Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Παΐσιος Ἁγιορείτης

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ (Δ. Νατσιός) «Ἂν ζούσαμε σὲ κράτος ἑλληνικὸ καὶ ὄχι στὸ ψευτορωμαίικο χαρτοβασίλειο, στὸ μνημονιακὸ ἀπολειφάδι καὶ παίγνιο τῶν Φράγκων, στὰ παιδαγωγικὰ τμήματα αὐτὰ θὰ διδάσκονταν καὶ ὄχι οἱ μαγαρισιὲς τῆς Ρεπούση καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν της».

Ὁ Γέροντας Παΐσιος γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὸν δάσκαλο

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Δάσκαλος-Κιλκίς

.               Ἐν πρώτοις μία φράση ποὺ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ καὶ λογοτέχνη τῶν Ἀθηνῶν, τὸν σπουδαῖο Δημ. Καμπούρογλου: «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω». Εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος, ὅπως ὀνομάστηκε, ἐννοοῦσε τὴν παράδοσή μας, ποὺ δὲν εἶναι κάτι τὸ νεκρό, ἀλλὰ ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων. Μόνο οἱ νεκροὶ λαοὶ ἔχουν παράδοση νεκρή. «Ἐμεῖς θὰ γινόταν νὰ ζήσουμε χωρὶς τοὺς νεκρούς;» ἀναρωτιέται ὁ ποιητής. Ὑπακούοντας, λοιπόν, στὴν προτροπὴ τοῦ συγγραφέα, θὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα μας πίσω, γιὰ νὰ δοῦμε, ἐν συντομίᾳ, καὶ νὰ καμαρώσουμε τὸν δάσκαλο, ὅπως μᾶς τὸν προβάλλει ἡ ἔξοχη παράδοσή μας. Καὶ θὰ κλείσουμε μὲ τὰ λόγια, τοῦ ἁγίου Γέροντα Παϊσίου.
.               Κατ’ ἀρχάς, τί σημαίνει ἡ λέξη δάσκαλος; «ἀρχὴ σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις». Ἡ λέξη δάσκαλος, σύμφωνα μὲ μία ἐτυμολογικὴ ἑρμηνεία, πολὺ ὄμορφη, γι’ αὐτὸ ἴσως νὰ εἶναι καὶ παρετυμολογία, προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα, συνηρημμένο, δάω-ω, ποὺ σημαίνει φωτίζω. (Ἀπὸ δῶ ἡ δάδα, τὸ δαδί). Μὲ ἐνεστωτικὸ διπλασιασμὸ γίνεται δαδάσκω καὶ διδάσκω. Ἀπὸ τὸ διδάσκω παράγεται ὁ διδάσκαλος. Ἄρα δάσκαλος καὶ Παιδεία, γενικότερα, στὰ καθ’ ἡμᾶς, σημαίνει φῶς. (Οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους, ὀνομάζονταν Φωτιστὲς τοῦ Γένους) Γράφει ὁ Πλάτων: «Παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι, ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτήν». Παιδεία εἶναι, ὄχι τὸ γέμισμα ἑνὸς ἄδειου δοχείου (ὁ ἐγκέφαλος τοῦ παιδιοῦ), ἀλλὰ ἄναμμα ψυχῆς, εἶναι φῶς δηλαδή. Σήμερα τί κάνουμε στὰ σχολεῖα; Ἐγκαταλείψαμε, σβήσαμε τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ καὶ στραφήκαμε στὸν ἐγκέφαλό του, γεμίζοντάς τον μὲ περιττές, πολλὲς φορές, πληροφορίες. Γι’ αὐτὸ οἱ μαθητὲς δὲν ἀγαποῦν τὸ σχολεῖο καὶ τὸ πετροβολοῦν. Ἴσως καὶ τὶς καταλήψεις πρέπει νὰ τὶς ἐκλάβουμε σὰν κραυγὴ ἀπόγνωσης τῶν νέων γιὰ τὸν χαμένο δάσκαλο, γιὰ τὴν ἀνύπαρκτη παιδεία.
.               Ἀνηφορίζουμε τὴν ἱστορία, τὴν παράδοση καὶ στεκόμαστε μὲ θαυμασμὸ στὸν δεύτερο χρυσὸ αἰώνα, μετὰ τοῦ Περικλῆ, τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Στὸν χρυσὸ αἰώνα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Γράφει ὁ οὐρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος. Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ εἶναι «ἀρχέτυπον βίου, νόμος ἔμψυχος καὶ κανὼν ἀρετῆς». Ἐπαναλαμβάνει ὁ ἅγιος τὸν Πλούταρχο στὸ ἐξαίσιο «περὶ παίδων ἀρετῆς» πόνημά του. Ἔλεγε ὁ Πλούταρχος. «Διδασκάλους ζητητέον τοῖς τέκνοις, οἱ καὶ τοῖς βίοις εἰσὶν ἀδιάβλητοι καὶ τοῖς τρόποις ἀνεπίληπτοι καὶ ταῖς ἐμπειρίαις ἄριστοι». Ζωντανὴ ἡ παράδοση τῶν ἀρχαίων στοὺς Πατέρες, μὲ μία διαφορά. Οἱ ἀρχαῖοι ἀποβλέπουν στὴν ἀρετή, στὴν καλοκαθαγία. Οἱ Πατέρες καὶ δὴ διὰ στόματος τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου θὰ ποῦν: «Παιδεία ἐστὶ μετάληψις ἁγιότητος». «Τὰ τέκνα ἡμῶν τῆς ἐν Χριστῷ Παιδείας μεταλαβέτωσαν», γράφει ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς στοὺς «Στρωματεῖς». Ἂν βέβαια πεῖς σήμερα σὲ κάποιον διὰ βίου ἀμαθῆ τοῦ νῦν ὑπουργείου ὅτι σκοπὸς τῆς Παιδείας εἶναι ἡ ἀπόκτηση ἀρετῶν καὶ ἡ ἁγιότητα κινδυνεύεις μέ… λιθοβολισμό, σὲ ἀναμένει ὁ χλευασμός. Παιδεία γιὰ τοὺς νῦν φωταδιστὲς δὲν εἶναι μόρφωση, παίδευση, καλλιέργεια χαρακτήρων καὶ ἐμφύσηση ἀξιῶν, ἀλλὰ ἀπονομὴ βεβαιώσεων τυπικῶν προσόντων, ἕνα ἄχρηστο χαρτὶ μὲ τὸ ὁποῖο θὰ συνωστίζεται ὁ νέος στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους ἐκλιπαρώντας μία θέση ἡμιαπασχόλησης. Πίσω στοὺς Πατέρες. Ἔλεγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος «καλῶν τῶν διδασκάλων καλοὶ καὶ οἱ μαθηταί». «Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ ἑαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει»· αὐτὸ εἶναι τὸ γνώρισμα τοῦ ἀρίστου δασκάλου, τὸ νὰ διαπαιδαγωγεῖ, ἐπιβεβαιώνοντας τὰ ὅσα διδάσκει μὲ τὸ προσωπικό του παράδειγμα, βροντοφωνάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, καὶ προσθέτει τὴν θεμελιώδη ἀρχὴ τῆς ἐν Χριστῷ Παιδείας, «ἔκτεινον τὴν τῆς ἀγάπης σαγήνην, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον»· ἅπλωσε τὰ δίχτυα τῆς ἀγάπης, γιὰ ὅλους τους μαθητές σου. Ἂν δὲν ἀγαπᾶς, ἂν δὲν ξεχειλίζει ἡ καρδιὰ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὰ παιδιά, ματαιοπονεῖς. Τὰ παιδιὰ νιώθουν αὐτὴν τὴν ἀγάπη καὶ σοῦ προσφέρουν, ὡς ἀντίδωρο, μία ἀνθοδέσμη μὲ ἄνθη μυρίπνοα ἀπὸ τὴν ψυχή τους.
.               Τὸν τύπο τοῦτο τοῦ Ἕλληνα δασκάλου, τοῦ  μεταλαμπαδευτῆ τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους, τὸν πολέμησαν καὶ τὸν κλόνισαν οἱ ἀπανωτὲς ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις, ἀναγεννήσεις, ἀναπτερώσεις καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ φληναφήματα. Μὲς στὶς σχολικὲς τάξεις, ἀντὶ νὰ ρέουν τὰ γάργαρα νάματα τῆς ἐξαίσιας παράδοσής μας, τὰ ὁποῖα ξεδιψοῦν δασκάλους καὶ μαθητές, εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις, ποὺ ἀναδίδουν τὰ βαλτόνερα Δύσης καὶ Ἀνατολῆς. Καὶ ἰδοὺ οἱ προκοπές μας!! Καὶ ὅμως ὑπῆρχαν ἄνθρωποι, ὅταν οἱ περισσότεροι ἦταν βυθισμένοι στὴν ἀποκάρωση τῆς ψευτοευημερίας, ποὺ ἔβλεπαν τὴν ἐπερχόμενη βοθρόπτωση, ὑλικὴ καὶ πνευματική. (Μίας ὑλικῆς κατάρρευσης προηγεῖται πάντοτε μία πνευματικὴ ἐξαθλίωση καὶ ἥττα).
