Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Ἀθαν. Μυτιληναῖος

ΓΙΑΤΙ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; (Ἀρχιμ. Ἀθαν. Μυτιληναίου [†])

ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου μὲ θέμα:
«ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΒΑΠΤΙΣΘΗ;»
[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 6-1-1991]  (Γ 126)

.                 «Ποιός εἶναι ὁ Θεός;», ἔλεγε ὁ ἀρχαῖος κόσμος. «Τί εἶναι ὁ Θεός;», ξαναρωτοῦσε ὁ ἀρχαῖος κόσμος. Καὶ οἱ ἀπαντήσεις πολλές. Γιατί δὲν ὑπῆρχε ἀπάντησις. Ὅμως ἡ ἀγάπη καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦὄντως ἀληθινοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔμενε κρυμμένος ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο ἢ καλύτερα, ἡ ἁμαρτία ἐτύφλωσε τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν μποροῦσε νὰ δῆ, ἦλθε καὶ ἔγινε φανερός. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ σημερινὴ ἀποστολική του περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε, πρὸς Τίτον: «Ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἠμῶν Θεοῦ». «Ἐπεφάνη». Ἔγινε φανερή. Αὐτὸ θὰ πεῖ «ἐπιφάνεια». Θὰ πεῖ«φανέρωσις». Ἡ Θεοφάνεια. Θὰ πεῖ: «Φάνηκε ὁ Θεός».
.                 Πῶς «ἐπεφάνη»; Μὲ τὴν βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ, εἰς τὸν Ἰορδάνη ποταμό. Μὲ πολὺ λιτὲς γραμμές, ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος μᾶς πληροφορεῖ: «Τῷ καιρῳ ἐκείνῳ, ἦλθεν ὁ  Ἰησοῦς ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐβαπτίσθη ὑπὸ  Ἰωάννου εἰς τὸν  Ἰορδάνην. Καὶ εὐθέως ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ ὕδατος εἶδε σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ Πνεῦμα ὡς περιστερὰν καταβαῖνον ἐπ᾽ αὐτόν· καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανῶν· σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα». Ἔτσι ἔμαθε ὁ κόσμος, ἀγαπητοί, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι στὸν οὐρανό, ἀφοῦ ἀπ᾽ τὸν οὐρανὸ ἠκούσθη ἡ φωνή. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν γῆν. Ἀλλὰ πανταχοῦ παρών. Δὲν ἔχει ὅμως καμία σχέση μὲ τὴν κτίσιν Του ἀπὸ πλευρᾶς οὐσίας. Δὲν εἶναι δηλαδὴ ἡ κτίσις ὁ Θεός. Τότε ἀντελήφθησαν οἱ ἄνθρωποι ὅτι δὲν μποροῦσαν νὰ λατρεύουν τὴν κτίσιν ὡς Θεόν. Ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ πῆρε, προσέλαβε τὴν κτίσιν Του, δὲν ἐταυτίσθη μὲ τὴν κτίσιν Του, προσέλαβε τὴν κτίσιν Του ὑπὸ τὸ σχῆμα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως καὶ ἦλθε ἀπὸ ἀγάπη πολλὴ σὲ μᾶς. Ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἕνας καὶ Τριαδικός.
.                 Ὁ Πατὴρ τώρα, στὰ Θεοφάνεια, δίνει τὴ μαρτυρία Του γιὰ τὸν ἀγαπητόν Του Υἱὸν καὶ τὸΠνεῦμα τὸ Ἅγιον δείχνει ἀκριβέστατα τοῦ Ποιὸς εἶναι ὁ Υἱός. Δείχνει. Δὲν γεμίζει τὸν Ἰησοῦν, ἐννοεῖται τὴν ἀνθρωπίνη φύση, μὲ Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄπαγε. Δείχνει. Δηλαδὴ πλήρης καὶ ἐκπληκτικὴ Θεοφανεία. Ἔτσι ὁ Υἱὸς ἀποκαλύπτει τὸν Πατέρα καὶ ὁ Πατέρας συστήνει τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δείχνει τὸν Υἱὸν κατ᾽ ἐντολὴν τοῦ Πατρός.
.                 Ἔτσι ὁ κόσμος ἔμαθε τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ποὺ μποροῦσε τώρα νὰ Τὸν λατρεύει καὶ νὰ Τὸν προσκυνᾶ. Εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀποκάλυψις στὴν ἀνθρωπίνη Ἱστορία, ποὺ ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὸν Δημιουργό Του. Ἡ πιὸ μεγάλη ἀποκάλυψις. Βέβαια εἶναι ἀληθὲς ὅτι πολλὲς φορὲς ὁ Θεὸς ἀπεκαλύφθη, ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι εἰς τὸν Ἀβραὰμ στὸ Σινὰ καὶ στὴ βάτο εἶναι ὁ Λόγος, ὅμως συσκιασμένα. Ἐδῶ ἔχομε μὲ σαφήνεια τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Καὶ μάλιστα ὅταν ὁ Εἷς τῆς Τριάδος, παίρνοντας τὴν ἀνθρωπίνη μορφή, τὸ ἀνθρώπινο σχῆμα, ἦλθε ἀνάμεσά μας κατὰ ἕναν ἀνείπωτα καταπληκτικὸ τρόπο.
.                 Πλάι ὅμως σὲ αὐτὴν τὴν μεγαλειώδη ἀποκάλυψη, γιατί ἔρχεται, ὅπως σᾶς εἶπα, ὁ δεύτερος τῆς Τριάδος, νὰ βαπτισθῆ εἰς τὸν Ἰορδάνη ποταμό, ἔχομε καὶ πλῆθος ἄλλες ἀποκαλύψεις. Ὥστε νὰἐρωτοῦμε, γιατί ἦρθε ὁ δεύτερος τῆς Τριάδος νὰ βαπτισθεῖ εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν; Οἱ Πατέρες, ἀγαπητοί μου, ἀναφέρουν ἀρκετοὺς λόγους ποὺ ὁ Ἰησοῦς ἐβαπτίσθη εἰς τὸν Ἰορδάνη. Βέβαια ἕνας, ὄχι, θὰ λέγαμε, κατ’ ἀξίαν πρῶτος, ἀλλὰ δὲν θὰ τοὺς πῶ κατ’ ἀξίαν πρῶτος, δεύτερος, ἁπλῶς μερικούς, δύο, τρεῖς, τέσσερις λόγους νὰ σᾶς ἀναφέρω. Ἦλθε γιὰ νὰ καθαρίσει ἐμένα τὸν ἄνθρωπο. Βαπτίζεται δὲ ὁ Χριστός, «οὐχ ὡς Αὐτὸς χρήζων καθάρσεως, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν οἰκειούμενος κάθαρσιν». Δὲν  ἦρθε, ἐπειδὴ ὁ Ἴδιος εἶχε ἀνάγκη νὰ καθαρισθῆ, ἀλλὰ οἰκειώθηκε τὴν δική μου τὴν κάθαρσιν. Καὶ ἐπῆρε τὸ λουτρὸν τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν Ἰορδάνη ποταμό.
.                 Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου ἦταν βάπτισμα μετανοίας. Ἔχομε τρία βαπτίσματα. Εἶναι τὸ βάπτισμα τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἦταν τρόπον τινά, σὰν διδασκαλία, ἐννοεῖται τῶν Ραβίνων, ὑποχρεωτικό, προκειμένου κάποιος νὰ φάει. Θυμηθεῖτε ποὺ εἶπαν στὸν Κύριον οἱ Φαρισαῖοι γιὰ τοὺς μαθητάς: «Γιατί οἱ μαθηταί σου μὲ ἄπλυτα χέρια τρῶνε τὰ στάχυα, τρίβοντάς τα μὲ τὰ χέρια τους;». Οἱ Ἑβραῖοι, σημειώνει ἐκεῖ ὁ Εὐαγγελιστής, δὲν κάθονται νὰ φᾶνε, ἐὰν δὲν πλυθοῦν ἐάν, ἐάν, ἐάν… Ἦταν ὁ βαπτισμὸς ὁ ἰουδαϊκός. Εἶναι τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, βάπτισμα μετανοίας. Καὶ τὸ βάπτισμα τὸ χριστιανικό, ποὺ εἶναι βάπτισμα συγχωρήσεως καὶ υἱοθεσίας καὶ μετοχῆς τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.
.                 Ὁ Χριστὸς λοιπὸν ἐβαπτίσθη ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου, τὸ μεσαῖον βάπτισμα. Τὸ βάπτισμα τοῦἸωάννου, τὸ ὁποῖον ἦταν βάπτισμα μετανοίας. Ἀλλὰ πῶς ἐγίνετο; Ἐβυθίζετο ὁ βαπτιζόμενος, ἔμενε βυθισμένος μέσα εἰς τὸ νερὸ καὶ ἔλεγε τὶς ἁμαρτίες του. Γι᾽ αὐτὸ σημειώνει ἐδῶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος. Ἀμέσως ἀνέβηκε ἀπὸ τὸ νερό. Δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸνερό. Ἀλλὰ ἀνέβηκε ἀπὸ τὸ νερό. Δηλαδὴ δὲν ἦταν βυθισμένος εἰς τὸ νερό, ὅπως ἦσαν οἱ ἄλλοι. Γιατί; Δὲν εἶχε ἁμαρτίες. Ἦρθε τὶς δικές μου τὶς ἁμαρτίες νὰ συγχωρήσει. Ἦρθε ἐμένα νὰ καθαρίσει, ἐμένα τὸν ἄνθρωπο. Γι᾽αὐτὸ λέγει αὐτὸ τὸ «εὐθύς», ἀμέσως ἀνέβη ἀπὸ τοῦ ὕδατος. Ὁ Ἰησοῦς βαπτίζεται, γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸν δρόμο στὸ δικό Του τὸ βάπτισμα, δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς παρέδιδε, καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι βάπτισμα, ὅπως σᾶς εἶπα, ἀφέσεως ἁμαρτημάτων, τόσο τοῦ προπατορικοῦ, ὅσο καὶ τῶν προσωπικῶν μας ἁμαρτημάτων.
.                 Ἀκόμη, ἐβαπτίσθη ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἰορδάνη ποταμό –ἕνας ἀκόμη λόγος–, γιὰ νὰ συντρίψει τὶς κεφαλὲς τῶν δρακόντων, δηλαδὴ τῶν δαιμόνων, μέσα εἰς τὸ νερὸ τοῦ Ἰορδάνου. Ἴσως φαίνεται περίεργο αὐτό. Ἡ κτίσις, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἔγινε χάριν τοῦ ἀνθρώπου, παρεχωρήθη στὴν ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἤδη ἀπὸ τὸν Παράδεισον προσεκύνησε τὸν διάβολον· διότι ἔκανε τὸ θέλημά του. Ἔκτοτε ἡ κτίσις εἶναι δαιμονοκρατουμένη.
