […] Αὐτοὶ οἱ ἐπιστημονικοὶ θεολόγοι καὶ νεορθόδοξοι δὲν θὰ εἶναι παράξενο νὰ ὑποστηρίζουνε κάποτε, ἐπιστημονικῶς, πὼς κατὰ λάθος γράφηκε ὅτι οἱ Πατέρες ποὺ διδάξανε στὸν κόσμο τὸν Χριστιανισμὸ γεννηθήκανε ἐδῶ στὴν Ἀνατολή, καὶ πὼς κατόπιν τῶν νέων ἐρευνῶν τῆς ἐπιστήμης ἐβεβαιώθη ὅτι ὁ μὲν Βασίλειος γεννήθηκε στὴν σεπτὴν Φραγκφούρτη, ὁ Χρυσόστομος στὴν ἁγίαν πόλιν τοῦ Μονάχου, τὴν νέαν Σιών, ὁ Γρηγόριος στὸ ἱερὸν Ἀμβοῦργον, ὁ Ἀντώνιος πὼς ἀσκήτεψε παρὰ τὴν Βαλτικὴν θάλασσαν, κ.λπ.
.          Ὅσον γιὰ τὸν Ἐφραὶμ τὸν Σῦρο, ποὺ εἴπαμε παραπάνω, ποῦ νὰ καταδεχτοῦνε νὰ τὸν γράψουνε στὰ σοφὰ συγγράμματά τους, ἕναν ἄξεστον καὶ ἀπαίδευτον τουρκοκαλόγηρον, καθὼς καὶ τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν περιορισμένη διάνοια, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, Βαρσανούφιος, Νεῖλος, Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Νικήτας Στηθᾶτος, Γρηγόριος Σιναΐτης, κι οἱ ἄλλοι φανατικοὶ καὶ μισαλλόδοξοι ἀνατολίτες.
.           Ἡ σημερινὴ «θεολογικὴ ἐπιστήμη», λένε οἱ ἐξ Ἑσπερίας φωτοδόται, ἐσυγχρονίσθη εἰς τὰς πολιτισμένας χώρας, καὶ ὁδηγεῖται εἰς τὴν ἔρευνάν της ὑπὸ τῶν πορισμάτων τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν, τῆς βιολογίας, γεωλογίας, τῆς ἀστρονομίας κ.λπ. Ζῶμεν εἰς τὸν αἰῶνα τῶν ἐπιστημονικῶν θαυμάτων, τῶν πυραύλων, τῶν σπούτνικ. Εἰς τὰ ἀγωνιώδη ἐρωτήματα τὰ ὁποῖα προβάλλουν οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, τί εἶναι εἰς θέσιν ν᾿ ἀπαντήσουν οἱ ἀγαθοὶ καὶ ἁπλοϊκοὶ ἐκεῖνοι γέροντες τῆς ἐρήμου, οἱ ζήσαντες ἐν σπηλαίοις ὡς οἱ τρωγλοδῦται, καὶ εἰς μίαν ἐποχὴν καθ᾿ ἣν ἐβασίλευεν ἡ βαρβαρότης, ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ νοσηρὰ δεισιδαιμονία;
.         Ποιά θρησκεία λοιπὸν παραμορφώθηκε σὲ τέτοιον ἀπίστευτον βαθμό; Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς ἔφερε τὴν ἀλήθεια, ἁπλή, καθαρὴ σὰν κρύσταλλο, καὶ ποὺ γλύτωσε τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ ἀπὸ τὴν πολύπλοκη καὶ μπερδεμένη ψευτιὰ τῆς γνώσης, αὐτὴ ἡ θρησκεία ἔπεσε πάλι στὰ πονηρὰ συστήματα ἐκείνων γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπε ὁ Χριστὸς πὼς εἶναι κλέφτες καὶ ληστὲς ποὺ ληστεύουνε τὶς ψυχές.
.          Αὐτοὶ δὲν μπαίνουνε στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων ἀπὸ τὴ θύρα, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός, ἀλλὰ πηδᾶνε ἀπάνω ἀπὸ τὴ μάντρα, καὶ παρουσιάζουνται σὰν ποιμένες, ἐνῶ εἶναι ληστὲς καὶ κλέφτες.
.           Καὶ ποιοὶ εἶναι αὐτοί; Εἶναι τοῦτοι οἱ λαοπλάνοι, ποὺ ἔρχουνται ἀπὸ τὰ Πανεπιστήμια τῆς ἀπιστίας, βαστώντας στὰ χέρια τους διπλώματα καὶ πιστοποιητικὰ τῆς θεολογίας, σὰν νὰ εἶναι ἡ θεολογία γιατρικὴ ἢ χημεία, καὶ χαλᾶνε μὲ τὴν πονηρὴ διδασκαλία τους τὰ ἁπλοϊκὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, λέγοντάς τους πὼς ἡ πίστη τους εἶναι δεισιδαιμονία καὶ τυπολατρεία, καὶ πὼς ἡ ἱερὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας τὴ μποδίζει νὰ συγχρονισθῆ, δηλαδὴ νὰ γίνει σὰν τὴ Χριστιανικὴ ἀθεΐα ποὺ λέγεται Προτεσταντισμός.

.           Ναί. Αὐτοὶ εἶναι οἱ κλέφτες κι οἱ ληστὲς ποὺ εἶπε ὁ Κύριος πὼς ἀνεβαίνουνε ἀπ᾿ ἀλλοῦ καὶ μπαίνουνε στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων, δηλαδὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ δὲν μπαίνουνε ἀπὸ τὴ θύρα, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ θέλουνε νὰ ξεγελάσουνε τὰ ἀθῶα τὰ πρόβατα ποὺ ζοῦνε μὲ τὴν πατροπαράδοτη εὐσέβεια καὶ ποὺ γνωρίζουνε καλὰ τὸν Χριστό, καὶ Ἐκεῖνος τὰ γνωρίζει.
[…]

, , ,

Σχολιάστε

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: 

  1.    «Ὁ μητροπολίτης Ἀλεξ/πόλεως Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴν λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”». «Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους». Λογικὴ ἐπεξεργασία: Συλλογισμὸς πρῶτος: τὰ «ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά». Συλλογισμὸς δεύτερος: Ὅσοι δὲν μισθοδοτοῦνται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα. Συνδυασμὸς καὶ Λογικὸ συμπέρασμα: Τὰ ράσα ἀποτελοῦν ὑποχρεωτικὸ παρακολούθημα τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας. Τέλεια!

  2.   α) Ἡ πρόχειρη αὐτὴ λογικὴ θὰ διαχωρίσει τοὺς κληρικοὺς σὲ μισθοδοτουμένους καὶ μή, σὲ ρασοφοροῦντες συνεπῶς καὶ μή.  Ἄρα κληρικοὶ δύο ταχυτήτων, ρασοφοροῦντες καὶ ἀράσωτοι, δύο τάξεων, δύο κατηγοριῶν, δύο ποιοτήτων, δύο νοοτροπιῶν, «ἐθελοντὲς» καὶ «ἐπαγγελματίες», «ἐξαρτώμενοι ἀπὸ τὴν δεσποτικὴ ἐξουσία» καὶ «ἀνεξάρτητοι ἐλεύθεροι σκοπευτές», δηλ. ἐσωεκκλησιαστικὸς διχασμός. β) Ὁ διχασμὸς ὅμως προεκτείνεται καὶ στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ κληρικοῦ. «Στὴν δουλειὰ μὲ τὰ πολιτικὰ» καὶ στὴν «Ἐκκλησία μὲ τὰ ράσα». Μήπως αὐτὸ εἶναι, ποὺ λέει ὁ λαός, «παίζει τὸν παπά»; γ) Ἀλλὰ καὶ διχασμὸς τῶν χριστιανῶν, νὰ βλέπουν τὸν «ἐθελοντὴ ἐφημέριό τους» μὲ πολιτικὴ περιβολὴ καὶ τὸν «ἐπαγγελματία ἐφημέριό τους» μὲ τὴν ἱερατικὴ περιβολή. Δὲν εἶναι λίγο ἀδιαντροπιά; 

  3.  Ἆραγε ἀντιλαμβάνεται αὐτὴ ἡ λογικὴ τί συνέπειες θὰ ἔχει, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ καλύψει πρόσκαιρα λίγες ἐφημεριακὲς θέσεις; Αὐτὴ ἡ φαινομενικὰ «ἐλεύθερη» λογικὴ τῆς πολιτικῆς περιβολῆς μᾶλλον δὲν ἔχει καταλάβει ὅτι βρίσκεται ὑποδουλωμένη καὶ αὐτοπαγιδευμένη στὴν ΚΡΑΤΙΚΗ ἔννοια τοῦ ἐφημερίου, στὴν βαυαρικὴ ἀντίληψη τῆς κρατικῆς ἐκκλησίας. Χρειάζεται ἐπειγόντως θεολογικὴ μελέτη (σὲ ἐπίπεδο Ἱ. Συνόδου) τοῦ θέματος τῆς ἱερατικῆς περιβολῆς, γιὰ νὰ παύσει κάποτε ὁ εὔκολος ἐπικοινωνιακὸς ἐντυπωσιασμὸς καὶ ἡ κατανάλωση βεγγαλικῶν. Ἂν ἔχει θεολογικὴ θεμελίωση, τότε δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ. Ἂν ὅμως ἔχει μόνο κοινωνιολογικὴ ἢ ἐθιμικὴ ἐξήγηση, τότε ἀλλάζει. Τῶν ἐφημεριακῶν κενῶν προηγεῖται ἡ πληρότης σεβασμοῦ στὴν αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν θεολογία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

  4. Διαπιστώνεται ἡ ἀνεξέλεγκτη εἰσβολὴ τῆς συγχύσεως στὴν ἐκκλησιαστικὴ περιοχή. Ἂν δὲν χρειάζονται τὰ ράσα [:«τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά», τέτοια θεολογία!], τότε α) γιατί χρειάσθηκε νὰ ἐρωτηθεῖ τὸ Ὑπουργεῖο «ἂν ἐπιτρέπει τὰ ράσα» καὶ νὰ ληφθεῖ ἡ κρατικὴ «σύσταση» καὶ β) γιατί θὰ πρέπει νὰ προβεῖ ἡ Ἐκκλησία σὲ μιὰ τέτοια ρύθμιση μὲ ἡμίμετρα καὶ ἐπικοινωνιακὰ ἐφφέ; Ἂς γενικευθεῖ ἡ πολιτικὴ περιβολή, ἀφοῦ «δὲν κάνουν τὰ ράσα τὸν παπά». Ἐκτὸς ἂν κάνουν τὸν… παπατζή!

