Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Διον. Τάτσης

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΥΚΟΣ

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης,

Εἰς τὸν ἀπόηχον τοῦ χειροκροτήματος
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 29.05.2015

.           Ἡ ἐκλογὴ καὶ στὴ συνέχεια ἡ ἐνθρόνιση ἑνὸς Μητροπολίτη συνήθως προκαλοῦν χειροκροτήµατα καὶ δηµιουργοῦν καλὲς ἐντυπώσεις στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ νεοεκλεγεὶς Μητροπολίτης συγκινεῖται καὶ ἐνθουσιάζεται, χωρὶς νὰ πολυσκέφτεται τὰ πολλὰ καὶ δύσκολα προβλήµατα, ποὺ θὰ κληθεῖ νὰ ἀντιµετωπίσει. Ὅσο θὰ φτάνει ὁ ἀπόηχος τοῦ χειροκροτήµατος στὰ αὐτιά του, θὰ ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἀπέκτησε Μιὰ σπουδαία καὶ ἰσόβια ἐξουσία καὶ θὰ µπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι ὁ ἴδιος θὰ κρίνει ὀρθό. δηλ., θὰ νιώθει ἀπόλυτα ἐλεύθερος καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο, γιατί ἕνας κληρικὸς καὶ πολὺ περισσότερο ἕνας Μητροπολίτης, ποτὲ δὲν εἶναι ἐλεύθερος, παρὰ µόνο ὅταν εἶναι ἐνάρετος καὶ ὑπηρετεῖ πιστὰ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὅλες τὶς ἄλλες περιπτώσεις ὑπηρετεῖ τὸν ἐγωισµό του καὶ τὰ πάθη του.
.       Καὶ τὸ βλέπουµε αὐτὸ συχνά. Πολλοὶ νέοι Μητροπολίτες, νεαρῆς συνήθως ἡλικίας, παίρνουν διάφορες πρωτοβουλίες, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὴν πνευµατική τους ἀνωριµότητα. Εἶναι δραστήριοι πρὸς ἐντυπωσιασµὸν καὶ ὄχι πρὸς οἰκοδοµὴν τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι γιὰ νὰ ἐπαναλαµβάνεται τὸ χειροκρότηµα, ἔστω καὶ µὲ τρόπο νωχελικό. Ἐπιθυµοῦν τὸν ἔπαινο, καλλιεργοῦν τὴν καλὴ φήµη, ἀπαιτοῦν τὸ σεβασµὸ ἀπὸ ὅλους καὶ τροφοδοτοῦν συνεχῶς τὴν ἀκόρεστη φιλοδοξία τους. Οἱ συγκεκριµένοι αὐτοὶ ἀρχιερεῖς ἔχουν τὴν ψευδαίσθηση ὅτι εἶναι πλούσιοι στὶς ἀρετὲς καὶ ὅτι ἡ ἐµπειρία τους στὸ ἀγρὸ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐκείνη ποὺ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ τοὺς ἐµπνέει.
.           Αὐτὸ συµβαίνει καὶ µὲ ἐκείνους ποὺ ποτὲ δὲν ἐργάστηκαν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλ᾽ ἁπλῶς φόρεσαν τὸ ράσο καὶ ἀπολαµβάνουν ὅλα ὅσα τοὺς ἐξασφαλίζει. Καὶ γιὰ νὰ ἔχουν ἀδιατάρακτη τὴν κοσµική τους µακαριότητα εἶναι πρόθυµοι νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς ἐπιθυµίες τῶν ἀκαλλιέργητων πνευµατικὰ ἀνθρώπων. Ρίχνουν ἄφθονο νερὸ στὸ κρασί τους καὶ εἶναι συµβιβασµένοι µὲ τὸν κόσµο. Ἰδιαίτερη σηµασία δίνουν στὰ ἀρχιερατικὰ συλλείτουργα. Καλοῦν ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς γιὰ περισσότερη λάµψη, χωρὶς ὄµως νὰ προσέχουν ποιοὺς καλοῦν! Εἶναι προκλητικό, γιὰ παράδειγµα, νὰ συλλειτουργοῦν µὲ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπῆρξαν πρωταγωνιστὲς ποικίλων σκανδάλων καὶ ἔχουν µείνει ἀτιµώρητοι – γιὰ νὰ µὴ πῶ ὅτι φιλαδέλφως ἔχουν ἐπαινεθεῖ! – περιφρονώντας τὴν πνευµατικὴ εὐαισθησία τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.             Ἀλλὰ καὶ µὲ τοὺς ἱερεῖς τους ἔχουν μιὰ ἀπαράδεκτη σχέση. Τοὺς προτρέπουν νὰ εἶναι ἀνοιχτοὶ στὸν κόσµο, νὰ εἶναι δίπλα του, νὰ συµµετέχουν στὶς πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις καὶ φυσικὰ πρῶτοι νὰ σέρνουν τὸν χορὸ στὰ πανηγύρια! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὅµως δὲν θὰ µπορέσουν νὰ τοὺς βάλουν σὲ μιὰ σειρὰ καὶ νὰ τοὺς κάνουν ἀξιοσέβαστους στὸ ποιµνιό τους. Ἐκεῖνο ὄµως ποὺ σίγουρα πετυχαίνουν εἶναι ὁ καθηµερινὸς σκανδαλισµὸς τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.           Δὲν µπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς τί µπορεῖ νὰ συµβεῖ, ταν ποιµένας εναι λύκος! Ὅταν τὸ ποίµνιο δέχεται ἐπιθέσεις καὶ δαγκώµατα ἀπὸ τὸν ποιµένα, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι φωτεινὸς φάρος καὶ παράδειγµα πρὸς µίµηση.