.               Ὁ ὁσιακῆς μνήμης γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ κατὰ κόσμον… ὀλιγογράμματος ἅγιος μοναχός, μᾶς ἄφησε πολυτίμητες διδαχὲς γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὸν δάσκαλο. ν στ διάφορα σεμινάρια πο διοργανώνονται «μ τ κιλ» κάθε χρόνο, γι τος δασκάλους κούγαμε τ λόγια τοῦ Γέροντα κα χι τς νούσιες κα νιαρς τιποτολογίες, πο μς σερβίρουν ο σχολικο σύμβουλοι κα ο σχετοι, συνήθως κα σήμαντοι εσηγητές τους, σως Παιδεία ν ξανακαθόταν στν βασιλικό της θρόνο.
.                  Σκύβω, λοιπόν, μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ ἀντλῶ ἀπὸ τὸ βιβλίο «μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», λίγα λόγια τοῦ ἁγίου Γέροντα, ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἐν πρώτοις γιὰ τὸ θέμα τῶν ἀπεργιῶν, ποὺ τὸ ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Ἔλεγε ὁ Γέροντας: «-Ἐγὼ λέω στοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε νὰ καταργήσουν τὰ Θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν. Ἀλλιῶς τί φταῖνε τὰ παιδιὰ νὰ χάνουν μαθήματα!».
.                  Μιλᾶ γιὰ τὴν πληθώρα τῶν μαθημάτων καὶ δραστηριοτήτων, μὲ τὰ ὁποῖα καταπλακώσαμε τὰ παιδιά, ἐνῶ τὸ σημαντικότερο γι’ αὐτὴν τὴν ἡλικία εἶναι τὸ παιχνίδι, τὸ ὁμαδικὸ καὶ ὄχι τὰ ψυχοφθόρα ἠλεκτρονικά. (7ωρα ἀπὸ τὴν Α´ Δημοτικοῦ, ξένες γλῶσσες καὶ ὑπολογιστές, λὲς καὶ μιλᾶμε γιὰ διανοητικὲς μηχανές). «Σήμερα φορτώνουν τὰ παιδιὰ ἕνα σωρὸ καὶ τὰ μπερδεύουν. Τὰ μπουχτίζουν στὰ γράμματα χωρὶς πνευματικὸ ἀντιστάθμισμα. Στὰ σχολεῖα τὰ παιδιὰ πρέπει πρῶτα νὰ μαθαίνουν τὸν φόβο Θεοῦ. Μικρὰ παιδιὰ νὰ πᾶνε νὰ μάθουν ἀγγλικά, γαλλικά, γερμανικὰ -ἐνῶ Ἀρχαῖα νὰ μὴ μάθουν- μουσική, τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο… Τί νὰ πρωτομάθουν; Ὅλο γράμματα καὶ ἀριθμοὺς καὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι νὰ μάθουν, γιὰ τὴν Πατρίδα τους, δὲν τὰ μαθαίνουν. Οὔτε πατριωτικὰ τραγούδια οὔτε τίποτε». Ὁ ὀξυδερκὴς Γέροντας γνωρίζει πὼς ἡ γλώσσα μας, μαζὶ μὲ τὴν πίστη, ἀποτελοῦν τὰ ἀπόρθητα ἀμυντήρια τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.                 «Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ πᾶνε νὰ κάνουν μία νέα γλώσσα. Ἡ ἑλληνικὴ ὅμως γλώσσα εἶναι “γλώσσα” ἀπὸ τὶς πύρινες Γλῶσσες τῆς Πεντηκοστῆς! Τὸ δόγμα τῆς πίστεώς μας καμμιὰ γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀποδώση. Γι’ αὐτὸ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μεταφράσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Ἂν δὲν ξέρη Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κανεὶς καὶ ἀσχολῆται μὲ τὸ δόγμα, μπορεῖ νὰ πλανηθῆ. Καὶ ἐμεῖς καταργήσαμε τὰ Ἀρχαῖα ἀπὸ τὰ σχολεῖα! Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ ἔρχωνται Γερμανοὶ νὰ διδάσκουν Ἀρχαῖα στὰ δικά μας Πανεπιστήμια. Τότε θὰ καταλάβουν οἱ δικοί μας τὴν ἀξία ποὺ ἔχουν τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἀφοῦ πρῶτα γίνουν ρεζίλι, καὶ θὰ ποῦν: “Γιὰ δὲς ἡ Ἐκκλησία ποὺ κρατοῦσε τὰ Ἀρχαῖα”»! Πᾶνε νὰ ἐξαφανίσουν ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό; Ἕνα ὀρθόδοξο ἔθνος σήμερα εἶναι μεγάλη ὑπόθεση! Παλιὰ εἴχαμε τὴν φιλοσοφία. Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη μὲ βάση τὴν φιλοσοφία ἀποστόμωσε τοὺς φιλοσόφους. Οἱ φιλόσοφοι ἑτοίμασαν τὸν δρόμο γιὰ τὸν Χριστιανισμό. Τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε στὰ ἑλληνικὰ καὶ διαδόθηκε στὸν κόσμο. Μετὰ οἱ Ἕλληνες προχώρησαν νὰ φωτίσουν καὶ τοὺς Σλάβους. Σὲ μερικοὺς δὲν συμφέρει νὰ ὑπάρχη ἡ Ἑλλάδα. «Μᾶς κάνει κακό, λένε. Πρέπει νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε».
.                  Πληγὴ πυορροοῦσα σήμερα γιὰ τὴν πατρίδα ἡ φυγὴ τῶν νέων στὸ ἐξωτερικό. Τὰ σπουδαιότερα μυαλὰ λεηλατοῦνται ἀπὸ τοὺς ξένους, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν δημογραφικὴ ἀπίσχνανση, ὁδηγούμαστε σὲ ἱστορικὴ εὐθανασία. «Πάντα λέω στὰ παιδιὰ ποὺ πάνε ἔξω γιὰ σπουδές: “Νὰ πᾶτε, ἀφοῦ τὸ θέλετε, ἀλλὰ νὰ προσέξετε νὰ μὴ χάσετε τὴν πίστη σας, νὰ πάρετε μόνον τὶς γνώσεις τους. Καὶ προπαντὸς μὴν ξεχάσετε νὰ γυρίσετε πίσω στὴν Πατρίδα. Ἡ Ἑλλάδα σᾶς περιμένει. Ἔχετε χρέος νὰ τὴν βοηθήσετε. Νὰ εἶστε κοντὰ στοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ μὴν ἀναγκάζωνται οἱ καημένοι νὰ τρέχουν στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ βροῦν ἕναν γιατρὸ ἢ ἕναν εἰδικὸ γιὰ μία ἐπιστήμη. Πολὺ νὰ προσέξετε νὰ μὴν ψυχραθῆ ἡ καρδιά σας. Οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι ψυχροί. Ἡ Ἀμερικὴ πάλι εἶναι μόνο γιὰ νὰ πλουτίζη κανεὶς ὑλικὰ καὶ νὰ χρεωκοπῆ πνευματικά”».
.               Καὶ τέλος τὰ χρυσά του λόγια γιὰ τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου. «Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση ὁ σωστὸς δάσκαλος, ἰδίως στὶς μέρες μας! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἄγραφες κασέτες ἢ θὰ γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ἢ βυζαντινὴ μουσική. Τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου εἶναι ἱερό. Ἔχει μεγάλη εὐθύνη καί, ἂν προσέξη, μπορεῖ νὰ πάρη μεγάλο μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Νὰ φροντίζη νὰ διδάσκη στὰ παιδιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε κάποια μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἂς σπείρουν αὐτοὶ τὸν σπόρο, καὶ ἂς μὴν τὸν δοῦν νὰ βλαστάνη. Τίποτε δὲν πάει χαμένο κάποια στιγμὴ θὰ πιάση τόπο. Καὶ πάντα μὲ τὸ καλό, μὲ ἐπιείκεια, μὲ ἀγάπη νὰ φέρωνται στὰ παιδιά. Νὰ προσπαθοῦν νὰ ξυπνᾶνε τὸ φιλότιμό τους. Τ παιδ θέλει γάπη, ζεστασιά. Πολλὰ παιδιὰ τὴν στεροῦνται τελείως στὸ σπίτι. Ἂν οἱ δάσκαλοι ἀγαπήσουν τὰ παιδιά, θὰ τοὺς ἀγαπήσουν καὶ ἐκεῖνα, καὶ τότε θὰ κάνουν πιὸ εὔκολα τὸ ἔργο τους. Ἐμᾶς ὁ δάσκαλος μὲ τὴν βέργα μᾶς χτυποῦσε, ὅταν ἔβλεπε ἀταξία, ἀλλὰ ἀγαποῦσε τὰ παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ τὸν ἀγαποῦσαν. Δὲν εἶχε δικά του παιδιὰ καὶ τὰ ἀγαποῦσε τὰ παιδιὰ πολύ. Γι’ αὐτὸ λέω ὅτι καλοὶ εἶναι οἱ γονεῖς ποὺ γεννοῦν πολλὰ παιδιὰ καὶ γίνονται πολύτεκνοι, ἀλλὰ καλύτεροι εἶναι οἱ σωστοὶ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ ἀναγεννοῦν τοῦ κόσμου τὰ παιδιὰ καὶ γίνονται ὑπερ-ὑπερ-πολύτεκνοι! Δίνουν ἀναγεννημένους ἀνθρώπους στὴν κοινωνία, καὶ ἔτσι γίνεται καλύτερη».