.                 Ἔρχεται λοιπὸν ὁ Κύριος νὰ ἁγιάση τὴν κτίσιν, μέσα εἰς τὸ νερὸ τοῦ Ἰορδάνου. Εἶναι δὲἐκπληκτικόν, ὅτι τὸ νερὸ ἐδῶ εἶναι ἀντιπροσωπευτικὸ ὁλοκλήρου τῆς κτίσεως. Θέλετε νὰ σᾶς πῶκάτι; Ὅσοι μπορεῖτε νὰ τὸ συλλάβετε αὐτό. Εἶναι ἐκπληκτικὸν διότι… βέβαια ἡ θεολογία τοῦ νεροῦ εἶναι ἀπέραντη καὶ βαθυτάτη, τώρα ἐδῶ μόνον ἕναν λόγο σᾶς λέγω, ποὺ τὸ νερὸ εἶναι H20, ὑδρογόνο δύο, ὀξυγόνο. Τὸ ὑδρογόνο ὅμως εἶναι τὸ πρῶτο στοιχεῖο, ποὺ ὅταν τοῦ προστίθενται πρωτόνια εἰς τὸν πυρήνα του, γίνεται δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο, πεντηκοστόν, ἐνενηκοστὸν τόσο…στοιχεῖον. Ὅλη ἡ κτίσις, ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος, εἶναι, ἂς τὸ ποῦμε, ἔτσι χοντρικὰ χοντρικά, ὄχι ἐπιστημονικά, ἐπανάληψις τοῦ ἀτόμου τοῦ ὑδρογόνου. Συνεπῶς τὸ ὑδρογόνο θὰ μποροῦσε νὰκαυχηθῆ ὅτι εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἐκπροσωπεῖ ὁλόκληρη τὴ Δημιουργία. Αὐτὸ δὲ τὸ ὑδρογόνο ἔγινε ἀπὸτὴν ἐνέργεια τοῦ φωτός! Ἐκπληκτικόν! «Εἶπεν ὁ Θεὸς καὶ ἐγένετο φῶς». Πρῶτα τὸ φῶς. Μετὰ τὸὑδρογόνο. Μετὰ ὅλη ἡ κτίσις. Ἔτσι λοιπὸν εἶναι, τρόπον τινά, βρίσκεται νὰ ἐκπροσωπῆ τὴν κτίσιν τὸ ὑδρογόνο· τὸ ὁποῖον ἄφθονο βρίσκεται μέσα στὸ νερό.
.                 Ἔτσι, ἁγιάζει ὁ Χριστὸς τὸ νερό, τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ, δηλαδὴ ἁγιάζει ὁλόκληρη τὴν κτίσιν! Καὶ ἁγιάζοντάς την, διώχνει τοὺς δαίμονες, ποὺ ἐδαιμονοκράτουν τὴν κτίσιν. Γι᾽ αὐτὸ γράφει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ ὑμνογράφος, στὸν σημερινὸ Κανόνα, ποὺ ἀκούσαμε στὸν Ὄρθρον, στὸ πρῶτο τροπάριο τῆς πρώτης ᾨδῆς: «Καὶ δρακόντων κεφαλὰς ἐμφωλευόντων, διαθλάττει, ῥείθροις Ἰορδάνου». «Καὶ τὰκεφάλια τῶν δρακόντων, τὰ σπάζει, στὰ ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου». Τύπος δὲ τῶν δαιμονικῶν κεφαλῶν ἦσαν οἱ καταποντισθέντες Αἰγύπτιοι στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα. Οἱ Αἰγύπτιοι, μεταφορικῶς, συμβολικῶς, θεωροῦνται ὅτι εἶναι τὸ κράτος καὶ τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου, τὸ κράτος τοῦ Ἅδου, οἱ δαίμονες. Προσέξτε· δὲν εἶναι οἱ Αἰγύπτιοι οἱ δαίμονες. Προσέξτε, μὴν τὸ μπερδέψετε, τύπος εἶναι. Ὅταν πῆγαν νὰ περάσουν κι αὐτοὶ καὶ ἐπνίγησαν. Ἔτσι ὁ Ψαλμωδὸς λέγει στὸν 73ον Ψαλμόν: «Σὺ συνέτριψας τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων ἐπὶ τοῦ ὕδατος -Ποιῶν δρακόντων; Μεταφορικῶς. Τῶν Αἰγυπτίων, πού, τρόπον τινά, ἀντιπροσωπεύουν τοὺς δαίμονες-. Σὺ συνέθλασας –εὐθὺς παρακάτω– τὴν κεφαλὴν τοῦδράκοντος». Γιατί πρῶτα ἀκολουθεῖ πληθυντικὸς καὶ μετὰ ἑνικός; Διότι εἶναι οἱ δαίμονες καὶ ἑνικὸς εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ἕνας, ὁ ἀρχηγός.
.                 Γι᾽αὐτό, ἀγαπητοί μου, δυνάμει τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ μας στὸν Ἰορδάνη, σὲ κάθε βάπτισι πιστοῦ λέγονται εὐχές. Ὅπως καὶ στὸν ἴδιον τὸν ὑπὸ βάπτισιν, λέγονται ἀφορισμοί, δηλαδὴ νὰφύγουν οἱ δαίμονες ποὺ τυχὸν ἐμφωλεύουν μέσα εἰς αὐτὴν τὴν ὕπαρξι, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ ὕδατος, προκειμένου νὰ γίνη ἡ βάπτισις. Ἀκοῦστε τί λέγει μία εὐχή. Δυστυχῶς ὁ χρόνος δὲν ἐπαρκεῖ νὰ σᾶς κάνω πιὸ πολλὴ ἀνάλυση. Ἀνάγνωση θὰ σᾶς κάνω: «Σὺ καὶ τὰ Ἰορδάνια ῥεῖθρα ἡγίασας, οὐρανόθεν καταπέμψας τὸ Πανάγιόν σου Πνεῦμα, καὶ τὰς κεφαλὰς τῶν ἐκεῖσε ἐμφωλευόντων συνέτριψας δρακόντων. Αὐτὸς οὖν, φιλάνθρωπε Βασιλεῦ –θὰ τ’ ἀκούσετε καὶ στὴν ἀκολουθία τῆς Βαπτίσεως [ποὺ θὰ ἀκολουθήση τώρα ἐδῶ]– πάρεσο καὶ νῦν διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶἁγίασον τὸ ὕδωρ τοῦτο…».  «Συντριβήτωσαν –λέει ὁ ἱερεὺς– ὑπὸ τὴν σημείωσιν τοῦ τύπου τοῦ τιμίου Σταυροῦ Σου (:μὲ τὸ σημάδι τοῦ Σταυροῦ) πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις – οἱ δαίμονες-. Ὑποχωρησάτωσαν ἡμῖν (: ἂς ὑποχωρήσουν σὲ μᾶς) πάντα τὰ ἐναέρια καὶ ἀφανῆ εἴδωλα, καὶ μὴὑποκρυβήτω τῷ ὕδατι τούτῳ δαιμόνιον σκοτεινόν (:καὶ νὰ μὴν κρυφτεῖ δαιμόνιο σκοτεινὸ κάτω ἀπὸτὸ νερὸ – ἐκεῖνο τὸ «ὑπο-κρυβήτω». Δηλαδὴ στὴν κτίσιν, μὲ ἄλλα λόγια)».Ἔτσι, ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν Ἰορδάνη νὰ ἁγιάσει τὴν κτίσιν, ἀφοῦ θὰ συνέτριβε τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων καὶ τὴν κεφαλὴν τοῦμεγάλου δράκοντος, τοῦ Διαβόλου.
.                 Ὁ Χριστός, ἀκόμη, ἀγαπητοί μου, μέσα στὸν Ἰορδάνη, ἀπέκτεινεν τὴν ἔχθραν μεταξὺ Θεοῦκαὶ ἀνθρώπου. Λέγει πάλι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ ὑμνογράφος στὴν 5η ᾨδή του, στὸν εἱρμό: «Ἰησοῦς, ὁζωῆς ἀρχηγὸς λύσαι τὸ κατακρίμα ἥκει Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου, καθαρσίων δὲ ὡς Θεὸς μὴ δεόμενος (:ὁ Ἴδιος δὲν εἶχε ἀνάγκη νὰ καθαριστεῖ), τῷ πεσόντι καθαίρεται ἐν τῷ Ἰορδάνῃ (:ἔρχεται νὰκαθαρίσει αὐτὸν ποὺ ἔπεσε, νὰ τὸν καθαρίσει στὸν Ἰορδάνη), ἐν ᾧ( :ἐν τῷ ὁποίῳ Ἰορδάνη) τὴν ἔχθραν κτείνας».  «Ἀπέκτεινε τὴν ἔχθραν»·  γι᾽ αὐτὸ λέγεται ὅτι ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς εἶναι ὁ τάφος τῆςἔχθρας, εἶναι ὁ θάνατος τοῦ θανάτου, ὁ Ἰορδάνης θανάτωσε τὸν θάνατον. Ἐρωτᾶ κάποιος ἐκ τῶν Πατέρων: «Πῶς μὲν ὁ Παῦλος εἶπεν ὅτι ὁ Χριστὸς ἀπέκτεινεν τὴν ἔχθραν ἐν τῷ Σταυρῷ; Ὁ δὲμελωδὸς λέγει ἐδῶ ὅτι ἀπέκτεινεν αὐτὴ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ». Ὁ Παῦλος λέγει «ἀπεκτάνθη», σκοτώθηκε ἡἁμαρτία, ἡ ἔχθρα ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν Θεό, «στὸν Σταυρό». Ἐδῶ ὁ μελωδὸς λέγει «στὸποτάμι». Τί συμβαίνει; Βέβαια, θὰ λέγαμε, ὁ Χριστὸς ἔλυσε τὴν ἔχθραν, μὲ ὅλα τὰ μυστήρια τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας Του. Ὅπως μὲ τὴ σύλληψίν Του, τὴν γέννησή Του, τὴν βάπτισή Του, τὴν Σταύρωσή Του, τὴν Ἀνάστασή Του. Ὅλα αὐτὰ εἶναι σταθμοὶ τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας Του, ποὺ ἀποτελοῦν καὶ τὰ μυστήρια, ποὺ ὅλα αὐτὰ ἀπέκτειναν τὴν ἔχθραν τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό· καὶ τὰὁποία ἀποτελοῦν, κατὰ τὸν ἅγιον Νικόλαο Καβάσιλα, τὰ «ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας». Ἐκεῖνα τὰὁποῖα συντελοῦν στὴ σωτηρία μας.
.                 Καὶ ὁ Παῦλος λέγει: «Τοῦτο γινώσκοντες (:αὐτὸ νὰ ξέρετε) ὅτι ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος συνεσταυρώθη –ποῦ συνεσταυρώθη; –  ἐν τῷ βαπτίσματι» -λέει ὁ Παῦλος- τῷ Χριστῷ». Συνεσταυρώθη μὲ τὸν Χριστό, μέσα εἰς τὸ βάπτισμα. Γι᾽ αὐτὸ γίνεται μέτοχος τῶν παθημάτων τοῦΧριστοῦ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν βάπτισή Του. Γι᾽αὐτὸ καὶ ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Σταυρὸν τὸ βάπτισμα ὀνομάζει». Τὸ βάπτισμα λοιπὸν εἶναι σταυρός. Καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου εἰκονίζεται μυστικῶς εἰς τὸ Βάπτισμα. Σταυρὸς καὶ Βάπτισμα οὐσιαστικὰ εἶναι ἕνα. Καὶ ἐκφράζουν τὴν ἴδιαν ἀλήθεια. Σταυρὸς καὶΒάπτισμα. Ἕνα εἶναι.
