Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Ἀθαν. Μυτιληναῖος

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

,

Σχολιάστε

«ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (1927-2006) Αὐτoβιογραφικὲς ἀναφορὲς μέσα ἀπὸ 3.500 ὁμιλίες του». (Γύρισα καὶ γύρισα, ἀλλὰ δὲν βαριέσαι, οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ ἴδιοι, δὲν θέλουν νὰ διορθωθοῦν, δὲν ἔχουν προκοπή)

  Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (1927-2006)
Αὐτoβιογραφικὲς ἀναφορὲς μέσα ἀπὸ 3.500 ὁμιλίες του
– Στατιστικὴ ἀνάλυση τῶν Ὁμιλιῶν»

τόμ. Α´, Ἐπιμέλεια: Παντ. Γκίνης,
Λάρισα 2012

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

π.-ΑΘ.-ΜΥΤΙΛ..          Ἡ Πρόνοια τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ µὲ ὁδήγησε στὸ νὰ γνωρίσω προσωπικὰ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο. Ἡ γνωριμία µαζί του ὑπῆρξε καταλυτικὴ γιὰ τὴν µετέπειτα πορεία τῆς ζωῆς µου. Δὲν ἦταν γιὰ µένα µονάχα ἕνας φωτισµένος γέροντας καὶ πνευµατικὸς πατέρας, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ µιὰ πολὺ σπουδαία προσωπικότητα, ἕνας σοφὸς ἄνθρωπος.
.          Ἀκούγοντας ὁµιλίες τοῦ Γέροντα ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν, τόσο διὰ ζώσης ὅσο καὶ ἀπὸ κασέτες, παρατηροῦσα ὅτι πολλὲς φορὲς ἀνέφερε ὁρισµένα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν προσωπική του ζωή. Εἶναι πράγµατι παρατηρηµένο τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας τακτικὸς ὁµιλητής, σὲ κάποια ἀποστροφὴ τοῦ λόγου του κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ὁµιλιῶν του, συχνὰ µπορεῖ νὰ ἀναφέρει στοιχεῖα ἀπὸ τὴν προσωπική του ζωή, εἴτε γιὰ νὰ ὑποστηρίξει µιὰ θέση, εἴτε γιὰ νὰ ξεκουράσει τοὺς ἀκροατές του, εἴτε καὶ ὡς παράδειγµα µὲ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἔκβαση σὲ µιὰ ὁρισµένη ἐπιχειρηµατολογία του πάνω σὲ κάποιο συγκεκριμένο θέµα ποὺ ἀναπτύσσει.
.          Ἔτσι, σὺν Θεῶ καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια ἀποδελτίωνα, ἀποσποῦσα ἀπὸ τὶς ὀµιλίες τὶς ἀναφορὲς ποὺ ἔκανε ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος γιὰ τὴν προσωπική του ζωὴ µαζὶ µὲ τὶς αἰτίες ἀναφορᾶς. Ὁ ὄγκος τῶν πληροφοριῶν µεγάλωνε µὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ µὲ ἀκούσµατα ποὺ ἔφτασαν περὶ τὶς 3.500 ὁµιλίες. Οἱ ψηφίδες αὐτὲς τῶν προσωπικῶν ἀναφορῶν, ὅταν µπῆκαν σὲ µιὰ χρονολογικὴ σειρά, σχηµάτισαν ἕνα «νοητὸ πὰζλ αὐτοβιογραφίας». Ὅσες περισσότερες ψηφίδες ἀναφορᾶς ἁλίευα, τόσο τὸ πορτρέτο τῆς ζωῆς του σχηµατιζόταν ὁλοένα καὶ πιὸ ξεκάθαρα.