.                 ν ζούσαμε σ κράτος λληνικ κα χι στ ψευτορωμαίικο χαρτοβασίλειο, στ μνημονιακ πολειφάδι κα παίγνιο τν Φράγκων, στ παιδαγωγικ τμήματα ατ θ διδάσκονταν κα χι ο μαγαρισις τς Ρεπούση κα τν μοϊδεατν της.

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ «Ἡ ἡμέρα τῆς ἁγιοκατατάξεώς του εἶναι πολὺ κοντά.» (Μητρ. Φθιώτιδος Νικόλαος)

Ὁ Ὅσιος Γέρων Παΐσιος

 Τοῦ Μητροπ. Φθιώτιδος Νικολάου

.           Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ τὸν μακαριστὸ Γέροντα Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη δὲν ἔχει προηγούμενο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ ὅταν ζοῦσε καὶ μετὰ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του ὁμόφωνα ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας πιστεύει καὶ ἤδη τὸν θεωρεῖ ἅγιο. Στὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς ὁμόδοξες χῶρες ὅλοι μιλοῦν γιὰ τὶς διδαχές του, γιὰ τὰ θαύματά του καὶ τὸ προορατικό του χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖο, ὡς οὐράνιο τηλεσκόπιο, ἐγνώριζε τὰ ἐσώτατα μέρη τῶν ψυχῶν καὶ στοὺς προσκυνητὲς προσέφερε τὸ φάρμακο τῆς σωτηρίας.
1373532785606.           Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶχε τὴν ἄνωθεν σοφία, ἡ ὁποία ἂν καὶ ἀγράμματο τὸν κατέτασσε στὴν χορεία τῶν οἰκουμενικῶν διδασκάλων. Τὰ λόγια του ἦταν σοφά, οἱ συμβουλὲς του γλυκὲς ὑπὲρ μέλι, ἡ ἀγάπη μὲ τὴν ὁποία ἀγκάλιαζε κάθε ἄνθρωπο θεϊκή, ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ του ἐξέπεμπαν τὴν φωτιστικὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.           Στὸ πρόσωπό του ἐγνωρίσαμε τὴν ἁγιότητα σὲ ὅλο τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος. Τὰ λόγια του ἦταν «ρήματα ζωῆς αἰωνίου». Τὰ χαριτωμένα ἀστεῖα του ἦταν γεμάτα σοφία καὶ λεπτότητα. Ὅ,τι ἔλεγε ἦταν εὐαγγέλιο. Τὸ φιλόστοργο καὶ συμπαθητικὸ ὕφος του ἠρεμοῦσε κάθε ταραγμένη ψυχή.
.           Κανένας πνευματικὸς δὲν προσέφερε τόσο μεγάλο ἔργο, ὅσο ὁ Γέροντας Παΐσιος. Κανένας γιατρὸς δὲν ἐθεράπευσε τόσους ἀσθενεῖς, ὅσους ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν Μοναχὸς Παΐσιος. Κανένας ποιμὴν δὲν ὁδήγησε τὸ λογικὸ ποίμνιο τόσο ἄξια στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, ὅσο ὁ ταπεινὸς αὐτὸς Ἁγιορείτης Μοναχός. Ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει καὶ αὐτοὺς τοὺς μεγάλους ἁγίους. Ἡ παρουσία του στὴν ἐποχή μας ἦταν δῶρο Θεοῦ γιὰ τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους.
.           Ἡ συνείδηση τὴς Ἐκκλησίας τὸν πιστεύει ὡς ἕνα μεγάλο ἅγιο. Τὸ ὄνομά του ἔφθασε στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἡ ἡμέρα τῆς ἁγιοκατατάξεώς του εἶναι πολὺ κοντά. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, σὲ πρόσφατη ὁμιλία του στὴ Νίγδη τῆς Καππαδοκίας συγκαταρίθμησε τὸν Γέροντα Παΐσιο στοὺς ἁγίους τῆς Καππαδοκίας.
.           Ἡ ἡμέρα τῆς ἐπισήμου ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὴν Σεπτὴ Κορυφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς ἁγιότητος τοῦ Γέροντος Παΐσιου θὰ εἶναι ἡμέρα θριάμβου τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

.           Ἂς πρεσβεύει πρὸς Κύριον ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

† Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imfth.gr

,

Σχολιάστε

«ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΖΟΥΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΚΟΣΜΙΚΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» (Γέρ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ:
ΤΟ “ΦΤΑΙΞΙΜΟ” ΚΑΙ ΤΟ “ΔΙΚΑΙΟ” ΤΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
«ΛΟΓΟΙ Δ´- Οἰκογενειακὴ ζωὴ»,
ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστ. “Εὐαγγελ. Ἰω. Θεολόγος”,
Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, σελ. 55-58

.              Ἔχω παρατηρήσει ὅτι ὁρισμένοι πνευματικοὶ λένε στοὺς ἄνδρες ποὺ ἔχουν προβλήματα μὲ τὶς γυναῖκες τους: «Κάνε ὑπομονή, αὐτὸς εἶναι ὁ σταυρός σου. Τί νὰ κάνουμε; Θὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ». Πᾶνε μετὰ οἱ γυναῖκες καὶ λένε καὶ σὲ αὐτές: «Κάνε ὑπομονή, γιὰ νὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό». Δηλαδὴ μπορεῖ νὰ φταῖνε καὶ οἱ δύο καὶ νὰ λέη καὶ στοὺς δύο ὁ Πνευματικός: «Κάνε ὑπομονή». Ὁπότε αὐτὸς ποὺ φταίει ἀναπαύει τὸν λογισμό του ὅτι ἀνέχεται τὸν ἄλλο, ἐνῶ κάθε μέρα τὸν σκάζει.
.              Μιὰ φορὰ ἦρθε ἐδῶ στὸ Καλύβι κάποιος καὶ μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε προβλήματα μὲ τὴν γυναίκα του. Πήγαιναν γιὰ χωρισμό. Δὲν ἤθελε ὁ ἕνας νὰ δῆ τὸν ἄλλον. Ἦταν καὶ οἱ δύο δάσκαλοι, εἶχαν καὶ δύο παιδάκια. Δὲν ἔτρωγαν ποτὲ στὸ σπίτι. Σὲ ἄλλο ἑστιατόριο ἔτρωγε ὁ ἕνας μετὰ τὸ σχολεῖο, σὲ ἄλλο ὁ ἄλλος, καὶ ἀγόραζαν καὶ κάτι σάντουιτς, γιὰ νὰ φᾶνε τὰ παιδιά. Τὰ καημένα, ὅταν οἱ γονεῖς γύριζαν στὸ σπίτι, πήγαιναν καὶ ἔψαχναν τὶς τσάντες τους, γιὰ νὰ δοῦν τί τοὺς ἔφεραν ἀπ᾽ ἔξω νὰ φᾶνε. Περνοῦσαν μεγάλο δράμα! Αὐτὸς ἔκανε καὶ τὸν ψάλτη. Σὲ ἄλλη ἐκκλησία πήγαινε ἡ γυναίκα του, σὲ ἄλλη ἔψαλλε αὐτός. Τόσο πολύ! «Τί νὰ κάνω, Πάτερ, μοῦ λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολὺ μεγάλο. Κάθε μέρα ἔχουμε φασαρίες στὸ σπίτι». «Πῆγες στὸν Πνευματικό;» τὸν ρωτάω. «Ναί, πῆγα, μοῦ λέει, καὶ μοῦ εἶπε:“Ὑπομονὴ νὰ κάνης. Σηκώνεις μεγάλο σταυρό”». «Γιὰ νὰ δῶ, τοῦ λέω, ποιὸς σηκώνει μεγάλο σταυρό, νὰ πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὅταν παντρευτήκατε, μαλώνατε ἔτσι;». «Ὄχι, μοῦ λέει. Ὀκτὼ χρόνια ἤμασταν πολὺ ἀγαπημένοι. Λάτρευα τὴν γυναίκα μου περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό! Μετὰ ἐκείνη ἄλλαξε. Ἔγινε γκρινιάρα, ἰδιότροπη…». Ἀκοῦς; Τὴν λάτρευε περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό! « Ἔλα δῶ, τοῦ λέω. Λάτρευες τὴν γυναίκα σου περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό! Ἡ γυναίκα σου φταίει τώρα ἢ ἐσύ, ποὺ φθάσατε σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση; Ἐξ αἰτίας σου πῆρε τὴν Χάρη Του ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν γυναίκα σου. Καὶ τί σκέφτεσαι νὰ κάνης τώρα;», τὸν ρωτάω. «Μᾶλλον νὰ χωρίσουμε», μοῦ λέει. «Μήπως ἔμπλεξες καὶ μὲ καμμιὰ ἄλλη;». «Ναί, ἔχω ὑπ᾽ ὄψιν μου κάποια», μοῦ λέει. «Βρὲ δὲν καταλαβαίνεις ὅτι ἐσὺ εἶσαι ὁ φταίχτης; Νὰ ζητήσεις πρῶτα συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό, γιατί λάτρευες τὴν γυναίκα σου περισσότερο ἀπὸ Ἐκεῖνον. Μετὰ νὰ πᾶς νὰ ζητήσης συγχώρεση ἀπὸ τὴν γυναίκα σου. “Νὰ μὲ συγχωρέσης”, νὰ τῆς πῆς, ἐγὼ ἔγινα αἰτία νὰ δημιουργηθῆ αὐτὴ ἡ κατάσταση στὸ σπίτι καὶ νὰ ταλαιπωροῦνται καὶ τὰ παιδιά». Ἔπειτα νὰ πᾶς νὰ ἐξομολογηθῆς καὶ νὰ λατρεύης τὸν Θεὸ σὰν Θεὸ καὶ νὰ ἀγαπᾶς τὴν γυναίκα σου σὰν γυναίκα σου, καὶ θὰ δῆς, τὰ πράγματα θὰ πᾶνε καλά». Τὸν τράνταξα. Ἄρχισε νὰ κλαίη. Μοῦ ὑποσχέθηκε πὼς θὰ μὲ ἀκούσει. Ἦρθε μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ χαρούμενος. «Σὲ εὐχαριστῶ, Πάτερ, μᾶς ἔσωσες, μοῦ λέει. Εἴμαστε μία χαρά, κι ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας».
.              Βλέπεις; Νὰ εἶναι αὐτὸς ὁ φταίχτης καὶ νὰ νομίζει κιόλας ὅτι σηκώνει πολὺ μεγάλο σταυρό!
.              Κι ἐσεῖς ποτὲ νὰ μὴ δικαιολογῆτε τὶς γυναῖκες ποὺ ἔρχονται καὶ σᾶς κάνουν παράπονα γιὰ τοὺς ἄνδρες. Ἐγὼ οὔτε τοὺς ἄνδρες δικαιολογῶ οὔτε τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ τοὺς προβληματίζω. Μοῦ λέει, ἂς ὑποθέσουμε, ἡ γυναίκα: «Ὁ ἄνδρας μου πίνη, γυρίζει στὸ σπίτι ἀργὰ τὸ βράδυ, μὲ βρίζει… ». Κοίταξε, τῆς λέω, ὅταν γυρίζη στὸ σπίτι τὴ νύχτα μεθυσμένος, νὰ τοῦ φέρεσαι μὲ καλωσύνη. Ἂν ἀρχίζης ἐσὺ καὶ γκρινιάζης «γιατί ἄργησες; τί ὥρα εἶναι αὐτὴ ποὺ ἦρθες; δὲν θὰ ἀλλάξης ἐπιτέλους; τί κατάσταση εἶναι αὐτή; δὲν εἶναι μία μέρα, δὲν εἶναι δύο, πόσο θὰ κάνω ὑπομονή;» καὶ κατεβάζης τὰ μοῦτρα, ὁ διάβολος θὰ τοῦ πῆ: «Βρέ, χαμένος εἶσαι ποὺ κάθεσαι μὲ αὐτὴν τὴν χαζή! Δὲν πᾶς νὰ γλεντᾶς μὲ καμμιὰ ἄλλη;». Μπορεῖ νὰ ἔχεις δίκαιο, ἀλλὰ ὁ διάβολος θὰ τὸν μπλέξη ἀλλοῦ. Ἐνῶ, ὅταν ἐσὺ τοῦ φερθῆς μὲ καλωσύνη καὶ κάνεις λίγο ὑπομονὴ καὶ προσευχή, χωρὶς νὰ παραπονῆσαι γιὰ τὸ τί κάνει ἐκεῖνος, θὰ δῆ λίγο λιακάδα, θὰ προβληματισθῆ καὶ θὰ διορθωθῆ». Ἔρχεται μετὰ ὁ ἄνδρας καὶ μοῦ λέει: «Ἡ γυναίκα μου γκρινιάζει, φωνάζει». «Βρέ, σὲ περιμένουν τὰ παιδιὰ καὶ ἡ φουκαριάρα ἡ γυναίκα σου μὲ λαχτάρα μέχρι τὰ μεσάνυχτα, τοῦ λέω, κι ἐσὺ γυρνᾶς στὸ σπίτι μεθυσμένος καὶ ἀρχίζεις νὰ βρίζης! Εἶναι ντροπή! Γιὰ νὰ βασανίζης τὴν οἰκογένεια παντρεύτηκες;».
.              Ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχη καὶ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος δίκαιο. Κάποτε ἔλεγα σὲ μία συντροφιὰ πόσο ἁγνὸς ἦταν ὁ Μακρυγιάννης. Εἶχε καὶ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἁγνότητα. Ὁπότε πετάγεται κάποιος καὶ μοῦ λέει: «Ὄχι, νὰ θέλουν νὰ παρουσιάσουν τὸν Μακρυγιάννη καὶ γιὰ ἅγιο!». «Γιατί ὄχι;», τὸν ρωτάω. «Γιατί ἔδερνε τὴν γυναίκα του», μοῦ ἀπαντάει. «Κοίταξε νὰ σοῦ πῶ τί συνέβαινε: Ὁ Μακρυγιάννης, ὅταν τύχαινε νὰ ἔχη κανένα τάληρο καὶ ἐρχόταν καμμιὰ χήρα ποὺ εἶχε παιδιά, τῆς τὸ ἔδινε. Ἡ γυναίκα του, ἡ καημένη, γκρίνιαζε. «Μὰ κι ἐσὺ παιδιὰ ἔχεις, τοῦ ἔλεγε, γιατί τὸ ἔδωσες;». Κι ἐκεῖνος τῆς ἔδινε κανένα μπάτσο καὶ τῆς ἔλεγε: «Ἐσὺ ἔχεις τὸν ἄνδρα σου ποὺ θὰ σὲ οἰκονομήση. Αὐτὴ ἡ καημένη δὲν ἔχει ἄνδρα, ποιός θὰ τὴν οἰκονομήση;». Δηλαδὴ καὶ οἱ δύο εἶχαν δίκαιο.
.              Ὕστερα, ἂν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο συζύγους ζῆ πνευματικά, τότε καὶ δίκαιο νὰ ἔχη, δὲν ἔχει κατὰ κάποιο τρόπο δίκαιο. Γιατί, σὰν πνευματικὸς ἄνθρωπος ποὺ εἶναι, πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζη μία ἀδικία πνευματικά. Νὰ τὰ ἀντιμετωπίζη δηλαδὴ ὅλα μὲ τὴν θεία δικαιοσύνη, νὰ βλέπη τί ἀναπαύη τὸν ἄλλον. Γιατί, ἂν μία ψυχὴ εἶναι ἀδύνατη καὶ σφάλλη, ἔχει κατὰ κάποιο τρόπο ἐλαφρυντικά. Ὁ ἄλλος ὅμως, ποὺ εἶναι σὲ καλύτερη κατάσταση καὶ δὲν δείχνει κατανόηση, σφάλλει πολὺ περισσότερο. Ὅταν καὶ οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἀντιμετωπίζουν τὰ πράγματα κοσμικά, μὲ τὴν κοσμική, τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, τί γίνεται μετά; Πρέπει νὰ πηγαίνουν συνέχεια στὰ δικαστήρια. Γι᾽ αὐτὸ βασανίζονται οἱ ἄνθρωποι.