.                 Ἀκόμη, Αὐτὸς ὁ Κύριος, ὅταν μπῆκε εἰς τὸ ποτάμι, γίνεται ὁ μεσίτης δύο διεστώτων ὀχθῶν. Ἡ μία ὄχθη τοῦ ποταμοῦ καὶ ἡ ἄλλη ὄχθη τοῦ ποταμοῦ. Ἡ μία ἀπὸ δῶ, ἡ ἄλλη ἀπὸ κεῖ. Ὁ Θεὸς καὶ οἱἄνθρωποι. Μπαίνει στὴ μέση στὸ ποτάμι καὶ ἑνώνει τὰ διεστῶτα. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Χριστὸς λέγεται μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Εἶναι ἐκπληκτικόν. Τὸ ποτάμι λοιπὸν τοῦ Ἰορδάνου εἶναι τύπος διαστάσεως Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ὁ Χριστὸς ὁ μεσίτης. Προτύπωσις, ἀγαπητοί μου, αὐτοῦ τοῦ πράγματος εἶναι ἡμηλωτὴ τοῦ Ἠλία, ἡ προβιὰ ποὺ φοροῦσε ὁ Ἠλίας, τὴν ὁποία ἔριξε εἰς τὸν Ἐλισσαῖον, ἀναλαμβανόμενος εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκεῖνος ἐκτύπησε τὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου κι ἔγινε ξηρά. Καὶπέρασε ἀπὸ κεῖ ὁ Ἐλισσαῖος. Ἡ μηλωτὴ τοῦ Ἠλία εἶναι τύπος τῆς μεσιτείας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἑνώνει τὶς δύο ὄχθες, τὶς δύο πλευρές. Τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
.                 Ἀκόμη, γιατί ἐβαπτίσθη ὁ Χριστός; Γιὰ νὰ «πληρώσει» τὸν νόμον. «Πληρῶ» θὰ πεῖ «γεμίζω», δηλαδὴ «ὁλοκληρώνω, πραγματοποιῶ, δὲν ἀφήνω τίποτε ποὺ νὰ μὴν τὸ ἔχω πραγματώσει». Ὁ ἴδιος ὁΘεὸς ἔδωσε τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου· ἔπρεπε λοιπὸν καὶ ὁ Ἴδιος ὡς ἄνθρωπος, νὰ τηρήςῆ τὸν νόμον, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἦρθε νὰ βαπτισθῆ. Μᾶς σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος: «Τότε παραγίνεται ὁἸησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾽ αὐτοῦ. ὁ δὲἸωάννης διεκώλυεν (:τὸν ἐμπόδιζε) αὐτὸν λέγων· ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με; (:Ἐγὼ ἔχω ἀνάγκη νὰ βαπτιστῶ ἀπὸ σένα, κι ἐσὺ ἔρχεσαι σὲ μένα;) ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· ἅφες ἄρτι (: Ἄστο τώρα αὐτό)· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην». «Δικαιοσύνη» θὰ πῆ «ὅλος ὁ νόμος». «Πρέπει νὰ ἐκπληρώσουμε ὅλο τὸν νόμον». Καὶμὲ τὴν ἐκπλήρωσι τοῦ παλαιοῦ νόμου στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστὸς μᾶς ἀπάλλαξε τοῦτελετουργικοῦ νόμου, τῆς Παλαιᾶς, δηλαδή, Διαθήκης, ἀφοῦ πλέον ἡ δικαίωσις, δηλαδὴ ἡ σωτηρία, δὲν γίνεται μὲ τὴν ἐκπλήρωσι πλέον τοῦ νόμου, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐκπλήρωσι τῆς πίστεως. Φύγαμε ἀπὸ τὴδιαθήκη τοῦ νόμου καὶ περάσαμε στὴ διαθήκη τῆς πίστεως.
.                 Θέλετε ἀκόμη; Κι ἄλλοι, κι ἄλλοι πολλοὶ λόγοι. Ἀλλὰ ἐπιτρέψατέ μου ἕναν ἀκόμη λόγο, ὅσο μᾶς παίρνει ὁ καιρός. Ἕνας σημαντικότατος. Εἶναι ὅτι ἡ φανέρωσις ὅλου του Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦγιὰ πρώτη φορά, ὅπως σᾶς εἶπα ἤδη εἰς τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ὁμιλίας, στὴν Ἱστορία τῆς κτίσεως, κατὰἕναν τρόπο ἐναργῆ, φανερό, καθαρό, ἀλλὰ μποροῦμε κάτι ἀκόμη νὰ ποῦμε, ποὺ ἀφορᾶ σέ μᾶς. Τὸτρίτο τροπάριο τῆς 8ης ᾨδῆς τοῦ ἰδίου ὑμνογράφου, τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, λέγει: «Τριάδος ἡ φανέρωσις, ἐν Ἰορδάνῃ γέγονεν (:Ἔγινε ἡ φανέρωση τῆς Τριάδος)· αὕτη γὰρ ὑπέρθεος φύσις –ἄλλη φορά, νὰἐξηγήσωμε τί θὰ πῆ «ὑπέρθεος φύσις»-, ὁ Πατὴρ ἐφώνησεν (:μίλησε). Οὗτος ὁ βαπτιζόμενος, Υἱὸς ὁἀγαπητός μου, τὸ Πνεῦμα συμπαρῆν τῷ ὁμοίῳ». Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἦτο συμπαρόν, μαζὶ παρόν, μὲ τὸν ὅμοιό Του, δηλαδὴ τὸν Υἱόν. Κ.λπ.
.                 Στὸ πρῶτο δὲ τροπάριο τῆς Α΄ ᾨδῆς λέει: «Ἀδὰμ τὸν φθαρέντα ἀναπλάττει, ρείθροις Ἰορδάνου» (:Ἀναπλάττει τὸν φθαρέντα Ἀδάμ, εἰς τὰ ποταμάκια τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ)».
.                 Ἔχομε λοιπὸν ἐδῶ τὴν φανέρωση τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ ἀναπλάση τὸν ἄνθρωπο, πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ δημιούργημα εἶναι ὁ ἄνθρωπος! Ἔρχεται ὁ ὅλος Θεὸς νὰ ἀναπλάση τὸν ἄνθρωπο. Γιατί; Γιατί ὁ ὅλος Θεὸς ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπο. Τί εἶπε; «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν». «Ποιήσωμεν». «Νὰ κάνωμε ἄνθρωπο». Καὶ ρωτάει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Θεσσαλονίκης, ὁ Παλαμᾶς: «Τίνος δὲ ἕνεκεν τοῦ ἀνθρώπου πλαττομένου τε καὶ ἀναπλαττομένου τὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος φανεροῦται μυστήριον;». «Ποιός ὁ λόγος ποὺ φανερώνεται ἡ Ἁγία Τριάς, τὸ μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δημιουργῆται καὶἀναδημιουργῆται τώρα, τότε εἰς τὸν Ἀδὰμ καὶ τώρα εἰς τὸν Ἰορδάνην;». «Διότι –ἀπαντάει ὁ ἴδιος Πατήρ– ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄχι μόνον μύστης καὶ προσκυνητὴς τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶὁ ἀποκλειστικὰ μόνος δική της εἰκόνα». «Ὁ ἄνθρωπος ἀποκλειστικὰ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος». Ἀποκλειστικά. Γιατί; Διότι τὰ ζῶα δὲν διαθέτουν οὔτε λόγον, οὔτε νοῦν. Καὶ τὴ ζωὴ ποὺ ἔχουν, εἶναι ζωὴ ζωική, ὄχι ζωὴ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὕστερα οἱ ἄγγελοι, ὁ ἀγγελικὸς κόσμος, ὁμοίως καὶ τὸ ἴδιο. Ἔχουν νοῦν καὶ λόγον, ἀλλὰ δὲν ἔχουν σώματα, γιὰ νὰ ζωοποιηθοῦν ἀπὸτὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Μόνος ὁ ἄνθρωπος ἔχει ζωοποιήση ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ παίρνει τὴ ζωή του, ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἡ ζωὴ τῶν ζώων. Ἀλλὰ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ὁνοῦς καὶ ὁ λόγος. Τρία λοιπὸν στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δίδει, ἀνακλοῦν τὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
.                 «Ἀλλ’ οὐχὶ καὶ πνεῦμα ζωοποιοῦν –λέγει γιὰ τοὺς ἀγγέλους ὁ ἅγιος Γρηγόριος– ἐπεὶ μηδὲσῶμα τὸ παρ᾽ αὐτοῦ ζωοποιούμενον». Δὲν ἔχουν σῶμα οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Ἔτσι λοιπόν: «Ἄνθρωπος –λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος– μόνος, μοναδικότατος μόνος κατ’ εἰκόνα τῆς Τρισυποστάτου φύσεως νοῦν ἔχει καὶ λόγον καὶ πνεῦμα τοῦ σώματος ζωοποιοῦν». Νοῦς ὁ Πατήρ, Λόγος ὁ Λόγος καὶ Πνεῦμα τὸΠνεῦμα τὸ Ἅγιον. Νὰ λοιπὸν ὁ ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς ποὺ ἔρχεται, δημιουργεῖ τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα Του καὶ ἀνακλᾶ τώρα ἡ εἰκόνα τὸ πρωτότυπον, διότι πράγματι ἡ φανέρωσι τῆς Ἁγίας Τριάδος, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ ἀρχέτυπον, τὸ ὁποῖον ἀναπλάττει τὸν κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργηθέντα ἄνθρωπον. Τὸ πρῶτον καὶ τὸ μεγάλο εἶναι αὐτό. Εἶναι κι ἄλλα πολλά.
.                 Ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας πρὸ τόσο μεγάλων γεγονότων, ἔκθαμβη ἀναβοᾶ: «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ πάντα ὅσα ἠθέλησεν ὁ Κύριος ἐποίησεν (:ὅσα ἤθελε, ἔκανε)». Καὶ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία: «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; (:Ποιός ἄλλος θεὸς εἶναι μεγάλος, ὅπως εἶναι ὁΘεός μας;)». «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος». Ναί, ἀγαπητοί μου· κι ὁ πιστὸς διαισθανόμενος τὸ μυστήριον τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, διαρκῶς δοξάζει τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεὸν ποὺ ἐργάστηκε τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἐπάνω εἰς τὴν Γῆ.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ καὶ μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητὴ  μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο, μεταφορὰ τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας σὲ ἠλεκτρονικὸ κείμενο καὶἐπιμέλεια: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Ἀπομαγνητοφώνηση ὁμιλίας διὰ χειρὸς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀθανασίου Κ.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