 

ΠΗΓΗ: ipaideia

 

 

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

AΝΕΚΠΛHΡΩΤΑ OΡAΜΑΤΑ (π. Διον. Τάτσης)

νεκπλήρωτα ράματα

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.             Ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐπιστρέφει στόν γενέθλιο τόπο του, ἀλλά καί στά μέρη ὅπου ἐργάστηκε. Θέλει νά γυρίσει πίσω στό παρελθόν του, ἔστω γιά λίγες μέρες ἤ καί ὧρες ἀκόμα. Θέλει νά ἀναπολήσει καλύτερες ἐποχές, ἀλλά ὄχι σπάνια καί χειρότερες. Ἡ σημερινή ὅμως εἰκόνα, μετά ἀπό πολυετῆ ἀποδημία, δέν εἶναι ἴδια μέ ἐκείνη πού θυμᾶται.
.             Δέν βρίσκει αὐτό πού θέλει, τό γνωστό καί μερικῶς ἐξιδανικευμένο. Οἱ δραστηριότητες τῶν νεωτέρων ἔχουν ἀλλάξει τά πράγματα, ἔχουν ἐκσυχρονίσει τίς οἰκοδομές καί ἔχουν ἐξωραΐσει τούς κοινούς χώρους, ὅπως εἶναι οἱ πλατεῖες μέ τά πλατάνια καί οἱ δρόμοι. Ἐκεῖνα πού διατηροῦν σέ μεγάλο βαθμό τό χρῶμα τους εἶναι οἱ κεντρικοί ναοί καί τά ἐξωκκλήσια.
.             Οἱ ἀναμνήσεις ἔχουν τίς ρίζες τους στό παρελθόν καί συχνά ἀναφέρονται σέ ὁράματα πού ποτέ δέν πραγματοποιήθηκαν. Ἡ μνήμη αὐτῶν τῶν ὁραμάτων εἶναι μία εὐχάριστη ἀπασχόληση τοῦ νοῦ καί τροφοδοτεῖ, ἔστω καί σέ προχωρημένη ἡλικία, τήν ἐπιθυμία νά πραγματοποιηθοῦν, παρόλο πού ἡ σάρξ εἶναι ἀσθενής. Αὐτό τό διαπιστώνει κανείς, ὅταν συνομιλεῖ μέ συνομήλικους καί παρουσιάζονται διάφορες ἀπόψεις. Βέβαια, εἶναι σπάνιες οἱ περιπτώσεις ὅπου οἱ ὄψιμες αὐτές ἐπιθυμίες ἱκανοποιοῦνται καί γίνονται πράξη. Τίς περισσότερες φορές εἶναι ἁπλῶς θέματα εὔκολων καί εὐχάριστων συζητήσεων, πού ἐπαναλαμβάνονται σχεδόν κάθε μέρα. Ἔτσι κυλάει ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μέ ἀναμνήσεις καί ὁράματα, ἀλλά χωρίς πράξεις.
.             Τό γεγονός αὐτό δείχνει ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στή ζωή τους δέν ἔχουν φιλοδοξία νά κάνουν κάτι καλό καί ὠφέλιμο γιά τήν κοινωνία, στήν ὁποία ζοῦν. Δέν θέλουν νά βγοῦν ἔξω ἀπό τήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ τους. Βλέπουν μόνο τά δικά τους πράγματα, ἐπιδιώκουν τά συμφέροντά τους καί θεωροῦν τούς ἐλάχιστους πού ἔχουν εὐγενέστερες ἐπιλογές φιλόδοξους καί ὑπερήφανους.
.             Διερωτῶμαι πολλές φορές, ἄν κάποτε θά ἀλλάξουν τά πράγματα καί ἄν οἱ ἄνθρωποι θά βγοῦν ἀπό τό σπίτι τους καί τόν ἑαυτόν τους, γιά νά ἐπιλέξουν ἄλλες δραστηριότητες, κοινωφελεῖς καί εὐγενικές. Κάνω πολλές σκέψεις πάνω στό θέμα αὐτό, ἀλλά τελικά εἶμαι ἀπογοητευμένος. Ἔχω καταλήξει ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἀδύνατο. Ἐλάχιστοι θά εἶναι πάντα ἐκεῖνοι, πού θά κάνουν πράξη τά ὁράματά τους.
.             Δίχως ἀποφασιστικότητα καί γενναιοδωρία τίποτα δέν μπορεῖ νά γίνει. Οἱ ἀναποφάσιστοι καί οἱ φιλοχρήματοι εἶναι ἀκατάλληλοι γιά κοινωφελῆ ἔργα. Μπορεῖ νά λένε πολλά γιά νά πείσουν μερικούς ἀνυποψίαστους, ἀλλά δέν ἐμπνέουν καμιά ἐμπιστοσύνη σέ ὅλους ἐκείνους πού τούς γνωρίζουν καί πολλές φορές ἔχουν δεῖ τήν ἀσυνέπεια λόγων καί πράξεων. Καί ὅταν ἀκόμα κάνουν κάτι καλό, δέν τούς πιστεύουν, γιατί εἶναι «στάχτη στά μάτια» τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ξοδεύουν ἐλάχιστα γιά νά φᾶνε πολλά. Δέν ἐγκαταλείπουν ποτέ τήν προσπάθεια νά ἐκμεταλλευτοῦν πρόσωπα καί συγκυρίες, πάντα πρός ἴδιον ὄφελος.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 13.02.2015