Ζητοῦνται ἐθελοντές… παπάδες
ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ 

.      Ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα ἀπηύθυνε ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος καλώντας ὅσους πιστοὺς ἔχουν πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ χωρὶς νὰ φορᾶνε ράσα ἐκτὸς ἐκκλησίας
.      Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους, ἀναζητᾶ ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς ἡ Μητρόπολη Ἀλεξανδρούπολης.
.      Ἡ οἰκονομικὴ κρίση καὶ ἡ ἀδυναμία προσλήψεων ἱερέων λόγῳ καὶ τῶν δεσμεύσεων τοῦ Μνημονίου δημιουργεῖ ἐφημεριακὰ κενὰ σὲ πολλὲς μητροπόλεις τῆς περιφέρειας καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ἀνέλαβε πρωτοβουλία νὰ ζητήσει τὴν ἐθελοντικὴ “ἐπιστράτευση” λαϊκῶν γιὰ τὴν κάλυψή τους. Ὁ ἴδιος, μάλιστα, ἔχει ἤδη χειροτονήσει ἱερέα ἕναν δημόσιο ὑπάλληλο, ὁ ὁποῖος φοράει πολιτικὰ ροῦχα στὴν ὑπηρεσία του στὰ δικαστήρια Ἀλεξανδρούπολης καὶ ἱερατικὰ ἄμφια, ὅταν λειτουργεῖ σὲ ἐνορία τῆς ἀκριτικῆς μητρόπολης.
.      Σὲ πρόσφατο κήρυγμά του, ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τοῦ Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στὴν ἀκριτικὴ πόλη, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς χειροτονίας ἑνὸς ἀγάμου ἱεροδιακόνου, ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα, καλώντας ὅσους λαϊκοὺς ἔχουν τὰ πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴ λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”.

 Στὸν ἐξομολόγο

.      “Καταφύγαμε σὲ μία παρόμοια ἔκκληση γιὰ νὰ μὴν ἐρημώσουν οἱ ἐφημεριακὲς θέσεις στὰ χωριά μας, μὲ δεδομένη καὶ τὴν ἀπαγόρευση διορισμοῦ. Ἤδη διαφαίνονται στὴ μητρόπολή μου κάποια ἐφημεριακὰ κενὰ γιὰ τὸ ἔτος 2012”, εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος μιλώντας στὸ “Ἔθνος”.
.      Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ “πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα” ποὺ ἐπικαλέστηκε στὴν ἔκκλησή του, ἐξήγησε πὼς γιὰ τὰ πρῶτα, ποὺ εἶναι καὶ τὰ πιὸ σημαντικὰ πέραν τῶν τυπικῶν, θὰ κληθεῖ νὰ ἀποφανθεῖ ὁ ἐξομολόγος τοῦ κάθε ὑποψηφίου.
.      “Ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν πνευματική του κατάρτιση, μὲ τὴν τήρηση κάποιων ἠθικῶν προϋποθέσεων κλπ.”, εἶπε. Γιὰ τὰ δὲ ψυχικὰ προσόντα προσέθεσε πὼς «φανερώνουν τὶς ἀντοχές, τὶς δυνατότητες τοῦ ὑποψηφίου νὰ ἐπικοινωνεῖ, νὰ συνδιαλέγεται, νὰ συναναστρέφεται τοὺς ἀνθρώπους κλπ. Κάθε ἐποχὴ “γεννᾶ” καὶ τοὺς ἱερεῖς της, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες τῶν πιστῶν».

Καταστατικὸς χάρτης ἐκκλησίας. Πῶς χειροτονοῦνται οἱ λαϊκοί.

.        Ποιό εἶναι, ὅμως, τὸ κανονιστικὸ πλαίσιο ποὺ ἐπιτρέπει σὲ λαϊκοὺς νὰ χειροτονοῦνται «ἐθελοντὲς» ἱερεῖς;
.      Παρότι δὲν ὑπάρχει ἀνάλογη ρητὴ πρόβλεψη στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὸν λέκτορα τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ κ. Νικόλαο Μαγγιῶρο, ποὺ διδάσκει Κανονικὸ καὶ Ἐκκλησιαστικὸ Δίκαιο, εἶναι κάτι ποὺ ἐφαρμόζεται ἀπὸ ὁρισμένες μητροπόλεις, οἱ ὁποῖες παρέχουν αὐτὴ τὴν δυνατότητα γιὰ νὰ καλύψουν τὰ κενά. Γιὰ τοὺς «ἐθελοντὲς» δὲν προβλέπεται μισθὸς ἀπὸ τὸ Δημόσιο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τοὺς ἀμισθὶ ἢ νὰ ἀμείβονται ἐσωτερικὰ ἀπὸ ἄλλες πηγὲς τῶν μητροπόλεων, ἐνῶ κατ’ ἐξαίρεση γι’ αὐτοὺς ἐπιτρέπεται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα ὅταν βρίσκονται στὶς κύριες ἐργασίες τους.
.       Αὐτὸ ἔχει συμβεῖ ἤδη στὴν Ἀλεξανδρούπολη, μὲ ἕναν δικαστικὸ ἐπιμελητή, ἔγγαμο, ὁ ὁποῖος ἔχει χειροτονηθεῖ ἱερέας ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἄνθιμο. Φοράει πολιτικὰ στὴν ἐργασία του τὸ πρωὶ καὶ φέρει κανονικὰ τὸ ἱερατικὸ σχῆμα στὴν διάρκεια τῆς ὑπόλοιπης μέρας. «Εἶχα κάνει ἐρώτημα στὸ ὑπουργεῖο ποὺ ὑπάγεται ἡ ὑπηρεσία του καὶ μοῦ ἀπάντησαν μὲ ἐξαιρετικὴ ἀκρίβεια νὰ ἐπιτρέψω νὰ φέρει λαϊκὴ περιβολὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐργασίας του, ὥστε νὰ μὴ δίδεται ἀφορμὴ μομφῆς ἢ ἐνστάσεων», ἐξήγησε ὁ κ. Ἄνθιμος καὶ προσέθεσε: «Θυμηθεῖτε καὶ τὴν παλιὰ παροιμία ”τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”. Ὅταν ὁ ἱερέας ξέρει νὰ ”σταθεῖ”, ἐμπνέει σεβασμὸ καὶ ἱεροπρέπεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἀμφίεσή του. Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι τὰ ράσα στὴ νεότητά μας ὠφελοῦν τὴν Ἐκκλησία, τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Μόνο στὰ γεράματά μας ἐξυπηρετοῦν ἐμᾶς ποὺ τὰ φορᾶμε».

ΠΗΓΗ: http://www.ethnos.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΝΕΑ ΠΡΟΖΥΜΙΑ: «ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ»

Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κάθε μέρα οἱ προκλήσεις πέφτουν βροχή. Νέο δημοσίευμα σχετικὸ μὲ τὴν ἱερατικὴ ἀνδυμασία, τὸ ράσο (βλ. κατωτέρω). Ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» εἶχε γράψει πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ὅτι θὰ ἐπανέλθει στὸ θέμα τοῦ «ράσου» ἐξ ἀφορμῆς σχετικῆς ἀνακοινώσεως («τὰ προζύμια») τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Εἶναι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζει ὅτι τὸ κατωτέρω δημοσίευμα εἶναι παραπειστικό. Στοχεύει στὸ νὰ ἀσκηθοῦν πιέσεις πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς λίγο-λίγο καταργήσεως τῆς ἱερατικῆς ἐνδυμασίας, διὰ τῆς πλαγίας ὁδοῦ τῶν μὴ μισθοδοτουμένων νέων κληρικῶν. Αὐτὸ πάντως τὸ «λίγο-λίγο» εἶναι πιὰ ὁλοφάνερο ὅτι ροκανίζει τὰ πάντα ἐν Ἑλλάδι. Καὶ ὑπάρχουν ἐνδείξεις πὼς ἄνθρωποι «τῆς Ἐκκλησίας» εἶναι πρόθυμοι νὰ συμμαχήσουν μὲ αὐτὸ τὸ ροκάνισμα.

