Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Ἰω. Φωτόπουλος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ και ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιά τήν ὁμοφυλοφιλία
καί τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία της.

Πρωτ. π. Ἰωάννης Φωτόπουλος

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ,
ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ,
«ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ » ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΗ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ,
ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ, ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ,
ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΟΧΙ ΟΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΑΛΛΑ ΤΑ ΞΟΑΝΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

.               Ἔχοντας ὑπομείνει τή δυσωδία τῶν φρικτῶν συγγραφέων πού παρατίθενται στό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» εἶναι, φρονῶ, ἀναγκαῖο νά παραθέσουμε τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων σχετικά μέ τή μανία τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Βέβαια λίγα πράγματα ἀναφέρουν σχετικῶς οἱ Πατέρες ἀκολουθώντας τόν Ἀπόστολο πού γράφει «τά γάρ κρυφῇ ὑπ’ αὐτῶν γινόμενα αἰσχρόν ἐστί καί λέγειν». Ὡς βάση θά χρησιμοποιήσουμε τήν προαναφερθεῖσα ἑρμηνεία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή. Πάνω στόν καμβᾶ αὐτόν θά συμπληρώσουμε καί ψηφίδες ἀπό τή διδασκαλία καί ἄλλων Πατέρων.

Ι. Ὁ Θεός ἔθεσε ὅρια ἀπαράβατα στήν ἐρωτική ἐπιθυμία.

.               Ὁ ἅγιος Ἰωάννης θεωρεῖ τήν ὁμοφυλοφιλία, «τήν κατά τῶν ἀρρένων μανία», ὡς τό πλέον «ἄτιμο» πάθος, πού ἀποτελεῖ «ὕβριν» κατά τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Αὐτό ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι εἶναι «παρά φύσιν». Κάνει γι΄ αὐτό μία διάκριση. Ἄν καί εἶναι πεσμένη ἡ ἀνθρώπινη φύση, στή φθορά στήν ἁμαρτία καί στό θάνατο ὑπάρχουν καί παραμένουν «ὅρια» στήν ἐρωτική ἐπιθυμία καί τίς σχέσεις ἀνδρός καί γυναικός.
.               Ὑπάρχει ἕνας νόμος φυσικός στόν ὁποῖο ὑπόκεινται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί παράλληλα ἕνας νόμος πνευματικός γιά τούς πιστούς. Ὁ φυσικός νόμος εἶναι ὁ νόμος πού εἶναι γραμμένος στή συνείδηση κάθε ἀνθρώπου. Σ’αὐτόν τόν νόμο τόν φυσικό ὑπάγεται καί αὐτό πού λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος ἡ «φυσική χρῆσις» τοῦ ἄνδρα ἀπό τή γυναῖκα καί τῆς γυναίκας ἀπό τόν ἄνδρα. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀνεξαιρέτως γνωρίζουν χωρίς πολλές ἐξηγήσεις ποιά εἶναι καί πῶς πραγματώνεται ἡ «φυσική χρήση», ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός. Εἶναι δέ φυσική, γιατί μέ τόν τρόπο αὐτό ὑπάρχουν οἱ προδιαγραφές γιά νά ἐκπληρωθεῖ ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἄν τό ἀγνοεῖ ὁ ἄνθρωπος: α) ἑνώνονται ὁ ἄνδρας μέ τή γυναῖκα («καταλείψει ἄνθρωπος τόν πατέρα αὐτοῦ καί τήν μητέρα καί προσκολληθήσεται πρός τήν γυναῖκα αὐτοῦ καί ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» (Γεν. Β´ 24) καί β) σπείρεται καί γεννᾶται ἡ ἀνθρώπινη ζωή («αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε» (Γεν. Α´ 28)
.               Τί συμβαίνει μέ τούς ὁμοφυλόφιλους; Λέει ὁ Ἀπόστολος ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλες γυναῖκες «μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν» (ἐνν. τοῦ ἄνδρα) καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἄνδρες ἄφησαν «τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας». Παίρνοντας ὁ ἱ. Χρυσόστομος παράδειγμα ἀπό τίς πόρνες γράφει ὅτι ἄν καί εἶναι παράνομη ἡ μῖξις τους μέ τούς ἄνδρες εἶναι ὅμως «κατά φύσιν». Παραβιάζουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ πού ζητεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο τήν παρθενία ἤ τήν συζυγία ἀλλά μένουν στά ὅρια τοῦ φυσικοῦ νόμου. Ἀντίθετα οἱ ὁμοφυλόφιλοι παραβαίνουν καί τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ὅπως διδάσκεται στήν Παλαιά καί τήν Κ. Διαθήκη, ἀλλά καί τόν φυσικό νόμο. Γι΄ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία τους, «τοσοῦτον πορνείας χείρων ἐστίν, ὅσον οὐδέ ἔστιν εἰπεῖν» δηλ. εἶναι ἡ ἁμαρτία τους τόσο χειρότερη ἀπό τήν πορνεία ὅσο δέν μπορεῖ νά περιγραφεῖ. Τά ἴδια λέει καί ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. «Οἱ τῶν Σοδόμων οἰκήτορες» ἦσαν «εἰς τάς παρά φύσιν ἡδονάς ἀγρίως ἐξοιστρούμενοι καί ἀτιμάζοντες τόν συνόδου νόμον» (Περί τῆς ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ προσκυνήσεως» Λόγος Α΄). «Νόμον συνόδου» ἀποκαλεῖ τή νόμιμη, κατά φύσιν συνεύρεση ἀνδρός καί γυναικός [1].

ΙΙ. Ὑπάρχει κατά κυριολεξίαν ἔρωτας καί ἐπιθυμία στήν ὁμοφυλοφιλική σχέση;

.               Τί εἴδους ἔρωτας εἶναι ὁ ὁμοφυλόφιλος ἔρωτας; Ὁ ἅγιος Πατήρ μᾶς ἀφήνει ἔκπληκτους. Δέν ὑπάρχει ἔρωτας! Γράφει συγκεκριμένα: Οὐ γάρ εἶπε, ὅτι ἠράσθησαν καί ἐπεθύμησαν ἀλλήλων, ἀλλ᾽ ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἀλλ᾽ ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους. Μετάφραση: Δέν εἶπε [ὁ ἀπόστολος] ὅτι ἐρωτεύθηκαν καί ἐπεθύμησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἀλλά κάηκαν ἀπό τήν ὄρεξη μεταξύ τους.
.               Τό νόημα εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχει ἀληθινός ἔρωτας, δηλ. φυσικός, ἔστω παράνομος, πού ἑνώνει τούς ὁμοφυλόφιλους, ἀλλά μιά ἐπιθυμία ἄλογη πού τούς κατακαίει. Εἶναι μιά ὑπερβολική καί ἀλλόκοτη ἐπιθυμία πού δέν ἀνέχεται νά μένει στά ὅρια, τά ὁποῖα χάραξε ὁ Θεός μέσα στήν ἀνθρώπινη συνείδηση («οὐκ ἀνασχομένη εἴσω τῶν οἰκείων μένειν ὅρων»). Ὅταν κάποιος ξεπεράσει τούς νόμους πού ὅρισε ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ πράγματα ἀλλόκοτα, λέει ὁ Ἅγιος. Ἑρμηνεύοντας τή φράση «τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι» τονίζει ὅτι ὁ ἀπόστολος «οὐκ εἶπεν ἐπιθυμίαν, ἀλλ᾽ ἀσχημοσύνην κυρίως». Μοιάζει σάν νά ἀρνεῖται νά δώσει στήν ὁμοφυλοφιλία ἀκόμη καί τό χαρακτήρα τῆς κατ΄ἐξοχήν ἐπιθυμίας, ὅπως τήν ἐννοοῦμε σέ κάθε ἄλλη περίπτωση.

ΙΙΙ. Τί εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία;

.               Ἡ ἀληθινή της ὀνομασία καί τό οὐσιαστικό της περιεχόμενο εἶναι «μανία», πού σημαίνει τρέλλα. Ἔτσι τήν ὀνομάζει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος ἀλλά καί «ἀλλόκοτη λύσσα». Γιατί αὐτό; Διότι, ὅπως γράφει, «θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι στίς παρά φύσιν σχέσεις δέν ὑπάρχει ἡδονή, γιατί γνήσια ἡδονή εἶναι ἡ φυσική («ἡ γάρ γνησία ἠδονή ἡ κατά φύσιν ἐστίν»). Ὁμοίως κατά τόν ἅγιο Κύριλλο οἱ Σοδομῖτες ἦσαν «εἰς ἀσέλγειαν ἀχαλίνως ἐκλελυττηκότες» δηλ. εἶχαν ἀχαλίνωτη λύσσα γιά τήν ἀσέλγεια. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης κι αὐτός «ἐμπαθῆ» καί «κατά τῶν ἀρρένων λύσσα» ὀνομάζει τήν ὁμοφυλοφιλία.
.               Ἡ λέξη «μανία», παρμένος ἀπό τήν ἀρχαιοελληνική γλῶσσα καί ἐμπειρία, εἶναι σήμερα ὅρος πού περιγράφει ψυχιατρική νόσο. Στά χαρακτηριστικά τῆς μανίας περιλαμβάνεται καί ἡ ἀχαλίνωτη ἐρωτική δραστηριότητα! Μήπως καί ἡ Ἀμερικανική Ψυχιατρική ἐταιρεία δέν εἶχε μέχρι τό 1973 χαρακτηρίσει τήν ὁμοφυλοφιλία διανοητική διαταραχή;
.               Παρεκβαίνοντας ἀπό τό κυρίως θέμα τοῦ κειμένου μας -ἡ σχετική μέ τήν ομοφυλοφιλία διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων – θέλαμε νά ποῦμε ὅτι προκειμένου νά βγῆ ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀπό τόν DSM, τόν κατάλογο τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχολογικῆς Ἑταιρείας, πού περιλαμβάνει τίς ποικίλες ψυχολογικές διαταραχές, ἀσκήθηκαν ποικιλόμορφη βία, ἐκφοβισμοί καί σατανικές μεθοδεῖες ἐκ μέρους ὀργανωμένων ὁμάδων «ακτιβιστῶν», αὐτῶν τῶν φασιστικῶν φρουρῶν τὴς Ν. Εποχῆς.[2] Αὐτά ἀποκρύπτονται ἀπό τόν π. Βασίλειο, ἄν καί εμφανίζει κάποιες διαφωνίες ψυχολόγων και ψυχιάτρων. Ἄν καί οἱ ψυχίατροι καί οἱ ψυχολόγοι ἔθεταν σέ διαφορετική ἀπό τόν ἱ. Χρυσόστομο βάση τή διαταραχή τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἀντιλαμβάνονταν καί αὐτοί ὅτι ʺκάτι δέν πάει καλάʺ μέ τήν ψυχική κατάσταση τῶν ὁμοφυλοφίλων.Ἴ σως ἀπενοχοποιοῦσαν τήν ὁμοφυλοφιλική πράξη τους λόγῳ τοῦ «ψυχισμοῦ» τῶν ὁμοφυλοφίλων! Ἀντιθέτως ἠ ἁγία μας Ἐκκλησία τήν θεωρεῖ πάθος τῆς ψυχῆς, ἐπισημαίνει τήν εὐθύνη τῶν ὁμοφυλοφίλων καί ἐπιζητεῖ τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία τους.
.               Σήμερα ἡ Ν. Ἐποχή (τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος» εἶναι συντονισμένο στό πνεῦμα της) ἔχει κάνει… πρόοδο! Μέ βάση τό δόγμα τοῦ «σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» οἱ ὁμοφυλόφιλοι εἶναι ψυχικῶς ὑγιεῖς, ἐνῷ ὅσοι ἀντιστέκονται στίς «παρελάσεις ὁμοφυλόφιλης ὑπερηφάνειας» καί στήν προπαγάνδα τῆς ὁμοφυλοφιλίας πάσχουν ἀπό …ὁμοφοβία!

Σέ τί ὀφείλεται ἡ ἁμαρτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας;
.               Στήν ὑπερβολική καλοπέραση καί τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ. («Ἀπό τρυφῆς, ἀπό τοῦ μή εἰδέναι τόν Θεόν») γράφει ὁ Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει: «Παρά τῶν μεθυόντων αἱ τῆς φύσεως ἐναλλαγαί, ἐν ἄρρενι μέν τό θῆλυ, ἐν δέ τῷ θήλει τό ἄρρεν ἐπιζητούντων». Ὅταν χαθεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, αὐτή ἡ «ἄγκυρα», ὅπως τόν ὀνομάζει,  «ὅταν ἀποστῶμεν τῶν ἐπιταγμάτων τοῦ Θεοῦ», τότε ἀκολουθεῖ ἡ «ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ» καί εἰσέρχονται ὅλες οἱ ἐπιθυμίες καί βέβαια ἡ «ἐπίτασις τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας». Τό «σατανικόν δόγμα» τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ «βίος διαβολικός».
.               Γιατί ὅμως ὁ διάβολος σπρώχνει τόν ἀπρόσεκτο ἄνθρωπο καί σήμερα μαζικά στήν ὁμοφυλοφιλία; Ἐπειδή γάρ εἶδεν ὁ διάβολος ὅτι αὕτη μάλιστα συνάγει τά γένη ἡ ἐπιθυμία, τόν δεσμόν ἐσπούδασε διακόψαι, ὥστε οὐ τῷ μή σπείρεσθαι μόνον κατά νόμον τό γένος διαλῦσαι, ἀλλά καί τῷ πρός ἀλλήλους ἐκπεπολεμῶσθαι καί στασιάζειν. Μετάφραση : Ἐπειδή εἶδε ὁ διάβολος ὅτι ἡ φυσική ἐρωτική ἐπιθυμία ἑνώνει τἀ δύο φύλα, ἔκανε τό πᾶν γιά νά κόψει αύτόν τόν δεσμό ἀνδρός καί γυναικός, ὥστε ὄχι μόνο νά μή γεννιῶνται παιδιά καί νά διαλυθεῖ τό άνθρώπινο γένος, ἀλλά καί νά βρίσκονται μεταξύ τους σέ πόλεμο καί διαρκεῖς ἔριδες.