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

παραδοσιακ μφάνισις τν κληρικν

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 09.01.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὡς ἐπ᾽ ἐσχάτων μὲ τὶς χειροτονίες “ἀμίσθων” κληρικῶν [λόγῳ Μνημονίου] ἦλθε καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ προβάλει ἀγέρωχη μὲ τὴν σιωπηλὴ ἀνοχὴ ἢ καὶ ὑποστήριξη ἱεραρχῶν ἡ θεωρία τῶν «δύο ταχυτήτων»: Οἱ “ἔμμισθοι” κληρικοὶ φοροῦν τὴν ἱερατική ἐνδυμασία, οἱ “ἄμισθοι” «ἐξαιροῦνται».

.             Πολλοὶ νεώτεροι κληρικοὶ ἔχουν τὴν τάση νὰ ἐμφανίζονται στὴν κοινωνία περιποιημένοι καὶ σύγχρονοι, περιφρονώντας τὴν παραδοσιακὴ ἐμφάνιση ποὺ εἶναι τὰ ράσα, τὸ καλυμμαύχι, τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένια. Νομίζουν ὅτι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸν κόσμο καὶ τὸ ὅποιο ποιμαντικό τους ἔργο διευκολύνεται καὶ γίνεται ἀποτελεσματικότερο.
.             Πρόκειται περὶ πλάνης. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τῶν προοδευτικῶν κληρικῶν δὲν εὐσταθοῦν. Τὸ κοσμικὸ φρόνημα τοὺς ἐμποδίζει νὰ προχωρήσουν στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ ποιμνίου τους. Μπορεῖ νὰ κάνουν θόρυβο καὶ νὰ ἀκοῦν ἐπαίνους ἀπὸ μερικοὺς κοσμικοὺς καὶ ἄσχετους, ὅμως δὲν βοηθοῦν καθόλου τὸ ποίμνιό τους πνευματικά. Θὰ ἔλεγα, χωρὶς ὑπερβολή, ὅτι μᾶλλον τὸ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἀλήθεια, πῶς νὰ ἐμπιστευθεῖς τέτοιους κληρικούς, ποὺ ποτὲ δὲν γεύτηκαν τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ποτὲ δὲν ἀπαρνήθηκαν τὴ νοοτροπία καὶ τὶς ἀδυναμίες τῶν κοσμικῶν;
.             Ὁ πολύπειρος καὶ θερμὸς ὑποστηρικτὴς τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστίνος Καντιώτης περιέγραφε μὲ ἐπιτυχία τὴν ἐμφάνιση τῶν νεωτέρων κληρικῶν, ἀποκαλύπτοντας συγχρόνως τὴν πνευματική τους κενότητα καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ τοὺς διαβρώνει καὶ τοὺς ἐξαφανίζει κάθε ἴχνος ἱερατικοῦ ζήλου. Ἔγραφε λοιπὸν ὁ π. Αὐγουστίνος σὲ ἀναφορά του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο: «Ἐσχάτως μεταξὺ τῶν κληρικῶν καὶ δὴ τῶν νεωτέρων παρατηρεῖται τάσις, ὅπως οὗτοι ἐμφανίζωνται ἐπὶ τὸ κοσμικώτερον. Οὕτω κληρικοὶ θεῶνται εἰς κουρεῖα. Κόπτουν τὴν κόμην καὶ περικόπτουν τὴν γενειάδα, περιλούονται μὲ ἀρώματα, καὶ φρεσκοξυρισμένοι εἰς τὸν τράχηλον ἐξέρχονται ἐκ τῶν κουρείων εὐωδιάζοντες ἐκ τῶν ἀρωμάτων. Ἀποβάλλουν ἐπίσης τὸ ἐξώρασον καὶ μὲ τὸ ἀντερί, ἐκ πολυτελοῦς ὑφάσματος, ζωηροῦ καὶ ἀνοικτοῦ ἔστιν ὅτε χρώματος, μὲ κολλάρον, μὲ ὡρολόγιον χρυσοῦν εἰς τὴν χεῖρα, μὲ χρυσῆν ἅλυσιν ἐκ τοῦ λαιμοῦ κρεμασμένην, μὲ ὑποδήματα τοῦ τελευταίου συρμοῦ, καὶ μὲ τσιγάρον εἰς τὸ στόμα καὶ ἀναπτήρα εἰς τὸ χέρι, κάμνουν τὴν ἐμφάνισίν των δημοσίᾳ. Παντοῦ. Καὶ εἰς θέατρα καὶ εἰς κινηματογράφους καὶ εἰς γήπεδα ποδοσφαιρικῶν συναντήσεων, διατὶ ὄχι καὶ εἰς ταβέρνας καὶ ἐξοχικὰ κέντρα, εἰς τὰ ὁποῖα συχνάζει τὸ κοσμικώτερον μέρος τῆς κοινωνίας. Ὡς δὲ ἔχομεν διαπιστώσει, οἱ μὲ τοιαύτην ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν κληρικοὶ εἶναι, κατὰ κανόνα, φορεῖς καί… νέων ἰδεῶν, ἐκμονδερνισμοῦ καὶ ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας» («Ἐκκλησιαστικὸς στρουθοκαμηλισμός», 1973, σελ. 159-160).