Διαφήμιση

, , , , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΕΙΣ» (π. Ἀθαν. Μυτιληναῖος)

«Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΕΙΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [Λουκ. η´ 5-15]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου, μὲ θέμα:
[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 12-10-1997], (Β 363)

.                  Ἐρχόμεθα καὶ πάλι, ἀγαπητοί μου, στὴ θαυμασία παραβολὴ τοῦ σπορέως, ὅπως τὴν ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴτοῦ Λουκᾶ. Ἐδῶ ὁ Κύριος, μὲ τέσσερις εἰκόνες, δείχνει τέσσερις κατηγορίες ἀκροατῶν. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀκοῦν ἐξ ἴσου τὰ εὐαγγελικὰμηνύματα. Ὁ καθένας διαθέτει τὴ δική του προαίρεση ἢ τὴ δική του καλλιέργεια ψυχῆς. Ἄλλος εἶναι προσεκτικὸς ἀκροατής, ἄλλος ἐπιπόλαιος, ἄλλος πορωμένος, ἄλλος βρίσκει ἀνεπαρκῆ αὐτὰ ποὺ ἀκούει καὶ ἐπιδιώκει ἀναζήτηση ἔξω τοῦ εὐαγγελικοῦ χώρου, ἄλλος κάτι ἄλλο κ.ο.κ. Πάντως, βασικὰ στοιχεῖα τῆς παραβολῆς εἶναι:
.                  Πρῶτον, ὅτι «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Ἐξῆλθεν ὁ Θεός. Ἐξῆλθεν. Πῶς ἐξῆλθε; Ἀπὸ ποῦ ἐξῆλθε; Καὶ ποῦπῆγε; Εἶναι ὁ Θεὸς Λόγος, ὁ Ὁποῖος ἐξέρχεται εἰς τὸν κόσμον μὲ τὴν Ἐνανθρώπησή Του. Δεύτερον. Ὁ σκοπὸς τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ ΘεοῦΛόγου ποὺ ἐξέρχεται, εἶναι νὰ σπείρει τὸν σπόρον τῆς ἀληθείας. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Τριαδικός. Ἡ πρώτη ἀλήθεια. Ἐκ τῆς ὁποίας ἐξαρτῶνται ὅλες οἱ ἄλλες ἀλήθειες. Καὶ ὁ δεύτερος λόγος, ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἐνηνθρώπησε. Τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐνηνθρώπησε. Αὐτὲς οἱ δύο μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ καθορίζουν αὐτὸ ποὺ λέμε: «Χριστιανισμός».
.                  Τρίτον. Ὅτι ὁ Θεός, τόσο ἀγάπησε τὸν κόσμον, ποὺ ἔδωσε τὸν Υἱόν Του, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος διὰ μέσου τῆς πίστεως.
.                  Καὶ ἕνα τέταρτο. Ὅτι μὲ τὶς παραβολὲς ἀποσκοποῦσε ὁ Κύριος τὴ γνώση σὲ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἐνδιαφέρον νὰ γνωρίσουν τὰμυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὴ αὐτὴ ἡ φράση ποὺ ἀκούσαμε σήμερα· «Ὑμῖν» -εἶπε στοὺς μαθητάς Του…· γιατί κι ἐκεῖνοι δὲν κατάλαβαν τὴν παραβολή, τί ἐννοοῦσε ὁ Κύριος:- «Ὑμῖν δέδοται –εἶπε– γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». «Σὲ σᾶς δόθηκε νὰγνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Σὲ σᾶς δόθηκε.
.                  Ἀλλὰ ἂν ὁ Θεὸς Λόγος ἐξέρχεται ὡς σπορέας τοῦ σπόρου τῶν ἀληθειῶν Του στὶς ἀνθρώπινες καρδιές, γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ γῆ ποὺἔρχεται νὰ σπείρει, εἶναι οἱ ἀνθρώπινες καρδιές, ταυτόχρονα ἐξέρχεται καὶ ὁ διάβολος νὰ σπείρει τὸν δικό του σπόρο στὶς ἀνθρώπινες ψυχές. Ταυτόχρονα. Ἐξ ἄλλου γίνεται ὑπαινιγμὸς εἰς τὴν τρίτη περίπτωση ἀκροατῶν, στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως πάντοτε, ποὺ λέγει ἐδῶ ὅτι ἀκοῦν κάποιοι τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ παίρνει ἀπὸ τὴν καρδιά τους τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ παίρνει ὁ διάβολος. Κατὰπαθητικὸν τρόπον. Κατὰ ἐνεργητικὸν τρόπον, σπείρει ὁ διάβολος τὸ δικό του δαιμονικὸ σπέρμα. Νὰ πῶς τὸ λέγει ὁ Κύριος στὴν παραβολὴ πάντα τοῦ σπορέως: «Εἶτα –ἔπειτα– ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν -τὸν παίρνει-, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν». «Μὲσκοπὸ νὰ μὴν φθάσουν νὰ πιστέψουν καὶ νὰ σωθοῦν».
.                  Ἀναφορὰ λοιπὸν στὸν διάβολο, ποὺ καὶ αὐτὸς κάνει μία διπλὴ δουλειά. Ἐμποδίζει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, σπέρνει τὸ δικό του τὸσπέρμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ διπλὴ δουλειὰ ποὺ κάνει ὁ διάβολος. Δηλαδὴ ἀφαιρεῖ, ἐξουδετερώνει τὸν σπόρο τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες καρδιές, γιὰ νὰ σπείρει τὸν δαιμονικό του σπόρο. Ὁ Κύριος, γι’ αὐτὸν τὸν δαιμονικὸ σπόρο, προσέξατε, γιατί ἴσως δὲν τὸ ἔχομε κατανοήσει, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὰ ζιζάνια ποὺ σπέρνει μέσα στοὺς ἀνθρώπους, μίλησε σὲ εἰδικὴ παραβολή, τὴ λεγόμενη «παραβολὴ τῶν ζιζανίων».
.                  Ἔτσι, θὰ κάναμε μία παρέκβαση ἀπὸ τὴν παραβολή, μία ἔτσι, μία μικρὴ ἔξοδο ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως στὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων· γιατί εἴδατε ὅτι ἔχει πάρα πολλὴ σχέση. Ὅταν ἔρχεται καὶ παίρνει τὸν σπόρο, τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες καρδιές. Μία δηλαδὴ ἀντίπραξη, θὰ λέγαμε, στὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Σπορέως. Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε, εἶναι ἐξ ἄλλου συντομοτάτη, αὐτὴν τὴν παραβολή, ἐπειδὴ ἔχει σχέση, εἴδαμε, μὲ τὴν παροῦσα παραβολή. Τὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἰς τὸ 13ο κεφάλαιο. Μὲδύο λόγια: «Ὠμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Πῶς μοιάζει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Μὲἕναν ἄνθρωπο ποὺ σπέρνει τὸ καλὸν σπέρμα στὸ χωράφι τὸ δικό του. «Ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Βλέπετε, αὐτὴ ἡ φράση εἶναι ἐννοιολογικά, γιὰ νὰμὴν πῶ καὶ σὲ κάποιες λέξεις μοιάζει, ποὺ λέει «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. Εἴδατε σχέση ποὺ ἔχει; «ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν». Πῆγαν οἱ ἄνθρωποι νὰ κοιμηθοῦν. Οἱ ἀγρότες, οἱ ἐργάτες αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, πῆγαν σπίτι τους νὰ κοιμηθοῦν. Ὁ ἐχθρὸς ἦρθε καὶ ἔριξε μέσα στὸ χωράφι ζιζάνια· ἀνάμεσα στὸν σίτον ποὺ ἐσπάρη ἀπὸ τὴν ἡμέρα. «ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε,–ὅταν βγῆκε τὸ σιτάρι, σὰν χορτάρι καὶ μετὰἔκανε καρπὸ- «τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια -τότε φάνηκαν τὰ ζιζάνια-».