.         Γενικότερα, τὸ θέμα τῆς ἱερατικῆς ἐνδυμασίας θὰ προσφερθεῖ τὸ ἑπόμενο διάστημα ὡς εὐκαιρία γιὰ παραγωγὴ ἐντυπώσεων καὶ πρόκληση ἐνδοεκκλησιαστικῶν ἐρίδων, ὥστε μερίδα τῶν πολιτῶν νὰ ἑστιάσει ἐκεῖ τὴν προσοχή του. Στὸ θέμα τῆς ἱερατικῆς ἀμφιέσεως συμπυκνώνεται ὁ Νεοαυταρχισμὸς τῶν Ἐργολάβων: ὅλοι πρέπει νὰ φορέσουν τὸ ἴδιο Κουστουμάκι, τὴν ἴδια Καρτούλα, τὶς ἴδιες Συνήθειες. Μέχρι νὰ φορέσουμε καὶ τὰ ἴδια Μυαλά!
.      Πρὸς τὸ παρόν  ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» δύο μόνον περιορίζεται νὰ σημειώσει χωρὶς ἴχνος πάθους (ἀλλὰ μὲ καϋμὸ) πρὸς τοὺς ἐπαΐοντες καὶ ἀκαδημαϊκούς, ποὺ μὲ ἐκπληκτικὴ ἐπιπολαιότητα -ἂν ὄχι μὲ αὐταρχικὴ μονολιθικότητα- διατυπώνουν προχειρολογήματα πρὸς εὔκολη κατανάλωση: 

  1. Ἄραγε στοὺς Μετανάστες ἡ πολυπολιτισμικὴ «ἀνοιχτότητα» θὰ ἐπιβάλει στανικὰ «μονοφόρι κουστούμι»;
  2. Καὶ δεύτερον: Μήπως τὸ τουρκικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο ἀπαγορεύει διὰ νόμου τὴν ἱερατικὴ ἀμφίεση, ἀποτελεῖ ΙΔΑΝΙΚΟ γιὰ τοὺς ἀκαδημαϊκούς καὶ ἐπαΐοντες;

 

Σκέφτονται ν προσλάβουν παπάδες part-time.
Χωρ
ς ράσα κτς κκλησίας

Τῆς ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

.         Τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά. [Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πληκτικὰ τετριμμένο εἰσαγωγικὸ μότο] Ὡστόσο πρόσφατα ξέσπασε μίνι θύελλα γιὰ τὴν λύση ποὺ προσπαθεῖ νὰ δώσει ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, μετὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν «περὶ ἀπαγόρευσης τῶν προσλήψεων καὶ ἱερέων κατ᾽ ἐπιταγὴν τῆς τρόϊκας».
.        Ὁ ἀρχιεπίσκοπος προτίθεται νὰ ἐπιτρέπει περιστασιακὰ τὴν χειροτονία ὡς ἱερέων προσώπων ποὺ βιοπορίζονται ἀπὸ κάποιο ἐπάγγελμα, ἐφ᾽ ὅσον ἔχουν προετοιμαστεῖ κατάλληλα. Δὲν θὰ ὑποχρεοῦνται νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἐπάγγελμά τους, οὔτε νὰ φοροῦν τὰ ράσα στὶς ὧρες ἐργασίας. Θὰ κρίνονται κατὰ περίπτωσιν καὶ κατ᾽ οἰκονομίαν, ὅπως συνέβαινε καὶ στὸ παρελθόν.

«Ζήτημα ἀνάγκης»

.     «Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς εἶναι πολὺ ὀρθή. Εἶναι “ζήτημα ἀνάγκης” στοὺς χαλεποὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε», ἐκτιμᾶ ὁ Χαράλαμπος Παπαστάθης, ὁμότιμος καθηγητὴς Κανονικοῦ Δικαίου τοῦ ΑΠΘ, γ.γ. Θρησκευμάτων ἐπὶ ὑπουργίας Ἀντ. Τρίτση. Καὶ ἀναρωτήθηκε: «Κανεὶς ἐργοδότης δὲν θὰ δεχθεῖ στὴ δούλεψή του ἕναν ἐργαζόμενο μὲ ράσο. Σήμερα στὴν δημοσιογραφία, στὴν ἰατρική, στὴν δικηγορία, ὑπάρχουν κληρικοί, ποὺ ὅταν ἐργάζονται, φοροῦν πολιτικὰ καὶ ὅταν ἱερουργοῦν, τὸ ράσο. Στὴν Τουρκία -ποὺ ἔχει χαρακτήρα κοσμικοῦ κράτους- μόνο στὸν Πατριάρχη ἐπιτρέπεται νὰ φορᾶ ράσα. Στοὺς ὑπόλοιπους ἀρχιερεῖς καὶ στὸν κατώτερο κλῆρο, τὸ ράσο ἀπαγορεύεται. Ἔτσι αὐτοί, ἐκτὸς τῶν ναῶν κυκλοφοροῦν μὲ μαῦρο κουστούμι, ὅπως καὶ οἱ περισσότεροι, στὶς χῶρες τῆς Ε.Ε. καὶ στὸ ἐξωτερικὸ εὐρύτερα. Γιὰ μένα, ὁ θόρυβος ποὺ ξέσπασε γιὰ τὸ ράσο ἀναδίνει μία ἐχθρότητα ἀπὸ μερίδα τῶν ἀρχιερέων πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἀρχιεπισκόπου, γιὰ τὸν ἤπιο, σοφὸ καὶ συνετὸ τρόπο ποὺ χειρίζεται τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας-κράτους. Φαίνεται ὅτι κάποιοι ξεχνοῦν τὸν τρόπο μισθοδοσίας τῶν ἱερέων, ἀλλὰ καὶ τὶς προθέσεις κάποιων μελῶν τῆς κυβέρνησης γιὰ τὰ ἀποθεματικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ ἑπομένη Βουλὴ θὰ εἶναι ἀναθεωρητικὴ καὶ ὁ νοῶν νοείτω… ὅταν μὲ τὰ νέα δεδομένα, οἱ ἑταῖροι μας θέλουν τὶς διατάξεις περὶ λιτότητας καὶ χρέους νὰ τὶς περάσουν στὸ Σύνταγμα. Εἶμαι πεπεισμένος πὼς ἂν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἦταν ἐριστικός, δημαγωγὸς καὶ δὲν πορευόταν μὲ σοφία καὶ πραγματικὴ εἰρήνη, ἡ πολιτεία, μὲ τὶς ἀνατροπὲς ποὺ κάνει, θὰ εἶχε ἀφαιρέσει πολλὰ προνόμια ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ κυρίως στὸ θέμα τῆς μισθοδοσίας τῶν ἄγαμων κληρικῶν».
.       Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ κ. Παπαστάθη προκύπτει ὅτι τὸ θέμα ἔχει καὶ ἄλλες διαστάσεις (πολιτικές, δημοσιονομικὲς κ.ἄ.). Κάποιοι τὸ συνδέουν μὲ «ἐπικοινωνιακὲς ἀνάγκες, ἀποπροσανατολισμοῦ» στὴ συγκυρία τῶν μέτρων, τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν στὶς ἐργασιακὲς σχέσεις, τῶν ἀπεργιῶν καὶ τῶν ἀπαιτήσεων τῆς τρόικας.

Ἀντιπαράθεση

.       Οἱ ἴδιες πηγὲς θεωροῦν ὅτι τὸ θέμα προσφέρεται γιὰ ἀντιπαράθεση στοὺς κόλπους τῆς κυβέρνησης (…), ἀλλὰ καὶ στοὺς κόλπους τῶν ἱεραρχῶν καὶ «περίεργων ἐκκλησιαστικῶν κύκλων, ποὺ ἀσκοῦν ὑπογείως ἀντιπολίτευση στὸν Ἀρχιεπίσκοπο».
.       Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, γιὰ τὶς προσλήψεις 300 δημοσίων ὑπάλληλων γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ προβλέπεται βάσει τῆς ἀναλογίας 5/1 τῆς τρόικας, ἔγινε πρόσφατα συζήτηση καὶ στὴν Ἱεραρχία. Ἐκεῖ, οἱ μητροπολίτες Ὕδρας Ἐφραὶμ καὶ Ἰλίου Ἀθηναγόρας τόνισαν πὼς δὲν θὰ εἶχαν πρόβλημα νὰ χειροτονήσουν κληρικὸ κάποιον ποὺ θὰ ἀσκοῦσε παράλληλα ἐπαγγελματικὴ δραστηριότητα συμβατὴ μὲ τὸ λειτούργημα τοῦ ἱερέα. Μάλιστα, ἔδειξαν προθυμία νὰ ἐξετάσουν στὸ μέλλον τέτοιες περιπτώσεις ἐξατομικευμένα καὶ κατ᾽ οἰκονομίαν, ὅπως καὶ στὸ παρελθόν.
.      «Τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά. Ὅλα τ᾽ ἄλλα εἶναι παρανόηση, γιὰ τὴν ὁποία ἡ ἀρχιεπισκοπὴ ἔδωσε καταλυτικὴ ἀπάντηση. Ὅσοι ἐπιμένουν, ἀφῆστε τους νά… παρανοοῦν», δήλωσε στὴν «Ε» ὁ μητροπολίτης Ζακύνθου.
.        «Στὸν ἀγρότη παπὰ θὰ ἐπιβάλεις, ὅταν πάει μὲ τὸ τρακτέρ του ἢ ὅταν θερίζει, νὰ φοράει ράσο; Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται αὐτομάτως. Γνωρίζετε ὅτι ὑπάρχει πιλότος παπάς; Στὴ Ζάκυνθο ἔχω ἕναν ἱερέα ἐπιπλοποιό, τὸν π. Νικόλαο Κονίδη. Αὐτὸς πῶς θὰ ἐργαστεῖ; Μὲ τὸ ράσο; Γιὰ νὰ μὴ δημιουργηθεῖ σχίσμα, τὸ καλύτερο εἶναι ἡ ἀνοχή. Αὐτὸ τὸ ἔχω πεῖ στὴν Ἱεραρχία. Τὸ ὑπουργεῖο εἶναι πολὺ λογικό. Τὸ κράτος νὰ θέλει νὰ ξέρει πόσους ἱερεῖς θὰ χειροτονήσουμε, γιὰ νὰ προγραμματίσει τὰ ἔξοδά του».