.             Οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ εἶναι ὑπερήφανοι, ἀλλὰ καὶ ἀμαθεῖς παπαγάλοι. Ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἐπαναλαμβάνουν φράσεις καὶ λέξεις τοῦ συρμοῦ. Μὲ παιδαριώδη ἐπιχειρήματα προσπαθοῦν νὰ ὑποτιμήσουν τοὺς παραδοσιακοὺς συναδέλφους τους καὶ νὰ τοὺς ἐμφανίσουν ὡς καθυστερημένους καὶ ὀπισθοδρομικούς. Χωρὶς καμιὰ ἀναστολὴ περιφρονοῦν τὴ νηστεία, τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, τὶς ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις. Εἶναι, θὰ ἔλεγα, νέοι Λούθηροι. Ἔχουν ἐπίσης καὶ πολλὲς κρυφὲς ἀδυναμίες, στὶς ὁποῖες δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ.
.             Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ πρέπει νὰ μάθουν καὶ νὰ ἀποδεχτοῦν αὐτοὶ οἱ κληρικοὶ εἶναι ὅτι «ἡ ἐμφάνισις τοῦ Ὀρθοδόξου κληρικοῦ ἔχει βαθείας ρίζας εἰς τὸν ψυχικὸν κόσμον τοῦ λαοῦ, πᾶσα μεταβολὴ προσκρούει εἰς τὰ αἰσθήματα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ καὶ προκαλεῖ σκανδαλισμὸν συνειδήσεων» (ὅπ. παρ., σελ. 163).
.             Ὁ λαός μας ἐκτιμᾶ ἰδιαίτερα τοὺς παραδοσιακοὺς καὶ εὐσεβεῖς κληρικούς, ἐνῶ ἀπέναντι στοὺς νεωτεριστὲς καὶ κοσμικοὺς διατηρεῖ τὶς ἐπιφυλάξεις του. Πρέπει οἱ μητροπολίτες νὰ προσέξουν τὸ θέμα τῆς ἐμφάνισης τῶν κληρικῶν τους καὶ νὰ τοὺς ἐμπνεύσουν τὸ σεβασμὸ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, γιατί δὲν πρόκειται γιὰ παρωνυχίδα, ἀλλὰ γιὰ ἀναγκαία προϋπόθεση προκειμένου νὰ ἔχει ἐπιτυχία τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ λαϊκὴ παροιμία ὅτι «τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπὰ» εἶναι ὀρθή, γιατί ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ παπὰς πρέπει νὰ εἶναι πνευματικὸς ἀγωνιστὴς καὶ πρῶτος αὐτὸς νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολές. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημά της καὶ δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς μὴ ἀγωνιζόμενους νεωτεριστὲς κληρικούς, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν κοσμική τους νοοτροπία. Καὶ νὰ μὴ ξεχνοῦν ὅτι τὰ ράσα, ποὺ δὲν κάνουν τὸν παπά, ἀσκοῦν εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὸν παπὰ τὸν ἀνυψώνουν στὰ μάτια τοῦ λαοῦ καὶ τὸν προφυλάσσουν ἀπὸ παγίδες καὶ πειρασμούς.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (π. Διον. Τάτσης) «Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές».