.                  Καὶ ἑρμηνεύει ὁ Κύριος τὴν παραβολὴ αὐτὴ στοὺς μαθητάς Του πάλι, ὅπως ἑρμήνευσε καὶ τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. «Ὁσπείρων», λέει, «τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καλὸν σπέρμα. Ἀκόμη: «Ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁκόσμος». Ποιός εἶναι ὁ «ἀγρός»; Εἶναι ὁ κόσμος, οἱ ἄνθρωποι, οἱ προαιρέσεις τῶν καρδιῶν των. «Τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας». Τὸ καλὸ σπέρμα ποιὸ εἶναι; Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀποδέχονται. Εἶναι τῆς τετάρτης κατηγορίας· ποὺ λέει ἐκεῖ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει, ἀποδέχεται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, κατέχει- ἀκοῦστε αὐτὸ τὸ κατέχει- τὸν κρατᾶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ καρποφορεῖ, ἀκούσαμε τὴν παραβολὴ τοῦσπορέως- ἑκατὸ φορὲς παραπάνω. «Τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ». Ἀλλὰ τὰ ζιζάνια εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου. «Ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος». Ὁ ἐχθρός, ποὺ τὰ ἔσπειρε, εἶναι ὁ διάβολος. Καὶ ἐννοεῖται, μὲ βοηθοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου νὰ γίνει αὐτὴ ἡ σπορά.
.                  Θὰ λέγαμε ὅτι ἡ παραβολὴ τῶν ζιζανίων συμπληρώνει τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. Σαφῶς. Τὸ εἴδατε. Καὶ μάλιστα τὴν διασαφίζει τὴν παραβολὴν τοῦ σπορέως ὡς πρὸς τὰ ἀποτελέσματα συμπεριφορᾶς τῶν τεσσάρων κατηγοριῶν ἀκροατῶν.
.                  Ἔχομε λοιπὸν τὸν Σπορέα καὶ τοὺς σπορεῖς. Τὸν Σπορέα, τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς σπορεῖς, τοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου. Καὶ ὁσπόρος τοῦ ἀγαθοῦ σπορέα, θὰ ἐπαναλάβω, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Βέβαια δὲν ἀμφισβητεῖται πὼς ὅ,τι σπείρει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, εἶναι σπέρμα καλόν. Δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησις γι΄αὐτό. Ἀμφισβητεῖται ὅμως τὸ σπέρμα, τὰ σπόρια νὰ τὸ πῶ ἁπλά, τῶν διαφόρων σπορέων· ποὺ εἶναι «οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ», ὅπως λέει ὁ Κύριος· ποὺ πίσω τους βέβαια κρύβεται ὁ διάβολος. Καὶ ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ποιότητα τὴν ὁποία αὐτοὶ σὰν σπόρο σπέρνουν στὸν ἀγρὸ τοῦ Χριστοῦ; Ποιὸς εἶναι ὁ ἀγρὸς τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Προσέξατε τό. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Πρώτιστα, ἐκεῖνοι ποὺσπέρνουν, οἱ υἱοὶ τοῦ διαβόλου, τὰ παιδιὰ τοῦ πονηροῦ, τοῦ διαβόλου, εἶναι οἱ αἱρετικοί. Κι αὐτὰ ποὺ σπέρνουν εἶναι οἱ ποικίλες αἱρέσεις.
.                  Τὸ ἀκούσαμε αὐτὸ στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Μὲ τὴν εὐκαιρία ποὺ γιορτάζομε τοὺς Πατέρες τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι δούλεψαν καὶ πολὺ κοπίασαν ὅλοι οἱ Πατέρες ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διὰ νὰ καθορίσουν καὶ στερεώσουν τὴν Ἀλήθειαν, μὲ Α κεφαλαῖο, τὴν Ἀλήθειαν, καὶ νὰ βγάλουν καθετὶ ποὺ θὰ ἦταν αἱρετικό· διότι τὴν ἀφορμή, κάθε φορὰ ποὺ συνεκροτεῖτο μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἦταν ἡ αἵρεσις. Ἀνεφύετο μία αἵρεσις, συγκαλοῦντο οἱ Πατέρες νὰ τὴν μελετήσουν, νὰ τὴν ἀποβάλουν καὶ νὰ διατηρήσουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Μάλιστα ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσει ὅσους αἱρετικοὺς ἠρνοῦντο διὰ τῆς ἀπαλείψεως τῶν εἰκόνων τὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσει ὅσους αἱρετικοὺς ἠρνοῦντο τὴν θείαν φύσιν τοῦ Χριστοῦ.
.                  Ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι. Ἔχομε καὶ τὰς τοπικάς. Στὴν Α΄ λοιπὸν οἱ αἱρετικοὶ ἀρνοῦνται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ζ΄ ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ· διότι ὅταν ἠρνοῦντο τὴν παρουσία τῶν εἰκόνων-… πρώτιστα ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ· ὅλες οἱ ἄλλες δὲν θὰ μᾶς ἐνδιέφεραν, ἢ τῆς Παναγίας ἢ ἑνὸς ἁγίου, γιατί ὑπῆρξαν ὡς ἄνθρωποι. Τὸ θέμα εἶναι, μπορεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ νὰ εἰκονισθεῖ; Μά, ἐὰν ἔγινε ἄνθρωπος, βεβαίως μπορεῖ νὰ εἰκονισθεῖ. Ἂν λοιπὸν ἐσὺ ἀρνεῖσαι τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀρνεῖσαι στὴν πραγματικότητα τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέγαν κάποιοι ἄλλοι αἱρετικοὶ ποὺ προσήγγιζαν αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς, τοὺς λεγομένους Μονοφυσίτας, καὶ πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι Μονοφυσιτισμς μέσα σ λο τ μκος τς στορίας τς κκλησίας, διαρκς ρπει, κι ὅταν βρίσκει τὴν κατάλληλη στιγμή, ξεπετιέται. Ἦσαν οἱ Δοκῆται. Ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἦταν κατὰ δόκησιν, κατὰ φαντασίαν… Ὅτι «ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε στὸν Σταυρὸ κατὰ φαντασία… Γιατί τὸ σῶμα Του ἦταν φανταστικό, κατὰ φαντασία… Ἀντιλαμβάνεστε; Ἄρα, δὲν πῆρε τὴν ἀνθρωπίνη φύση. Καὶ ἀφοῦδὲν πῆρε τὴν ἀνθρωπίνη φύση, δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθεῖ». Καὶ ὅπως λένε οἱ Πατέρες, ἐκεῖνο ποὺ δὲν προσλαμβάνεται, τὸἀπρόσληπτον, εἶναι καὶ ἀθεράπευτον. Δηλαδὴ δὲν θεραπεύεται. Δηλαδὴ δὲν ἔχομε σωτηρία. Ἀντιλαμβάνεστε λοιπόν. Ἔτσι ἔρχονται οἱ αἱρετικοὶνὰ προσφέρουν, νὰ προσβάλουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου μὲ τὴν αἵρεσή τους.
.                  Τί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ εἶναι πρὸς τὸν Τίτον; «Αἱρετικὸν ανθρωπον –λέει στὸν Τίτο- μετὰ μίαν καίδευτεραννουθεσιανπαραιτου -ἄστονε, ἄστονε-, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος». Αὐτὸ τὸ«ἐξέστραπται», τοῦ ἐκ + στρέφω. Νὰ τὸ πῶ μ’ ἕνα παράδειγμα: Τὸ τραῖνο ποὺ ἐκτροχιάζεται, βγαίνει ἀπὸ τὶς γραμμές του. Δὲν εἶναι πάνω στὶς γραμμές του. Αὐτὸ θὰ πεῖ: ἐκστρέφω. Δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ αἱρετικοί, βγῆκαν ἀπὸ τὶς ράγες, τὶς γραμμὲς τῆς ἀλήθειας, τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ αὐτοί, λέγει, ἁμαρτάνουν «αὐτοκατάκριτοι ὄντες». Ἄστους. Φύγε. Μάλιστα, παραλείπω, «μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Τοὺς εἶπες μία φορά; Τοὺς εἶπες δύο φορές; Δὲν καταλαβαίνει; Ἄστονε. Θὰ τὸν ἀποβάλλεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ξέρετε πῶς λέει τὴν αἵρεση ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος; «Βοτάνην διαβόλου». Ὅπως εἶναι ἡ διαβολὴ τοῦ σίτου, ἐδῶ εἶναι ἡ βοτάνη τοῦ διαβόλου. Δηλαδὴ «ὃ ἐστὶν ἡ αἵρεσις».
.                  Μία προσφιλὴς μέθοδος τοῦ διαβόλου, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ νοθεία. Εἶναι ἡ διαστροφὴ τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ καὶ ὅ,τι εἶναι πραγματικόν. Τὸ διαστρέφει. Ὅπως σᾶς εἶπα, τὸ ξεστράτισμα ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὸ εὐαγγελικὸν ἦθος. Δύο πράγματα εἶναι. Ἡ πίστις καὶ τὸ ἦθος. Αὐτά, λέγει, αὐτὰ κατὰ κάποιον τρόπον, ξεστρατίζονται, διαστρέφονται, βγαίνουν ἀπὸ τὴ ράγα τους. Γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ διάβολος ὅτι μὲ τὴν αἵρεση δὲν ὑπάρχει ἡ σωτηρία. Διότι ἡ αἵρεσις, θὰ πεῖτε, «Νά, κάτι καλὸ δὲν λένε;». Ὄχι. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὅπως ἕνα καλὸ φαΐ καὶ νὰ ἔχει μέσα δηλητήριο. Στὸ τέλος θὰ ζήσεις; Ἢ θὰ πεθάνεις; Γιατί ἁπλούστατα δὲν ὑπάρχει ἡ σωτηρία στὴν αἵρεση· διότι ἡ αἵρεσις εἶναι βλασφημία κατὰτοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ Κύριος ὁ ἴδιος καὶ οἱ συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅτι ὁ αἱρετικὸς βλασφημᾶ κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ, δὲν ἔχει σωτηρία. Οὔτε εἰς τὸν παρόντα, λέει, οὔτε στὸν μέλλοντα αἰώνα, εἶπε ὁ Χριστός. Ἡ αἵρεση λοιπὸν εἶναι τὸ πρῶτο ζιζάνιο ποιοτικῶς καὶ ποσοτικῶς, ποὺ σπέρνει ὁ διάβολος στὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου, στὴν Ἐκκλησία.
.                  Ἄλλη μορφὴ ζιζανίων ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς, εἶναι οἱ ποικίλες θεωρίες, ὅπως περὶ ὑπάρξεως. «Γιατί ὑπάρχω;». Ποιά εἶναι ἡἀπάντησις; «Ε, νὰ φάω καὶ νὰ πιῶ καὶ νὰ πεθάνω». Ἢ «Νὰ χαζεύω ἀνάμεσα στ΄ ἀστέρια», ὅπως πιστεύει ὁ Βουδισμὸς κ.ο.κ. Περὶ ὑπάρξεως. Ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς μου.
.                  Ἡ θεωρία περὶ ἐλευθερίας, περὶ καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ Δαρβινισμοῦ. Περὶ πανσεξουαλισμοῦ καὶ φροϋδισμοῦ. Περὶ ἰσότητος τῶν φύλων καὶ φεμινισμοῦ. Σπορὲς τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτά. Κατὰ δαιμονιώδη μάλιστα τρόπο ὁ φεμινισμός. Περὶ περιορισμοῦ, μὲ τὸν ἔλεγχο, καλύτερα, τῶν γεννήσεων. Νὰ μὴ γεννιῶνται παιδιά. Γιατί δὲν θέλει ὁ διάβολος νὰ πλουτίζεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Περὶ ἐκτρώσεων. «Δὲν χρειάζονται πολλὰ παιδιά». Ἦρθε κάποιο παιδί; Ἂς ποῦμε, δεύτερο ἢ τρίτο; «Νὰ τὸ πετάξομε». Περὶ ὁρίου λιμοκτονίας τῶν ἐργαζομένων. Ὁρίου λιμοκτονίας. «Τόσο μισθὸ θὰ πάρεις, ὅσο νὰ ζήσεις». Περὶ ἀναρχισμοῦ. Περὶ ὑλιστικῆς φιλοσοφίας. Βέβαια, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, καὶπνευματικῆς διαστάσεως φιλοσοφία, ὅπως εἶναι ὁ Πλατωνισμός, ὁ ὁποῖος ἠρνεῖτο τὴν ὕλην, εἶναι καταδικαστέες αὐτὲς οἱ φιλοσοφίες. Μὴν σᾶς κάνει ἐντύπωση. Γιατί «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο». Καὶ ἀφοῦ ὁ Λόγος, ὁ Θεός, ἔγινε σάρξ, ἐσὺ ἀρνεῖσαι τὴν ὕλην, ἄρα ἀρνεῖσαι τὴν Ἐνανθρώπηση. Ἄρα λοιπὸν εἶναι μία φιλοσοφία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἵρεσιν, στὴ διαστροφή. Ἀκόμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ· συγχωνεύσεως ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἀληθείας καὶ ψεύδους κλπ. κλπ. κλπ. Ὅλα αὐτὰ εἶναι σπέρματα, εἶναι γεννήματα τοῦ διαβόλου· ποὺ τεχνηέντως σπείρει ὁ διάβολος στὸν ἀγρὸ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ὅτι σπείρει τὰ ζιζάνιά του ἀνάμεσα εἰς τοὺς πιστοὺς μὲ ἔριδες, μὲ διχοστασίες, μὲ ζήλειες κλπ.
.                  Περιγράφοντας τὸ ἦθος τοῦ ἀρχαίου κόσμου ὁ Παῦλος εἰς τὸ 1ο κεφάλαιο πρὸς Ρωμαίους, μᾶς δίνει ἀνάγλυφη τὴν εἰκόνα ποιὸς ἦταν ὁ ἀρχαῖος κόσμος. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅμως ὅτι ἡ ἴδια εἰκόνα ἰσχύει σήμερα, ἀλίμονο, εἰς τοὺς Χριστιανούς. Ἀλίμονο. Μυριάκις ἀλίμονο. Ἀκοῦστε τί γράφει: «Πεπληρωμένους -τότε οἱ εἰδωλολάτραι· γεμάτοι… Τώρα εἶναι οἱ Χριστιανοί…- πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ -Δὲν πᾶνε οἱΧριστιανοὶ στὴν πορνεία;-, πονηρία, πλεονεξία, κακία, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετάς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας». Εἰκόνα τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Ἡ ἴδια εἰκόνα τώρα τῶν Χριστιανῶν. Ἔχετε ἀντίρρηση; Καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν τὴν σπορὰ τοῦ διαβόλου.
.                  Πρέπει ἀκόμη νὰ ἔχομε ὑπ’ ὄψιν μας, ἀγαπητοί μου, ὅτι πρὸς τὰ ἔσχατα ὁ διάβολος –καὶ τώρα εἴμεθα πρὸς τὰ ἔσχατα, δηλαδὴπροοίμια τῶν ἐσχάτων, ἀπὸ πολλά, πολλὰ σημάδια, ὅπως καὶ αὐτὰ ποὺ σᾶς διάβασα, γιατί λέει σὲ ἄλλη τοῦ ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Καὶμὴν ξεχνᾶς- λέει στὸν Τιμόθεο- ὅτι τοὺς ἐσχάτους καιροὺς οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι». Στὸ πλάνο ποὺ προηγουμένως σᾶς διάβασα, ποὺ γράφει στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του, ὅτι ὁ διάβολος θὰ δραστηριοποιηθεῖ περισσότερο, γιατί θὰ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ φοβερὸθυμὸ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.
.                  Ἀκοῦστε τί γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψή του στὸ 12ο κεφάλαιο: «Οὐαὶ τὴν γῆν –ἀλίμονο στὴ γῆ– καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς –πρὸς ἐσᾶς– ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδῶς -γνωρίζοντας- ὄτιολιγονκαιρονεχει». «Ὅτι φθάνει πιὰ στὸτέλος». Καὶ τί κάνει; Ἀνακατώνει τὴν γῆ. Ἀνακατώνει, ἀνακατώνει, ἀνακατώνει. Πρόσωπα, καταστάσεις, οἰκογένειες, τὶς Ἐκκλησίες… Δὲν εἴμεθα στὰ πρόθυρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Γιὰ νὰ μὴν πῶ προχωρημένες καταστάσεις; Καὶ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα ἀνακατώνει. Ὅποτε ἡ διαβολικὴσπορά του στὴν ἀνθρωπότητα θὰ ἔχει, ὅσο προχωράει ὁ καιρός, θὰ ἔχει πυκνώσει. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὅπως τὸ δισάκι τοῦ γεωργοῦπεριέχει τὸν σπόρον ποὺ σπέρνει, πάρτε τὴν παλιὰ αὐτὴ εἰκόνα, ποὺ ἔπαιρνε σπόρο ὁ σποριὰς καὶ ἔριχνε. Ὄχι σήμερα μὲ τὰ τρακτέρ. Ἔτσι, δισάκι θαυμαστό του διαβόλου ποὺ σπέρνει εὔκολα καὶ γρήγορα στὴ Γῆ, τί εἶναι, λέτε; Ἡ τηλεόρασις. «Τὸ κουτὶ τοῦ διαβόλου», ὅπως ἔλεγε ὁἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, προφητεύοντας γιὰ τὴν τηλεόραση. Καὶ ὅσοι χαζεύουν μπροστὰ στὴν τηλεόραση τὰ δαιμονικὰ σπόρια τρώγουν. Σπόρια καταστροφῆς καὶ ἀπωλείας.
.                  Ἀγαπητοί, τί πρέπει νὰ κάνομε; Πρέπει νὰ μετέλθομε τρία πράγματα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ ταπεινὸς ποτὲ δὲν θέλει νὰφύγει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ποτέ. Ὁ ὑπερήφανος φεύγει. Ὅταν τοῦ πεῖς ὅτι ὁ Θεός, γιὰ παράδειγμα, δὲν θέλει νὰ βλέπεις τηλεόραση, θὰἀκούσει. Γιατί εἶναι ταπεινός.
.                  Δεύτερον. Εἶναι ἡ πυκνὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ· ἀλλὰ καὶ ἡ ἀκρόασις. Νὰ ἀκούσομε, ποῦ γίνεται λόγος Θεοῦ, νὰ διαβάσομε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν μελέτη ἀποκτᾶται ἡ λυδία λίθος, ποὺ μπορεῖ νὰ δοκιμάζει τὸ γνήσιο ἀπὸ τὸ νόθο, τὸ σκάρτο. Φθάνει μάλιστα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος νὰ λέγει: «Ἀδύνατον γάρ, ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφων ἀναγνώσεως». Δὲν μπορεῖς, δὲν μπορεῖς νὰ σωθεῖς, ἂν δὲν μελετᾶς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ οἱ συνάξεις. Μάλιστα συνάξεις καὶ ἁγιογραφικὲς καὶ λειτουργικές. Λέει ὁἈπόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του: «Μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν -–νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε– τώρα ἐδῶ, μετοχὴ– τὴν ἐπισυναγωγή μας, τὶς συγκεντρώσεις μας. Σᾶς εἶπα· μελέτης λόγου Θεοῦ καὶ λειτουργικὲς συνάξεις–, καθώς ἔθος τισὶν– ὅπως σὲμερικούς, λέει, εἶναι συνήθεια νὰ τὸ κάνουν αὐτό–, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὄσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν». Πολὺ δὲπερισσότερο, ὅταν βλέπετε νὰ προσεγγίζει ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία. (Ἑβρ. ι´ )
.                  Ἔτσι, ὁ μὲν θεῖος σπόρος τοῦ Μεγάλου Σπορέως Χριστοῦ θὰ μᾶς τρέφει πνευματικά. Οἱ δὲ δαιμονικοὶ σπόροι, ποὺ τόσο ἄφθονα στὴν ἐποχή μας κυκλοφοροῦν, θὰ ἀποβάλλονται, σὰν δηλητηριώδης τροφή. Καὶ ὅπως σημειώνει ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως, ὁ θεῖος σπόρος τοῦΧριστοῦ θὰ πίπτει στὴ γῆ τὴν ἀγαθή, στὴ γῆ τῆς καρδίας καὶ θὰ ἀποφέρει καρπόν ἑκατονταπλασίονα.
.                  Καὶ τελειώνει ἡ παραβολή, καὶ ἐγὼ τὸν λόγο τὸν δικό μου: «Ὁ ἔχων ὦτα  ἀκούειν ἀκουέτω». Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούει, αὐτιὰ ψυχῆς, ἂς ἀκούει.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
καὶ μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητὴ μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο, ψηφιοποίηση τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας καὶ ἐπιμέλεια: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος. Ἀπομαγνητοφώνηση ὁμιλίας διὰ χειρὸς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀθανασίου Κ.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