ΠΗΓΗ ἀνεπεξ. ἠλ. κειμ.: santoriniosgamos.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

19 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡ. «Ἐπεκαλεῖτο τήν Παναγία µέσα στούς πόνους του: “Γλυκειά µου Παναγία”, ἔλεγε».

Μακαρία καί ἀφανής κοίµηση Γέροντος Παϊσίου (12 Ιουλίου 1994)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ ΣΧ (ΤΘ) Δημητρίου Καραΐσκου 
ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994)
Ὁ Ἀσυρµατιστής τοῦ Στρατοῦ καί τοῦ Θεοῦ

.              Ἐνῶ ὑποτασσόταν ταπεινά στίς ὑποδείξεις τῶν γιατρῶν, κάποια ἡµέρα κάλεσε τόν γιατρό καί τοῦ εἶπε:

–Ἐδῶ θά σταµατήσουµε τήν θεραπεία.

–Γιατί, Γέροντα;

–Τώρα θά κάνεις ὑπακοή ἐσύ. Θά δώσεις ἐντολή νά σταµατήσουµε. Τώρα δέν µπορῶ νά κάνω τίποτε. Χθές θέλησα νά προσευχηθῶ γονατιστός καί δέν µπόρεσα. Δέν µπορῶ νά δῶ κανέναν˙ ἔληξε ἡ ἀποστολή µου. Αὐτό ἦταν. Ἐδῶ θά µέ ἀφήσετε.

–Γέροντα, τό συκώτι σας πρήστηκε καί σᾶς πονάει, τοῦ εἶπα, γιατί εἶχε κάνει µεταστάσεις φοβερές.

»Χαµογέλασε καί µοῦ εἶπε:

– Ἄ, αὐτό εἶναι τό καµάρι µου, µή στενοχωριέσαι. Αὐτό µέ κράτησε ὥς τά ἑβδοµήντα, καί αὐτό τώρα µέ στέλνει, ὅσο πιό γρήγορα µπορεῖ, ἐκεῖ πού πρέπει νά πάω. Μή στενοχωριέσαι γι᾿ αὐτό, µιά χαρά εἶµαι». Δέν δεχόταν νά κάνη ἐνέσεις παυσίπονες. Δέν ἤθελε νά λείψη τελείως ὁ πόνος.

 .          Ὁ Γέροντας εἶχε ἐπιθυµία νά ἐπιστρέψη στό Ἅγιον Ὄρος. Νά κοιµηθῆ καί νά ταφῆ ἀφανῶς στό Περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἀλλά καί πάλι ἐµποδίστηκε ἀπό νέα ἐπιδείνωση τῆς ἀσθενείας. Πίσω ἀπό αὐτές τίς δυσκολίες καί τά ἐµπόδια κρυβόταν τό θέληµα τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή νά ταφῆ ἔξω στόν κόσµο. Οἱ ἄνθρωποι, ὅσο τόν εἶχαν ἀνάγκη, ὅταν ζοῦσε, ἄλλο τόσο θά τόν χρειάζονταν καί µετά τήν κοίµησή του.
.             Οἱ πόνοι συνεχῶς ἐπιτείνονταν καί ἔφθασαν πλέον νά ἰσοτιµοῦνται µέ τούς πόνους τῶν µαρτύρων. Δέν πανικοβαλλόταν, δέν γόγγυζε, ἀλλά ὑπέµενε καί δοξολογοῦσε. Ἔλεγε: «Ὅσο µέ ὠφέλησαν οἱ ἀρρώστιες, δέν µέ ὠφέλησε ἡ ἄσκηση πού σάν µοναχός ἔκανα τόσα χρόνια».
.             Στήν ἑορτή τῆς ἁγίας Εὐφηµίας, 11 Ἰουλίου (ν.ἡ.), ἡµέρα Δευτέρα, κοινώνησε γιά τελευταία φορά γονατιστός στό κρεββάτι του, ἀφοῦ πλέον ἀδυνατοῦσε νά µεταβῆ στήν Ἐκκλησία. Εἶχε σταµατήσει νά βλέπη κόσµο. Ἤθελε νά εἶναι µόνος, νά προσεύχεται ἀπερίσπαστα καί νά προετοιµασθῆ καλύτερα γιά τήν ἔξοδό του. Ἐξυπηρετεῖτο µέχρι τέλους µόνος, ἐταλαιπωρεῖτο ἀφάνταστα, ἦταν ὅµως χαρούµενος καί εἰρηνικός.
.              Ὁ Γέροντας πέρασε τήν τελευταία νύχτα µαρτυρική. Ἐπεκαλεῖτο τήν Παναγία µέσα στούς πόνους του: «Γλυκειά µου Παναγία», ἔλεγε. Ἔχασε τίς αἰσθήσεις του γιά δύο ὧρες, καί ὅταν συνῆλθε, µέ σβησµένη φωνή εἶπε: «Μαρτύριο, πραγµατικό µαρτύριο», καί ἔπειτα ἐκοιµήθη εἰρηνικά. Ἦταν ἡ 12η Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1994, ἡµέρα Τρίτη καί ὥρα 11η π.µ. καί µέ τό παλαιό ἑορτολόγιο ἡ 29η Ἰουνίου, µνήµη τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.
.            Ἐνταφιάσθηκε πίσω ἀπό τόν ναό τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου, χωρίς νά µάθη καί χωρίς νά κληθῆ κανείς στήν κηδεία του. Αὐτό ἦταν τό θέληµα τοῦ Γέροντα. Νά γίνη ἀφανῶς ἡ κηδεία του.