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ Οἰκουμενιστὲς στοχεύουν στήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» χωρίς νά πολυσκέφτονται ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι σχεδόν ἀδύνατο, ὅσο οἱ ἑτερόδοξοι ἐμμένουν στίς αἱρετικές τους διδασκαλίες. Αὐτοί ὅμως ἐπιμένουν καί προσπαθοῦν μέ τή διατύπωση πολλῶν θεωριῶν νά ξεπεράσουν τά ἐμπόδια καί νά ἀμβλύνουν τίς δογματικές διαφορές. Τελικά ὅλες οἱ προσπάθειες καταλήγουν σέ ναυάγιο, γιατί δέν ὑπάρχει ἁγνή πρόθεση καί πραγματική μετάνοια.
.         Οἱ ἑτερόδοξοι ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι αἱρετικοί, πού πρέπει νά ἐπιστρέψουν στή μία Ἐκκλησία. Παρόλη τήν κατά κόσμον σοφία τους, ἐπιμένουν στήν πλάνη καί τή διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνα πού δέχονται καί κατανοοῦν οἱ ἁπλοί πιστοί, οἱ θεολόγοι τά ἀναλύουν μέ τό δικό τους περήφανο μυαλό καί βγάζουν αἱρετικά συμπεράσματα. Σκέφτονται καί ξανασκέφτονται καί ἐμφανίζουν τό ἄσπρο μαῦρο, γιατί εἶναι παιδιά τοῦ σκότους. Ἔφτασαν στό σημεῖο νά δέχονται τόν πάπα ὡς ἡμίθεο καί νά ὑποκλίνονται μπροστά του. Ἐργάζονται γιά νά ὑποστηρίξουν τό ψέμα καί νά συσκοτίσουν τήν ἀλήθεια. Ἔχουν γίνει πειθαρχικά ὄργανα τοῦ διαβόλου, χωρίς νά τό συνειδητοποιοῦν. Καί ἀπό τήν ἄλλη ἐπιδιώκουν θεολογικούς διαλόγους, γιά νά παραπλανήσουν τούς Ὀρθοδόξους. Δυστυχῶς, βρίσκουν ἀνταπόκριση ἀπό μιά μικρή ὁμάδα «ὀρθοδόξων» θεολόγων καί γίνεται ὁ ὀλέθριος θόρυβος πώς τάχα πλησιάζει ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης τῶν «ἐκκλησιῶν».
.         Ὁ οἰκουμενισμός εἶναι παναίρεση γιά πολλούς λόγους, ἀλλά κυρίως γιατί φρονεῖ «ὅτι ἡ ἀλήθεια ἔχει κατατμηθῆ καί ἀνά ἕνα τεμάχιον αὐτῆς κατέχει ἑκάστη τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἑκάστη τῶν ἀνά τόν κόσμο θρησκειῶν, ἑπομένως δέ διά τῆς προσεγγίσεως καί συναρμογῆς τῶν τεμαχίων θά εὑρεθῆ ἡ ἀλήθεια ὁλόκληρος. Μέ αὐτάς τάς δογματικάς πεποιθήσεις καί μέ αὐτήν τήν σκοπιμότητα προωθεῖ ὁ οἰκουμενισμός τήν λεγομένην «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν». Ἡ Ὀρθοδοξία ἀντιθέτως ἔχει τήν συνείδησιν – ἐπί τῇ βάσει τῆς θεοπνεύστου ἀποκαλύψεως τῶν Γραφῶν – ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μία καί μόνη ἁγία καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία, «ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας (Α´ Τιμ. γ´ 15)», ὅπως τονίζεται στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου τοῦ ἀείμνηστου μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου «Ἡ Ὀρθοδοξία ἔναντι τοῦ οἰκουμενισμοῦ», 1990, σελ. 10-11.
.         Οἱ Ὀρθόδοξοι συνεπῶς δέν ψάχνουμε νά βροῦμε τήν ἀλήθεια, «διότι ὑπάρχει πλήρης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί φυλάσσεται ἀκεραία καί προσφέρεται ἀνόθευτος». Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές καί «οὐδόλως ἐγκρίνουν τάς οἰκουμενιστικάς ἐπισκέψεις, συναντήσεις, συζητήσεις, συμπροσευχάς, ἀνταλλαγάς δώρων, ἀσπασμούς καί λοιπάς φιλοφρονήσεις, εἰς τάς ὁποίας προβαίνουν καί πλειοδοτοῦν ἐν ἀγνοίᾳ των οἱ οἰκουμενισταί πατριάρχαι καί λοιποί ἐκκλησιαστικοί ταγοί οὐδέ προσυπογράφουν τά κείμενα καί τάς ὁμολογίας πού αὐτοί ὑπογράφουν» (ὅπ. παρ, σελ. 12).
.         Εἶναι καιρός νά καταπολεμηθεῖ ὁ οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος γίνεται αἰτία μεγάλης ἀναταραχῆς στήν Ἐκκλησία καί μέ βεβαιότητα ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τούς ὑποστηρικτές του.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 26.12.2014