,

Σχολιάστε

«ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (1927-2006) Αὐτoβιογραφικὲς ἀναφορὲς μέσα ἀπὸ 3.500 ὁμιλίες του». (Γύρισα καὶ γύρισα, ἀλλὰ δὲν βαριέσαι, οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ ἴδιοι, δὲν θέλουν νὰ διορθωθοῦν, δὲν ἔχουν προκοπή)

  Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (1927-2006)
Αὐτoβιογραφικὲς ἀναφορὲς μέσα ἀπὸ 3.500 ὁμιλίες του
– Στατιστικὴ ἀνάλυση τῶν Ὁμιλιῶν»

τόμ. Α´, Ἐπιμέλεια: Παντ. Γκίνης,
Λάρισα 2012

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

π.-ΑΘ.-ΜΥΤΙΛ..          Ἡ Πρόνοια τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ µὲ ὁδήγησε στὸ νὰ γνωρίσω προσωπικὰ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο. Ἡ γνωριμία µαζί του ὑπῆρξε καταλυτικὴ γιὰ τὴν µετέπειτα πορεία τῆς ζωῆς µου. Δὲν ἦταν γιὰ µένα µονάχα ἕνας φωτισµένος γέροντας καὶ πνευµατικὸς πατέρας, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ µιὰ πολὺ σπουδαία προσωπικότητα, ἕνας σοφὸς ἄνθρωπος.
.          Ἀκούγοντας ὁµιλίες τοῦ Γέροντα ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν, τόσο διὰ ζώσης ὅσο καὶ ἀπὸ κασέτες, παρατηροῦσα ὅτι πολλὲς φορὲς ἀνέφερε ὁρισµένα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν προσωπική του ζωή. Εἶναι πράγµατι παρατηρηµένο τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας τακτικὸς ὁµιλητής, σὲ κάποια ἀποστροφὴ τοῦ λόγου του κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ὁµιλιῶν του, συχνὰ µπορεῖ νὰ ἀναφέρει στοιχεῖα ἀπὸ τὴν προσωπική του ζωή, εἴτε γιὰ νὰ ὑποστηρίξει µιὰ θέση, εἴτε γιὰ νὰ ξεκουράσει τοὺς ἀκροατές του, εἴτε καὶ ὡς παράδειγµα µὲ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἔκβαση σὲ µιὰ ὁρισµένη ἐπιχειρηµατολογία του πάνω σὲ κάποιο συγκεκριμένο θέµα ποὺ ἀναπτύσσει.
.          Ἔτσι, σὺν Θεῶ καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια ἀποδελτίωνα, ἀποσποῦσα ἀπὸ τὶς ὀµιλίες τὶς ἀναφορὲς ποὺ ἔκανε ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος γιὰ τὴν προσωπική του ζωὴ µαζὶ µὲ τὶς αἰτίες ἀναφορᾶς. Ὁ ὄγκος τῶν πληροφοριῶν µεγάλωνε µὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ µὲ ἀκούσµατα ποὺ ἔφτασαν περὶ τὶς 3.500 ὁµιλίες. Οἱ ψηφίδες αὐτὲς τῶν προσωπικῶν ἀναφορῶν, ὅταν µπῆκαν σὲ µιὰ χρονολογικὴ σειρά, σχηµάτισαν ἕνα «νοητὸ πὰζλ αὐτοβιογραφίας». Ὅσες περισσότερες ψηφίδες ἀναφορᾶς ἁλίευα, τόσο τὸ πορτρέτο τῆς ζωῆς του σχηµατιζόταν ὁλοένα καὶ πιὸ ξεκάθαρα.
.          Τὸ πρωτογενὲς αὐτὸ ὑλικὸ θὰ ἦταν ἄδικο νὰ τὸ κρατήσω µόνο γιὰ τὸν ἑαυτό µου. Ὑπῆρχαν, συγκεκριμένα, στὸ µυαλό µου δύο σκέψεις, νὰ τὸ δηµοσιεύσω εἴτε αὐτούσιο εἴτε παράλληλα µὲ δικά µου σχόλια. Ὕστερα ἀπὸ πολλὴ περισυλλογὴ καὶ περισσότερες γνῶµες ἄλλων ἐπέλεξα τὴν πρώτη λύση. Νὰ δηµοσιευθεῖ σὲ µορφὴ βιβλίου, ὡς πρῶτος τόµος, τὸ πρωτογενὲς αὐτὸ ὑλικὸ αὐτούσιο χωρὶς δικά µου σχόλια.
.          Εἰδικότερα, ὁ πρῶτος τόµος περιλαµβάνει αὐτοαναφορὲς τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου γιὰ τὰ παιδικά, νεανικὰ χρόνια, καθὼς καὶ γιὰ τὴν στρατιωτική του θητεία.
.          Βέβαια, ἡ µεταφορὰ τοῦ προφορικοῦ στὸν γραπτὸ λόγο παρουσιάζει εὐγενεῖς ἀδυναµίες. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑπῆρξαν ἀπὸ µέρους µου ἐλάχιστες µικροπαρεµβάσεις, σὲ βαθµὸ ὅµως ποὺ νὰ µην ἀλλοιώνεται τὸ γενικὸ νόηµα, ἡ ἀµεσότητα καὶ γλαφυρότητα τοῦ προφορικοῦ λόγου τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου. Μοιάζει σὰν νὰ µᾶς διηγεῖται ὁ ἴδιος τὴν ζωή του, χωρὶς παρεµβάσεις καὶ διακοπές. Στὸ τέλος κάθε ἀναφορᾶς ὑπάρχει παραποµπη µὲ τὴν σειρὰ καὶ τὸν ἀριθµὸ ὀµιλίας, προκειµένου νὰ µπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ ἀνατρέξει στὴν συγκεκριµένη σειρὰ καὶ ὁµιλία γιὰ περαιτέρω ἐµβάθυνση.
.          Ἡ ἐποχή µας χαρακτηρίζεται ὡς τεχνοκρατική, ὡς ἐποχὴ τῶν ἀριθµῶν καὶ τῆς µέτρησης. Ἀκολουθώντας καὶ ἐγὼ κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἐποχὴ –ἂς µοῦ τὸ συγχωρήσει αὐτὸ ὁ µακαριστὸς Γέροντάς µου– ἔβαλα στὸ µικροσκόπιο τῆς στατιστικῆς ἔρευνας τὶς ὁµιλίες του. Ἡ ἔρευνα ἔγινε µὲ τὴν συνδροµὴ τοῦ Μαθηµατικοῦ κ. Γιώργου Παπαµακάριου, M.Sc. (στὴ «Στατιστικὴ καὶ Ἐπιχειρησιακὴ Ἔρευνα»), -τὸν ὁποῖο καὶ εὐχαριστῶ καὶ ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ γιὰ τὴν πολύτιµη ἀρωγή του- καὶ µὲ τὴν βοήθεια τοῦ προγράµµατος στατιστικῆς ἐπεξεργασίας SPSS. Οἱ ἀριθµοὶ µᾶς φανερώνουν ἐντυπωσιακὰ ἀποτελέσµατα γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Γέροντα, τὰ ὁποῖα καὶ παραθέτω στὸ δεύτερο µέρος τοῦ πρώτου τόµου.
.          Ἐπιπλέον, παρουσιάζω ἐπιγραµµατικὰ τὸν τρόπο µελέτης καὶ προσφορᾶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο, ἔτσι ὥστε ὁ ἀναγνώστης, παράλληλα µὲ τὰ συµπεράσµατα τῆς στατιστικῆς ἀνάλυσης, νὰ γνωρίσει καὶ τὸ ὑπόβαθρο, τὸν κόπο, τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ἀγρυπνίες, στὶς ὁποῖες ὑποβαλλόταν µὲ ἔνθεο ζῆλο ὁ Γέροντας, προκειµένου νὰ ἐπιτελεῖ κατὰ τρόπο τέλειο τὴν ἱερή του διακονία.
.          Προσωπικὰ ἔνιωσα πὼς ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς σταµάτησε τὸ κηρυκτικὸ ἔργο τοῦ Γέροντα ἀποτοµα. Γιατί ἆραγε; Ἀληθινά, πάνω σὲ αὐτὸ µὲ προβληµάτισε καὶ καταθέτω µία ψηφίδα αὐτοαναφορᾶς, ὅπου ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, στὴν 121η ὁµιλία ἀπὸ τὴν Σειρὰ «Σοφία Σειράχ», ἀναφέρει: «Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὁποῖος περιέτρεχε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἴσως καὶ νὰ πῆγε στὸ ἐξωτερικό, δὲν ξέρω, πάντως περιέτρεχε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, θυµᾶµαι, στὴν Κηφισιὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὴν Πάρο. Ἐδῶ στὴν Λάρισα ἐρχόταν καὶ ἐξοµολογοῦσε πολλούς. Ἐγὼ δὲ ἐπανειληµµένως τὸν εἶχα δεῖ ἐδῶ στὴν Λάρισα στὴν δεκαετία τοῦ ᾽60. Ἔκανε καὶ κήρυγµα. Πήγαινε στὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο Λαρίσης. Εἶδα αὐτὸ τὸ δηµοσίευµα καὶ παραξενεύτηκα. λέει: «Γύρισα καὶ γύρισα, ἀλλὰ δὲν βαριέσαι, οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ ἴδιοι, δὲν θέλουν νὰ διορθωθοῦν, δὲν ἔχουν προκοπή, καὶ εὔχοµαι», λέει ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, «εὔχοµαι νὰ πεθάνω, νὰ µὴ βλέπω αὐτὴ τὴν κατάσταση. Κουράστηκα!». Αὐτό, ἀγαπητοί µου, συµβαίνει γιὰ κάθε πνευµατικό. Ἂν µὲ ρωτήσετε, θὰ σᾶς ἔλεγα τὸ ἴδιο [ἡ ὁµιλία ἔγινε τὸ 1999]. Δὲν ξέρω τί προκοπὴ θὰ βρίσκοµε στοὺς ἀνθρώπους µας, δὲν ξέρω. Καὶ λέµε: «Μά, ἔτσι ὅπως σκέπτεται αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, εἶναι Χριστιανός; Δὲν ἔχοµε προκοπὴ καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πάρα πολὺ δυσάρεστο. Ὡστόσο, ἡ Θεία Χάρις πάντα περιμένει, ἕτοιμη νὰ µᾶς δώσει τὴν προκοπή µας, ἀρκεῖ νὰ ἀνοίξουµε τὴν πόρτα στὴν Θεία Χάρη».
.          Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐργασία ἀνακάλυψα καὶ συνεχῶς ἀνακαλύπτω ποιὸς ἦταν τελικὰ ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος καὶ τί µᾶς παρέδωσε, κάτι ποὺ εὔχοµαι ὁλόψυχα νὰ ἀνακαλύψει καὶ κάθε ἀναγνώστης.
.          Ἂς ταξιδέψουµε, λοιπόν, στὸ χωροχρόνο, µέσα ἀπὸ τὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου. Ὁ καθένας ἂς τρυγήσει ὅ,τι τοῦ εἶναι «καλὸν κἀγαθόν», ὄχι µονάχα ἀπὸ τὶς αὐτοαναφορὲς τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς αἰτίες ἀναφορῶν, ποὺ συνιστοῦν ἴσως καὶ ἕνα Γεροντικό. Καὶ ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ ἴδιος, «ὁ λόγος, ποὺ θὰ πῶ σὲ σᾶς, παρακαλοῦµε τὸν Θεὸ νὰ τὸν εὐλογήσει» (Ἀριθµοί, Ὁµιλία 1η), καὶ σὲ ἄλλη του ὀµιλία «σὲ αὐτὰ ὅλα, ποὺ τὰ λέµε, βρίσκουµε τὸν ἑαυτό µας, κάπου θὰ βρίσκοµε τὸν ἑαυτὸ µας, γι᾽ αὐτὸ ἂς διορθωνόµεθα» (Σοφία Σειράχ, ὁµιλία 99η).