ΠΗΓΗ: ἑφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», 02.04.2011 (enet.gr)

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ (π. Γ. Μεταλληνοῦ) [ B´. Τὸ Ράσο στὴν Ἐπανάσταση]

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ
Ἀμφισβητήσεις καὶ ἐπακριβώσεις

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ,  ὁμοτ. καθ. Πανεπ. Ἀθηνῶν:
«Ἑλληνισμὸς Μαχόμενος»Ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθήνα 1995.

Β´ ΜΕΡΟΣ

(βλ. Α´ ΜΕΡΟΣ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/10/τὸ-᾽21-καὶ-οἱ-συντελεστές-του-π-γ-μεταλ/)

.           Ἡ πολιτικὴ τῆς συνυπάρξεως ἐκφραζόταν ὡς πολιτικ κατευνασμο το κατακτητ κα περιορισμένης συνεργασίας κα τν γκαινίασε, κατ νάγκην, πρτος Γενάρχης, οκουμενικς Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (1454). Ἡ στάση αὐτὴ στόχευε στὴν περίσωση τῶν δυνάμεων, ποὺ εἶχαν μείνει στὸ Γένος. Βέβαια, ἀπὸ τὸ φρόνημα τῶν προσώπων ἐξηρτᾶτο ἡ φύση καὶ ἡ ἔκταση ποὺ θὰ ἔπαιρνε αὐτὴ ἡ “συνεργασία”. Ἡ στάση αὐτὴ ὅμως δικαιωνόταν ἱστορικά, διότι εἶχε ἐφαρμοσθεῖ ἤδη ἀπὸ τὴν ἀραβοκρατία (7ος αἰ.), ἄρα ὑπῆρχε μακρὰ πείρα, καὶ θεμελιωνόταν θεολογικὰ στὸ γνωστὸ παύλειο χωρίο τῆς Πρὸς Ρωμαίους (13,1: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. Οὐ γὰρ ἔστι ἐξουσία, εἰμὴ ἀπὸ Θεοῦ…»), σὲ συνδυασμὸ βέβαια μὲ τὸ ἐπίσης ἀποστολικό: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5, 29). Ἡ ὑπακοὴ στὰ τυραννικὰ καθεστῶτα, ὄχι στοὺς τυράννους, ἔχει ὅρια («ἐν οἷς ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ μὴ ἐμποδίζηται», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, P.G. 31, 860) καὶ δὲν νοεῖται ὀρθόδοξα ὡς «ταύτιση», ἀλλὰ ὡς μέτρο καιρικό, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἄλλη (χριστιανικὰ δικαιωμένη) ἐπιλογή.
.           Βέβαια, στὸ σημεῖo αὐτὸ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθεῖ ὅτι ὁ λόγος ἐδῶ ἀφορᾶ στὸ Ράσο στὸ σύνολό του καὶ ὄχι σὲ κάποια προσωπικὴ ἐπιλογή. Ἡ Ἐκκλησία, σὲ κάθε ἐποχή, ἔχει τὴν ἀποστολὴ τῆς Μάνας. Νὰ προφυλάσσει καὶ νὰ σώζει τὸ ποίμνιό της. Κάθε δυναμικὴ στάση, ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε σὲ ἀποτυχία καὶ καταστροφή, θὰ καταλογιζόταν πάντα ἐναντίον της.6 Ἡ ἀνοχὴ καὶ διαλλακτικότητα τοῦ Κλήρου δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύεται συλλογικὰ ὡς ἔνοχος συμβιβασμὸς καὶ ἐθελοδουλία, παρ μόνο στς περιπτώσεις κενες, στς ποες διακριβώνεται σωτερικ ταύτιση μ τν κατακτητή. Ἀλλὰ τέτοιες περιπτώσεις ἐλεγχόμενης διαγωγῆς Κληρικῶν, ὑπῆρξαν σπανιότατες. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, ἰδιαίτερα δὲ τὰ Πατριαρχικά, ἔχουν πάντα ἀνάγκη ἀποκρυπτογραφήσεως. Διότι σκοπός τους ταν ν παραπλανήσουν τν Πύλη. Τ Πατριαρχεο ς θναρχία, πρεπε ν φαίνεται πάντα ψογο πέναντι στν Πύλη, νεξάρτητα π τς πραγματικές του διαθέσεις. Ο συχνς θανατικς κτελέσεις Πατριαρχν κα Μητροπολιτν ποδεικνύουν, πόσο μικρ ταν μπιστοσύνη τς Πύλης πέναντί τους καί, συνεπῶς, τὴν ὀρθότητα τῆς θέσεως αὐτῆς.
.           Ἡ πολιτικὴ ὅμως τῆς συνυπάρξεως εἶχε καὶ μία δυναμικ διάσταση. Τν πίστη στ δυνατότητα βαθμιαίας ποκαταστάσεως τν θωμανν στ διακυβέρνηση το Κράτους κα τ δημιουργία νς «θωμανικο Κράτους το λληνικο θνους». Κατὰ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ ἀνάσταση τοῦ Ρωμαίικου (τῆς Ρωμανίας/«Βυζαντίου») θὰ ἐρχόταν χωρὶς ἐπανάσταση, ἀλλὰ μὲ τὴ βαθμιαία διάβρωση τοῦ κράτους καὶ τὴν ἀθόρυβη μεταλλαγή του. Ἡ ἐπανάσταση τῶν Νεοτούρκων (1908) καὶ ἡ ἐπικράτηση τοῦ ἐθνικιστικοῦ φανατισμοῦ στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀποσκοποῦσε ἀκριβῶς στὴν ἐπίσχεση τῶν Ρωμηῶν (καὶ τῶν Ἀρμενίων) στὴ συνεχῶς αὐξανόμενη συμμετοχή τους στὸν κρατικὸ μηχανισμό. Καὶ αὐτὸ δικαιώνει τὴ φαναριώτικη πολιτική. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τῆς πρόσκαιρης «συνεργασίας» μπόρεσε νὰ βελτιώσει τὴ θέση τοῦ ὑπόδουλου Γένους, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς αὐτοδιοικήσεως στὶς κοινότητες καὶ τὴν ἀνάδειξη στελεχῶν μίας ἑλληνικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας.
.           Πρόσφατα διατυπώθηκε ἡ ἄποψη, ὅτι «ἡ Ἐκκλησία ἑδραίωσε ὅλη της τὴν ἐπιρροή, ὥστε νὰ ἀποθαρρύνει τὶς ἐξεγέρσεις τῶν Ὀρθοδόξων κατὰ τῆς κυβέρνησης τοῦ Σουλτάνου». Μολονότι ἡ διάθεση τοῦ συγγραφέα εἶναι θετικὴ ἀπέναντι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐθναρχία, τοποθέτηση ατ δν πιβεβαιώνεται π τ πράγματα. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος, σὲ ὅλο του τὸ φάσμα, δὲν ἔχει νὰ δείξει μόνο ἐκπροσώπους τῆς πολιτικῆς τῆς περιορισμένης συνεργασίας, ἀλλὰ καὶ στὴν πλευρὰ τῆς δυναμικῆς ἀντιστάσεως. Αὐτὸ εἶναι ἐνδεικτικό της ἐλευθερίας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, σὲ θέματα ἐπιλογῶν τακτικῆς. Τὸν 16ο καὶ 17ο αἰώνα Πατριάρχες καὶ Μητροπολίτες ἔλαβαν ἀπροκάλυπτα μέρος σὲ ἐξεγέρσεις. Καὶ δὲν ἐπρόκειτο μόνο γιὰ φιλοδυτικούς, παρασυρόμενους ἀπὸ τὴ δυτικὴ προπαγάνδα, ἀφοῦ καὶ ἕνας ἡσυχαστὴς ἁγιορείτης, ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ «Γραικὸς» (16ος αἰ.), ἐπιδίωξε νὰ ὑποκινήσει τοὺς Ρώσους ἐναντίον τῶν Τούρκων.
.           Διαπίστωση διάψευστη τς ρευνας εναι, τι δν πάρχει ξέγερση το ποδούλου Γένους, στν ποία δν παιξαν νεργ ρόλο Κληρικο κα Μοναχοί. Μία περιδιάβαση στὴν πολύτομη (καὶ πολύτιμη) «Ἱστορία τοῦ Νέου ‘Ἑλληνισμοῦ» τοῦ καθηγητοῦ Ἀποστ. Βακαλόπουλου ἐπιβεβαιώνει τὴ θέση αὐτή. Καὶ δὲν ἦσαν λίγα τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα τοῦ δούλου Γένους.7 Περισσότερες ἀπὸ 70 εἶναι, κατὰ τὸν ὑπολογισμό μας, oἱ ἐξεγέρσεις καὶ τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα σ᾽ ὅλη τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: 110 ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ, βλ. σχετ. https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/05/τετρακόσια-ἀπροσκύνητα-χρόνια-μὲ-110-ἐ/ ], χωρὶς νὰ λαμβάνουμε ὑπ᾽ ὄψιν ἀνάλογες κινήσεις σὲ βενετοκρατούμενες περιοχές. Καὶ σ λα πρωτοστατον Κληρικο κάθε βαθμο κα Μοναχοί. Τ Ράσο γίνεται να εδος παναστατικο λαβάρου κα σημαίας. Βέβαια, τὰ ἀποτυχημένα αὐτὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα ἐπιτρέπουν καὶ κάποιες ἄλλες σημαντικὲς διαπιστώσεις: α) Τ Γένος δν συμβιβάσθηκε ποτ μὲ τὴν κατάσταση τῆς δουλείας καὶ δὲν ἔπαυσε νὰ πιστεύει στὴ δυνατότητα ἀποκαταστάσεώς του. β) Ο πανειλημμένες ποτυχίες τῶν ἐπαναστατικῶν αὐτῶν κινημάτων δικαιολογον, λλ κα ρμηνεύουν συνάμα, τος δισταγμος τν γετν το Γένους τ 1821, ὅταν μάλιστα τὸ φόβο τῆς νέας τραγικῆς ἀποτυχίας τὸν ἐνίσχυε ἡ καταθλιπτικὴ παρουσία τῆς «Ἱερᾶς Συμμαχίας» (ἀπὸ τὸ 1815). γ) ποδεικνύεται τελείως βάσιμο τ πιχείρημα, τι Διαφωτισμς κα δίως Γαλλικ πανάσταση (1789) γέννησαν τ 21 8, ταν τ Γένος δν παύει στιγμ ν βρίσκεται σ παναστατικ βρασμό. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν φυσικὸ νὰ ἐπιταχύνει τοὺς ρυθμοὺς καὶ νὰ ἐνθαρρύνει τὴν ἀστικὴ τάξη, ὄχι ὅμως καὶ νὰ προκαλέσει τὸν Ἀγώνα τοῦ ’21, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὰ ἕνας σταθμὸς στὴ μακραίωνη φιλελεύθερη πορεία τοῦ Γένους μας.