,

Σχολιάστε

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ

Ἀπέναντι εἰς τὴν δυστυχίαν τῶν ἀδελφῶν

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.           Οἱ ἄνθρωποι πολύ συχνά ἀντιμετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, ἐσωτερικές καί ἐξωτερικές, οἱ ὁποῖες τούς πικραίνουν καί τούς ὁδηγοῦν στήν κατάθλιψη, κάτι πού εἶναι πολύ ἀνησυχητικό. Πολλές φορές καταφεύγουν καί σέ εἰδικούς ἐπιστήμονες, ἀλλά καί σέ ἀνθρώπους ἀμφιβόλου καταρτίσεως καί ἱκανότητος. Τά ἀποτελέσματα εἶναι συνήθως πενιχρά καί διαρκοῦν λίγο. Τά πράγματα θά ἦταν καλύτερα, ἐάν ὑπῆρχε ἀναφορά στόν Θεό.
.           Ἡ δυστυχία στίς μέρες μας εἶναι εὐρέως διαδεδομένη καί δέν ὀφείλεται μόνο στήν ἔλλειψη ὑλικῶν ἀγαθῶν. Δυστυχεῖς δέν εἶναι μόνο οἱ φτωχοί. Εἶναι καί οἱ πλούσιοι. Θά ἔλεγα ὅτι οἱ δεύτεροι σέ μεγαλύτερο βαθμό. Οἱ χριστιανοί πρέπει νά δείχνουν ἐνδιαφέρον καί ἔμπρακτη ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς τους μέ διάκριση, ἀποφεύγοντας ἐπιπόλαιες κρίσεις καί ἐξηγήσεις γιά τή δυστυχία τους. Τό παράδειγμα μᾶς τό ἔχουν δώσει οἱ μεγάλοι Γέροντες, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικά θυσιάστηκαν προσφέροντας στούς δυστυχεῖς ἀδελφούς ὅ,τι εἶχαν καί δέν εἶχαν. Καί ἦταν πολλοί αὐτοί. Κατά ἑκατοντάδες κατέφευγαν καθημερινά στά ταπεινά κελιά τους γιά νά πάρουν τήν εὐχή τους καί νά τούς ἐμπιστευθοῦν τά προβλήματα πού τούς ἀπασχολοῦσαν.
.            Ἐκεῖνοι, πραγματικοί πατέρες, τούς βοηθοῦσαν μέ πολλούς τρόπους καί τούς προέτρεπαν νά συνδεθοῦν σταθερά μέ τόν Χριστό καί νά τηροῦν τίς ἐντολές του.
.           Ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης τόνιζε συχνά στούς ἐπισκέπτες: «Ἀγαπήσατε τόν Χριστό καί ὅλα ἐκεῖνα πού σᾶς καταπιέζουν καί σᾶς φθείρουν, καί οἱ ἁμαρτωλές μνῆμες καί τά ἀπωθημένα, θά φύγουν. Ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ θά σᾶς γιατρέψει. Εἶναι ὅπως τό φῶς, πού ἔρχεται καί φεύγουν τά σκοτάδια». Ἐκεῖνοι πού στηρίζονται στόν Χριστό, πού ἔχουν πίστη καί ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοιά του, νιώθουν τίς ποικίλες καταπιέσεις, τούς πειρασμούς καί τίς πικρές ἐμπειρίες τῆς προηγούμενης ἁμαρτωλῆς τους ζωῆς, ἀλλά καί τά ἀπωθημένα τους, πού ἐπηρεάζουν σέ μεγάλο βαθμό τή συμπεριφορά τους, ἐντελῶς διαφορετικά, χωρίς ὑπερβολές, ἀνυπομονησία καί ἀδικαιολόγητους φόβους.
.           Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ὅταν γίνεται ἀποδεκτή καί συνοδεύεται μέ ἄσκηση καί συνέπεια, εἶναι φῶς πού διαλύει τά σκοτάδια καί διευκολύνει στήν ὀρθή ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων καί τήν ἀγόγγυστη ἀποδοχή τῶν ὅσων ἐπιτρέπει ὁ οὐράνιος Πατέρας πάντα μέ τήν προοπτική τῆς αἰώνιας ζωῆς, τήν ὁποία δυστυχῶς λίγοι σκέφτονται.
.           Οἱ κληρικοί συνήθως ἀναφέρονται γενικά καί ἀόριστα στήν ἀγάπη πού πρέπει νά ἔχουν οἱ χριστιανοί πρός τόν Χριστό, χωρίς ὅμως νά ἀναφέρονται στά ἀποτελέσματα, γιατί δέν ἔχουν ἀνάλογη ἐμπειρία. Ἐνῶ οἱ Γέροντες μιλοῦσαν μέ βάση τίς δικές τους ἐμπειρίες, ἀλλά καί τῶν Ἁγίων, στά κείμενα τῶν ὁποίων πάντα ἐντρυφοῦσαν.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 17.10.2014

 

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΖΩΗ» (π. Διον. Τάτσης)

« Χριστὸς εἶναι νέα Ζωή»