Παντελῆς Γκίνης
Λάρισα 2012

Σχολιάστε

ΑΝΑΦΟΡΕΣ π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Συλλογή ἀναφορῶν
τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα».
(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

«Ὅσο πλουσιοτέρα εἶναι ἡ γλῶσσα, τόσο περισσότερο ἔχομε πολιτισμό ψυχῆς!».
(Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία 15η)

«Πόσες φορές ἔχω πεῖ καί ὅσο ἔχω τό μυαλό μου, μέχρι πού νά πεθάνω θά τό λέγω αὐτό: Τό μεγαλύτερο ἔγκλημα στή φυλή μας, ἡ βεβήλωση τῆς γλώσσας μας. Δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτή τή στιγμή τίποτε ἄλλο. Ἡ γλῶσσα, γιατί ὅλα ἄν χαθοῦν, ἡ γλῶσσα ἅμα μείνει, διατηρεῖ τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους.

Ὅταν ἡ γλῶσσα χαθεῖ, τότε δέν ἔχομε τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους, τότε τό ἔθνος χάνεται. Ἐπιμένω καί θά ἐπιμένω μέχρι νά μέ βαρεθεῖτε».
(Πράξεις, ὁμιλία 87η)

«Ἀγαπητοί μου, μάθετε τά παιδιά σας ἑλληνικά, νά καταλαβαίνουν, κάθε φορά σᾶς τό λέω, εἶναι τό πάθος μου».
(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 88η)

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα. Λέμε: «Εἴμαστε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι», ὅλα καλά καί ὡραῖα. Τό πρῶτο ὅμως εἶναι ἡ γλῶσσα, δεύτερο ἡ κοινή ἱστορία, τρίτο εἶναι ἡ θρησκεία καί ἐμεῖς εἴμαστε συμπαγής λαός. Ἔχομε κοινή γλῶσσα, κοινή ἱστορία καί κοινή θρησκεία. Εἶναι κάτι καταπληκτικό. Ἄν καταφέρουν οἱ ἐχθροί μας νά μᾶς κάνουν νά μιλᾶμε … φράγκικα, δέν ξέρω πῶς, ἀγαπητοί μου, θά χάσομε τήν ἐθνική μας ταυτότητα! Θέλω νά συνειδητοποιήσομε τήν ἀξία τῆς γλώσσας. Εἶναι πάρα πολύ σημαντικό τό θέμα αὐτό πού σᾶς λέγω».
(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

«Εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα μεγίστη δύναμη. Αὐτό τό “μεγίστη”, νά δεῖτε τή φτώχεια τῆς ἀνθρώπινης γλώσσας. Ξέρετε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη γλῶσσα εἶναι πολύ φτωχή. Ἀπό τίς ἀνθρώπινες γλῶσσες λένε ὅτι ἡ ἑλληνική γλῶσσα εἶναι πλούσια, γιατί ἐκφράζεται λεπτότερα καί ἀκριβέστερα. Αὐτό εἶναι ἀλήθεια. Βέβαια σπεύσαμε νά τήν καταστρέψομε τή γλῶσσα μας, δέν ξέρω, ἐγώ τό θεωρῶ μέγιστο ἔγκλημα κατά τῆς φυλῆς, ἀλλά καί κατά τῆς ἀνθρωπότητας, γιατί αὐτός ὁ παγκόσμιος θησαυρός καταστρέφεται. Ἐμεῖς θά ἔπρεπε νά εἴμαστε οἱ φορεῖς του, ἀλλά καταφέραμε νά εἶναι φορεῖς ἄλλοι λαοί, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἀγαπητοί μου, τά ταμεῖα τοῦ κράτους μας νά ἀδειάσουν ὅλα, νά μποῦν ἐχθροί καί νά κατακτήσουν ὅλη τήν Ἑλλάδα, εἴμαστε σέ θέση πάλι νά τά ἐπανακτήσουμε, ἡ Ἱστορία τό ἀπέδειξε. Ἄν χάσουμε τή γλῶσσα μας, χαθήκαμε ὁριστικῶς καί διαπαντός. Πάρτε το εἴδηση. Λυπᾶμαι, θά τό πῶ γιά πρώτη φορά αὐτό, ὅταν μᾶς δίνετε τά χαρτάκια μέ τά ὀνόματα γιά νά τά μνημονεύσομε ἤ μᾶς δίνετε τίς ἀπορίες καί δῶ ὅτι δέν ὑπάρχει τονισμός, μέ πιάνει βαθιά λύπη. Τό καταλαβαίνετε ὅτι ἅμα βάζομε τούς τόνους δημιουργοῦμε μία ἀντίσταση; Νά μήν καταστραφεῖ αὐτός ὁ θησαυρός καί ἀπωλεσθεῖ ὁριστικῶς! Ἐγώ εἶμαι καλόγερος, γι’ αὐτό μιλάω ἔτσι … Ἄμ … γι’ αὐτό θέλουν νά καταστρέψουν τά μοναστήρια καί νά τά συρρικνώσουν, γιά νά μή μιλᾶνε, γιατί τά θέματα αὐτά δέν εἶναι θέματα τῆς πολιτικῆς, εἶναι θέματα ἐθνικά και σέ ἕναν θησαυρό ἐθνικό δέν ἔχει κανείς τό δικαίωμα νά βάλει βέβηλο χέρι. Αὐτός ὁ Στάλιν, ὅταν τοῦ εἰπώθηκε -αὐτό δημοσιεύτηκε πού σᾶς λέω- τοῦ εἰπώθηκε νά δημιουργήσουν μία ἐναλλαγή στή γλῶσσα, εἶπε: «Κάτω τά χέρια ἀπό τήν ἁγία μας γλῶσσα»! Μιά γλῶσσα, πού ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τή δώσαμε … Εἶναι ἑλληνική γραφή. Ἐμεῖς τόν ἔχομε αὐτογενῆ τό θησαυρό, δέν μᾶς τόν ἔδωσε κανένας καί πᾶμε νά τόν ἐξαφανίσομε!».
(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 123η)

«Ἕνας λαός ἐξαφανίζεται, ὅταν χάσει τήν ταυτότητά του, δηλαδή ἱστορία, γλῶσσα καί γιά μᾶς τούς Ἕλληνες τήν Ὀρθοδοξία».
(Σειράχ, ὁμιλία 134η)

«Βλέπετε, λέω κείμενα, γιατί δέν θέλω νά σᾶς ἀποξενώσω ἀπό τά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ἀκόμα ἀπό τή γλῶσσα μας. Πρέπει νά ἔχετε μιά αἴσθηση τῆς γλώσσας μας σέ ὅλες τίς φάσεις τῆς ἱστορικῆς της πορείας. Δέν εἴμαστε μόνο ἐμεῖς Ἕλληνες καί πρίν ἀπό 2.000 ἤ 3.000 χρόνια δέν ἦσαν Ἕλληνες. Ἕλληνες πάντοτε εἴμαστε καί ἡ γλῶσσα μας πάντοτε εἶναι ἴδια. Γι’ αὐτό διαβάζω περικοπές. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος. Μποροῦσα νά διαβάζω τίς περικοπές μεταφρασμένες καί νά μήν μπαίνω στόν κόπο νά κάθομαι νά σᾶς τά μεταφράζω τώρα ἐπί τόπου καί νά δημιουργῶ ἴσως καί κάποια χασμωδία τήν ὥρα τοῦ μαθήματος. Ὄχι, θέλω νά ἔχετε αἴσθηση καί τῶν κειμένων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας».
(Χριστιανική Ἀνθρωπολογία, ὁμιλία 59η)

