Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Διον. Τάτσης

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (π. Διον. Τάτσης) «Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές».

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ Οἰκουμενιστὲς στοχεύουν στήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» χωρίς νά πολυσκέφτονται ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι σχεδόν ἀδύνατο, ὅσο οἱ ἑτερόδοξοι ἐμμένουν στίς αἱρετικές τους διδασκαλίες. Αὐτοί ὅμως ἐπιμένουν καί προσπαθοῦν μέ τή διατύπωση πολλῶν θεωριῶν νά ξεπεράσουν τά ἐμπόδια καί νά ἀμβλύνουν τίς δογματικές διαφορές. Τελικά ὅλες οἱ προσπάθειες καταλήγουν σέ ναυάγιο, γιατί δέν ὑπάρχει ἁγνή πρόθεση καί πραγματική μετάνοια.
.         Οἱ ἑτερόδοξοι ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι αἱρετικοί, πού πρέπει νά ἐπιστρέψουν στή μία Ἐκκλησία. Παρόλη τήν κατά κόσμον σοφία τους, ἐπιμένουν στήν πλάνη καί τή διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνα πού δέχονται καί κατανοοῦν οἱ ἁπλοί πιστοί, οἱ θεολόγοι τά ἀναλύουν μέ τό δικό τους περήφανο μυαλό καί βγάζουν αἱρετικά συμπεράσματα. Σκέφτονται καί ξανασκέφτονται καί ἐμφανίζουν τό ἄσπρο μαῦρο, γιατί εἶναι παιδιά τοῦ σκότους. Ἔφτασαν στό σημεῖο νά δέχονται τόν πάπα ὡς ἡμίθεο καί νά ὑποκλίνονται μπροστά του. Ἐργάζονται γιά νά ὑποστηρίξουν τό ψέμα καί νά συσκοτίσουν τήν ἀλήθεια. Ἔχουν γίνει πειθαρχικά ὄργανα τοῦ διαβόλου, χωρίς νά τό συνειδητοποιοῦν. Καί ἀπό τήν ἄλλη ἐπιδιώκουν θεολογικούς διαλόγους, γιά νά παραπλανήσουν τούς Ὀρθοδόξους. Δυστυχῶς, βρίσκουν ἀνταπόκριση ἀπό μιά μικρή ὁμάδα «ὀρθοδόξων» θεολόγων καί γίνεται ὁ ὀλέθριος θόρυβος πώς τάχα πλησιάζει ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης τῶν «ἐκκλησιῶν».
.         Ὁ οἰκουμενισμός εἶναι παναίρεση γιά πολλούς λόγους, ἀλλά κυρίως γιατί φρονεῖ «ὅτι ἡ ἀλήθεια ἔχει κατατμηθῆ καί ἀνά ἕνα τεμάχιον αὐτῆς κατέχει ἑκάστη τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἑκάστη τῶν ἀνά τόν κόσμο θρησκειῶν, ἑπομένως δέ διά τῆς προσεγγίσεως καί συναρμογῆς τῶν τεμαχίων θά εὑρεθῆ ἡ ἀλήθεια ὁλόκληρος. Μέ αὐτάς τάς δογματικάς πεποιθήσεις καί μέ αὐτήν τήν σκοπιμότητα προωθεῖ ὁ οἰκουμενισμός τήν λεγομένην «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν». Ἡ Ὀρθοδοξία ἀντιθέτως ἔχει τήν συνείδησιν – ἐπί τῇ βάσει τῆς θεοπνεύστου ἀποκαλύψεως τῶν Γραφῶν – ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μία καί μόνη ἁγία καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία, «ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας (Α´ Τιμ. γ´ 15)», ὅπως τονίζεται στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου τοῦ ἀείμνηστου μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου «Ἡ Ὀρθοδοξία ἔναντι τοῦ οἰκουμενισμοῦ», 1990, σελ. 10-11.
.         Οἱ Ὀρθόδοξοι συνεπῶς δέν ψάχνουμε νά βροῦμε τήν ἀλήθεια, «διότι ὑπάρχει πλήρης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί φυλάσσεται ἀκεραία καί προσφέρεται ἀνόθευτος». Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές καί «οὐδόλως ἐγκρίνουν τάς οἰκουμενιστικάς ἐπισκέψεις, συναντήσεις, συζητήσεις, συμπροσευχάς, ἀνταλλαγάς δώρων, ἀσπασμούς καί λοιπάς φιλοφρονήσεις, εἰς τάς ὁποίας προβαίνουν καί πλειοδοτοῦν ἐν ἀγνοίᾳ των οἱ οἰκουμενισταί πατριάρχαι καί λοιποί ἐκκλησιαστικοί ταγοί οὐδέ προσυπογράφουν τά κείμενα καί τάς ὁμολογίας πού αὐτοί ὑπογράφουν» (ὅπ. παρ, σελ. 12).
.         Εἶναι καιρός νά καταπολεμηθεῖ ὁ οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος γίνεται αἰτία μεγάλης ἀναταραχῆς στήν Ἐκκλησία καί μέ βεβαιότητα ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τούς ὑποστηρικτές του.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 26.12.2014