.         Ἡ μεγάλη ἀνθενωτικὴ-ἡσυχαστικὴ παράταξη, στὴν ὁποία ἀνῆκαν κατὰ κανόνα καὶ oἱ Πατριάρχες καὶ Μητροπολίτες, τὸ ἐθναρχικὸ δηλαδὴ σῶμα, ἔχει νὰ ἐπιδείξει καὶ μία σημαντικότερη ἀκόμη ἀντίσταση, ἀνταποκρινόμενη μάλιστα ἀπόλυτα στὸ πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Εναι ο Νεομάρτυρες. Ατο προέβαλαν τ συνεπέστερη γι τν ρθοδοξία κα ποτελεσματικότερη γι τ Γένος ντίσταση, χωρς μάλιστα θυσίες λλων, παρ μόνο το αυτού τους 9. Διότι, μὴ ξεχνᾶμε, τὸ πρόβλημα τῆς ἐκχύσεως τοῦ αἵματος τῶν ἄλλων, ἀκόμη καὶ σὲ περίπτωση «νόμιμης» ἄμυνας ἢ ἀπελευθερωτικῆς ἐξεγέρσεως, στὴν ἡσυχαστικὴ (αὐθεντικὴ δηλαδὴ) ὀρθόδοξη συνείδηση δὲν βρίσκει εὔκολα λύση. Ο Νεομάρτυρες ξαναζωντάνεψαν τν ρχαία χριστιανικ παράδοση το μαρτυρίου. Ἡ ὁμολογία τους ἀποσκοποῦσε στὴν ἔμπρακτη ἀπόρριψη τοῦ κατακτητῆ καὶ τὴν ἄμεση ἐπιβεβαίωση τῆς ὑπεροχῆς τῆς δικῆς τους πίστεως, ποὺ περιέκλειε συνάμα καὶ τὸν ἐθνισμό τους. Σ᾽ ὅλη τὴ μακρὰ δουλεία, ἀπέναντι στοὺς ἐξωμότες (ἐξισλαμισθέντες) ἢ καὶ τοὺς κρυπτοχριστιανούς, ποὺ ἀληθινὰ ἢ ὄχι κατέφασκαν τὴν ἰδεολογία τοῦ κατακτητῆ, στέκονταν oἱ δημόσιοι καταφρονητές της, οἱ Νεομάρτυρες, μόνιμη παρηγορία καὶ στήριγμα τῆς συνειδήσεως τῶν ὑποδούλων ἀδελφῶν τους. Ο Νεομάρτυρες νσαρκώνουν μάλιστα πληρέστερα π τος θνομάρτυρες τν λληνορθόδοξη παράδοση, διότι διακρίνονται ὄχι μόνο γιὰ ἡρωϊσμό, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἁγιότητα-πνευματικότητα, ποὺ ἀποδεικνυόταν μὲ τὰ θαύματα, ποὺ συνόδευαν τὸ μαρτύριό τους. Κίνητρό τους δὲν ἦταν τὸ μίσος, ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ τοὺς διῶκτες τους.
.        Σὲ τελευταία ὅμως ἀνάλυση ο στρατις τν Νεομαρτύρων ποδεικνύουν τ συμμετοχ κα το Ράσου στν ντίστασή τους, ὅπως καὶ τὴν ἑνότητα τοῦ Γένους ἐναντίον τοῦ Τυράννου. Οἱ Νεομάρτυρες προετοιμάζονταν γιὰ τὴν ὁμολογία τους ἀπὸ τοὺς Πνευματικοὺς-Γέροντες (ἀνάμεσά τους καὶ Ἐπίσκοποι). Οἱ βίοι καὶ τὰ μαρτύρια τῶν Νεομαρτύρων κυκλοφοροῦνταν καὶ διαβάζονταν, εἴτε μεμονωμένα ἀπὸ τοὺς πιστούς, εἴτε στὶς μνῆμες τους ὡς συναξάρια. Καὶ μόνο ἡ καθιέρωση τῆς τιμῆς τῆς μνήμης τῶν Νεομαρτύρων, ἀμέσως μετὰ τὴ θυσία τους, βεβαιώνει τή, σιωπηρὴ ἔστω (γιὰ εὐνόητους λόγους), κατάφαση ἀπὸ μέρους τοῦ Ἐθναρχικοῦ Κέντρου (τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) τῆς θυσίας τους καὶ ἀναγνώριση τῆς σημασίας της γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Γένους.
.         Σ᾽ αὐτὴν ὅμως τὴ συνάφεια θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω, ὅτι ἀκλόνητη πεποίθησή μου, θεμελιουμένη στὴ μελέτη τόσο τῆς τάσεως γιὰ περιορισμένη συνεργασία μὲ τὸν κατακτητή, ὅσο καὶ ἐκείνης γιὰ ἀντίσταση, εἶναι σύγκλιση τελικά, κα τν δύο πρς να κοιν στόχο: τν ποκατάσταση το Γένους. διαφορ ντοπιζόταν στν τρόπο θεωρήσεως το ατήματος κα στ χρησιμοποιούμενα μέσα, χι μως στ στοχοθεσία. Δὲν εἶναι ἡ μόνη περίπτωση παρόμοιων “διχασμῶν” τοῦ Γένους.
.          περίπτωση τν Νεομαρτύρων μως δείχνει πέρα π τ παραπάνω κα τ σημασία τν Μοναστηριν στος γνες γι τν νάσταση το Γένους. Ὁ καθηγητὴς Ἀπόστολος Βακαλόπουλος, ὀνομάζει ἀδίστακτα τὰ Μοναστήρια «προμαχῶνες μπροστὰ στὰ κύματα τοῦ Μουσουλμανισμοῦ»10. Δὲν ἦσαν, πράγματι, μόνο κέντρα παιδείας («κρυφ» σχολεα), καταφυγῆς καὶ προστασίας τῶν Ραγιάδων. Δὲν ἦσαν μόνο πνευματικὲς κολυμβῆθρες γιὰ τὸν συνεχῆ ἀναβαπτισμὸ τοῦ Γένους στὴν παράδοσή του11. σαν κα ντιστασιακπαναστατικ κέντρα σ σημεο, πο ν μν πάρχει ξέγερση ς τ 21, στν ποία δν πρωτοστατον κάποιο κάποια Μοναστήρια, ὡς ἐπίκεντρα τῆς ἐπαναστατικῆς δραστηριότητας, ἀλλὰ καὶ χῶροι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ξεπηδοῦσαν ἐπαναστάτες-πολεμιστές. Οἱ Μοναχοί μας, ποτὲ δὲν θεώρησαν ἀντίθετο πρὸς τὸν πνευματικό τους ἀγώνα, τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ τὴ θυσία τους γι᾽ αὐτήν.
.        Αὐτὴ τὴ στάση τῶν Μοναστηριῶν στὸν Ἀγώνα ὁμολογεῖ καὶ προσδιορίζει μὲ τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο Στρατηγς Μακρυγιάννης: «Τ για τ μοναστήρια, πού ‘τρωγαν ψωμ o δυστυχισμένοι […] π τος κόπους τν Πατέρων, τῶν Καλογήρων. Δὲν ἦταν καπιτσίνοι δυτικοί, ἦταν ὑπηρέτες τῶν Μοναστηριῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν ἦταν τεμπέληδες· δούλευαν καὶ προσκυνοῦσαν (=λάτρευαν). Καὶ εἰς τὸν ἀγώνα τῆς πατρίδος σ᾽ αὐτὰ τὰ μοναστήρια γινόταν τὰ μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τὰ ὀλίγα ἀναγκαῖα τοῦ πολέμου, καὶ εἰς τὸν πόλεμον θυσίαζαν καὶ σκοτωνόταν αὐτεῖνοι, οἱ ‘περέτες τῶν μοναστηριῶν καὶ τῶν ἐκκλησιῶν. Τριάντα εἶναι μόνον μὲ μένα σκοτωμένοι ἔξω εἰς τοὺς πολέμους καὶ εἰς τὸ Κάστρο, τὸ Νιόκαστρο καὶ εἰς τὴν Ἀθήνα»12.
.             Ὁ Μακρυγιάννης ἐπικαλεῖται τὴν προσωπική του ἐμπειρία, γιὰ νὰ κατοχυρώσει τὴ συμμετοχὴ τῶν Μοναστηριῶν στὸ μακρὸ ἀγώνα τῆς ἀνεξαρτησίας. Μὲ ἀφετηρία τὴν καθαρὰ ὀρθόδοξη-ρωμαίικη συνείδησή του, νομίζω, ὅτι δὲν τὸν παρερμηνεύουμε, ἂν τὴν ἀναφορά του στὸ δυτικὸ μοναχισμὸ τὴν ἑρμηνεύσουμε μὲ βάση τὴν ἐθνικὴ προσφορὰ τῶν Μοναχῶν μας. Ἡ φράση: «δὲν ἦταν καπιτσίνοι δυτικοὶ» γιὰ μᾶς σημαίνει: δὲν εἶχαν καμιὰ σχέση μὲ τὰ δυτικὰ-μοναχικὰ τάγματα, ποὺ βρίσκονταν στὴν ἐξουσία τοῦ “τυράννου” (Πάπα ἢ Φράγκου Αὐτοκράτορα). Ἦταν στὴν ὑπηρεσία-διακονία τοῦ Γένους, στὸ ὁποῖο καὶ ἀνῆκαν. Πόσοι ὅμως [παρόντες σ᾽ αὐτὸν ἐδῶ τὸ χῶρο] δὲν ἔχετε τὶς προσωπικές σας ἐμπειρίες γιὰ τὸν ἐθνικὸ ρόλο τῶν Μοναστηριῶν καὶ τῶν Μοναχῶν μας -ἀκόμη καὶ τῶν Μοναζουσῶν-στοὺς νεώτερους ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους, ὅπως ἡ ἀντίσταση 1941-44; Εἶναι μία προσφορὰ ἀδιάκοπη, ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβη, ἀληθινὰ μαρτυρική. Προσφορ πάνω π λα φατρίαστη κα κομμάτιστη, ληθιν θνική. Τὰ Ἑλληνικὰ Μοναστήρια δὲν συνδέθηκαν μόνο μὲ τὶς ἐξεγέρσεις τῶν χρόνων τῆς δουλείας, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ ξεπήδησαν καὶ μεγάλες μορφὲς τοῦ ᾽2113, φωτεινοὶ Ἡγέτες καὶ φλογεροὶ Ἐπαναστάτες.