.               Μετά ἀπό τρεῖς ἡµέρες, πού ἔγινε γνωστή ἡ κοίµησή του, τό τί συνέβη εἶναι ἀπερίγραπτο. Ἀπό ὅλα τά µέρη µιά κοσµοσυρροή ξεχυνόταν γιά νά προσκυνήσουν τόν τάφο του. Ἔβλεπε κανείς αὐθόρµητες ἐκδηλώσεις ἀγάπης καί εὐλαβείας. Ἄλλοι τόν ἐπεκαλοῦντο ὡς Ἅγιο. Ἄλλοι ἀπό εὐλάβεια ἔπαιρναν χῶµα ἀπό τόν τάφο του. Ὅσοι εἶχαν κάποιο προσωπικό του ἀντικείµενο τό θεωροῦσαν µεγάλη εὐλογία.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: thriskeftika.blogspot.gr

 

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΥ, «Ἀφήσαμε καί περάσανε τόσους καί τόσους νόμους καὶ τολμᾶμε νά λέμε ὅτι ἀνησυχοῦμε δῆθεν γι᾽ αὐτά; Καί εἶναι λύση σέ τέτοια θέματα, μόνο ἡ ἀνησυχία; ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!»

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΥ
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ

Ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κατερέλου

 .             Ποιός εἶναι πάντοτε ἐργατικός; Ποιός δέν παίρνει ποτέ ρεπό καί δέν κάνει ποτέ διακοπές; Ποιός δέν τεμπελιάζει, δέν εἶναι ράθυμος, δέν ἀπεργεῖ, ἔχει ἄκρα ὑπομονή καί τόσα ἄλλα «πνευματικά χαρίσματα»; Ὁ καλύτερος μοναχός; ΟΧΙ. Μόνο ὁ διάβολος, πού θέλει ἀκόμη καί τόν ἅγιο ἄνθρωπο νά τόν παρασύρη γιά νά κάνη ὅλα τά ἀντίθετα ἀπ᾽ ὅσα προαναφέραμε, δηλ. νά γίνη τεμπέλης, ράθυμος, κλπ., καί πάνω ἀπ᾽ ὅλα νά τόν ἀποπροσανατολίση τελείως.
.             Τό δαιμονικό πνεῦμα δέν μπορεῖ νά ἑνωθῆ ὀντολογικά μέ τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ὁ διάβολος χρησιμοποιῶντας πονηρία, δολιότητα, κλπ., βρίσκει τά ἀδύνατα σημεῖα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἀναπαύεται μόνο ἐφ᾽ ὅσον ἁμαρτήση ὁ ἄνθρωπος καί τόν καταστήση δοῦλο καί σκλάβο τοῦ κάθε πάθους στό ὁποῖο ἐνέδωσε.
.             Ὁ διάβολος, μέ διάφορα τεχνάσματα, ἐκμεταλλεύεται τίς εὐαισθησίες, τίς ἀδυναμίες, τά πάντα, ἀκόμη καί κάποιες δυνατότητες πού ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος, καί, ἄν δέν ὑπάρχη διάκρισις, ταπείνωσις, πεῖρα, ἐμπειρία, κλπ., μπορεῖ νά ὁδηγηθῆ ὁ ἄνθρωπος σέ ἀδιέξοδο, σέ πλάνες καί σέ ἄλλες ἐπικίνδυνες καταστάσεις.
.             Μέ ρωτᾶνε κάποιοι ἄνθρωποι, πού φαίνονται εὐσεβεῖς, ἄν πρέπη νά ἀποθηκεύσουν τρόφιμα γιά τόν ἐπερχόμενο πόλεμο στήν Ἑλλάδα, ἄν πρέπη νά μάθουν Τουρκικά, διότι θά πάρωμε τήν Πόλη σύντομα (ἄλλο κεφάλαιο τώρα εἶναι τό ὅτι δέν ξέρουμε οὔτε τά Ἑλληνικά), ἄν τό 666 θά μπῆ, μέ ἀόρατο τρόπο, στό χέρι ἤ στό μέτωπο, κλπ. Μόνο γιά μετάνοια καί γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους δεν ρωτᾶνε, οὔτε πῶς θά ἀγωνισθοῦνε καί θά πορευθοῦνε πνευματικά. Οἱ ἀρρωστημένες ἐλπίδες εἶναι σίγουρες παγίδες.
.             Καί ἄς μήν εἶναι κάποιοι ρομαντικο-πνευματικο-κουλτουριάρηδες καί ἄλλοι ἀφελεῖς καί εὐκολόπιστοι, σέ ὁ,τιδήποτε μή ἔγκυρο κυκλοφορεῖ, διότι, ὄχι μόνο δέν ὠφελοῦνται, ἀλλά, μέ τό νά τά δέχωνται, γίνονται καί αἰτία νά προστίθεται ἐπί πλέον πλάνη στήν πλάνη. Πολύ ὡραῖα γράφει ὁ κ. Τελεβάντος πώς ὁ ἀείμνηστος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς σχολῆς Ἀθηνῶν Γεώργιος Γρατσέας, ὅταν ἄκουγε κάτι τέτοια ἔλεγε: Ὁ πληθυντικός ἀριθμός τῆς λέξεως «ὁ εὐσεβής» δέν εἶναι «οἱ εὐσεβεῖς», ἀλλά «οἱ εὐσεΒΙΔΕΣ».
.             Θυμήθηκα, τόν καιρό τῆς πλανεμένης Μαγδαληνῆς, ἡ ὁποία χειροτόνησε παπᾶ καί μάλιστα τόν ὠνόμασε ”Μαγδαληνό”….! Ἐκεῖνο τόν καιρό, ὁ Γέροντας Παΐσιος παρήγγειλε στίς μοναχές τῆς Μαγδαληνῆς νά φύγουν ἀπό κοντά της, διότι ἦτο πλανεμένη. Ἀλλά οἱ μοναχές ἀπήντησαν: ”Γέροντα, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἡ Μαγδαληνή εἶναι καί εὐειδής καί τῆς κάνομε ὑπακοή”. Σ᾽ αὐτά, ἀπήντησε ὁ Γέροντας Παΐσιος: ”Τώρα κατάλαβα γιατί δέν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε… Γιατί καί αὐτή εἶναι ”ἀβιδής” καί ἀπό σᾶς λείπουν πολλές βίδες”….!
.             Νά σταματήσουν, λοιπόν, κάποιοι λίγοι εὐσεΒΙΔΕΣ, ἀΒΙΔΕΣ, καί εὐΒΙΔΕΣ Γεροντάδες νά μιλᾶνε σάν νά εἶναι μελλοντολόγοι καί μέντιουμ καί ἄς ἀρχίσουν νά μιλᾶνε γιά μετάνοια καί γιά ἀγῶνα καί μέ πνευματικό ρεαλισμό νά γνωρίσουν, νά συνειδητοποιήσουν, νά ὁμολογοῦν καί νά παραδέχωνται τήν πραγματικότητα τῆς καταστάσεως πού βρισκόμαστε, ὥστε νά μπορέσωμε νά περισώσωμε αὐτά πού ἔχομε καί μᾶς ἀνήκουν.
.             Φυσικά, ὑπάρχουν ἀρκετοί ἀγωνιστές μοναχοί, μέ ἀρετές, πού εἶναι κρυμμένοι καί δέν φαίνονται καί μόνο ἄν θελήση ὁ Θεός τούς ἀποκαλύπτει.
.             Πολλοί ἄνθρωποι, σήμερα, τρέφονται καί ἀναπαύονται μόνο σέ συζητήσεις μέ τά ἑξῆς θέματα: Περί πολέμου στήν Ἑλλάδα, ἄν γεννήθηκε ἤ ὄχι ὁ Ἀντίχριστος, ἄν θά πάρουμε σύντομα τήν Πόλη, κλπ. Δυστυχῶς, καί κάποιοι ἄνθρωποι τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου κολλᾶνε μόνο σέ τέτοια θέματα. Πρωτίστως, πρέπει νά μᾶς ἀπασχολῆ καί νά ἀγωνιζώμαστε ἐναντίον τοῦ ἔσωθεν καί ἔξωθεν πολέμου τῶν ἀντιχρίστων τῆς πατρίδος μας καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ, και νά κρατήσωμε τίς πόλεις μας, τά σπίτια μας, τό ἔθνος μας, τούς θεσμούς καί τίς παραδόσεις μας, ἀκόμη καί τά σωματικά μας ὄργανα. Διότι, σέ λίγο καιρό, θά ὑπάρχουν καί νόμιμα «σοῦπερ μάρκετ» κατεψυγμένων ἤ καί ”τῆς ὥρας” ἀνθρωπίνων ὀργάνων, α´ ἐπιλογῆς γιά τούς ”μή κοινούς θνητούς” καί μπαγιάτικα, κλπ., γιά τούς κοινούς θνητούς. Θά ἔχωμε ἀνάπτυξη τοῦ ἐμπορίου λόγῳ συμφερόντων, ἀλλά καί διαστροφῆς. Ἄνθρωποι – κτήνη, πού ὡς τώρα πουλοῦσαν τά παιδιά τους, ἤ παιδεραστές, θά ἐπεκτείνουν τίς δραστηριότητές τους ἀφοῦ τό πακέτο θά εἶναι πιο μεγάλο….
.             Ἔλεος! Ἐπιτρέπεται στήν Ἑλλάδα καί γενικά στήν ἀνθρωπότητα νά συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Ποῦ εἶναι οἱ ὑψηλά ἱστάμενοι τῆς Ἐκκλησίας; Ποῦ εἶναι οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες; Ποῦ εἶναι οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές τῆς Ἑλλάδος καί τῆς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδοξίας; Ποῦ εἶναι οἱ Χριστιανοί; Καί κατά τά ἄλλα, μᾶς ἐνοχλεῖ πού δέν γράφεται τό θρήσκευμα στίς ταυτότητες καί φοβόμαστε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, κλπ.
.             Ὄχι ὅτι δέν εἶναι πολύ σοβαρά θέματα καί αὐτά, ἀλλά, ὅταν ἀφήσαμε καί περάσανε τόσους καί τόσους νόμους, τολμᾶμε νά λέμε ὅτι ἀνησυχοῦμε δῆθεν γι᾽ αὐτά; Καί εἶναι λύση σέ τέτοια θέματα, μόνο ἡ ἀνησυχία; ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ! Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι καί Ἕλληνες καί νά ἀναγκαζώμαστε νά κάνωμε δήλωση ἀρνήσεως δωρεᾶς ὀργάνων; Καί γιατί νά μή κάνουν δήλωση ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά εἶναι δωρητές; Μέ ποιό δικαίωμα ἀποφασίζουν αὐτοί γιά τά σώματα τοῦ καθενός μας; Εἴμαστε συνυπεύθυνοι γιά ὅλα, γιά νά μή πῶ, ὅτι εἴμαστε μόνο ἐμεῖς ὑπεύθυνοι, διότι ἀπό ἓνα σάπιο πολιτικό σύστημα (οἱ λίγες ἐξαιρέσεις δέν καταργοῦν τόν κανόνα), πού πρώην πρωτοκλασάτοι ὑπουργοί μπαινοβγαίνουν στίς φυλακές γιά νά θολώσουν τά νερά, τί μποροῦμε νά περιμένουμε; Ἔπρεπε ἤδη νά ἔχουμε ξεσηκωθῆ ὅλοι, ράσο καί λαός, καί νά μή τούς ἀφήσουμε σέ χλωρό κλαρί, εἴτε αὐτοί εἶναι πολιτικοί, εἴτε ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες, ἤ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Φθάνει πιά! Ράσο καί λαός, ὅλοι μαζί, νά ἀντισταθοῦμε. Συνεχίζεται ἡ ἰσοπέδωσή μας. Τί καθόμαστε; Τί περιμένουμε; Ἡ ἐξαθλίωσις γύρω μας φθάνει στό ἀποκορύφωμά της.
.             Ὅποιοι δέν ἐργάζονται πρός οἰκοδομήν τοῦ κράτους, τῆς πολιτείας καί τῆς Ἐκκλησίας, νά τά μαζέψουν καί νά φύγουν, καί ἀπό τόν πολιτικό, καί ἀπό τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Χαραμοφάηδες δέν θέλομε. Ἐπίσης, μέ τό νά παραμένουν, ἄλλοι ἀδρανεῖς, καί ἄλλοι νά σωπαίνουν καί ἄλλοι νά συμφωνοῦν καί νά μήν ἀντιδροῦν σέ ἀνθελληνικές καί ἀντιχριστιανικές καταστάσεις, μόνο κακό κάνουν. Στήν οὐσία, εἶναι ἐχθροί τῆς πατρίδος μας καί τῆς Ἐκκλησίας μας.