,

Σχολιάστε

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ

Ἀπέναντι εἰς τὴν δυστυχίαν τῶν ἀδελφῶν

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.           Οἱ ἄνθρωποι πολύ συχνά ἀντιμετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, ἐσωτερικές καί ἐξωτερικές, οἱ ὁποῖες τούς πικραίνουν καί τούς ὁδηγοῦν στήν κατάθλιψη, κάτι πού εἶναι πολύ ἀνησυχητικό. Πολλές φορές καταφεύγουν καί σέ εἰδικούς ἐπιστήμονες, ἀλλά καί σέ ἀνθρώπους ἀμφιβόλου καταρτίσεως καί ἱκανότητος. Τά ἀποτελέσματα εἶναι συνήθως πενιχρά καί διαρκοῦν λίγο. Τά πράγματα θά ἦταν καλύτερα, ἐάν ὑπῆρχε ἀναφορά στόν Θεό.
.           Ἡ δυστυχία στίς μέρες μας εἶναι εὐρέως διαδεδομένη καί δέν ὀφείλεται μόνο στήν ἔλλειψη ὑλικῶν ἀγαθῶν. Δυστυχεῖς δέν εἶναι μόνο οἱ φτωχοί. Εἶναι καί οἱ πλούσιοι. Θά ἔλεγα ὅτι οἱ δεύτεροι σέ μεγαλύτερο βαθμό. Οἱ χριστιανοί πρέπει νά δείχνουν ἐνδιαφέρον καί ἔμπρακτη ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς τους μέ διάκριση, ἀποφεύγοντας ἐπιπόλαιες κρίσεις καί ἐξηγήσεις γιά τή δυστυχία τους. Τό παράδειγμα μᾶς τό ἔχουν δώσει οἱ μεγάλοι Γέροντες, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικά θυσιάστηκαν προσφέροντας στούς δυστυχεῖς ἀδελφούς ὅ,τι εἶχαν καί δέν εἶχαν. Καί ἦταν πολλοί αὐτοί. Κατά ἑκατοντάδες κατέφευγαν καθημερινά στά ταπεινά κελιά τους γιά νά πάρουν τήν εὐχή τους καί νά τούς ἐμπιστευθοῦν τά προβλήματα πού τούς ἀπασχολοῦσαν.
.            Ἐκεῖνοι, πραγματικοί πατέρες, τούς βοηθοῦσαν μέ πολλούς τρόπους καί τούς προέτρεπαν νά συνδεθοῦν σταθερά μέ τόν Χριστό καί νά τηροῦν τίς ἐντολές του.
.           Ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης τόνιζε συχνά στούς ἐπισκέπτες: «Ἀγαπήσατε τόν Χριστό καί ὅλα ἐκεῖνα πού σᾶς καταπιέζουν καί σᾶς φθείρουν, καί οἱ ἁμαρτωλές μνῆμες καί τά ἀπωθημένα, θά φύγουν. Ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ θά σᾶς γιατρέψει. Εἶναι ὅπως τό φῶς, πού ἔρχεται καί φεύγουν τά σκοτάδια». Ἐκεῖνοι πού στηρίζονται στόν Χριστό, πού ἔχουν πίστη καί ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοιά του, νιώθουν τίς ποικίλες καταπιέσεις, τούς πειρασμούς καί τίς πικρές ἐμπειρίες τῆς προηγούμενης ἁμαρτωλῆς τους ζωῆς, ἀλλά καί τά ἀπωθημένα τους, πού ἐπηρεάζουν σέ μεγάλο βαθμό τή συμπεριφορά τους, ἐντελῶς διαφορετικά, χωρίς ὑπερβολές, ἀνυπομονησία καί ἀδικαιολόγητους φόβους.
.           Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ὅταν γίνεται ἀποδεκτή καί συνοδεύεται μέ ἄσκηση καί συνέπεια, εἶναι φῶς πού διαλύει τά σκοτάδια καί διευκολύνει στήν ὀρθή ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων καί τήν ἀγόγγυστη ἀποδοχή τῶν ὅσων ἐπιτρέπει ὁ οὐράνιος Πατέρας πάντα μέ τήν προοπτική τῆς αἰώνιας ζωῆς, τήν ὁποία δυστυχῶς λίγοι σκέφτονται.
.           Οἱ κληρικοί συνήθως ἀναφέρονται γενικά καί ἀόριστα στήν ἀγάπη πού πρέπει νά ἔχουν οἱ χριστιανοί πρός τόν Χριστό, χωρίς ὅμως νά ἀναφέρονται στά ἀποτελέσματα, γιατί δέν ἔχουν ἀνάλογη ἐμπειρία. Ἐνῶ οἱ Γέροντες μιλοῦσαν μέ βάση τίς δικές τους ἐμπειρίες, ἀλλά καί τῶν Ἁγίων, στά κείμενα τῶν ὁποίων πάντα ἐντρυφοῦσαν.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 17.10.2014

 

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΖΩΗ» (π. Διον. Τάτσης)

« Χριστὸς εἶναι νέα Ζωή»