.          Τὸ πρωτογενὲς αὐτὸ ὑλικὸ θὰ ἦταν ἄδικο νὰ τὸ κρατήσω µόνο γιὰ τὸν ἑαυτό µου. Ὑπῆρχαν, συγκεκριμένα, στὸ µυαλό µου δύο σκέψεις, νὰ τὸ δηµοσιεύσω εἴτε αὐτούσιο εἴτε παράλληλα µὲ δικά µου σχόλια. Ὕστερα ἀπὸ πολλὴ περισυλλογὴ καὶ περισσότερες γνῶµες ἄλλων ἐπέλεξα τὴν πρώτη λύση. Νὰ δηµοσιευθεῖ σὲ µορφὴ βιβλίου, ὡς πρῶτος τόµος, τὸ πρωτογενὲς αὐτὸ ὑλικὸ αὐτούσιο χωρὶς δικά µου σχόλια.
.          Εἰδικότερα, ὁ πρῶτος τόµος περιλαµβάνει αὐτοαναφορὲς τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου γιὰ τὰ παιδικά, νεανικὰ χρόνια, καθὼς καὶ γιὰ τὴν στρατιωτική του θητεία.
.          Βέβαια, ἡ µεταφορὰ τοῦ προφορικοῦ στὸν γραπτὸ λόγο παρουσιάζει εὐγενεῖς ἀδυναµίες. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑπῆρξαν ἀπὸ µέρους µου ἐλάχιστες µικροπαρεµβάσεις, σὲ βαθµὸ ὅµως ποὺ νὰ µην ἀλλοιώνεται τὸ γενικὸ νόηµα, ἡ ἀµεσότητα καὶ γλαφυρότητα τοῦ προφορικοῦ λόγου τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου. Μοιάζει σὰν νὰ µᾶς διηγεῖται ὁ ἴδιος τὴν ζωή του, χωρὶς παρεµβάσεις καὶ διακοπές. Στὸ τέλος κάθε ἀναφορᾶς ὑπάρχει παραποµπη µὲ τὴν σειρὰ καὶ τὸν ἀριθµὸ ὀµιλίας, προκειµένου νὰ µπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ ἀνατρέξει στὴν συγκεκριµένη σειρὰ καὶ ὁµιλία γιὰ περαιτέρω ἐµβάθυνση.
.          Ἡ ἐποχή µας χαρακτηρίζεται ὡς τεχνοκρατική, ὡς ἐποχὴ τῶν ἀριθµῶν καὶ τῆς µέτρησης. Ἀκολουθώντας καὶ ἐγὼ κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἐποχὴ –ἂς µοῦ τὸ συγχωρήσει αὐτὸ ὁ µακαριστὸς Γέροντάς µου– ἔβαλα στὸ µικροσκόπιο τῆς στατιστικῆς ἔρευνας τὶς ὁµιλίες του. Ἡ ἔρευνα ἔγινε µὲ τὴν συνδροµὴ τοῦ Μαθηµατικοῦ κ. Γιώργου Παπαµακάριου, M.Sc. (στὴ «Στατιστικὴ καὶ Ἐπιχειρησιακὴ Ἔρευνα»), -τὸν ὁποῖο καὶ εὐχαριστῶ καὶ ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ γιὰ τὴν πολύτιµη ἀρωγή του- καὶ µὲ τὴν βοήθεια τοῦ προγράµµατος στατιστικῆς ἐπεξεργασίας SPSS. Οἱ ἀριθµοὶ µᾶς φανερώνουν ἐντυπωσιακὰ ἀποτελέσµατα γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Γέροντα, τὰ ὁποῖα καὶ παραθέτω στὸ δεύτερο µέρος τοῦ πρώτου τόµου.
.          Ἐπιπλέον, παρουσιάζω ἐπιγραµµατικὰ τὸν τρόπο µελέτης καὶ προσφορᾶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο, ἔτσι ὥστε ὁ ἀναγνώστης, παράλληλα µὲ τὰ συµπεράσµατα τῆς στατιστικῆς ἀνάλυσης, νὰ γνωρίσει καὶ τὸ ὑπόβαθρο, τὸν κόπο, τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ἀγρυπνίες, στὶς ὁποῖες ὑποβαλλόταν µὲ ἔνθεο ζῆλο ὁ Γέροντας, προκειµένου νὰ ἐπιτελεῖ κατὰ τρόπο τέλειο τὴν ἱερή του διακονία.