2. Τ Ράσο στν πανάσταση το ᾽21

.           Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ γενικὰ ὅλου τοῦ Ράσου στὸν πανεθνικὸ Ἀγώνα τοῦ ᾽21 ἦταν ἀδύνατη χωρὶς μία πολὺ δύσκολη αὐθυπέρβαση. Καὶ ἡ αὐθυπέρβαση αὐτὴ δὲν ἔχει σχέση, ὅπως θὰ δεχόταν ἡ ἀντικληρικὴ προπαγάνδα, μὲ κάποια ἐθελοδουλία ἢ ἀδιαφορία γιὰ τὸ Γένος. Ἀντίθετα, σχετιζόταν ἄμεσα μὲ τὴν γνήσια καὶ αὐθεντικὴ ἀποκατάστασή του. Ἂς θυμηθοῦμε ἐδῶ τὸν βαθύτερο στόχο τῆς Ἐθναρχίας καὶ τοῦ Κλήρου μέσῳ τῆς «περιορισμένης συνεργασίας» μὲ τὸν κατακτητή. Ἦταν ἡ ἀνάσταση ὅλου τοῦ Ρωμαίικου, δηλαδὴ τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, μὲ τὴν παλαιὰ ἔκταση καὶ εὔκλειά της. Αὐτὸ ἐννοοῦσε ὁ Πατροκοσμᾶς λέγοντας συχνά: «αὐτὸ μία μέρα θὰ γίνει ρωμαίικο». Αὐτὸ ἐννοοῦσε καὶ ὁ Ρήγας Βελεστινλής, ἔστω καὶ σὲ ἕνα ἄλλο ἰδεολογικὸ πλαίσιο, ὅταν ἔλεγε στὸ «Θούριό» του: «Βούλγαροι κι Ἀρβανίτες καὶ Σέρβοι καὶ Ρωμηοί, ἀράπηδες καὶ ἄσπροι, μὲ μιὰ κοινὴ ὁρμή, γιὰ τὴν ἐλευθερίαν νὰ ζώσωμεν σπαθί».
.       Μετὰ τὸ κίνημα τοῦ Ἀλ.Ὑψηλάντη θὰ ἀλλάξει αὐτὸς ὁ ρωμαίικος-οἰκουμενικὸς στόχος τοῦ Ρήγα καὶ τῶν Κολλυβάδων, ποὺ ἦταν ὁ στόχος τῆς Ἐθναρχίας14. Ἀπὸ τὴ μεγαλοϊδεατικὴ ἰδεολογία τοῦ Γένους, θὰ ἐνταχθεῖ ὁ Ἀγώνας στὸ πλαίσιο τῆς ἀρχῆς τῶν ἐθνικοτήτων -καρποῦ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, στοχεύοντας ὄχι πιὰ στὴν ἀνασύσταση τῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ στὴ δημιουργία ἑνὸς μικροῦ ἀνεξάρτητου κράτους, στὸ ὁποῖο θὰ «στριμωχνόταν» κυριολεκτικὰ (πρβλ.τὸ 1922) τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ Ρωμαίικη Οἰκουμένη στὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἰσοδυναμοῦσε μὲ θάψιμο τῆς Ρωμηοσύνης. Ἔτσι ὁ ἀγώνας τοῦ ᾽21 ἐντάχθηκε στὰ σχέδια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς Εὐρώπης γιὰ τὴν αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας. Στὶς εὐρωπαϊκὲς αὐλές, ὅπως λ.χ. τοῦ Ναπολέοντος, καθορίσθηκε ὁ χαρακτήρας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ποὺ δὲν θὰ ἔχει πιὰ ρωμαίικο-οἰκουμενικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ στενὰ ἐθνικὸ καὶ κατ᾽ οὐσίαν «ἀρχαιοελληνικό». Θὰ εἶναι ἐπανάσταση τῶν Ἑλλήνων τοῦ Ἑλλαδικοῦ θέματος ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν Τούρκων, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας, ὡς συνέχειας τῆς «Ρωμαϊκῆς Βασιλείας» τῶν «Βυζαντινῶν»15. Τὸ πραξικοπηματικὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας (1833) εἶναι ἡ ἁπτὴ ἐπιβεβαίωση αὐτῶν τῶν ξενόφερτων προσανατολισμῶν.
.       Ἡ συμμετοχή, συνεπῶς, τοῦ Ράσου -καὶ μάλιστα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου- στὸν Ἀγώνα ὑπῆρξε δεῖγμα ὑψηλῆς αὐθυπερβάσεως καὶ αὐτοθυσίας, ἀφοῦ ἦταν πιὰ φανερό, ὅτι ὁ Ἀγώνας εἶχε σαφῶς ἀντιρωμαίικο καὶ ἀντιεθναρχικὸ χαρακτήρα, στρεφόμενο καὶ κατὰ τοῦ Πατριάρχου, ὡς Ἐθνάρχου τῶν Ρωμηῶν16. Ἡ συμμετοχὴ δὲ αὐτὴ ὁμολογεῖται ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἔζησαν σ᾽ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ Ἀγώνα καὶ ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν ἐπιβεβαιώσουν.
.        «Πλησίον εἰς τὸν Ἱερέα -ἔλεγε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης- ἦτον ὁ λαϊκός, καθήμενοι εἰς ἕνα σκαμνί, Πατριάρχης καὶ τζομπάνης, ναύτης καὶ γραμματισμένος, ἰατροί, κλεφτοκαπεταναῖοι, προεστοὶ καὶ ἔμποροι»17.
.         Ὁ ἱστορικὸς τοῦ 19ου αἰώνα Χρ.Βυζάντιος σημειώνει: «Προύχοντες, κληρικοί, ἀρματολοὶ καὶ κλέφται, λόγιοι καὶ πλούσιοι, συνεφώνησαν ἢ μᾶλλον συνώμοσαν καὶ παραχρῆμα ἐπαναστάτησαν κατὰ τῆς τουρκικῆς δυναστείας»18.
.         Ὁ ἐθνικὸς ἱστορικός μας Κ.Παπαρρηγόπουλος ὁμολογεῖ: «…Ὁσαδήποτε καὶ ἂν ὑπῆρξαν τὰ ἁμαρτήματα πολλῶν ἐκ τῶν Πατριαρχῶν, οὐδεὶς ὅμως ἐξ αὐτῶν, οὐδεὶς ὠλίσθησεν περὶ τὴν ἀκριβῆ τοῦ πατρίου δόγματος καὶ τῶν ὑπάτων ἐθνικῶν συμφερόντων τήρησιν»19.
.         Ἀνάλογα ἀποτιμοῦν τὴ στάση τοῦ Ράσου στὴν Ἐπανάσταση ὁ Δ. Κόκκινος, ὁ Δ.Φωτιάδης, ὁ Σπ. Μαρινάτος, ὁ Ι. Συκουτρής, ὁ Κ. Βοβολίνης, ὁ Ν. Τωμαδάκης, ὁ Ἀπ.Βακαλόπουλος κ.ἄ.20.
.         Ὑπάρχουν, βέβαια, καὶ ἐπικριτὲς τοῦ Κλήρου, καὶ τῶν Ἀρχιερέων, ποὺ ἀμφισβητοῦν ἢ καὶ ἀρνοῦνται τὴν εἰλικρινῆ καὶ ἄδολη συμμετοχή τους στὸν Ἀγώνα. Τέτοιες θέσεις ἔχουν κατὰ καιροὺς ὑποστηρίξει ὁ Γ. Κορδάτος (ἱστορικὸς μαρξιστής), ὁ Γ. Σκαρίμπας (λογοτέχνης μαρξιστής, ἀλλ’ ὄχι ἱστορικός), ὁ Μάριος Πλωρίτης (φιλόλογος κριτικός, ἀλλ’ ὄχι ἱστορικός), ὁ Γ. Καρανικόλας (δημοσιογράφος, ὄχι ἱστορικὸς) κ.ἄ.21. Οἱ θέσεις αὐτὲς ἐπαναλαμβάνονται στερεότυπα ἀπὸ ἄλλους λιγότερο σημαντικοὺς καὶ ἄσχετους μὲ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα. Ἀρκεῖ νὰ μελετήσει κανεὶς τὸ “ΔΕΛΤΙΟΝ” τῆς Ο.Λ.Μ.Ε.22, γιὰ νὰ διαπιστώσει πὼς αὐτούσιες oἱ ἰδεολογικὲς αὐτὲς ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ ᾽21 περνοῦν στὸ χῶρο τῆς παιδείας. Τὸ τραγικὰ ἀπελπιστικὸ ὅμως εἶναι, ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς παλαιότερες τοποθετήσεις ἔχουν πιὰ ξεπερασθεῖ καὶ στὸ χῶρο τῆς μαρξιστικῆς ἱστορικῆς Σχολῆς, ὁπότε oἱ ὑποστηρικτές τους ἀποδεικνύονται “παλαιομοδίτες” στὸ χῶρο τοῦ ἱστορικοῦ ἐρασιτεχνισμοῦ. Νεώτεροι μαρξιστὲς στορικοί, ἔχουν ἀποκηρύξει τὴν ἑρμηνευτικὴ μέθοδο τοῦ Γ. Κορδάτου καὶ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ προοπτική του. Ἐπίσης ἔχουν ἀπορρίψει τὴν προπολεμικὴ θεωρία τοῦ «λαϊκισμοῦ» (π. χ. Λεων. Στρίγκας). Ἔτσι, ὁ Π. Ροῦσος δέχεται τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 ὡς ἐθνικοαπελευθερωτικὴ καὶ ὁμολογεῖ: «Σὲ σύγκριση μὲ τὸ ἐθνικὸ τὸ κοινωνικὸ ἔρχεται στὸ ὑπόστρωμα»23. Ἀνάλογα δέχονται ὁ καθηγ. Βασ. Φίλιας, ὁ Λέων. Στρίγκας, ἡ Ἑλ. Ἀντωνιάδη-Μπιμπίκου κ.ἄ. 24. Ἡ ἐπικρατοῦσα στὸ χῶρο τῆς μαρξιστικῆς σκέψης σήμερα θέση εἶναι, ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 εἶναι ἐθνικοαπελευθερωτική, μὲ κοινωνικὸ περιεχόμενο, ἀλλὰ μία, στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος oἱ πιὸ ἑτερόκλητες δυνάμεις, κάθε μία μὲ τὶς δικές της προϋποθέσεις καὶ στοχοθεσία. Δὲν ἔχει ἐκλείψει ὅμως τελείως ἡ ἰδεολογικὴ προσέγγιση, ποὺ ἀναιρεῖ κάθε δυνατότητα ἱστορικῆς-ἐπιστημονικῆς κατανοήσεως καὶ ἑρμηνείας.
.       Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπισημότερα θύματα τῆς παρατεινόμενης αὐτῆς ἰδεολογικῆς ἀδιαλλαξίας εἶναι ὁ Μέγας Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης τοῦ Ἀγώνα, Ἅγιος Γρηγόριος Ε´25.