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ χριστιανοὶ πρέπει νά ἀποδεχτοῦν ἀνεπιφύλακτα τή διαπίστωση τοῦ ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη ὅτι «ὁ Χριστός εἶναι νέα ζωή. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν. Εἶναι ἡ χαρά, εἶναι ἡ ζωή, εἶναι τό φῶς, τό φῶς τό ἀληθινόν, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά χαίρεται, νά πετάει, νά τά βλέπει ὅλα, νά τούς βλέπει ὅλους, νά πονάει γιά ὅλους, νά τούς θέλει ὅλους μαζί του, ὅλους κοντά στόν Χριστό». Τότε θά εἶναι μακάριοι, γιατί θά ἔχουν βρεῖ τό μεγαλύτερο θησαυρό πού ὑπάρχει πάνω στή γῆ, ὁ ὁποῖος, χωρίς νά μειωθεῖ ἡ ἀξία του, μπορεῖ νά γίνει κτῆμα τοῦ καθενός.
.         Γιά νά φτάσει ὅμως κάποιος σέ αὐτή τήν κατάσταση χρειάζεται σταθερή ἀφοσίωση στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι δυνατόν νά μιλάει κανείς γιά τήν ἀγάπη καί νά εἶναι ἐμπαθής. Ὁ Χριστός κατακτᾶται μέ τήν ἀγάπη, ἀλλά ἡ ἀγάπη προϋποθέτει ἄσκηση, ταπείνωση καί ἀδιάκοπη πνευματική προσπάθεια. Ἡ ἐμπειρία τῆς πρός τόν Χριστόν ἀγάπης, ἡ ἐμπειρία τῆς ταπείνωσης καί ἡ ἐμπειρία τῆς ἄσκησης εἶναι αὐτές πού κάνουν τόν ἄνθρωπο ἱκανό νά ἐπαναλάβει τό λόγο τοῦ ἁγίου Πρφυρίου.
.         Αὐτό τό μυστικό βίωμα ὁ συνειδητός χριστιανός θέλει νά τό ἀνακοινώσει καί στούς ἀδελφούς του, γιά νά γευθοῦν κι ἐκεῖνοι τή γλυκύτητα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἤ μέ ἄλλα λόγια νά ἀποκτήσουν τήν ἀγάπη πρός τό Χριστό. Νά πεισθοῦν ὅτι τά ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλές θεωρίες, ἀλλά συγκεκριμένες πράξεις, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν στήν πρόγευση τῆς μακαριότητας τοῦ παραδείσου. Ὁ ἅγιος Πορφύριος τόνιζε ὅτι «ὁ χριστιανός, ὅταν βρεῖ τόν Χριστό, ὅταν γνωρίσει τόν Χριστό, ὅταν ὁ Χριστός ἐγκύψει μέσα στήν ψυχούλα του καί τόν αἰσθανθεῖ, θέλει νά φωνάζει καί νά τό λέει παντοῦ, θέλει νά λέει γιά τόν Χριστό, τί εἶναι ὁ Χριστός. Ἀγαπήσατε τόν Χριστό καί μηδέν προτιμήσατε τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν, εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, εἶναι τό ἄκρον τῶν ἐφετῶν, εἶναι τό πᾶν. Ὅλα στόν Χριστό ὑπάρχουν τά ὡραῖα».
.         Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά συναντήσει τόν Χριστό παντοῦ. Δέν ὑπάρχει συγκεκριμένος καί μοναδικός τόπος. Ἁπλῶς σέ μερικά μέρη, πού ἔχουν ἐκκλησιαστική παράδοση καί ἔχουν ζήσει ἐκεῖ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ἡ πίστη μεγαλώνει καί οἱ ἀποφάσεις γιά πνευματική ζωή παίρνονται εὐκολότερα. Ἐκεῖ συνήθως ὑπάρχουν καί φωτισμένοι κληρικοί, πού βοηθοῦν καί στηρίζουν πνευματικά τούς ἀνθρώπους. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὁ χριστιανός πρέπει νά βρίσκεται σέ διαρκῆ κίνηση, γιά νά ἐπισκέπτεται τά μέρη αὐτά. Ὅταν συναντήσει κάποιος τόν Χριστό, δέν θέλει νά ἐνταχθεῖ στή διαδικασία τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ μέ τήν περιπλάνηση ἀπό περιοχή σέ περιοχή, ἀπό μοναστήρι σέ μοναστήρι καί ἀπό προσκύνημα σέ προσκύνημα. Μένει στόν τόπο του καί ἀγωνίζεται πνευματικά, ἀποφεύγοντας καθετί πού τόν ἀπομακρύνει ἀπό τή μυστική ἐπικοινωνία μέ τόν Γλυκύτατο Ἰησοῦ Χριστό.
.         Ὁ ἀνικανοποίητος χριστιανός, πού δέν ἀναπαύεται σέ κάποια περιοχή, δέν ἔχει συναντηθεῖ μέ τόν Χριστό. Δέν ἔνιωσε μέσα στήν ψυχή του τήν παρουσία του καί ψάχνει νά βρεῖ στήριγμα. Τοῦ λείπει προφανῶς ἡ πίστη καί ἡ ἀποφασιστικότητα. Ἐπίσης καταδυναστεύεται καί ἀπό τό κοσμικό φρόνημα, τό ὁποῖο τοῦ μειώνει τόν ὅποιο ζῆλο καί δέν μπορεῖ νά προοδεύσει πνευματικά.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 03.10.2014