.          Προσωπικὰ ἔνιωσα πὼς ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς σταµάτησε τὸ κηρυκτικὸ ἔργο τοῦ Γέροντα ἀποτοµα. Γιατί ἆραγε; Ἀληθινά, πάνω σὲ αὐτὸ µὲ προβληµάτισε καὶ καταθέτω µία ψηφίδα αὐτοαναφορᾶς, ὅπου ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, στὴν 121η ὁµιλία ἀπὸ τὴν Σειρὰ «Σοφία Σειράχ», ἀναφέρει: «Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὁποῖος περιέτρεχε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἴσως καὶ νὰ πῆγε στὸ ἐξωτερικό, δὲν ξέρω, πάντως περιέτρεχε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, θυµᾶµαι, στὴν Κηφισιὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὴν Πάρο. Ἐδῶ στὴν Λάρισα ἐρχόταν καὶ ἐξοµολογοῦσε πολλούς. Ἐγὼ δὲ ἐπανειληµµένως τὸν εἶχα δεῖ ἐδῶ στὴν Λάρισα στὴν δεκαετία τοῦ ᾽60. Ἔκανε καὶ κήρυγµα. Πήγαινε στὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο Λαρίσης. Εἶδα αὐτὸ τὸ δηµοσίευµα καὶ παραξενεύτηκα. λέει: «Γύρισα καὶ γύρισα, ἀλλὰ δὲν βαριέσαι, οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ ἴδιοι, δὲν θέλουν νὰ διορθωθοῦν, δὲν ἔχουν προκοπή, καὶ εὔχοµαι», λέει ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, «εὔχοµαι νὰ πεθάνω, νὰ µὴ βλέπω αὐτὴ τὴν κατάσταση. Κουράστηκα!». Αὐτό, ἀγαπητοί µου, συµβαίνει γιὰ κάθε πνευµατικό. Ἂν µὲ ρωτήσετε, θὰ σᾶς ἔλεγα τὸ ἴδιο [ἡ ὁµιλία ἔγινε τὸ 1999]. Δὲν ξέρω τί προκοπὴ θὰ βρίσκοµε στοὺς ἀνθρώπους µας, δὲν ξέρω. Καὶ λέµε: «Μά, ἔτσι ὅπως σκέπτεται αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, εἶναι Χριστιανός; Δὲν ἔχοµε προκοπὴ καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πάρα πολὺ δυσάρεστο. Ὡστόσο, ἡ Θεία Χάρις πάντα περιμένει, ἕτοιμη νὰ µᾶς δώσει τὴν προκοπή µας, ἀρκεῖ νὰ ἀνοίξουµε τὴν πόρτα στὴν Θεία Χάρη».
.          Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐργασία ἀνακάλυψα καὶ συνεχῶς ἀνακαλύπτω ποιὸς ἦταν τελικὰ ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος καὶ τί µᾶς παρέδωσε, κάτι ποὺ εὔχοµαι ὁλόψυχα νὰ ἀνακαλύψει καὶ κάθε ἀναγνώστης.
.          Ἂς ταξιδέψουµε, λοιπόν, στὸ χωροχρόνο, µέσα ἀπὸ τὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου. Ὁ καθένας ἂς τρυγήσει ὅ,τι τοῦ εἶναι «καλὸν κἀγαθόν», ὄχι µονάχα ἀπὸ τὶς αὐτοαναφορὲς τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς αἰτίες ἀναφορῶν, ποὺ συνιστοῦν ἴσως καὶ ἕνα Γεροντικό. Καὶ ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ ἴδιος, «ὁ λόγος, ποὺ θὰ πῶ σὲ σᾶς, παρακαλοῦµε τὸν Θεὸ νὰ τὸν εὐλογήσει» (Ἀριθµοί, Ὁµιλία 1η), καὶ σὲ ἄλλη του ὀµιλία «σὲ αὐτὰ ὅλα, ποὺ τὰ λέµε, βρίσκουµε τὸν ἑαυτό µας, κάπου θὰ βρίσκοµε τὸν ἑαυτὸ µας, γι᾽ αὐτὸ ἂς διορθωνόµεθα» (Σοφία Σειράχ, ὁµιλία 99η).