.             Κατά τά ἄλλα, σέ κάποιους φταίει ἡ νεολαία. ΝΤΡΟΠΗ! Τά νέα παιδιά δέν φταῖνε σέ τίποτε καί πολύ καλά κρατιοῦνται μέ τόν ἀέρα τόν κοπανιστό πού τούς παραδώσαμε καί πού θά κληρονομήσουν σέ ὄλους τούς τομεῖς, ἄν δέν ἀλλάξουν οἱ καταστάσεις.
.             ΑΙΣΧΟΣ! Ἡ Ἑλλάδα τοῦ Πλάτωνα, ἡ Ἑλλάδα τοῦ 21, ἡ Ἑλλάδα τοῦ 40, ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάδα, πού πουλάει τήν γῆ της, τά ἰδανικά, τούς θεσμούς, τίς ἀρχές, τίς ἀξίες, τίς παραδόσεις… Καί τώρα, ἀρχίζουν νόμιμα καί τά παζάρια τῶν ἀνθρωπίνων ὀργάνων…. ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!
.             Πρέπει νά εἴμαστε ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ στό Σῶμα καί στούς θεσμούς τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀγωνιζώμαστε καί νά μή χαρίζουμε σέ κανέναν πού δέν βαδίζει σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, εἴτε πατριάρχης, εἴτε ἀρχιεπίκοπος, εἴτε μοναχός, εἴτε θεολόγος, κλπ. Πρέπει νά πολεμήσουμε ὅλους τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας μας.
.             Καί, φυσικά, ὁ μεγαλύτερος φανερός ἐχθρός εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Ἄς μήν ἀκοῦμε παραμύθια καί σενάρια περί Ἑνώσεως μέ τούς Παπικούς. Καί ἄς ἀφήσουμε τά savoir vivre (σαβουάρ βίβρ) καί δῆθεν τήν ”ἀγάπη”, διότι, ἄν ὁ Κύριός μας πῆρε τά φραγγέλια, ἐμεῖς πρέπει νά πάρωμε τά πνευματικά φραγγέλια καί νά κυνηγήσωμε ὅλους τούς αἱρετικούς καί οὐδεμία κοινωνία μαζί τους νά ἔχωμε. Ἀλλά, ἄν, ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, οἱ οἰκουμενιστές λένε ὅτι ἐπιθυμοῦν τήν Ἕνωσι, σφάλλουν. Διότι, ἡ Ἕνωσις δέν μπορεῖ νά γίνη χωρίς τήν λειτουργία τοῦ τριαδικοῦ σχήματος, πού εἶναι ἄνθρωπος-Θεός-συνάνθρωπος. Μέ κτιστό τρόπο, δηλ. μέ ἐναγκαλισμούς, ἀγάπες καί λουλούδια, καί μέ τέτοιου εἴδους συναναστροφές καί μέ συμφωνία μόνο ἀνθρώπων, Ἕνωσις δέν γίνεται. Τήν Ἕνωση μπορεῖ νά τήν πραγματοποιήση μόνο ὁ Θεός, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.
.             Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως, ἡ μία πλευρά δέν δέχεται, ὅτι ἀκτίστως μπορεῖ νά ἑνωθῆ τό ἀνθρώπινο πνεῦμα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα,δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθῆ ἡ Ἕνωσις. Τά κτιστά δέν μποροῦν νά ὑπερβοῦν τά θνητά, καί μία τέτοια πλασματική Ἕνωσις θά ὁδηγῆ στόν θάνατο καί ὄχι στήν ζωή, πού ὁδηγεῖ ἡ ἀληθινή ἕνωσή μας μέ τόν Θεό.
.             Οἱ κτιστές ὑπάρξεις, ὅσες ἀγαπητικές σχέσεις καί λιβανισμένες συναναστροφές καί νά ἔχουν, δέν ἔχουν ὅμως ὀντολογικές προδιαγραφές γιά νά ἑνωθοῦν καί νά γίνουν ”ἕνα”. Μόνο ἄν ἑνωθοῦν μέ τόν Θεό, μποροῦν νά ἑνωθοῦν καί μεταξύ τους.
.             Δύο ἄνθρωποι τό νά ἔλθουν εἰς σάρκα μία, αὐτό πού γίνεται μέ εὐλογία στόν γάμο, δέν εἶναι δύσκολο. Καί αὐτό εἶναι ἡ κατώτερη ἕνωση. Ἡ δεύτερη ἕνωση, πιό ποιοτική ἄς ποῦμε, εἶναι ἡ ψυχική ἕνωση, πού εἶναι πολύ δύσκολη, σχεδόν ἀκατόρθωτη, στούς περισσότερους ἀνθρώπους. Ἀλλά, ἄν ὑποθέσωμε ὅτι κάποιοι τήν πραγματοποιήσουν, δηλ. νά βαδίζουν ψυχικά ἑνωμένοι, χωρίς διαφωνίες κλπ., νά συμβιώνουν ὁμαλά καί ἥρεμα, πάλι θά εἶναι μία ἕνωσις ψυχική. Δύο ἀνθρώπινα πνεύματα δέν ἔχουν τίς ὀντολογικές προδιαγραφές νά γίνουν ”ἕνα”, ἔχουν ὅμως τίς προδιαγραφές νά ἑνωθοῦν, τό κάθε ἕνα, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί, ἀφοῦ ἑνωθοῦν μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, μόνο τότε μποροῦν νά ἑνωθοῦν καί μεταξύ τους.
.             Μοῦ λένε ἀκόμη καί δικοί μας: «Ἔ, πάτερ τό ἴδιο μέ ἐμᾶς εἶναι καί οἱ Καθολικοί Χριστιανοί». Αὐτά, τά λενε φυσικά, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἐπηρεασμένοι ἀπό φιλοπαπικούς «Χριστιανούς», εἴτε ἀπό τούς προηγούμενους εἴτε ἀπό τούς νῦν ΠΑΠΑ-ιερεῖς, ΠΑΠΑ-μοναχούς, ΠΑΠΑ-πατριάρχες. Τούς αἱρετικούς, τούς συμφέρει, καί τρίβουν τά χέρια τους, γιά ὁποιοδήποτε σχίσμα συμβῆ στήν Ἐκκλησία μας. Ἐπίσης, οἱ αἱρετικοί ἐπιδιώκουν καί τούς συμφέρει ἡ ἐπικοινωνία μας μαζί τους, ἡ ὁποια εἶχε, ἔχει καί θά ἔχη πολλές ἐπικίνδυνες παραμέτρους εἰς βάρος μας ἄν συνεχισθῆ.
.             Ὄχι σχίσματα καί ἀποκοπές. Νά κάνωμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ ὁρατό πνευματικό πόλεμο… Καί, φυσικά, τούς νωτικούς, σάν νθρώπους θά τος πονμε καί θά εχώμαστε νά μετανοήσουν, λλά δέν θά δεχθομε καμμία ποχώρηση ες τά τς πίστεως καί ,τιδήποτε ντίθετο σέ ,τι μς παρέδωσαν ο γιοι Πατέρες μας. Καί νά μή πιστεύωμε στίς σκοπιμότητές τους καί τούς δικαιολογοῦμε.
.             Ἐπίσης, ἄρχισε τώρα μία ἄλλη ἀσθένεια νά κυκλοφορῆ σέ κάποιους. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Παΐσιος ”ἔπεσε ἔξω” σέ κάποια πού ἔγραψε καί σέ ἄλλα πού εἶπε Στό τί, στό πῶς, στό διότι, στό πότε κλπ. Ὅ,τι ντως ἔγραψε ὁ ΙΔΙΟΣ ὁ Γέροντας καί ὅ,τι ντως εἶπε ὁ ΙΔΙΟΣ, αὐτά νά κρατήσωμε ἀκόμη καί ἄς φαινόντουσαν, κάποια, ξεκάθαρα καί συγκεκριμένα. Τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε ὁ Γέροντας, μόνο ὁ Θεός καί ὁ Γέροντας ξέρουν. Ἀλλά, τό νά ἑρμηνεύωμε Ἁγίους, καί μάλιστα νά λέμε ὅτι πέσανε ἔξω, εἶναι παρακινδυνευμένο. Ἐμεῖς, πού γνωρίσαμε ἀπό πολύ κοντά τόν Γέροντα Παΐσιο, εἴμαστε σίγουροι ὅτι εἶναι μεγάλος Ἅγιος. Τήν εὐχή του νά ἔχουμε.
.             Ἄς συμμαζευτοῦμε, διότι ὁ λύκος στήν ἀντάρα χαίρεται. Ὅλοι οἱ ἔχθροί μας ποντάρουν στόν ἀποπροσανατολισμό μας. Μπορεῖ τήν Πόλη νά περιμένωμε, ἀλλά ἀπό ἀλλοῦ νά ἔλθη τό βόλι. Οἱ ἔχθροί ποτέ δέν θά μᾶς ποῦν εὐθέως τά σχέδιά τους. Νά προσέξωμε νά μήν τήν πάθωμε ὅπως καί πρίν τήν προσχεδιασμένη οἰκονομική κρίσι. Πρῶτα,μᾶς ἀποπροσανατόλισαν καί, ἀφοῦ τσιμπήσαμε, μετά μᾶς τήν σερβίρανε.
.             Σάν πνευματικός, τό τί ἀκούω, φρῖξον ἥλιε, στέναξον γῆ… Τῆς φαντασίας θαύματα, προφητεῖες ἀγνώστου προελεύσεως κ.λ.π.
.             Ἄς ἡρεμήσωμε, λοιπόν, καί ἄς σταματήσωμε νά γινώμαστε περίγελως τῶν ἐχθρῶν καί τοῦ διαβόλου. Ἔχω γράψει ἕνα ποιηματάκι γιά τόν Γέροντα Παΐσιο καί σέ κάποιο στίχο ἔχω γράψει κάποια λόγια πού μοῦ εἶχε πῆ ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας: «Ὅσες σάλτσες ἄκουσα στήν ζωή μου, δέν εἶναι τίποτα μπροστά σέ ἐκεῖνες που θά κυκλοφορήσουν μετά τήν κοίμησί μου».
.             Νά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί, ἕως ἀρνητικοί, σέ μή ἔγκυρα βιβλία πού γράφουν κάποιοι περί προφητειῶν Γέροντος Παϊσίου κλπ., ἤ σέ ἀναξιόπιστα θαύματα καί συναφῆ θέματα. Ἐπί τέλους, ἄς συμμαζευτοῦμε. Σέ ἄλλους σπέρνουν πανικό, καί μικρά παιδιά ἔφθασαν νά λένε ”δέν μέ ἐνδιαφέρει τό μέλλον, ἀφοῦ θά γίνη πόλεμος, τό εἶπε καί ὁ παππούλης”!
.             Ἄς κοιτάξωμε νά κρατήσωμε τό ἔθνος μας, τούς θεσμούς μας, τίς ἀξίες μας καί νά ἔχωμε «γνῶθι Θεόν», καί, ὅσο γιά τίς προφητεῖες τῶν Ἁγίων, εἶναι δουλειά τοῦ Θεοῦ τό πότε καί πῶς θά ἐκπληρωθοῦν.
.             Καί βέβαια πονᾶμε τήν Πόλη, καί θά τήν πάρωμε όταν θελήση ὁ Θεός, ἀλλά τό νά ἀπασχολῆ κάποιους, ἀρρωστημένα, ἂν θά τήν πάρωμε σύντομα καί πότε καί νά μή βλέπουν τό πνευματικό ἔδαφος, καί ὄχι μόνο, πού χάνομε συνεχῶς, πολεμούμενοι ἔξωθεν, ἔσωθεν καί πανταχόθεν. Καί λυπᾶμαι, ἀλλά θά τό πῶ, γι᾽ αὐτούς τούς κάποιους: ” Ἀπό τήν Πόλη ἔρχομαι καί στήν κορφή κανέλλα”….
.             Πρέπει ὅλοι μας νά συμμαζευτοῦμε καί νά συνέλθωμε, καί, τόν καιρό ἐτοῦτο, ὄχι μόνο νά ἀγωνισθοῦμε, ὄχι μόνο νά διασώσωμε ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει, ἀλλά καί νά μήν ἐπιτρέψωμε ἄλλη κατρακύλα. Φθάνει πιά… Ἄς ξυπνήσουμε, μᾶς πῆραν τήν Ἑλλάδα, χτυπᾶνε τήν Ὀρθοδοξία….Καιρός γιά ἀγῶνα. Ἄς μή καθυστεροῦμε. Ἐδῶ πού φθάσαμε, ἀφοῦ ἀρκετοί εὑρίσκονται σέ χειμερία νάρκη, δέν ἰσχύει ἡ λαϊκή ρῆσις ”ἕνας κοῦκος δέν φέρνει τήν Ἄνοιξη”. Καί λίγοι κοῦκοι νά εἴμαστε, θά ἀγωνισθοῦμε, λειώνοντας τά κομβοσχοίνια, καί, μέ προσωπική ἀντίσταση ὁ καθένας μας προσωπικά, σέ ὅλα τά ἀρνητικά πού συμβαίνουν γύρω μας. Καί δέν θά δεχθοῦμε ὅ,τι θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλουν. Καί ὁ Κύριός μας, βλέποντας τόν ἀγῶνα μας, θά μᾶς βοηθήση καί θά μᾶς στηρίξη.