,

Σχολιάστε

Η ΘΕΟΠΕΙΘΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

θεοπειθς προσευχή

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ περισσότεροι χριστιανοί δέν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά προσευχηθοῦν. Τούς ἀπορροφοῦν οἱ βιοτικές μέριμνες καί ὁ ἐλεύθερος χρόνος, ὅταν ὑπάρχει, δέν ἀφιερώνεται στόν Θεό. Τά πράγματα ἀλλάζουν, ὅταν ἀντιμετωπίζουν προβλήματα, τά ὁποῖα δέν μποροῦν νά λύσουν μόνοι τους. Τότε θυμοῦνται τόν Θεό καί προσπαθοῦν νά πετύχουν τή λύση τους μέσῳ τῆς προσευχῆς. Μέ φόβο καί ἀγωνία καταφεύγουν στόν Θεό, χωρίς ὡστόσο νά εἶναι προετοιμασμένοι πνευματικά.
.         Ἡ ἀποτελεσματικότητα τῆς προσευχῆς δέν εἶναι πάντα δεδομένη. Τίς περισσότερες φορές οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται πιεζόμενοι καί κυριευμένοι ἀπό ἄγχος. Πίεση ἀπό τά δύσκολα προβλήματα καί ἄγχος ἀπό τήν ἔκβασή τους. Ἐπίσης δέν ἔχουν καί τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις, γιά νά εὐοδωθεῖ ἡ προσευχή τους, τήν ὁποία βλέπουν ὡς μαγικό τρόπο, γιά νά πετύχουν ἐκεῖνο πού μέ ἀνθρωπίνους τρόπους δέν μπόρεσαν νά πετύχουν.
.         Ὅλα αὐτά δείχνουν ὅτι ἀγνοοῦν τί χρειάζεται, γιά νά εἶναι ἡ προσευχή τους εὐπρόσδεκτη ἀπό τόν Θεό.
.         Ὁ Χριστός ἀπευθυνόμενος στούς μαθητές του εἶπε: «Ὅταν στέκεστε νά προσευχηθεῖτε, νά συγχωρεῖτε ἐάν ἔχετε κάτι ἐναντίον ὁποιουδήποτε, ὥστε καί ὁ οὐράνιος Πατέρας σας νά συγχωρήσει τά παραπτώματά σας» (Μαρκ. ια´ 25). Προϋπόθεση, λοιπόν, ἡ συγχώρηση τῶν ἀδελφῶν. Ἡ προσευχόμενη ψυχή πρέπει νά εἶναι ἐλεύθερη καί νά μή ἔχει τίποτα ἐναντίον κάποιου. Ἡ προσευχή γίνεται μάταιη, ὅταν ἡ ψυχή εἶναι αἰχμαλωτισμένη ἀπό τό πάθος τοῦ μίσους καί τῆς μνησικακίας.
.         Ἡ προσευχή συμβαδίζει μέ τήν πίστη. Ἡ δεύτερη κάνει τήν πρώτη ἐντυπωσιακά ἀποτελεσματική. Τή διαβεβαίωση αὐτή εἶχε δώσει ὁ Χριστός στούς μαθητές του, ὅταν μία φορά πηγαίνοντας στά Ἱεροσόλυμα εἶδε στό δρόμο μία συκιά καί τήν πλησίασε νά φάει ἀπό τούς καρπούς της, ἀλλά βρῆκε μόνο φύλλα, γι᾿ αὐτό καί τῆς εἶπε: «Ποτέ πιά νά μή ξαναβγάλεις καρπό!» Καί ἀμέσως ἡ συκιά ξεράθηκε. Οἱ μαθητές ἀπόρησαν καί ρώτησαν πῶς ξεράθηκε ἡ συκιά. Καί ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Σᾶς διαβεβαιώνω, ἄν ἔχετε πίστη χωρίς ἀμφιβολία, ὄχι μόνο θά κάνετε τό θαῦμα μέ τή συκιά, ἀλλά κι ἄν πεῖτε σ᾿ αὐτό τό βουνό, “σήκω καί πέσε στή θάλασσα”, θά γίνει. Κι ὅλα ὅσα ζητήσετε στήν προσευχή μέ πίστη, θά τά λάβετε» (Ματθ. κα´ 19-22).
.         Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στά αἰτήματα τῆς προσευχῆς. Πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τό Θεό αὐτά πού θά μᾶς ὠφελήσουν πνευματικά καί ὄχι αὐτά πού θά μᾶς ὁδηγήσουν στήν κοσμική καί ἁμαρτωλή ζωή. Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος διευκρινίζει ὅτι τά δεύτερα δέν ἱκανοποιοῦνται, γιατί δέν ἔχουν καλό σκοπό. «Ζητᾶτε κάτι καί δέν τό παίρνετε, γιατί τό ζητᾶτε μέ κακό σκοπό, γιά νά τό κατασπαταλήσετε, δηλαδή, στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν σας» (Ἰακ. δ´ 3).
.              Ἀλλά καί κάτι ἀκόμα πολύ σημαντικό, τό ὁποῖο ἀγνοοῦν οἱ περισσότεροι χριστιανοί ἤ δέν τό προσέχουν ὅσο πρέπει. Τό ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης: «Ὅταν ἡ καρδιά παύει νά μᾶς κατηγορεῖ, ἀποχτοῦμε θάρρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καί μᾶς δίνει ὅ,τι τοῦ ζητᾶμε, γιατί ἐκτελοῦμε τίς ἐντολές του καί κάνουμε ὅ,τι τοῦ εἶναι ἀρεστό» (Α´, Ἰωάν. γ´ 21-22).
.         Μέ τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ τό σύνδεσμό του μέ τόν Θεό καί τροφοδοτεῖ τήν πνευματικότητά του. Χωρίς τήν προσευχή κινδυνεύει, ὅπως κινδυνεύει τό ψάρι ἔξω ἀπό τό νερό. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ προσευχή γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι τό νερό γιά τό ψάρι. Αὐτή τόν διατηρεῖ στήν πνευματική ζωή. Ἐπίσης μέ αὐτή ἀνοίγει ὅλες τίς πόρτες τοῦ Θεοῦ καί κλείνει ὅλες τίς πόρτες τοῦ σατανᾶ. Μακάριοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού προσεύχονται μέ ταπείνωση καί μέ μεγάλη ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτοί θά εἰσέλθουν στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

 

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 05.09.2014

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟΝ ΕΦΕΥΡΗΜΑ

Τ ξοργιστικν φεύρημα

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.                 Εἶναι μερικά θέματα στό χῶρο τῶν αἱρετικῶν τόσο παράλογα καί διαστροφικά, πού ἕνας ἄνθρωπος μέ κοινό νοῦ δυσκολεύεται νά τά δεχτεῖ. Καί ὅμως γι᾿ αὐτά ἐπιστρατεύονται φημισμένοι θεολόγοι νά ἀποδείξουν ὅτι ὁ λύκος εἶναι ἀρνί! Γίνονται συνέδρια, γράφονται βιβλία καί συγκαλοῦνται σύνοδοι, γιά νά μιλήσουν καί νά ἀποφασίσουν σχετικά ἤ καλύτερα νά στηρίξουν μέ «θεολογικά» ἐπιχειρήματα αἱρετικές διδασκαλίες. Καί μέσα σέ αὐτή τήν ἄχαρη ματαιοπονία μπαίνουν καί μερικοί ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδοξίας, κατά κόσμον σοφοί καί κατά Θεόν ἄσοφοι, καί συνδιαλέγονται πάνω σέ θέματα πού καταφανῶς στηρίζονται σέ αἱρετικά δόγματα.
.                 Ἕνα τέτοιο θέμα εἶναι καί τό ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τό ὁποῖο κατά τόν ἀείμνηστο Φώτη Κόντογλου πρόκειται γιά «μωρό καί ἐξοργιστικό ἐφεύρημα, πού εἶναι ἡ κορωνίδα ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλες τίς ἀνοησίες πού εἶχε τήν ἀδιαντροπιά νά διακηρύξει ὁ Παπισμός».
.                 Μάλιστα ὁ Κόντογλου παροξυνόταν, γιατί ὁ Πάπας θεωρεῖ, ἄς τό ποῦμε ἔτσι, ὡς πάτρωνά του, τόν ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος εἶχε πέσει σέ πολλά πάθη! Ὁ ἴδιος ὅμως εἶναι ἀλάθητος! Εἶναι χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ Κόντογλου: «Λοιπόν, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Πέτρος, τ᾿ ἀφεντικό, ὁ προϊστάμενος τοῦ Πάπα, νά ποῦμε, ἔκανε ὅλο γκάφες, πῶς εἶναι δυνατό ὁ παραγυιός του, ὁ ὑφιστάμενός του, νά εἶναι ἀλάθευτος; Μή χειρότερα! Αὐτός πιά εἶναι ποὺ θά λέγει καί θά κάνει ὁλοένα ἀσυλλόγιστα πράγματα, ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶπε “οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ”. Ὄχι ν᾿ ἀνακηρυχθεῖ μοναχός του κι᾿ ἀλάθευτος! Πῶς ἔβγαλε ἀπό τό στόμα του ἕναν τέτοιον λόγο; Ἄν δέν ἤτανε ἀφιονισμένοι ἀπό τό παπικό ἀφιόνι (εἶδος ναρκωτικῆς οὐσίας) οἱ γύρω του πού τόν προσκυνοῦνε σάν τόν Βάαλ, θἄπρεπε, μόλις ξεστόμιζε ἕνα τέτοιον ἠλίθιο λόγο, νά τόν κατεβάσουνε ἀμέσως ἀπό τόν θρόνο. Ἔ, βρέ ἀνθρωπότητα! Κάθεσαι καί συζητᾶς γιά τέτοιες βλακεῖες. Ἔμ οἱ δικοί μας οἱ προκομμένοι, πού πᾶνε στόν Πάπα νά τοῦ προσφέρουν γῆν καί ὕδωρ!».