Παντελῆς Γκίνης
Λάρισα 2012

Σχολιάστε

ΑΝΑΦΟΡΕΣ π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Συλλογή ἀναφορῶν
τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα».
(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

«Ὅσο πλουσιοτέρα εἶναι ἡ γλῶσσα, τόσο περισσότερο ἔχομε πολιτισμό ψυχῆς!».
(Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία 15η)

«Πόσες φορές ἔχω πεῖ καί ὅσο ἔχω τό μυαλό μου, μέχρι πού νά πεθάνω θά τό λέγω αὐτό: Τό μεγαλύτερο ἔγκλημα στή φυλή μας, ἡ βεβήλωση τῆς γλώσσας μας. Δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτή τή στιγμή τίποτε ἄλλο. Ἡ γλῶσσα, γιατί ὅλα ἄν χαθοῦν, ἡ γλῶσσα ἅμα μείνει, διατηρεῖ τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους.

Ὅταν ἡ γλῶσσα χαθεῖ, τότε δέν ἔχομε τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους, τότε τό ἔθνος χάνεται. Ἐπιμένω καί θά ἐπιμένω μέχρι νά μέ βαρεθεῖτε».
(Πράξεις, ὁμιλία 87η)

«Ἀγαπητοί μου, μάθετε τά παιδιά σας ἑλληνικά, νά καταλαβαίνουν, κάθε φορά σᾶς τό λέω, εἶναι τό πάθος μου».
(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 88η)

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα. Λέμε: «Εἴμαστε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι», ὅλα καλά καί ὡραῖα. Τό πρῶτο ὅμως εἶναι ἡ γλῶσσα, δεύτερο ἡ κοινή ἱστορία, τρίτο εἶναι ἡ θρησκεία καί ἐμεῖς εἴμαστε συμπαγής λαός. Ἔχομε κοινή γλῶσσα, κοινή ἱστορία καί κοινή θρησκεία. Εἶναι κάτι καταπληκτικό. Ἄν καταφέρουν οἱ ἐχθροί μας νά μᾶς κάνουν νά μιλᾶμε … φράγκικα, δέν ξέρω πῶς, ἀγαπητοί μου, θά χάσομε τήν ἐθνική μας ταυτότητα! Θέλω νά συνειδητοποιήσομε τήν ἀξία τῆς γλώσσας. Εἶναι πάρα πολύ σημαντικό τό θέμα αὐτό πού σᾶς λέγω».
(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

«Εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα μεγίστη δύναμη. Αὐτό τό “μεγίστη”, νά δεῖτε τή φτώχεια τῆς ἀνθρώπινης γλώσσας. Ξέρετε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη γλῶσσα εἶναι πολύ φτωχή. Ἀπό τίς ἀνθρώπινες γλῶσσες λένε ὅτι ἡ ἑλληνική γλῶσσα εἶναι πλούσια, γιατί ἐκφράζεται λεπτότερα καί ἀκριβέστερα. Αὐτό εἶναι ἀλήθεια. Βέβαια σπεύσαμε νά τήν καταστρέψομε τή γλῶσσα μας, δέν ξέρω, ἐγώ τό θεωρῶ μέγιστο ἔγκλημα κατά τῆς φυλῆς, ἀλλά καί κατά τῆς ἀνθρωπότητας, γιατί αὐτός ὁ παγκόσμιος θησαυρός καταστρέφεται. Ἐμεῖς θά ἔπρεπε νά εἴμαστε οἱ φορεῖς του, ἀλλά καταφέραμε νά εἶναι φορεῖς ἄλλοι λαοί, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἀγαπητοί μου, τά ταμεῖα τοῦ κράτους μας νά ἀδειάσουν ὅλα, νά μποῦν ἐχθροί καί νά κατακτήσουν ὅλη τήν Ἑλλάδα, εἴμαστε σέ θέση πάλι νά τά ἐπανακτήσουμε, ἡ Ἱστορία τό ἀπέδειξε. Ἄν χάσουμε τή γλῶσσα μας, χαθήκαμε ὁριστικῶς καί διαπαντός. Πάρτε το εἴδηση. Λυπᾶμαι, θά τό πῶ γιά πρώτη φορά αὐτό, ὅταν μᾶς δίνετε τά χαρτάκια μέ τά ὀνόματα γιά νά τά μνημονεύσομε ἤ μᾶς δίνετε τίς ἀπορίες καί δῶ ὅτι δέν ὑπάρχει τονισμός, μέ πιάνει βαθιά λύπη. Τό καταλαβαίνετε ὅτι ἅμα βάζομε τούς τόνους δημιουργοῦμε μία ἀντίσταση; Νά μήν καταστραφεῖ αὐτός ὁ θησαυρός καί ἀπωλεσθεῖ ὁριστικῶς! Ἐγώ εἶμαι καλόγερος, γι’ αὐτό μιλάω ἔτσι … Ἄμ … γι’ αὐτό θέλουν νά καταστρέψουν τά μοναστήρια καί νά τά συρρικνώσουν, γιά νά μή μιλᾶνε, γιατί τά θέματα αὐτά δέν εἶναι θέματα τῆς πολιτικῆς, εἶναι θέματα ἐθνικά και σέ ἕναν θησαυρό ἐθνικό δέν ἔχει κανείς τό δικαίωμα νά βάλει βέβηλο χέρι. Αὐτός ὁ Στάλιν, ὅταν τοῦ εἰπώθηκε -αὐτό δημοσιεύτηκε πού σᾶς λέω- τοῦ εἰπώθηκε νά δημιουργήσουν μία ἐναλλαγή στή γλῶσσα, εἶπε: «Κάτω τά χέρια ἀπό τήν ἁγία μας γλῶσσα»! Μιά γλῶσσα, πού ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τή δώσαμε … Εἶναι ἑλληνική γραφή. Ἐμεῖς τόν ἔχομε αὐτογενῆ τό θησαυρό, δέν μᾶς τόν ἔδωσε κανένας καί πᾶμε νά τόν ἐξαφανίσομε!».
(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 123η)

«Ἕνας λαός ἐξαφανίζεται, ὅταν χάσει τήν ταυτότητά του, δηλαδή ἱστορία, γλῶσσα καί γιά μᾶς τούς Ἕλληνες τήν Ὀρθοδοξία».
(Σειράχ, ὁμιλία 134η)

«Βλέπετε, λέω κείμενα, γιατί δέν θέλω νά σᾶς ἀποξενώσω ἀπό τά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ἀκόμα ἀπό τή γλῶσσα μας. Πρέπει νά ἔχετε μιά αἴσθηση τῆς γλώσσας μας σέ ὅλες τίς φάσεις τῆς ἱστορικῆς της πορείας. Δέν εἴμαστε μόνο ἐμεῖς Ἕλληνες καί πρίν ἀπό 2.000 ἤ 3.000 χρόνια δέν ἦσαν Ἕλληνες. Ἕλληνες πάντοτε εἴμαστε καί ἡ γλῶσσα μας πάντοτε εἶναι ἴδια. Γι’ αὐτό διαβάζω περικοπές. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος. Μποροῦσα νά διαβάζω τίς περικοπές μεταφρασμένες καί νά μήν μπαίνω στόν κόπο νά κάθομαι νά σᾶς τά μεταφράζω τώρα ἐπί τόπου καί νά δημιουργῶ ἴσως καί κάποια χασμωδία τήν ὥρα τοῦ μαθήματος. Ὄχι, θέλω νά ἔχετε αἴσθηση καί τῶν κειμένων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας».
(Χριστιανική Ἀνθρωπολογία, ὁμιλία 59η)