συνεχίζεται

———————

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

6. Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ μητροπολίτου Τρίκκης Διονυσίου, τοῦ ἐπικαλουμένου «Σκυλοσόφου». Ἔκαμε δύο ἀποτυχημένες ἐξεγέρσεις (1600 καὶ 1611), προσχωρώντας μάλιστα καὶ στὸν παπισμό, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ὑπόσχεση βοήθειας, ποὺ δὲν ἦλθε φυσικὰ ποτέ. Οἱ συνέπειες τῆς ἀποτυχίας ἦταν, γιὰ τὸ λαὸ κυρίως, ὀδυνηρές, ὅπως φανερώνει τὸ σχετικὸ δημοτικὸ τραγούδι:

“Δεσπότη μου, τί σήκωσες τὸν κόσμο στὸ σεφέρι καὶ ρήμαξαν τὰ Γιάννενα καὶ ρήμαξεν ὁ τόπος; Μεῖναν τὰ σπίτια ἀδειανά, γεμίσαν τὰ χανδάκια κι ὁ Τοῦρκος δὲν ἀπόσωσε νὰ κόβη καὶ νὰ καίη. Ἐδῶ ἁρπάζουν κόρακες κι ἐκεῖ oι Γιαουντζῆδες. Δὲν ἒχ’ ἡ μάννα πιὰ παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ γονέους. Kι ἐσένα τὸ τομάρι σου τὸ στείλανε στὴν Πόλη, νὰ τρῶν᾽ oἱ κότες πίτουρα, νὰ νταβουλᾶν oἱ Γύφτοι, γιὰ νὰ ξυπνάη ἡ Τουρκιὰ νὰ κάνη ραμαζάνι..”.

. Βλ. Δημήτρη Κιτσίκη, στορία τς θωμανικς Ατοκρατορίας (1280-1924), Ἀθήνα 1988, σ. 104.

7. Ἀναφέρουμε τὰ σημαντικότερα:

– Ἐπανάσταση στὴν Κρήτη καὶ Πελοπόννησο λίγο μετὰ τὴν Ἅλωση (l5ος αἵ.).
-Βενετοτουρκικὸς πόλεμος (1463-1479).
– Κίνημα στὴ Ρόδο (1524-29).
-Ἐπανάσταση Χειμαριωτῶν (1570).
– Ἐπανάσταση στὴν Πελοπόνησο, Στερεά, Ἤπειρο, Μακεδονία, Αἰγαῖο μετὰ τὴ ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου (Lepanto)(1571).
-Ἀνταρσία στὸ Ρέθυμνο (1571).
-Ἀνταρσία Μανιατῶν (1582).
-Ἀνταρσία Κύπρου (τέλη τοῦ 16ου-ἀρχὲς τοῦ 17ου αἰ.).
-Ἀπελευθερωτικὲς προσπάθειες ἀρχιεπισκόπων Ἀχρίδος Γαβριήλ, Νεκταρίου καὶ Ἀθανασίου.
-Ἐπαναστατικὲς προσπάθειες μητροπολίτου Τορνόβου Διονυσίου Ράλλη (1595/98).
-Ἐξεγέρσεις μητροπολίτου Διονυσίου Σκυλοσόφου (1600 καὶ 1611).
-Ἐπαναστατικὲς κινήσεις Μανιατῶν (17ος αἰ.).
– Ἐξέγερση ἀγροτῶν Νάξου (1641 ).
– Κρητικὸς πόλεμος (1645-1669).
-Ἐξέγερση Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος Μεθοδίου καὶ ἀρχιμανδρίτου Σεραφεὶμ (1704).
-Ἐπανάσταση τῆς Θεσσαλίας (1715)
-Ἐνέργειες μητροπολίτου Ἀχρίδος Ζωσιμᾶ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ βαλκανικοῦ χώρου (1716).
-Συμμετοχὴ στὰ Ὀρλωφικὰ ( 1768): ἐπαναστατικὴ κίνηση Πελοποννήσου, Στερεᾶς, Κρήτης, Αἰγαίου κ.λπ.
-Συμμετοχὴ στοὺς ἀγῶνες τοῦ Λ. Κατσώνη (1789-92).
-Ἀγῶνες Σουλιωτῶν (1800-1804).
-Ἀνταρσία Εὐθυμίου Παπαβλαχάβα (1808) κ.λπ., κ.λπ.