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ χριστιανοὶ πρέπει νά ἀποδεχτοῦν ἀνεπιφύλακτα τή διαπίστωση τοῦ ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη ὅτι «ὁ Χριστός εἶναι νέα ζωή. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν. Εἶναι ἡ χαρά, εἶναι ἡ ζωή, εἶναι τό φῶς, τό φῶς τό ἀληθινόν, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά χαίρεται, νά πετάει, νά τά βλέπει ὅλα, νά τούς βλέπει ὅλους, νά πονάει γιά ὅλους, νά τούς θέλει ὅλους μαζί του, ὅλους κοντά στόν Χριστό». Τότε θά εἶναι μακάριοι, γιατί θά ἔχουν βρεῖ τό μεγαλύτερο θησαυρό πού ὑπάρχει πάνω στή γῆ, ὁ ὁποῖος, χωρίς νά μειωθεῖ ἡ ἀξία του, μπορεῖ νά γίνει κτῆμα τοῦ καθενός.
.         Γιά νά φτάσει ὅμως κάποιος σέ αὐτή τήν κατάσταση χρειάζεται σταθερή ἀφοσίωση στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι δυνατόν νά μιλάει κανείς γιά τήν ἀγάπη καί νά εἶναι ἐμπαθής. Ὁ Χριστός κατακτᾶται μέ τήν ἀγάπη, ἀλλά ἡ ἀγάπη προϋποθέτει ἄσκηση, ταπείνωση καί ἀδιάκοπη πνευματική προσπάθεια. Ἡ ἐμπειρία τῆς πρός τόν Χριστόν ἀγάπης, ἡ ἐμπειρία τῆς ταπείνωσης καί ἡ ἐμπειρία τῆς ἄσκησης εἶναι αὐτές πού κάνουν τόν ἄνθρωπο ἱκανό νά ἐπαναλάβει τό λόγο τοῦ ἁγίου Πρφυρίου.
.         Αὐτό τό μυστικό βίωμα ὁ συνειδητός χριστιανός θέλει νά τό ἀνακοινώσει καί στούς ἀδελφούς του, γιά νά γευθοῦν κι ἐκεῖνοι τή γλυκύτητα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἤ μέ ἄλλα λόγια νά ἀποκτήσουν τήν ἀγάπη πρός τό Χριστό. Νά πεισθοῦν ὅτι τά ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλές θεωρίες, ἀλλά συγκεκριμένες πράξεις, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν στήν πρόγευση τῆς μακαριότητας τοῦ παραδείσου. Ὁ ἅγιος Πορφύριος τόνιζε ὅτι «ὁ χριστιανός, ὅταν βρεῖ τόν Χριστό, ὅταν γνωρίσει τόν Χριστό, ὅταν ὁ Χριστός ἐγκύψει μέσα στήν ψυχούλα του καί τόν αἰσθανθεῖ, θέλει νά φωνάζει καί νά τό λέει παντοῦ, θέλει νά λέει γιά τόν Χριστό, τί εἶναι ὁ Χριστός. Ἀγαπήσατε τόν Χριστό καί μηδέν προτιμήσατε τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν, εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, εἶναι τό ἄκρον τῶν ἐφετῶν, εἶναι τό πᾶν. Ὅλα στόν Χριστό ὑπάρχουν τά ὡραῖα».
.         Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά συναντήσει τόν Χριστό παντοῦ. Δέν ὑπάρχει συγκεκριμένος καί μοναδικός τόπος. Ἁπλῶς σέ μερικά μέρη, πού ἔχουν ἐκκλησιαστική παράδοση καί ἔχουν ζήσει ἐκεῖ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ἡ πίστη μεγαλώνει καί οἱ ἀποφάσεις γιά πνευματική ζωή παίρνονται εὐκολότερα. Ἐκεῖ συνήθως ὑπάρχουν καί φωτισμένοι κληρικοί, πού βοηθοῦν καί στηρίζουν πνευματικά τούς ἀνθρώπους. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὁ χριστιανός πρέπει νά βρίσκεται σέ διαρκῆ κίνηση, γιά νά ἐπισκέπτεται τά μέρη αὐτά. Ὅταν συναντήσει κάποιος τόν Χριστό, δέν θέλει νά ἐνταχθεῖ στή διαδικασία τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ μέ τήν περιπλάνηση ἀπό περιοχή σέ περιοχή, ἀπό μοναστήρι σέ μοναστήρι καί ἀπό προσκύνημα σέ προσκύνημα. Μένει στόν τόπο του καί ἀγωνίζεται πνευματικά, ἀποφεύγοντας καθετί πού τόν ἀπομακρύνει ἀπό τή μυστική ἐπικοινωνία μέ τόν Γλυκύτατο Ἰησοῦ Χριστό.
.         Ὁ ἀνικανοποίητος χριστιανός, πού δέν ἀναπαύεται σέ κάποια περιοχή, δέν ἔχει συναντηθεῖ μέ τόν Χριστό. Δέν ἔνιωσε μέσα στήν ψυχή του τήν παρουσία του καί ψάχνει νά βρεῖ στήριγμα. Τοῦ λείπει προφανῶς ἡ πίστη καί ἡ ἀποφασιστικότητα. Ἐπίσης καταδυναστεύεται καί ἀπό τό κοσμικό φρόνημα, τό ὁποῖο τοῦ μειώνει τόν ὅποιο ζῆλο καί δέν μπορεῖ νά προοδεύσει πνευματικά.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 03.10.2014