«Ἐξ ἄλλου, ὅλα τά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐγράφησαν ἑλληνικά. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό πού λέω, ἔ; Ξέρετε τί σημαίνει. Σημαίνει, ἀγαπητοί μου, τή μεγάλη μας εὐθύνη, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή ἐγράφη ἑλληνικά καί τή διαβάζουν ἀκόμα καί οἱ Ἑβραῖοι. Ἄν θέλουν νά διαβάσουν Ἁγία Γραφή, πρέπει νά μάθουν ἑλληνικά ἤ νά μεταφραστεῖ στή γλῶσσα τους, καί οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμα! Κι ἐμεῖς τήν ἔχουμε ἑλληνικά καί δέν τή διαβάζουμε … ».
(Ἐπιστολή Ἰακώβου, ὁμιλία 1η)

Ἐπιμέλεια: Παντελῆς Γκίνης, Λάρισα 2012

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr (ἀπὸ  http://athanasiosmytilinaios.blogspot.gr)

,

Σχολιάστε

OΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ (t2006)
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 5η Ὁμιλία του στὸν προφ. Δανιὴλ τῆς 15-11-1981)

.     Νὰ ξέρετε, παιδιά, ὅτι Οκουμενισμς εναι τελευταος πρόδρομος το ντιχρίστου· διότι ὅταν θὰ γίνῃ μία ἰσοπέδωσις θρησκευτικὴ καὶ πολιτική, κυβερνητική, καὶ θὰ ὑπάρξη ἕνας μόνον ποὺ θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον, αὐτὸς ὁ ἕνας κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ τοὺς Πατέρες -ἔρχονται δὲ τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιὼν πλάϊ νὰ μᾶς τὸ ποῦν, ποὺ εἶναι τελείως ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Γραφήν, εἶναι προϊόντα τῶν Ἑβραίων-, αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος. Ἔτσι ὁ Οἰκουμενισμός, χωρὶς περιστροφές, χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους θεολόγους τῆς ἐποχῆς μας, ὅπως ἀπὸ τὸν μακαρίτην τὸν πατέρα Ἰουστίνο Πόποβιτς, Σέρβο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἐπιφανεῖς θεολόγους Ὀρθοδόξους, ἀντίχριστον σύστημα, ὁ Οἰκουμενισμός! … Χωρὶς δηλαδὴ περιστροφές.
.   Ἔτσι ἐδῶ ὁ Ναβουχοδονόσορ θέλει νὰ δημιουργήση ἕνα θρησκευτικὸν Οἰκουμενισμόν. Δηλαδὴ βλέπει κανένας ὅτι ο ρίζες πραγμάτων πο πιχειρονται στν ποχή μας δν εναι καινούργιες, εναι παλιές, εναι πολ βαθειές, νήκουν μέσα στν στορία. Ἀλλὰ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἤθελε νὰ ἐπιτύχη καὶ κάτι ἄλλο· ἤθελε νὰ ἐπιτύχη μίαν ἐθνικὴ ἑνότητα· καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα ἦταν, ἂν ὅλοι οἱ λαοί, οἱ ὑπὸ κατοχὴν λαοί, ἐλάτρευαν τὸν θεὸν Μαρδοὺχ …
.      Ξέρουμε ὅτι οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες θεοποιοῦσαν τὸν ἑαυτόν τους. Ἡ θεοποίησις τῶν αὐτοκρατόρων δὲν ἔχει ἁπλῶς θρησκευτικὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ καὶ πολιτικόν· διότι μόλις ἀνεκηρύσσετο ἕνας αὐτοκράτωρ, ἀμέσως ἔφτιαχναν ἀγάλματά του σ᾽ ὅλη τὴν ρωμαϊκὴν ἐπικράτεια, καὶ διετάσσοντο ὅλοι οἱ ὑπὸ κατοχὴν λαοὶ νὰ προσκυνοῦν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ αὐτοκράτορος καὶ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ θυσίες. Γιατί; Χάριν πολιτικῆς ἑνότητος: Εἶναι κάτι ἀνάλογο ποὺ σήμερα συμβαίνει μὲ τὴν Ε.Ο.Κ.  Προσέξτε νὰ ἰδῆτε.