IV. Ἡ ὀρθόδοξη ἐν Χριστῷ θεραπεία τοῦ πάθους.

.               Ὑπάρχει θεραπεία στό ὁμοφυλοφιλικό πάθος; Ὁ ἱ. Χρυσόστομος γιά λόγους ποιμαντικούς τό ἐμφανίζει ἀσυγχώρητο, ἀκριβῶς γιά νά δείξει τό βάρος τοῦ ἁμαρτήματος καί τόν κόπο πού πρέπει νά καταβάλει ὁ μετανοῶν. Γράφει ὅτι ὁ «Θεός ἔθεσε τήν κατά φυσιν ηδονή [στούς ἀνθρώπους], τήν ὁποία μποροῦσαν ἐλεύθερα ὅλο νά ἀπολαμβάνουν μέ χαρά καί ἀπαλλαγμένοι ἀπό ντροπή, ἀλλά οἱ ὀμοφυλόφιλοι δέν θέλησαν. Γι᾽ αὐτό στεροῦνται κάθε συγγνώμης, γιατί ἐξευτέλισαν τήν φύση τους».
.               Μέ τούς σκληρούς αὐτούς λόγους ἑτοιμάζει τούς μετανοοῦντες ὁμοφυλόφιλους γιά τά μεγάλα ἐπιτίμια πού ἐπιβάλλουν οἱ Ἱ. Κανόνες. Πρόκειται γιά Κανόνες τοῦ Μ. Βασιλείου καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, τούς ὁποίους ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περιέβαλε μέ οἰκουμενικό κῦρος στήν Πενθέκτη Οἰκουμ. Σύνοδο: Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει: «Ὁ τήν ἀσχημοσύνην ἐν τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδεικνύμενος, τῷ χρόνῳ τοῦ ἐν τῇ μοιχείᾳ παρανομοῦντος οἰκονομηθήσεται (ΚΑΝΩΝ ΞΒ´). Μετάφραση: Ὅποιος ἀσχημονεῖ ἐρωτικά μέ ἄνδρες πρέπει νά δεχθεῖ τό ἐπιτίμιο αὐτοῦ ὁ ὁποῖος μοιχεύει.
.               Τό ἐπιτίμιο τοῦ μοιχοῦ σύμφωνα μέ τόν ΝΗ´Κανόνα τοῦ Μ. Β. εἶναι 15 χρόνια. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀπό τή στιγμή πού μετανοεῖ ὁ μοιχός καί ὁ ὁμοφυλόφιλος καί παύει τήν ἁμαρτία, πρέπει νά περάσουν 15 χρόνια μέ ἀληθινή μετάνοια, μέ δάκρυα μέ νηστεία, ἄσκηση τῶν ἀρετῶν καί ὕστερα νά ἀξιωθεῖ τῆς θείας Μεταλήψεως. Μεγάλο τό ἐπιτίμιο καί βαρύ. Εἶναι ὅμως ἀξιοπρόσεκτο ὅτι ὁ ἅγιος Βασίλειος χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «οἰκονομῶ». Μέ τό ἐπιτίμιο αὐτό «οἰκονομεῖται» ὁ ἁμαρτήσας. Δέν τιμωρεῖται. Εἰσέρχεται στήν «οἰκονομία», στό σχεδιασμό τῶν ἁγίων Πατέρων, τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας γιά τή σωτηρία του. Ἄς προσέξουμε καί τά στάδια τῆς μετανοίας, ὅπως τά ζητεῖ ὁ Μ. Βασίλειος καί ὅπως αὐτά εἶχαν διαμορφωθεῖ ἤδη ἀπό τήν ἀρχαία Ἐκκλησία :
.               Ἐν δ΄ μέν ἔτεσι προσκλαίων ἔσται, ἐν ε΄ δέ ἀκροώμενος, ἐν τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐν δυσί συνεστώς ἄνευ Κοινωνίας. Μετάφραση : Γιά τέσσερα χρόνια[ὁ μοιχός καί ὁ ἀρσενοκοίτης] θά προσκλαίει, πέντε χρόνια θά ἀκροᾶται τή Θ. Λειτουργία, τέσσερα θά μένει γονατιστός καί ἄλλα δύο χρόνια θά στέκεται μαζί μέ τούς πιστούς χωρίς ὅμως νά μετέχει στή Θ. Κοινωνία.(σύνολο 15 χρόνια) [3]
.               Βλέπουμε μέ πόση ἀκρίβεια, μέ πόση ἀληθινή ἀγάπη καί αἴσθημα εὐθύνης οἱ Ἅγιοι Πατέρες «κανονίζουν» τούς μετανοοῦντες, ὥστε νά ἐπανέλθουν χωρίς πισωγυρίσματα στήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας.
.               Δέν παύουν ὅμως νά εἶναι μεγάλα τά ἐπιτίμια προπάντων γιά τούς ἀδυνάτους καί ὀλιγοπίστους. Γι’ αὐτό «συντέμνει» ἡ Ἐκκλησία μας τά ἐπιτίμια. Ἔτσι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής ζητεῖ 3 χρόνια αὐστηρῆς ἀσκήσεως καί νηστείας γιά νά ἀξιωθεῖ ὁ μετανοῶν ὁμοφυλόφιλος τῆς Θ. Κοινωνίας.
.               Τά πολύ αὐστηρά ἐπιτίμια τοῦ Μ. Βασιλείου καί τοῦ ἁγ. Γρηγορίου Νύσσης εἶναι ἕνας δείκτης τῆς φοβερῆς ζημιᾶς πού γίνεται στήν ψυχή ἀπό τίς βαρειές σαρκικές ἁμαρτίες. Πάντοτε ὅμως τά ἐπιτίμια στήν ποιμαντική πράξη μικραίνουν καί συρρικνώνονται σύμφωνα μέ τόν ΡΒ΄(102) Κανόνα τῆς ϛ΄ Οἰκουμ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος προβλέπει τή χρήση οἰκονομίας ἀπό τόν Πνευματικό, σύμφωνα μέ τή μετάνοια πού ἐπιδεικνύει ὁ ἁμαρτάνων, σύμφωνα μέ τίς ἀντοχές του, μέ τίς συνθῆκες πού διαπράχθηκε ἡ ἁμαρτία κλπ. Σκοπός τῶν ἐπιτιμίων εἶναι ἡ θεραπεία, ἡ ἀποκατάσταση τῆς πνευματικῆς ὑγείας τοῦ Χριστιανοῦ, ὄχι ἡ ἐξουθένωση ἤ ἐξόντωσή του. Ἡ ὑπερβολική καί ἀφιλάνθρωπη αὐστηρότητα καί τό ἀντίθετό της, ἡ χαλαρή ἀντιμετώπιση τῆς ἁμαρτίας καί ἡ ἀμνήστευσή της ἀφήνει ἀθεράπευτο τόν ἁμαρτάνοντα καί τοῦ στερεῖ τή Χάρη τοῦ Χριστοῦ.
.               Γιά νά ποῦμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, σχετικά μέ τήν σήμερα ἐφαρμοζόμενη οἰκονομία, αὐτό πού ζητεῖται εἶναι ἡ ἀπόφαση ἀποχῆς ἀπό τήν μανία τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἡ διαρκής μετάνοια καί προσπάθεια ἀποφυγῆς τῆς ἁμαρτίας καί ἕνα εὔλογο διάστημα ἀποχῆς, ρυθμιζόμενο ἀπό τόν πνευματικό Πατέρα κατά περίπτωση, πού νά ἀποδεικνύει τήν εἰλικρινῆ διάθεση ἀλλαγῆς καί ἐπιστροφῆς στήν καθαρότητα καί στήν κοινωνία μέ τόν Χριστό.
.               Δυστυχῶς μέσα ἀπό τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» γίνεται προσπάθεια νά ἀμνηστευθεῖ τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Οἱ τοποθετήσεις ὀρθοδόξων ἱερέων, πού συνιστοῦν νἀ ἐπιτρέπεται ἀνεμπόδιστα ἡ Κοινωνία τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων στούς ὁμοφυλόφιλους, συνιστοῦν μεγάλη ἀποστασία ἀπό τή διδασκαλία τῶν θείων Γραφῶν, πού ἀπαιτοῦν συνεχῆ ἔλεγχο τῆς συνειδήσεώς μας γιά νά προσερχώμεθα στήν Θ. Εὐχαριστία. Ἀποτελοῦν ἐπίσης ἀθέτηση καί περιφρόνηση τῶν ἁγίων Πατέρων πού ἐκφράζουν αὐθεντικά καί ἁγιοπνευματικά τό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιά ἐπιπόλαιους αὐτοσχεδιασμούς πού κολακεύουν τό σαρκικό φρόνημα ἀλλά στεροῦν τή δυνατότητα ἀληθινῆς μετανοίας στούς ὁμοφυλοφίλους.
.               Δύο παραδείγματα ἀπό τό βιβλίο: α ) ὁ ὁρθόδοξος ἱερεύς Θωμᾶς Hopko γράφει: «Ἄν παραμένουν σέ ἐφάμαρτες συμπεριφορές [οἱ ὁμοφυλόφιλοι] ἀλλά μετανοοῦν εἰλικρινά, μποροῦν νά γίνουν δεκτοί στήν Θεία Κοινωνία μέ τή διαβεβαίωση τῆς συγχώρησης καί ἐλέους τοῦ Κυρίου» (σ. 647)
.               β) τό ἱερατικό ζεῦγος π. Ἰωάννου καί Λύν Μπρέκ ἐρωτᾶ: «Εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἰδιαίτερα ὅταν ἐκφράζεται μέ ἕνα σταθερό ζεῦγος πού ἔχουν δεσμευθεῖ ὁ ἕνας στόν ἄλλο, μιά ἀρκετά σοβαρή ἁμαρτία-ἤ μέ τόσο καταστρεπτική ἐπιρροή στήν ἐνοριακή ζωή-ὥστε νά δικαιολογεῖ νά τούς ἀφορίσουμε; … Ἀναγνωρίζουμε ὅτι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου προσφέρεται ʺεἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος ʺ. Ποιά πρέπει, πράγματι, νά εἶναι ἡ σωστή ποιμαντική προσέγγιση στά ὁμόφυλα ζευγάρια πού μετέχουν στήν ἐνοριακή ζωή;» (σ. 647).
.               Θεωρῶ δικαιολογημένους τούς δύο ἀλλόγλωσσους ὀρθοδόξους ἱερεῖς, τά διαβάσματα τῶν ὁποίων, ὅπως καί τῶν περισσοτέρων ξένων ὀρθοδόξων θεολόγων καί ἱερέων, κατά πᾶσαν πιθανότητα, περιορίζονται στή μελέτη οἰκουμενιστικῶν, μοντέρνων θεολόγων καί λειτουργιολόγων. Γνωρίζουν οἱ πατέρες αὐτοί, ὁ π. Θ. Hopko καί ὁ π. Ἰωάννης Breck τή σχετική διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τούς συναφεῖς ἱερούς Κανόνες; Ἄν τή γνωρίζουν, εἶναι θλιβερό γιά τήν ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά ὑπάρχουν ἱερεῖς της, οἱ ὁποῖοι, ἐξ ὅσων γράφουν, μοιάζουν νά λένε μέσα τους: «Καλά, καί τί εἶναι ὁ Μ. Βασίλειος; Ἐδῶ ἔχουμε τήν ἐπιστήμη τῆς Ψυχολογίας, ἔχουμε τούς καθηγητές ἑρμηνείας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἔχουμε καινούργιες πολιτισμικές καί κοινωνικές συνθῆκες».
.               Ἡ ρηχότητα στήν ἀντιμετώπιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀπό τό ζεῦγος Breck φαίνεται ἀπό τό ρητορικό τους ἐρώτημα ἄν ἡ παρουσία ἑνός ὁμοφυλοφιλικοῦ «ζεύγους» στήν ἐνοριακή ζωή ἔχει «τόσο καταστρεπτική ἐπιρροή»! Μά ποῦ ζοῦν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι; Δέν ἀντιλαμβάνονται τό φοβερό τραῦμα πού προκαλεῖ ἡ ἀποδοχή τῆς παρουσίας αὐτοῦ τοῦ «ζεύγους» στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ; τό μάθημα ἀποστασίας ἀπό τό Χριστό πού δίνει ἡ εἰκόνα δυό ἐρωτευμένων ἀνδρῶν ἤ γυναικῶν πού μπαίνουν καί βγαίνουν χεράκι-χεράκι ἀπό τήν ἐκκλησία;

Ἐπίλογος καί ἀπαραίτητες ἐξηγήσεις

.               Δέν θά ἤθελα νά συνεχίσω τήν ἐνασχόληση μέ τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος». Ἄν νομίζει κάποιος ὅτι ἡ κριτική μας γίνεται ἀπό λόγους ἐμπαθείας, ὅτι ἔχω κάποια προσωπική διαφορά μέ τόν π. Βασίλειο, τόν διαβεβαιώνω ὅτι αὐτό δέν ἀληθεύει. Ὁ π. Βασίλειος δέν μέ ἔχει βλάψει σέ τίποτα προσωπικά, οὔτε κι ἐγώ θέλω νά τόν βλάψω σέ κάτι. Ἡ κατά καιρούς κριτική μου σέ κάποια ἄρθρα καί βιβλία του γίνεται ἐπειδή φρονῶ, καί ὄχι μόνο ἐγώ, ὅτι οἱ ἰδέες του, τίς ὁποῖες προσπαθεῖ νά διαχύσει στό πανελλήνιο ἀντιβαίνουν στήν Ἀλήθεια καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.               Αὐτό τό τελευταῖο του βιβλίο θεωρῶ ὅτι ἀποτελεῖ μιά ἄσχημη καί ἀποτρόπαιη κηλίδα στά θεολογικά καί ἀκαδημαϊκά μας γράμματα. Ἡ κριτική του διάθεση στόν Ἀπ. Παῦλο, ὁ ὁποῖος, κατά τόν π. Βασίλειο, αγνοεῖ τί σημαίνει σεξουαλικός προσανατολισμός, ἡ φανερή περιφρόνηση τῶν ἁγίων Πατέρων καί τῶν συγχρόνων κληρικῶν, τῶν ὁποίων (κληρικῶν) τά κειμενα χαρακτηρίζει ὡς «χαμηλοῦ ἐπιπέδου», ὁ ἐναγκαλισμός «μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας» ὅλων τῶν ἀνοήτων, βλασφήμων καί αὐθαιρέτων ἰδεῶν τῶν ὁμοφυλόφυλων καί λεσβιῶν «καθηγητῶν», ἡ ἀποσιώπηση τῶν ψυχολογικῶν προβλημάτων καί τῶν ἄλλων προβλημάτων ὑγείας τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἐπιλεκτική παράθεση τῶν ἀπόψεων τῶν φιλοσόφων καί ψυχολόγων γιά τήν ὁμοφυλοφιλία, τό φανερό ψεῦδος γιά τήν… ἀφοσίωση τῶν ὁμοφυλόφιλων «ζευγαριῶν» καθιστοῦν τό βιβλίο, ἴσως ὄχι σκόπιμα, ἐργαλεῖο τῶν νεοεποχητῶν γιά τήν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας.
.               Θά ἤθελα σέ παράρτημα νά παραθέσω α) γιά ὅσους τόν ἀγνοοῦν, τόν Μῦθο τοῦ Αἰσώπου Ζεύς καί Αἰσχύνη, γιά νά γίνει γνωστό πῶς θεωροῦσε τήν ὁμοφυλοφιλία ὁ ἁπλός λαός στήν ἑλληνική ἀρχαιότητα καί β) ἕνα διασωθέν ἀπόσπασμα ἀπό ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Νείλου τοῦ Σιναΐτου σέ κάποιον Μαρτύριον Βίνδικον, μέ τό ὁποῖο ὁ Ὅσιος δίνει τήν ἐλπίδα τῆς ἰάσεως τοῦ πάθους γιά ὅλα τά σαρκικά ἁμαρτήματα.

Ζεύς καί Αἰσχύνη

Ζεὺς πλάσας τοὺς ἀνθρώπους τὰς μὲν ἄλλας διαθέσεις αὐτοῖς ἐνέθηκε, μόνην δ᾿ ἐνθεῖναι τὴν αἰσχύνην ἐπελάθετο. Διὸ καὶ μὴ ἔχων πόθεν [ἂν] αὐτὴν εἰσαγάγῃ, διὰ τοῦ ἀρχοῦ αὐτὴν εἰσελθεῖν ἐκέλευσεν. Ἡ δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἀντέλεγεν ἀναξιοπαθοῦσα. Ἐπεὶ δὲ σφόδρα αὐτῇ ἐνέκειτο, ἔφη· Ἀλλ᾿ ἔγωγε ἐπὶ ταύταις εἰσέρχομαι ταῖς ὁμολογίαις ὡς Ἔρως μή εἰσελεύσεται· ἂν δ᾿ εἰσέλθῃ, αὐτὴ ἐξελεύσομαι παραυτίκα. Ἀπὸ δὴ τούτου συνέβη πάντας τοὺς πόρνους ἀναισχύντους εἶναι. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι τοὺς ὑπ᾿ ἔρωτος κατεχομένους ἀναισχύντους εἶναι συμβαίνει.

Μετάφραση: Ὅταν ὁ Δίας ἔπλασε τούς ἀνθρώπους, ἔβαλε μέσα τους ὅλες τίς ψυχικές διαθέσεις. Ξέχασε μόνο νά βάλει μέσα τους τήν ντροπή καί μή ἔχοντας ἀπό ποῦ νά τήν βάλει μέσα, τή διέταξε νά μπεῖ ἀπό τόν πρωκτό. Ἡ ντροπή στήν ἀρχή ἀντιδροῦσε καί ἔλεγε ὅτι αὐτό εἶναι ἄδικο. Ἐπειδή ὅμως ὁ Δίας τά ἀπαιτοῦσε μέ σφοδρότητα τοῦ εἶπε: «Θά μπῶ, τί νά κάνω, ἀλλά μ᾽ αὐτή τή συμφωνία, ὅτι δέν θά μπεῖ ἀπό ἐκεῖ γεννητικό ὄργανο. Ἄν μπεῖ, ἐγώ θά φύγω ἀμέσως».

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ συμβαίνει ὅλοι οἱ ὁμοφυλόφιλοι νά εἶναι ἀναίσχυντοι.

Ἁγίου Νείλου τοῦ Σιναΐτου
Μαρτυρίῳ Βίνδικι (Μήνυμα ἐλπίδας)

Πᾶν εἶδος ἀκαθαρσίας, οἷον πορνεία, μοιχεία, ἀσέλγεια καί ἀρσενοκοιτία καί τά ὅμοια τούτοις χειμών προσονομάζονται παρά τῷ Σολομῶντι. Ἐπειδή οὖν πάντες οἱ ἐκ μεταμελείας τῷ ὀρθῷ χρησάμενοι λογισμῷ ἀπαλλάττονται τῶν τοιούτων ἀμπλακημάτων καί μετά τοῦτο ἐρασμίως προσέχουσι τοῖς σωφρονικοῖς λόγοις, διά τοῦτο γέγραπται, ὅτι περ ʺὁ χειμών παρῆλθε, φωνή τρυγόνος ἠκούσθη ἒν τῇ γῇ ἡμῶνʺ τήν γάρ σωφροσύνην ἡ τρυγών κατασημαίνει.

Μετάφραση: Κάθε εἶδος ἀκαθαρσίας, δηλαδή ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ ἀσέλγεια, ἡ ἀρσενοκοιτία καί τά παρόμοια, «χειμώνας» ὀνομάζονται ἀπό τόν Σολομῶντα. Ἐπειδή λοιπόν ὅλοι ὅσοι μέ τήν μεταμέλεια καί τή χρήση τοῦ ὀρθοῦ λογισμοῦ ἀπαλλάσσονται ἀπό τέτοια ἁμαρτήματα καί στή συνέχεια μέ πολύ μεγάλη ἐπιθυμία προσέχουν τούς λόγους πού διδάσκουν τή σωφροσύνη, γι΄αὐτό ἔχει γραφεῖ ὅτι: ʺὁ χειμώνας πέρασε, ἀκούσθηκε τό κελάηδισμα τῆς τρυγόνας στή γῆ μαςʺ[4]. Καί τοῦτο γιατί ἡ τρυγόνα ὑποδηλώνει τή σωφροσύνη.

.               Εὔχομαι μέσα ἀπό τήν καρδιά μου ὅσοι κατέχονται ἀπό τό πάθος τῆς ὀμοφυλοφιλίας νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τό δαιμονικό της χειμῶνα, ὅσο κι ἄν τούς τό ἀρνοῦνται οἱ καλοθελητές τῆς Ν. Ἐποχῆς, καί νά ζήσουν μέ τήν ἁγία σωφροσύνη γεμᾶτοι ἀπό ἀγαθούς καί καλούς λογισμούς ἑνωμένοι μέ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστῷ, ᾦ ἡ δόξα σύν Πατρί καί ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

[1] Μπορεῖ κάποιος ἄραγε, μετά ἀπό ὅσα ἀναφέραμε, ὄντας ὀρθόδοξος θεολόγος νά ἀρνηθεῖ τό ἀφύσικο τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ὅπως τό θεμελιώνει ὁ Ἀπ. Παῦλος; Εἴδαμε πώς τό ἀρνεῖται ὁλόκληρο τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος». Μοῦ ἔκανε ὅμως ἐντύπωση ἡ εὐκολία μέ τήν ὁποία ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν γράφει ὅτι «τό ζήτημα δέν εἶναι καθόλου ἄν [ἡ ὁμοφυλοφιλία] εἶναι φυσική ἤ ἀφύσικη»(σ. 467), ενῷ ὁ Ἀπόστολος καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι μᾶς διδάσκουν ὅτι αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ζήτημα, ὅτι ἀπό ἐκεῖ, ἀπό τήν ἀπείθεια στό φυσικό νόμο τοῦ Θεοῦ πηγάζει ἡ ἁμαρτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Καταλήγει δέ ὁ Σμέμαν μέ τή…βαθυστόχαστη ἀνοησία ὅτι «τό θέμα εἶναι ἡ ἀποδοχή ἀπό τόν ὁμοφυλόφιλο …μιᾶς κλήσης γιά ἀκεραιότητα» καί μᾶς πληροφορεῖ ὅτι «ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποτελεῖ ἐκδήλωση τοῦ σκόλοπα τῆς σάρκας(Β΄ Κορ. 12, 7) πού βασανίζει κατά διαφόρους τρόπους». Μπορεῖ ἄραγε νά σχετισθεῖ ὁ σκόλοψ τοῦ ἀπ. Παύλου μέ τά ὄργια τῶν ὁμοφυλοφίλων; Ἔχουμε τρελλαθεῖ;

[2] Ἀξίζει, νομίζω νά διαβάσει κανείς τό ἄρθρο τοῦ BRIAN CLOWES, Τό ὁμοφυλοφιλικό πραξικόπημα τῆς ἀμερικανικῆς Ψυχολογικῆς Ἑταιρίας στό ἠλεκτρονικό περιοδικό Wanderer (thewandererpress.com) γιά νά καταλάβει μέ τί μεθόδους τό παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ τήν ὁμοφυλοφιλία. Ἄς θυμηθοῦμε τούς κοκκινοφρουρούς τοῦ Μάο Τσε Τούγκ, τούς πρασινοφρουρούς τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τούς κουκουλοφόρους-«ἀναρχικούς» τῆς Ν. Τάξεως πού ἰσοπεδώνουν, ὅταν…χρειάζεται, τά πάντα).

[3] Ἰδού καί τί σημαίνουν οἱ παραπάνω ὅροι τῆς πρώτης Ἐκκλησίας :

Προσκλαίοντες ἦσαν ὅσοι   κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας παρέμεναν ἔξω, στό προαύλιο τοῦ ναοῦ καί ζητοῦσαν συγχώρεση ἀπό τούς πιστούς πού εἰσέρχονταν σ’ αὐτόν.

Ἀκροώμενοι ἦσαν ὅσοι ἔμεναν στόν νάρθηκα τοῦ ναοῦ μαζί μέ τούς κατηχουμένους, κατά τήν ὥρα τῶν λεγομένων «κατηχουμένων».

Ὑποπίπτοντες λέγονταν ὅσοι ἔμεναν ἐντός τοῦ κυρίου ναοῦ, γονυκλινεῖς καί δακρύοντες καί ἀπέρχονταν μαζί μέ τούς κατηχουμένους.

Συνιστάμενοι ἦσαν ὅσοι ἔμεναν ἐντός τοῦ ναοῦ ὄρθιοι, μαζί μέ τούς πιστούς, ἀλλά δέν μετελάμβαναν τά ἄχραντα μυστήρια. (orthmad.gr/faq).

[4] Ἆσμα ἀσμάτων Β, 11-12

,

Σχολιάστε

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΟΧΙ ΟΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΑΛΛΑ ΤΑ ΞΟΑΝΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Δάσκαλοί μας στήν ζωή,
σύμφωνα μέ τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος»,

δέν εἶναι οἱ θεοφόροι, γλυκύτατοι Πατέρες μας,
ἀλλά οἱ παπικοί, οἱ προτεστάντες, οἱ ὁμοφυλόφιλοι,
ὅλα τά ξόανα τῆς Νέας ἐποχῆς.

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ,
ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ
«ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ » ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΗ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ
ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ, ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ

Ι. Ἄδηλοι σκοποί τῆς Μεγάλης Συνόδου τῶν Οἰκουμενιστῶν.

.               Συνεχίζουμε νά ἔχουμε τά μάτια μας στραμμένα στά ὅσα ἐλέχθησαν, ἐπράχθησαν καί ἐγράφησαν στή λεγόμενη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» (ἐφεξῆς Α.Μ.Σ.). Φοβούμεθα ὅτι ἡ ἀρξαμένη ἀλλοίωση στό ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογικό φρόνημα καί στίς διατυπώσεις τῶν ψηφισθέντων κειμένων πού ἀφοροῦν στήν ἐν Χριστῷ ζωή θά συνεχισθεῖ μέ ταχύτατους ρυθμούς. Φαίνεται ὅτι τελικός σκοπός τῶν οἰκουμενιστῶν δέν εἶναι ἡ ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος σέ θεωρητική βάση ἀλλά ἡ μετάλλαξη τῆς ὀρθοδόξου βιοτῆς σέ κάτι ξένο, ἀλλόκοτο καί ἀσυμβίβαστο μέ τίς θεῖες Γραφές καί τή διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων δηλαδή σέ κάτι οὐσιαστικά ἀντίθετο μέ τήν Θεία Οἰκονομία τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.                 Τρία δείγματα πού φανερώνουν τίς προθέσεις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

α) Οἱ νύξεις πού ἔγιναν ἀπό «ὀρθοδόξους» ἱεράρχες κατά τήν προετοιμασία τῆς Α.Μ.Σ. νά γίνει λόγος στά ὑπό ψήφιση κείμενα γιά τἠν καταπολέμηση τῶν διακρίσεων λόγῳ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ,

β) Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κατά τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Α.Μ.Σ. εἶπε ὅτι ἡ «Αὐτοῦ Ἁγιότης ὁ Πάπας τῆς Ρώμης» εὔχεται γιά τήν ἐπιτυχία τῶν ἐργασιῶν τῆς Α.Μ.Σ. Καί σέ λίγες ἡμέρες «ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης» διεκήρυξε σέ ὅλον τόν κόσμο ὅτι οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ζητήσουν συγγνώμη ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους!

γ) Οἱ συζητήσεις πού ἔγιναν στήν Α.Μ.Σ. γιά τό γάμο τῶν ἐν χηρείᾳ κληρικῶν ἐνάντια στόν Κανόνα τῆς Πενθέκτης Συνόδου.

.                 Σέ ὅλη αὐτή τή στρατηγική τῆς Νέας ἐποχῆς χρήσιμο εἶναι -ἄν δέν ἀποτελεῖ «λαγό»- τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος». Γίνεται μ᾽ αὐτό μιά σαφής προετοιμασία τοῦ «προβληματισμένου» ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ γιά τό «πρόβλημα» τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί δίνονται νεοεποχίτικα ὅπλα δῆθεν ἐπιστημονικά, ψυχολογικά καί φιλοσοφικά, γιά νά γίνει ἀποδεκτὀ στήν ὀρθόδοξη συνείδηση τό φρικτό αὐτό πάθος, τοὐλάχιστον νά ἀρχίσει μιά… συζήτηση πού ἀσφαλῶς θά μεταφερθεῖ καί σέ μιά πανορθόδοξη Σύνοδο.

ΙΙ. Σύμφωνα μέ τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» περιττοί καί ἄστοχοι στή διδασκαλία τους σχετικά μέ τά αἰσχρά πάθη οἱ Ἅγιοι Πατέρες

.                 Ὁ συγγραφέας π. Βασίλειος Θερμός, γιά νά στηρίξει τίς θέσεις του, χρησιμοποιεῖ τά ξόανα τῆς Ν. Ἐποχῆς, πλειάδα ὁμοφυλοφίλων καθηγητῶν τῆς Κ. Διαθήκης στά πανεπιστήμια τῆς Δύσεως στρατευμένων στήν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ὅλοι τους σχεδόν διαστρέφουν τά ἁπλᾶ καί αὐτονόητα διδάγματα τῶν ἁγίων Γραφῶν ἤ ἀρνοῦνται τήν ἀλήθεια τῆς Κ.Δ. Ἕνας τέτοιος «καθηγητής» συνιστᾶ στούς Χριστιανούς «abandon the Bible» (ἐγκαταλεῖψτε τή Βίβλο!). (Εἶναι σάν νά λέει ὁ καρδιολόγος στόν ἀσθενῆ του: «ἐγκαταλεῖψτε τά φάρμακά σας»). Ἄλλος λέει: ἀπορρίπτουμε τίς βιβλικές ρήσεις πού καταδικάζουν τήν ὁμοφυλοφιλία. Ὁ π. Βασίλειος παραθέτει ὅλα αὐτά τά βλάσφημα κατεβατά καί δέν μᾶς λέει τό “γιατί”. Ποιός Ἕλληνας πείθεται ὅτι αὐτό γίνεται ἀπό ἕναν κληρικό γιά ἐπιστημονικούς λόγους;
.                 Ὅσον ἀφορᾶ στούς ἁγίους Πατέρες, φαίνεται πώς εἶναι περιττοί καί ξεπερασμένοι γιά τόν π. Βασίλειο. Θεωρῶ σκόπιμο νά ἐπαναλάβω αὐτό πού γράφει: «Εἶναι φανερό, ὅπως γράφει ὁ ὀρθόδοξος Johnson, ὅτι “ἀκόμη καί μεγάλοι ἅγιοι, διάσημοι ὡς σπουδαῖοι θεολόγοι καί ἐξαιρετικές διάνοιες, ἔκριναν μέ βάση τήν θεολογική γνώση πού ἦταν διαθέσιμη στήν ἐποχή τους. Καθώς σέ μεγάλο βαθμό αὐτή ἦταν λανθασμένη, ἀναπόφευκτα κατέληξαν σέ ἐσφαλμένα συμπεράσματα”». (σ. 398-399).
.                 Τί νά τήν κάνει ὁ π. Βασίλειος αὐτή τή «λανθασμένη θεολογική γνώση» τῶν Πατέρων, ὅταν ἔχει τόσους καθηγητάδες, τόσους ἐπιστήμονες πού τά ξέρουν ὅλα; Ἀλλά ἄς δοῦμε τή θέση πού δίνει στούς Ἁγίους Πατέρες μέσα στό βιβλίο του.
.                 Στό κεφάλαιο Παραδοσιακές θεολογικές θεωρήσεις (σσ. 291-342), ἐνῷ περιμένεις νά διαβάσεις τήν παραδοσιακή διδασκαλία, τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς ὁμοφυλοφιλίας -ὑποτίθεται ὅτι τό βιβλίο ἀποτελεῖ «διεπιστημονική προσέγγιση»- βρίσκεις στὀ πρῶτο ὑποκεφάλαιο μέ τίτλο «βιβλικές καταδίκες» μόνο τά σχετικά ἁγιογραφικά χωρία πού καταδικάζουν τήν ὁμοφυλοφιλία, ἐνῷ ἀμέσως ἀκολουθεῖ προσπάθεια ἀνατροπῆς τῶν ὅσων διδάσκει ἡ ἁγία Γραφή, ἀπό κάποιους ξένους «θεολόγους» τῆς κακιᾶς ὥρας. Στή συνέχεια παραθέτει σέ δύο εἰδικά ὑποκεφάλαια μέ τίτλους «Ρωμαικαθολικά ντοκουμέντα» καί «ἀγγλικανικές τοποθετήσεις» ὅ,τι φρονοῦν παπικοί καί προτεστάντες γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.   Αὐτές εἶναι οἱ παραδοσιακές θεολογικές θεωρήσεις τοῦ π. Θερμοῦ! Δύο τινά ἀξίζουν σχολιασμοῦ: α) στήν οἰκουμενιστική προοπτική τοῦ συγγραφέως παραδοσιακό εἶναι κάτι παλαιό καί παρωχημένο πού φρονοῦν ὀρθόδοξοι, παπικοί καί προτεστάντες ἀδιακρίτως. β) ἀναρωτιέσαι μήπως ὑπάρχει τρικυμία ἐν κρανίῳ, ἀφοῦ πουθενά δέν βρίσκεις τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων στό εἰδικό αὐτό κεφάλαιο. Παραδόξως, γνῶμες ἁγίων Πατέρων ἀναφέρονται στό ἑπόμενο κεφάλαιο πού φέρει τόν τίτλο “Ἀναθεωρητικές” θεολογικές ἑρμηνεῖες (σσ. 343-424). Στό κεφάλαιο αὐτό προτεστάντες καί παπικοί, ἀκόμη καί ἕνας καθηρημένος παπικός κληρικός ὁμοφυλόφιλος ἐπιτίθενται μετά μανίας στήν Ἁγία Γραφή προσπαθώντας νά τήν «ἀναθεωρήσουν» ἑρμηνευτικά καί νά καταργήσουν τή θεόπνευστη διδασκαλία της. Οἱ ἀνοησίες, οἱ βλασφημίες καί οἱ σοφιστεῖες τους δέν ἔχουν ὅριο. Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτά, στό ὑποκεφάλαιο «Ἀκύρωση βιβλικῶν στερεοτύπων», βρίσκονται μαρτυρίες Πατέρων, τούς ὁποίους ἐπικαλεῖται ὁ π. Βασίλειος στήν ἀγωνιώδη του προσπάθεια νά ἀποδείξει ὅτι «ἡ πατερική γραμματεία διχάζεται», δηλ. ὅτι ἄλλοι ἀπό τούς Πατέρες ταυτίζουν τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων μέ τήν ὁμοφυλοφιλία καί ἄλλοι ὄχι. Βρίσκει κάποιες ἀναφορές σέ κάποιους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι κάνοντας λόγο γιά τά Σόδομα δέν θίγουν ἄμεσα τήν ἀρρενομανία τῶν κατοίκων τους.
.                    Δύο παραδείγματα.
.                 Γράφει ὁ π. Βασίλειος: «ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης βλέπει ἀναλογία μέ τούς Σοδομίτες στήν ἐπιθετικότητα, τήν ὁποία τό ἑβραϊκό συνέδριο ἐκδήλωσε πρός τόν πρωτομάρτυρα Στέφανο, ὡς κραυγή πού ἀκούσθηκε στόν Θεό ὅπως καί ἡ κραυγή Σοδόμων… Ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής ἐξισώνει τήν σοδομιτική ἁμαρτία μέ τήν ἀμετανοησία: «ἐξ αἰτίας τῆς μετάνοιας ὁ Θεός ἔσωσε τούς Νινευΐτες, ἐνῷ τούς Σοδομίτες, πού ἔδειξαν ἀδιαφορία, τούς κατέκαψε»(σ. 363).
.                 Εὔκολα ἀπαντᾶ κανείς α) ὅτι παραλληλίζοντας ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης τήν ἐπιθετικότητα τῶν Ἑβραίων μέ τήν κραυγή Σοδόμων μήπως ἀρνεῖται τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων ἐξ αἰτίας τῆς «ἀνδρομανίας» (Ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος) τῶν σοδομιτῶν; Ἁπλῶς χρησιμοποιεῖ μιά, τή δυνατότερη ἀναλογία κακότητας Ἑβραίων καί Σοδομιτῶν. β) Ἄραγε γιά ποιά ἀμετανόητη ἁμαρτία κατέκαψε ὁ Θεός τούς Σοδομίτες, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Μᾶρκος; ἀσφαλῶς γιά τή μανιώδη ἀρσενοκοιτία τους.
.                 Χρησιμοποιεῖ ἐπίσης τόν ἅγιο Μάξιμο, ὁ ὁποῖος γράφει ὅτι «οἱ κάτοικοι τῶν Σοδόμων, τῆς Αἰγύπτου καί οἱ ἄλλοι πού σέ διάφορους καιρούς δέχτηκαν τήν πολύτροπη τιμωρία…δέν τιμωρήθηκαν τόσο γιά τήν ἄγνοια τοῦ Θεοῦ ὅσο γιά τό μεταξύ τους μῖσος» (σ. 363). Δέν κάνει ὁ ἅγιος Μάξιμος εἰδική ἀναφορά στό κείμενο αὐτό στούς σοδομίτες, ἀλλά ἀναφέρεται μαζί μέ αὐτούς καί σέ πολλούς ἄλλους πού τιμωρήθηκαν ἀπό τό Θεό. Κοινός παρανομαστής ὅλων εἶναι τό μῖσος. Ὅμως εἰδική ἀναφορά στό σοδομισμό γίνεται ἀπό τόν ἅγιο Μάξιμο στήν ἐπιστολή του πρός Γεώργιον, ὅπου γράφει: «Ἄς ἀποφύγουμε τά Σόδομα, ἐννοῶ τήν πλάνη τῶν αἰσθήσεων καί τή σύγχυση γύρω ἀπό τά αἰσθητά». Ἀναφέρει αὐτό τό ἀπόσπασμα ὁ π. Βασίλειος, ἀλλά φαίνεται παραβλέπει τό φανερό νόημά του. Γιατί ὁ Ἅγιος παρομοιάζει τά Σόδομα μέ τήν πλάνη τῶν αἰσθήσεων; Διότι ἡ φρικτότερη πλάνη τῶν αἰσθήσεων εἶναι ἡ ἁρπαγή τους ἀπό τήν ὁμοφυλοφιλία, ὅπου παγιδευμένες, ὄχι ἁπλῶς πλανῶνται, ἀλλά ἔχουν χάσει τό δρόμο τους, ἔχουν πλήρως διαστραφεῖ καί ὁδηγοῦν σέ πλήρη σύγχυση τόν ἄνθρωπο.
.                 Αὐτοί εἶναι κατά βάσιν οἱ Πατέρες, πού ἰσχυρίζεται ὁ π. Βασίλειος ὅτι ἔχουν ἀποταυτίσει τά Σόδομα ἀπό τήν ὁμοφυλοφιλία. Στή συνέχεια παραθέτει ἀποσπάσματα κειμένων ἁγίων Πατέρων πού ρητῶς ἀποδίδουν τήν καταστροφή Σοδόμων στήν ἀρσενοκοιτία. Πρῶτα παραθέτει ἕνα μεγάλο ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στό πρῶτο κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους ἐπιστολῆς, πού εἶναι μάχαιρα ὀξεῖα καί δίστομος κατά τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τό ὁποῖο ἀφήνει ἀ σ χ ο λ ί α σ τ ο. Ἀκολούθως παρατίθενται ἀποσπάσματα ἀπό τίς Ἀποστολικές Διαταγές, τόν ἅγιο Μακάριο, τόν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας, τόν Ἅγιο Ἰσαάκ τόν Σῦρο, τόν ἅγιο Αὐγουστῖνο καί τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Μέγα. Οὐσιαστικά δέν ὑπάρχει καμμιά διαφορά μεταξύ τῶν Πατέρων.

.                 Τό κυριώτερο ὅμως πρόβλημα τοῦ βιβλίου παραμένει τό γεγονός ὅτι δέν ἀναφέρεται σ᾽ αὐτό τίποτα συστηματικό γι᾽ αὐτή καθεαυτή τή διδασκαλία τῶν Πατέρων. Μόνο σκόρπια πατερικά ἀποσπάσματα πρό πάντων τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, μέ μοναδικό σκοπό νά ἀναιρεθοῦν.
.                 Δεδομένης αὐτῆς τῆς ἀνίερης προσπάθειας, σέ ἑπόμενο κείμενό μας θά κάνουμε μιά ὅσο γίνεται συντομώτερη ἀναφορά στήν πατερική διδασκαλία γιά τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

ΠΗΓΗ: orthros.eu

 

,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ, ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ

Παραχάραξη, καί ὄχι μόνο, τῶν θείων Γραφῶν
καί ὁ ἰσχυρισμός τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί πάθος»
ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀγνοοῦσε τό βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου.

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ,

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

«ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ » ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΗ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος

Οὐσία γάρ τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἱεραρχίας ἐστί τά θεοπαράδοτα λόγια, ἤγουν ἡ τῶν θείων Γραφῶν ἀληθινή ἐπιστήμη, καθώς ὁ μέγας ἀπεφήνατο Διονύσιος∙εἰ δέ ἀμφισβητοίη, καί μή ἀσμενίζοι οὕτω ποιεῖν τε καί διδάσκειν, μή χειροτονεῖσθαι… (Β´Κανών τῆς Ζ´ Οἰκουμ. Συνόδου)

.           Τά «θεοπαράδοτα λόγια», ἡ «ἀληθινή ἐπιστήμη» τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἡ βάση τῆς ἱερωσύνης μας, τό θεμέλιο τῆς ποιμαντικῆς μας καί τῆς ζωῆς μας. Μέ βάση τήν Ἁγία Γραφή πρέπει νά ζοῦμε καί νά διδάσκουμε.  Καί πρέπει νά τό κάνουμε ὄχι ἀμφισβητώντας τά γεγραμμένα, ἀλλά μέ πίστη καί βεβαιότητα στήν ἀλήθεια τῶν θείων Γραφῶν καί μέ χαρά («ἀσμενίζω» σημαίνει κάνω κάτι μέ χαρά καί εὐχαρίστηση). Ἀλλιῶς δέν μποροῦμε, σύμφωνα μέ τήν Ζ´ Οἰκουμ. Σύνοδο, νά εἴμαστε ἱερεῖς καί ποιμένες.
.           Ἔτσι ἀμφισβητώντας κάποιος τήν ὀρθότητα ὅσων γράφει ὁ ἀπ. Παῦλος στό πρῶτο κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολῆς γιά τό φρικτό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ἐρωτοτροπώντας μέ τίς σοφιστικές βλάσφημες καί ἀνόητες γνῶμες τῶν ψευδορθοδόξων καί τῶν φιλελευθέρων προτεσταντῶν βρίσκεται ἤδη στήν εὐρύχωρο καί πλατεῖα ὁδό τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Χριστό πού ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τῆς Βασιλείας Του.

.           Θέλω νά π περίφραστα τι ντως πορρίπτουμε τίς ξεκάθαρες ντολές τς Γραφς καί πικαλούμαστε μιά λλη αθεντία ταν δηλώνουμε πώς ο μοφυλόφιλες νώσεις εναι καλές καί ερές…πικαλούμαστε εθέως τό βάρος τς μπειρίας μας καί τς μπειρίας χιλιάδων λλων, ποία μς λέει τι τό νά διεκδικες τόν δικό σου σεξουαλικό προσανατολισμό εναι στήν πραγματικότητα τό νά δέχεσαι τόν τρόπο μέ τόν ποο Θεός μς χει πλάσει.  Κάνοντας ατό πορρίπτουμε πίσης τίς βιβλικές ρήσεις πού καταδικάζουν τήν μοφυλοφιλία…[οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μου Ι.Φ.]. (L. T. Johnson στό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» σ. 352)

.           Τό ἀπόσπασμα αὐτό, στό ὁποῖο αὐτός ὁ Johnson ἀπορρίπτει τήν Ἁγία Γραφή, ἀποτελεῖ μέρος μεγαλυτέρου ἀποσπάσματος τεσσάρων(!) σελίδων, τό ὁποῖο παραθέτει στό «Ἕλξη καί πάθος» ὁ π. Β. Θερμός. Ὅλο αὐτό τό ἀπόσπασμα ὁ π. Β. τό ἐντάσσει στή «διεύρυνση τῶν ὁριζόντων τῆς σκέψης(οἰκουμενικότητα) πού μαζί μέ τήν «ἐλευθερία προσωπικῶν σχολιασμῶν καί ἑρμηνευτικῶν παρεμβάσεων…φυσικά ἀποτελεῖ καλή ἐξέλιξη»(σ.344).  Συμφωνῶ ὅτι ἡ ἐξέλιξη αὐτή εἶναι καλή, ὄχι ὅμως γιά τήν Ἐκκλησία καί τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά γιά τήν ἀντίχριστη Νέα Ἐποχή.  Ἀλλά ποιός εἶναι αὐτός ὁ….ἐπαναστάτης L.T. Johnson;   Εὐτυχῶς τό διαδίκτυο μαζί μέ τά ἀπέραντα κακά του εἶναι καί ὁ τέλειος πληροφοριοδότης.  Ὁ Johnson εἶναι πρώην βενεδικτῖνος μοναχός, ὁμοφυλόφιλος, ὑποστηρικτής τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν, ἀρνητής τῆς ἐκ Παρθένου Μαρίας καί Πνεύματος Ἁγίου συλλήψεως τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου κλπ.  Εἶναι τόσο προκλητικός ὥστε ὁ τοπικός παπικός ἐπίσκοπος ὀνόματι Braxton ( δυστυχῶς πρέπει νά πἀρουμε μαθήματα ἀπό κεῖ πού δέν πρέπει ) τοῦ ἀπαγόρευσε νά κάνει ὁμιλίες στίς ἐνορίες τῆς ἐπισκοπῆς του.
.           Τό ἐρώτημα πρός τόν συγγραφέα τοῦ «Ἕλξη καί πάθος» εἶναι παραπάνω ἀπό σοβαρό: Γιατί, προκειμένου νά στηρίξει τίς θέσεις του, παραθέτει, ὄχι ἁπλῶς ἀποσπάσματα ἀπό κείμενα αἱρετικῶν προτεσταντῶν, ἀλλά τεράστια  κατεβατά ἀντίχριστων ὁμοφυλόφιλων;  Θυμίζω ὅτι στήν ὥς τώρα κριτική μου ἀνέφερα τρεῖς ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς. Τη  Judith Butler, τόν John Boswell καί τόν L.T. Johnson. Ἕπονται καί ἄλλοι. Θά ἔπρεπε γιά νά παρουσιάσει κάποιος τίς θέσεις του νά παραπέμπει σ’ αὐτούς «τούς ἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τό τέλος ἀπώλεια, ὧν Θεός ἡ κοιλία καί ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν»(Φιλ. 3, 19);  Ἔστω κι ἄν τό βιβλίο ἀπευθύνεται κατά κύριο λόγο σέ ὁμοφυλόφιλους( «σέ ὅσους τό παλεύουν, σέ ὅσους δέν θέλουν νά τό παλέψουν», ἀφιερώνει τό βιβλίο του ὁ π. Βασίλειος) θά βοηθήσει αὐτούς τούς ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἁγίας Γραφῆς ἀπό ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς;   Ἄς δοῦμε τώρα τό χωρίο Ρωμ.  Α΄ 24—27 καί τήν παραχάραξή του πού γίνεται ἀπό τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος»:
.           «Διό καί παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν  τοῦ ἀτιμάζεσθαι  τά σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν  τήν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει καί ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τήν κτίσιν παρά τόν κτίσαντα, ὅς ἐστίν εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας ∙ ἀμήν.  Διά τοῦτο παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν, ὁμοίως τε καί οἱ ἄρσενες ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιντῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην  κατεργαζόμενοι καί τήν ἀντιμισθίαν ἥν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες. Μετάφραση: Διά τοτο τούς παρέδωσε μέ τάς πιθυμίας τν καρδιν τους ες καθαρσίαν στε νά τιμάζουν τά σώματά τους μεταξύ τους.  ντήλλαξαν τήν λήθειαν το Θεο μέ τό ψεδος καί σεβάσθησαν καί λάτρευσαν τήν κτίσιν ντί το Δημιουργο, ποος εναι ελογητός αωνίως. μήν.   Διά τοτο τούς παρέδωσε Θεός ες πάθη τιμωτικά, διότι καί α γυνακες τους ντήλλαξαν τήν φυσικήν χρσιν μέ τήν φύσικην, μοίως καί ο νδρες φο φησαν τήν φυσικήν χρσιν τς γυναικός, ναψαν πό τίς ρέξεις τους  μεταξύ τους, στε σελγον νδρες μέ νδρες, πολαμβάνοντες τσι νας πό τόν λλον τήν νταμοιβήν τς πλάνης των πού τούς ξιζε.
.           τιμία, καθαρσία, φύσικη πράξη, σχημοσύνη καί πλάνη εἶναι οἱ χαρακτηρισμοί τοῦ Ἀπ. Παύλου γιά τήν μανία, τήν αἰσχρή πράξη τῆς ὁμοφυλοφιλίας.   Ποιός λογικός ἄνθρωπος δέν βλέπει μέ τήν πρώτη ματιά τήν σφοδρή ἀπαξίωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀπό  τόν Ἀπόστολο, τήν Ἁγία Γραφή καί τελικά ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τούς ἐπί  μέρους ποιμένες καί πιστούς πού δέχονται μέ πίστη τά «θεοπαράδοτα λόγια», τήν «ἀληθινή ἐπιστήμη» τῶν θείων Γραφῶν;  Ὁ κόμπος φτάνει στό χτένι.  Τί νά πεῖς καί τί νά κάνεις μ΄αὐτόν τόν κοφτερό λόγο τόν «τομώτερον ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν»; «Δυοῖν θάτερον»: Ἤ θά τόν δεχθεῖς ὡς λόγο Θεοῦ ἤ ἀλλιῶς πλαγίως ἤ εὐθέως θά τόν ἀπορρίψεις.  Ὁ π. Β. Θερμός ἐπιστρατεύει τόν ὀρμαθό τῶν ποικίλων ὁμοφυλοφιλων «καθηγητῶν» καί «ἑρμηνευτῶν» τῆς Κ.  Διαθήκης γιά νά ἀμφισβητήσει τήν Ἁγία Γραφή.  Τά ὅσα γράφουν οἱ προτεστάντες αὐτοί ὁ π. Βασίλειος λέει ὅτι εἶναι ἐξεζητημένα, «ὅμως ὁρισμένα ἐπιχειρήματά τους ὀφείλει κανείς νά μή τά προσπεράσει ἀβασάνιστα, ἀκόμη καί ἄν καταρρίπτουν στερεότυπα μέ τά ὁποῖα πορεύθηκαν γιά αἰῶνες οἱ χριστιανοί»(σ. 361).
.           Ἐπιτίθενται ὅλοι τους μέ μανία κατά τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου μέ ἀτέλειωτα μωρά καί σοφιστικά ἐπιχειρήματα γιά νά μετακινήσουν τόν πνευματικό ὀγκόλιθο τῶν λόγων του πού συντρίβει καί συνθλίβει τίς ἰδέες τους καί αὐτούς τούς ἴδιους: «καί ὁ πεσών ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ’ ὅν δ’ ἄν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα´ 44) δηλ. κενος πού θά πέσει πάνω σ΄ατόν τόν λίθον θά συντριβε, καί κενον ες τόν ποον θά πέσει, θά τόν κάνει κομμάτια».
.           Νά μέ ποιό τρόπο χρησιμοποιεῖ τούς ἐν λόγῳ συγγραφεῖς ὁ π. Βασίλειος: Ὁ Justin Cannon, κληρικός τῆς ἐπισκοπελιανῆς «ἐκκλησίας», καθ᾽ ὁμολογίαν του ὁμοφυλόφιλος πού κάνει τόν ὀρθόδοξο, xρησιμοποιώντας εἰκόνες καί δημιουργώντας τήν κίνηση «περιεκτική Ὀρθοδοξία» (Inclusive Orthodoxy), ἀκολουθώντας τόν Boswell ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή καταδικάζει τούς ἑτεροφυλόφιλους πού κάνουν ὁμοφυλόφιλες πράξεις, ὄχι ὅσους ἔχουν ὁμοφυλόφιλο προσανατολισμό ! Ὁ π. Β. Θερμός ἐξηγεῖ: «Ἡ ἰδέα πού ἀναπτύσσεται ἐδῶ εἶναι πώς ἡ ἀπόκλιση καταδικάζεται [ἀπό τόν ἀπ. Παῦλο] ἐπειδή κατά τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν κοινή ἡ ἀντίληψη ὅτι ὅλοι ἔχουν ἑτεροφυλόφιλο προσανατολισμό, συνεπῶς οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπέκλιναν ἀπό τή ʺφύσηʺ τους».  Καί συνεχίζει ὁ π. Β.: «Ἡ συγχρονική ἔρευνα τοῦ Furnish δείχνει πώς οἱ ἀντιλήψεις αὐτές δέν εἶναι εἰδικά παύλειες, ἀλλά ἀπηχοῦν Σενέκα, Δίωνα Χρυσόστομο, Φίλωνα καί τό ἐν γένει ἑλληνιστικό-ρωμαϊκό κλῖμα… Γενικά οἱ ἠθικοί κανόνες τῆς Βίβλου διαμορφώνονται πολιτισμικά, ὁπότε προϋποθέτουν ἀντιλήψεις γιά τόν φυσικό κόσμο καί τόν ἄνθρωπο μέ τίς σχέσεις του, οἱ ὁποῖες δέν ἰσχύουν πιά» (σ. 378-379).
.           Μοιάζουν λίγο μπερδεμένα τά παραπάνω, ἀλλά αὐτό πού θέλει νά πεῖ ὁ π. Β. Θερμός εἶναι ὅτι ὁ ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους άκολουθεῖ ὅλο τό πολιτισμικό κλῖμα, τούς φιλοσόφους κλπ. Στήν οὐσία δηλαδή ὁ Ἀπόστολος, ἀλλά καί ὅλοι οἱ προφῆτες καί ἀπόστολοι εἶναι κάτι σάν θρησκευτικοί συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς πού ἀγνοοῦσαν αὐτά πού ἡ σημερινή «ἐπιστήμη» γνωρίζει: τόν σεξουαλικό προσανατολισμό. Γιά νά ποῦμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, ὁ π. Β. ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος καί οἱ λοιποί θεόπνευστοι συγγραφεῖς δέν γνώριζαν ὅτι κάποιοι εἶναι δημιουργημένοι ἀπό τόν Θεό μέ τό «κουσούρι», μέ τή διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας!  Τώρα ὅμως οἱ ἀπανταχοῦ ὁμοφυλόφιλοι «καθηγητές» τῆς Καινῆς Διαθήκης, οἱ φιλόσοφοι, οἱ ψυχολόγοι, οἱ ἑνώσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων, οἱ ἐξωνημένοι πολιτικοί, ἔχουν ἀποδείξει ὡς ὑπάρχον τό διεστραμμένο δόγμα τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ.  Τό λέει καί ἀλλοῦ ὁ π. Βασίλειος: «Ἄς θυμίσουμε πάλι ἐδῶ ὅτι τά παύλεια χωρία, ὅπως καί οἱ μεταγενέστεροι ἑρμηνευτές τους, ἀγνοοῦν τήν ὕπαρξη τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» (σ. 381).
.           Μέ τή φράση αὐτή πάντως ὁ π. Βασίλειος σβήνει τή θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν «μεταγενεστέρων ἑρμηνευτῶν» πού εἶναι οἱ ἅγιοι Πατέρες.  Ὁ Ἀπ. Παῦλος κατά τόν π. Βασίλειο δέν δέχεται τόν θεῖο φωτισμό, τήν ἄκτιστη Χαρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν γνωρίζει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τό βάθος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, κάνει λάθος στίς ἐκτιμήσεις του καί ἀκολουθεῖ τόν ὁμοφυλόφιλο Σενέκα καί ὅλο τόν ἐσμό τῶν φιλοσόφων γιά νά γράψει τήν ἐπιστολή του.  Καί πολύ χειρότερα εἶναι βέβαια τά πράγματα γιά τούς ἑρμηνευτές τοῦ ἀποστόλου ἁγίους Πατέρες. Γράφει ὁ π. Βασίλειος: «Εἶναι φανερό, ὅπως γράφει ὁ ὀρθόδοξος Johnson, ὅτι ʺἀκόμη καί μεγάλοι ἅγιοι, διάσημοι ὡς σπουδαῖοι θεολόγοι καί ἐξαιρετικές διάνοιες, ἔκριναν μέ βάση τήν θεολογική γνώση πού ἦταν διαθέσιμη στήν ἐποχή τους. Καθώς σέ μεγάλο βαθμό αὐτή ἦταν λανθασμένη, αναπόφευκτα κατέληξαν σέ ἐσφαλμένα συμπεράσματα ʺ. (σ. 398-399)
.           Τί κρῖμα γιά ὀρθόδοξο κληρικό νά ἐκφέρει τέτοιες ἀπόψεις! Δέν ὑπάρχει θεία Ἀποκάλυψις! Δέν ὑπάρχουν θεοφόροι Πατέρες! Ὑπάρχει ὅμως «θεολογική γνώση» ἀπό τή δυσώδη, ἀφώτιστη, ἄπιστη Δύση καί τούς «θεολόγους» της πού ἑρμηνεύουν κατά τίς ἀπόψεις καί τίς διαστροφές πού διακατέχονται, τήν Ἁγία Γραφή. Τή διαστρεβλώνουν, τήν τεμαχίζουν καί τήν ἐξετάζουν σάν κάποιο πτῶμα στό νεκροτομεῖο ἤ τήν ἀπορρίπτουν. Μοῦ φαίνεται πάντως φυσικό νά ἐκφέρει τέτοιες ἀπόψεις ὁ π. Βασίλειος.  Μετά τόν Ψυχολογισμό πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει στήν Ἐκκλησία καί τήν περιφρόνηση στήν ἀμώμητη θεία ὀρθόδοξη λατρεία μας προχωρεῖ  στήν περιφρόνηση τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τήν ἀποδόμηση τῶν θείων γραφῶν.
.           Γιά τή στάση τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί πάθος» ἔναντι τῶν ἁγίων Πατέρων δέν ἔχουμε ἀναφερθεῖ ἀκόμη. Θά ἀσχοληθοῦμε μ΄αὐτήν σέ ἑπόμενο κείμενό μας.

βλ. ἑπόμενο: ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΑ ΞΟΑΝΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΠΗΓΗ: orthros.eu

,

Σχολιάστε

«ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ » ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΗ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

Ἡ Καινή Διαθήκη ἀνατρέπει τούς ἰσχυρισμούς
τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί πάθος»
ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων εἶναι ἄσχετη
ἀπό τήν ὁμοφυλόφιλη μανία τῶν κατοίκων της.

Πρωτ. π.  Ἰωάννης Φωτόπουλος

                 «Ὁρισμένα ἐπιχειρήματά τους [τῶν φιλελεύθερων προτεσταντῶν] ὀφείλει κανείς νά μήν τά προσπεράσει ἀβασάνιστα,
ἀκόμη καί ἄν καταρρίπτουν στερεότυπα, μέ τά ὁποῖα πορεύθηκαν γιά αἰῶνες οἱ χριστιανοί.
Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ περίπτωση τῶν βιβλικῶν χωρίων γιά τά Σὀδομα.
  Πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν συνδέονται μέ τήν ὁμοφυλοφιλία
(δική μου ἡ ὑπογράμμιση)
(π. Βασ. Θερμός, «Ἕλξη καί πάθος», σ. 361)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σημεῖο τῶν καιρῶν: νὰ «τσαλαπατιέται» ἑρμηνευτικῶς ἡ Ἁγ. Γραφὴ μὲ τὶς γνωστὲς καὶ κλισαρισμένες προτεσταντικὲς αὐθαιρεσίες, προκειμένου νὰ ἐξαχθοῦν ἀπενοχοποιητικὰ συμπεράσματα ὑπὲρ τοῦ σοδομισμοῦ!

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

.             Ἀρέσουν οἱ ταμπέλες στόν π. Βασίλειο, οἱ ταμπέλες μέ τίς ὁποῖες ἡ Νέα Ἐποχή προσπαθεῖ νά ἐξουδετερώσει ὄχι μόνο κάθε ἀντίθετη ἄποψη, ἀλλά καί, τήν ἐπικίνδυνη γι᾽ αὐτήν, κριτική σκέψη.  Μιλώντας ὡς ἐάν εἶναι ξένος ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική παράδοση ὁ π. Β. μᾶς κατηγορεῖ ὅτι γιά αἰῶνες πορευόμαστε οἱ χριστιανοί  μέ «στερεότυπα» (ἰδού ἡ ταμπέλα!), μέ παγιωμένες δηλαδή, ἀναπόδεικτες καί ἐσφαλμένες ἰδέες.  Ποιό θεωρεῖ ἐδῶ «στερεότυπο»; Τήν γνώμη τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅτι τά Σόδομα καταστράφηκαν ἐξ αἰτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἰσχυρίζεται μαζί μέ τούς φιλελεύθερους προτεστάντες ὅτι αὐτή ἡ γνώμη δέν στηρίζεται στήν Ἁγία Γραφή.
.             Σέ προηγούμενο κείμενό μας [ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ] ἀποδείξαμε ὅτι τά χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού ἐπικαλεῖται ὁ π. Β. Θερμός ἑρμηνευόμενα μέ νηφαλιότητα, ἀποδεικνύουν ἤ ὅτι δέν σχετίζονται ἄμεσα μέ τό ζήτημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ ἤ ὅτι σαφῶς ὑπονοοῦν ὅτι ἡ φωτιά καί τό θειάφι ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό γιά νά ἐξαφανίσει τούς Σοδομῖτες ὡς λυσσώδεις ὁμοφυλοφίλους.
.             Ἀκολουθώντας τήν διάταξη τῶν ἑνοτήτων πού ὁρίσαμε στό προηγούμενο κείμενο ἀναφερόμαστε τώρα σέ χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

β) Καινή Διαθήκη

.              Ἡ καταπόνηση καί ἡ βάσανος τοῦ δικαίου Λώτ ἐξ αἰτίας τῶν αἰσχρῶν ἔργων τῶν Σοδομιτῶν καί ἡ λύτρωσή του.

-1  «εἰ γάρ ὁ Θεός…καί πόλεις Σοδόμων καί Γομόρρας τεφρώσας καταστροφῇ κατέκρινεν, ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς, καί δίκαιον Λώτ καταπονούμενον ὑπό τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ τῶν ἀναστροφῆς ἐρρύσατο∙ βλέμματι γάρ καί ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς, ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχήν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνισεν∙ οἶδε Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ρύεσθαι, αδίκους δέ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν, μάλιστα δέ τούς ὀπίσω σαρκός ἐν ἐπιθυμίᾳ μιασμοῦ πορευομένους… (Β´ Πετρ. β ´ 6-10).
Μετάφραση: Ἐάν ὁ Θεός… τάς πόλεις τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας μετέβαλε σέ στάκτην καί κατεδίκασε νά μένουν διά παντός κατεστραμμέναι καί τάς ἔθεσε φοβερόν παράδειγμα εἰς ἐκείνους πού εἰς τό μέλλον θά ζοῦσαν ἀσεβῶς ∙ καί ἄν ἐγλύτωσε τόν δίκαιον Λώτ, ὅταν κατεπιέζετο καί ὑπέφερε ἀπό τήν συμπεριφοράν ἐκείνων πού μέ τήν ἀσωτίαν καί τήν ἀσέλγειάν των παρεβίαζαν τόν φυσικόν νόμον∙ (καί τόν ἐγλύτωσεν ὁ Θεός, διότι βλέπων μέ τά μάτια του τά ἄσεμνα παραδείγματα καί μέ τά αὐτιά του ἀκούων τάς αἰσχρότητας ὁ δίκαιος ἐκεῖνος Λώτ, ὅταν ἐκατοικοῦσεν  ἐν μέσῳ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν, μέ τά παράνομα ἔργα των ἔθετε καθημερινῶς εἰς δοκιμασίαν τήν ψυχήν του) … ἐξάγεται λοιπόν ἐκ τούτων ὅτι γνωρίζει καλά ὁ Κύριος νά ἐλευθερώνῃ ἀπό κάθε πειρασμόν τούς εὐσεβεῖς, τούς δέ ἀδίκους…γνωρίζει νά τούς φυλάττῃ διά τήν ἡμέραν τῆς Κρίσεως, ὁπότε θά τούς ἐπιβάλῃ ὁλόκληρον τήν ἁρμόζουσαν τιμωρίαν. Πρό παντός δέ..ἐκείνους, πού σύρονται ὀπίσω ἀπό σάρκα μέ ἐπιθυμία πού μιαίνει καί μολύνει…[1]
.             Συμπεραίνει ἀβίαστα κανείς ἀπό τό ἱερό κείμενο τοῦ Ἀπ. Πέτρου γιά ποιά αἰτία ἔκανε στάχτη ὁ Θεός τά Σόδομα καί τά Γόμορρα.  Καί ὅπως φαίνεται ἀπό τό στίχο 7 γλυτώνει ὁ καλός Θεός τόν δίκαιο Λώτ, τόν πολυβασανισμένο ἀπό τή συμπεριφορά «τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ» Σοδομιτῶν. Δέν τόν ἀφήνει νά γίνει στάχτη μαζί μέ τούς Σοδομίτες.  Ἡ συναναστροφή μαζί τους, οἱ αἰσχρότητες πού ἔβλεπε καί ἄκουγε ἦταν μιά δοκιμασία, ἕνα βάσανο γιά τήν ψυχή του. Ἔτσι ὅπως βασανίζονται σήμερα καί οἱ ψυχές τῶν χριστιανῶν βλέποντας νά κυριαρχεῖ παντοῦ, νά προπαγανδίζεται, νά προβάλλεται νά προστατεύεται ἡ ὁμοφυλοφιλία καί νά μήν τολμοῦν νά ἀρθρώσουν λόγο μή τυχόν μποῦν στό στόχαστρο του ἀντιρατσιστικοῦ νόμου!

Ἀλλά ἄς δοῦμε καί ἄλλο ἕνα χωρίο :

– «ὡς Σόδομα καί Γόμορρα καί αἱ περί αὐτάς πόλεις τόν ὅμοιον τούτοις ἐκπορνεύσασαι καί ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκός ἑτέρας πρόκεινται δεῖγμα, πυρός αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι». (Ἰούδα, 7)
Μετάφραση: ὅπως καί τά Σόδομα καί τά Γόμορρα καί αἱ τριγύρω των πόλεις, πού κατά τόν ὅμοιον τρόπον πρός τούς ἀσεβεῖς αὐτούς, περί τῶν ὁποίων ὡμίλησα ἀνωτέρω, παρέδωκαν ἑαυτάς εἰς τήν πορνείαν καί ἐπῆγαν ὀπίσω ἀπό ἄλλην σάρκα καί παρεσύρθησαν εἰς παρά φύσιν ἀσελγείας, εἶναι ἐνώπιόν μας παράδειγμα ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτιμωρήθησαν μέ τήν ποινήν τῆς φωτιᾶς πού τούς ἔκαυσε ἀμετακλήτως καί γιά πάντα[2].

.             Τό χωρίο αὐτό ἀπό τήν Ἐπιστολή τοῦ Ἀδελφοθέου Ίούδα, δέν ἀφήνει ἐπίσης κανένα περιθώριο παρανοήσεως.  Τά Σόδομα, τά Γόμορρα καί οἱ γύρω πόλεις κατακάηκαν καί ἔμειναν παράδειγμα γιά ὅλους, ἐξ αἰτίας τῆς αἰσχρῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν κατοίκων τους. Ἀναληθές λοιπόν καί ἀναξιόπιστο τό γραφέν ἀπό τόν π. Βασίλειο ὅτι «πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν συνδέονται [τά Σόδομα] μέ τήν ὁμοφυλοφιλία!»
.              Μά θά διερωτηθεῖ κανείς: καλά, καί πῶς ἑρμηνεύει τά παραπάνω χωρία;
.             Τό πρῶτο χωρίο (Β´ Πετρ. β´ 6-10) δέν τό ἀναφέρει καθόλου.  Ὅσον ἀφορᾶ στό χωρίο Ἰούδ. 7, πολύ ἐπικίνδυνο γιά τούς ἰσχυρισμούς του,  τό παραθέτει σέ μιά ὑποσημείωση  προσπαθώντας μάταια νά  παραποιήσει τό νόημά του μέ τή βοήθεια τοῦ John Eastburn Boswell: «… ἡ φράση ἑρμηνεύεται ἀπό κάποιους (ὁ Boswell εἶναι αὐτός) ὡς ἀπήχηση τοῦ θρύλου ὅτι γυναῖκες τῶν Σοδόμων εἶχαν μίξη μέ ἀγγέλους» («Ἕλξη καί πάθος», σ. 360, ὑποσ. 93).  Ξεκάθαρες ἀνοησίες ! Τώρα, ποιός εἶναι ὁ Boswell;  Ἕνας καθηγητής ἱστορίας τοῦ Πανεπιστημίου Yale, ὁμοφυλόφιλος κατά δήλωσή του, πού συζοῦσε μέ τό σύντροφό του Jerone Hart γιά εἴκοσι χρόνια ὥς τό θάνατό του ἀπό AIDS τό 1994. Καταλαβαίνουμε πόσο… ἀντικειμενική εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου Ἰούδα 7 ἀπ’ αὐτόν, τήν ὁποία καί παρουσιάζει ὁ π. Β. Θερμός.

.             Εἴδαμε στό πρῶτο χωρίο ἀπό τήν Β´ ἐπιστολή τοῦ Ἀπ. Πέτρου  πῶς ὁ Κύριος λύτρωσε τόν δίκαιο Λώτ, πού ὑπέφερε καί βασανιζόταν βλέποντας καί ἀκούοντας τά ἄνομα, αἰσχρά ἔργα τῶν Σοδομιτῶν. Πῶς τόν γλύτωσε ἀπό τήν αἰσχρή μανία τους καί τήν γενική καταστροφή πού ἀκολούθησε. Ἄμποτε νά λυτρώσει ὁ  Χριστός μας καί μᾶς καί τήν πατρίδα μας ἀπό τά δίχτυα τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἀπό τά σύγχρονα Σόδομα τῆς ἀσεβείας, τῆς ἀποστασίας καί τῆς ἀσελγείας.  Εἶναι προτιμότερο νά βασανιζόμαστε «καταπονούμενοι» «βλέμματι καί ἀκοῇ» παρά νά συμβιβαστοῦμε μέ τίς αἰσχρότητες τῶν Νεοεποχητῶν, νά «συζητοῦμε» μέ βιβλία πού ἔχουν ἀνόσιο περιεχόμενο καί νά δείχνουμε δῆθεν κατανόηση καί ἀποδοχή στήν βδελυρή ὁμοφυλοφιλία.  Πρός τοῦτο ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὁμιλεῖ γιά τό πάθημα τῶν ἀνόμων Σοδομιτῶν. Μᾶς λέει ὅτι στίς ἡμέρες τοῦ Λώτ «ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον ἐπώλουν ἐφύτευον  ᾠκοδόμουν∙ ᾗ δέ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λώτ ἀπό Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καί θεῖον ἀπ΄ οὐρανοῦ καί ἀπώλεσεν ἅπαντας»(Λουκ. ιζ´ 28-29). Ὁ Λώτ μή συμμετέχοντας στήν ἀσέβεια καί στήν ἀρσενοκοιτία τῶν Σοδομιτῶν γλύτωσε τήν καταστροφή. Γι᾽ αὐτό ὁ Κύριος λέει ὅτι πρέπει νά βρισκόμαστε σέ ἐγρήγορση ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε τά πάντα γιά τή δική Του ἀγάπη. Λίγο πιό κάτω, στούς στίχους 32-33  διαβάζουμε: «ὅς ἐάν ζητήσῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν, καί ὅς ἐάν ἀπολέσει αὐτήν, ζωογονήσει αὐτήν».  Ἔτσι ἔχουμε τήν ἐλπίδα νά μᾶς ἁρπάσει ὁ ἄγγελος ἀπό τό χέρι, ὅπως τόν δίκαιο Λώτ καί νά μᾶς ὁδηγήσει στή Σηγώρ, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.             Γιά τό συγκεκριμένο θέμα, δηλ. τήν ἁγιογραφική κατοχύρωση τῆς ἀλήθειας ὅτι τά Σόδομα καταστράφηκαν ἐξ αἰτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν κατοίκων τους, δέν χρειάζεται νά ποῦμε τίποτε ἄλλο.  Μόνο, ὅτι εἶναι  ἐπίκινδυνο καί ἀσεβές παιχνίδι νά παραχαράσσουμε τήν ἁγία Γραφή εἴτε ἀποκρύπτοντας χωρία εἴτε διαστρέφοντας τό νόημα τους γιά νά προωθήσουμε τίς ἰδέες μας.
.             Ἀφήνοντας τώρα τό συσχετισμό Σοδόμων -ὁμοφυλοφιλίας παρατηρήσαμε ὅτι ἡ ἀσεβέστερη παραχάραξη τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπό τόν π. Β. Θερμό καί τούς φιλελεύθερους ὁμοφυλόφιλους γίνεται στό ἀπόσπασμα Ρωμ. α´ 24-28. Ἐκεῖ  ὁ ἀπόστολος Παῦλος κατακρίνει την ὁμοφυλοφιλία ὡς πάθος «παρά φύσιν», πάθος «ἀτιμίας» καί «ἀσχημοσύνη». Διατυπώνεται στό ἀπόσπασμα αὐτό ἡ σαφής ἀντίθεση τοῦ Χριστοῦ στό φοβερό αὐτό πάθος, ὅπως ἐκφράζεται μέ τό στόμα τοῦ ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν.  Ἀλλά ἐδῶ χρειάζεται ἀναλυτικότερη προσέγγιση πού θά κάνουμε σέ ἑπόμενο κείμενό μας.

[1] ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ἡ Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ἑρμηνείας, σσ. 944-945

[2] Ὡς ἄνω σ. 971

ΠΗΓΗ: orthros.eu

,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Παραχάραξη τῶν θείων Γραφῶν
γιά ἀμνήστευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας
στό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος»

Πρωτ. π. Ἰωάννης Φωτόπουλος

Οὐαί οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν. Οὐαί οἱ συνετοί ἐν ἑαυτοῖς καί ἐνώπιον ἑαυτῶν ἐπιστήμονες. (Ἡσαΐας, Ε´ 20-21)

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

.               Ὁ π. Βασ. Θερμός βάλθηκε μέσα ἀπό τό βιβλίο του «Ἕλξη καί πάθος» νά «κατηχήσει» τούς ἀναγνῶστες του στήν ἀμφισβήτηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, προβάλλοντας ἑρμηνεῖες ἀπό τό φιλικό του «ἑπιστημονικό» περιβάλλον. Ἀθετώντας τήν ἑρμηνεία καί διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων  φθάνει στήν στρέβλωση τῶν νοημάτων καί σ᾽ αὐτή τήν ἀμφισβήτηση τῶν ἁγίων Γραφῶν. Στήν ἑνότητα πού ἀκολουθεῖ ἀσχολούμεθα ὄχι μέ τήν ἁγιογραφική  ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Πατέρων -θά τό κάνουμε ἀργότερα-   ἀλλά μέ τήν φιλελεύθερη ἑρμηνευτική τῶν προτεσταντῶν, πού οἰκειοποιεῖται ὁ π. Βασίλειος. Θά προσπαθήσουμε  ἀπό αὐτό τό ἴδιο κείμενο τῶν ἁγίων Γραφῶν νά ἀναιρέσουμε τίς ἐσφαλμένες θέσεις του.

Α) Δέν ἦταν ἡ ὁμοφυλοφιλία αἰτία τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων, ἰσχυρίζεται ὁ π. Βασ. Θερμός!

.               Γιά νά εἴμαστε δίκαιοι μέ τήν φιλελεύθερη ἑρμηνευτική, θά πρέπει νά παραδεχθοῦμε ὅτι στό σύνολό της ἡ Ἁγία Γραφή δέν στηρίζει αὐτή τήν αὐτονόητη θεωρούμενη σήμερα ὡς παγκόσμιο στερεότυπο, συνειρμική σύνδεση τῶν Σοδόμων μέ τήν ὁμοφυλοφιλία! (Β. Θερμός, Ἕλξη καί πάθος, σ. 358)
.          
Μέ ἁπλᾶ λόγια ὁ π. Βασίλειος ἰσχυρίζεται μέ τά παραπάνω ὅτι μέσα ἀπό τό ἱερό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν προκύπτει αὐτό πού φρονεῖ ἡ Ἐκκλησία (αὐτό τό λέμε τώρα «στερεότυπο»!) δηλ. ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων μέ φωτιά καί θειάφι σχετίζονται μέ τήν ὁμοφυλοφιλία τῶν Σοδομιτῶν!   Ἀγωνίζεται δέ ὁ π. Β. μέ ὑπερβολικό ἄγχος νά ἀποδείξει ὅτι ἡ καταστροφή αὐτή ὀφείλεται στήν ἀφιλόξενη διάθεση καί γενικῶς σέ ἄλλες ἁμαρτίες τῶν κατοίκων τῆς πόλεως τῶν Σοδόμων.

  α) Παλαιά Διαθήκη 

  Ι) Ἡ ὁμοφυλοφιλία τελική κορύφωση τῆς ὑπερηφάνειας.

.               Ὁ π. Βασίλειος χρησιμοποιεῖ χωρία τῆς Π.Δ. γιά νά ἀποδείξει τούς ἰσχυρισμούς του :
–  Ἀπό τή Σοφία Σολομῶντος παραθέτει χωρίο (Σοφ. Σολ. ΙΘ´ 13-14) πού συγκρίνει τήν  ἀφιλοξενία τῶν Αἰγυπτίων ἔναντι τῶν Ἑβραίων μέ τήν ἀφιλοξενία  τῶν Σοδομιτῶν ἔναντι τῶν Ἀγγέλων. Ἐπειδή δέν γίνεται λόγος στό συγκεκριμένο χωρίο γιά τή βδελυρή μανία τῶν Σοδομιτῶν, μήπως αὐτό σημαίνει πώς γιά τήν Ἁγία Γραφή ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἄσχετη μέ τούς σοδομῖτες καί τήν καταστροφή τους;

–           Ἄλλο χωρίο: «(ὁ Κύριος) δέν γλύτωσε τούς συμπολίτες τοῦ Λώτ πού τούς βδελύχθηκε γιά τήν ὑπερηφάνειά τους» (Σοφ. Σειράχ Ιϛ´ 8).  Τονίζοντας ὁ σοφός Σειράχ τή ρίζα ὅλων τῶν παθῶν, τήν ὑπερηφάνεια, σημαίνει ὅτι δέν τήν σχετίζει μέ τή μανία τῆς ὁμοφυλοφιλίας; Ἀντιθέτως!  Στό ἑπόμενο χωρίο (Ιϛ´ 9) διαβάζουμε: «οὐκ ἠλέησεν ἔθνος ἀπωλείας τούς ἐξηρμένους ἐν ἁμαρτίαις αὐτῶν», δηλ. δέν ἐλέησε τό ἔθνος αὐτό τῆς ἀπώλειας πού ὑπερηφανεύονταν γιά τίς ἁμαρτίες τους». Καί βέβαια, ἡ ἀσχημοσύνη τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶναι, ἀπ᾽ ὅσες ἁμαρτίες τῶν Σοδομιτῶν γνωρίζουμε,  ἡ κατ᾽ εξοχήν ἁμαρτία τους, πού μέ τόση ὑπερηφάνεια, μανία, ἐπιμονή καί ἀναίδεια διέπρατταν.

–           Ἄλλο χωρίο πού παραθέτει ὁ π. Βασίλειος: «Οἱ πόλεις αὐτές ἁμάρτησαν ὅταν περηφανεύτηκαν…καί ζοῦσαν μέ περιττή πολυτέλεια, καί δέν βοήθησαν τούς φτωχούς…Περηφανεύτηκαν κι ἔκαναν πράξεις βδελυρέςὍταν τά εἶδα αὐτά τίς έξαφάνισα» (Ἰεζ, Ιϛ´ 49-50).  Ὅσα  λέει ἐδῶ ὁ Κύριος στόν προφήτη Ἰεζεκιήλ δέν εἶναι παρά μιά σαφέστερη ἐξήγηση τοῦ προηγουμένου χωρίου.  Οἱ Σοδομίτες περηφανεύτηκαν «κι ἔκαναν πράξεις βδελυρές».  Χρειάζεται νά ποῦμε ὅτι αὐτές οἱ βδελυρές πράξεις εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλική μανία; Καί μετά; Ὅταν τά εἶδε ὁ Κύριος ἐξαφάνισε τίς πόλεις αὐτές. Καί ξέρουμε μέ ποιό φοβερό τρόπο!
.              Μήπως κανείς ὅταν ἀγωνιᾶ νά δείξει τό πικρό γλυκύ καί τό σκότος φῶς  σκοτίζεται ὁ νοῦς του;  Λέει ὁ Χριστός μας : «Ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει» (Ἰω. ιβ´35)

–           Χρησιμοποιεῖ ὁ π. Βασίλειος καί δύο χωρία (Ἡσ. Α´ 11-15 καί Ἱερ. ΚΓ´ 14)  στά ὁποῖα ὁ Ἰσραηλιτικός λαός, λόγῳ τῆς ἀποστασίας του παρομοιάζεται ἀπό τούς προφῆτες, πού μετέρχονται ἕνα σχῆμα ὑπερβολῆς, μέ τά Σοδομα καί τά Γόμορρα. Καί βέβαια ἀπό χωρία μέ ἀλληγορικό περιεχόμενο δέν μποροῦμε νά ἐξαγάγουμε συμπεράσματα γιά τίς ἁμαρτίες καί τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων, ἀφοῦ οἱ Ἑβραῖοι, παρά τίς ἁμαρτίες τους, δέν χαρακτηρίζονταν γιά ὁμοφυλόφιλες πράξεις.

.          Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ  τό  Σοφον. Β´ 9-10, ὅπου, μέ τά  Σόδομα καί τά Γόμμορα, παρομοιάζονται οἱ Μωαβίτες καί οἱ Ἀμμωνίτες.

.          Τέλος τό χωρίο Γ´ Μακκ. Β´ 5, πού παραθέτει ὁ π. Βασίλειος, δέν ἔχει γενικόλογο χαρακτήρα, ὅπως ἰσχυρίζεται, ἀλλά εἶναι φωτιά καί θειάφι γιά ὅσους ἐπιβουλεύονται τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Παραθέτω τό κείμενο: σύ τούς ὑπερηφανίαν ἐργαζομένους Σοδομίτας, διαδήλους ταῖς κακίαις γενομένους, πυρί καί θείῳ κατέφλεξας, παράδειγμα ἐπιγενομένοις καταστήσας.  Μετάφραση (ὅπως τήν χρησιμοποιεῖ ὁ π. Θερμός): «Ἐσύ Κύριε,  κατέκαψες μέ φωτιά καί θειάφι τούς κατοίκους τῶν Σοδόμων καί τούς ἔκανες παράδειγμα γιά τούς μεταγενεστέρους γιατί συμπεριφέρονταν μέ ἀσέβεια (ὑπερηφάνεια λέγει τό κείμενο τῶν Ἑβδομήκοντα) καί εἶχαν γίνει διαβόητοι γιά τή διαφθορά τους». Γιατί ἄραγε εἶχαν γίνει διάβοητοι; Σέ τί συνίστατο ἡ διαφθορά τους πού ἔκανε τούς πάντες νά τούς ἀποστρέφονται; Μήπως γιατί ἦσαν ἀφιλόξενοι; Ἀστεῖο καί νά τό σκεφτεῖ κανείς.  Ἡ ὁμοφυλοφιλία, τό βδελυρό ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερηφάνειας, τούς εἶχε κάνει διάσημους!  Μήπως σᾶς θυμίζει κάτι σήμερα; Gay pride, παρελάσεις ὁμοφυλόφιλης ὑπερηφάνειας!

.           Ἕνα συμπέρασμα: Ἡ τρυφηλή ζωή καί ἡ σκληρότητα τῶν Σοδομιτῶν συνδυαζόμενα μέ τήν ὑπερηφάνεια κορυφώνονταν στήν ἀποτρόπαια σοδομιτική-ὁμοφυλοφιλική ἁμαρτία. Αὐτή ἡ κορύφωση δέν ἔγινε ἀνεκτή ἀπό τόν Θεό.

ΙΙ)  Ἡ ἴδια ἡ διήγηση βεβαιώνει ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἦταν ἡ αἰτία τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων.

           .               Βέβαια  ἡ ἴδια ἡ συνέχεια, ἡ ροή τῆς διηγήσεως ἀπό τή Γένεση (Γεν. ΙΗ´20 –  19, 29) πού ἀναφέρεται στούς Σοδομίτες, πείθει ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων ὀφείλεται στό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἄς δοῦμε ἀπό κοντά τή διήγηση :
.               Ὁ Λώτ φιλοξένησε στό σπίτι του δύο νέους μή γνωρίζοντας ὅτι ἐπρόκειτο γιά ἀγγέλους.  Ἀφοῦ τούς παρέθεσε δεῖπνο, πρίν κοιμηθοῦν «ὅλοι οἱ Σοδομῖτες ἄνδρες τῆς πόλεως ἀπό τόν πιό νέο ὣς τόν γεροντότερο περικύκλωσαν τό σπίτι τοῦ Λώτ καί  τοῦ φώναζαν: Ποῦ εἶναι οἱ ἄνδρες, πού μπῆκαν στό σπίτι σου τή νύχτα; Βγάλε τους ἔξω γιά νά βρεθοῦμε ἐρωτικά μαζί τους.  Ὁ Λώτ βγῆκε στό πλατύσκαλο, ἔκλεισε πίσω του τήν πόρτα καί τούς λέει: Ἀδελφοί μου, μή κάνετε τέτοιο πονηρό πράγμα.  Ἔχω δύο θυγατέρες πού δέν γνώρισαν ἄνδρα. Θά τίς φέρω ἔξω κι ἐσεῖς κάνετε ὅ,τι σᾶς ἀρέσει μαζί τους. Μόνο μήν κάνετε κακό σ᾽ αὐτούς τούς ἄνδρες, πού μπῆκαν κάτω ἀπό τή σκέπη τοῦ σπιτιοῦ μου. Τοῦ λένε ἐκεῖνοι: Φύγε ἀπό κεῖ.  Ἦρθες ἐδῶ ξένος καί θέλεις νά μᾶς κάνεις τόν κριτή; Τώρα θά πάθεις χειρότερα ἀπ΄αὐτούς.  Ἄρχισαν λοιπόν νά κακομεταχειρίζονται τόν Λώτ καί πλησίασαν γιά νά σπάσουν τήν πόρτα. Τότε οἱ ἄνδρες [οἱ Ἄγγελοι] ἅπλωσαν τά χέρια τους, τράβηξαν μέσα στό σπίτι τόν Λώτ κι ἔκλεισαν τήν πόρτα.  Κι αὐτούς πού ἦσαν ἔξω ἀπό τήν πόρτα, ὅλους μικρούς καί μεγάλους τούς ἔπληξαν μέ τύφλωση, ὥστε ἀπόκαμαν ψάχνοντας νά βροῦν τήν πόρτα. Εἶπαν δέ οἱ ἄγγελοι στόν Λώτ: Ἔχεις ἐδῶ γαμπρούς, γιούς ἤ θυγατέρες; Ἤ μήπως ὑπάρχει κάποιος ἄλλος δικός σου στήν πόλη;  Βγάλε τους ἔξω ἀπ᾽ αὐτόν τόν τόπο. Θά τόν καταστρέψουμε, γιατί ἡ κατακραυγή ἐναντίον τους ὑψώθηκε πρός τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀπέστειλε νά καταστρέψουμε τελείως αὐτή τήν πόλη».
.               Τούς ἀγγέλους τελικά ἀκολούθησαν ὁ Λώτ, ἡ σύζυγός του καί οἱ δύο θυγατέρες του. Κρατώντας  τους οἱ ἄγγελοι ἀπό τό χέρι τούς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τήν πόλη.  Μόλις ἔφθασαν στή Σηγώρ ὁ «Κύριος ἔβρεξε στά Σόδομα καί τά Γόμμορα θειάφι καί φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί κατέστρεψε ἐκεῖνες τίς πόλεις, τίς περιοχές γύρω ἀπό αὐτές καί ὅσους κατοικοῦσαν ἐκεῖ καί ὅλα ὅσα φύτρωναν στή γῆ ἐκείνη».
.           
Ἀπό μόνη της ἡ διήγηση μᾶς δείχνει ὅτι ἀμέσως μετά τήν ἀναίσχυντη προσπάθεια τῶν Σοδομιτῶν νά συνευρεθοῦν μέ τούς ἀγγέλους  ἀκολούθησε ἡ τιμωρητική καταστροφή τῆς πόλεώς τους καί τῶν ἄλλων πόλεων πού ἔπασχαν ἀπό τή σοδομιτική μανία. Γιά νά καταλήξει κάποιος σέ ἄλλο συμπέρασμα, πρέπει νά διακόψει βίαια τόν εἱρμό τῆς διηγήσεως στό σημεῖο πού οἱ ἄγγελοι  σύρουν μέσα τόν Λώτ καί τυφλώνουν τούς Σοδομίτες, νά δεῖ τή συνέχεια τῆς διηγήσεως ὡς μή  συνέχεια, καί νά ἀρχίσει νά διερωτᾶται, ποιά ἦταν ἡ αἰτία πού ἔπεσε φωτιά καί θειάφι στά Σοδομα. Καί τέλος νά πεῖ: « Ἄ, κατάλαβα!  Τούς ἔκαψε ὁ Θεός, γιατί ἦσαν ἀφιλόξενοι». Ἄτοπο, ἀδύνατο καί ἀνόητο εἶναι νά σκεφθεῖ κάποιος ἔτσι.
.               Ἀρκετά ὣς ἐδῶ.  Θά ἐπανέλθουμε σέ ἄλλο κείμενό μας μέ μαρτυρίες τῆς Κ. Διαθήκης …

 

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΦΡΟΫΔΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ «ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΩΝ»!

Τά φροϋδικά δόγματα,
ἀταλάντευτο κριτήριο καί ἐργαλεῖο ἔρευνας
καί θεραπευτικῆς τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν».
ἤ: καημένε μου Οἰδίποδα τί σοῦ ᾽μελλε νά πάθεις!

Πρωτ. π. Ἰωάννης Φωτόπουλος
(μέ ἀφορμή τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος» τοῦ π. Β. Θερμοῦ)

βλ. σχετ.: ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

.                 Εἶναι γνωστή ἀπό τά μαθητικά μας χρόνια ἡ ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα. Ἄς τή θυμηθοῦμε περιληπτικά. Τό μωρό Οἰδίποδας ἐγκαταλείπεται δεμένο στό δάσος ἀπό τούς γονεῖς του, τό βασιλιᾶ τῆς Θήβας Λάϊο καί τή σύζυγό του Ἰοκάστη, γιά φαγωθεῖ ἀπό τά θηρία. Αὐτό γίνεται γιά νά μήν ἐπαληθευθεῖ ὁ δελφικός χρησμός ὅτι τό παιδί πού θά γεννοῦσε ἡ Ἰοκάστη θά σκότωνε τόν πατέρα του. Τό μωρό τό βρίσκει κάποιος βοσκός, τό πηγαίνει στήν Κόρινθο, ὅπου τό υἱοθετεῖ ὁ βασιλιᾶς Πόλυβος. Ὅταν μαθαίνει ὁ Οἰδίποδας ὅτι δέν εἶναι γνήσιο παιδί τοῦ Πόλυβου, φεύγει ἀπό τήν Κόρινθο. Καθ᾽ ὁδόν πρός τή Θήβα φιλονεικεῖ καί σκοτώνει τόν Λάϊο, ἀγνοώντας ὅτι εἶναι ὁ πατέρας του. Στή συνέχεια, ὡς ἀμοιβή γιά τήν ἀπαλλαγή τῆς Θήβας ἀπό τήν ἀπειλή τῆς Σφίγγας, πού κατάφερε, ὁ Οἰδίποδας παντρεύεται, χωρίς νά τό γνωρίζει, τή βασίλισσα τῆς Θήβας, πού εἶναι ἡ μητέρα του Ἰοκάστη καί κάνει μαζί της 4 παιδιά. Τό τέλος εἶναι τραγικό. Μόλις τό μαθαίνουν, ἡ Ἰοκάστη αὐτοκτονεῖ καί ὁ Οἰδίποδας αὐτοτυφλώνεται.
.                 Αὐτή τήν τραγική ἱστορία ὁ Φρόϋντ τήν μεταφέρει στίς σχέσεις τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς. Γιά πρώτη φορά γράφει γιά τήν ἰδέα τοῦ Οἰδιποδείου συμπλέγματος σέ ἐπιστολή του στό φίλο του Fliess: «Μιά μοναδική ἰδέα πού ἔχει γενική ἀξία ἐμφανίστηκε μέσα μου. Ἀνακάλυψα   στόν ἑαυτό μου τό φαινόμενο ὅτι εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν μητέρα μου καί ὅτι νοιώθω ζήλεια γιά τόν πατέρα μου. Θεωρῶ δέ ὅτι αὐτό εἶναι ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο πού συμβαίνει κατά τήν πρώϊμη παιδική ἠλικία….Ἄν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα μποροῦμε νά καταλάβουμε τή δύναμη πού κυρίευε τόν βασιλιᾶ Οἰδίποδα παρόλες τίς ἐνστάσεις πού προβάλλει ἡ λογική γιά τή μοῖρα πού προϋποτίθεται στό μῦθο» [1]. Ἀργότερα στό βιβλίο του Die traumdeutung (Ἡ ἑρμηνεία τῶν ὀνείρων) παρουσιάζει τό μύθο τοῦ Οἰδίποδα καί συνεχίζει: «Ἡ μοῖρα του μᾶς συγκινεῖ, γιατί θά μποροῦσε νά εἶναι καί δική μας… Μπορεῖ ὅλοι μας νά νοιώσαμε ἀπέναντι στή μητέρα μας τήν πρώτη σεξουαλική μας παρόρμηση, καί τό πρῶτο μας μῖσος ἐναντίον τοῦ πατέρα μας. Μάρτυρες τά ὄνειρά μας. Ὁ Οἰδίποδας πού σκοτώνει τόν πατέρα του καί παντρεύεται τή μητέρα του δέν κάνει ἄλλο ἀπό τό νά πραγματοποιεῖ μιά ἀπό τίς ἐπιθυμίες τῆς παιδικῆς μας ἠλικίας»[2]. Τήν ἀρρωστημένη του αὐτή ἰδέα ὁ Φρόϋντ τήν παρουσιάζει στούς φανατικούς μαθητές καί ὀπαδούς του ὡς «ἀνακάλυψη» καί μάλιστα καθοριστική καί μοιραία γιά τόν ἄνθρωπο! Χρησιμοποιώντας αὐτή τή θεωρία τοῦ οἰδιποδείου συμπλέγματος καί τή σεξουαλική ἐπιθυμία γενικώτερα, μέ τή βοήθεια τῆς ἑρμηνείας τῶν ὀνείρων προσπαθεῖ νά κατανοήσει τήν ἀναπτυξιακή πορεία κάθε ἀνθρώπου καί νά…θεραπεύσει κάθε ψυχική ἀσθένεια !
.                 Κατ᾽ ἀρχάς ἡ συμβολική ἑρμηνεία τοῦ μύθου εἶναι ἀπαράδεκτη καί ἀνήθικη γιατί ὁ φτωχός Οἰδίποδας δέν εἶχε καμμιά «σεξουαλική παρόρμηση» γιά τή μητέρα του καί κανένα μῖσος γιά τόν πατέρα του. Μόνο ἕνα διεστραμμένο μυαλό, στόν ζοφερό καί ὑπερβολικά καταπιεσμένο κόσμο τῆς Δύσεως, θά μποροῦσε νά ἐφεύρει τέτοια ἑρμηνεία τοῦ μύθου τοῦ Οἰδίποδος. Τό γεγονός ὅτι πολλές φορές ὑπάρχει προσκόλληση καί πολλές φορές ἀρρωστημένη στούς γονεῖς καί μάλιστα στή μητέρα δέν δικαιολογεῖ τέτοιες διεστραμμένες … ἐμβαθύνσεις. Ὁ Τριαδικός Θεός μετά τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου γνωρίζοντας τήν ἐξάρτησή του ἀπό τούς γονεῖς, ἐπιτάσσει τήν ἐγκατάλειψή τους κατά τόν γάμο. «Καταλείψει ἄνθρωπος τόν πατέρα αὐτοῦ καί τήν μητέρα καί προσκολληθήσεται πρός τήν γυναῖκα αὐτοῦ καί ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Μέ τόν τρόπο αὐτό καί βέβαια μέ τήν ἄσκηση καί ὁλόκληρη τήν ἐν Χριστῷ ζωή ἀποκαθίσταται ὀρθή κοινωνία μεταξύ συζύγων μεταξύ γονέων καί παιδιῶν κλπ.
.                 Γιά νά ἐπανέλθουμε στό Οἰδιπόδειο, ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξη αὐτῆς τῆς ἀνόητης θεωρίας ἀπό τόν Φρόϋντ καί τούς ἐπιγόνους του, ἡ διαρκής ἐνασχόληση μέ τά γεννητικά ὄργανα μικρῶν καί μεγάλων καί τή libido εἶναι αἰσχρή καί ἀηδιαστική. Τή χειρότερη ἀνάλυση τῆς θεωρίας του καταγράφει ὁ Φρόϋντ στήν ἐργασία του Analyse der Phobie eines funfjahrigen Knaben (Ἀνάλυση μιᾶς φοβίας ἑνός πεντάχρονου ἀγοριοῦ) ὅπου κυριολεκτικά ὁ μικρός Hans χρησιμοποιεῖται ὡς πειραματόζωο καί ὑποβάλλεται γιά πολύ καιρό σέ ἕναν καταιγισμό ἀηδιαστικῶν ἐρωτήσεων γιά νά «θεραπευθεῖ», ἀπό κάποια «ἰδεοληπτική νεύρωση», στήν οὐσία γιά νά ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ θεωρία τοῦ Φρόϋντ[3]. Ἴσως σήμερα ὁ πατέρας τοῦ Χάνς καί ὁ Φρόϋντ θά ἐμηνύοντο γιά ψυχολογική κακοποίηση τοῦ μικροῦ αὐτοῦ παιδιοῦ. Τώρα γιατί τά γράφουμε αὐτά; Ἐπειδή δυστυχῶς καί οἱ ὀρθόδοξοι «ψυχοθεραπευτές» πιστεύουν ὡς ἀληθές τό φροϋδικό αὐτό δόγμα καί ἄλλα παρεμφερῆ πρός αὐτό. Ὁ Φρόϋντ, ὅσο καί ἄν τό ἀρνοῦνται, εἶναι καί γι᾽ αὐτούς ὁ ἀπόστολος, ὁ προφήτης τους καί ὁ δάσκαλός τους.
.                 Στό νέο βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ μέ τίτλο «Ἕλξη καί Πάθος» καί ὑπότιτλο «Μιά διεπιστημονική προσέγγιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας» γίνεται παράθεση άποσπασμάτων ἀπό κείμενα ποικίλων ψυχοθεραπευτῶν, οἱ ὁποῖοι, ὑποτίθεται, ἀναζητοῦν καί βρίσκουν τά αἴτια τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἔτσι στό κεφάλαιο «Ποῦ ὀφείλεται [ἐννοεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλία];» καί στήν ἑνότητα «Ψυχαναλυτικές θεωρίες» διαβάζουμε: «Ὅπως παρατήρησε ὁ Dorpat οἱ γυναῖκες ὁμοφυλόφιλες ὑποφέρουν ἀπό διπλή οἰδιπόδεια ἀπογοήτευση καί ἀπόρριψη» (σ. 74). Μιά ἀπό τίς θέσεις τοῦ Jean Bergeret εἶναι ὅτι «ἡ διεστραμμένη ὁμοφυλοφιλία ἀφορᾶ τήν σχέση μητέρα-παιδί στά προοιδιπόδεια στάδια»(σ.75). «Ὁ Socarides εἶχε διακρίνει βαθμούς προοιδιπόδειας καί οἰδιπόδειας διαταραχῆς στίς ἀνδρικές ὁμοφυλοφιλίες. Στόν ἠπιότερο προοιδιπόδειο τύπο, οἱ οἰδιπόδειες συγκρούσεις μποροῦν νά συσκοτίσουν βαθύτερες προοιδιπόδειες συγκρούσεις… στόν βαρύτερο προοιδιπόδειο τύπο οἱ προοιδιπόδειες συγκρούσεις κυριαρχοῦν…Οἱ οἰδιπόδειες μορφές ὁμοφυλοφιλίας ἐπικεντρώνονται γύρω ἀπό τήν ἀρνητική οἰδιπόδεια ἀναπαράσταση» (σ.75). Οἱ ἀναφορές αὐτές εἶναι μερικές ἀπό τίς πολλές, ἀλλά ἀρκετές γιά νά καταλάβουμε τήν προσκόλληση τοῦ π. Βασιλείου στήν οἰδιπόδεια ψυχαναλυτική πλάνη. Νά γελάσεις ἤ νά κλάψεις;

.                 Ἡ παράθεση αὐτῶν τῶν ἀποσπασμάτων καί ἄλλων ἀηδιαστικῶν ἀναλύσεων ἀπό τόν π. Βασίλειο, τίς ὁποῖες ντρέπομαι νά καταγράψω, δέν γίνεται χωρίς λόγο. Γράφει ὁ π. Β. στό τέλος τῆς ἑνότητος Ψυχαναλυτικές θεωρίες: «Ὅλα ὅσα ἐκτέθηκαν σέ αὐτό τό κεφάλαιο περιγράφουν καταστάσεις, οἱ ὁποῖες μέσα ἀπό ἀσυνείδητους δρόμους, λιγώτερο ἤ περισσότερο γιά τόν κάθε ὁμοφυλόφιλο, διαμορφώνουν αὐτό πού ἡ Siegel χρησιμοποίησε ὡς τίτλο τοῦ βιβλίου της: ἐπιλογή χωρίς βούληση, ̒ἀπόφαση᾽ πρός τήν ὁποία ὁ ψυχισμός σύρεται γιά λόγους ψυχικῆς οἰκονομίας» (σ.83). Δηλαδή μέ ἄλλα λόγια: ὁ ὁμοφυλόφιλος, χωρίς βούληση, προκειμένου νά τακτοποιηθεῖ ψυχικά, σύρεται στό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας! Καί βέβαια ἀφοῦ σύρεται χωρίς βούληση, σέ μία «ἀπόφαση» (βάζει ὁ π. Β. τή λέξη ἀπόφαση σέ εἰσαγωγικά) νά κοιμᾶται μέ ἀνθρώπους τοῦ ἰδίου φύλου, χωρίς νά τό θέλει (!) εἶναι ἀμέτοχος ἁμαρτίας. Αὐτό λέει ἐξάλλου ὁ π Β. στό τέλος τοῦ βιβλίου του: «Ὁ ὁμοφυλόφιλος δέν ἔχει καμμιά ἁμαρτία γι᾽ αὐτό πού τοῦ συμβαίνει, φυσικά οὔτε καί ἐνοχή, βρίσκεται ὅμως ἄθελά του σέ κατάσταση ἁμαρτωλότητας, ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά συμβάλει στό ἑνοποιητικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ….» (σ. 645) Ἄς μή διαμαρτύρεται ἔπειτα ὁ π. Β., ὅταν ἐλέγχεται γιά ἀμνήστευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας.
.                 Ἐκεῖνο ὅμως πού θέλω περισσότερο νά τονίσω εἶναι ὅτι τό διεστραμμένο δόγμα τοῦ Φρόϋντ περί Οἰδιποδείου συμπλέγματος καταλαμβάνει καίρια καί καθοριστική σημασία τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν» στήν ἀναζήτηση αἰτίων καί δικαιολογήσεως τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Ὁ γνωστός ψυχίατρος καί ψυχοθεραπευτής Δ. Κυριαζῆς στά «ψυχαναλυτικά του σχόλια στήν Παραβολή τοῦ Ἀσώτου», ὅπως δημοσιεύθηκαν στό βιβλίο «Θεολογία καί Ψυχιατρική σέ διάλογο» (σ.σ. 39 καί 52) στήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου ἀνακαλύπτει ὅτι «τά δύο ἀδέλφια… εἶναι μπλεγμένα στό δίχτυ ἑνός οἰδιποδείου συμπλέγματος μέ τόν πατέρα καί μεταξύ τους» καί καταλήγει ὅτι «οἱ ἄνθρωποι, ἄνδρες καί γυναῖκες, πατέρες, μητέρες καί παιδιά εἴμεθα μπλεγμένοι…στή δυαδική ναρκισσιστική –φαλλική προβληματική ἤ καί στήν κατάσταση τοῦ οἰδιποδείου συμπλέγματος καί ὄχι μόνο, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ ψυχανάλυση». Καί ἀφοῦ «μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχανάλυση», ὅλα αὐτά βέβαια θεωροῦνται ἐπιστήμη! Καί …οἱ ἅγιοι Πατέρες; καί ἡ Ἁγία Γραφή; Ἐκεῖ ἐκφράζονται …προνεωτερικές ἰδέες! Ἀλλά θά ἐπανέλθουμε γιά περισσότερες ἐξηγήσεις γιά νά μήν ἀδικήσουμε κανένα…

[1] A single idea of general value dawned on me. I have found, in my own case too, [the phenomenon of] being in love with my mother and jealous of my father, and I now consider it a universal event in early childhood…. If this is so, we can understand the gripping power of Oedipus Rex, in spite of all the objections that reason raises against the presupposition of fate. (Letter of Freud to Fliess – The Discovery of Oedipian Complex, October 15, 1897, http://www.freudfile.org/psychoanalysis/arcvhive_4.html

[2] ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ, Ἅπαντα, Πανεκδοτική, Ἀθῆναι 1968, τ. 8, σ. 208.

[3] ΦΡΟΫΝΤ, Ἅπαντα, τ. 13, σ. 9-128.

ΠΗΓΗ: orthros.eu

 

,

1 Σχόλιο

ΕΛΞΗ καὶ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

«Ἕλξη καί πάθος»
τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ γιά τό ζήτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας.
Κάποιες πρῶτες παρατηρήσεις
γιά τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ.

Πρωτοπρ π. Ἰωάννου Φωτοπούλου

Ι . Διεπιστημονικότητα;

.           Τό βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου «Ἕλξη καί πάθος» καί ὑπότιτλο Μιά διεπιστημονική προσέγγιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν ἐκδόσεων «Ἐν Πλῷ»  ἀριθμεῖ 700 σελίδες! Ἄν καί ὁ ὅρος «διεπιστημονικός» εἶναι ἀπροσδιόριστος καί ἀντιγραμμένος  ἀπό τόν ξένο ὅρο Interdisciplinary τό νόημά του, χονδρικά εἶναι ὁ συνδυασμός δύο ἤ περισσοτέρων ἐπιστημονικῶν πεδίων καί ἡ χρησιμοποίηση τῶν συμπερασμάτων τους κατά τήν μελέτη καί διερεύνηση ἑνός  ζητήματος.  Ὁ π. Βασίλειος γράφει: « Θέλησα νά ἀντλήσω ἀπό τήν (ψυχ) ιατρική, τήν ψυχολογία, τήν θεολογία, τήν φιλοσοφία καί τήν κοινωνιολογία».  Διάλεξε τίς συγκεκριμένες ἐπιστῆμες, ἀλλά, ἀπ᾽ ὅ,τι φαίνεται ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τοῦ βιβλίου, τίς χρησιμοποίησε ἐπιλεκτικά καί σύμφωνα μέ τήν κρατοῦσα καί προωθούμενη διεθνῶς φιλικότητα πρός τήν ὁμοφυλοφιλία, πράγμα πού στερεῖ τό βιβλίο του ἀπό τήν ἀντικειμενικότητα.

Α) Ὅσον ἀφορᾶ τήν Ἰατρική ἡ μή ἐνασχόληση μέ τό AIDS καί τά λοιπά σεξουαλικῶς μεταδιδόμενα νοσήματα, ὅπως τό γράφει στόν Πρόλογο ὁ π. Β. Θ. (σ. 18), νομίζω πώς στερεῖ ἀντικειμενικότητας καἰ σφαιρικότητας τό βιβλίο του. Θά θέλαμε νά γνωρίζουμε ἄν καί πόσο σχετίζεται τό AIDS μέ τήν ὁμοφυλοφιλία. Ἐπίσης δέν θίγονται τά ἄλλα προβλήματα ὑγείας τῶν ὁμοφυλοφίλων.  «Ἡ ἀνάγκη καί οἱ τρόποι ποιμαντικῆς παρουσίας», γιά τά ὁποῖα γράφει ὁ π. Β., ἀφιερώνοντας κεφάλαιο 44 σελίδων στό βιβλίο του (σσ. 469-512)  ἐπιβάλλουν ὄχι μόνο «συμπόνια» στούς ὁμοφυλοφίλους, ἀλλά καί ἰατρική ἐπιστημονική ἐνημέρωση χάριν αὐτῶν καί τῶν ἄλλων νέων ἀνθρώπων, ὥστε νά γνωρίζουν τίς βασανιστικές καί πολλές φορές θανατηφόρες συνέπειες τοῦ «σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» τους. Αὐτά βέβαια, ἐφ᾽ ὅσον εἴμαστε ὀρθόδοξοι ποιμένες καί ὄχι «συμπονετικοί» ψυχοθεραπευτές!

Β) Σχετικά μέ τήν Ψυχολογία θά θέλαμε ἀπό «πρῶτο χέρι»-ὄχι μέ τά παραμορφωτικά γυαλιά κάποιων – νά διαβάσουμε τί λένε οἱ παλαιοί καί ὄχι μόνο οἱ σημερινοί –πολλές φορές ἐλεγχόμενοι καί καθοδηγούμενοι ἀπό τό κατεστημένο- ψυχολόγοι, ὅπως γιά να γνωρίσουμε τίς γνῶμες τῆς ψυχοθεραπείας καί τῆς ψυχαναλυτικῆς θεωρίας γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.
.           Μέ προβληματίζει ἐπίσης τό γεγονός ὅτι ἀποκρύπτεται μία ἀπό τίς πραγματικές αἰτίες γιά τήν ὁποῖες ἡ Ἀμερικανική Ψυχιατρική Ἑταιρεία ἀφαίρεσε τήν ὁμοφυλοφιλία ἀπό τόν κατάλογο τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν. Ὅπως εἶχε κυκλοφορήσει τότε διεθνῶς, ἡ σοβαρώτερη ἴσως αἰτία ἦταν ἡ ὑπερβολική καταφυγή τῶν ὁμοφυλοφίλων στούς ψυχοθεραπευτές καί τούς ψυχιάτρους προκειμένου νά λύσουν τά ἀδιέξοδα πού δημιουργεῖ στήν ψυχή του τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας.  Αὐτό δημιούργησε οἰκονομική ἀσφυξία στίς ἀσφαλιστικές ἑταιρεῖες πού ἀνάγκασαν τήν Α.Ψ. Ε.   νά διαγράψει τήν ὁμοφυλοφιλία ἀπό τίς ψυχικές νόσους.
.          Ἐπίσης διακρίνω προσπάθεια βιαίας ἐξαγωγῆς συμπερασμάτων ἀντιθέτων ἀπό τήν πραγματικότητα -εἶναι επιστημονικό αὐτό;- ὅσον ἀφορᾶ τίς ψυχικές διαταραχές, τήν κατάθλιψη, τίς ἀπόπειρες αὐτοκτονιῶν, τή χρήση οὐσιῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων ἀποδίδοντάς ὅλα αὐτά ὡς ἐπί τό πλεῖστον στή «θυματοποίησή» τους καί τήν ἔλλειψη ἀνεκτικότητος τῶν κοινωνιῶν.  Ἀκόμη κι ὅταν μιά κοινωνία ὅπως π.χ. ἡ ὁλλανδική εἶναι ἀνεκτική, ὁ π. Β. Θ. δέν ἔχει τό κουράγιο νά δεχθεῖ τό αὐτονόητο, δηλ. τήν ὁμοφυλοφιλία καθ᾽ ἑαυτήν ὡς αἰτία ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ἀλλά συμπεραίνει ὅτι «οἱ αἰτίες πρέπει νά διερευνηθοῦν»! (σσ. 126-134).

Γ) Ὅσον ἀφορᾶ στή φιλοσοφία ἡ μή σαφής ἀναφορά τῶν γνωμῶν, τῆς θέσεως τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων φιλοσόφων ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων φιλοσόφων  γύρω ἀπό τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ὁ περιορισμός μόνο σέ παραπομπές(π.χ. σ. 318) ἀφήνει τή φιλοσοφία ἐκτός τοῦ ἀντικειμένου τοῦ βιβλίου.  Καί μετά ἀκολουθεῖ ἡ ἀγχώδης ἀναφορά στή δῆθεν γνώμη τῆς ἐπιστήμης, πού ὅμως δέν μπορεῖ νά ἐξαπατήσει τόν προσεκτικό ἀναγνώστη.  Τί σημαίνει π.χ. ὁ ἀφορισμός «Ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμός συγχρόνων ἐπιστημόνων…κατέληξε στό νά θεωρεῖ τήν ὁμοφυλοφιλία φυσική»(σ. 317);  ἤ τό ἄλλο : «ὁ ἀποκαλυφθείς φυσικός νόμος τῶν θεολόγων βρέθηκε νά διαφέρει ἀπό τόν φυσικό νόμο τῶν ἐπιστημόνων»(σ. 319);  Μποροῦν αὐτοί οἱ «ἐπιστήμονες» νά ὑποκαταστήσουν ἤ καί νά ἀκυρώσουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ ἀκόμη καί τή γνώμη τῶν φιλοσόφων πού κινοῦνται σέ τελείως ἄλλο ἐπίπεδο;  Βέβαια στό  βιβλίο δυστυχῶς ἡ μόνη πού προβάλλεται ὡς «φιλόσοφος» εἶναι ἡ λεσβία Judith Butler καί οἱ αἰσχρές της ἰδέες. Εἰκοσιτρεῖς (23) σελίδες ἀφιερώνονται σ’αὐτήν. (σ.σ. 538 – 560)

Δ) Θεολογία δυστυχῶς εἶναι ἀποῦσα ἀπό τό «Ἕλξη καί πάθος». Θά ἔλεγα ὅτι μέσα ἀπ᾽ αὐτό τό βιβλίο ἔχουμε τόν Οἰκουμενισμό στήν ποιμαντική πράξη. Μέ τοῦτο τό βιβλίο εἰσπράττουμε τίς συνέπειες τῆς ἀποδοχῆς ἐκκλησιαστικότητας ὅλων τῶν αἱρετικῶν παραφυάδων πού προωθεῖ τό διεθνές σύστημα τῆς Ν. Ἐποχῆς.  Στίς σελίδες 275-512 γίνεται λόγος γιά τή στάση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Πατέρων τοῦ «χριστιανικοῦ κόσμου», τῶν χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν», τῶν παντός εἴδους θεολόγων ὀρθοδόξων παπικῶν, προτεσταντῶν, ἀγγλικανῶν καί γιά τήν ἀνάγκη ποιμαντικῆς πρός τούς ὁμοφυλοφίλους.  Ποῦ βρίσκεται ἄρα ἡ Θεολογία στίς 250 σχεδόν σελίδες;  Κατά τή γνώμη μας, πουθενά  ἄν, βέβαια, ὡς Θεολογία ἐννοήσουμε τό περί Θεοῦ καί ἀνθρώπου μυστήριο ὅπως ἀποκαλύπτεται στήν Ἁγία Γραφή, ὅπως ἑρμηνεύεται ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες καί ἐπιβεβαιώνεται καί διατρανώνεται μέ τήν ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στίς Οἰκουμενικές Συνόδους.  Σ᾽ αὐτή τή θεολογία περιλαμβάνεται ἡ Δογματική, ἡ ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία, τό Κανονικό Δίκαιο, ἡ Πατρολογία.  Ἄν λοιπόν ἐννοήσουμε τήν Θεολογία  ὡς στέρεη καί κρυστάλλινη διδασκαλία, πού συνοψίζει τή θέση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἀπουσιάζει ἀπό τό βιβλίο. Πουθενά δέν θά βρεῖ κανείς συστηματική, ἐπιστημονική θεολογική ἔκθεση  ἔναντι τῆς ὁμοφυλοφιλίας.
.              Ἄν ὅμως ὡς θεολογία ἐννοήσουμε μιά τάχα ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας, ἕνα συνονθύλευμα ἀντιφατικῶν, αἱρετικῶν, ἀντιγραφικῶν καί ἀντιχρίστων ἀπόψεων ἀπό «χριστιανούς» καί «θεολόγους» ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, τότε, ναί, ὑπάρχει πολύ «θεολογία» στό βιβλίο τοῦ π. Θερμοῦ. Καί μόνο τέτοια. Διότι ἡ Ἁγία Γραφή καταρρακώνεται, μερικές γνῶμες τῶν Πατέρων παρελαύνουν ἀσχολίαστες ἤ βιαίως τεντώνονται καί πολλές φορές κακοποιοῦνται στήν προκρούστεια κλίνη τῶν ἀπόψεων τοῦ συγγραφέως ἤ τῶν κατ᾽ ἀλήθεια ἀσεβῶν φιλελεύθερων «θεολόγων» καί ψευδοφιλοσόφων. Παρόμοια καί χειρότερη εἶναι ἡ ἀντίχριστη queer «θεολογία», πού ἀγκαλιάζει τή «ρευστότητα φύλου», ἕνα ἀπό τά  πιό βρώμικα καί διεστραμμένα γοῦστα πού ὑπάρχουν στόν κόσμο!  Τέλος μήπως μπορεῖ νά θεωρηθοῦν θεολογία οἱ αὐθαίρετοι, ἀτομικοί ἀκροβατισμοί τοῦ π. Βασιλείου, ὁ ὁποῖος βρίσκει… ἄλυτα θεολογικά προβλήματα διαστρέφοντας τήν θεολογία τοῦ ἁγίου Μαξίμου περί φυσικοῦ καί γνωμικοῦ θελήματος ἤ λέγοντας τό ἀμίμητο: «Ὁ ὁμοφυλόφιλος δέν ἔχει καμμιά ἁμαρτία γι᾽ αὐτό πού τοῦ συμβαίνει, φυσικά οὔτε καί ἐνοχή, βρίσκεται ὅμως ἄθελά του σέ κατάσταση ἁμαρτωλότητας, ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά συμβάλει στό ἑνοποιητικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ….»(σ. 645).  Μήπως ἐκτός ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί διδασκαλία ἔχουμε χάσει καί τήν ὀρθή κρίση;
.               Ὁ ἀντίλογος στήν προτεινομένη ἀπό μένα ἐπιστημονική, ἀντικειμενική πληρότητα τοῦ βιβλίου, φαντάζομαι, εἶναι ὅτι στήν περίπτωση συσσωρεύσεως περισσότερου ἐπιστημονικοῦ ὑλικοῦ τό τεράστιο ἤδη βιβλίο θά γινόταν βαρετό καί δυσανάγνωστο.  Ἀλλά ἡ λύση εἶναι ἁπλῆ.  Ἀφαιρώντας τίς 20 ἀπό τίς 23 σελίδες πού ἀφιερώνονται στή λεσβία Judith Butler, πολλές ταυτολογίες τῶν φιλελευθέρων ὁμοφυλοφίλων, κάποιες σελίδες τῶν «ρωμαιοκαθολικῶν ντοκουμέντων» καί τῶν ἀγγλικανικῶν ἐπισήμων κειμένων κλπ. κλπ. θά προσφερόταν ἄνετος χῶρος γιά νά ἐκτεθεῖ τό ζήτημα τῶν ὁμοφυλοφίλων ὅσο χρειάζεται ἀντικειμενικότερα καί ἐπιστημονικώτερα.

ΙΙ. Καταιγισμός παραθεμάτων.

.           Γιά πρώτη φορά διάβασα βιβλίο πού θέλει νά λέγεται ἐπιστημονικό, πού δομεῖται καί ἐκθέτει τό ὑλικό του  σχεδόν ἀποκλειστικά μέ διαρκῆ παραθέματα.  Ἕνα ἀτέλειωτο κατεβατό παραθεμάτων, πολλές φορές χωρίς νά τοποθετοῦνται εἰσαγωγικά, χωρισμένο βέβαια σέ ἑνότητες, δημιουργεῖ ἐρωτηματικά στόν ἀναγνώστη τοῦ τύπου: «αὐτά ἐκφράζουν τόν π. Βασίλειο;», «τά συζητᾶ, τά δέχεται, τά ἀμφισβητεῖ;» «θέλει νά προσφέρει ἐνημέρωση γιά τίς τρέχουσες ἰδέες περί ὁμοφυλοφιλίας;». Τίποτε ἀπό αὐτά δέν συμβαίνει. Ἡ μέθοδος αὐτή τῶν παραθέσεων σκοπεύει στήν μετακίνηση τῆς νοοτροπίας καί τῆς τοποθετήσεως τῶν ὀρθοδόξων ἀναγνωστῶν, τῶν ὁποίων ἡ συντριπτική πλειοψηφία  εἶναι τοποθετημένη ἀρνητικά θεωρώντας τήν ὁμοφυλοφιλία, σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες, διαστροφή.
.           Σκοπεύει, κατά τή γνώμη μας, τό βιβλίο αὐτό στό νά ἀναγκάσει τούς ἀναγνῶστες του νά προβληματιστοῦν, νά σκεφθοῦν διαφορετικά, νά μάθουν, νά… ἐκπαιδευθοῦν στό νά ἀμφισβητοῦν τόν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καί Παράδοση, ἐντυπωσιασμένοι ἀπό ὅλον αὐτόν τόν κυκεῶνα γνωμῶν καί ἀπόψεων τόσων «μορφωμένων» ψυχολόγων ψυχοθεραπευτῶν καί ψευτοδιανοουμένων. Πρέπει οἱ Ὀρθόδοξοι νά μάθουν νά συζητοῦν! Ἀνησυχεῖ ὁ π. Βασίλειος γιατί στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν γίνεται συζήτηση γιά τήν ὁμοφυλοφιλία: «… ἡ ἐκ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀμηχανία φαίνεται μικρότερη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, προφανῶς ἐπειδή ἐλλείπει ἕνα στοιχεῖο διαδεδομένο στή Δύση: ἡ ἀνοιχτή συζήτηση. Τά θέματα ἐδῶ ἁπλῶς δέν συζητοῦνται, ὁπότε παρέχεται ἡ ψευδής ἐντύπωση ἡσυχίας» (σ.425).    Μέ λίγα λόγια ὁ π. Β. Θ. μέ τήν παράθεση ὅλων αὐτῶν τῶν ἐξυπνακίστικων ἀκροβατισμῶν ὡς ἐπί τό πλεῖστον προερχομένων ἀπό φιλελεύθερους καί ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς βομβαρδίζει τά θεμέλια τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, πάνω στά ὁποῖα οἱ Ὀρθόδοξοι οίκοδομοῦν τήν πίστη τους καί τή ζωή τους. Αὐτά καθ᾽ ἑαυτά τά θεμέλια μένουν ἀσάλευτα στήν Ἐκκλησία, ὅπως ἀκοῦμε στό τροπάριο «Ἐπί τήν ἀσάλευτον Χριστέ πέτραν τῶν ἐντολῶν σου τήν Ἐκκλησίαν σου στερέωσον».  Ὅμως στίς ψυχές πολλῶν ἀδελφῶν μας ἀστηρίκτων, μ᾽ αὐτή τή «συζήτηση», τά θεμέλια τῆς Παραδόσεως μετακινοῦνται, ἡ πίστις τους ταλαντεύεται καί ἡ ἐν Χριστῷ ζωή τους καταλήγει τοὐλάχιστον σέ σύγχυση.  Γιά τή «συζήτηση» αὐτή βοηθάει πολύ ἡ

ΙΙΙ. Ὁρολογία τῆς Ν. Ἐποχῆς

.           Μέ τό βιβλίο του αὐτό ὁ π. Β. εἰσάγει  νέους ὅρους ὄχι γιά τή συστημική δημοσιογραφία, πού τούς χρησιμοποιεῖ κατά κόρον, ἀλλά γιά τό ὀρθόδοξο ἀναγνωστικό κοινό καί τό ὀρθόδοξο ἦθος.  Τούς ὅρους αὐτούς δέν τούς ἐξηγεῖ συστηματικά. Ἔτσι ὁ ἀναγνώστης ἔχει δύο ἐπιλογές. Ἤ νά κλείσει τό βιβλίο ἤ νά καταβάλει μεγάλη διανοητική προσπάθεια, γιά νά ἀντιληφθεῖ τό περιεχόμενό τους. «Ἀρχή σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις», ἔλεγε ὁ Ἀντισθένης. Στή δεύτερη περίπτωση ἀντί νά «σοφίζεται» ἐξοικειώνεται μέ τούς ὅρους αὐτούς, τούς θεωρεῖ πολύ ἐκφραστικούς καἰ μπαίνει στή διαδικασία νά «συζητεῖ» θετικά μέ τό ἐπιστημονικῶς καί ὀρθοδόξως  ἀπαράδεκτο αὐτό βιβλίο. Εἶναι πολύ ἔξυπνη ἡ μέθοδος τοῦ π. Βασιλείου.  Παραδείγματα :

α) «σεξουαλικός προσανατολισμός».  Καθαρά νεοεποχίτικος ὅρος πού ἐφευρέθηκε γιά νά νομιμοποιηθεῖ ἠθικά καί δικαιϊκά ἡ ὁμοφυλοφιλία.

β) Τό συνεχῶς ἀναφερόμενο δίπολο «ἑτεροφυλόφιλος» – «ὁμοφυλόφιλος» προσπαθεῖ νά μᾶς βάλει στή λογική μιᾶς ἰσότιμης καταστάσεως τῶν μέν καί τῶν δέ, μιᾶς ἰσότιμης συνεξετάσεως νά μᾶς κάνει νά τό πάρουμε ἀπόφαση ὅτι ἔχουμε δύο φυσιολογικές καταστάσεις.  Ἐσύ, ἔτσι. O.K. Ὁ ἄλλος, ἀλλιῶς Ο.Κ.

γ) «ἑτερόφυλος γάμος». Γιατί, δηλαδή; Ὑπάρχει καί ἄλλος γάμος; Τοὐλάχιστον γιά τούς Ὀρθοδόξους!

δ) «ταυτότητα φύλου», «βιολογικό φύλο»,  «κοινωνικό φύλο», «σεξουαλική ταυτότητα».
.           Ὑπάρχει στ᾽ ἀλήθεια τίποτε ἄλλο ἀπό τό ἀνδρικό καί γυναικεῖο φύλο; Ἁπλῶς ὅλες οἱ διαστροφικές καταστάσεις, πού βιώνουν οἱ ταλαιπωρημένοι ὁμοφυλόφιλοι, πρέπει νά στεγασθοῦν σέ εἰδικές κατηγορίες φύλου, ἀνύπαρκτες στήν πραγματικότητα, γιά νά τύχουν καθολικῆς ἀναγνωρίσεως.

ε)  «κανονικότητα», «κανονιστικότητα».   Μέ τούς ὅρους αὐτούς, φορτισμένους μέ ὑποτίμηση, ἐννοεῖται ὁτιδήποτε ρυθμίζεται ἀπό τούς Ἱ. Κανόνες, ἤ ἀπό τό ἦθος, τούς νόμους καί κανόνες τῶν κοινωνιῶν.  Θεωροῦνται ὅλα αὐτά περιοριστικά τῆς ἐλευθερίας.

ϛ) «προνεωτερικότητα»,  «νεωτερικότητα» «μετανεωτερικότητα».  Νεοεποχίτικοι, ψευδοεπιστημονικοί  ὅροι πού στοχεύουν, ὅσον ἀφορᾶ στό συγκεκριμένο βιβλίο, στήν ἀκύρωση τῆς Ἱ. Παραδόσεως, ἀλλά καί κάθε παραδόσεως, στήν ἀντίχριστη «ἐπανερμηνεία» τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, τήν εἰσαγωγή νέων ἰδεῶν πρό πάντων, τῆς προσχηματικῆς ἀνεκτικότητας, τῆς δῆθεν προστασίας τῶν μειονοτήτων κλπ.  Ὅ,τι εἶναι τῆς Παραδόσεως εἶναι «προνεωτερικό», εἶναι «στερεότυπο»- ἄλλος νεοεποχίτικος ὅρος!

IV. Ξενομανία

.           Χίλιες ἑβδομῆντα (1070) παραθέματα ξένων συγγραφέων  καταλαμβάνουν τόν μεγαλύτερο ὄγκο τοῦ βιβλίου. Οἱ ἕλληνες ὀρθόδοξοι θεολόγοι περιφρονοῦνται. Ὁ λόγος τῶν θεολόγων κληρικῶν καί λαϊκῶν ὀνομάζεται  καταφρονητικά «δημοσιογραφῶν ἐκκλησιαστικός λόγος» καί ἀπαξιώνεται ἀφοῦ, κατά τόν π. Β. «κινεῖται σέ τόσο χαμηλό ἐπίπεδο ὥστε εἶναι μάταιο νά μπεῖ κανείς σέ συζήτηση μαζί του»(σ. 17).  Ἀντιθέτως ὅ,τι ἀνοησία, ὅποια βλασφημία, ὅποια διαστροφή τοῦ ἁγιογραφικοῦ λόγου  καταγράφουν  οἱ δυτικοί συγγραφεῖς, ἀγκαλιάζεται μέ θαυμασμό ἀπό τόν π. Βασίλειο, σχολιάζεται μέ σοβαρότητα  καί προτείνεται πρός μελέτη καί στοχασμό.  Ἑλκύεται ἡ σκέψη του ἀπό τά διανοητικά τερτίπια, τά εὐφυολογήματα καί τίς σοφιστεῖες τῶν φιλελεύθερων καί ὁμοφυλοφίλων στοχαστῶν καί τά παραθέματά τους γεμίζουν ολόκληρες σελίδες τοῦ βιβλίου του.
.           Συνοψίζοντας φρονῶ ὅτι τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» δέν ἐνδιαφέρεται γιά ἐπιστημονικότητα, ἀλλά στοχεύει μέ τά ἀτέλειωτα παραθέματα, εἰδικά ξένων συγγραφέων, καί μέ τή νεοεποχίτικη ὁρολογία του στή μετακίνηση τῶν ὀρθοδόξων ἀναγνωστῶν ἀπό τήν  ξεκάθαρη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων σέ μιά «συζήτηση» πού θά τούς ὁδηγήσει σέ φιλικότερη στάση πρός τή «λύσσα» καί «μανία» (Ἱ. Χρυσόστομος, Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης) τῆς βδελυρᾶς ὁμοφυλοφιλίας.
.           Αὐτά τά λίγα γιά ἀρχή.  Μετά τή μετοχή μας στά Πάθη καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, θά ἀκολουθήσουν Θεοῦ θέλοντος καί ἄλλα σχετικά μέ τό βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ κείμενα, μέ τά ὁποῖα θά ἀποδείξουμε ὅσα ἰσχυριστήκαμε στίς προηγούμενες παραγράφους.

ΠΗΓΗ: orthros.eu

 

,

2 Σχόλια