8. Βλ. Ν. Τωμαδάκη, το θνικν κοινωνικν κίνημα λληνικ θνεγερσία; Στὸ πέρ. ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ Γ’ (1970/71), σ. 5 ἑ. ἑ.

9. Βλ. τὸν τόμο: ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, Ες τιμν κα μνήμην τν Νεομαρτύρων (17-19 Νοεμβρίου 1986), Θεσσαλονίκη 1988, σσ. 612, μὲ σπουδαῖες μελέτες καὶ τὴν παλαιότερη γιὰ τὸ θέμα βιβλιογραφία.

10. στορία…, τόμ. β’, σ. 229.

11. Βλ. τὸ κεφάλαιο: κκλησία κα λληνικς Λας” στοῦ Στ. Ράνσιμαν, ὅπ.π., σ. 659 ἐ..

12. Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ράματα κα θάματα, Ἀθήνα 1983, σ. 163/4.

13. Ἁγιορείτης ἦταν ὁ πατριάρχης Ἀγαθάγγελος, ὅπως καὶ ὁ Μαρωνείας Κωνστάντιος καὶ ὁ Ἡρακλείας Ἰγνάτιος. Στὴ Μονὴ Φιλοσόφου Δημητσάνας “μαθήτευσαν” ὁ Ἀργολίδος Γρηγόριος, ὁ Π. Πατρῶν Γερμανός, ὁ Τριπόλεως Δανιήλ, ὁ Ἀνδρούσης Ἰωσήφ, ὁ Μονεμβασίας Χρύσανθος κ.π.ἄ. Ὁ Χριστιανουπόλεως Γερμανὸς στὸ Μ. Σπήλαιο, ὁ Χίου Δανιὴλ στὴ Ν. Μονὴ Χίου, ὁ Βρεσθένης Θεοδώρητος στὴ μονὴ Ἁγ. Θεοδώρων, ὁ Κύπρου Κυπριανὸς στὴ μονὴ Μαχαιρᾶ Κύπρου, κ.λπ. Ἀπὸ Μονὲς ξεκίνησαν ἐπίσης ὁ Παπαφλέσσας καὶ ὁ Ἀθανάσιος Διάκος.

14. Βλ. Τὸ κεφάλαιο «Τὸ ἀνολοκλήρωτο ᾽21» στοῦ Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, Ἀθήνα 1989(2), σ. 191

15. Βλ. τὴ σπουδαία ἀνάλυση τοῦ καθηγ. π. Ἰωάννου Ρωμανίδου, στὸ ἔργο του: Τ προπατορικν μάρτημα, Ἀθήνα 1989(2), σ. ιδ´ ἑ. ἑ.

16. Ph. Sherrard, Δοκίμια γι τν Νέο λληνισμό, Ἀθήνα 1971, σ. 296 ἑ.

17. Θ.Κολοκοτρώνη, Διήγησις συμβάντων λληνικς φυλς, ἔκδ. Πάπυρος, Ἀθῆναι, σ. 29.

18. Χρ. Βυζαντίου, στορία τακτικο στρατο, σ. 265. Βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, Ο ρχιερες κα τ Εκοσιένα, Ξάνθη 1985, σ. 189.

19. Κ. Παπαρρηγοπούλου, στορία το λληνικο θνους, τόμ. 7, Ἀθῆναι 1925, σ. 216/17.

20. Παραθέματα βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, ὅπ. π., σ. 190 ἑ. ἑ. Πρβλ. σ. 248 ἔ. ε. «Διακηρύξεις ἐθνοσυνελεύσεων», «κρίσεις συγχρόνων μὲ τὴν Ἐπανάσταση ἱστορικῶν».

21. Παραθέματα σχετικὰ βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, ὅπ.π. σ.197 ἑ.ἑ. καὶ 234 ἑ.ἐ. Γιὰ νὰ γίνει συνειδητὴ ἡ φθορὰ ἐκ μέρους τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, ἀρκεῖ νὰ σημειώσουμε, ὅτι μεταξὺ τῶν ἐπικριτῶν τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´ δὲν εἶναι μόνο μαρξιστές, ἀλλὰ καὶ ὁ χριστιανὸς καθηγ. Ἀλέξ. Τσιριντάνης. Στὸ ἴδιο, σ.198-99: Τὸ Οἰκουμ. Πατριαρχεῖο «δν θελε τν πανάσταση κα Πατριάρχης τν φωρισε. Βρέθηκαν μερικο ν πον πς τάχα τρομερς φορισμς λθε κα στν Μωρι κα θελε ν δέσει τ χέρια το Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Θ μποροσε βέβαια, Πατριάρχης ν εχε κατ κάποιο τρόπο διαμηνύσει στ λαό, ν μ πάρουν στ σοβαρ τν φορισμό. Τέτοιο πράγμα μως δν γινε, γιατί πλούστατα, φορισμς ταν ληθινς κα “σπουδαος”. “γινε στ σοβαρά, σοβαρώτατα”» (Βλ. Ἀλεξ. Τσιριντάνη, Τ Εκοσιένα, στὸ περιοδ. ΣΥΖΗΤΗΣΗ, τεῦχ. 195, Ἰανουαρ. 1977, σ. 2). Τὸ κείμενο τοῦ καθηγ. Τσιριντάνη, ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ «παρερμηνεία» δὲν εἶναι προνόμιο «ἀντορθοδόξων» καὶ «ἀνθελληνικῶν» ἰδεολογιῶν. Τὸ τραγικὸ ὅμως στὴν περίπτωση, καὶ σκανδαλῶδες συνάμα γιὰ σοβαρὸ καὶ ἀνεγνωρισμένο ἐπιστήμονα, εἶναι ὄχι μόνο ἡ ἀπουσία γνώσεως, ἀλλὰ καὶ ἐνδιαφέροντος (στὰ 1977!) γιὰ γνώση τῆς σχετικῆς μὲ τὸ θέμα βιβλιογραφίας, ποὺ δίνει ἀπάντηση στὰ μετέωρα ἐρωτήματά του. Ἀπὸ πλευρᾶς δὲ στενὰ ἐπιστημολογικῆς διερωτᾶται κανείς, ἂν ὁ ἐπιστήμων δικαιοῦται νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ λόγο τῶν εἰδικῶν στὴν ἔρευνα. Καὶ μία ἀφελὴς ἀπορία: Καὶ ἂν ἀκόμα ὁ ἅγιος Πατριάρχης «εἶχε διαμηνύσει στὸ λαό…κ.λπ.» (καὶ εἶχε πράγματι «διαμηνύσει». Βλ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, Γρηγόριος ‘ μέσα π τ γγραφα κα τς πηγς τν γώνα, Ἀθήνα 1988, σ. 21 ἑ. ἑ.), ποῦ θὰ τὰ εὕρισκε ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης; τοιχοκολλημένο σὲ κάποια δημόσια πλατεία; Καλὰ ἔλεγε ὁ μακαρίτης καὶ «ἄθεος» Γιάννης Σκαρίμπας, «ἀπὸ τὴν ψώρα τοῦ Κοραῆ δὲν ἀπαλλάχθηκε ἀκόμη τὸ Ἔθνος»…

22. Βλ. τὸ τεῦχος Μαρτίου 1983, ἔτ.34/τεῦχος 556, σ. 3: «Οἱ κοτσαμπάσηδες καὶ ὁ ἀνώτερος κλῆρος στὴν πλειοψηφία τους εἴτε σύρθηκαν στὴν ἐπανάσταση, γιατί δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν διαφορετικὰ μπροστὰ στὸ γενικὸ ξεσηκωμό, εἴτε προσχώρησαν ὑστερόβουλα, ἀποβλέποντας σὲ μία νέα μορφὴ κυριαρχίας πάνω στὸν ἐπαναστατημένο λαό(…). Ὁ ἀνώτερος κλῆρος, μὲ λίγες φωτεινὲς ἐξαιρέσεις, πολέμησε τὴν ἐπανάσταση μὲ τὰ μέσα ποὺ διέθετε καὶ μὲ ἐπικεφαλῆς τοὺς Πατριάρχες τῶν ἀφορισμῶν (Γρηγόριο Ε´, Πολύκαρπο Ἱεροσολύμων). Πρβλ. Π. Γεωργαντζῆ, ὄπ. π. σ. 201. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι, ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ «λαϊκισμοῦ» ἐμποδίζει τὸ κείμενο νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψη τὶς περιπτώσεις ποὺ ἀρχηγοί, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῶν ὅπλων κράτησαν τμήματα τοῦ λαοῦ στὶς μάχες, ἐμποδίζοντας τὴν λιποταξία τους. Ἔτσι καταντᾶ ἡ ἑρμηνεία μονομερὴς καὶ ἰδεολογική.

23. Βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζή, ὄπ.π., σ. 238 ἔ.

24. Στὸ ἴδιο.

25. Τὶς νεώτερες μελέτες γιὰ τὸ πρόσωπο βλ. στὴ Βιβλιογραφία.



, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε