Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Η ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΟΥ «ΚΥΚΛΟΥ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΛΙΤ» ΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΣ:
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

τοῦ π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Στιγμιότυπο ἀπὸ τὴν Ζ´ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (Ἁλίαρτος 1995)

Περιοδ. «ΔΙΑΛΟΓΟΣ», τ. 15

ΕΙΣ. ΣΧ.«ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Προφητικὲς οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου. Πολὺ ἐγκαίρως, πρὶν ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους “εἶδε” καθαρότατα κινδύνους καὶ ἀπειλὲς κατὰ τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας καὶ μαρτυρίας. Ἐν προκειμένῳ ἐνετόπισε ἕνα βασικὸ ΚΙΝΔΥΝΟ διαβρώσεως, τὸν ἐκ τῶν ἔσω ἐχθρό. Αὑτὸν ποὺ φωλιάζει μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν λεγομένη ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ. Ἐκείνους τοὺς θεολογικοὺς κύκλους ποὺ διαρκῶς ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑΜΟ “ΠΡΟΒΛΗΜΑ” (μὲ πλοκάμια ἀπὸ τὴν κατωτέρω ἐπισημαινομένη “ἀντικειμενικὴ” προσέγγιση τῶν αἱρέσεων μέχρι τὶς “μεταφράσεις τῶν λειτουργικῶν κειμένων”, τὴν “μεταπατερικὴ θεολογία” καὶ τὴν εἰσαγωγὴ τῶν ψυχολογικῶν ἀρχῶν καὶ ψυχοθεραπευτικῶν πρακτικῶν στὴν Ποιμαντική), τὸ  ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ δηλαδὴ ΠΡΟΒΛΗΜΑ καὶ τὴν ΜΕΣΑ ΑΚΑΤΑΣΤΑΣΙΑ αὐτοῦ τοῦ Κύκλου «θεολόγων λίτ»

    .            Ὑπάρχει μία ἀντίληψη μεταξὺ θεολόγων, πὼς ἡ προσέγγιση τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας πρέπει νὰ γίνει μὲ θρησκειολογικὸ μάτι καὶ μὲ τὴν προοπτικὴ ἑνὸς ἐρευνητοῦ. Πρέπει νὰ παρουσιάζονται τὰ πράγματα «ἀντικειμενικά», δηλαδὴ χωρὶς ὁ «ἐρευνητὴς» νὰ παίρνει θέση. Μὲ ἄλλα λόγια, χωρὶς νὰ «πατάει» πουθενὰ καὶ χωρὶς νὰ «μετράει» τίποτα, Ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καθόλου «μέτρο». Τὸ νὰ παίρνει κανεὶς θέση, τὸ νὰ κρίνει καὶ νὰ συγκρίνει, αὐτὸ πλέον εἶναι ἀντιπαράθεση, ποὺ σημαίνει αὐτόματα «ἰδεολογικοποίηση» τῆς χριστιανικῆς πίστης, δηλαδὴ θανάσιμο ἁμάρτημα!
.            Καὶ ἂν μὲν οἱ θεολόγοι αὐτοὶ θεολογοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἐκλαμβάνοντες τὴ θεολογία ὡς τὸν περὶ Θεοῦ ἀνθρώπινο λόγο, καὶ ταυτίζοντάς την μὲ τὴν θρησκειολογία, δική τους ὑπόθεση. Ἂν ὅμως ἔχουν ταχθεῖ νὰ ἐκπαιδεύσουν τοὺς δασκάλους τῶν δικῶν μας παιδιῶν καὶ τοὺς κατηχητὲς τοὺς δικούς μας, ἂν ἐκεῖνοι καλοῦνται νὰ γράψουν τὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἢ ἂν ἐκεῖνοι προσδιορίζουν τὸ δικό μας ποιμαντικὸ πρόγραμμα καὶ τὶς προτεραιότητές του, τότε τὸ πράγμα ἀλλάζει.
.            Ζοῦμε σὲ ἐποχή, ποὺ ἑκατοντάδες αἱρέσεις καὶ παραθρησκευτικὲς ὁμάδες ἀπειλοῦν τὸ πνευματικό μας φρόνημα καὶ καταφέρνουν νὰ μᾶς περνοῦν ἐξωχριστιανικὲς ἀντιλήψεις, ποὺ ἀκυρώνουν τὸ μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἐλπίδας, ὡς ὀρθόδοξες χριστιανικὲς ἀντιλήψεις. Ἀποτέλεσμα: φέρουν σύγχυση καὶ ἀβεβαιότητα σὲ χιλιάδες νέους. Τὸ κήρυγμα γιὰ τὴ μετενσάρκωση, λόγου χάρη, ποὺ ἀκυρώνει τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, κηρύττεται σήμερα ἀπὸ πολλὲς ὁμάδες ὡς χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ὡς μοναδικὴ δυνατότητα «νὰ ξαναβρεῖ ἡ Ἐκκλησία τὴν πρώτη της λαμπρότητα» ! (Θεοσοφία).
.            Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ποιμαντικὴ πρέπει νὰ δεχθοῦν αὐτὴ τὴν πρόκληση καὶ νὰ προσφέρουν τὴ λύση σὲ θεολογικὰ προβλήματα, ποὺ ἴσως δὲν εἶχαν τεθεῖ πιὸ πρίν. Ἂν ποῦμε δὲν τὸ κάνουμε αὐτό, γιατί ἰδεολογικοποιοῦμε τὴν πίστη, γινόμαστε προδότες τῆς ἀποστολῆς μας καὶ ἀνοίγουμε διάπλατα τὶς πόρτες, γιὰ νὰ μᾶς ποῦν νὰ ἐγκατασταθοῦν στὸ δικό μας χῶρο ἐκεῖνοι ποὺ ἐξισώνουν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ μὲ τὸν Ἀδάμ, τὸν Μελχισεδέκ, τὸν Ἀβραάμ, τὸν Μωυσῆ, τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, τὸν Βούδα, τὸν Κρίσνα, τὸν Ζοροάστρη, τὸν γκουροὺ Σάϊ Μπάμπα, τὸν Μοῦν, τὸν Δώριζα κ.ο.κ.
.            Ὅλοι ὅσοι πιστεύουν τὰ παρόμοια, εἶναι ὀπαδοὶ τῆς μετενσάρκωσης. Τὸ πρόβλημα τοῦ σταθεροῦ σημείου ἀναφορᾶς, τοῦ μέτρου, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ νέοι μας θὰ μπορέσουν νὰ «μετρήσουν» κάθε τί νέο ποὺ τοὺς προσφέρεται, μὲ ἀπασχόλησε σοβαρά, ὅταν ἔγραφα τὸ βιβλίο «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Ἐποχή», ποὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης. Δὲν τὸ ἔγραψα μὲ τὸ κίνητρο ἑνὸς ἐρευνητῆ, ἀλλὰ μὲ βάση τὴν ποιμαντικὴ φροντίδα. Τὸ ἴδιο ἔκανα, ὅταν ἔγραφα καὶ τὸ «Ἐγχειρίδιο αἱρέσεων καὶ παραχριστιανικῶν ὁμάδων», ποὺ κι αὐτὸ ἐκδόθηκε στὴν Πρέβεζα.
.            Προσπάθησα νὰ προσφέρω ὅλες τὶς πληροφορίες, ποὺ ἦταν ἀπολύτως ἀπαραίτητες γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ προβλήματος τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ γκουρουϊσμοῦ, τοῦ νεοσατανισμοῦ κ.ο.κ. Ὅμως δὲν καταπιάστηκα μὲ λεπτομέρειες, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ κινήσουν τὴν περιέργεια τοῦ νεαροῦ κυρίως ἀναγνώστου, ποὺ θὰ τὸν ἔσπρωχνε στὴν ἄμεση ἐμπειρία τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ χώρου. Κάτι τέτοιο θὰ ἐσήμαινε ἀνευθυνότητα ποιμένος. Κατεβλήθη ἀκόμη φροντίδα νὰ ἐρευνηθοῦν τὰ ἀποκρυφιστικὰ φαινόμενα μὲ τὴν ἴδια ἀντικειμενικότητα, χωρὶς νὰ ὑποτιμᾶται τὸ δαιμονικὸ στοιχεῖο, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ διαβολοποιεῖται τὸ πᾶν, ὥστε νὰ ἀσκεῖται πνευματικὴ τρομοκρατία, ὅπως δυστυχῶς γίνεται σὲ μερικοὺς χώρους κοντὰ σέ μᾶς.
.        Θεωρήσαμε ἀπαραίτητο νὰ προσφέρομε τὸ ἀσφαλὲς πνευματικὸ ἔδαφος, ὥστε ὁ νεαρὸς ἀναγνώστης νὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ, γιὰ νὰ ἀξιολογήσει τὸν ἀποκρυφιστικὸ χῶρο, τὶς ἀρνητικὲς προεκτάσεις καὶ τοὺς σοβαρώτατους κινδύνους τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ γκουρουϊσμοῦ καὶ τῶν χιλιάδων παραφυάδων τῆς λεγομένης «Νέας Ἐποχῆς».
.            Μείναμε κατάπληκτοι, ὅταν θεολόγος, συγγραφέας βιβλίου γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὰ Λύκεια, μὲ πολὺ ἄνεση καὶ ἀπόλυτη ἀνευθυνότητα προσπάθησε μὲ «ἐπιχειρήματα», ποὺ τὸν ἐκθέτουν, νὰ ἀποδυναμώσει τὴν στρατηγικὴ καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Ἐποχή». Δὲν ἀναφέρουμε τὸ ὄνομά του, γιατί αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία, μιὰ καὶ πρόκειται γιὰ τάση νς κύκλου «θεολόγων λίτ», ποὺ ἀρέσκονται νὰ χρησιμοποιοῦν τὸν τίτλο ὄχι τοῦ ποιμένα ἢ τοῦ ὀρθοδόξου διδασκάλου τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος, ἀλλὰ τοῦ «ρευνητο» κα το «ντικειμενικο μελετητοῦ», ποὺ παίρνει τὴ θέση τοῦ «παρατηρητῆ» καὶ τοῦ θρησκειολόγου, ὑποστηρίζοντας πὼς τὸ πρόβλημα τῆς παρουσίας τῶν αἱρέσεων εἶναι ὅπως ἀκριβῶς καὶ ἡ πρόκληση τῶν παθῶν, καὶ ἑπομένως δὲν τίθεται ζήτημα ἀντιπαραθέσεως μὲ τὶς χριστιανικὲς θέσεις, γιατὶ αὐτὲς δὲν μποροῦν νὰ ἰδεολογικοποιηθοῦν. Ὅλα αὐτά, λέγει ἡ ἄποψη αὐτή, εἶναι καθαρὰ θέμα μεθοδείας τοῦ διαβόλου, ὅπως ἀκριβῶς τὰ πάθη· τί ζητάει ἐδῶ ἡ ἀντιπαράθεση;
.            Τὸ ὅτι σήμερα τὸ φρόνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἀπειλεῖ νὰ διαβρώσει τὸ δικό μας χριστιανικὸ φρόνημα καὶ νὰ ἐπιβάλει τὴν ἄποψη πὼς δὲν ὑπάρχει διάκριση θρησκειῶν ὡς πρὸς τὴν οὐσία, ὡς πρὸς τὸν σκοπὸ ἢ τὴν προέλευση, πὼς ὅλες ἔχουν τὴν πηγή τους στὴν «Παγκόσμια Λευκὴ Ἱεραρχία» καὶ πὼς ὁ Χριστὸς ἦταν μέλος της, ὅπως καὶ ὁ Βούδας, ὁ Κρίσνα καὶ οἱ σύγχρονοι Ἀβατὰρ τῆς παραθρησκείας, αὐτὸ δὲν μᾶς συγκινεῖ.
.            Τὸ ὅτι ὑποστηρίζεται πὼς ὑπάρχουν πολλὲς «ἀτραποὶ» ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο σκοπὸ καὶ πὼς αὐτὸ δὲν γίνεται κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους, ἀλλὰ μόνο ἀπὸ ὅσους βρίσκονται στὸ ἀνάλογο «ἐξελικτικὸ ἐπίπεδο» τῆς «Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου», αὐτὸ δὲν μᾶς ἀνησυχεῖ.
.            Ἤδη ὑπάρχουν σήμερα ἀκαδημαϊκοὶ δάσκαλοι καὶ θεολόγοι, ποὺ μιλοῦν μὲ ἐνθουσιασμὸ γι᾽ αὐτὲς τὶς φρικτὲς ὀργανώσεις καὶ συμμετέχουν στὸ διαβρωτικό τους ἔργο. Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνο ἐκεῖνοι ποὺ τὸ «παίζουν» «ἐρευνητὲς» καὶ «ἀντικειμενικοὶ παρατηρητές», ὄχι βέβαια ἀπὸ τὴ θέση τοῦ χριστιανοῦ, ἀλλὰ τοῦ «ἐπιστήμονα», τοῦ «θρησκειολόγου» κ.ο.κ.
.            Ὑπάρχουν ἤδη περιπτώσεις φοιτητῶν θεολογίας ποὺ ἐστάλησαν σὲ ἀναζήτηση «ὑλικοῦ» γιὰ τὴν παραθρησκεία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς σπουδές τους καὶ νὰ ἡγηθοῦν ἀποκρυφιστικῶν ὁμάδων. Ἄλλες πάλι ἀποκρυφιστικὲς ὁμάδες ἔστειλαν στελέχη τους νὰ σπουδάσουν θεολογία, γιὰ νὰ μποροῦν ὕστερα πιὸ ἄνετα νὰ ὑποστηρίζουν, πὼς τὸ μήνυμα τῶν ὁμάδων συμφωνεῖ μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα καὶ δὲν εἶναι ἀντίθετο μὲ αὐτή.
.            Ἀνώτατο στέλεχος φρικτῆς παραθρησκευτικῆς ὁμάδας, μὲ τὴν ὁποία ἀσχολήθηκαν τὰ περιοδικὰ ΤΙΜΕ καὶ SPECIAL, ποὺ ἀποδεσμεύθηκε καὶ ἐπανεντάχθηκε στὴν Ὀρθοδοξία, μᾶς πληροφόρησε, πὼς ὁ ἀρχηγὸς τῆς κίνησης αὐτῆς στὴ χώρα μας προέρχεται ἀπὸ θεολογική μας σχολή. Δύο γονεῖς ποὺ ἔχασαν τὴν ταλαντούχα κόρη τους σὲ ἀποκρυφιστικὴ ὀργάνωση μᾶς πληροφόρησαν, πὼς στὴν Κρήτη τὸ παράρτημά της διευθύνουν ἀπόφοιτοι Θεολογικῆς μας Σχολῆς.
.             Αὐτοὶ εἶναι γνήσιοι καρποὶ τῶν ἀντιλήψεων, ποὺ ὑπάρχουν στοὺς θεολογικοὺς κύκλους, γιὰ τοὺς ὁποίους μιλήσαμε καὶ οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ τρίτο μέτωπο τῆς ἀπολογητικῆς διακονίας μας.
.            Τὸ πρῶτο ἀφορᾶ τὴν ἐναντίον μας πολεμικὴ ἀπὸ μέρους τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας.
.            Τὸ δεύτερο ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν εἰς βάρος τοῦ ἔργου μας κριτικὴ τοῦ κόσμου τούτου.
.            Τὸ τρίτο μέτωπο εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο· τὸ πιὸ δύσκολο. Γιατί ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν πολεμικ πο γίνεται ναντίον τς πολογητικς πὸ νθρώπους μέσα στν κκλησία, ἀπὸ παράγοντες ποὺ προσδιορίζουν ἢ καὶ ἐπηρεάζουν βασικοὺς τομεῖς στὴ θρησκευτικὴ διαπαιδαγώγηση τοῦ λαοῦ μας καὶ ἰδιαίτερα τῆς νεότητας. Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἐξουδετερώνουν ἐμπόδια καὶ προετοιμάζουν τὸ δρόμο γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας μέσα ἀπὸ τὰ ἐπίσημα κανάλια, ποὺ ὄφειλαν νὰ τίθενται στὴ διάθεση τῆς ἀπολογητικῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀντὶ νὰ τὴν ἀποδυναμώνουν καὶ νὰ ἀκυρώνουν τὸ ἔργο της. Ἐννοῶ τὸ χῶρο τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ τῶν τριῶν βαθμίδων.

.            Πιστεύω πὼς ἦλθε ὁ καιρὸς νὰ μιλήσουμε ἀνοιχτὰ γιὰ τὸ θέμα αὐτό.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ»

,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -2 «Εἶναι ἀνάγκη τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα νὰ διαπνέεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, νὰ κινεῖται στὰ πλαίσια τοῦ ποιμαντικοῦ μας ἔργου καὶ ὄχι στὰ πλαίσια τῆς “οὐδέτερης” καὶ “ἀντικειμενικῆς ἐνημέρωσης” θρησκειολογικοῦ τύπου».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Β´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων 
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ, 
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)

ΑΘΗΝΑ 1998

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση/

.               Ἡ νέα τάση ἐναρμονίζεται κατὰ ἕνα τρόπο μὲ τὴν προπαγάνδα ἑκατοντάδων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων, ποὺ βρίσκουν ἀπήχηση μεταξὺ νέων ἀνθρώπων. Οἱ ὁμάδες αὐτὲς κηρύττουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀξιολογικὴ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ἰδέες ἢ σὲ ὁποιεσδήποτε θρησκευτικὲς ἢ ἄλλες ἀπόψεις. Δν πάρχει ντικειμενικ διαφορὰ νάμεσα στν λήθεια κα στ ψεδος, στ καλ κα στ κακό. λα ποτελον κδηλώσεις τς μίας πραγματικότητας (πόλυτος μονισμς) κα ποικίλουν νάλογα μ τὸ ξελικτικὸ πίπεδο το κάθε νθρώπου, το κάθε λαο, στν κάθε ποχή. Δν χρειάζεται συνεπς ριοθέτηση, δν χρειάζεται ντιπαράθεση.
.               Αὐτὴ ἡ ἰσοπέδωση ἢ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν, τῶν ἀξιῶν, τῶν πολιτισμῶν, «περνάει» τώρα καὶ σὲ νομικὰ κείμενα καὶ διεθνεῖς συμβάσεις καὶ τείνει νὰ κατοχυρωθεῖ ὡς «διεθνὲς δίκαιο». Ἐπίλεκτα στελέχη τοῦ ΟΗΕ καὶ ἄλλων διεθνῶν ὀργανισμῶν ἀνήκουν σήμερα στὸ χῶρο αὐτὸ τοῦ ἀκατάσχετου συγκρητισμοῦ καὶ ἀποκρυφισμοῦ καὶ προωθοῦν τὴν ἰδέα τῆς πανθρησκείας καὶ τοῦ παν-πολιτισμοῦ μὲ ποικίλους τρόπους.
.               Ἀπό τέτοιους κύκλους καταβάλλεται σήμερα συντονισμένη προσπάθεια νὰ καθοριστοῦν ἑνιαία καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα οἱ σκοποὶ τῆς παιδείας («νέα παγκόσμια ἐκπαίδευση») γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ, ὅπως διακηρύττουν, ἕνας «νέος παγκόσμιος πολιτισμός», μία «νέα παγκόσμια ἠθικὴ» καὶ μία «νέα παγκόσμια κοσμικὴ πνευματικότητα»! Βέβαια οἱ ἐπώνυμοι αὐτοὶ παράγοντες τῶν Διεθνῶν Ὀργανισμῶν, κάνουν αὐτὲς τὶς σαφεῖς διακηρύξεις σὲ ἐσωτερικά, ἀποκρυφιστικὰ ἔντυπα. Στὰ κείμενα τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων γίνεται λόγος γιὰ διάφορους πολιτισμούς, ἀλλὰ μέσῳ τῶν ἑνιαίων σκοπῶν τῆς παιδείας ἐπιδιώκεται ἡ σύγκλιση τῶν θρησκειῶν καὶ πολιτισμῶν καὶ ἡ ἑνοποίηση τοῦ κόσμου μὲ βάση τὴν ἐναρμόνιση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς.
.               Ἡ ποφυγὴ ριοθετήσεως τς πίστεως, ἡ πογράμμιση το «κοινοῦ δάφους» κα το «κοινο σκοπο» κα «στόχου», στν ποο «φθάνει κανες π διαφορετικος δρόμους», φαιρεῖ π τος νέους νθρώπους κάθε σταθερὸ δαφος κάτω π τ πόδια τους καὶ δηγε στν πλήρη σύγχυση καὶ βεβαιότητα.
.                Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι καὶ ἰδιαίτερα οἱ νέοι νοιώθουν τὴν ἀνάγκη νὰ προσδιορίσουν τὴν ὑπαρξιακή τους ταυτότητα, τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς τους καὶ συγκεκριμένες κοινωνικὲς δομές, στὰ πλαίσια τῶν ὁποίων μποροῦν νὰ αἰσθάνονται βεβαιότητα καὶ νὰ προοδιορίζουν τὴν πνευματική τους πατρίδα· δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ μείνουν ἄστεγοι πνευματικά. Γι᾽ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ. Τὸ ἐσωτερικὸ κενὸ ἐκμεταλλεύονται ποικίλες ὁμάδες καὶ προσφέρουν στοὺς νέους «σταθερὲς δομές», μία «ἡγεσία» ἢ ἕναν «φύρερ» καὶ μία ἰδεολογία ποὺ δίνει ἀπαντήσεις γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτὲς ἀπέκτησαν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἰσχὺ καὶ κατάφεραν νὰ διαβρώσουν πρόσωπα ποὺ ἔχουν θέσεις εὐθύνης στὴν πολιτική, στοὺς διάφορους κοινωνικοὺς φορεῖς, στὴν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στὴ δικαιοσύνη, στὴ δημόσια ἀσφάλεια καὶ σ᾽ αὐτὴν τὴν Ἐκκλησία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς στόχους εἶναι ἡ διάβρωση καὶ τῶν διεθνῶς διαχριστιανικῶν ὀργανώσεων, ὅπως εἶναι τὸ ΠΣΕ.
.               Οἱ νέες τάσεις διαδίδονται σήμερα μέσα ἀπὸ ἐπίσημα κανάλια, ὅπως εἶναι τὰ κρατικὰ μέσα ἐνημερώσεως, τὰ νηπιαγωγεῖα, τὰ δημοτικὰ σχολεῖα, τὰ γυμνάσια, τὰ λύκεια, τὰ πανεπιστήμια. Περνοῦν μέσα στὰ διδακτικὰ βιβλία ὅλων τῶν βαθμίδων. Παρουσιάσθηκαν περιπτώσεις θεολόγων, ποὺ παρασύρθηκαν καὶ ἐντάχθηκαν σὲ ὁλοκληρωτικὲς παραθρησκευτικὲς ὁμάδες, διατηρώντας ταυτόχρονα καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ δασκάλου τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος στὰ σχολεῖα μας. ξωχριστιανικς δέες, πως εναι δοξασία το κάρμα κα τς μετενσαρκώσεως, διαδίδονται σήμερα μ κάθε τρόπο, περνον μέσα π τ λογοτεχνία καπειλον τ θεμέλια της κοινωνίας μας.
.               Ἡ κοινωνία μας καὶ ὁλόκληρος ὁ πολιτισμὸς μας στηρίζονται στὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ὑπευθυνότητας. Χωρὶς ἐλευθερία καὶ ὑπευθυνότητα, χωρὶς τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ καθένας εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του ἀπέναντι στὸν Θεὸ ἢ καὶ στὸ κοινωνικὸ σύνολο, καταλύεται ὁλόκληρο τὸ οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας, ἀκυρώνονται ὅλες οἱ πνευματικές μας ἀξίες.
.               Ἡ δοξασία τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσαρκώσεως προϋποθέτει μία ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο (ἀπόλυτος μονισμὸς) διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη στὴν ὁποία στηρίζεται ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνάμιξη τέτοιων ἰδεῶν, ποὺ προβάλλονται μερικὲς φορὲς μὲ χριστιανικοὺς ὅρους, ἀποτελοῦν βασικὸ ἐμπόδιο στὴν προσπάθεια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης νὰ ἀναζητήσει τὸ ἀληθινό της πνευματικὸ πρόσωπο.
.               Ἐξ ἄλλου μερικὲς θρησκευτικὲς ὁμάδες, ἀσιατικῆς προελεύσεως, ποὺ ἐγείρουν ἀπόλυτη ἀπαίτηση στὴν κοινωνία, αὐτοπροβάλλονται ὡς ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ πρόταση γιὰ διέξοδο ἀπὸ τὴ γενικὴ κρίση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ δὲν φαίνεται νὰ τὸ λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τους ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ συγκαταλέξουν καὶ αὐτὲς τὶς ὁμάδες στοὺς οἰκοδόμους τοῦ «κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ σπιτιοῦ». Αὐτὴ ἡ καταστροφικὴ γιὰ τὸν πολιτισμό μας καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ φυσιογνωμία τῆς Εὐρώπης θέση, καταδεικνύει καὶ πάλι τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπολογητικῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Διαφορετικὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς πὼς πρόκειται γιὰ ἑτερογενεῖς θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ γιὰ ἐξωευρωπαϊκὴ ἀπειλὴ ἐναντίον τῆς πνευματικῆς ταυτότητας τῆς Εὐρώπης.
.               Στὴ νέα δεκαετία ποὺ ἄρχισε πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο, παρατηροῦμε ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ τὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν θρησκεία, τὴ θρησκευτικοποίηση τῆς πολιτικῆς καὶ τὴν πολιτικοποίηση τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἡ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ξένη πρὸς κάθε ἐνεργὸ ἀνάμιξη στὴν πολιτικὴ ζωή. Μόνο σὲ δύσκολες ἱστορικὲς καταστάσεις ἡ Ἐκκλησία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ Ἐθνάρχου καὶ παρεμβαίνει γιὰ τὸ καλό τοῦ λαοῦ. Δὲν μπορεῖ συνεπῶς νὰ συναγωνιστεῖ τέτοιες τάσεις.
.               Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ συμβάλει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν Ἐθνικῶν κινδύνων, ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνάμειξη καὶ ταύτιση τῆς θρησκείας μὲ τὴν πολιτική, ὁριοθετώντας αὐτοὺς τοὺς τομεῖς καὶ προβάλλοντας στὰ ποικίλα προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τὴν δική της ὀρθόδοξη πρόταση.
.               Σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, εἶναι ἀναγκαία ἡ διορθόδοξη συνεργασία. Ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὸν μεγαλύτερο θησαυρὸ γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους λαούς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ κοινοῦ ἡ ἔξωθεν ἀπειλή. Οἱ ὀρθόδοξοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης μποροῦν νὰ συμβάλουν οὐσιαστικὰ στὸν προσδιορισμὸ καὶ στὴ διατήρηση τῆς πνευματικῆς φυσιογνωμίας τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία στὶς ὀρθόδοξες χῶρες εἶναι ἀνάγκη νὰ κατανοήσει τὴν ἀξία τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ διευκολύνει καὶ νὰ ἐνισχύσει αὐτὴ τὴ συνεργασία μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο.
.               Οἱ ξωευρωπαϊκς καξωχριστιανικς τάσεις καὶ δεολογίες πειλον σήμερα τν πνευματική, πολιτιστική, κοινωνικ καὶ θνικὴ πόσταση τν λαν μας. Ατ ποὺ λλοτε πεδιώκετο μ τν πειλ τν πλων κα μ πολεμικ σύρραξη, πιδιώκεται σήμερα μ τν διάβρωση λων τν τομέων τς ζως μας. Οἱ ἄνθρωποι τῶν ποικίλων τάσεων ποὺ ἐπιδιώκουν αὐτὴ τὴ διάβρωση βρίσκονται σήμερα παντοῦ.
.               Ἡ πολιτεία διακατέχεται ἀπὸ φοβία μήπως κατηγορηθεῖ ὅτι προβαίνει σὲ θρησκευτικὲς διακρίσεις καὶ δὲν φαίνεται διατεθειμένη νὰ προστατεύσει τὴν πνευματικὴ ὑπόσταση τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἀθέμιτες ἐπεμβάσεις στὴν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, θεωρεῖ ἴσως τὸ ζήτημα «θρησκευτικὸ» καὶ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ συνειδητοποιήσει τὶς οἰκονομικές, πολιτικές, κοινωνικὲς καὶ ἐθνικές του προεκτάσεις.
.                Τὸ ἐθνικὸ συμφέρον, ἡ δημόσια τάξη καὶ τὰ χρηστὰ ἤθη, κατοχυρωμένα συνταγματικά, δὲν λογίζονται ἴσως ἀρκετὰ νὰ θεμελιώσουν μία διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση, ποὺ θὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ψυχοναρκωτικῶν ἢ τουλάχιστον θὰ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν στάση τῶν «ἴσων ἀποστάσεων» ἢ τῆς «ἴσης μεταχείρισης». Ἡ πολιτεία δὲν φαίνεται νὰ εἶναι διατεθειμένη νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψιν της τὸ ἀληθινὸ νόημα, ποὺ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν λαῶν μας δίνει στὸν ὅρο χρηστὰ ἤθη καὶ δημόσια τάξη. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ στάση αὐτὴ ὀφείλεται σὲ ἐλλιπῆ ἐνημέρωση. Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν ὅτι καὶ ἡ πολιτεία πρέπει νὰ ἀναγνωρίσει τὴ σημασία καὶ νὰ ἀξιολογήσει ἀνάλογα τὴν ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πρέπει σήμερα νὰ κινηθεῖ σὲ πανορθόδοξα πλαίσια.
.               Εἶναι ἀνάγκη νὰ μελετηθοῦν σὲ βάθος οἱ σύγχρονες ἐξωχριστιανικὲς τάσεις καὶ ὁμάδες ποὺ δημιουργοῦν τεράστια προβλήματα στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες. Νὰ προσδιοριστεῖ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο πίσω ἀπὸ πολυάριθμα προσωπεῖα, οἱ διεθνεῖς διασυνδέσεις καὶ οἱ ἀληθινοὶ σκοποί τους. Νὰ ἐπισημανθοῦν οἱ ἀθέμιτες μεθοδεύσεις τους καὶ οἱ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὴν προσωπικότητα τῶν θυμάτων, οἱ ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν πνευματική, κοινωνική, πολιτιστική, πολιτικὴ καὶ ἐθνικὴ ζωὴ τῶν λαῶν μας.
.                Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκδοθοῦν κατάλληλα βιβλία γιὰ τὴν ἐνημέρωση τῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας, τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν νέων. Καθίσταται ἀπολύτως ἀναγκαία ἡ ἐκπαίδευση βασικῶν συνεργατῶν, ὥστε νὰ ἀντιμετωπιστοῦν τὰ ποικίλα προβλήματα σὲ ὅλους τους τομεῖς καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς πνευματικῆς, κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς μας ζωῆς.
.               Μερικές ὁμάδες μὲ τεράστια οἰκονομικὸ-πολιτικὴ ἰσχὺ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἀποβλέπουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ μέλλοντος, μέσῳ διαβρώσεως τῆς ἡγετικῆς τάξεως τῆς νεολαίας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα. Μέσῳ τοῦ μαθήματος αὐτοῦ τὰ παιδιά μας πρέπει νὰ ἀποκτοῦν ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ μέτρο κρίσεως, νὰ ὁριοθετοῦν τὴν Ὀρθόδοξο πίστη τους ἔναντι κάθε ἐξωχριστιανικης τάσεως, νὰ καλύπτουν τὰ ὑπαρξιακά τους κενὰ μέσα στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας κα νὰ νισχύεται μέσα τους ἡ ρθόδοξη ατοσυνειδησία. Γι᾽ ατ εναι νάγκη τ μάθημα τν θρησκευτικν στ σχολεα ν διαπνέεται π τ πνεμα τς κκλησίας καὶ χι π τ πνεμα τς καδημαϊκς θεολογίας, ν κινεται στ πλαίσια το ποιμαντικο μας ργου καὶ χι στ πλαίσια τς «οδέτερης» κα «ντικειμενικς νημέρωσης» θρησκειολογικο τύπου. Ἕνα τέτοιο θρησκειολογικὸ μάθημα στὰ Ὀρθόδοξα σχολεῖα θὰ ἀποτελοῦσε κατάφωρη παραβίαση τοῦ δικαιώματος τῶν γονέων νὰ καθορίζουν τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους.
.                Ορθόδοξοι γονες, μ τ νὰ ντάξουν τ παιδιά τους μ τ βάπτισμα στν ρθόδοξη κκλησία ξεδήλωσαν τν πρόθεσή τους ν τος δώσουν θρησκευτικὴ γωγή, πο νὰ νταποκρίνεται στ φρόνημα τοῦ ρθoδόξου χριστιανο. Ἡ πολιτεία ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν γονέων στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες καὶ νὰ παράσχει τὰ ἀπαραίτητα μέσα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.
.                Ἡ πολιτεία ὀφείλει ἀκόμη νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ προσδιορίζει κατὰ πόσον ἡ ταυτόχρονη ἰδιότητα τοῦ ὀπαδοῦ μιᾶς παραθρησκευτικῆς ὀργανώσεως καὶ τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου, ἰδιαίτερα δὲ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, συμβιβάζεται μὲ τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀναλαμβάνει ἕνας δημόσιος ὑπάλληλος μὲ βάση τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας.
.                Κλείνοντας ὑπογραμμίζουμε τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ δημιουργηθεῖ καὶ νὰ λειτουργήσει σὲ πανορθόδοξα πλαίσια ἕνα Ὀρθόδοξο Θεολογικὸ Σεμινάριο Ἀπολογητικῆς γιὰ τὴν ἔρευνα τοῦ ὅλου σκηνικοῦ τῶν ἐξωχριστιανικῶν τάσεων καὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ μετεκπαίδευση εἰδικῶν συνεργατῶν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν μας.

π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, Ἀθῆναι

19.2.1992

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -1 «Ἕνα περίεργο καὶ ὕποπτο μέτωπο ἐναντίον τῆς ἄμυνας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ὁριοθέτηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ἀντιπαράθεση. Κρύβεται μία διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ τῆς μοναδικότητας τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.… Οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα “οὐδέτερο” πνεῦμα.».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Α´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ,
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)
ΑΘΗΝΑ 1998

 Δίνουμε στὴν δημοσιότητα μία συγκλονιστικὴ ἐπιστολή, ἀληθινὰ πολύτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος στὸ θέμα τῆς Θρησκευτικῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ποὺ γράφτηκε σὲ ἀνύποπτο χρόνο, πρέπει νὰ προβληματίσει ὅλους μας. Ὄχι μόνο ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γενικώτερα.

 Πρὸς πρόσωπα κατέχοντα θέσεις εὐθύνης στὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ εὐρύτερου ὀρθόδοξου χώρου.

.               Μακροχρόνια ἔρευνα καὶ ἐντατικὴ ἐνασχόληση σὲ θέματα ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, αἱρέσεων καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων μὲ ὁδήγησαν σὲ ὁρισμένα βασικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα θεωρῶ χρέος μου νὰ γνωστοποιήσω, ἰδιαίτερα σὲ πρόσωπα ποὺ κατέχουν θέσεις εὐθύνης γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸν εὐρύτερο ὀρθόδοξο χῶρο καὶ σὲ ὑπευθύνους παράγοντες γιὰ τὴν πολιτική, κοινωνικὴ καὶ πολιτιστικὴ ὑπόσταση καὶ ζωὴ τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ συμβάλουν στὸ πνευματικὸ-πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης.
.               Στὴν ἐποχή μας συντελοῦνται κοσμογονικὲς ἀλλαγές· πολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ συστήματα καταρρέουν. Ἐπιτεύγματα, στὰ ὁποῖα ἄνθρωποι καὶ λαοὶ εἶχαν στηρίξει μεσσιανικὲς ἐλπίδες γιὰ λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγοῦν σὲ τρομακτικὰ ἀδιέξοδα. Πνευματικὲς ἀξίες ἐγκαταλείπονται. Ἀπὸ παντοῦ προβάλλεται ἡ ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ «μοντέλου», τοῦ τρόπου ἑρμηνείας τοῦ κόσμου..               Γιὰ τὴν πλήρωση τοῦ ἰδεολογικοῦ κενοῦ ποὺ δημιουργεῖται, προσφέρονται ἑκατοντάδες ὁμάδες, αἱρετικές, γκουρουϊστικές, ἀποκρυφιστικές, νεογνωστικὲς καὶ ποικίλες ψυχολατρεῖες ποὺ προβάλλουν τὶς «λύσεις» τους. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς προβάλλουν καθολικὴ ἀπαίτηση στὴν κοινωνία μας, συμπλέκονται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἔχουν ἤδη δημιουργήσει μία παγκόσμια οἰκονομικο-πολιτικὴ αὐτοκρατορία.
.               Οἱ ὁμάδες αὐτὲς ὑπόσχονται στὴν ἀνθρωπότητα μία «Χρυσὴ Ἐποχή». Μὲ τὶς ποικίλες τεχνικές τους, μὲ ἐσωτεριστικὲς μεθοδεύσεις ὑπόσχονται τὴν δημιουργία μίας «νέας φυλῆς», ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπιδιωκόμενο «μετασχηματισμὸ» τοῦ κόσμου. Ὁ δρόμος γιὰ τὶς νέες τάσεις εἶναι σήμερα ὅσο ποτὲ ἀνοικτός. Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν προσδιορίζει πλέον βασικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μας, ὅπως εἶναι ἡ παιδεία, ἡ νομοθεσία, ἡ πολιτική, ἡ λογοτεχνία, ἡ μουσικὴ κ.ο.κ.
.               Ο τομες ατοὶ ποχρωματίζονται θρησκευτικ κα διαβρώνονται λο κα περισσότερο π τν τάση τς λεγομένης «Νέας ποχς», ποποσκοπε στ σύγκλιση θρησκειν κα πολιτισμν, μ βάση τν λιστικ θεώρηση τν πάντων, ἡ ποία κυρώνει τ μήνυμα τς ν Χριστῷ λπίδας καὶ λόκληρο τν πολιτισμό μας.
.               Οἱ ὑπεύθυνοι παράγοντες τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς ζωῆς στὶς ὀρθόδοξες χῶρες δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή του καὶ τὶς καταστροφικὲς συνέπειες ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τῶν νέων τάσεων. Ἡ Ὀρθοδοξία, μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικό της πλοῦτο θὰ ἠδύνατο νὰ προσφέρει τὶς λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ καιροῦ μας, ὥστε νὰ καταστοῦν περιττὲς οἱ «προσφορὲς» τῶν ποικίλων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων. Ὅμως, ἀντὶ γι᾽ αὐτό, οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἔγιναν γιὰ τὶς ὁμάδες αὐτὲς «ἱεραποστολικὸς ἀγρός». Οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται σὲ θέσεις εὐθύνης δὲν γνωρίζουν σχεδὸν καθόλου τὸ πρόβλημα. Οἱ περισσότεροι μένουν ἀνυποψίαστοι γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦ κινδύνου. Ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸ παγκόσμιο θρησκευτικὸ καὶ κοσμοθεωριακὸ σκηνικό, γνωρίζουν ὅτι σήμερα ἡ κκλησία βρίσκεται μπροστ σ παρόμοια πειλή, πως πρωτοχριστιανικὴ κκλησία, ἡ ποία κινδύνευσε ν διαβρωθεῖ π τ κύμα το γνωστικισμο.
.               Γνωρίζουμε ὅτι καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν ἦταν ἕνας καιρὸς ριζικῆς ἀλλαγῆς. Τὸ ἐθνικὸ πνεῦμα καὶ οἱ ποικίλες θεότητες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἔδαφος. Ποικίλες τάσεις καὶ κοσμοθεωρίες πάσχιζαν νὰ καταλάβουν τὸ κενὸ ποὺ ἐδημιουργεῖτο.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογηταὶ καὶ οἱ μετέπειτα πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐδέχθησαν τὴν ποικίλη ἰδεολογικὴ πρόκληση, πρόσφεραν λύσεις στὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὁριοθέτησαν τὴν Ὀρθοδοξία, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουν ἕνα σταθερὸ «μέτρο» καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς, ποὺ νὰ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ ἄκρατου συγκρητισμοῦ.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογητὲς προσδιόρισαν τὴν χριστιανικὴ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔγιναν οἱ θεμελιωτὲς τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Πάνω στὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θεμελιώνεται ἀκόμη καὶ σήμερα ὁλόκληρος ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Πάνω στὴ χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος στὴν ἐπιλογή του καὶ ἑπομένως ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του. Ἡ ννοια τς εθύνης γι τν συνάνθρωπο κα γι τ κοινωνικ σύνολο, πο κατοχυρώνεται σὲ λα τὰ λεύθερα Συντάγματα, στηρίζεται στν χριστιανικὴ ντίληψη γι τν νθρωπο.

 .               Οἱ ποικίλες παραθρησκευτικὲς ἐξωευρωπαϊκὲς καὶ ἐξωχριστιανικὲς ὁμάδες προβάλλουν σήμερα διαφορετικὴ ἀνθρωπολογία καὶ ἀπειλοῦν τὰ θεμέλια της κοινωνίας μας. Ἡ μόνη δυνατότητα ἀντιμετωπίσεως αὐτοῦ τοῦ κινδύνου βρίσκεται καὶ πάλι στὴν ἀπολογητική τῆς Ἐκκλησίας μας.
.               Ἀλλά διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀπολογητική μας διακονία περιθωριοποιεῖται. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν βασικῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀγνοοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ προσδιορίζουν τὶς ποικίλες κοσμοθεωριακὲς τάσεις, οἱ ὁποῖες ἀπειλοῦν ἀκόμη καὶ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἰσορροπία τῶν νεαρῶν κυρίως θυμάτων τους.
.               Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς πολλοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται σὲ ποικίλους τομεῖς καὶ συντελοῦν στὴν ἀντιμετώπιση βιοτικῶν ἀναγκῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων. Ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτε τὸ γενναῖο γιὰ νὰ προφυλάξουν ἀνυποψίαστους νέους, ποὺ πέφτουν θύματα καθημερινῶν μεθοδεύσεων καὶ παγίδων ἀπὸ μέρους παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ ὁδηγοῦνται σὲ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ ποικίλα ψυχοναρκωτικά.
.               Ἡ μόνη ἁρμόδια, νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ βοήθεια γιὰ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐξαρτήσεις, εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Γιατί μόνο αὐτὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ δώσει πραγματικὴ λύση στὰ ὑπαρξιακὰ κενά, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ τέτοιου εἴδους ἀναζητήσεις καὶ νὰ ἐντάξει στὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία καὶ στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ἡ ὁποία καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὑπαρξιακή του ταυτότητα.
.               Γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὅμως αὐτή, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε περισσότερα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Πρέπει νὰ ξέρουμε τὴν προέλευσή τους, τὰ εἰδικὰ προβλήματα καὶ τὶς εἰδικὲς ἀνάγκες τους.
.               Ὅλα αὐτὰ προσφέρει ἡ ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ξαναβρεῖ τὸ ἀληθινό της περιεχόμενο καὶ τὴ βασικὴ θέση ποὺ τῆς ἀνήκει δίπλα ἀπὸ τὴν λατρευτικὴ ζωή, τὸ κήρυγμα καὶ τὴν κοινωνία ἀγάπης στὰ πλαίσια τῆς ὅλης ζωῆς καὶ δραστηριότητας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
.               Ἡ ἀπολογητική της Ἐκκλησίας μας ὀφείλει σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε νὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερο μέλημα στὴν προσπάθεια γιὰ μία εὐρύτερη μόρφωση καὶ προετοιμασία τῶν μελλοντικῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως διαπιστώνουμε πὼς αὐτὴ τὴ θέση δὲν τὴν συμμερίζονται οἱ παράγοντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν θεολόγων μας.
.               Μεταξύ πολλν καδημαϊκν θεολόγων, κυριαρχεῖ να πνεμα πο στρέφεται ναντίον τς κκλησιαστικς πολογητικς. Στ χρο τν θεολογικν μας Σχολν ψώνεται να περίεργο καὶ ποπτο μέτωπο ναντίον τς μυνας τς κκλησίας μας. ποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ριοθέτηση τς ρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ντιπαράθεση.
.               Τόσο ἡ ὁριοθέτηση, ὅσο καὶ ἡ ἀντιπαράθεση ἀξιολογοῦνται ἀρνητικά, διότι, δῆθεν, ἰδεολογικοποιοῦν τὴν πίστη. Ἡ πολογητικ διακονία δν χει πλέον νὰ ντιμετωπίσει μόνο τν πολεμικὴ π μέρους τν ποικίλων αρέσεων, τς παραθρησκείας καὶ π μέρους τν νθρώπων το κόσμου τούτου, πρέπει νὰ ντιμετωπίσει κα τν ναντίωση τν νθρώπων μέσα π τν κκλησία. [Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: …!!!!!! Καὶ αὐτὰ τὰ ἐπισημαίνει ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος πρὸ εἰκοσαετίας. Τί θὰ ἔγραφε σήμερα;]
.               πάρχει μως κα κάτι περισσότερο νησυχητικ σ᾽ ατ τν πόθεση. Πίσω π τν ρνητικ στάση κρύβεται μία διαφορετικὴ ντίληψη περ τς μοναδικότητας τς Χριστιανικς κκλησίας κα τς ν Χριστ σωτηρίας.
.               Κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ὁ Χριστὸς εἶναι μὲν «ἡ ὁδός», ἀλλὰ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μποροῦν νὰ τὴν βαδίσουν καὶ ἄνθρωποι ἐκτὸς τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ὁδηγεῖ τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς αὐτοὺς θεολόγους, ὅταν ὁμιλοῦν γιὰ τὶς διάφορες ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, νὰ μὴ τὸ κάνουν μὲ κριτικὸ πνεῦμα, οὔτε νὰ καταβάλουν προσπάθεια ὁριοθετήσεως τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔτσι οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα «οὐδέτερο» πνεῦμα.
.               Αὐτό τὸ οὐδέτερο πνεῦμα τὸ ὁποῖο σήμερα ὀνομάζεται «ἐπιστημονικὸ» ἢ «ἀντικειμενικότητα», καλλιεργήθηκε ἀπὸ ἀκαδημαϊκοὺς θεολόγους πολὺ πρὶν ἐμφανισθοῦν οἱ διάφορες ἀποκρυφιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικὲς ὁμάδες καὶ ψυχολατρεῖες. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ ἐκπαιδευτικὰ ἐγχειρίδια γιὰ τοὺς θεολόγους φοιτητὲς κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὄχι ἡ ὁριοθέτηση ἢ ἡ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ἡ ἀναζήτηση «κοινῶν σημείων» καὶ «κοινοῦ θρησκευτικοῦ ἐδάφους» βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων τῆς ἀκαδημαϊκῆς μας θεολογίας, ἄσχετα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις.
.                 Σύμφωνα μὲ τὴ νέα τάση ἀκαδημαϊκῶν μας θεολόγων, εἰσάγεται νέα Χριστολογία καὶ νέα Ἐκκλησιολογία. Γίνεται ἔμμεση ἀντιπαραβολὴ ἀνάμεσα στὴν «κατεστημένη» ἢ «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», προφανῶς μὲ τὴν «πνευματικὴ Ἐκκλησία», στὴν ὁποία ἀνήκουν δῆθεν καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἐξωχριστιανικῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστὸς λογίζεται παντοῦ, «κοιμᾶται» τὴν νύκτα τῶν θρησκειῶν. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἐνταχθεῖ στὴν «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», γιὰ νὰ γίνει μέτοχος τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδὴ τῆς σωτηρίας.
.               Μ ατ τν τοποθέτηση γίνεται κατανοητ γιατί μεταξκαδημαϊκν μας θεολόγων κυριαρχε τάση ντικαταστήσεως τς θεολογίας μ τ θρησκειολογία, πράγμα πο σημαίνει λοκληρωτικ μετατόπιση το πεδίου. Στὸ πίκεντρο δν τίθεται πλέον Θεία ποκάλυψη, λλ τ θρησκευτικ φαινόμενο, θρησκευτικ παράδοση, θρησκευτικὴ μπειρία, τ πνεμα τς θρησκείας. τσι γίνεται λόγος γι διαφορετικς θρησκευτικς παραδόσεις ἢ μπειρίες, ποὺ προσδιορίζονται ἐντελῶς ἐνδοκοσμικά, γιὰ διάφορες θρησκεῖες ποὺ ὅλες κινοῦνται στὸ ἴδιο ἔδαφος (προσδιορίζονται ψυχολογικὰ) καὶ πρέπει νὰ ἀξιολογοῦνται ὡς «ἴσες καὶ ὅμοιες».
.                Ἡ τάση αὐτὴ ἀκυρώνει τὸ ἔργο τοῦ θεολόγου καὶ τὸν μεταβάλλει σὲ θρησκειολόγο καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκφράζει θέση, οὔτε νὰ προβαίνει σὲ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ν μένει «ντικειμενικς παρατηρητής», δηλαδὴ νὰ ἐγκαταλείπει κάθε σταθερὸ καὶ ἐκ τῶν προτέρων προσδιορισμένο πνευματικὸ ἔδαφος.
.               Αὐτὴ ἡ τάση «πέρασε» στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη κατὰ τὸν περασμένο αἰώνα μὲ τὴν παρουσία Ἰνδῶν γκουροὺ στὸ «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν» (Σικάγο 1893) καὶ μὲ τὴ Θεοσοφία τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Στὴ χώρα μας ἀκούγονται σήμερα ἐπίσημες φωνές, τὸ ποιμαντικὸ τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς νὰ μετονομαστεῖ σὲ θρησκειολογικὸ καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ θρησκειολογικὸ μάθημα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας δέχεται ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους λειτουργοὺς τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση2/

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , ,

Σχολιάστε