«Ἐξ ἄλλου, ὅλα τά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐγράφησαν ἑλληνικά. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό πού λέω, ἔ; Ξέρετε τί σημαίνει. Σημαίνει, ἀγαπητοί μου, τή μεγάλη μας εὐθύνη, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή ἐγράφη ἑλληνικά καί τή διαβάζουν ἀκόμα καί οἱ Ἑβραῖοι. Ἄν θέλουν νά διαβάσουν Ἁγία Γραφή, πρέπει νά μάθουν ἑλληνικά ἤ νά μεταφραστεῖ στή γλῶσσα τους, καί οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμα! Κι ἐμεῖς τήν ἔχουμε ἑλληνικά καί δέν τή διαβάζουμε … ».
(Ἐπιστολή Ἰακώβου, ὁμιλία 1η)

Ἐπιμέλεια: Παντελῆς Γκίνης, Λάρισα 2012

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr (ἀπὸ  http://athanasiosmytilinaios.blogspot.gr)

,

Σχολιάστε

OΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ (t2006)
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 5η Ὁμιλία του στὸν προφ. Δανιὴλ τῆς 15-11-1981)

.     Νὰ ξέρετε, παιδιά, ὅτι Οκουμενισμς εναι τελευταος πρόδρομος το ντιχρίστου· διότι ὅταν θὰ γίνῃ μία ἰσοπέδωσις θρησκευτικὴ καὶ πολιτική, κυβερνητική, καὶ θὰ ὑπάρξη ἕνας μόνον ποὺ θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον, αὐτὸς ὁ ἕνας κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ τοὺς Πατέρες -ἔρχονται δὲ τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιὼν πλάϊ νὰ μᾶς τὸ ποῦν, ποὺ εἶναι τελείως ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Γραφήν, εἶναι προϊόντα τῶν Ἑβραίων-, αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος. Ἔτσι ὁ Οἰκουμενισμός, χωρὶς περιστροφές, χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους θεολόγους τῆς ἐποχῆς μας, ὅπως ἀπὸ τὸν μακαρίτην τὸν πατέρα Ἰουστίνο Πόποβιτς, Σέρβο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἐπιφανεῖς θεολόγους Ὀρθοδόξους, ἀντίχριστον σύστημα, ὁ Οἰκουμενισμός! … Χωρὶς δηλαδὴ περιστροφές.
.   Ἔτσι ἐδῶ ὁ Ναβουχοδονόσορ θέλει νὰ δημιουργήση ἕνα θρησκευτικὸν Οἰκουμενισμόν. Δηλαδὴ βλέπει κανένας ὅτι ο ρίζες πραγμάτων πο πιχειρονται στν ποχή μας δν εναι καινούργιες, εναι παλιές, εναι πολ βαθειές, νήκουν μέσα στν στορία. Ἀλλὰ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἤθελε νὰ ἐπιτύχη καὶ κάτι ἄλλο· ἤθελε νὰ ἐπιτύχη μίαν ἐθνικὴ ἑνότητα· καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα ἦταν, ἂν ὅλοι οἱ λαοί, οἱ ὑπὸ κατοχὴν λαοί, ἐλάτρευαν τὸν θεὸν Μαρδοὺχ …
.      Ξέρουμε ὅτι οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες θεοποιοῦσαν τὸν ἑαυτόν τους. Ἡ θεοποίησις τῶν αὐτοκρατόρων δὲν ἔχει ἁπλῶς θρησκευτικὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ καὶ πολιτικόν· διότι μόλις ἀνεκηρύσσετο ἕνας αὐτοκράτωρ, ἀμέσως ἔφτιαχναν ἀγάλματά του σ᾽ ὅλη τὴν ρωμαϊκὴν ἐπικράτεια, καὶ διετάσσοντο ὅλοι οἱ ὑπὸ κατοχὴν λαοὶ νὰ προσκυνοῦν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ αὐτοκράτορος καὶ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ θυσίες. Γιατί; Χάριν πολιτικῆς ἑνότητος: Εἶναι κάτι ἀνάλογο ποὺ σήμερα συμβαίνει μὲ τὴν Ε.Ο.Κ.  Προσέξτε νὰ ἰδῆτε.
.     Σᾶς εἶπα, δὲν εἶναι καινούργια πράγματα· εἶναι πολὺ – πολὺ παλιὰ αὐτά. Ἡ Ε.Ο.Κ. εἶναι ἕνας οἰκονομικὸς ὀργανισμός. Φαινομενικὰ εἶναι ἕνας οἰκονομικὸς ὀργανισμός, (πραγματικὰ) εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο. Ἂν ἀνοίξετε τὴν παλιὰ ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ Πυρσοῦ, ὑπάρχει ἕνα πολὺ μεγάλο ἄρθρο εἶναι δύο-τρεῖς σελίδες μεγάλες- ποὺ ἀναφέρονται σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀπόπειρα τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης, εὐθὺς μετὰ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, μὲ ξεκίνημα τὴν οἰκονομικὴν ἑνότητα τῆς Εὐρώπης καὶ μὲ ἀποτέλεσμα – μὲ τέρμα τὴν πολιτικὴν ἑνότητα τῆς Εὐρώπης.
.    Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ὑπάρχει ἕνας συνεταιρισμός, συνεταιρισμὸς σιταριοῦ. Πηγαίνουν ὅλοι οἱ παραγωγοὶ τὸ σιτάρι τους στὸν συνεταιρισμό. Αὐτὸς ὁ συνεταιρισμὸς ν᾽ ἀρχίςῃ νὰ λέη -πέρα ἀπὸ τὴν περίπτωσι συλλογῆς σίτου-, νὰ λέῃ στοὺς ἀνθρώπους, στοὺς παραγωγούς, καὶ νὰ ὁρίζη ἕναν τρόπο ζωῆς ποὺ νὰ εἶναι ὅμοιος στὰ σπίτια τους! Θὰ σᾶς φαινόταν παράξενο αὐτό; Δηλαδὴ νὰ ἐξαγγέλλη μέτρα ὁ συνεταιρισμός, ποὺ νὰ προσαρμόζωνται ὅλοι οἱ συνεταῖροι κάτω ἀπὸ τὰ μέτρα τοῦ συνεταιρισμοῦ. Εἶναι ἀδιανόητον! Ὁ συνεταιρισμὸς δὲν ἐνδιαφέρεται παρὰ μόνον νὰ παραλάβῃ τὸ σιτάρι. Τί θὰ κάνῃς σπίτι σου ἐσύ, τί θὰ φᾷς, πῶς περνᾷς μὲ τὴν γυναίκα σου καὶ τὰ παιδιά σου, τί πιστεύεις, αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρει τὸν συνεταιρισμό.
.    Ἀλλὰ τὸν οἰκονομικὸν συνεταιρισμὸν ποὺ λέγεται Ε.Ο.Κ. ἐνδιαφέρει. Γι᾽ αὐτὸ ἔρχεται καὶ λέει στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅτι θὰ εἰσαχθῃ αὐτὸς ὁ νόμος, ἐκεῖνος ὁ νόμος, ἐκεῖνος ὁ νόμος … Φέρ᾽ εἰπεῖν· οἱ χιλιασταὶ θὰ κινοῦνται ἔτσι, ο μοφυλόφιλοι -μ τ συμπάθειο, ν μ συγχωρτε- θ γίνη νόμος κα θ μνηστευθον, μοιχεία θ μνηστευθ, ο μβλώσεις – ο κτρώσεις, θ γίνῃ νόμος, ν μνηστευθον· δὲν θὰ καταδικάζεται πλέον οὔτε ὁ γιατρὸς οὔτε ὁ ἄνθρωπος, ἡ γυναίκα ποὺ κάνει ἄμβλωσι – ἔκτρωσι· ὄχι αὐτὰ γιατί; Λέει γιὰ νὰ ἔχωμε προσαρμογὴ ἀπὸ νομοθετικῆς πλευρᾶς μὲ τὴν Εὐρώπη! Γιατί; Γιὰ ποιὸν λόγο; Γιὰ νὰ ᾽χωμε Ἡνωμένη Εὐρώπη· γι ν πρέπῃ ν σκεφτώμαστε λοι τ διο! …
.     Ἔτσι, ἀνοίγομε διάπλατα τὶς πόρτες καὶ δεχόμεθα τοὺς ἀνθρώπους ὅπως εἶναι. Εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ κάνωμε κάθε ἀβαρία -μὰ κάθε ἀβαρία! ἀκόμη νὰ ἀμνηστευσωμε καὶ τὴν πορνεία – Τ ξανατονίζω· ν μνηστεύσωμε στος νθρώπους μας τι κατανοομε δθεν τν κόσμον – κοστε· «κατανοομε τν κόσμον»!- κα τι θ πρέπῃ μ κάθε τρόπο ν τν βοηθήσουμε, κάνοντας στραβ μάτια σ᾽ κενα τ ποα χει! Ἔτσι, θὰ δεχθοῦμε σιωπηρὰ καὶ τὴν ἔκτρωσι καὶ ἄλλα πράγματα. Καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα! …
.   Μ νομίζετε, γαπητοί μου, πς εναι οτοπιστικ ατ πο σς λέγω. Ατ γίνoνται σήμερα! ν ξέρατε πς σκεφτόμαστε! Ἂν ξέρατε πῶς σκέφτονται τὰ μυαλὰ τῶν κληρικῶν! Οἱ ποιμένες … Καὶ δὲν ὁμιλῶ γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους ποιμένες τοῦ προτεσταντικοῦ καὶ τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ κόσμου. Ὤ, ἐκεῖ ὑπάρχει … φρῖξον, ἥλιε! Ὁμιλῶ γιὰ μᾶς! Γιά μᾶς! …

(* ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 19η ὁμιλία του στὴν Ἀποκάλυψη τῆς 29-3-1981)

ΠΗΓΗ: [περιοδ. «Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ», τ. 32/2011]
καὶ περιοδ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» φ. 695, Μάϊος 2011.
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, ,

Σχολιάστε

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ

Ἡ πραγμάτωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπαιτεῖ ἕνα ἰσχυρὸ θέλω.
(+ Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

Ὁ χριστιανικὸς βίος δὲν εἶναι οὐτοπικός, ὅπως πολλοὶ θὰ νόμιζαν. Δὲν εἶναι ἀπραγματοποίητος ὁ χριστιανικὸς βίος, οὔτε τὸ νὰ ζήσεις εὐαγγελικὰ εἶναι ἀδύνατον. Ὁ χριστιανικὸς βίος δὲν εἶναι οὐτοπία. καὶ δὲν εἶναι οὐτοπία γιὰ κάθε ἐποχή, καὶ γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐγράφη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ γιὰ τὸν 20ό αἰώνα. Καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πᾶμε στὸν 25ο αἰώνα ἢ στὸν 30ό αἰώνα, κι ἐκεῖ καὶ πάντα θὰ εἶναι ἐπικαιρότατος ὁ Χριστιανισμὸς καὶ κατορθωτός, ἀρκεῖ νὰ θέλει κανεὶς νὰ ζήσει μὲ κάθε συνέπεια τὴν χριστιανικὴ ζωή. Ἂν πολλὲς φορὲς λέμε «ναί, θέλω, ἀλλὰ δὲν μπορῶ», στὴν πραγματικότητα εἶναι «δὲν θέλω». Θὰ μοῦ πεῖτε «θέλω». Ὄχι. Δὲν θέλω. Ὄχι «δὲν μπορῶ», ἀλλὰ «δὲν θέλω». Πίσω ἀπὸ τὸ «δὲν μπορῶ» εἶναι τὸ «δὲν θέλω», ἔστω κι ἂν τὰ χείλη λένε τὸ «θέλω».

,

Σχολιάστε