.                 Ὅλα αὐτά βέβαια οἱ δικοί μας οἰκουμενιστές τά ἀγνοοῦν καί μιλοῦν γιά τόν πεφιλημένο ἀδελφό τους, τοῦ ἀποδίδουν σεβασμό καί τοῦ ὑποβάλλουν αἰτήματα πρός ἱκανοποίηση, ἀφοῦ ὡς ἀρχηγός κράτους καί θρησκευτικός ἡγέτης πολλῶν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἔχει τήν ἀνάλογη δύναμη! Καί ἄν σκεφτεῖ κανείς ὅτι οἱ ἀποφάσεις τοῦ Πάπα εἶναι ἀλάθητες, τότε ὅλοι πρέπει νά γίνουμε δοῦλοι του!
.                 Ἡ ἱστορία ἀναφέρει πλῆθος ἐγκληματικῶν πράξεων πού διέπραξε ὁ ἀλάθητος Πάπας καί γιά τίς ὁποῖες μέ τρόπο ὑποκριτικό καί ἀπαράδεκτο ζητάει συγγνώμη. Ἀλλά ἀφοῦ εἶναι ἀλάθητος, πῶς ἔπεσε σέ τόσα λάθη, ἀλλά καί πῶς μέχρι σήμερα ἐνεργεῖ ὡς ἐγκόσμιος ἄρχοντας, ἀκολουθώντας ἐσφαλμένες ἀποφάσεις;
.                 Ἀλλά δέν ἀξίζει νά ἀσχολεῖται κανείς μέ τόν αἱρετικό Πάπα, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν θά συναισθανθεῖ τά φοβερά λάθη του καί ποτέ δέν θά ἐπιστρέψει στή Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Μάταια κοπιάζουν οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ Φαναρίου καί οἱ σιωπηλοί Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας, εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι!

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος, 08.08.2014

, ,

Σχολιάστε

ΔIΒΟΥΛΟΙ ΚΑI AΝΑΠΟΦAΣΙΣΤΟΙ ( «Ὁ ἐγωισμός κάνει “σύνθετη” τήν ψυχή»)

Δίβουλοι κα ναποφάσιστοι

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.           Εἶναι κουραστικό καί ἀπογοητευτικό νά θέλεις νά συνεννοηθεῖς μέ ἕνα δίβουλο καί ἀναποφάσιστο, γιατί δέν γνωρίζεις τί θέλει καί τί ἐπιδιώκει. Μέ τή φαντασία του περιπλέκει τά πράγματα, κάνει καί τά ἁπλά σύνθετα καί τά σύνθετα συνθετότερα, Ἔτσι δημιουργεῖ ἀδιέξοδα καί συχνά ζητάει τή γνώμη κάποιου ἄλλου, χωρίς ὅμως νά θέλει ἤ νά μπορεῖ νά τή δεχτεῖ. Γι᾿ αὐτό μάταια κοπιάζει κανείς μαζί του. Τήν ἴδια κατάσταση ἀντιμετωπίζουμε καί στήν πνευματική ζωή πολλῶν. Δέν προοδεύουν στόν πόλεμο κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν καί δέν μποροῦν νά ἀνεβοῦν καμία βαθμίδα στήν κλίμακα τῶν ἀρετῶν.
.           Οἱ ἴδιοι διαπιστώνουν τή στασιμότητά τους καί ἐξομολογοῦνται στούς κληρικούς τήν ἀνησυχία τους. Ἕνας ἔμπειρος κληρικός ἀπαντᾶ στό θέμα αὐτό, δίνοντας καί τή λύση: «Ὅσοι παραπονοῦνται ὅτι παρά τίς προσπάθειές τους δέν προοδεύουν στή χριστιανική ζωή ἄς ἐξετάσουν μήπως ἡ ψυχή τους ἔχει προσβληθεῖ ἀπό τήν καταστρεπτική ἀσθένεια τῆς διγνωμίας καί ἀμφιβολίας. Ἄς ἐξετάσουν νά δοῦν μήπως ἀμφιβάλλουν ὅτι ὁ δρόμος πού ἀκολουθοῦν εἶναι ὁ σωστός. Κι ἄλλοτε ἔχουν τή μιά γνώμη κι ἄλλοτε τήν ἄλλη. Ἡ διγνωμία καί ἀμφιβολία προέρχεται ἀπό τόν ἐγωισμό. Πάντοτε ὁ ἐγωισμός κάνει σύνθετη τήν ψυχή.
.           Ὅλες οἱ σκέψεις καί ἀμφιβολίες μαζεύονται ἐκεῖ καί κάνουν μιά πλεκτάνη πού δέν βρίσκει κανείς ἄκρη. Δέν ξέρει ἡ ψυχή τί νά διώξει καί τί νά κρατήσει. Εἶναι ἕνα θῦμα τοῦ ἐγωισμοῦ, μπλεγμένη στά δίχτυα του. Καημένη ψυχή! Ἄν ταπεινωθεῖς, θά σωθεῖς ἀπ᾿ ὅλα αὐτά. Θά γίνεις ἁπλή καί θἄχεις μπροστά σου πάντοτε μιά ἀλήθεια: Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Βέβαια θἄρχονται κι ἄλλες σκέψεις, ἀλλ᾿ ἀπό μακριά θά φαίνονται ὅτι δέν εἶναι καλές.
.           «Μή χάνεις καιρό. Ταπεινώσου. Βάλε τα ὅλα κάτω. Πήγαινε σ᾿ ἕναν πεπειραμένο πνευματικό καί ἐξομολογήσου ὅλα ὅσα σοῦ συμβαίνουν. Καί ἀκολούθησε τό δρόμο πού θά σοῦ ὑποδείξει καί μή ἐπιτρέψεις νά ξαναμποῦν μέσα σου ἀμφιβολίες. Ὁ Χριστός θά σέ θεραπεύσει. Θά σέ κάνει ἀπό σύνθετη ἁπλῆ».
.           Εἶναι προτιμότερο νά εἶναι κανείς ἀποφασιστικός καί ἄς κάνει κάποιο μικρό λάθος, παρά νά σκέφτεται καί νά φαντάζεται ὅλο ἀρνητικές ἐξελίξεις καί ποτέ νά μή ἀποφασίζει γιά τίποτα, οὔτε καί γιά τό παραμικρό θέμα.
.           Ὁ δίγνωμος ἄνθρωπος πρωτίστως ταλαιπωρεῖται ὁ ἴδιος καί δευτερευόντως ταλαιπωρεῖ καί τούς ἄλλους. Κάποια στιγμή, ὅταν θά γίνει εὐρέως γνωστή ἡ διβουλία του, δέν πρόκειται κανένας νά προθυμοποιηθεῖ νά τόν βοηθήσει σέ κάτι, γιατί ὅλοι θά εἶναι ἀπογοητευμένοι. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ μόνη ὁδός πού μπορεῖ νά λύσει τό σοβαρό αὐτό θέμα πού ταλαιπωρεῖ πολλούς.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 01.08.2014