,

Σχολιάστε

Η ΘΕΟΠΕΙΘΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

θεοπειθς προσευχή

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ περισσότεροι χριστιανοί δέν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά προσευχηθοῦν. Τούς ἀπορροφοῦν οἱ βιοτικές μέριμνες καί ὁ ἐλεύθερος χρόνος, ὅταν ὑπάρχει, δέν ἀφιερώνεται στόν Θεό. Τά πράγματα ἀλλάζουν, ὅταν ἀντιμετωπίζουν προβλήματα, τά ὁποῖα δέν μποροῦν νά λύσουν μόνοι τους. Τότε θυμοῦνται τόν Θεό καί προσπαθοῦν νά πετύχουν τή λύση τους μέσῳ τῆς προσευχῆς. Μέ φόβο καί ἀγωνία καταφεύγουν στόν Θεό, χωρίς ὡστόσο νά εἶναι προετοιμασμένοι πνευματικά.
.         Ἡ ἀποτελεσματικότητα τῆς προσευχῆς δέν εἶναι πάντα δεδομένη. Τίς περισσότερες φορές οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται πιεζόμενοι καί κυριευμένοι ἀπό ἄγχος. Πίεση ἀπό τά δύσκολα προβλήματα καί ἄγχος ἀπό τήν ἔκβασή τους. Ἐπίσης δέν ἔχουν καί τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις, γιά νά εὐοδωθεῖ ἡ προσευχή τους, τήν ὁποία βλέπουν ὡς μαγικό τρόπο, γιά νά πετύχουν ἐκεῖνο πού μέ ἀνθρωπίνους τρόπους δέν μπόρεσαν νά πετύχουν.
.         Ὅλα αὐτά δείχνουν ὅτι ἀγνοοῦν τί χρειάζεται, γιά νά εἶναι ἡ προσευχή τους εὐπρόσδεκτη ἀπό τόν Θεό.
.         Ὁ Χριστός ἀπευθυνόμενος στούς μαθητές του εἶπε: «Ὅταν στέκεστε νά προσευχηθεῖτε, νά συγχωρεῖτε ἐάν ἔχετε κάτι ἐναντίον ὁποιουδήποτε, ὥστε καί ὁ οὐράνιος Πατέρας σας νά συγχωρήσει τά παραπτώματά σας» (Μαρκ. ια´ 25). Προϋπόθεση, λοιπόν, ἡ συγχώρηση τῶν ἀδελφῶν. Ἡ προσευχόμενη ψυχή πρέπει νά εἶναι ἐλεύθερη καί νά μή ἔχει τίποτα ἐναντίον κάποιου. Ἡ προσευχή γίνεται μάταιη, ὅταν ἡ ψυχή εἶναι αἰχμαλωτισμένη ἀπό τό πάθος τοῦ μίσους καί τῆς μνησικακίας.
.         Ἡ προσευχή συμβαδίζει μέ τήν πίστη. Ἡ δεύτερη κάνει τήν πρώτη ἐντυπωσιακά ἀποτελεσματική. Τή διαβεβαίωση αὐτή εἶχε δώσει ὁ Χριστός στούς μαθητές του, ὅταν μία φορά πηγαίνοντας στά Ἱεροσόλυμα εἶδε στό δρόμο μία συκιά καί τήν πλησίασε νά φάει ἀπό τούς καρπούς της, ἀλλά βρῆκε μόνο φύλλα, γι᾿ αὐτό καί τῆς εἶπε: «Ποτέ πιά νά μή ξαναβγάλεις καρπό!» Καί ἀμέσως ἡ συκιά ξεράθηκε. Οἱ μαθητές ἀπόρησαν καί ρώτησαν πῶς ξεράθηκε ἡ συκιά. Καί ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Σᾶς διαβεβαιώνω, ἄν ἔχετε πίστη χωρίς ἀμφιβολία, ὄχι μόνο θά κάνετε τό θαῦμα μέ τή συκιά, ἀλλά κι ἄν πεῖτε σ᾿ αὐτό τό βουνό, “σήκω καί πέσε στή θάλασσα”, θά γίνει. Κι ὅλα ὅσα ζητήσετε στήν προσευχή μέ πίστη, θά τά λάβετε» (Ματθ. κα´ 19-22).
.         Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στά αἰτήματα τῆς προσευχῆς. Πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τό Θεό αὐτά πού θά μᾶς ὠφελήσουν πνευματικά καί ὄχι αὐτά πού θά μᾶς ὁδηγήσουν στήν κοσμική καί ἁμαρτωλή ζωή. Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος διευκρινίζει ὅτι τά δεύτερα δέν ἱκανοποιοῦνται, γιατί δέν ἔχουν καλό σκοπό. «Ζητᾶτε κάτι καί δέν τό παίρνετε, γιατί τό ζητᾶτε μέ κακό σκοπό, γιά νά τό κατασπαταλήσετε, δηλαδή, στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν σας» (Ἰακ. δ´ 3).
.              Ἀλλά καί κάτι ἀκόμα πολύ σημαντικό, τό ὁποῖο ἀγνοοῦν οἱ περισσότεροι χριστιανοί ἤ δέν τό προσέχουν ὅσο πρέπει. Τό ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης: «Ὅταν ἡ καρδιά παύει νά μᾶς κατηγορεῖ, ἀποχτοῦμε θάρρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καί μᾶς δίνει ὅ,τι τοῦ ζητᾶμε, γιατί ἐκτελοῦμε τίς ἐντολές του καί κάνουμε ὅ,τι τοῦ εἶναι ἀρεστό» (Α´, Ἰωάν. γ´ 21-22).
.         Μέ τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ τό σύνδεσμό του μέ τόν Θεό καί τροφοδοτεῖ τήν πνευματικότητά του. Χωρίς τήν προσευχή κινδυνεύει, ὅπως κινδυνεύει τό ψάρι ἔξω ἀπό τό νερό. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ προσευχή γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι τό νερό γιά τό ψάρι. Αὐτή τόν διατηρεῖ στήν πνευματική ζωή. Ἐπίσης μέ αὐτή ἀνοίγει ὅλες τίς πόρτες τοῦ Θεοῦ καί κλείνει ὅλες τίς πόρτες τοῦ σατανᾶ. Μακάριοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού προσεύχονται μέ ταπείνωση καί μέ μεγάλη ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτοί θά εἰσέλθουν στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

 

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 05.09.2014

 

,

Σχολιάστε