Ἀμήν. Γένοιτο.

 ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ: «Νομίζεις ὅτι πιάνεις πουλιὰ στὸν ἀέρα, ἐνῶ πιάνεις ἀέρα!» (π. Παΐσιος Ἁγιορ.)

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
«ΛΟΓΟΙ Ε´, Πάθη καὶ Ἀρετὲς»

κδ. Ἱ. Ἡσυχαστ. “Εὐαγγελιστὴς Ἰω. ὁ Θεολόγος”,
Σουρωτὴ Θεσ/νίκης, 2007,
σελ. 69–71
 

.        Ἀπὸ τὴν αὐτοπεποίθηση, νομίζεις ὅτι πιάνεις πουλιὰ στὸν ἀέρα, ἐνῶ πιάνεις ἀέρα! Σηκώνεις τὸ χέρι σου καὶ νομίζεις ὅτι ἔπιασες ἕνα πουλί. “Τὸ ἔπιασα” λές, ἀλλὰ τὸ χέρι σου εἶναι ἄδειο. Σηκώνεις καὶ τὸ ἄλλο σου χέρι, “τὸ ἔπιασα” λές, ἀλλὰ καὶ πάλι τὸ χέρι σου εἶναι ἄδειο. Νὰ βλέπης πρῶτα ἂν εἶναι γεμάτο τὸ χέρι σου καὶ ὕστερα νὰ λὲς “τὸ ἔπιασα”.

 -Γέροντα, οἱ ἀδελφὲς μοῦ λένε ὅτι δυσκολεύονται μαζί μου, ἐπειδὴ ἐπιμένω στὴν γνώμη μου· ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ καταλαβαίνω πάντοτε.

 -Ξέρεις τί συμβαίνει μ᾽ ἐσένα; Ὅταν σχηματίζης μία γνώμη γιὰ κάτι, δὲν λές: “μοῦ πέρασε αὐτὸς ὁ λογισμός, δὲν ξέρω ἂν εἶναι σωστός”, ἀλλὰ πιστεύεις ὅτι ἡ γνώμη σου εἶναι πάντοτε σωστὴ καὶ ἐπιμένεις. Κάνεις σὰν ἐκείνη τὴν νοικοκυρὰ ποὺ τῆς ἀγόρασε ὁ ἄνδρας της ἕνα χταπόδι νὰ μαγειρέψη, ἀλλὰ τοῦ ἔλειπε τὸ ἕνα πλοκάμι.
“Τὸ μαγείρεψες, τῆς λέει, τὸ χταπόδι; ἔβρασε;”
“Ποιό χταπόδι, λέει ἐκείνη, τὸ ἑπταπόδι”.
Ὄχι τὸ ὀχταπόδι-ὄχι τὸ ἑπταπόδι, νευρίασε στὸ τέλος ὁ ἄνδρας της ἀπὸ τὴν ἐπιμονή της καὶ τὴν πέταξε στὸ πηγάδι. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ᾽κεῖ ἔδειχνε μὲ τὰ δάκτυλά της “ἑπτά, ἑπτά, ἑπτά”! Κοίταξε, νὰ λὲς τὸν λογισμό σου, ἀλλὰ νὰ μὴν ἐπιμένης.

 -Ὅμως, Γέροντα, πολλὲς φορὲς βλέπω ὅτι ἡ δική μου γνώμη εἶναι καλύτερη ἀπὸ τὴν γνώμη τῶν ἀδελφῶν μὲ τὶς ὁποῖες συνεργάζομαι.

-Ἀπὸ τὴν αὐτοπεποίθηση ποὺ ἔχεις βλέπεις ἔτσι τὰ πράγματα. Νὰ προσέξης πολύ, γιατί ὅποιος ἔχει πολλὴ λογικὴ καὶ κρίση μὲ ἐγωισμὸ καὶ αὐτοπεποίθηση, μπορεῖ νὰ φθάση νὰ μὴν παραδέχεται κανέναν.

 -Πῶς θὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν αὐτοπεποίθηση;

-Ἂν γνωρίσης τὸν ἑαυτό σου, θὰ δῆς ὅτι δὲν ἔχεις τίποτε δικό σου καὶ τίποτε δὲν μπορεῖς νὰ κάνης χωρὶς τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἂν λοιπὸν καταλάβης πὼς ὅ,τι καλὸ κάνεις εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὅσες χαζομάρες κάνεις εἶναι δικές σου, τότε θὰ πάψης νὰ ἔχης ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό σου καὶ θὰ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν αὐτοπεποίθηση.