.     Σᾶς εἶπα, δὲν εἶναι καινούργια πράγματα· εἶναι πολὺ – πολὺ παλιὰ αὐτά. Ἡ Ε.Ο.Κ. εἶναι ἕνας οἰκονομικὸς ὀργανισμός. Φαινομενικὰ εἶναι ἕνας οἰκονομικὸς ὀργανισμός, (πραγματικὰ) εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο. Ἂν ἀνοίξετε τὴν παλιὰ ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ Πυρσοῦ, ὑπάρχει ἕνα πολὺ μεγάλο ἄρθρο εἶναι δύο-τρεῖς σελίδες μεγάλες- ποὺ ἀναφέρονται σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀπόπειρα τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης, εὐθὺς μετὰ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, μὲ ξεκίνημα τὴν οἰκονομικὴν ἑνότητα τῆς Εὐρώπης καὶ μὲ ἀποτέλεσμα – μὲ τέρμα τὴν πολιτικὴν ἑνότητα τῆς Εὐρώπης.
.    Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ὑπάρχει ἕνας συνεταιρισμός, συνεταιρισμὸς σιταριοῦ. Πηγαίνουν ὅλοι οἱ παραγωγοὶ τὸ σιτάρι τους στὸν συνεταιρισμό. Αὐτὸς ὁ συνεταιρισμὸς ν᾽ ἀρχίςῃ νὰ λέη -πέρα ἀπὸ τὴν περίπτωσι συλλογῆς σίτου-, νὰ λέῃ στοὺς ἀνθρώπους, στοὺς παραγωγούς, καὶ νὰ ὁρίζη ἕναν τρόπο ζωῆς ποὺ νὰ εἶναι ὅμοιος στὰ σπίτια τους! Θὰ σᾶς φαινόταν παράξενο αὐτό; Δηλαδὴ νὰ ἐξαγγέλλη μέτρα ὁ συνεταιρισμός, ποὺ νὰ προσαρμόζωνται ὅλοι οἱ συνεταῖροι κάτω ἀπὸ τὰ μέτρα τοῦ συνεταιρισμοῦ. Εἶναι ἀδιανόητον! Ὁ συνεταιρισμὸς δὲν ἐνδιαφέρεται παρὰ μόνον νὰ παραλάβῃ τὸ σιτάρι. Τί θὰ κάνῃς σπίτι σου ἐσύ, τί θὰ φᾷς, πῶς περνᾷς μὲ τὴν γυναίκα σου καὶ τὰ παιδιά σου, τί πιστεύεις, αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρει τὸν συνεταιρισμό.
.    Ἀλλὰ τὸν οἰκονομικὸν συνεταιρισμὸν ποὺ λέγεται Ε.Ο.Κ. ἐνδιαφέρει. Γι᾽ αὐτὸ ἔρχεται καὶ λέει στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅτι θὰ εἰσαχθῃ αὐτὸς ὁ νόμος, ἐκεῖνος ὁ νόμος, ἐκεῖνος ὁ νόμος … Φέρ᾽ εἰπεῖν· οἱ χιλιασταὶ θὰ κινοῦνται ἔτσι, ο μοφυλόφιλοι -μ τ συμπάθειο, ν μ συγχωρτε- θ γίνη νόμος κα θ μνηστευθον, μοιχεία θ μνηστευθ, ο μβλώσεις – ο κτρώσεις, θ γίνῃ νόμος, ν μνηστευθον· δὲν θὰ καταδικάζεται πλέον οὔτε ὁ γιατρὸς οὔτε ὁ ἄνθρωπος, ἡ γυναίκα ποὺ κάνει ἄμβλωσι – ἔκτρωσι· ὄχι αὐτὰ γιατί; Λέει γιὰ νὰ ἔχωμε προσαρμογὴ ἀπὸ νομοθετικῆς πλευρᾶς μὲ τὴν Εὐρώπη! Γιατί; Γιὰ ποιὸν λόγο; Γιὰ νὰ ᾽χωμε Ἡνωμένη Εὐρώπη· γι ν πρέπῃ ν σκεφτώμαστε λοι τ διο! …
.     Ἔτσι, ἀνοίγομε διάπλατα τὶς πόρτες καὶ δεχόμεθα τοὺς ἀνθρώπους ὅπως εἶναι. Εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ κάνωμε κάθε ἀβαρία -μὰ κάθε ἀβαρία! ἀκόμη νὰ ἀμνηστευσωμε καὶ τὴν πορνεία – Τ ξανατονίζω· ν μνηστεύσωμε στος νθρώπους μας τι κατανοομε δθεν τν κόσμον – κοστε· «κατανοομε τν κόσμον»!- κα τι θ πρέπῃ μ κάθε τρόπο ν τν βοηθήσουμε, κάνοντας στραβ μάτια σ᾽ κενα τ ποα χει! Ἔτσι, θὰ δεχθοῦμε σιωπηρὰ καὶ τὴν ἔκτρωσι καὶ ἄλλα πράγματα. Καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα! …
.   Μ νομίζετε, γαπητοί μου, πς εναι οτοπιστικ ατ πο σς λέγω. Ατ γίνoνται σήμερα! ν ξέρατε πς σκεφτόμαστε! Ἂν ξέρατε πῶς σκέφτονται τὰ μυαλὰ τῶν κληρικῶν! Οἱ ποιμένες … Καὶ δὲν ὁμιλῶ γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους ποιμένες τοῦ προτεσταντικοῦ καὶ τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ κόσμου. Ὤ, ἐκεῖ ὑπάρχει … φρῖξον, ἥλιε! Ὁμιλῶ γιὰ μᾶς! Γιά μᾶς! …

(* ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 19η ὁμιλία του στὴν Ἀποκάλυψη τῆς 29-3-1981)

ΠΗΓΗ: [περιοδ. «Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ», τ. 32/2011]
καὶ περιοδ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» φ. 695, Μάϊος 2011.
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, ,

Σχολιάστε

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ

Ἡ πραγμάτωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπαιτεῖ ἕνα ἰσχυρὸ θέλω.
(+ Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

Ὁ χριστιανικὸς βίος δὲν εἶναι οὐτοπικός, ὅπως πολλοὶ θὰ νόμιζαν. Δὲν εἶναι ἀπραγματοποίητος ὁ χριστιανικὸς βίος, οὔτε τὸ νὰ ζήσεις εὐαγγελικὰ εἶναι ἀδύνατον. Ὁ χριστιανικὸς βίος δὲν εἶναι οὐτοπία. καὶ δὲν εἶναι οὐτοπία γιὰ κάθε ἐποχή, καὶ γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐγράφη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ γιὰ τὸν 20ό αἰώνα. Καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πᾶμε στὸν 25ο αἰώνα ἢ στὸν 30ό αἰώνα, κι ἐκεῖ καὶ πάντα θὰ εἶναι ἐπικαιρότατος ὁ Χριστιανισμὸς καὶ κατορθωτός, ἀρκεῖ νὰ θέλει κανεὶς νὰ ζήσει μὲ κάθε συνέπεια τὴν χριστιανικὴ ζωή. Ἂν πολλὲς φορὲς λέμε «ναί, θέλω, ἀλλὰ δὲν μπορῶ», στὴν πραγματικότητα εἶναι «δὲν θέλω». Θὰ μοῦ πεῖτε «θέλω». Ὄχι. Δὲν θέλω. Ὄχι «δὲν μπορῶ», ἀλλὰ «δὲν θέλω». Πίσω ἀπὸ τὸ «δὲν μπορῶ» εἶναι τὸ «δὲν θέλω», ἔστω κι ἂν τὰ χείλη λένε τὸ «θέλω».

,

Σχολιάστε