,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

Πρεσβ. Διον. Τάτση
«ΕΥΩΔΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ»
(Ἀπὸ τὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου)

ΕΥΩΔΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ.               Τὸ πνευματικὸ βιβλίο στοχεύει στὴν ὠφέλεια καὶ οἰκοδομὴ τοῦ ἀναγνώστη. Μελετώντας κάποιος ἕνα τέτοιο βιβλίο, πρέπει νὰ παίρνει ἐρεθίσματα καὶ νὰ ὁδηγεῖται στὴν καλὴ περιέργεια, νὰ γνωρίσει δηλαδὴ καὶ κάτι παραπάνω γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν ζωή, τὴν ὁποία δυστυχῶς ἀγνοοῦν οἱ περισσότεροι χριστιανοί.
.               Ὅταν ὁ πιστὸς προχωρήσει στὴ μελέτη καὶ δεῖ τὸν ἑαυτό του μέσα στὶς σελίδες, ἔχει μία ἐπιτυχία. Ἔκανε τὸ πρῶτο ἀποφασιστικὸ βῆμα καὶ σίγουρα θὰ ἀκολουθήσουν καὶ ἄλλα. Ἡ δυσκολία, ὡστόσο, εἶναι πῶς θὰ φτάσει τὸ πνευματικὸ βιβλίο στὰ χέρια τοῦ καλοπροαίρετου ἀνθρώπου. Πῶς θὰ διαλυθεῖ ἡ προκατάληψη ποὺ ὑπάρχει στοὺς πολλοὺς γιὰ τὴν ἀξία του, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τὰ θρησκευτικὰ θέματα εἶναι στὴν τελευταία θέση τῶν ἐνδιαφερόντων τους. Καθῆκον κάθε συνειδητοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ βοηθάει τοὺς ἀδελφούς του γιὰ νὰ στραφοῦν στὴν Ἐκκλησία, χρησιμοποιώντας πολλοὺς τρόπους. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ πνευματικοῦ βιβλίου, τὸ ὁποῖο, ὅταν μελετηθεῖ στὴν κατάλληλη ὥρα, μπορεῖ νὰ δώσει πνευματικοὺς καρποὺς καὶ νὰ προκαλέσει ἱερὴ ἀλλοίωση στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

.               Ἐλπίζω καὶ τοῦτο τὸ βιβλίο νὰ ἀποδειχθεῖ ψυχωφελὲς καὶ νὰ παρακινήσει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ποῦν ἕνα «Κύριε ἐλέησον» καὶ γιὰ τὸν γράφοντα.

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ (π. Διον. Τάτσης) «Ὅταν ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά εἶναι στραμμένα στά τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός ἀπουσιάζει».