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ἤτοι ἀποφθέγματα, διηγήσεις καὶ πνευματικὰ κατορθώματα Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση

ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
ἤτοι ἀποφθέγματα, διηγήσεις καὶ πνευματικὰ κατορθώματα
Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Κόνιτσα  2013, σελ. 223

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

ΣΥΓΧΡ. ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ.             Τὸ 1969 πρωτογνώρισα τὸν Γέροντα Παΐσιο στὸ ταπεινὸ κελὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἀπὸ τότε μάζευα τὶς λέξεις του καὶ τὶς προτάσεις του, γιατί τὶς θεωροῦσα πολύτιμες γιὰ τὸν πνευματικό μου καταρτισμό. Τώρα διαβάζω χιλιάδες σελίδες ποὺ ἀναφέρονται στὸν βίο του καὶ τὴν διδασκαλία του.
.             Στὰ εἴκοσι σχεδὸν χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμησή του γράφτηκαν πολλὰ καὶ ἔγινε μεγάλη συγκομιδή. Οἱ καρποὶ τῆς σπορᾶς του συγκεντρώθηκαν καὶ εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς γεύονται. Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ Γέροντα, τελευταία ἄρχισε καὶ ἡ καταγραφὴ τῶν θαυμάτων του.
.             Ἡ περιγραφὴ περιστατικῶν καὶ ἡ διάσωση διδαχῶν ἀπὸ διαφόρους καλοπροαίρετους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν γvωρίσει τὸν π. Παΐσιο, παρουσιάζουν μικρὲς διαφορές, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς Εὐαγγελιστές. Αὐτὸ δὲν ἀλλοιώνει τὸ βαθύτερο περιεχόμενο καὶ δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάνει ἐπιφυλακτικούς. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας δὲν διηγόταν πάντα μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια τὰ διάφορα περιστατικά. Κάτι ποὺ συμβαίνει στὸν προφορικὸ λόγο.
.             Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Παvεπιστημίου, ἀναφερόμεvος στὴν διδασκαλία τοῦ Γέροντα, γράφει: «Ὁ λόγος τοῦ Γέροντος Παϊσίου δὲν εἶναι ἐγκεφαλικός, ἀλλὰ καρδιακός. Βγαίνει ἀπὸ τὶς δύο µἐγάλες ἀγάπες ποὺ πρέπει νὰ διακατέχουν τοὺς Χριστιανούς, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ἀπὸ καρδιὰ καθαρὴ ἀπὸ πάθη καὶ κακίες καὶ γι᾽ αὐτὸ πληµµυρισµένη ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύµατος, ποὺ ἐνοικεῖ µόνον στοὺς καθαροὺς “τῇ καρδίᾳ…” καὶ τοὺς φωτίζει, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀλιγογράµµατοι κατὰ κόσµον καὶ ἄσοφοι. Τὸ φῶς τῆς ἀνθρώπινης σοφίας, ὅπως ἐδίδασκε ὁ θεολόγος τοῦ φωτὸς Ἅγιος Γρηγόριος Παλαµᾶς, σὲ σχέση µὲ τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὰν τὸ φῶς τῆς πυγολαµπίδος µπροστὰ στὸ φῶς τοῦ ἡλίου. Ὁ φωτισµένος, ἁπλοϊκός, καρδιακὸς λόγος τοῦ Γέροντος Παϊσίου πείθει καὶ ἀναπαύει· µὲ ἁπλὰ παραδείγµατα καὶ παραβολὲς ἐξηγεῖ καὶ ἐρµηνεύει πνευµατικὰ θέµατα, τὰ ὁποῖα περιπλέκει πολλὲς φορὲς ὁ ἐγκεφαλικὸς καὶ περίπλοκος θεολογικὸς στοχασµὸς»l.
.             Ἐπίσης ὁ ἁγιορείτης ἱεροµόναχος Μακάριος ἀναφέρει: «Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὅσα ἔλεγε, τὰ ἔλεγε µόνο καὶ µόνο γιὰ νὰ µᾶς βοηθήσει πνευµατικὰ καὶ νὰ µᾶς φέρει κοντὰ στὸν Χριστό. Διότι ποιός λυπηµένος τὸν συναντοῦσε καὶ δὲν ἔφευγε χαρούµενος; Ποιός ἐρχόταν θρηνώντας καὶ δὲν τοῦ ἔδιωχνε ἀµέσως τὴν θλίψη καὶ τὸ πένθος; Ποιός ἐρχόταν ὀργισµένος καὶ δὲν µετέβαλε τὸν θυµό του σὲ φιλία; Ποιός φτωχὸς τὸν συναντοῦσε µὲ στενόχωρη καρδιὰ καὶ δὲν ἔπαιρνε παρηγοριὰ γιὰ τὴν φτώχεια του; Ποιός ἀµελὴς δὲν γινόταν περισσότερο δυνατὸς στὸν ἀγώνα του; Ποιός νέος, ὅταν ἐρχόταν κοντά του καὶ µόλις τὸν ἔβλεπε, δὲν ἀρνιόταν ἀµέσως τὶς ἡδονὲς καὶ δὲν ἀγαποῦσε τὴν ἁγνότητα; Ποιός ἐρχόταν κοντά του µὲ πειρασµοὺς καὶ κακοὺς λογισµοὺς καὶ δὲν ἀναπαυόταν ἢ δὲν εὕρισκε ὁ νοῦς τοῦ γαλήνη;»2.
.             Ὁ λόγος τοῦ Γέροντα εἶναι περιεκτικὸς καὶ µπορεῖς νὰ ἀντλήσεις ἰδέες καὶ στηριζόµενος σ᾽ αὐτὲς νὰ χτίσεις ὁλόκληρο κείµενο. Οἱ διδαχές του µοιάζουν µὲ προζύµι πνευµατικό, τὸ ὁποῖο µπορεῖ νὰ ἀναζυµώσει τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ καλοπροαίρετων ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ τῶν µὴ πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο ἀναζητοῦν σανίδα σωτηρίας, καθὼς ζοῦν τραγικὲς καταστάσεις, ποὺ συχνὰ ὁδηγοῦν στὴν καταστροφή. Οἱ διδαχές, οἱ διηγήσεις καὶ τὰ πνευµατικὰ κατορθώµατα τοῦ Γέροντα εἶναι αὐτὸ ποὺ ζητοῦν οἱ ἄνθρωποι σήµερα, µετὰ ἀπὸ τὶς πικρὲς ἐµπειρίες ποῦ ἀπέκτησαν ἀκολουθώντας τὸ δρόµο τῆς ἀµαρτίας καὶ ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό.
.                 Τὸ παρὸν βιβλίο αὐτὸ τὸν σκοπὸ θέλει νὰ ὑπηρετήσει. Τὸ περιεχόµενό του δὲν περιορίζεται στὶς παραινέσεις, ἀλλὰ προχωράει καὶ στὰ πνευµατικὰ βιώµατα, ποὺ ἀποκτᾶ κανεὶς µὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Καταβλήθηκε προσπάθεια τὰ ἀποφθέγµατα νὰ ἔχουν γενικὴ ἰσχύ, νὰ δίνoυν καθαρὲς ἀπαντήσεις, νὰ διαµορφώνουν ὀρθόδοξο ἦθος, νὰ εἶναι εὐκολοµνηµόνευτα καὶ περιεκτικά. Τὰ δικά µου σχόλια εἶναι εἰσαγωγικὰ καὶ κάποτε συµπερασµατικά, τὰ ὁποῖα βοηθοῦν ἐκείνους ποὺ µόνοι τους δὲν µποροῦν νὰ ἀξιοποιήσουν τὸ βαθύτερο νόηµα τῶν ἀποφθεγµάτων.
.             Τὰ πνευµατικὰ κατορθώµατα τοῦ Γέροντα ποὺ περιέχονται στὸ βιβλίο, ἐπιλέχτηκαν µὲ πολλὴ προσοχή. Τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ εἶχε ἐκµυστηρευτεῖ σὲ πνευµατικά του τέκνα, προκειµένου νὰ τὰ στηρίξει στὴν κατὰ Θεὸν πορεία τους καὶ ὄχι γιὰ νὰ προβληθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπινη ἀδυναµία. Εἶναι ἀπολύτως αὐθεντικὰ καὶ ἐξόχως ἀποκαλυπτικά της ἐνάρετης ζωῆς του.
.             Οἱ κοσµικοί, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ χριστιανοὶ ποὺ ἐργάζονται στὸ ἱεραποστολικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, δὲν µελετοῦν µε ἐµπιστοσύνη τὰ Γεροντικά. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὅµως ἀναλώθηκε στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀνησυχούντων, τῶν πονεµένων, ἀλλὰ καὶ τῶν µακρὰν τῆς πίστεως εὑρισκοµένων, ἔχοντας πάντα ὡς ἐξοπλισµό του τὶς ἀσκητικές του ἐµπειρίες, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦσαν µιὰ ἱερὴ δεξαµενή, τροφοδοτούµενη ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.
.                 Ἐλπίζω καὶ τοῦτο τὸ βιβλίο, τὸ ἕβδοµο γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο3, νὰ ἀποδειχτεῖ ψυχωφελὲς σὲ ὅσους τὸ διαβάσουν.

Πρεσβ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΤΣΗΣ

1. Σωτηρίου Λυσίκατου, Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Χαριτωµένες Διδαχές, 2004, σελ. 5-6.

2. Ἱεροµονάχου Μακαρίου, Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου λόγοι σοφίας καὶ χάριτος, σελ. 7.

3. Προηγήθηκαν τὰ ἀκόλουθα βιβλία: «Ὁ Γέροντας Παΐσιος», «Ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι», «Ὁ ἀσκητὴς τῆς Παναγούδας», «Διηγήσεις γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο», «Πνευµατικὸς κώδικας Γέροντος Παϊσίου» καὶ «Ἡ ἱερὰ Μονὴ Στοµίου Κονίτσης καὶ ὁ Γέροντας Παΐσιος».

,

Σχολιάστε