Ἡ πρὸς τὸν Χριστὸν ἀγάπη

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.                 Γιὰ νὰ ἀγαπήσουμε τόν Χριστό χρειάζεται μία ἀναγκαία προϋπόθεση, τήν ὁποία δυστυχῶς οἱ περισσότεροι χριστιανοί ἀγνοοῦν καί γι᾿ αὐτό εἶναι μακριά του. Ὁ Γέροντας Γερμανός ὁ Σταυροβουνιώτης ἔλεγε ὅτι «πρέπει πρῶτα νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὅλα τά γήϊνα εἶναι πρόσκαιρα καί μάταια καί σέ κανένα ἀπό αὐτά νά μή προσκολληθοῦμε». Μέ ἄλλα λόγια ἡ καρδιά μας πρέπει νά εἶναι ἀνοιγμένη πρός τόν Κύριο, πού σημαίνει θερμή προσευχή καί συνεπής τήρηση τῶν ἐντολῶν του. Ὁ ἄνθρωπος δέν πρέπει νά ἀπορροφᾶται ἀπό τά βιοτικά καί νά μή ἀπομακρύνεται ἀπό τό ἕνα καί σωτηριῶδες πού εἶναι ἡ ὁλόθερμη καί ὁλοκληρωτική ἀγάπη πρός τόν Χριστό.
.                 Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει τόν Χριστό, προφανῶς πρέπει νά ἔχει ἀγάπη καί πρός τόν πλησίον. Αὐτό τό πετυχαίνει κανείς, ὅταν στή ζωή του περιφρονήσει τρία πράγματα: τό χρῆμα, τίς ἡδονές καί τήν ἀνθρώπινη δόξα. Ὁ φιλοχρήματος καί πλεονέκτης ὄχι μόνο δέν ἀγαπᾶ τόν πλησίον του, ἀλλά τόν ἐκμεταλλεύεται μέ τρόπο σκληρό καί ἄγριο. Δέν συγκινεῖται εὔκολα καί δέν συμπάσχει. Ὁ νοῦς του εἶναι στραμμένος στόν πλοῦτο καί μόνο σ᾿ αὐτόν. Δέν ἔχει ἄλλα ἐνδιαφέροντα πέρα ἀπό τόν ἑαυτό του.
.                 Ὁ φιλήδονος ἐπίσης βλέπει τόν πλησίον του ὡς ἀντικείμενο ἡδονῆς. Ἔγνοια του μοναδική ἡ ἡδονή. Εἶναι ὁ χαμερπής ἄνθρωπος πού ἡ θέλησή του εἶναι ἁμαρτωλή καί ὁ νοῦς του δέν μπορεῖ νά ξεφύγει ἀπό τό πάθος. Ἀλλά καί ὁ φιλόδοξος δέν μπορεῖ νά ἀγαπήσει τόν πλησίον του. Τόν θέλει βέβαια κοντά του, γιά νά τόν ἐκμεταλλεύεται καί νά τόν κάνει ἀπερίσκεπτο χειροκροτητή καί ὅταν διαπιστώνει ὅτι δέν τόν χρειάζεται ἄλλο, τόν περιφρονεῖ καί τόν ἀπομακρύνει.
.                 Ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό καί πρός τόν πλησίον εἶναι ἕνα διαρκές ἄθλημα, στό ὁποῖο πρέπει νά ἐπιδίδονται ὅλοι οἱ χριστιανοί κάτω ἀπό τίς προϋποθέσεις πού προαναφέραμε. Χωρίς αὐτές ἡ ἀγάπη παραμένει εὐχάριστη θεωρία, ἡ ὁποία σέ τίποτα δέν ὠφελεῖ. Χρειάζεται λοιπόν πνευματικός ἀγώνας καί ἀμεριμνία γιά τά περιττά καί μάταια τῆς παρούσης ζωῆς. Ἄλλος τρόπος δέν ὑπάρχει. Ὅσοι νομίζουν ὅτι μποροῦν νά ἀγαπήσουν τόν Χριστό, χωρίς νά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τό κοσμικό φρόνημα, πλανῶνται. Ὅταν ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά τους εἶναι στραμμένα στά τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός ἀπουσιάζει. Ὅταν τά θρησκευτικά καθήκοντα μπαίνουν στό περιθώριο, ὅταν οἱ ἠθικοί φραγμοί δέν ἰσχύουν καί ἡ μετάνοια εἶναι ἄγνωστη, εἶναι σχεδόν ἀδιανόητο νά μιλᾶμε γιά τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό καί κατ’ ἐπέκταση γιά τήν πνευματική ζωή. Αὐτό πρέπει νά τό συνειδητοποιήσουν ὅλοι οἱ χριστιανοί, κληρικοί καί λαϊκοί.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

(ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 11.07.14)

,

Σχολιάστε

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΛΕΙΠΕΙ (κι ὄχι μόνον!)

Λείπει ἡ ἀξιοπρέπεια

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὄχι μόνον ἡ ἀξιοπρέπεια ἀλλὰ κι ἄλλα μᾶς λείπουν. Ἂς τὰ ἀφήσουμε ὅμως καλύτερα

.           Ἡ ἀξιοπρέπεια πρέπει νὰ κοσμεῖ τοὺς χριστιανούς. Θὰ ἔλεγα ὅτι εἶναι μία ἀπόδειξη τῆς πνευματικότητάς τους. Ἀξιοπρέπεια σὲ ὅλα. Καὶ στὰ μικρὰ καὶ στὰ μεγάλα. Ἀξιοπρέπεια πάντοτε. Ὅταν χάνεται ἡ ἀξιοπρέπεια, πρέπει νὰ ἀνησυχοῦμε.
.           Ἡ ἀξιοπρέπεια πρωτίστως πρέπει νὰ ὑπάρχει στοὺς κληρικούς. Πολλοὶ χρησιμοποιοῦν τὴ λέξη καὶ ἀγνοοῦν τὸ περιεχόμενό της. Πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι εἶναι μία συμπεριφορά, ἰδίως σὲ δύσκολες στιγμές, μὲ σεβασμὸ στὸν ἑαυτό τους καὶ στοὺς ἄλλους, χωρὶς ἀπρέπειες και μικρότητες.
.           Ἀλήθεια, πόση ἀξιοπρέπεια ὑπάρχει, ὅταν συνέρχεται ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν ἐκλογὴ νέων Μητροπολιτῶν, ἐνῶ ἔχουν γίνει γνωστὰ πρὸ πολλοῦ τὰ πρόσωπα, ποὺ θὰ ἐκλεγοῦν; Δυστυχῶς καὶ ὁ Μακαριώτατος κ. Ἱερώνυμος ἀκολουθεῖ τὴν κατάκριτη τακτικὴ τῶν προκατόχων του καὶ ἐπηρεάζει —γιὰ νὰ μὴ πῶ ἐπιβάλλει— τοὺς ἐκλέκτορες μητροπολίτες, φτάνοντας στὸ ἀπαράδεκτο σημεῖο νὰ κάνει σχετικὲς ζυμώσεις, καλώντας τους ἰδιαιτέρως στὸ γραφεῖο του, πρὸ τῶν ἐκλογῶν καὶ ἀνακοινώνοντάς τους «τὴν ἐπιθυμία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» νὰ ἐκλεγοῦν συγκεκριμένα πρόσωπα, ποὺ τυχαίνει πάντα νὰ εἶναι προσφιλῆ καὶ ὑπάκουα στὸν ἴδιο!
.           Νομίζω ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν ἀξιοπρέπεια, ποὺ ἀνέφερα. Εἶναι ἀναξιοπρέπεια καὶ πρέπει δημοσίως νὰ καταγγέλλεται ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες. Πρέπει ὅλοι νὰ γνωρίζουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν εἶναι πρωθυπουργός, ποὺ ἐπιλέγει τοὺς ὑπουργοὺς τῆς ἀρεσκείας του.
.           Τὸ κακὸ θὰ περιοριστεῖ, ὅταν κάποτε γίνει ἀλλαγὴ στὸν τρόπο ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν, κάτι ποὺ ὅλοι οἱ Ἀρχιεπίσκοποι ὑποστηρίζουν στοὺς ἐνθρονιστήριους λόγους τους καὶ ποτὲ δὲν πραγματοποιοῦν. Πρέπει, ἐπιτέλους, νὰ καθιερωθεῖ ἡ κλήρωση, ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνη καὶ μὲ τὴν τακτικὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.Δηλαδή, ἀπὸ τὰ τρία πρόσωπα (γιατὶ ὄχι καὶ ἀπὸ τὰ πέντε), ποὺ πλειοψηφοῦν στὴν πρώτη ψηφοφορία, νὰ ἐκλέγεται ὁ ἕνας διὰ κληρώσεως. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ περιοριστεῖ σημαντικὰ ἡ ἀναξιοπρέπεια τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου καὶ θὰ μποῦν τὰ πράγματα σὲ μία καλύτερη τροχιά. Ἀλίμονο, ἐὰν οἱ Μητροπολίτες ἀκολουθοῦν δουλικὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ ξεχνοῦν ὅτι ἔχουν μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὰ πρόσωπα, ποὺ μὲ τὴν ψῆφο τους προωθοῦν στὸν ὑψηλὸ βαθμὸ τῆς ἀρχιερωσύνης. Δὲν πρέπει νὰ συμφωνοῦν ἐπιπόλαια καὶ χωρὶς πληροφόρηση στὰ ὅσα ἰδιοτελῶς καὶ δολίως προτείνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος.
.           Ἡ πρόσφατη ἱστορία ἀναφέρει ὅτι οἱ Ἀρχιεπίσκοποι στὴν Ἑλλάδα ἀναπαύονται μακαρίως στοὺς θρόνους τους καὶ μόνον ὅταν πρόκειται νὰ ἐκλεγοῦν νέοι Μητροπολίτες, δραστηριοποιοῦνται γιὰ νὰ προωθηθοῦν οἱ δικοί τους ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι στὴ συνέχεια θὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν ἀκύμαντη μακαριότητα. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότερη αἰτία, ποὺ τὰ προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παραμένουν ἄλυτα καὶ ὁ λαὸς ἀποίμαντος.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 27.06.2014

Σχολιάστε

«ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑΝΕ. – ΟΥΤΕ ΔΗΜΙΟΣ, ΟΥΤΕ ΑΣΠΟΝΔΥΛΟΣ» (π. Διον. Τάτσης)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίου
τοῦ π. Διονυσίου Τάτση
ὑπὸ τὸν τίτλο
«Παπὰς νὰ γίνεις, παιδί μου»
-Βιώματα ἱερωσύνης,
Κόνιτσα 2014

_Παπὰς-νὰ-γίνεις

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Διάφανο, μὲ ἀφοπλιστικὴ ἀμεσότητα, ἕνα εἶδος αὐθόρμητης ἐξαγορεύσεως βιωμάτων καὶ διαδρομῶν αὐτὸ τὸ νέο βιβλίο τοῦ π. Διον. Τάτση.
Ἐπιλέξαμε πρὸς τὸ παρὸν τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα ποὺ μὲ λίγες λέξεις παρουσιάζει ἀνάγλυφη μιὰ «πνευματικὴ δυσλειτουργία», μιὰ συνηθέστατη ἀρρώστια ποὺ ταλαιπωρεῖ πολλοὺς χριστιανούς (κι ἀπὸ τὶς δύο ὄψεις ποὺ περιγράφει ὁ π. Δ.) Εἴτε ἀπάνθρωπη ὑπεξαίρεση τῆς ἐλευθερίας τῶν ἄλλων, εἴτε ἀντίθεη ἐκχώρησή της!

.             […] Πόσο εὔκολα κι ἐπιπόλαια πληγώνουν τοὺς ἀνθρώπους μερικοὶ αὐστηροὶ κληρικοί, οἱ ποοι δν χουν διάκριση καὶ γάπη. Βγάζουν τὸ τσεκούρι καὶ χτυπᾶνε. Θεωρῶ ἔγκλημα αὐτὴ τὴν τακτική τους. Δὲν σκέφτονται οἱ εὐλογημένοι ὅτι ἐνῶ ὁ Θεὸς δέχεται μετὰ χαρᾶς τὰ ἄσωτα παιδιά του, αὐτοὶ τὰ διώχνουν;
.             Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἀλλὰ παρόμοια ἔχω βγάλει τὸ συμπέρασμα ὅτι καθετὶ ποὺ σοῦ ἐπιλέγουν οἱ ἄλλοι νὰ κάνεις, δημιουργεῖ ἀτμόσφαιρα αἰχμαλωσίας καὶ ψυχικῆς ἀποδιοργάνωσης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν θέλω ποτὲ κανένας ἄνθρωπος νὰ στερεῖται ἀπὸ μένα τὴν ἐλευθερία του. Παραιτοῦμαι ἀμέσως, ὅταν βλέπω ὅτι μία δική μου πρωτοβουλία πρόκειται νὰ θίξει κάποιον ἀδελφό. Τὸν ρόλο τοῦ κατακτητῆ ἢ τοῦ δήμιου ποτὲ δὲν τὸν ἀποδέχτηκα.
.           Ἀλλὰ καὶ τὸν ρόλο τοῦ σπόνδυλου δούλου ἀρνήθηκα. Δὲν βρέθηκα πότε κοντὰ σὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐξουσία, ἐκκλησιαστικὴ ἢ πολιτικὴ ἀδιάφορο. Πάντα βρισκόμουν κτς κα μακράν. Πάντα ἤμουν ἐλεύθερος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

 

,

Σχολιάστε